Padma Samhita Caryapada Teil 2

Aus Yogawiki

Der Caryāpāda der Padma Samhita – Teil 2 umfasst die Kapitel 29–33. Die Mantras der Göttinnen, der Begleitgottheiten, des göttlichen Schmuckes und der Waffen erweitern die in Teil 1 begonnene Lehre. Längere Gebete, besonders an Viṣvaksena, stehen neben verschlüsselten Lautfolgen und ausführlichen historischen Wirkungslehren. Am Schluss kehrt der Text zu seiner Überlieferungserzählung und zur beständigen Verehrung Vāsudevas zurück.

Inmitten der langen Mantralehren leuchten Gebete des Vertrauens auf. Sie erinnern daran, dass Sādhanā auch die Fähigkeit vertieft, Zuflucht zu nehmen, zu danken und sich führen zu lassen. Ein zugänglicher Einstieg ist das Viṣvaksena-Gebet am Ende von Kapitel 31. Die Erläuterungen helfen, seine Hinwendung von den historischen Macht- und Wirkungsansprüchen anderer Abschnitte zu unterscheiden.


Lakṣmī: Die Göttinnen-Mantras öffnen den Blick auf göttliche Fülle, Wissen und tragende Kraft.

Orientierung und Leseweise

Kapitel 29 behandelt Śrī/Lakṣmī, die Erde, Sarasvatī, weitere Śaktis und die göttliche Ordnung des Throns und der Tempelumgebung. Kapitel 30 verbindet Mondtage mit verschiedenen Gottheiten und ihren Mantras. Kapitel 31 gilt Schmuck, Waffen, Garuḍa und Viṣvaksena. Kapitel 32 entfaltet die Sudarśana-Praxis und ihre behaupteten Wirkungen. Kapitel 33 ergänzt Mantras für einzelne Verehrungsdienste, beschreibt weitere Anwendungen und schließt die Saṃhitā ab.

Die Sanskritgrundlage enthält zahlreiche Lautchiffren. Eine deutsche Namensfolge erklärt die überlieferte Anweisung, ist aber nicht selbst die ausgeschriebene Rezitationsformel. Wo eine Formel eindeutig erkennbar ist, wird dies eigens gesagt. Varianten, Ausfallnotizen und unsichere Stellen bleiben sichtbar; die Ausgabe ersetzt keinen Handschriftenvergleich.

Historischer Zusammenhang: Diese Kapitel enthalten neben Hingabe und Befreiungslehre auch Heilungsbehauptungen, Alchemie, Zwangsmagie und Schädigungsrituale. Sie werden als Textbestand erschlossen. Medizinische Wirkungen, Unverletzlichkeit oder eine reale Macht über andere sind damit nicht bestätigt. Der Unterschied zwischen Quellenübersetzung und heutiger spiritueller Anwendung ist besonders hier wesentlich.

Navigation: Gesamtwerk · Zurück zu Kapitel 1–28 · Vollständiges Devanagari · 108 Lesestellen und Mantras


IAST und deutsche Übersetzung

Kapitel 29: Göttinnen-Mantras, Thron und Tempelgefolge

pādmasaṃhitāyām |
ekonatriṃśo'dhyāyaḥ |
|
śriyādīnāṃ mantrāḥ. |
śrībhagavān |
devīnāṃ ca śriyādīnāṃ mantrān viṣṭarakalpanam |
mantrāṃśca parivārāṇāṃ prathamāvaraṇādiṣu || 1 ||

29.1 Der erhabene Herr sprach: Nun werde ich die Mantras der Göttinnen, beginnend mit Śrī, die Einrichtung ihrer Sitze und die Mantras des Gefolges in den Umkreisen, angefangen beim ersten,

anukrameṇa vakṣyāmi yathā tadanadhāraya |
śrīmantraḥ. |
chandasāmādirādyarṇaṃ turyamagneranantaram || 2 ||

29.2 der Reihe nach erklären; höre aufmerksam zu. Für Śrī werden der Anfang der Metren, der Anfangslaut und der vierte nach Agni genannt,

agniśca mahatī māyāmanusvāraśca paścimaḥ |
ekākṣaro manurbrahman śriyassarvaphalapradaḥ || 3 ||

29.3 dann Agni, Mahāmāyā und abschließender Anusvāra. Dies ist der einsilbige, alle Früchte schenkende Śrī-Mantra, Brahmā. Die verschlüsselte Anfangsangabe ist nicht völlig klar; die Variante liest „fünfter“ statt „letzter“.

pañcamaḥ |
ṛṣirmaṅkaṇakaḥ proktaśchando gāyatramucyate |
śrīrasya devatā'ṅgāni svena rūpeṇa kalpayet || 4 ||

29.4 Maṅkaṇaka ist der Seher, Gāyatrī das Metrum, Śrī die Gottheit. Die Glieder werden aus seiner eigenen Form gebildet.

maṅkaṇaka ityatra dvidiyo'nunāsikovarṇaḥ svanarga prathamadvitīyābhyāṃ pṛthak sandānito dvidhā paṭhyate |
bilvānokahamūle tu lakṣajāpena sādhayet |
samidbhiśca tadīyābhirjuhuyāllakṣasaṅkhyayā || 5 ||

29.5 Ein Quellenvermerk erläutert abweichende Konsonantenverbindungen im Namen Maṅkaṇaka. Am Fuß eines Bilva-Baumes werde der Mantra durch hunderttausend Wiederholungen verwirklicht; ebenso viele Opfer mit dessen Holz seien darzubringen.

śrīpuṣpaiḥ pāyasānnaiśca juhuyāduktasaṅkhyayā |
śriyamāpnoti mahatīṃ śrīkāmo nātra saṃśayaḥ || 6 ||

29.6 Auch Śrī-Blüten und Milchreis werden in der genannten Anzahl geopfert. Wer Fülle wünscht, erlange dadurch große Śrī, lautet die Zusage.

praṇavādi caturthyantaṃ nāma natyantamiritam |
caturakṣaramantroyamaparaśśrīsamāśritaḥ || 7 ||

29.7 Eine weitere viersilbige Form der Śrī beginnt mit Praṇava, enthält ihren Namen im Dativ und endet mit Verehrung: oṃ śriyai namaḥ, „Oṃ, Verehrung der Śrī“.

ṛṣirasya dhanādhyakṣaśchandaśśrīrdevatā tathā |
pratyakṣaraṃ japellakṣaṃ sādhako mantrasiddhaye || 8 ||

29.8 Dhanādhyakṣa ist ihr Seher. Bei Metrum und Gottheit steht in der gelieferten Zeile nur Śrī; ein eigener Metrumsname ist nicht eindeutig vorhanden. Für jede Silbe sind hunderttausend Wiederholungen zur Vollendung vorgesehen.

prāgvacca bījamaṅgāni phalamapyasya pūrvavat |
nigamādiṃ bhadrahastaṃ hairambaṃ mandarā dipam || 9 ||

29.9 Bīja, Glieder und Frucht gelten wie zuvor. Eine weitere Folge nennt Anfang der heiligen Überlieferung, Bhadrahasta, Heramba und Mandara; die Varianten verändern die letzten Namen.

prāgukta |
bhidham || śubhadaṃ mandaraṃ |
śubhadaṃ dahanaṃ māyāṃ mārutaṃ mādhavaṃ tathā |
saptākṣaro'yaṃ śrīmantrassarvamanyadyathāpuram || 10 ||

29.10 Śubhada, Dahana, Māyā, Māruta und Mādhava folgen. Dieser Śrī-Mantra gilt als siebensilbig; alles Übrige entspricht dem früheren Verfahren.

gṛhītvaikākṣaraṃ pūrvaṃ bhānu magniṃ ca vāmanam |
bhallāyudhaṃ ca mahendraṃ hṛṣīkeśaṃ sayaṣṭikam || 11 ||

29.11 Für eine weitere Form werde zunächst die einsilbige genommen; danach folgen Bhānu, Agni, Vāmana, Bhallāyudha, Mahendra beziehungsweise Ugra und Hṛṣīkeśa mit Yaṣṭi,

mugraṃ ca |
śaśāṅkamaurvaṃ nāsikyaṃ subhadraṃ gadinaṃ param |
jalādhidaivamādyarṇaṃ vai rājaṃ godhanaṃ dharam || 12 ||

29.12 Śaśāṅka, Aurva, Nasallaut, Subhadra, Gadin, Jalādhidaiva, Anfangslaut, Vairāja, Godhana und Dhara.

pulahaṃ kamalaṃ śakraṃ dahakaṃ pāṭalapriyam |
godhanaṃ kamalaṃ citrabhānuṃ māyāvibhūṣitam || 13 ||

29.13 Pulaha, Kamala, Śakra, Dāhaka, Pāṭalapriya, Godhana, Kamala und Citrabhānu mit Māyā schließen sich an; die Variante verändert die Kamala-Śakra-Verbindung.

kalahaṃ śakra |
prabhañjanaṃ mṛgeśaṃ ca svāhāyāṃ viramettataḥ |
ṣoḍaśākṣaramantro'yaṃ śriyaḥ kamalasambhava || 14 ||

29.14 Prabhañjana und Mṛgeśa folgen, Svāhā bildet den Schluss. Dies ist ein sechzehnsilbiger Śrī-Mantra, Lotusgeborener.

oṅkārapūrvaṃ natyantaṃ kamalaṃ mandaraṃ tathā |
māhendraṃ varuṇaṃ cādidevaṃ candraṃ trivikramam || 15 ||

29.15 Eine andere Form beginnt mit Oṃkāra und Verehrung; danach stehen Kamala, Mandara, Māhendra, Varuṇa, Ādideva, Candra und Trivikrama,

vighneśaṃ pañcabinduṃ ca hutāntaṃ tvidamiritam |
bījāti pūrvavatsarvaṃ parigṛhya caturmukha || 16 ||

29.16 Vighneśa und fünf Bindus, mit Opferendung. Bīja und alle weiteren Bestandteile werden wie zuvor genommen, Viergesichtiger.

pūrvoktāṃścaturovarṇān gṛhītvātadanantaram |
devānāṃ dānavacanaṃ humāntaṃ tadanantaram || 17 ||

29.17 Nach den vier zuvor genannten Silben folgt eine Bezeichnung für die Gabe der Götter und die Opferendung. Laut Quellenvermerk fehlt dieser ganze Vers in manchen Textzeugen; die genaue Wortform der Göttergabe bleibt unsicher.

idamekaṃ padyaṃkvacinna |
ityuddhṛto manuścānyaśśriyaḥ kamalasaṃbhava |
uddhṛtya pūrvamudgīthaṃ śrīvatsamanalaṃ tathā || 18 ||

29.18 So ist ein weiterer Śrī-Mantra erschlossen, Lotusgeborener. Die nächste Reihe beginnt mit Udgītha, Śrīvatsa und Anala,

vāmanaṃ yaṣṭi śirasaṃ dineśaṃ yāntamabjaja |
pañcabinduṃ sayaṣṭiṃ ca śubhadaṃ vasumastakam || 19 ||

29.19 Vāmana mit Yaṣṭi als Kopf, Dineśa, „yānta“, fünf Bindus mit Yaṣṭi und Śubhada mit Vasu als Kopf, Lotusgeborener.

sahitam |
mahāmāyāṅkitaṃ daṇḍaṃ ṭha ṭha ityavasānakam |
maṅkaṇo'sya ṛṣiśchando gāyatrī śrīśca devatā || 20 ||

29.20 Daṇḍa mit Mahāmāyā und „ṭha ṭha“ schließen die Folge. Maṅkaṇa ist der Seher, Gāyatrī das Metrum, Śrī die Gottheit.

japellakṣatrayaṃ mantraṃ bilvāraṇye'tha sādhayet |
vaśyākarṣaṇabhūlābha khaniratnādisiddhayaḥ || 21 ||

29.21 Dreihunderttausend Wiederholungen werden in einem Bilva-Wald ausgeführt. Als Früchte gelten Gefügigmachen, Herbeiziehen, Landerwerb, Bodenschätze und Edelsteine; eine Variante nennt ausdrücklich Geld.

dhana |
maṇḍaladhyānaprakāraḥ. |
dhyānamasya pravakṣyāmi śriyo mahendramaṇḍale |
āsīnāyāḥ parijanānindrādīnarcayetkramāt || 22 ||

29.22 Nun wird die Meditation über Śrī im Mahendra-Maṇḍala erklärt. Ihre Begleiter, beginnend mit Indra, werden der Reihe nach verehrt; die Variante nennt stattdessen Durgā und weitere Göttinnen.

parijanān durgādī |
caturthyantaṃ svanāmoktvā satyantaṃ mantramabjaja |
maṇḍale tatra padmasya pūrvādiṣu daleṣu ca || 23 ||

29.23 Ihr jeweiliger Name im Dativ, mit Verehrungsendung, bildet den Mantra, Lotusgeborener. Auf den Lotusblättern dieses Maṇḍalas, beginnend im Osten,

vāsudevādayo pyohāścatvāro dikṣvavasthitāḥ |
teṣāṃ nāma caturthyantaṃ satyantaṃ praṇavānvitam || 24 ||

29.24 stehen in den vier Richtungen die Vyūhas von Vāsudeva an. Ihre Namen werden im Dativ mit Praṇava und Verehrungsendung verwendet.

gagguluśca kuraṇḍaśca damaka śśalalastathā |
koṇavarṇeṣu saṃsthyapya mantrāṃstannāmapūrvakam || 25 ||

29.25 Guggulu, Kuraṇḍa beziehungsweise Karaṇḍa, Damaka und Śalala beziehungsweise Śalabha werden in den Eckbereichen eingesetzt; ihre Mantras enthalten die jeweiligen Namen. Die Ortsbezeichnung „koṇavarṇa“ und eine Variante dazu sind unsicher.

karaṇḍaśca |
śalabastathā |kaṇavarṇeṣu saṃsthāpya mantrasthaṃ nāmapūrvakam |
mantrāntaṃ mantra |
ratissarasvatī bhūmiḥ pritiḥ kīrtiścaturmukha |
śāntiḥ puṣṭiśca tuṣṭiśca śriyo'dhastācca śaktayaḥ || 26 ||

29.26 Rati, Sarasvatī, Bhūmi, Prīti, Kīrti, Śānti, Puṣṭi und Tuṣṭi sind die Śaktis unterhalb Śrīs, Viergesichtiger.

nāmāni tāsāṃ manavo yathāpūrvamudīritāḥ |
pārśve ca dakṣiṇe tasyāśśriyaḥ padmanidhisthsitaḥ || 27 ||

29.27 Ihre Namen bilden die Mantras wie zuvor. An Śrīs rechter Seite steht Padmanidhi,

munayo |
vāme śaṅkhanidhirnāma tayormantraṃ yathāpuram |
dhanadādīnāṃ mantrāḥ. |
dhanado māṇibhadraśca jṛmbhalo nalakūbharaḥ || 28 ||

29.28 an der linken Śaṅkhanidhi; ihre Mantras folgen demselben Verfahren. Es folgen Dhanada, Māṇibhadra, Jṛmbhala und Nalakūbara,

pūrṇabhadraścalendraśca kalisrakśibikuṇḍalaḥ |
pūrvādidikṣu bhavināmetāṣāṃ manurucyate || 29 ||

29.29 Pūrṇabhadra, Calendra, Kalisraj und Śibikuṇḍala in den Richtungen von Osten an. Nun werden ihre Mantras beschrieben.

nigamādiṃ subhadraṃ ca ekadantaṃ sayaṣṭikam |
dhanadasya manuḥ prokto nāma natyantameva ca || 30 ||

29.30 Anfang der heiligen Überlieferung, Subhadra und Ekadanta mit Yaṣṭi werden für Dhanada genannt; dazu kommt der Name mit Verehrungsendung.

bhallāyudhaṃ padmanābhaṃ pañcibinduṃ sadaṇḍakam |
nalakūbaramantraśca kathitaḥ kamalodbhava || 31 ||

29.31 Bhallāyudha, Padmanābha, fünf Bindus und Daṇḍa bilden den Nalakūbara-Mantra, Lotusgeborener.

kakubhaṃ padmanābhaṃ ca nāsikyaṃ jṛmbhalo manuḥ |
sparśāntaṃ pulahaṃ cordhvalokeśaṃ tadanantaram || 32 ||

29.32 Kakubh, Padmanābha und Nasallaut werden für Jṛmbhala genannt. Für die folgende Form stehen letzter Verschlusslaut, Pulaha und Ūrdhvalokeśa.

jṛṃbhate |
māṇibhadrasya sadṛśo manussarvārthasādhakaḥ |
paścimaṃ pītavarṇābhaṃ bhuvanaṃ yaṣṭimastakam || 33 ||

29.33 So wird der alles verwirklichende Māṇibhadra-Mantra beschrieben. Die nächste Folge nennt letzter Laut, Pītavarṇābha und Bhuvana mit Yaṣṭi als Kopf.

kathito |
pūrṇabhadrasya kathito manurevaṃ caturmukha |
vakratuṇḍaṃ ca bhuvanaṃ pulahaṃ bhuvanaṃ punaḥ || 34 ||

29.34 Dies ist der Pūrṇabhadra-Mantra, Viergesichtiger. Darauf folgen Vakratuṇḍa, Bhuvana, Pulaha und nochmals Bhuvana,

nāsikyaṃ manuretasmin śibhikuṇḍalanāmani |
brahmāṇamādiṃ pulahaṃ guhālayasayaṣṭikam || 35 ||

29.35 mit Nasallaut: der Mantra Śibikuṇḍalas. Brahmā, Anfangslaut, Pulaha sowie Guhālaya mit Yaṣṭi werden als nächste Folge genannt.

uddhāraśca manorevaṃ kathitaḥ kalimālinaḥ |
vakratuṇḍaṃ pītavarṇaṃ hṛṣīkeśaṃ ca taddhravam || 36 ||

29.36 So wird der Mantra Kalimālins erschlossen; der Name entspricht offenbar Kalisraj aus 29.29. Danach stehen Vakratuṇḍa, Pītavarṇa, Hṛṣīkeśa und Dhruva.

carendramantraḥ kathitaḥ pūrvādiṣu yathākramam |
mandaraṃ pulahaṃcaiva guhālayavidarbhitam || 37 ||

29.37 Damit ist der Carendra-Mantra beschrieben, dessen Name von Calendra in der vorigen Liste abweicht. Die Anordnung folgt Osten und den weiteren Richtungen. Mandara und Pulaha mit Guhālaya

māhendrasya manuḥ proktassubhagaḥ pulahodayaḥ |
dhanādhyakṣasya mantro'yaṃ kathitaḥ kamalāsana || 38 ||

29.38 werden für Māhendra genannt. Subhaga, Pulaha und Udaya bilden den Mantra Dhanādhyakṣas; die Variante nennt Dhānyādhyakṣa, den Getreideaufseher, Lotusgeborener.

mukhyendra |
dhānyādhyakṣa |
cintāmaṇiprabhṛtīnāṃ mantrāḥ. |
pārśveca dakṣiṇe pūjyāśśriyaḥ parijanā sthitāḥ |
khaḍgadāmodaraṃ caiva mahāmāyāṃ sabindukam || 39 ||

29.39 An Śrīs rechter Seite stehende Begleiter werden verehrt. Für den Wunschjuwel werden Khaḍga, Dāmodara und Mahāmāyā mit Bindu genannt.

cintāratnasya kathito manuḥ pūrvadalāśrayaḥ |
śrīvatsamagniṃ bhuvanaṃ sadaṇḍaṃ ca caturmukha || 40 ||

29.40 Sein Platz ist auf dem östlichen Blatt. Es folgen Śrīvatsa, Agni und Bhuvana mit Daṇḍa, Viergesichtiger; die Variante verändert Bhuvana.

savanam |
kathita ścha balāmantrastārkṣyasthāne samarcanam |
indrādayo lokapālāssvāśāsu paritasthsitāḥ || 41 ||

29.41 Dies wird als Balā- beziehungsweise Śabalā-Mantra bezeichnet; die Verehrung erfolgt an der Stelle Tārkṣyas. Indra und die übrigen Weltenhüter stehen ringsum in ihren eigenen Richtungen.

śśabalā |
tṛtīyāvaraṇe cāpi balākī vanamālinī |
vibhīṣī śāṅkarī caiva dikṣu pūrvādiṣu sthitāḥ || 42 ||

29.42 Im dritten Umkreis stehen Balākī, Vanamālinī, Vibhīṣī und Śāṅkarī in den Richtungen von Osten an.

nāpi |
sakañcukā vetrahastā mantrāstāsāṃ samāhvayāḥ |
viṣvaksenapade puṣpadāriṇi marcayettataḥ || 43 ||

29.43 Sie tragen Mieder beziehungsweise Schutzkleidung und Stäbe in den Händen. Ihre Namen bilden die Mantras. An Viṣvaksenas Stelle werde Puṣpadhāriṇī verehrt.

kalpakaṃ pārijātaṃ ca haricandanabhūruham |
santānamandarau caiva dvārabhūṣuniveśayet || 44 ||

29.44 Kalpaka, Pārijāta, Haricandana, Santāna und Mandara werden als Bäume an den Eingangsbereichen eingesetzt,

bilvaṃ ca sarasīṃ caiva śatapatrasamākulām |
śriyaṃ parigatāṃ pakṣi saṅghātakalanisvanām || 45 ||

29.45 außerdem Bilva und ein von Lotusblüten erfüllter Teich, Śrī umgebend, mit lieblichem Klang von Vogelscharen. Die Variante nennt Bienenschwärme.

saṅkhātālikula |
parivārān prakalpyaipaṃ tattannāmabhirarcayet |
caturthyantairnatiparaiḥ praṇavapramukhaistathā || 46 ||

29.46 So wird das Gefolge angeordnet und jeweils mit seinen Namen im Dativ, Praṇava am Anfang und Verehrung am Ende verehrt.

śriyo mālāmantraḥ. |
mālāmantraṃ pravakṣyāmi śriyaḥ kamalasambhava |
udgīthamuktvā prathamaṃ natiścatadanantaram || 47 ||

29.47 Nun erkläre ich einen Mālā-Mantra Śrīs, Lotusgeborener. Zuerst werden Udgītha und Verehrung gesprochen,

uktvā bhagavatī śabde śrīcaturthyantamanvataḥ |
dhīrāpadaṃ ca sambuddhau śrīpūrvaṃ nilayaṃ tathā || 48 ||

29.48 dann Bhagavatī und Śrī im Dativ; als Anreden folgen Dhīrā, die Standhafte, und Śrīnilaya, Wohnstätte der Fülle.

śabdaṃ |
ākārapūrvaṃ bharaṇaṃ śatamaṇḍita manvataḥ |
śarīreti ca sambuddhiḥ padānyevaṃ samuddharet || 49 ||

29.49 Weitere Wörter bilden die Anrede „du, deren Körper mit hundert Schmuckstücken geschmückt ist“. So werden die einzelnen Bestandteile gewonnen.

bhāskaraṃ cānalaṃ pañca binduṃ candrārdhaśekham |
kalātmānaṃ visargāntaṃ bījayetatsamuddharet || 50 ||

29.50 Es folgen Bhāskara, Anala, fünf Bindus mit Halbmond als Kopf sowie Kalātman mit Visarga als Bīja. Ein Quellenvermerk bezeichnet zwei Verse ab „bhāskara“ bis „dvirīrayet“ als Zusatz mancher Textzeugen.

bhāskaraṃdvirīrayet ityantaṃ śloka dvayaṃ kvacidadhikamasti |
dviruccāryaṃ bharapadaṃ pāpaśabdādanantaram |
alakṣmīmitivaktavyaṃ nāśayeti dvirīrayet || 51 ||

29.51 „Bhara“ wird zweimal gesprochen; danach folgen Sünde und Alakṣmī, Unglück, mit zweimal „nāśaya“, „vernichte“.

bhāskaraṃ cānalaṃ paṃca binduṃ yaṣṭimanantaram |
trirabhyasettathā saptajanmapūrvarjitaṃ tathā || 52 ||

29.52 Bhāskara, Anala, fünf Bindus und Yaṣṭi werden dreimal wiederholt. Darauf wird das in sieben früheren Geburten angesammelte

akhalaṃ procya dāridryaṃ padaṃ dūrāttathā padam |
utsārayeti dviḥ procya candramādi visargitam || 53 ||

29.53 gesamte Elend der Armut bezeichnet, mit zweimal „utsāraya“, „vertreibe in die Ferne“. Danach folgt Candra mit Anfangslaut und Visarga.

visarjitam || tristriḥ procyaṃ tvadabhakta janaśabdamanantaram |
vasuṃ niyojayetyuktvā dhārayeti padaṃ punaḥ || 54 ||

29.54 Diese Folge wird jeweils dreimal gesprochen. Dann steht eine beschädigte Verbindung über die dir ergebenen beziehungsweise nicht ergebenen Menschen; die Varianten widersprechen sich hierin. Es folgen „weise Reichtum zu“ und „erhalte“.

procyatvadbhaktamanalaṃ |
nigamamanvakca |
pūrayeti dviruccārya padamambhoruhāsana |
prapannalokaṃ hrīṅkāraṃ trirucchārya hayaṃ gajam || 55 ||

29.55 Zweimal wird „pūraya“, „erfülle“, gesprochen, verbunden mit den Zuflucht suchenden Menschen, Lotusgeborener. Dreimal „hrīṃ“ folgt, dann Pferde und Elefanten,

vividhaṃ paśumuccārya nicayaṃ tadanantaram |
dāsīdāsaṃ parijanaṃ tadantaṃ dvirvilokaya || 56 ||

29.56 vielerlei Viehherden sowie Dienerinnen, Diener und Gefolge. Zweimal wird „vilokaya“, „blicke hin“, gesprochen; die Variante verändert das Wort zu einer Augenbezeichnung.

tallantaṃ dvirvilocanam || māṃ ca saumyeti cetyuktvā avalokanasaṃyutam |
lakṣmīmagniṃ vikramaṃ ca śrīdharaṃ yaṣṭimastakam || 57 ||

29.57 „Blicke auch mich freundlich an“ folgt. Danach werden Lakṣmī, Agni, Vikrama und Śrīdhara mit Yaṣṭi als Kopf

triruccārya yajeti dvirbhavatīti ca padmaja |
surāsuretyanuguṇaṃ siddhagandharvarākṣasam || 58 ||

29.58 dreimal gesprochen, dann zweimal „yaja“, „verehre“, beziehungsweise nach der Variante „jaya“, „siege“. Es schließen sich Bhagavatī in beschädigter Schreibung, Götter, Asuras, Siddhas, Gandharvas und Rākṣasas an,

jaye |
yakṣavidyādharavadaṃ nikhilaṃ jantuśabdakam |
manobhiriti cārāṅkṣya samāgamamanantaram || 59 ||

29.59 Yakṣas, Vidyādharas und sämtliche Lebewesen, verbunden mit ihren Gemütern und dem Zusammenkommen. Die syntaktische Verbindung ist beschädigt.

priyeti sambuddhipadaṃ bhāskaraṃ saguhālayam |
sārdhacandramidaṃ bījaṃ triruccārya parādite || 60 ||

29.60 Als Anrede folgt Priyā, Liebe; Bhāskara mit Guhālaya und Halbmond bildet eine dreimal gesprochene Bīja-Form. Der Anschluss „parādite“ bleibt unsicher.

varaṃ vividhamuccārya sitamālāmbaraṃ tathā |
dhāraṇīti samucchāryaṃ nikhilaṃ rociṣaṃ vasu || 61 ||

29.61 Verschiedene vorzügliche Gaben sowie „Trägerin weißer Girlanden und Gewänder“ werden genannt, ferner alle leuchtenden Reichtümer,

nicayā bhavatī padmā sambuddhau tattrayaṃ padam |
śrīpadaṃ cāpi natyantamastvityatatkriyāpadam || 62 ||

29.62 als deren Fülle die Göttin angesprochen wird: Bhagavatī, Padmā und Śrī. Es folgt eine Verehrungswendung mit dem Verb „sein“.

yuṣmacchabdaṃ caturthyantaṃ ṭhaṭhānto manurīritaḥ |
pūrvavadbījamasyāpi mantraṃ bhaṅtkvāṅgakalpanā || 63 ||

29.63 „Dir“ steht im Dativ, „ṭha ṭha“ bildet den Abschluss. Das Bīja entspricht dem Vorigen; für die Glieder wird der Mantra geteilt. Die beschädigte Gesamtfolge wird nicht frei zu einer Vollform ergänzt.

chando'ticchanda etasya devatā śrīrdhanādipaḥ |
draṣṭā phalaṃ japaścāsya dviṣaṭkākṣaravatphalam || 64 ||

29.64 Aticchandas ist das Metrum, Śrī die Gottheit, Dhanādhipa der Seher. Rezitation und Frucht entsprechen dem zwölfsilbigen Mantra.

vasudhāmantraḥ. |
adhunā vasudhāmantraṃ pravakṣyāmi caturmukha |
brahmakośaṃ mukhaṃ tasya śrīvatsaṃ jvalanaṃ tathā || 65 ||

29.65 Nun erkläre ich den Vasudhā-Mantra, Viergesichtiger. Sein Anfang ist Brahmakośa, darauf folgen Śrīvatsa und Jvalana.

vasudhāyā manurbrahman vakṣyāmi śrūyatāṃtvayā |
vāmanaṃ mādhavaṃ devadattaṃ śrībījameva ca |
kamalaṃ bahulaṃ pañcabinduṃ subhagamanvataḥ || 66 ||

29.66 Eine zusätzliche Halbzeile wiederholt die Ankündigung des Vasudhā-Mantras. Es folgen Vāmana, Mādhava beziehungsweise Māruta, Devadatta, Śrī-Bīja, Kamala, Bahula, fünf Bindus und Subhaga.

mārutaṃ |
mārutaṃ devadattammārutaṃ devaṃ dattam |
bhadrahastaṃ vidhātāramanalaṃ vāmanaṃ tathā |
subhagaṃ gopanayutaṃ vighneśaṃ ca samiraṇam || 67 ||

29.67 Bhadrahasta, Vidhātṛ, Anala, Vāmana, Subhaga mit Gopana, Vighneśa und Samīraṇa schließen sich an.

karālamagnimikāraṃ ṭhaṭhāntaṃ ṣoḍaśākṣaram |
tārādivasumadhyaṃ ca ṭhaṭhāntaṃ hṛdayādiṣu || 68 ||

29.68 Karāla, Agni und i folgen; mit „ṭha ṭha“ endet die sechzehnsilbige Form. Für Herz und weitere Glieder wird ein mit Tāra beginnender, Vasu enthaltender und mit „ṭha ṭha“ endender Mantra

aṅgeṣu yojayenmantraṃ namaskārapadaṃ śṛṇu |
sāmāyā ca tathā saumyā sambuddhau tatpadadvayam || 69 ||

29.69 eingesetzt. Höre die Verehrungsworte: Sāmāyā und Saumyā werden als Anreden genannt. Die umfangreiche Variante enthält außerdem Abhayaṅkarī, „Furchtlosigkeit Bewirkende“, und abweichende Samaya-Formen.

yojayecca namaskārapadaṃ śṛṇu sayācita |tathā saumyā ca sambuddhau samayeti padadvayam || abhayaṅkari cetyuktvā mahāśabdamanantaram |ṭābanta ssamayāvanta ssambuddhau ca tathāvidhi || samayaṃkari cetyacuktvā mahāśabdamanantaram |
ṭābantassamayāśabdassambuddhau ca ṭhaṭhāvadhi || 70 ||

29.70 „Samayaṅkarī“ und „Mahāsamayā“ werden in weiblicher Anrede gesprochen, mit „ṭha ṭha“ als Ende; die genaue Wortbildung ist im Grundtext beschädigt.

hyāntameti tathā pūrvaṃ gaccheti padamanvataḥ |
dirvaktavyaṃ padadvandvaṃ bhagapūrvāvadhīti ca || 71 ||

29.71 Danach folgt eine unklare Endsilbenangabe und „gaccha“, „komme/gehe“, jeweils verdoppelt, sowie eine mit „bhaga“ beginnende Verehrungsverbindung.

bhagapūrvaṃnatīti ca |
vasuśabdaṃ dehī śīrṣaṃ ṭhaṭhāntaṃ tena cāhvayet |
devīṃ ca vasudhāṃ dhyāyettaptahālakarociṣam || 72 ||

29.72 Mit „vasu dehi“, „gib Reichtum“, und „ṭha ṭha“ werde sie angerufen. Vasudhā wird im Glanz erhitzten Goldes meditiert; die Goldbezeichnung ist beschädigt.

mahvayet |siṃhāsanasthāmākalpairanekairbhūṣitāṃ sadā |
gṛhītadāḍiminālavāmahastāṃ tathetare || 73 ||

29.73 Sie sitzt auf einem Löwenthron, stets mit mannigfachem Schmuck geziert, und hält mit der linken Hand einen Granatapfelzweig.

haste dadhānāṃ subhagaṃ cintāratnaṃ caturmukha |
pūrṇaṃ nānāvidhairatnaiḥ kumbhaṃ cordhvamukhaṃ sthitam || 74 ||

29.74 In der anderen Hand trägt sie den schönen Wunschjuwel, Viergesichtiger. Ein mit vielerlei Edelsteinen gefüllter Krug steht mit der Öffnung nach oben; die Variante sagt nach unten.

cadhomukha |
dakṣiṇe caraṇāṅgaṣṭhe paścimāmarabhūruham |
pārśvayorubhayoścāpi vālavyajanapāṇibhiḥ || 75 ||

29.75 Er ist dem großen Zeh ihres rechten Fußes zugeordnet. Hinter ihr steht ein himmlischer Baum; an beiden Seiten dienen ihr Frauen mit Haarwedeln,

anyābhiśśukla tāmbūladhāriṇībhiśca sevitām |
śaṅkhapadmanidī cāpi vamantau vipulaṃ dhanam || 76 ||

29.76 weitere mit hellen Gaben und Betel. Śaṅkhanidhi und Padmanidhi speien reichen Besitz aus,

parasparamukhaprekṣau parivāhau sthitau punaḥ |
anuktaparivārāśca grāhyāśśrīmanuvartmanā || 77 ||

29.77 blicken einander an und stehen als Begleiter bereit. Nicht eigens genannte Gefolgswesen werden nach dem Verfahren des Śrī-Mantras ergänzt.

japaprakāraḥ. |
samudragāyāssaritassrotasi prāṅmukhasthsitaḥ |
mastadaghne japellakṣaṃ mantrasiddhau samāhitaḥ || 78 ||

29.78 Zur Mantra-Vollendung beschreibt die Quelle hunderttausend Wiederholungen, nach Osten gewandt im Strom eines zum Meer fließenden Flusses. Die Wassertiefe ist als „bis zum Kopf“ überliefert, während die Variante „bis zur Brust“ liest; dies ist eine historische Askesevorschrift.

stanadaghne |
vaiśākhe māsiśukle ca pakṣe māsarkṣapaścime |
vrataṃ samāpaye ccakre pūjayecca mahāniśi || 79 ||

29.79 Im Monat Vaiśākha, in der hellen Mondhälfte, werde das Gelübde beim letzten beziehungsweise abschließenden Monatsgestirn beendet; die Kalenderangabe ist nicht vollständig eindeutig. In tiefer Nacht werde die Göttin im Rad verehrt,

dante |
mallikāvakulaiścānyaissugandhaiḥ kālajaiśśubhaiḥ |
goghṛtaiśca tilairanyairyathābhilaṣitairalam || 80 ||

29.80 mit Mallikā, Vakula und anderen duftenden, heilvollen saisonalen Blüten, Kuh-Ghee, Sesam und weiteren gewünschten Gaben.

tarpaṇaṃ mantrajāpaṃ ca nityametatsamācaret |
evamācaratassamyaṅmantriṇo yāvadāyuṣam || 81 ||

29.81 Tarpana und Mantra-Rezitation werden täglich vollzogen. Wer so sein ganzes Leben lang richtig handelt,

vasati śrīrgṛhe tasya saptajanmasu niścalā |
dharaṇyāḥ mantraḥ. |
manuṃ dharaṇyā vakṣyāmi sādhanaṃ ca yathātatham || 82 ||

29.82 in dessen Haus wohne Śrī sieben Geburten hindurch beständig, heißt es. Nun erkläre ich den Dharaṇī-Mantra und seine Praxis.

chandasāmādimuddhṛtya sūkṣmādṛkpulahaṃ tathā |
hṛṣīkeśaṃ visargāntaṃ manurekākṣaraḥ smṛtaḥ || 83 ||

29.83 Anfang der Metren, Sūkṣmadṛś, Pulaha, Hṛṣīkeśa und abschließender Visarga werden als einsilbige Mantraform genannt.

gopanaṃ pañcabinduṃ ca ūrdhvalokeśamanvataḥ |
vīrasenaṃ kalāntaṃ ca saṅkarṣaṇasamāhvayam || 84 ||

29.84 Für die Glieder folgen Gopana, fünf Bindus, Ūrdhvalokeśa, Vīrasena, Kalānta und Saṅkarṣaṇa,

sabinduṃ gadinaṃ tānaṃ kalpayeddhṛtayādiṣu |
paiṭharosya muniśchando daivaṃ gāyatramiritam || 85 ||

29.85 sowie Gadin mit Bindu. Die genaue Sechseraufteilung für Herz und weitere Stellen bleibt im beschädigten Satz unsicher. Paiṭhara ist der Seher, Devī-Gāyatrī das Metrum.

sabindumaṅga |
devatā dharaṇī devī japellakṣamatantritaḥ |
manurdharaṇyāssaptārṇaḥ kathyate kamalāsana || 86 ||

29.86 Die Göttin Dharaṇī ist die Gottheit; hunderttausend Wiederholungen seien unermüdlich auszuführen. Nun folgt ein siebensilbiger Dharaṇī-Mantra, Lotusgeborener.

dhanadaṃ pāvakaṃ cādiṃ sumukhaṃ godhanāhvayam |
natyantamevaṃ saptārṇo dharaṇyāssaṃpradarśitaḥ || 87 ||

29.87 Dhanada, Pāvaka, Anfangslaut, Sumukha und Godhana mit Verehrungsendung werden genannt. Die Variante verändert die Verbindung zu Dara und Godhana.

daragodhane |natyantameva saptārṇomanussaṃprati darśitaḥ || manuścatustriṃśavarṇaḥ kathyate kamalodbhava |
ādāya cādau saptārṇān kumbhamādi macāmanu || 88 ||

29.88 Nun wird eine vierunddreißigsilbige Form beschrieben, Lotusgeborener. Nach den sieben Anfangssilben folgen Kumbha und erster Vokal,

śaśāṅkamādiṃ bhuvanaṃ subhagaṃ dattasaṃjñitam |
subhadramūrdhvalokeśaṃ vijayaṃ viṣṇuśīrṣakam || 89 ||

29.89 Śaśāṅka, Anfangslaut, Bhuvana, Subhaga, Datta, Subhadra, Ūrdhvalokeśa und Vijaya mit Viṣṇu als Kopf.

mohanāśaṃ tathākāraṃ vai rājaṃ cāgnivikramam |
bhallāyudhaṃ ca mahendraṃ hṛṣīkeśavigarhitam || 90 ||

29.90 Mohanāśa, ā, Vairāja, Agni, Vikrama, Bhallāyudha und Mahendra mit einer Hṛṣīkeśa-Verbindung schließen sich an; das letzte Verbindungswort ist beschädigt.

sānusvāraṃ ca kamalaṃ pāvakaṃ saguhālayam |
nāsikyaṃ tridaśāhāraṃ trivikramasamāhvayam || 91 ||

29.91 Es folgen Kamala beziehungsweise Kamalā mit Anusvāra, Pāvaka mit Guhālaya, Nasallaut, Tridaśāhāra und Trivikrama.

kamalāṃ |
krodharūpaṃ ca sumukhaṃ sodakaṃ kalaśaṃ tataḥ |
praṇavādiṃ ca mahendraṃ varṇānāṃ ca samuddharet || 92 ||

29.92 Krodharūpa, Sumukha, eine Udaka-Verbindung, Kalaśa, Anfang des Praṇava und Mahendra werden entnommen. Die Variante nennt stattdessen Subhaga mit Pulaha als Ende.

subhagaṃ pulahāntaṃ |
subhadraṃ devattaṃ ca bhāskaraṃ yaṣṭimastakam |
pāvakaṃ pāṭalaṃ brahma māhendraṃ ca guhālayam || 93 ||

29.93 Subhadra, Devadatta, Bhāskara mit Yaṣṭi als Kopf, Pāvaka, Pāṭala, Brahmā, Māhendra und Guhālaya beziehungsweise Sudhālaya folgen. Ein Quellenvermerk nennt außerdem einen zusätzlichen Vers in manchen Textzeugen.

pānakaṃyaṣṭisaṃyutam ityekaḥ ślokaḥ kvacidadhiko dṛśyate |
sudhālayam |
prabhañjanaṃ pūrṇacandramauṣadhaṃ yaṣṭisaṃyutam |
svāhāyāṃ viratirmantraḥ kathitaḥ kamalāsana || 94 ||

29.94 Prabhañjana, Pūrṇacandra und Auṣadha mit Yaṣṭi schließen sich an; der Mantra endet mit Svāhā, Lotusgeborener.

pūrvoktaṃ bījamaṅgāni ṛṣiśchandhaśca devatā |
sarasvatyāḥ mantraḥ. |
sārasvataṃ manuvaraṃ pravakṣyāmi yathā tatham || 95 ||

29.95 Bīja, Glieder, Seher, Metrum und Gottheit wurden zuvor genannt. Nun erkläre ich den vorzüglichen Sarasvatī-Mantra.

nigamādiṃ śvetaraśmiṃ manumardhenduśekharam |
ityuddharetsvayaṃ gāṃ ca draṣṭā kaśyapanandanaḥ || 96 ||

29.96 Anfang der heiligen Überlieferung, Śvetaraśmi und Manu mit Halbmond als Kopf werden entnommen. Die Variante stellt klar, dass dieselbe Form als Glied dient; der Grundtext ist beschädigt. Kāśyapas Sohn gilt als Seher.

ityuccare tsvayaṃ cāṅgaṃ |
chandaśca devī gāyatraṃ devatā bhāratī svayam |
lakṣamekaṃ niyamavān japenmantramatandritaḥ || 97 ||

29.97 Devī-Gāyatrī ist das Metrum, Bhāratī selbst die Gottheit. Unter Einhaltung der Regeln werde der Mantra hunderttausendmal unermüdlich wiederholt.

atulā vāgnibhūtissyāllabhate jñānamuttamam |
sakṛdgrahaṇamātreṇa grahaṇaṃ dṛḍhamaśnute || 98 ||

29.98 Dadurch entstünden unvergleichliche Redekraft und höchstes Wissen; bereits einmaliges Aufnehmen beziehungsweise Hören führe zu festem Behalten.

sakṛcchravaṇa |
smṛtipramoṣo naivāsya sabhāyāṃ na parābhavaḥ |
anyaṃ sārasvataṃ mantramadhunā kathayāmi te || 99 ||

29.99 Sein Gedächtnis versage nicht, und in einer Versammlung unterliege er nicht. Nun erkläre ich dir einen weiteren Sarasvatī-Mantra.

mukhamasya brahmakośaṃ godhanaṃ cenduśekham |
kamalaṃ pulahaṃ māyāmanussvārapariṣkṛtām || 100 ||

29.100 Sein Anfang ist Brahmakośa, dann folgen Godhana mit Mond als Kopf, Kamala, Pulaha und Māyā mit Anusvāra. Die Variante verändert die erste Kopfverbindung.

khasya ca brahmalokeśaṃ godhanaṃ candraśekharam |
yaṣṭiṃ yaṣṭyāvisargāntaḥ pūrvoktaṃ mantramanvataḥ |
triyakṣarasya coddhāraḥ kathitaḥ kamalāsana || 101 ||

29.101 Eine Yaṣṭi-Verbindung mit Visarga und der zuvor genannte Mantra schließen sich an; die Variante liest ausdrücklich ohne Yaṣṭi. So wird die dreisilbige Form beschrieben, Lotusgeborener.

yaṣṭivarjaṃvisargāntaṃ |
draṣṭā vasiṣṭho mantrasya virāṭ chandassarasvatī |
devatā japanaṅkhyā ca lakṣatrayamudāhṛtam || 102 ||

29.102 Vasiṣṭha ist der Seher, Virāj das Metrum, Sarasvatī die Gottheit. Dreihunderttausend Wiederholungen werden genannt.

parāparajño pāgmī ca saptakṛto'bhimantritam |
jalaṃ pibeddhruvaṃ tasya kalyāṇī vāgbhaviṣyati || 103 ||

29.103 Man werde zum Kenner des Höheren und Niederen und redegewandt. Die Quelle beschreibt außerdem das Trinken siebenfach besprochenen Wassers und verspricht davon heilvolle Rede.

ṣaḍakṣaragaṇo mantraḥ kathyate kamalāsana |
tārakaṃ varuṇaṃ cādiṃ nāsikyaṃ jvalanāhvayam || 104 ||

29.104 Nun wird eine sechssilbige Form genannt, Lotusgeborener: Tāraka, Varuṇa, Anfangslaut, Nasallaut und Jvalana,

madhusūdanamanvakcha huṃphaḍantaṃ namaskṛtiḥ |
ṛṣirmaheśvaraśchando virāṭ saiva ca devatā || 105 ||

29.105 gefolgt von Madhusūdana, „huṃ phaṭ“ und Verehrung. Maheśvara ist der Seher, Virāj das Metrum; die Gottheit bleibt dieselbe.

daśākṣaraṃ mantrarājaṃ varṇoddhāreṇa cocyate |
vyāpī sudhārasaścāpi vaidharo viṣṇumastakaḥ || 106 ||

29.106 Für einen zehnsilbigen Mantrakönig werden Vyāpin, Sudhārasa und Vaidhara mit Viṣṇu als Kopf genannt; die Variante verändert die einleitende Lautgewinnungsangabe.

arṇoddhāre ca parvate |
varṇā sta eva catvāra ssamanantaramiritāḥ |
īrayitvā tathā kuṃbhaṃ madhusūdanamanvataḥ || 107 ||

29.107 Dieselben vier Laute werden anschließend nochmals gesprochen; dann folgen Kumbha und Madhusūdana. Die Variante nennt Jaleśāna.

rṇa |
jale śānaṃ |
pañcāntakaḥ pāśapāṇiṃ madhusūdhanapaścimam |
vaidharaṃ rāmasahitaṃ vighnesaṃ bandhumastakam || 108 ||

29.108 Pañcāntaka, Pāśapāṇi, Madhusūdana als Abschluss, Vaidhara mit Rāma und Vighneśa mit Bandhu als Kopf schließen sich an.

hutāntamarṇānuddhṛtya manureṣa samiritaḥ |
aṅgāni rūpaṃ mantrasya bījamevaṃ vibhājitam || 109 ||

29.109 Mit der Opferendung ist dieser Mantra beschrieben. Seine Gliederform wird durch entsprechende Teilung des Bīja beziehungsweise Mantras gebildet; die Formulierung ist knapp und nicht vollständig eindeutig.

candramaṇḍalamadhyasthāṃ tuṣāranicayaprabhām |
vamantīmamṛtaṃ vaktrājjihvāmadhyagatāṃ smaret || 110 ||

29.110 Die Göttin werde in der Mitte der Mondscheibe vorgestellt, glänzend wie eine Schneemasse, Nektar aus dem Mund strömend, mitten auf der Zunge gegenwärtig.

dhyāyato mandriṇastasya vāksiddhiratulā bhavet |
nigamādiṃ ca nattyantaṃ subhadraṃ gadinaṃ tathā || 111 ||

29.111 Dem so meditierenden Mantrakundigen entstehe unvergleichliche Vollendung der Rede. Die folgende Mantraform beginnt mit dem Anfang der heiligen Überlieferung und Verehrung, danach Subhadra und Gadin,

kumbhamādiṃ ca vijayaṃ govindaṃ madhuketanam |
vijayaṃ mādhavayutaṃ ṭhaṭhāntaṃ manumuddharet || 112 ||

29.112 Kumbha, Anfangslaut, Vijaya, Govinda, Madhuketana und Vijaya mit Mādhava; „ṭha ṭha“ schließt die Folge. Die Variante nennt Dara, Govinda und eine Agni-Verbindung.

daraṃ govindamagniyuk |manurīritaḥ || jvalanaṃ cādimardhendu bījamevaṃ samuddaret |
draṣṭāsya devalaśchando virāṭ devī rati stathā || 113 ||

29.113 Jvalana, Anfangslaut und Halbmond bilden das Bīja. Devala ist der Seher, Virāj das Metrum, Ratī die Göttin.

daśa lakṣaṃ japenmantraṃ tatassidhyati mantriṇaḥ |
vaśyākarṣaṇa vidveṣamukhā ca phalasantatiḥ || 114 ||

29.114 Durch eine Million Wiederholungen werde der Mantra vollendet. Seine behaupteten Früchte beginnen mit Gefügigmachen, Herbeiziehen und dem Hervorrufen von Feindschaft.

dūrādāgamanaṃ cāpi proṣitasyā'cirādbhavet |
saptavarṇān samuccārya pūrvoktān samanantaram || 115 ||

29.115 Auch ein in der Ferne Abwesender komme bald herbei. Für die nächste Form werden wieder die sieben zuvor genannten Anfangssilben gesprochen.

pavitraṃ pīṭhamanvakcha pañcabindumanantaram |
vairājaṃ godhanaṃ vāyuṃ ṭhaṭhāntaṃ manumuddharet || 116 ||

29.116 Es folgen Pavitra, Pīṭha, fünf Bindus, Vairāja, Godhana und Vāyu; die Variante nennt eine Gopana-Verbindung. Mit „ṭha ṭha“ endet der Mantra.

gopanayutaṃ |
ekacakṣuśca pīṭhaṃ ca hṛṣīkeśaṃ sabindukam |
bījamuktaṃ manorasya muniraṅgirasaḥ smṛtaḥ || 117 ||

29.117 Ekacakṣus, Pīṭha und Hṛṣīkeśa mit Bindu bilden sein Bīja. Aṅgiras gilt als Seher.

chandaśca devī gāyatraṃ devatā prītirucyate |
sādhayitvā yathāpūrvaṃ dharmādiphalabhāgbhavet || 118 ||

29.118 Devī-Gāyatrī ist das Metrum, Prīti die Gottheit. Durch Verwirklichung wie zuvor erlange man Dharma und die weiteren Früchte.

saptārṇāḥ pūrva vadgrāhyāḥ karālaṃ vāmanaṃ tataḥ |
ekadṛggodhanaṃ citrabhānuṃ ca madhusūdanam || 119 ||

29.119 Für eine weitere Form werden wiederum die sieben Anfangssilben genommen; dann folgen Karāla, Vāmana, Ekadṛś, Godhana, Citrabhānu und Madhusūdana,

yaṣṭiṃ karālamagniṃ ca dhruvaṃ cāgneśca yoṣitam |
tadeva bījaṃ draṣṭā ca manuḥ kīrtiśca devatā || 120 ||

29.120 Yaṣṭi, Karāla, Agni, Dhruva und die Gemahlin Agnis als Bezeichnung für Svāhā. Dasselbe bildet das Bīja; Manu ist der Seher, Kīrti die Gottheit.

chandaśca devī gāyatraṃ pūrvavatsiddhisādhane |
varṇānādāya saptādau pariśiṣṭān samuddharet || 121 ||

29.121 Devī-Gāyatrī ist das Metrum; Praxis und Vollendung gelten wie zuvor. Nach erneuter Gewinnung der sieben Anfangssilben werden die übrigen entnommen:

śrīvatsaṃ gopanaṃ bhadrapāṇiṃ ca vijayaṃ tathā |
sparśanaṃ vīrasenaṃ ca śubhadaṃ dahanaṃ manum || 122 ||

29.122 Śrīvatsa, Gopana, Bhadrapāṇi, Vijaya, Sparśana, Vīrasena, Śubhada, Dahana und Manu,

yaṣṭiṃ ca bhāskaropetaṃ pāvakaṃ bindupañcakam |
sayaṣṭiṃ bījasahitaṃ śriyassvāhāpadāvadhi || 123 ||

29.123 Yaṣṭi mit Bhāskara, Pāvaka und fünf Bindus mit Yaṣṭi, verbunden mit dem Śrī-Bīja, bis zum abschließenden Svāhā.

chando virāṭ gautama rṣirdevatā śāntirucyate |
manunā sādhayedbrahman pādukādiphalaṃ mahat || 124 ||

29.124 Virāj ist das Metrum, Gautama der Seher, Śānti die Gottheit. Mit dem Mantra verwirkliche man große Früchte wie magische Sandalen, Brahmā.

saptavarṇā yathāpūrvaṃ nṛhariṃ pāvakaṃ tathā |
mahāmāyāmanusvāraṃ vijayaṃ praṇavādikam || 125 ||

29.125 Für die nächste Form stehen die sieben Anfangssilben wie zuvor, dann Nṛhari, Pāvaka, Mahāmāyā, Anusvāra, Vijaya und Anfang des Praṇava,

udayaṃ krodharūpaṃ ca bhūdharaṃ gopanaṃ tathā |
ṭhaṭhāntamevamuddhṛtya manurjñeyo vicakṣaṇaiḥ || 126 ||

29.126 Udaya, Krodharūpa, Bhūdhara und Gopana. Mit „ṭha ṭha“ abgeschlossen sollen die Kundigen diesen Mantra verstehen.

draṣṭā vyāso virāṭchando devatā tuṣṭirucyate |
lakṣatrayajapenaiva tuṣṭiśca mahatī bhavet || 127 ||

29.127 Vyāsa ist der Seher, Virāj das Metrum, Tuṣṭi die Gottheit. Durch dreihunderttausend Wiederholungen entstehe große Zufriedenheit.

saptārṇāḥ pūrvavadgrāhyāśśiṣṭārṇasyoddhṛtiḥ kramāt |
bhāskaraṃ pāvakaṃ pañcabinduṃ yaṣṭisamanvitam || 128 ||

29.128 Für die nächste Form werden wiederum die sieben Anfangssilben genommen; danach folgen Bhāskara, Pāvaka und fünf Bindus mit Yaṣṭi,

pavitraṃ bhuvanaṃ krodharūpaṃ bhūdharamanvataḥ |
govindamāgneyī manvaguddhṛtya manurīritaḥ || 129 ||

29.129 Pavitra, Bhuvana, Krodharūpa, Bhūdhara, Govinda und die feurige Endung. So ist dieser Mantra beschrieben.

draṣṭeritastatheśānā puṣṭiśchando virāḍabhūt |
aṣṭalakṣaṃ japenmantraṃ puṣṭikāmassamāhitaḥ || 130 ||

29.130 Die Seherangabe ist im Grundtext beschädigt; die Variante nennt Hārita. Die herrschende Göttin ist Puṣṭi, Virāj das Metrum. Wer Stärkung wünsche, wiederhole den Mantra achthunderttausendmal gesammelt.

hārito munirīśānā |
bhuktvā bhogāṃśca vipulān rasāyanapurogamān |
atalādiṣu lokeṣu mantrī carati devavat || 131 ||

29.131 Nach dem Genuss reicher Freuden, beginnend mit Rasāyana, durchwandere der Mantrakundige Atala und die weiteren Welten wie ein Gott.

ādhāraśaktyādimantrāḥ. |
yogāsanāṅgā nyādhāraśaktyādīni caturmukha |
yāni teṣāṃ kalpaneṣu varṇoddhārapurassaram || 132 ||

29.132 Nun folgen die Bestandteile des Yoga-Sitzes, beginnend mit Ādhāraśakti, Viergesichtiger. Für ihre Einrichtung werde ich die Mantras mit der vorausgehenden Lautgewinnung

mantrānvakṣyāmyānupūrvyāyathāvadavadhāraya |
brahmasośamukhaṃ vidyātpavitramṛtadhāma ca || 133 ||

29.133 der Reihe nach erklären; höre aufmerksam zu. Der Anfang ist Brahmakośa, dann folgen Pavitra und Ṛtadhāman,

hṛṣīkeśaṃ binduparaṃ pratardanamataḥ param |
padmanābhaṃ ca nāsikyaṃ gopanaṃ subhagaṃ punaḥ || 134 ||

29.134 Hṛṣīkeśa mit Bindu, Pratardana, Padmanābha, Nasallaut, Gopana und Subhaga,

ādidevaṃ hutavahaṃ śrīvatsaṃ kamalāhvayam |
vairājaṃ vīnasenaṃ ca natimevaṃ samuddharet || 135 ||

29.135 Ādideva, Hutavaha, Śrīvatsa, Kamala, Vairāja, Vīnasena in unsicherer Schreibung und Verehrung.

ādhāraśaktimantroyaṃ kathitaḥ kamalāsana |
caturmukhaṃ caturbhāhuṃ śuddhasphaṭikavarcanam || 136 ||

29.136 Dies ist der Ādhāraśakti-Mantra, Lotusgeborener. Die tragende Gestalt wird viergesichtig, vierarmig und von reinem Kristallglanz vorgestellt,

kirīṭahārakeyūrapramukhākalpabhūṣitam |
śrīvatsāṅkaṃ śaṅkhacakragadāpadmāyudhairyutam || 137 ||

29.137 mit Krone, Halskette, Oberarmschmuck und weiteren Schmuckstücken, mit dem Śrīvatsa-Zeichen und den Waffen Muschel, Diskus, Keule und Lotus.

tejomaṇḍalamadhyasthaṃ dhyāyedādhārarūpiṇam |
brahmakośaṃ dinakaraṃ bhuvanaṃ pāpakāhvayam || 138 ||

29.138 Man meditiere sie inmitten eines Strahlenkreises als tragende Grundlage. Die nächste Folge nennt Brahmakośa, Dinakara, Bhuvana und Pāpaka,

guhālayaṃ dhruvaṃ bhūyaḥ kamalaṃ saguhālayam |
pāvakaṃ mandaraṃ padmamākāraṃ vipulaṃ tathā || 139 ||

29.139 Guhālaya, Dhruva, Kamala mit Guhālaya, Pāvaka, Mandara, Padma, ā und Vipula beziehungsweise Pulaha.

pulahaṃ |
gopanaṃ ca gadadhvaṃsaṃ vināyakamanantaram |
prabhañjanaṃ mādhavaṃ ca satyantaṃ manumuddaret || 140 ||

29.140 Gopana, Gadadhvaṃsa, Vināyaka, Prabhañjana und Mādhava mit Verehrungsendung schließen sich an. Die Variante benennt dies ausdrücklich als Kūrma-Mantrakönig und liest Caturgati.

caturgatiṃ mādhavaṃ ca satyantaḥ kurmāmantrarāṭ || ekavaktraṃ caturbhāhuṃ japāpuṣpasamadyutim |
śaṅkacakradharaṃ kruddhaṃ padmakaumodakīdharam || 141 ||

29.141 Die Gestalt ist eingesichtig, vierarmig, rot wie eine Hibiskusblüte, zornvoll, mit Muschel, Diskus, Lotus und Kaumodakī; die Variante ersetzt eine Gestaltangabe durch Śakti.

śaktiṃ |
vahnimaṇḍalamadhyasthaṃ jvalanāpītavigraham |
sakalābharaṇopetaṃ dhyāyetkūrmamanantaram || 142 ||

29.142 Sie befindet sich in der Feuerscheibe, von Feuer beziehungsweise Flammen erfüllt und mit allem Schmuck versehen. Der Grundtext nennt Kūrma als Meditationsgestalt; die Variante nennt Agni. Beide überlieferten Zuordnungen bleiben sichtbar.

jvālāvitatavigraham |sajalābharaṇopetaṃ dhyāyedagni |
anantamantraḥ. |
udgīdhaṃ bhānumākāraṃ yaṣṭimādiṃ vināyakam |
dviradaṃ vijayākāraṃ śvasanaṃ prathamaṃ svaram || 143 ||

29.143 Für Ananta folgen Udgītha, Bhānu beziehungsweise Aṃśu, ā, Yaṣṭi, Anfangslaut, Vināyaka, Dvirada, Vijaya, ā, Śvasana und erster Vokal.

udgītha maṃśu |
natiṃ coddhṛtya mantro'yamanantasya pradarśitaḥ |
sphaṭikādripratīkāśaṃ caturbhāhuṃ kirīṭinam || 144 ||

29.144 Mit Verehrung endet der Ananta-Mantra. Seine Gestalt gleicht einem Kristallberg, ist vierarmig und gekrönt,

matiṃ |
pūrṇacandrānanaṃ saumyaṃ sitapuṣpaurvirājitam |
lāṅgalaṃ musalaṃ mukhyakarayordadhataṃ śivam || 145 ||

29.145 mit einem Antlitz wie der Vollmond, freundlich, mit weißen Blüten geziert. In den vorderen Händen hält der Heilvolle Pflug und Stampfkeule,

jaghanyakarayośśaṅkhacakradvandvaṃ yathāyatham |
nīlāmbaradharaṃ daṃṣṭrākarālavadanairyutam || 146 ||

29.146 in den hinteren Muschel und Diskus. Er trägt ein blaues Gewand und besitzt durch Hauer furchterregende Gesichter,

praśāntavapuṣā yuktaṃ sahasraphalamunnatam |
phaṇāmaṇisahasrāṃśu nīrājanavirājitam || 147 ||

29.147 zugleich eine friedvolle Gestalt, tausend hohe Schlangenhauben und den Glanz der tausend Strahlen ihrer Edelsteine wie bei einer Lichtverehrung. Die Variante beschreibt ausdrücklich den Schlangenkörper im Rücken.

pṛṣṭhato nāgavapuṣaṃ |
anantavaktrakuharairudvamantamudarciṣam |
maṇḍalīkṛtanāgendra bhogaveṣṭana vigraham || 148 ||

29.148 Aus seinen unzähligen Mäulern stößt er hohe Flammen aus; sein Schlangenkörper windet sich kreisförmig zu einem Sitz beziehungsweise einer umschlingenden Gestalt.

bogiveṣṭanaviṣṭaram |
dhyāyedanantamubhayoḥ pārśvayornāgayoṣitaḥ |
devyastasya sukhāsīnāḥ phaṇāmaṇḍala maṇḍitāḥ || 149 ||

29.149 So meditiere man Ananta. Zu beiden Seiten sitzen seine Nāga-Göttinnen bequem, mit Schlangenhauben geschmückt.

bhūmantraḥ. |
dhyātvā bhuvo manuḥ paścādvarṇoddhāreṇa vakṣyate |
tāraṃ subhaganāmānamarciṣmantaṃ caturmukha || 150 ||

29.150 Danach wird der Mantra der Erde durch Lautgewinnung erklärt: Tāra, Subhaga und Arciṣmant, Viergesichtiger,

sumukhaṃ godhanaṃ vāyuṃ natyantamiti kalpayet |
pīṭhakalpanavidhiḥ tanmantrāśca. |
tasyopari phaṇīndrasya tapanīyanibhāṃ śubhām || 151 ||

29.151 Sumukha, Godhana beziehungsweise Gopana, Vāyu und Verehrungsendung. Über jenem Schlangenherrn werde ein heilvoller goldglänzender

gopanāhvānaṃ |
caturaśrāṃ mahāpīṭhiṃ kalpayenmadhuvidviṣaḥ |
dharmādīnāṃ caturṇāṃ tvadharmādīnāṃ ca tāvatām || 152 ||

29.152 viereckiger großer Sitz für Madhudviṣ eingerichtet. Dharma und die übrigen vier sowie Adharma und die entsprechenden vier Gegenkräfte

ca naṅpārvāṇāṃ ca |
pādānāṃ kalpanāmantarā vakṣyante kamalāsana |
ādyarṇān praṇavādīṃ śca sānusvārān yathāyatham || 153 ||

29.153 werden als Stützen gebildet; nun folgen ihre Mantras, Lotusgeborener. Nach Praṇava stehen jeweils die eigenen Anfangslaute mit Anusvāra,

caturthyantāni nāmāni procyānte natimirayet |
mathye sadāśivapadaṃ pādatvena prakalpayet || 154 ||

29.154 dann die Namen im Dativ und abschließend Verehrung. In der Mitte wird Sadāśiva als weitere Stütze eingesetzt.

taccaturthyantamādau ca bhāskaraṃ saguhālayam |
natyantaṃ caiva pādānāṃ navānāṃ kalpayenmanūn || 155 ||

29.155 Auch sein Name steht im Dativ, davor Bhāskara mit Guhālaya, danach Verehrung. So werden die Mantras der neun Stützen gebildet.

ṛgādayaścaturvedā steṣāṃ tu manavaḥ punaḥ |
sānusvārāṃ stadādyarṇān procyādau kamalāsana || 156 ||

29.156 Die vier Veden von Ṛg an folgen. Für ihre Mantras werden ihre Anfangslaute mit Anusvāra gesprochen, Lotusgeborener,

stasyaiṣāṃstanmanuḥ punaḥ |caturthyantāni nāmāni ṛgādīnāṃ satīḥ punaḥ |
manūn prakalpayedevaṃ bhautikādirahaṃkṛtiḥ || 157 ||

29.157 danach die Namen von Ṛg und den anderen im Dativ mit Verehrung. Anschließend werden die drei Formen des Ahaṃkāra, beginnend mit dem auf die Elemente bezogenen,

tisraḥ prakalpayetpaścāttāsāṃ mantrān bravīmi te |
praṇavādīn pullanayanānacāmādiṃ sadaṇḍakam || 158 ||

29.158 eingerichtet. Ihre Mantras beginnen mit Praṇava, Pullanayana und erstem Vokal mit Daṇḍa.

bhautikādirahaṅkāraścaturthyanto nati stathā |
paścimaṃ mārutaṃ cordhvalokeśaṃ bindumastakam || 159 ||

29.159 Bhautika-Ahaṃkāra steht im Dativ, gefolgt von Verehrung. Für die nächste Form stehen letzter Laut, Māruta und Ūrdhvalokeśa mit Bindu als Kopf,

padaṃ ca taijasaṃ śiṣṭaṃ pūrvavanmanurīritaḥ |
kumbhamaurvaṃ sanāsikyaṃ vai kāripadamanvataḥ || 160 ||

29.160 verbunden mit Taijasa; das Übrige bleibt wie zuvor. Für Vaikārika folgen Kumbha, Aurva und Nasallaut, danach der Name Vaikārin.

śiṣṭaṃ yathāpuraṃ sarvaṃ manuranyassamiritaḥ |
satvaṃ rajastamaśceti guṇān paścātprakalpayet || 161 ||

29.161 Das Übrige entspricht dem früheren Verfahren; so entsteht der weitere Mantra. Danach werden die drei Guṇas Sattva, Rajas und Tamas eingerichtet.

sānusvāraṃstadādyarṇān caturthyantāṃstadāhvayān |
manūn prakalpayedevaṃ mahyādyaistatprakalpanam || 162 ||

29.162 Ihre Anfangslaute mit Anusvāra und ihre Namen im Dativ bilden die Mantras. Die Einrichtung mit Erde und weiteren Elementen schließt sich an.

ātmaśabjaṃ caturthyantaṃ mahyādi padapūrvakam |
huṃphaḍhantaṃ ca satyantaṃ prayuñjīta manuṃ punaḥ || 163 ||

29.163 „Ātman“ wird im Dativ mit Erde und den weiteren Elementnamen davor gesprochen, mit „huṃ phaṭ“ und Verehrungsendung.

praṇavaṃ mandaraṃ yaṣṭiṃ musalaṃ pañcabindukam |
amṛtaṃ gopanayutaṃ vijayaṃ mādhavīṃ tathā || 164 ||

29.164 Die nächste Folge nennt Praṇava, Mandara, Yaṣṭi, Musala, fünf Bindus, Amṛta mit Gopana, Vijaya und Mādhavī,

bhadrahastaṃ mṛgeśaṃ ca natimuddhṛtya mantravit |
mantreṇāstaraṇādhyāso vahnyādermaṇḍalatrayam || 165 ||

29.165 Bhadrahasta, Mṛgeśa und Verehrung. Mit diesem Mantra wird die Auflage eingesetzt; darauf folgen die drei Scheiben, beginnend mit Feuer.

tasyo pari ṣṭādadhyāsān mantrān sarvānyathākramam |
pāvakaṃ śaśinaṃ sūryaṃ trayamākārabindukam || 166 ||

29.166 Für ihre Aufsetzung werden der Reihe nach Pāvaka, Śaśin und Sūrya, jeder mit ā und Bindu, angegeben. Die Variante verdeutlicht diese dreifache Verbindung.

tadadhyāsaṃ mantrānvacmi |
trayaṃ sākārabindukam || anuraktaḥ |
manumevaṃ samuddhṛtya padmaṃ corikalpayet |
praṇavaṃ paścimaṃ yaṣṭiṃ pavitraṃ vijayaṃ tathā || 167 ||

29.167 Nach Gewinnung dieser Mantras wird darüber ein Lotus eingerichtet. Es folgen Praṇava, letzter Laut, Yaṣṭi, Pavitra und Vijaya,

dakṣaṃ ca gopana paraṃ śvasanaṃ ca vināyakam |
viṣṇuṃ ca mandaraṃ svargamuddhṛtyā jamanuḥ smṛtaḥ || 168 ||

29.168 Dakṣa mit Gopana, Śvasana, Vināyaka, Viṣṇu, Mandara und eine unsichere Schlussangabe „svarga“. Die Variante benennt die Folge ausdrücklich als Lotus-Mantra.

yutaṃ |
bjamanuḥ smṛtaḥ |
śrīvatsādidvādaśānāṃ śaktīnāṃ tatsamāhvayāḥ |
caturthyantāssanā sikyāstadādyarṇa puraskṛtāḥ || 169 ||

29.169 Für die zwölf Śaktis, beginnend mit Śrīvatsa, werden ihre Namen im Dativ verwendet, jeweils mit dem eigenen Anfangslaut und Nasallaut davor.

sikyaṃ tāvadanya |
mantrobhadrāsanasyaiṣa kathitaḥ kalpānā kramaḥ |
brahmasanakādi parivārakalpanam. |
brahmādaya stataḥ paśchātsanakāditrayaṃ punaḥ || 170 ||

29.170 Damit ist die Reihenfolge der Mantras zur Einrichtung des Bhadrāsana beschrieben. Anschließend folgen Brahmā und weitere sowie die Dreiergruppe von Sanaka an.

strayaḥ |
vināyakaśca durgā camantriṇo gururasvataḥ |
praṇavādyāścaturthyantā natyantāśca tadāhvayāḥ || 171 ||

29.171 Vināyaka, Durgā und der Guru des Mantrakundigen schließen sich an. Ihre Namen im Dativ mit Praṇava am Anfang und Verehrung am Ende

vināyakaṃca durgāṃ ca mandriṇā |
tānarcayecca brahmadīn paricaryāmukhe hareḥ |
prathamāvaraṇe yaṣṭavyāḥ. |
aṣṭau vyāptyādikāśśaktīḥ prathamāvaraṇe jayet || 172 ||

29.172 dienen zu ihrer Verehrung zu Beginn des Dienstes an Hari. Im ersten Umkreis werden die acht Śaktis von Vyāpti an verehrt.

taira |
pūrvavattatsamākhyābhirmantraiḥ pañcāyudhānyapi |
divyāni dikpatīn sarvānindrādīn vihagādhipam || 173 ||

29.173 Wie zuvor geschieht dies mit ihren Namen als Mantras; ebenso werden die fünf himmlischen Waffen, alle Richtungswächter von Indra an, der Vogelfürst

seneśaṃ ca caturthyantairnatyantaiśca svanāmabhiḥ |
pūrvavatpūjayedprahman |
caṇḍapracaṇḍamomantraḥ. |
dvitīyāvaraṇe tataḥ || 174 ||

29.174 und der Heerführer mit ihren Namen im Dativ und Verehrungsendung verehrt, Brahmā. Danach folgt der zweite Umkreis; die Variante nennt den dritten.

tṛtīyā |
caṇḍapracaṇḍāvantasthsau dvārsthau ca manunā jayet |
nigamādiṃ khaḍgadharamṛtamotaṃ sayaṣṭikam || 175 ||

29.175 Caṇḍa und Pracaṇḍa stehen innen als Torwächter und werden mit ihren Mantras verehrt. Die Lautfolge beginnt mit Anfang der heiligen Überlieferung, Khaḍgadhara, Ṛta und Otadeha mit Yaṣṭi,

vakratuṇḍaṃ pracaṇḍaṃ ca puṇḍarīkākṣagopanau |
prabhañjanaṃ cāprameyaṃ natyanto manurīritaḥ || 176 ||

29.176 Vakratuṇḍa, Pracaṇḍa, Puṇḍarīkākṣa, Gopana, Prabhañjana und Aprameya, mit Verehrung als Ende.

prathamaṃ chanda sāmādiṃ paścimaṃ ṛtadhāmakam |
sadaṇḍaṃ pāpahananaṃ dahanaṃ vakratuṇḍakam || 177 ||

29.177 Die nächste Form beginnt mit dem Anfang der Metren, letztem Laut, Ṛtadhāman mit Daṇḍa, Pāpahanana, Dahana und Vakratuṇḍa.

tvṛta sādhanam |pracaṇḍaṃ puṇḍarīkākṣaṃ caturthyantaṃ tathā natiḥ |
caṇḍapracaṇḍayormantrassamuddhṛtyārṇamiritaḥ || 178 ||

29.178 Pracaṇḍa und Puṇḍarīkākṣa folgen, mit Dativform und Verehrung. So sind die beiden Mantras Caṇḍas und Pracaṇḍas durch ihre Lautgewinnung beschrieben; die genaue Zuordnung der Namen zu den beiden Folgen bleibt knapp.

uduṃbarasya mantraḥ. |
udumburasya satyantaṃ śāntimādivibhaktikam |
udīrayedadhiṣṭhātrī tasya śāntiśca devāta || 179 ||

29.179 Für die Udumbara-Türschwelle wird eine Verehrungsformel mit Śānti in entsprechender Beugung genannt; Śānti ist ihre herrschende Gottheit. Der Grundtext der Kasusangabe ist beschädigt.

śāntiṃ tādṛgvibhaktitāḥ |
sarasvati dakṣiṇasyāṃ ratiścottaradāruṇi |
śrīḥ paścimādadhastasya śāntirbhavati devatā || 180 ||

29.180 Sarasvatī befindet sich am südlichen Türholz, Ratī am nördlichen, Śrī am oberen beziehungsweise hinteren Querbereich und Śānti darunter. Die räumliche Angabe „paścima“ ist hier nicht eindeutig.

caturthyanaṃ ca tannāmamantraścoktaścaturmukha |
kavāṭe dakṣiṇe viśvanetrasyāddevatā tathā || 181 ||

29.181 Ihre Namen im Dativ bilden die Mantras, Viergesichtiger. Am südlichen Türflügel ist Viśvanetra die Gottheit,

uttare viśvavaktraśca devatā vetradāruṣu |
vasanti vedaśāstrāṇi nārāceṣu tathā marāḥ || 182 ||

29.182 am nördlichen Viśvavaktra. An den Quer- beziehungsweise Stabhölzern wohnen Veden und Śāstras, an den Bolzen die Unsterblichen.

ṛṣayaḥ kīradeśeṣu bhūteśaḥ paṭṭikā bhuvi |
viśvabhāvanavāsassyātkandapaṭṭadvayaṃ tathā || 183 ||

29.183 An den als „kīra“ bezeichneten Teilen sitzen die Seher, auf der Leiste Bhūteśa; die beiden weiteren Beschlagleisten gelten als Wohnsitz Viśvabhāvanas. Die technischen Türteilnamen sind teilweise unsicher.

nāma teṣāṃ caturthyantaṃ manurvāstupatestathā |
kṣetreśamantraḥ. |
kṣetreśasya manurbrahman chandasāmādimuddharet || 184 ||

29.184 Die Namen im Dativ bilden ihre Mantras, ebenso den des Vāstupati. Für Kṣetreśa wird der Anfang der Metren entnommen, Brahmā,

nṛsiṃhamudayaṃ dakṣamṛtadhāmasadaṇḍakam |
caturthyantaṃ namontaṃ ca tārkṣyamagreharesthsitam || 185 ||

29.185 gefolgt von Nṛsiṃha, Udaya, Dakṣa und Ṛtadhāman mit Daṇḍa, mit Dativform und Namaḥ. Tārkṣya steht vor Hari.

dvārapārśve śaṅkhacakradvayaṃ tatsaṃjñayārcayet |
vacmi dhāmārcane mantraṃ chandasāmādimuddharet || 186 ||

29.186 An den Seiten des Eingangs werden Muschel und Diskus mit ihren jeweiligen Namen verehrt. Nun folgt der Mantra zur Verehrung des Heiligtums; er beginnt mit dem Anfang der Metren,

tāmarcane |
varuṇaṃ bandhuśirasaṃ krodharūpaṃ vanasrajam |
varuṇaṃ devadattaṃ ca paścimaṃ vahnigopanau || 187 ||

29.187 Varuṇa mit Bandhu als Kopf, Krodharūpa, Vanasraj, Varuṇa, Devadatta, letztem Laut, Vahni und Gopana,

śaśāṅka mādidevāntaṃ vaidharaṃ dahanaṃ tataḥ |
hṛṣīkeśaṃ paścimaṃ ca rāmaṃ sumukhamanvataḥ || 188 ||

29.188 Śaśāṅka mit Ādideva als Ende, Vaidhara, Dahana, Hṛṣīkeśa, letztem Laut beziehungsweise Pavitra, Rāma und Sumukha.

mādidevaṃ ca |
pavitraṃ ca |
mādhavaṃ huṃphaḍantaṃ ca svāhāntāvadhiko manuḥ |
diṅmārtinirdeśaḥ. |
diṅmārtayaścānupūrvyā kathyante kamalāsana || 189 ||

29.189 Mādhava, „huṃ phaṭ“ und Svāhā schließen den Mantra. Nun werden die Richtungsbilder der Reihe nach genannt, Lotusgeborener.

svāhayānasitaṃ manuḥ |indreśānau nṛsiṃhaśca viriñcaśca kramādbhavet |
diṅmārtayo'thavā śaktidharaḥ paśupati stathā || 190 ||

29.190 Es sind Indra, Īśāna, Nṛsiṃha und Viriñci; alternativ Śaktidhara und Paśupati,

śrīdharo dhanadaśceti yadvākroḍākṛtirhariḥ |
nṛsiṃhaśśrīdharaśceti hayaśīrṣākṛti stathā || 191 ||

29.191 Śrīdhara und Dhanada. Eine weitere Vierergruppe besteht aus Hari in Ebergestalt, Nṛsiṃha, Śrīdhara und dem Pferdeköpfigen.

api vā syāccaturvaktra naranārāyaṇāvubhau |
hariḥ kṛṣṇaśca kathito yadvā satyādayaḥ kramāt || 192 ||

29.192 Oder es stehen dort Nara, Nārāyaṇa, Hari und Kṛṣṇa, Viergesichtiger; auch die Gruppe von Satya an ist möglich,

vāsudevādayo pyohā yadvā diṅmārtayaḥ kramāt |
kramācca toraṇāyānte pūrvapaścimadhāmayoḥ || 193 ||

29.193 oder die Vyūhas von Vāsudeva an als Richtungsbilder. Die anschließenden Angaben betreffen die Torbogenenden und die östlichen und westlichen Gebäudeseiten,

caturaśrāyate dhāmni pūrvapaścimanāsayoḥ |
pūrṇaśca puṣkaraśchadvāvadhiṣṭāne punaḥ kramāt || 194 ||

29.194 bei einem länglichen rechteckigen Bau die östlichen und westlichen Vorsprünge. Pūrṇa und Puṣkara werden anschließend am Sockel zugeordnet. Die genaue bauliche Verteilung bleibt im knappen Satz unsicher.

āgneye hastivadano yāmye paśupati stathā |
vāruṇe dakṣiṇāmūrtiḥ kaubhere viśvarūpadhṛk || 195 ||

29.195 Im Südosten steht der Elefantengesichtige, im Süden Paśupati, im Westen Dakṣiṇāmūrti und im Norden der Träger der Allgestalt.

śāṅkare ca caturvaktra tasmin bhagavatī tathā |
antarmaṇḍalasambandhigopurobhayapārśvayoḥ || 196 ||

29.196 Im Nordosten befindet sich die Göttin, Viergesichtiger. An beiden Seiten des zum inneren Umkreis gehörenden Torturms

candrādityau tathorvyāṃ tu indradikṣu vidikṣu ca |
manmathaśca vidhātā ca vi śveśaṣṣaṇmukha stathā || 197 ||

29.197 stehen Mond und Sonne. Auf den Bodenflächen der Haupt- und Zwischenrichtungen folgen Manmatha, Vidhātṛ, Viśveśa beziehungsweise nach der Variante Vighneśa und Ṣaṇmukha,

āgnyādiṣu ca dikṣu ca |
vighneśa |
durgādhanadarudrāśca kṣetreśa stadanantaram |
someśānāntare caiva viṣvaksenaḥ pratiṣṭhitaḥ || 198 ||

29.198 Durgā, Dhanada, Rudra und Kṣetreśa. Zwischen Norden und Nordosten ist Viṣvaksena aufgestellt.

dakṣiṇorvītale saptamātaro vīrabhadrakaḥ |
vighneśaḥ pārśvayosteṣāṃ jyeṣṭhāṃ nirṛtibhūtale || 199 ||

29.199 Auf der südlichen Bodenfläche stehen die sieben Mütter, mit Vīrabhadra und Vighneśa an ihren Seiten; Jyeṣṭhā befindet sich im Südwesten.

dvitīyāvaraṇe yaṣṭavyāḥ. |
indhrādayassvāsu dikṣu dvitīyāvaraṇe punaḥ |
bhagavatpramukhe tarkṣyodvitīyāvaraṇe tataḥ || 200 ||

29.200 Im zweiten Umkreis stehen Indra und die übrigen in ihren eigenen Richtungen; vor dem Herrn befindet sich dort Tārkṣya.

bahirāvaraṇe yaṣṭavyāḥ. |
tadīyagopuradvārapārśvayoḥ puraṣācyutau |
khalurikādharitrīṣu vahnyādīnāṃ diśi kramāt || 201 ||

29.201 An den Seiten des zugehörigen Torturmeingangs stehen Puruṣa und Acyuta. Auf den weiteren Bodenflächen, beginnend in der Feuerrichtung, werden die nachfolgenden Gestalten verteilt. Ein Quellenvermerk beschreibt erhebliche Unterschiede und ausgelassene Versstücke in diesem Abschnitt.

khalurikādharitrīṣu khaḍgaṃ kaumo dakīṃ dhanuḥ ityeva kvacidasti. madhyagataḥ vahnyādīnāṃmusalaṃ śaṅkham iti ślokakhaṇḍaḥ nadṛśyate |
hayaśīrṣaḥ karṣaṇaśca kroḍākṛtiranantaram |
pradyumno'nantanāmānāvaniruddhonṛkesarī || 202 ||

29.202 Es folgen Hayaśiras, Saṅkarṣaṇa, Ebergestalt, Pradyumna, Ananta, Aniruddha und Nṛkesarī. Die Aufzählung enthält hier nur sieben ausdrücklich erkennbare Namen und wird nicht um einen achten ergänzt.

cakraṃ ca musalaṃ śaṅkhaṃ khaṅgaṃ kaumodakīṃ dhanuḥ |
vajraṃ padmamiti proktaṃ prāgādiṣu tṛtīyake || 203 ||

29.203 Im dritten Umkreis, von Osten an, stehen Diskus, Stampfkeule, Muschel, Schwert, Kaumodakī, Bogen, Vajra und Lotus.

gopurobhayapārśvasthā dvādaśāśśītaraśmayaḥ |
yamāgnimadhye pasavaḥ pitaro yamarakṣasoḥ || 204 ||

29.204 An beiden Seiten des Torturms werden zwölf „Kühlstrahlende“ genannt; diese ungewöhnliche Bezeichnung bleibt gegenüber der erwartbaren Zwölfergruppe offen. Zwischen Süden und Südosten stehen die Vasus, zwischen Süden und Südwesten die Ahnen.

viśve devāśca madhyasthā nirṛtervaruṇasya ca |
marutaḥ pāśahastasya śvasanasya ca madhyamāḥ || 205 ||

29.205 Zwischen Südwesten und Westen befinden sich die Viśvedevas, zwischen Westen und Nordwesten die Maruts.

pāśimārutayormadhye munayassapta ca sthitāḥ |
kubereśānayormadhye rudrāścaikādavasmṛtāḥ || 206 ||

29.206 Auch die sieben Seher werden zwischen Westen und Nordwesten genannt; die doppelte Sektorzuordnung wird nicht verändert. Zwischen Norden und Nordosten stehen die elf Rudras.

kṣetrapālaścatatraiva prācyādau kumudādayaḥ |
maryādāhvayasālasya dvāri purṇaśca puṣkaraḥ || 207 ||

29.207 Dort befindet sich auch Kṣetrapāla; von Osten an werden Kumuda und die übrigen verteilt. Am Tor der Maryādā-Mauer stehen Pūrṇa und Puṣkara; die Variante nennt eine mittlere Umfassungsmauer.

madhyāntarhārasālasya |
urvītale samārādhyāḥ prāṅkaṇeklṛptapīṭhake |
sthāpyāścai pottamagaṇāḥ prācyādiṣvaṣṭanu kramāt || 208 ||

29.208 Sie werden auf vorbereiteten Sitzen im Hof auf der Bodenfläche verehrt. Die höchsten Gaṇas werden der Reihe nach in den acht Richtungen von Osten an aufgestellt.

vottara |
tathopendrādayasthsāpyā mahatyāvaraṇe tataḥ |
mahītale madhyagaṇā viśve śādyā diśi kramāt || 209 ||

29.209 Ebenso werden Upendra und die übrigen im großen Umkreis eingesetzt; auf dem Boden stehen die mittleren Gaṇas von Viśveśa an in den jeweiligen Richtungen.

jayādayo gopurāṇāṃ bahirbhūmau vyavasthitāḥ |
balipīṭhe balidānapramaḥ. |
balipīṭheṣu sarvatra prathamāvaraṇādiṣu || 210 ||

29.210 Jaya und die übrigen stehen außerhalb der Tortürme. Nun folgt die Reihenfolge der Bali-Gaben an allen Bali-Sitzen, beginnend mit dem ersten Umkreis:

ādyāścha kāmajāścaiva ye bhūtāḥ prāgdiśi sthitāḥ |
prasannāḥ parituṣṭāste gṛhṇantu balikāṅkṣiṇaḥ || 211 ||

29.211 „Die ursprünglichen und aus dem Begehren geborenen Wesen im Osten mögen freundlich und zufrieden diese von ihnen ersehnte Gabe annehmen.“ Die Variante liest „aus Kūrma geboren“.

kurmajā |
bhūmau pyomni tathā vṛkṣaparvatādiṣu viṣṭhitāḥ |
vināyaka kṣetrapālāśśūrāśca kumudādayaḥ || 212 ||

29.212 „Die auf Erde, im Raum, auf Bäumen, Bergen und anderen Orten befindlichen Vināyakas, Kṣetrapālas und Helden von Kumuda an“ – die Variante nennt Kuṣmāṇḍa –

vināyakaḥ kṣetra pālaḥ kuśmāṇḍaḥ |
sarvaiḥ pāriṣadaiścānyaipsārdhaṃ gṛhṇantu te balim |
caṇḍādayotha dvārasthāścaturthyantaissvānāmabhiḥ || 213 ||

29.213 „mögen zusammen mit sämtlichen anderen Gefolgswesen die Bali-Gabe annehmen.“ Die Torwächter von Caṇḍa an werden mit ihren jeweiligen Namen im Dativ verehrt; eine Variante verändert die Gruppenbegrenzung.

dhenukāntā |
praṇapādyaiśca natyantairdevīparijanānvitāḥ |
savāhanāste saṃpūjyāssve sve deśe caturmukha || 214 ||

29.214 Mit Praṇava am Anfang und Verehrung am Ende werden sie samt Göttinnen, Gefolge und Reittieren jeweils an ihrem eigenen Ort verehrt, Viergesichtiger.

balipīṭheṣu sarveṣāṃ baligrahaṇakāṅkṣiṇām |
tattannāmasamuccārya balirdeyo vicakṣaṇaiḥ || 215 ||

29.215 An allen Bali-Sitzen wird den nach der Gabe verlangenden Wesen unter Nennung ihrer jeweiligen Namen Bali dargebracht.

kṣetrāśārcanaṃ vinā balidānasya niṣphalatvam. |
dhāmeśānaṃ vinā tena balidānena yo'rcati |
haranti rāṣṭraṃ rājānaṃ dhāma cātmānameva ca || 216 ||

29.216 Wer diese Gaben ohne Verehrung des Heiligtumsherrn vollzieht, dessen Reich, König, Tempel und eigene Person würden von den Wesen heimgesucht beziehungsweise zerstört. Die Variante liest „wohnen“ statt „nehmen“; die Warnung ist eine religiöse Aussage der Quelle.

vasanti |
parivārānasabhyarcyatathaivāgnessamindharam |
bhogairakṛtvā devasya pūjā syānniṣprayojanā || 217 ||

29.217 Ohne Verehrung des Gefolges, Entzündung des Feuers und entsprechende Gaben sei die Verehrung des Gottes fruchtlos. Die Variante nennt ausdrücklich Feueropfer statt Genüsse beziehungsweise Gaben.

homai |
tasmādyathoktamārgeṇa pūjanaṃ sthānavṛddhidam |
vardhanaṃ rājarāṣṭrāṇāṃ prajānāṃ vṛddhikāṅkṣiṇām || 218 ||

29.218 Darum fördere Verehrung auf dem beschriebenen Weg das Gedeihen des Heiligtums, der Könige, der Reiche und der nach Wachstum strebenden Menschen.

dṛśyādṛśyena rūpeṇa sthitānāṃ balikāṅkṣiṇām |
bhūtānāṃ bhūtikāmena deyo'vaśyaṃ balissadā || 219 ||

29.219 Wer Gedeihen wünsche, solle den sichtbar oder unsichtbar gegenwärtigen Wesen, die Bali begehren, regelmäßig und unbedingt ihre Gabe darbringen.

Lakṣmī: Fülle und göttliche Gegenwart

Begleitendes Video aus dem Themenbereich Lakshmi; keine Rezitation oder Einzelversauslegung der Padma Samhita.

Kapitel 30: Mondtage und die Mantras ihrer Gottheiten

pādmasaṃhitāyām |
triṃśo'dhyāyaḥ |
|
tithidevatāmantrāḥ. |
śrībhagavān |
tithiyāgaṃ caturvaktra bravīmi sukhapādhanam |
kāmyakarmaṇaḥ kālaḥ. |
kāmyasya karmaṇaḥ kālaśśuklapakṣastathā tithiḥ || 1 ||

30.1 Der erhabene Herr sprach: Viergesichtiger, ich erkläre die glückbringende Verehrung der Mondtage. Für wunschbezogene Handlungen dienen die helle Mondhälfte und der jeweils zugehörige Tithi.

tithiyogaṃ |
japahomārcanaissamyakkāleṣvārādhayetsudhīḥ |
tithidevatāḥ. |
agnirbrahmādhaneśānau vighneśaśśrīṣṣaḍānanaḥ || 2 ||

30.2 Zu den entsprechenden Zeiten verehre der Einsichtige richtig mit Rezitation, Homa und Pūjā. Als Tithi-Gottheiten werden Agni, Brahmā, Dhaneśāna, Vighneśa, Śrī und Ṣaḍānana genannt,

agniḥ prajenaśceśāno |
bhānurvṛṣadhvajo durgā yamo valanighādanaḥ |
viṣṇuḥ kāmo'śvinau candra ityuktāstithi devatāḥ || 3 ||

30.3 Bhānu, Vṛṣadhvaja, Durgā, Yama, Valanighādana, Viṣṇu, Kāma, die beiden Aśvins und Candra. Die Varianten verändern den Anfang der Reihe; deshalb wird daraus keine geglättete Kalenderzuordnung abgeleitet.

agnermantraḥ. |
praṇavaṃ navabinduṃ ca varuṇaṃ śrīdharaṃ tataḥ |
gadadhvaṃsaṃ bhadrahastaṃ pāvanaṃ mādhavaṃ tataḥ || 4 ||

30.4 Der Agni-Mantra wird aus Praṇava, neun Bindus, Varuṇa, Śrīdhara, Gadadhvaṃsa, Bhadrahasta, Pāvana und Mādhava gewonnen.

ṭhaṭhāntamuddhṛtya manuḥ kathito jātavedasaḥ |
agnimādyamanusvāraṃ bījaṃ tenāṅgapaddhatiḥ || 5 ||

30.5 Mit „ṭha ṭha“ endet diese Jātavedas-Form. Agni, Anfangslaut und Anusvāra bilden das Bīja; daraus entsteht die Gliederfolge.

chando virāṭ devalaśca draṣṭāgnirathidevatā |
caturthyantaṃ svābhidhānaṃ natyantamasaro manuḥ || 6 ||

30.6 Virāj ist das Metrum, Devala der Seher, Agni die Gottheit. Ein weiterer Mantra besteht aus dem eigenen Namen im Dativ und Verehrungsendung.

ṛṣiśchando devatāpi manorasyāpi pūrvavat |
pratyakṣaraṃ lakṣajapassādhanaṃ mantrayordvayoḥ || 7 ||

30.7 Seher, Metrum und Gottheit sind auch dabei wie zuvor. Zur Verwirklichung beider Mantras werden pro Silbe hunderttausend Wiederholungen ausgeführt.

kāmyasya lābhassarvasya phalamatyantadurlabham |
brahmaṇomantraḥ. |
nigamādiṃ kālanemimṛtadhāmavidarbhitam || 8 ||

30.8 Die Frucht sei das Erlangen aller gewünschten, äußerst schwer erreichbaren Dinge. Für Brahmā folgen Anfang der heiligen Überlieferung und Kālanemi mit Ṛtadhāman,

mārtāṇḍamandarayutaṃ pracaṇḍaṃ mādhavaṃ natim |
ityuddharedbrahmamanumuddhāro'nyasya kathyate || 9 ||

30.9 Mārtaṇḍa mit Mandara, Pracaṇḍa, Mādhava und Verehrung. So wird der Brahmā-Mantra erschlossen; nun folgt eine andere Form.

caturthyantaṃ brahmapadamāgneyīniṣṭhitaṃ manuḥ |
vai rājamakṣaprathamaṃ vijayaṃ rohiṇīpatim || 10 ||

30.10 Brahmā im Dativ mit der feurigen Endung bildet sie. Für das Bīja werden Vairāja, der erste Laut, Vijaya, Rohiṇīpati,

akāramekanetraṃ ca bījaṃ praṇavasaṃyutam |
etadevāṅgasantānassvaraśchandaśchalohitaḥ || 11 ||

30.11 a und Ekanetra, mit Praṇava verbunden, genannt. Daraus entstehen die Glieder. Svara ist als Metrum angegeben; Lohita

munirbrahmāca devaśca yaṣṭavyaṃ paṅkajotare |
kuberasya mantraḥ. |
praṇavaṃ sūkṣmadṛṣṭiṃ ca bhadrapāṇiṃ sabindukam || 12 ||

30.12 ist der Seher, Brahmā die Gottheit, im Inneren des Lotus zu verehren. Für Kubera folgen Praṇava, Sūkṣmadṛṣṭi und Bhadrapāṇi mit Bindu.

uddhṛtyaikākṣaro mantraḥ kuberasya samiritaḥ |
uṣṇikchando munirvahnirdhaneśānaśca devatā || 13 ||

30.13 So wird Kuberas einsilbige Bīja-Form beschrieben. Uṣṇih ist das Metrum, Vahni der Seher, Dhaneśāna die Gottheit.

ārambhaṃ natimanvakca subhagaṃ vighnanāyakam |
pavitraṃ vijayaṃ paścāddhvaṃsanaṃ mādhavaṃ tathā || 14 ||

30.14 Eine weitere Folge beginnt mit Anfang und Verehrung, dann Subhaga, Vighnanāyaka, Pavitra, Vijaya, Dhvaṃsana und Mādhava. Die Variante zur Anfangsverbindung ist beschädigt.

matvaṃ ca |
kamalaṃ codayaṃ procya jṛmbhalaṃ mṛgavallabham |
pāvakaṃ gopanayutaṃ sadāgatimanantaram || 15 ||

30.15 Kamala, Udaya, Jṛmbhala, Mṛgavallabha, Pāvaka mit Gopana und Sadāgati schließen sich an.

kumbhaṃ śaśāṅkaṃ bhuvanaṃ herambaṃ rāmasaṃyutam |
vakratuṇḍaṃ jagatprāṇaṃ mandaraṃ paścimānanam || 16 ||

30.16 Es folgen Kumbha, Śaśāṅka, Bhuvana, Heramba mit Rāma, Vakratuṇḍa, Jagatprāṇa, Mandara und Paścimānana. Die Variante nennt Pavana und eine Kāma-Verbindung.

pavanaṃ herambaṃ kāmasaṃjñitam |āgnimādyaṃ mārutaṃ ca prathamaṃ pretanāyakam |
acāmādi mathāgneyīmuddhṛtya manurīritaḥ || 17 ||

30.17 Agni, Anfangslaut, Māruta, erster Laut, Pretanāyaka, erster Vokal und die feurige Endung schließen den Mantra.

dhanadasya nabho draṣṭā chandogāyatramiritam |
daivaṃ dhanādhipo devo bījaṃ pūrvavadīritam || 18 ||

30.18 Nabhas gilt als Seher des Dhanada-Mantras, Gāyatrī als Metrum, Dhanādhipa als Gottheit. Das Bīja entspricht dem Vorigen.

aṅgaṣṭhe māṇibhadrākhyaṃ tarjanyāṃ pūrṇabhadrakam |
kalimāliṃ madhyamāyāṃ vikuṇḍalamanāmikām || 19 ||

30.19 Am Daumen wird Māṇibhadra, am Zeigefinger Pūrṇabhadra, am Mittelfinger Kalimālin und am Ringfinger Vikuṇḍala eingesetzt. Die Variante nennt am Ringfinger Jṛmbhala.

kalimādiṃ madhya māyā vijṛmbhalamanāmikā || mūle kaniṣṭhakāyāṃ ca madhye ca maṇibandhayoḥ |
makhendraṃ pāṇitalayo raṅganyāse dhanādhipaṃ || 20 ||

30.20 Es folgen die Basis des kleinen Fingers, die Mitte der Handgelenke und die Handflächen mit Makhendra; beim Körper-Nyāsa wird Dhanādhipa genannt. Die Zuordnung ist im beschädigten Satz nicht für jede Stelle eindeutig.

rdahenyaṃ serdhanāsikam || snātvājṛmbhalamantreṇa prakṣipedudakāñjalim |
ambhojakarṇikāmadhye mahākāyaṃ mahodaram || 21 ||

30.21 Nach dem Bad wird unter dem Jṛmbhala-Mantra eine Handvoll Wasser ausgegossen. In der Mitte des Lotus-Fruchtbodens meditiere man den großleibigen, großbäuchigen Gott,

jñātvā |
dvibhujaṃ pītavasanaṃ cintāratnaṃ rake sthitam |
dhārayantaṃ manaḥ kāntaṃ mantribhyo pīpsitaṃ vasu || 22 ||

30.22 zweiarmig, gelbgewandet, mit dem Wunschjuwel in der Hand, anziehend und den Mantrakundigen den gewünschten Reichtum gewährend. Das Wort für die Hand ist beschädigt.

yakṣayakṣīparijanaṃ dhyāyannarghyādibhiryajet |
ṛddhiṃ guptiṃ ca tatpārśve caturthyantaṃ svasaṃjñayā || 23 ||

30.23 Yakṣas und Yakṣiṇīs bilden sein Gefolge. So meditiert werde er mit Arghya und weiteren Gaben verehrt, ebenso Ṛddhi und Gupti an seinen Seiten mit ihren Namen im Dativ.

arghyādyairarcayitvātu tato jṛmbhalamabjaja |
kalimāliṃ māṇibhadraṃ carendhraṃ pūrṇabhadrakam || 24 ||

30.24 Nach der Verehrung mit Arghya folgen Jṛmbhala, Kalimālin, Māṇibhadra, Carendra beziehungsweise Varendra und Pūrṇabhadra,

natyantenārcayitvātu |
varendram |
mukhendraṃ śikhipūrvaṃ ca kuṇḍalaṃ nalakūbaram |
ambhojakarṇikāmadhye daleṣvindrādiṣu kramāt || 25 ||

30.25 Mukhendra, Śikhikuṇḍala und Nalakūbara, in der Lotusmitte beziehungsweise auf den Blättern in den Richtungen von Osten an. Die Varianten verändern mehrere Namen und die genaue Aufteilung.

mukhenduṃ khipūrṇaṃ |
arcayetpurataśśaṅkhanidhiṃ padmanidhiṃ tathā |
śabalāṃ purato nyasyetpṛṣṭhataḥ kalpakadrumam || 26 ||

30.26 Vorne werden Śaṅkhanidhi und Padmanidhi verehrt; davor wird Śabalā beziehungsweise Śambara eingesetzt, hinten der Wunschbaum.

śaṃbaraṃ |
japahomau tarpaṇādi phalaṃ mūlamanoryathā |
jṛmbhalamantraḥ. |
vakṣyāmi jṛmbhalamanumarṇoddhāreṇa saṃprati || 27 ||

30.27 Rezitation, Homa, Tarpana und Frucht entsprechen dem Grundmantra. Nun erkläre ich den Jṛmbhala-Mantra durch Lautgewinnung.

omādiṃ subhagaṃ bhadrahastaṃ vaidhara makṣaram |
ādidevaṃ mārutaṃ ca dhanadaṃ bhadrabāhukam || 28 ||

30.28 Es folgen Oṃ als Anfang, Subhaga, Bhadrahasta, Vaidhara, Ādideva, Māruta, Dhanada und Bhadrabāhu; eine Variante nennt Rākṣasa.

rākṣasam |
pavitraṃ vijayaṃ caiva mārutaṃ mādhavaṃ tathā |
janmahantṛ tathāmnāyaṃ mādhavaṃ sūkṣmadarśanam || 29 ||

30.29 Pavitra, Vijaya, Māruta, Mādhava, Janmahantṛ, Āmnāya, nochmals Mādhava und Sūkṣmadarśana schließen sich an.

vikṣkambhamādidevaṃ ca sparśaṃ svāhayā yutam |
bījamādyakṣaraṃ bhargo draṣṭā cchando virāṇmanoḥ || 30 ||

30.30 Viṣkambha, Ādideva und eine Verschlusslautangabe mit Svāhā bilden den Schluss. Der Anfangslaut ist das Bīja, Bharga der Seher, Virāj das Metrum.

devatā jṛmbhalaḥ kāryaḥ phalaṃ sarvaṃ prayacchati |
vighneśamantraḥ. |
vighneśamantramuddhṛtya varṇān vakṣyāmyanukramāt || 31 ||

30.31 Jṛmbhala ist die Gottheit; der Mantra gewähre alle Früchte. Nun wird der Vighneśa-Mantra Laut für Laut erklärt.

udgīthaṃ ca tṛtīyaṃ ca sparśeṣu pulahaṃ manumam |
daṇḍa ityuddhṛto mantro gaṇikāṣṣaḍvirāṭtathā || 32 ||

30.32 Udgītha, der dritte Verschlusslaut, Pulaha, Manu und Daṇḍa werden genannt. Die anschließende Angabe zu Seher beziehungsweise Gliederzahl ist beschädigt; Virāj ist als Metrum erkennbar. Die Varianten lösen die Unsicherheit nicht eindeutig.

sulabhaṃ manum |dagdhamityayuto mandrogaṇanā |
devatā vighnu rājaśca japo lakṣatrayaṃ smṛtam |
bhūtaṃ bhavyaṃ bhaviṣyaṃ ca svapne paśyati mantravit || 33 ||

30.33 Vighnarāja ist die Gottheit; dreihunderttausend Wiederholungen werden genannt. Der Mantrakundige sehe Vergangenes, Gegenwärtiges und Zukünftiges im Traum,

bhūtaṃ bhanadbha viṣyaṃ ca |
ārabdhaṃ karmanirvighnaṃ phalaṃ dugdhe yathepsitam |
tṛtīyādiṃ ca sumukhamādyaṃ paścimasaṃjñitam || 34 ||

30.34 und eine begonnene Handlung bringe ohne Hindernis die gewünschte Frucht hervor. Für eine weitere Form folgen dritter beziehungsweise fünfter Laut, Sumukha, Anfangslaut und letzter Laut,

paṃcama |
acāṃ mukhaṃ ca vijayaṃ prāṇaṃ mādhavamanvataḥ |
satyantamādau pūrvoktaṃ manuṃ ca manurīritaḥ || 35 ||

30.35 erster Vokal, Vijaya, Prāṇa und Mādhava mit Verehrungsendung; der zuvor genannte Mantra wird vorangestellt.

ajo muniśchanda uṣṭigdevatā vighnanāyakaḥ |
saptalakṣaṃ japenmantraṃ siddhayaḥ pūrvamiritāḥ || 36 ||

30.36 Aja ist der Seher, Uṣṇih das Metrum, Vighnanāyaka die Gottheit. Siebenhunderttausend Wiederholungen werden ausgeführt; die Vollkommenheiten wurden zuvor genannt.

ekākṣaraṃ natiśiro manuranyassamiritaḥ |
nigamādiṃ dinakaraṃ jvalanaṃ pañchabindukam || 37 ||

30.37 Eine andere Form verwendet die einsilbige Form mit Verehrung als Kopf. Eine weitere Folge beginnt mit Anfang der heiligen Überlieferung, Dinakara, Jvalana und fünf Bindus,

sānusvāraṃ gadadhvaṃsaṃ padmanābhaṃ ca vāmanam |
yaṣṭiṃ sahasrakiraṇaṃ pāvakaṃ daṇḍaśekharam || 38 ||

30.38 Anusvāra, Gadadhvaṃsa, Padmanābha, Vāmana, Yaṣṭi, Sahasrakiraṇa und Pāvaka mit Daṇḍa als Kopf.

triyakṣaramanurbrahman kathitassarvasādhanaḥ |
aṅgādi gaditaṃ varṇamakārādisvarāntakam || 39 ||

30.39 So wird ein dreisilbiger, alles verwirklichender Mantra angegeben, Brahmā. Die Glieder werden mit den Vokalendungen von a an verbunden.

prayuñjīta manuścānyo vakṣyate kamalāsana |
udgīthamādiṃ kamalaṃ pāvakaṃ pañcabindukam || 40 ||

30.40 Ein weiterer Mantra wird nun erläutert, Lotusgeborener: Udgītha, Anfangslaut, Kamala, Pāvaka und fünf Bindus,

ardhendusahitaṃ bhadramanalaṃ binduvāmanam |
saroruhaṃ samāhendraṃ mahāmayā sayaṣṭikam || 41 ||

30.41 Halbmond, Bhadra, Anala, Bindu, Vāmana sowie Saroruha mit Māhendra, Mahāmāyā und Yaṣṭi. Die Variante verändert die erste Verbindung und nennt Bahula.

ādyendusahitaṃ bhadraṃ bāhulaṃ |
bījaṃ ca tatsvarādyarṇaṃ gadadhvaṃsaṃ pracaṇḍakam |
paścimānanavairājau māyāṃ ca vasudhārasaṃ || 42 ||

30.42 Das Bīja und sein Anfangsvokal werden genannt, danach Gadadhvaṃsa, Pracaṇḍa, Paścimānana, Vairāja, Māyā und Vasudhārasa.

māyāścaiva |
ādimagni makāraṃ ca phaṭpadadvayamirayet |
śaśinaṃ varuṇaṃ vahniṃ kakubhaṃ bhadrabāhukam || 43 ||

30.43 Es folgen Anfangslaut, Agni, a, zweimal „phaṭ“, Śaśin, Varuṇa, Vahni, Kakubh beziehungsweise Kalaśa und Bhadrabāhu.

manādiṃ ca |
kalaśaṃ |
mandaradvayamekāraṃ varuṇaṃ kamalāmukham |
acāṃ dakṣaṃ gopanaṃ ca vighneśaṃ śvasanaṃ tathā || 44 ||

30.44 Zweimal Mandara, e, Varuṇa, Kamalā, erster Vokal, Dakṣa, Gopana, Vighneśa und Śvasana schließen sich an; die Variante verändert die Schlusslesung.

savanam |
ṭhaṭhāntamatthamuddhāro bījādi kathitaṃ purā |
aihikāmuṣmikaphalaṃ sarvametena sādhayet || 45 ||

30.45 Mit „ṭha ṭha“ endet die Lautgewinnung. Bīja und die übrigen Bestandteile wurden zuvor genannt. Damit würden sämtliche diesseitigen und jenseitigen Früchte verwirklicht.

śriyaṃ pūrvoktamārgeṇa devīmarghyādibhiryajet |
tatkaṭākṣanipātena labhate śriyamuttamām || 46 ||

30.46 Śrī werde nach dem zuvor beschriebenen Verfahren mit Arghya und weiteren Gaben verehrt. Durch ihren Seitenblick erlange man höchste Fülle.

ṣaṇmukhamantraḥ. |
tāraṃ natiṃ krodharūpaṃ pracaṇḍaṃ dakṣamanvataḥ |
udayaṃ kharvadehaṃ ca gopanaṃ ca prabhañjanam || 47 ||

30.47 Für Ṣaṇmukha folgen Tāra, Verehrung, Krodharūpa, Pracaṇḍa, Dakṣa, Udaya, Kharvadeha, Gopana und Prabhañjana; eine Variante liest Sarva.

sarva |
śaśāṅkaṃ śrīdharaṃ hrasvamṛtadhāmasamāhvayam |
dineśaṃ mādhavīmanvakpracaṇḍaṃ madhusūdanam || 48 ||

30.48 Śaśāṅka, Śrīdhara, Hrasva, Ṛtadhāman, Dineśa, Mādhavī, Pracaṇḍa und Madhusūdana schließen sich an.

śvasanaṃ svāhayā sārdhaṃ manureṣasamiritaḥ |
jṛmbhalaṃ pulahaṃ cordhvalokeśaṃ yaṣṭimastakam || 49 ||

30.49 Śvasana und Svāhā beenden den Mantra. Jṛmbhala, Pulaha und Ūrdhvalokeśa mit Yaṣṭi als Kopf

etadbījasamuddhārastadevāṅgamṛṣiḥ punaḥ |
varṇātmā kathitaśchando gāyatraṃ devatā guhaḥ || 50 ||

30.50 bilden das Bīja und zugleich die Glieder. Varṇātman wird als Seher genannt, Gāyatrī als Metrum, Guha als Gottheit.

dāḍimikusamaprakhyāṃ tanmantreṇa samarcayet |
evaṃ kṛtavato vaṃśe subrahmaṇyādayo grahāḥ || 51 ||

30.51 Mit diesem Mantra werde die granatapfelblütenrote Gestalt verehrt. In der Familie dessen, der so handelt, würden Grahas wie Subrahmaṇya

na pīḍayanti tadvaṃśyān bhavanti cirajīvinaḥ |
bhānumantraḥ. |
nigamādiṃ coṣadhīśamanunāsikyamuddharet || 52 ||

30.52 die Angehörigen nicht bedrängen; sie würden langlebig. Für Bhānu werden Anfang der heiligen Überlieferung, Oṣadhīśa und Nasallaut entnommen.

ekākṣaro'yaṃ kathito mantrassarvārthasādhakaḥ |
hārito mantradṛcchando virāṭ sūryaśca devatā || 53 ||

30.53 Dies wird als einsilbiger, alle Ziele verwirklichender Mantra bezeichnet. Hārita ist der Seher, Virāj das Metrum, Sūrya die Gottheit.

brahmakośaṃ padmapāṇimṛtaṃ sumukhasaṃjñitam |
rāmabinduṃ hṛṣī keśamagniṃ vāyumacāṃ mukham || 54 ||

30.54 Eine weitere Folge nennt Brahmakośa, Padmapāṇi, Ṛta, Sumukha, Rāma, Bindu, Hṛṣīkeśa, Agni, Vāyu und ersten Vokal. Die Variante fügt Māyā in die Rāma-Bindu-Verbindung ein.

māyārāmabinduṃ |
vaidharaṃ binduvairājaṃ vāyuṃ tāraṃ samuddharet |
itthamaṣṭākṣaro mantro bījamekākṣaraṃ smṛtam || 55 ||

30.55 Es folgen Vaidhara, Bindu, Vairāja, Vāyu und Tāra. So wird der achtsilbige Mantra bezeichnet; das Bīja ist die einsilbige Form.

ṛṣikatriśca devaśca pūṣā caivādhidevatā |
paraṃ saptākṣaraṃ mantraṃ mantrairuddhṛtyavarṇyate || 56 ||

30.56 Atri ist als Seher erkennbar, Pūṣan als Gottheit; die übrige Zuordnung ist beschädigt und in den Varianten abweichend. Nun wird eine weitere, als siebensilbig angekündigte Form beschrieben.

dainaṃ ca devatāpuruṣastathā |
puṣātathāparaṃ |
saptārṇāḥ pūrvavadgrāhyassubhadraṃ madhusūdanam |
bhadrahastaṃ ca kalaśaṃ mādhavaṃ pūrvamiritam || 57 ||

30.57 Die sieben Anfangssilben werden wie zuvor genommen; dann folgen Subhadra, Madhusūdana, Bhadrahasta, Kalaśa und Mādhava.

bījamabhyantarīkṛtvā dviruktaṃ kakubhaṃ tathā |
aprameyaṃ gandhavahamādyametadanantaram || 58 ||

30.58 Das zuvor genannte Bīja wird innen eingesetzt und verdoppelt; danach stehen Kakubh, Aprameya, Gandhavaha und Anfangslaut.

pādadvitayamāpāhya mādidevamanantaram |
pāvakaṃ vikramayutaṃ vaidharaṃ ṛtadhāma ca || 59 ||

30.59 Eine unklare Verbindung „pādadvitaya“ wird angerufen; danach folgen Ādideva, Pāvaka mit Vikrama, Vaidhara und Ṛtadhāman.

mārutaṃ cāpi nāsikyaṃ vighneśaṃ gopanāhvayam |
kamalāmādipavanamādyaṃ dviḥ padamiriyet || 60 ||

30.60 Māruta, Nasallaut, Vighneśa, Gopana, Kamalā, Anfangslaut, Pavana, Anfangslaut und eine Verdoppelungsangabe schließen sich an.

cānunāsikye |
dviḥ pāda |
mādhavīmādisahitamakṣaraṃ dviradaṃ paṭhet |
pavitraṃ gopanayutaṃ paṭhemaṃ svarasaṃyutam || 61 ||

30.61 Dann werden Mādhavī mit Anfangslaut, Dvirada beziehungsweise eine verdoppelte Wortform und Pavitra mit Gopana sowie eine beschädigte Vokalverbindung gesprochen.

dvirudaṃ padam |
paścimaṃ |
vighneśaṃ dahatiṃ dhātuṃ loḍantaṃ dvissamuddharet |
śāntarogaṃ sukhapadaṃ pūrvaloḍantamadhyamam || 62 ||

30.62 Vighneśa und zweimal die Befehlsform von „brennen“ folgen. Krankheit und ihre Befriedung sowie Glück werden mit einer weiteren, beschädigten Befehlsform verbunden.

prapūrveloṭi madhyamam |
yamaṃ caṇḍaṃ dviruccārya triranvakpraṇavaṃ padam |
svanāmnā praṇavāntena manurevaṃ samuddhṛtaḥ || 63 ||

30.63 Yama und Caṇḍa werden zweimal, Praṇava dreimal gesprochen; der eigene Name mit Praṇava-Abschluss folgt. So wird die Mantrafolge beschrieben; die lange Folge passt nicht eindeutig zur vorangestellten Siebensilbenangabe.

yamaṃ caṇḍādvi |
bījamaṅgāni coktāni sindhudvīpaśca dṛṣṭavān |
aticchandassvayaṃ chandassūryaścānena kathyate || 64 ||

30.64 Bīja und Glieder wurden genannt. Sindhudvīpa ist der Seher, Aticchandas das Metrum, Sūrya die Gottheit.

padma madhye karṇikāyāmādityaṃ dalabhūmiṣu |
prācyādiṣu grahānanyāṃ stadānīṃ bimbamarcayet || 65 ||

30.65 Āditya wird auf dem Fruchtboden in der Lotusmitte, die übrigen Planetenmächte auf den Blättern von Osten an verehrt; dann werde das Bild verehrt.

patre |
nadyādini samarcayetarghyādiṣu tathārcayet |
kramāt ṣaḍṛtavassarve gṛhāssānugrahāstadā |
āyurārogyasaundarya samṛddhi mukhasaṃpadaḥ || 66 ||

30.66 Ein Zusatz nennt weitere Verehrung mit Arghya. Die sechs Jahreszeiten und alle Grahas seien dem Ausübenden wohlgesinnt. Lebensdauer, Gesundheit, Schönheit, Wohlstand und weitere Güter

sukha |
saptajanmasuvaṃśe'sya bhavantini ravagrahāḥ |
īśānamantraḥ. |
praṇavaṃ natimanvakca śubhadaṃ ca trivikramam || 67 ||

30.67 bestünden in seiner Familie sieben Geburten hindurch ungehindert. Für Īśāna folgen Praṇava, Verehrung, Śubhada und Trivikrama,

varuṇaṃ gopanaṃ vāyumādimuddṛtya mantravit |
manuḥ pañcākṣaraḥ kāryo bījaṃ saṃprati kathyate || 68 ||

30.68 Varuṇa, Gopana, Vāyu und Anfangslaut. Die Form wird als fünfsilbig bezeichnet; der vorangestellte Praṇava ist in dieser Benennung offenbar nicht mitgezählt. Nun wird ihr Bīja genannt.

gopatiṃ viṣṇusahita manusvāraṃ samuddharet |
bījametaccaturvaktra ṣaḍaṅgānāmudāharet || 69 ||

30.69 Gopati mit Viṣṇu und Anusvāra wird entnommen; dieses Bīja dient für die sechs Glieder, Viergesichtiger.

upamanyuṛṣiśchandho devaṃ gāyatramucyate |
pratipādyo mahāśāno japassyāllakṣapañchakam || 70 ||

30.70 Upamanyu ist der Seher, Devī-Gāyatrī das Metrum, Maheśāna der Bezeichnete; „mahāśāna“ im Grundtext ist beschädigt. Fünfhunderttausend Wiederholungen werden ausgeführt.

aṣṭākṣaravadasyāpi phalasādhanameva ca |
raktāmbujāsanāsinamarcayettaddaleṣu ca || 71 ||

30.71 Praxis und Frucht entsprechen dem achtsilbigen Mantra. Der Gott wird auf einem roten Lotus sitzend verehrt; auf dessen Blättern

prāgādiṣu ṣaḍaṅgāni pārvatīnandikeśvarau |
kramādvinyasya purato vāhanaṃ samyagarcayet || 72 ||

30.72 werden von Osten an die sechs Glieder sowie Pārvatī und Nandikeśvara eingesetzt. Vorne wird sein Reittier ordnungsgemäß verehrt.

dikṣvaṣṭānu surendrādīnaṣṭāvarghyādinārcayet |
sṛṣṭyādinyasanaṃ kṛtvā prathamaṃ tadanantaram || 73 ||

30.73 In den acht Richtungen werden Indra und die übrigen acht mit Arghya und weiteren Gaben verehrt. Zuerst werde der Nyāsa von Schöpfung und den weiteren Vorgängen ausgeführt,

akṣarasyasanaṃ kuryāt sthāneṣveteṣu padmaja |
mūrdhni cāsye ca hṛdaye guhye pādatale tathā || 74 ||

30.74 danach der Silben-Nyāsa an diesen Stellen: Kopf, Mund, Herz, verborgene Körperstelle und Fußsohlen, Lotusgeborener.

varṇānāṃ kramaśo varṇāḥ pañcānāṃ kathyate'dhunā |
sphaṭikaṃ pāṭalaṃ pītaṃ śvetaṃ nīlamitismaret || 75 ||

30.75 Die Farben der fünf Silben sind der Reihe nach Kristallklar, Rosa, Gelb, Weiß und Blau.

śivo'hamiti cātmānaṃ bhāvayenmantravittamaḥ |
dhyāyantaṃ devadeveśamārādhya vṛṣabhadhvajam || 76 ||

30.76 Der Mantrakundige stelle sich vor: „śivo'ham“, „Ich bin Śiva“. Er meditiere und verehre den Herrn der Götter mit dem Stierbanner.

dhyāyannenaṃ samārādhya deveśam |
tyaktvā saṃsārikaṃ duḥkhameti sthānamanaśvaram |
bhogānapyaihikān bhuktvā durlabhānamarairapi || 77 ||

30.77 Nachdem er selbst für Götter schwer erreichbare diesseitige Freuden erfahren hat, lasse er das Leiden des Saṃsāra zurück und gelange zur unvergänglichen Stätte. Die Quelle spricht hier ausdrücklich auch der Śiva-Verehrung eine Befreiungsfrucht zu.

omādisaptavarṇānāmuddhāraḥ pūrvamiritaḥ |
vaidharaṃ nṛhariṃ māyāṃ pracaṇḍaṃ madhusūdanam || 78 ||

30.78 Für die nächste Form werden die sieben mit Oṃ beginnenden Silben wie zuvor genommen; dann folgen Vaidhara, Nṛhari, Māyā, Pracaṇḍa und Madhusūdana,

mandaraṃ cordhvalokeśaṃ vairājaṃ dviścaturmukha |
pāvakaṃ pavanaṃ devadattaṃ pāṭalamanvataḥ || 79 ||

30.79 Mandara, Ūrdhvalokeśa, zweimal Vairāja, Pāvaka, Pavana, Devadatta und Pāṭala, Viergesichtiger.

gopatiṃ mārutamatho mandaraṃ mādhavīṃ tathā |
mādhavaṃ dhanadaṃ brahman madhusūdanasaṃjñitam || 80 ||

30.80 Gopati, Māruta, Mandara, Mādhavī, Mādhava, Dhanada und Madhusūdana schließen sich an, Brahmā. Die Variante verändert eine Mādhava-Verbindung.

madhunaṃ mādhavī |
nāsikyaṃ paścimaṃ padmanābhaṃ ca pavanāhvayam |
khaḍgaṃ dvirucca retsvāhā iti mandraṃ samuddhṛtam || 81 ||

30.81 Nasallaut, letzter Laut, Padmanābha, Pavana, zweimal Khaḍga und Svāhā schließen die Lautfolge.

manumanyaṃ pravakṣyāmi tamarṇairuddharāmyaham |
tāramatriṃ garutmantaṃ rāmaṃ sumukhamanvataḥ || 82 ||

30.82 Ich erkläre einen weiteren Mantra durch seine Laute: Tāra, Atri beziehungsweise Anfangslaut, Garutmant, Rāma und Sumukha.

tāramādim |
sukhamukhaṃ tataḥ |
gopavaṃ mandaraṃ cordhvalokeśaṃ vijayaṃ punaḥ |
tamarṇaṃ cābhiśaṅkhaṃ ca mādhavaṃ vāruṇābhidham || 83 ||

30.83 Gopana, Mandara, Ūrdhvalokeśa, Vijaya, eine unsichere Lautverbindung, Śaṅkha, Mādhava und Vāruṇa folgen. Die Variante nennt Bhuvana.

bhuvanaṃ |
gopanaṃ ca karālaṃ ca kamalaṃ jṛmbhalaṃ tataḥ |
śrīdharaṃ subhagaṃ māyāṃ janmadhvaṃsamanantaram || 84 ||

30.84 Es folgen Gopana, Karāla, Kamala, Jṛmbhala, Śrīdhara, Subhaga, Māyā und Janmadhvaṃsa,

pāśapāṇiṃ cādidevaṃ bhadrahastaṃ ca paścimam |
ṛtāhvayaṃ vaidharaṃ ca madhubhinmārutaṃ tataḥ || 85 ||

30.85 Pāśapāṇi, Ādideva, Bhadrahasta, letzter Laut, Ṛta, Vaidhara, Madhubhid und Māruta.

satimuddhṛtya kathito varṇān ṣoḍaśa saṃjñitān |
mantrayoranayorbrahman jīvo draṣṭābhidhīyate || 86 ||

30.86 Mit Verehrung ist die als sechzehnsilbig bezeichnete Form erschlossen. Jīva gilt als Seher dieser beiden Mantras, Brahmā; eine Variante nennt Agni.

agni |
dharmavarttīmaheśāno devatā dakṣiṇātanuḥ |
dineśa rāmasahitaṃ śvasanaṃ matibindumat || 87 ||

30.87 Dharmavartin und Maheśāna in südlicher Gestalt werden als Zuordnung genannt; die genaue Funktion von Dharmavartin bleibt unklar. Das Bīja enthält Dineśa mit Rāma, Śvasana und eine beschädigte Verbindung mit Manu beziehungsweise Mati und Bindu.

manubindumat |
bījametadato dhyānamiśānasya bravimite |
kundendhumuktāśaṅkhābhaṃ sarvākalpapariṣkṛtam || 88 ||

30.88 Nun erkläre ich Īśānas Meditation: weiß wie Jasmin, Mond, Perlen und Muschel, mit allem Schmuck geziert,

vaiyāghracarmavasanaṃ jaṭāmaṇḍalamaṇḍitam |
nāsāgranyastanayanaṃ śaśikhaṇḍavirājitam || 89 ||

30.89 in Tigerfell gekleidet, mit einem Kranz verfilzter Haare, die Augen auf die Nasenspitze gerichtet, mit der Mondsichel geschmückt,

prasannavadanaṃ devaṃ caturbhujamabhīṣṭadam |
vāmajānuni vinyastavāmetarapadāmbujam || 90 ||

30.90 freundlichen Antlitzes, vierarmig, das Gewünschte gewährend. Sein rechter Lotusfuß ruht auf dem linken Knie.

pphaṭikāmakṣamālāṃ ca bibhrāṇaṃ dakṣiṇekare |
vāme karāmbuje svīye dhṛtavijñānapustukam || 91 ||

30.91 In der rechten Hand trägt er eine kristallene Gebetskette, in der linken ein Buch der Erkenntnis.

darśayantaṃ jñānamudrāṃ maharṣigaṇasevitam |
dhyāyato mantriṇastvaivaṃ sidhvanti sakalāḥ kalāḥ || 92 ||

30.92 Er zeigt die Jñāna-Mudrā und wird von großen Sehern umgeben und verehrt. Wer so meditiert, dem würden sämtliche Künste vollendet.

gaṅgāpravāhavattasya vākprasāraḥ pravartate |
caturvargaphalāvāptistasya haste sthitā dhruvam || 93 ||

30.93 Seine Rede ströme wie die Gaṅgā; das Erlangen der vier Lebensziele liege ihm gleichsam in der Hand.

japabhūyastayo kāmān durlabhān sukhamaśnute |
durgāmantraḥ. |
tithau bhagavatīṃ durgāṃ navamyāṃ samyagarcayet || 94 ||

30.94 Durch weitere Wiederholung genieße er leicht auch schwer erreichbare Wünsche. Am neunten Mondtag werde die erhabene Durgā ordnungsgemäß verehrt.

nigamādiṃ vaidharaṃ ca bhuvanaṃ ca visarjanam |
manurekākṣaraḥ proktassamuddhṛtya yathātatham || 95 ||

30.95 Anfang der heiligen Überlieferung, Vaidhara, Bhuvana und Visarga werden als einsilbige Form erschlossen.

svīkṛtyaikākṣaraṃ pūrvaṃ gadadhvaṃsaṃ hutāśanam |
sparśanaṃ godhanāhvānaṃ natiṃ ca manurīritaḥ || 96 ||

30.96 Nach dieser einsilbigen Form folgen Gadadhvaṃsa, Hutāśana, Sparśana, Godhana beziehungsweise Gopana und Verehrung.

gopanāhvānam |
bījamasyoddhariṣyāmi gopatiṃ pāvakaṃ tataḥ |
vāmanaṃ yaṣṭiśirasamasya kātyāyano muniḥ || 97 ||

30.97 Für ihr Bīja werden Gopati, Pāvaka und Vāmana mit Yaṣṭi als Kopf entnommen. Kātyāyana ist der Seher.

chandaśca devi gāyatraṃ vanadurgā ca devatā |
margāyā mantrāntaram. |
mantramanyaṃ pravakṣyāmi durgāśrayamanuttamam || 98 ||

30.98 Devī-Gāyatrī ist das Metrum, Vanadurgā die Gottheit. Nun erkläre ich einen weiteren vorzüglichen Durgā-Mantra.

nigamādiṃ viṣṇusaṃjñaṃ kapilaṃ jṛmbhalāhvayam |
mādhavaṃ ca surendrādiṃ pradyumnaṃ kālanemijam || 99 ||

30.99 Es folgen Anfang der heiligen Überlieferung, Viṣṇu, Kapila, Jṛmbhala, Mādhava, Surendra mit Anfangsverbindung, Pradyumna und Kālanemi,

madhusūdananamānaṃ pulahaṃ māyayāvṛtam |
karālaṃ devadattākhyaṃ śaśāṅkaṃ kamalānugau || 100 ||

30.100 Madhusūdana, Pulaha mit Māyā, Karāla, Devadatta, Śaśāṅka und eine Verbindung mit Kamala beziehungsweise Kalaśa.

kalaśānujau |
pavitramādi devāntaṃ nṛhariṃ sparśanaṃ tathā |
brahmaṇamagniṃ coddhṛtya pañcabindumanantaram || 101 ||

30.101 Pavitra mit Ādideva als Ende, Nṛhari, Sparśana, Brahmā, Agni und fünf Bindus schließen sich an.

devaṃtam |
ādiṃ śrīvatsamudayaṃ subhadraṃ nāsikāhvayam |
bhāskaraṃ bhadrabāhudvau vaidharaṃ gopatidvayam || 102 ||

30.102 Anfangslaut, Śrīvatsa, Udaya, Subhadra, Nasallaut, Bhāskara, zweimal Bhadrabāhu, Vaidhara und zweimal Gopati werden genannt.

pavitrakhaḍganāmānau dvau ca dakṣamanantaram |
supratiṣṭhaṃ dviruccārya dinakṛnmādhavīdhruvau || 103 ||

30.103 Es folgen Pavitra und Khaḍga, eine Verdoppelung, Dakṣa, zweimal Supratiṣṭha, Dinakṛt, Mādhavī und Dhruva.

phaṭkāramagnyādimanvagityuddhṛtya japenmanum |
arṇoddhārakramādanyaṃ mantraṃ vacmi caturmukha || 104 ||

30.104 „Phaṭ“ und eine feurige Anfangs- beziehungsweise Endverbindung schließen die Folge; so werde der Mantra rezitiert. Nun folgt eine weitere Lautgewinnung, Viergesichtiger.

asyoddhāraḥ |
praṇavaṃ vaidharaṃ paścācchrīdharaṃ gadinaṃ tathā |
vaiśvānaraṃ mṛgapatiṃ tamevārṇamanantaram || 105 ||

30.105 Praṇava, Vaidhara, Śrīdhara, Gadin, Vaiśvānara und Mṛgapati werden genannt; derselbe Laut folgt nochmals,

yāntaṃ nṛsiṃhaṃ sumukhaṃ rāmaṃ svāhaṃ samuddharet |
uddhṛto'yaṃ manuścānyo bījamaṅgāni pūrvavat || 106 ||

30.106 dann „yānta“, Nṛsiṃha, Sumukha, Rāma und Svāhā. Die Variante liest Nasallaut und eine Namensform. Bīja und Glieder entsprechen dem Vorigen.

yāntaṃ nāsikyasumukhaṃ nāmasvāhāntamu |
ityuddhṛto |
ṛṣirjayamatiśchando giridurgāca devatā |
udgīthaṃ śrīdharaṃ caiva dṛṣṭidvandvaṃ trivikramam || 107 ||

30.107 Jayamati ist der Seher, Giridurgā die Gottheit; ein eigener Metrumsname fehlt im überlieferten Satz. Die nächste Folge beginnt mit Udgītha, Śrīdhara, zweimal Dṛṣṭi und Trivikrama.

krodharūpi ca jīmūtaṃ paścimaṃ bhuvanāhvayam |
bahulaṃ śrīdharaṃ krodhaṃ vikramaṃ sarasīruham || 108 ||

30.108 Krodharūpin, Jīmūta, letzter Laut, Bhuvana, Bahula, Śrīdhara, Krodha, Vikrama und Sarasīruha schließen sich an.

vikramaṃ dharmaśītāṃśuṃ śaśāṅkaṃ ca sudhāmayam |
paścimaṃ rāmaśirasaṃ krodharūpaṃ savikramam || 109 ||

30.109 Es folgen Vikrama, Dharma, Śītāṃśu, Śaśāṅka, Sudhāmaya, letzter Laut mit Rāma als Kopf und Krodharūpa mit Vikrama. Die Variante verändert die Kopfverbindung.

rājaśikharam |
bhallāyudhaṃ tathā śaṅkhamādhavīdvayamādhavam |
śuklamādiṃ mṛgapatiṃ śrīdharaṃ paścimānanam || 110 ||

30.110 Bhallāyudha, Śaṅkha, zweimal Mādhavī, Mādhava, Śukla, Anfangslaut, Mṛgapati, Śrīdhara und Paścimānana werden genannt.

nīhāradīdhitiṃ sarvarodhaṃ vikramaśīrṣakam |
vairājaṃ kapilaṃ śaṅkhaṃ vaidharaṃ bandhumastakam || 111 ||

30.111 Nīhāradīdhiti, Sarvarodha mit Vikrama als Kopf, Vairāja, Kapila, Śaṅkha und Vaidhara mit Bandhu als Kopf folgen.

śubhadaṃ kamalaṃ vāyuṃ mandaraṃ vittavarthanam |
ādiṃ karālamanilaṃ nāsikyaṃ yādasāṃ patim || 112 ||

30.112 Darauf stehen Śubhada, Kamala, Vāyu, Mandara, Vittavardhana, Anfangslaut, Karāla, Anila, Nasallaut und Yādasāṃpati. Die Variante nennt Vasu und Madana.

vāsuṃ madanam |
gopanaṃ vijayaṃ vighnunāyakaṃ dakṣamādhavau |
subhadraṃ ca gadiṃ kumbhaṃ vairājaṃ bandhuśīrṣakam || 113 ||

30.113 Gopana, Vijaya, Vighnanāyaka, Dakṣa, Mādhava, Subhadra, Gadin, Kumbha und Vairāja mit Bandhu als Kopf schließen sich an; eine Variante nennt Ghora.

ghoraṃ |
śubhadaṃ mandaraṃ śaṅkhaṃ ṭhaṭhānto manurīritaḥ |
ṣoḍhā vibhajya taṃ mantraṃ hṛdayādyaṅgakalpanam || 114 ||

30.114 Śubhada, Mandara, Śaṅkha und „ṭha ṭha“ beenden den Mantra. Durch sechsfache Teilung werden Herz und die übrigen Glieder gebildet.

draṣṭā vareṇyako nāma hyanuṣṭhupchanda īritaḥ |
devatā vanadurgāsyāttadaṣṭākṣara vatphalam || 115 ||

30.115 Vareṇyaka ist der Seher, Anuṣṭubh das Metrum, Vanadurgā die Gottheit. Die Frucht entspricht dem achtsilbigen Mantra.

vadbhavet |
sarvadāhvayadurgāyā mantramuddhārayāmi te |
udgīthaṃ natimanvakca sūkṣmadṛgdṛṣṭiśīrṣakam || 116 ||

30.116 Nun erschließe ich den Mantra der Sarvadā genannten Durgā. Es folgen Udgītha, Verehrung und Sūkṣmadṛś mit Dṛṣṭi beziehungsweise Tithi als Kopf,

tithi |
gadadhvaṃsamakāraṃ ca kumbhanādyaṃ caturmukha |
vairājaṃ rājamānaṃ vai vaidharaṃ śrīdharāhvayam || 117 ||

30.117 Gadadhvaṃsa, a, Kumbha mit Anfangslaut, Vairāja, die unsichere Verbindung Rājamāna, Vaidhara und Śrīdhara, Viergesichtiger.

gadinaṃ bandhusaṃjñaṃ ca svāhāśīrṣaṃ śriyaḥ patim |
gadinaṃ pāvakaṃ caiva dṛṣṭimikāramanvataḥ || 118 ||

30.118 Gadin, Bandhu, Śriyaḥpati mit Svāhā als Kopf, Gadin, Pāvaka, Dṛṣṭi und i schließen sich an. Die Variante verändert mehrere Namen der ersten Hälfte.

mādhavaṃ svāhā dhanaṃ dṛṣṭiṃ |
dehaṃ ca vikramaṃ caṇḍaṃ rāmaṃ mandarasaṃjñitam |
madhusūdaṃ gandhavahaṃ mādhavaṃ mādharāhvayam || 119 ||

30.119 Es folgen Deha beziehungsweise Deva, Vikrama, Caṇḍa, Rāma, Mandara, Madhusūda, Gandhavaha, Mādhava und Mādhara.

devam |
mandarā |
ādityaṃ gopanaṃ dakṣamādidevaṃ ca mārutam |
mṛgeśaṃ mandharaṃ bhānuṃ madhusūdanasaṃjñitam || 120 ||

30.120 Āditya, Gopana, Dakṣa, Ādideva, Māruta, Mṛgeśa, Mandara, Bhānu und Madhusūdana werden genannt.

pulahaṃ devadattaṃ ca dakṣaṃ ca yadabhāskaram |
rāma mugrātmanātmānaṃ madhusūdanamanvataḥ || 121 ||

30.121 Pulaha, Devadatta, Dakṣa, eine unsichere Bhāskara-Verbindung, Rāma, Ugrātman und Madhusūdana folgen; die Variante verändert die Ugrātman-Verbindung.

mugrātmanāmā |
śaśāṅkaṃ śrīdharaṃ sapta jihvaṃ kumbaṃ trivikramam |
kajānanaṃ gopatiṃ ca lakṣmīṃ bhadraṃ trivikramam || 122 ||

30.122 Dann stehen Śaśāṅka, Śrīdhara, Saptajihva, Kumbha, Trivikrama, Gajānana in beschädigter Schreibung, Gopati, Lakṣmī, Bhadra und Trivikrama.

jihvā kumbhaṃ ca |
vaidharaṃ bhuvanāhvānamugrarūpaṃ ca kheṭakam |
bhallāyudhaṃ tathā brahman śvasanaṃ nāsikā bhuvam || 123 ||

30.123 Vaidhara, Bhuvana, Ugrarūpa, Kheṭaka, Bhallāyudha, Śvasana und Nasallaut werden genannt, Brahmā.

hvayam |
vidhātāraṃ hutavahaṃ vikramaṃ ca sudhārasam |
rāmaṃ ca bhadraṃ subhagamanilaṃ vighnanāyakam || 124 ||

30.124 Es folgen Vidhātṛ, Hutavaha, Vikrama, Sudhārasa, Rāma, Bhadra, Subhaga, Anila und Vighnanāyaka,

rāmaṃ mahendrasubhagaṃ maheśaṃ gaganāhvāyam |
mārtāṇḍamādidevaṃ ca śaśāṅkaṃ śrīdharaṃ tathā || 125 ||

30.125 Rāma, Mahendra, Subhaga, Maheśa, Gagana, Mārtaṇḍa, Ādideva, Śaśāṅka und Śrīdhara.

citrabhānuṃ tathā dakṣaṃ vaidharaṃ havyavāhanam |
vighneśaṃ vikramaṃ dṛṣṭiṃ devadattamapāṃ patim || 126 ||

30.126 Citrabhānu, Dakṣa, Vaidhara, Havyavāhana, Vighneśa, Vikrama, Dṛṣṭi, Devadatta und Apāṃpati schließen sich an.

madhusūdananāmānaṃ kalātmānamataḥ param |
bhuvanaṃ pāvakaṃ dṛṣṭiṃ gopanaṃ vijayaṃ tathā || 127 ||

30.127 Dann stehen Madhusūdana, Kalātman, Bhuvana, Pāvaka, Dṛṣṭi, Gopana beziehungsweise Godhana und Vijaya.

godhanaṃ |
vāyuṃ pavitramākāraṃ musalaṃ vikramaṃ punaḥ |
ekanetraṃ mādhavaṃ ca kalaśaṃ pāpakāhvayam || 128 ||

30.128 Vāyu, Pavitra, ā, Musala beziehungsweise Kamala, Vikrama, Ekanetra, Mādhava, Kalaśa und Pāpaka folgen.

pavitramākāraṃ kamalam |
vaidharaṃ devadattaṃ ca vighneśaṃ madhusūdanam |
dahanaṃ gopanaṃ caiva mārutaṃ vanamālinam || 129 ||

30.129 Es folgen Vaidhara, Devadatta, Vighneśa, Madhusūdana, Dahana, Gopana, Māruta und Vanamālin,

māyāṃ ca vaidharāhvānaṃ madhusūdanamandharau |
otadehaṃ dṛṣṭimagniṃ paścimānanamanvataḥ || 130 ||

30.130 Māyā, Vaidhara, Madhusūdana, Mandara, Otadeha, Dṛṣṭi, Agni und Paścimānana.

ṛtadhāmaṃ vikramaṃ ca śvasanaṃ mṛganāyakam |
puṣṭibhījaṃ triruccārya sahasrakiraṇāhvayam || 131 ||

30.131 Ṛtadhāman, Vikrama, Śvasana und Mṛganāyaka schließen sich an. Dreimal wird das Puṣṭi-Bīja gesprochen; darauf folgen Sahasrakiraṇa,

guhālayamanusvāraṃ bījametattriruddharet |
bhadraṃ guhālayaṃ caiva vijayaṃ gadinaṃ tathā || 132 ||

30.132 Guhālaya und Anusvāra als ebenfalls dreimal zu sprechendes Bīja. Danach stehen Bhadra, Guhālaya, Vijaya und Gadin; die Variante nennt Subhadra und Cakra.

subhadraṃ guhālayaṃ cakram |
padmanābhaṃ gopatiṃ ca kalaśaṃ mṛgarāṭ tathā |
vai rājamādidevaṃ ca ḍuṇḍubhaṃ locanodayau || 133 ||

30.133 Es folgen Padmanābha, Gopati, Kalaśa, Mṛgarāj, Vairāja, Ādideva, Ḍuṇḍubha, Locana und Udaya.

ugrātmakheṭakau vahniṃ gopatiṃ vihagādhipam |
śvetāṃśu paścimaṃ lakṣmīmādidevamanantaram || 134 ||

30.134 Ugrātman, Kheṭaka, Vahni, Gopati beziehungsweise Gopana, Vihagādhipa, Śvetāṃśu, letzter Laut, Lakṣmī und Ādideva werden genannt.

gopanaṃ |
vakratuṇḍaṃ gopanaṃ ca bhadrapāṇimanantaram |
vijayākāramādiṃ ca śaśāṅkaṃ ca sadāgatim || 135 ||

30.135 Darauf stehen Vakratuṇḍa, Gopana, Bhadrapāṇi, Vijaya, ā, Anfangslaut, Śaśāṅka und Sadāgati.

dvirabhyasetkālanemiṃ bhadraṃ puṇyaṃ dviruccharet |
mandaraṃ cādidevaṃ ca dahanaṃ śvasanaṃ tathā || 136 ||

30.136 Kālanemi wird zweimal gesprochen, ebenso Bhadra und Puṇya; Mandara, Ādideva, Dahana und Śvasana folgen.

dvirbrūyātsūkṣmadṛgbrahman karālaṃ vijayaṃ punaḥ |
pīyūṣamādiṃ vijayaṃ vasumastakaniṣṭhitam || 137 ||

30.137 Sūkṣmadṛś wird zweimal gesprochen, Brahmā, danach Karāla, Vijaya, Pīyūṣa, Anfangslaut und Vijaya mit Vasu als Kopf.

nihāradīdhitimacāmādiṃ pītaṃ samādhavam |
subhadraṃ kamalaṃ caikadṛṣṭiṃ ca caturāsana || 138 ||

30.138 Nīhāradīdhiti, erster Vokal, Pīta mit Mādhava, Subhadra, Kamala und Ekadṛṣṭi schließen sich an, Viergesichtiger.

pavitramṛtadhāmānaṃ trivikramamataḥ param |
puruṣātmānameṇeśaṃ paścimaṃ puratastathā || 139 ||

30.139 Es folgen Pavitra, Ṛtadhāman, Trivikrama, Puruṣātman, Eṇeśa und der letzte Laut mit einer weiteren unklaren Stellungsangabe.

puruṣaṃta |
dhruvaṃ dhruvaṃ tathā hrasvaṃ māhendraṃ mandaraṃ tataḥ |
sarvarodhaṃ gajāsyaṃ ca māyāṃ kamalamandarau || 140 ||

30.140 Zweimal Dhruva, Hrasva, Māhendra, Mandara, Sarvarodha, Gajāsya, Māyā, Kamala und Mandara werden genannt.

ekanetramṛtaṃ śulaṃ bahu kukṣiṃ trivikramam |
karālaṃ padmanābhākhyaṃ vighneśaṃ vijayaṃ tathā || 141 ||

30.141 Ekanetra, Ṛta, Śūla beziehungsweise Śīla, Bahukukṣi beziehungsweise Lambakukṣi, Trivikrama, Karāla, Padmanābha, Vighneśa und Vijaya folgen.

śīlaṃ bahukukṣim . śīlaṃ lambakukṣim |
bhadrahastaṃ tathā rāmaṃ śaśāṅkaṃ manumanvataḥ |
subhadraṃ gopanaṃ paścātpañcāntikamathānilam || 142 ||

30.142 Darauf stehen Bhadrahasta, Rāma, Śaśāṅka, Manu, Subhadra, Gopana, Pañcāntika und Anila.

paścimaṃ padmanābhākhya mṛtadhāmānamasvataḥ |
jṛmbhalaṃ pulahaṃ pāpahananaṃ padmanābhakam || 143 ||

30.143 Es folgen letzter Laut, Padmanābha, Ṛtadhāman beziehungsweise Atri-Dhāman, Jṛmbhala, Pulaha, Pāpahanana und Padmanābha. Die Variante nennt am Schluss Pāvaka.

matridhāma samanvitam |
paścāt pāvakam |
dṛṣṭiṃ mṛgeśamamṛtamāryāṃ ca dvirguhālayam |
pavitramṛtadhāmānaṃ vaidharaṃ mādhavaṃ tataḥ || 144 ||

30.144 Dṛṣṭi, Mṛgeśa, Amṛta, Āryā, zweimal Guhālaya, Pavitra, Ṛtadhāman, Vaidhara und Mādhava schließen sich an.

mārutaṃ kamalāṃ padmapavitramṛtadhāma ca |
atriṃ mṛgapatiṃ lakṣmīṃ bahulaṃ pañcabindukam || 145 ||

30.145 Māruta, Kamalā, Padma, Pavitra, Ṛtadhāman, Atri, Mṛgapati, Lakṣmī, Bahula und fünf Bindus werden genannt; eine Variante liest Mādhava.

mādhavam |
pavitramṛtadhāmānaṃ vai rājaṃ vikramaṃ tathā |
paścimaṃ padmanābhākhyaṃ vaidharaṃ mṛgavallabham || 146 ||

30.146 Es folgen Pavitra, Ṛtadhāman, Vairāja, Vikrama, letzter Laut, Padmanābha, Vaidhara und Mṛgavallabha. Die Varianten verändern Anfang und Wiederholung der Reihe.

mukhaṃ vairājavikramam |taṃ tathā paścimaṃ padmaṃ vaidharaṃ mṛgavallabham |
dakṣaṃ raviṃ gopanākhyaṃ subhadraṃ bhuvanaṃ tathā |
kakubhaṃ mādhavaṃ paścānmādhavīṃ bhāskarāhvayam || 147 ||

30.147 Dakṣa, Ravi, Gopana, Subhadra, Bhuvana, Kakubh, Mādhava, Mādhavī und Bhāskara folgen.

gopanaṃ matimantaṃ ca pulahaṃ mādhavaṃ ravim |
yaṣṭiṃ ca vyāharedbrahman tathaiva madhusūdanam || 148 ||

30.148 Dann werden Gopana, Matimant, Pulaha, Mādhava, Ravi, Yaṣṭi und Madhusūdana gesprochen, Brahmā.

dhruvaṃ nabhomaṇiṃ gopaṃ binduṃ ca caturāsana |
evaṃ tri rvyāharedarṇaṃ sugataṃ sāgarottamam || 149 ||

30.149 Dhruva, Nabhomaṇi, Gopa und Bindu folgen, Viergesichtiger; diese Lautform wird dreimal gesprochen. Sugata und Sāgarottama schließen sich an; die Variante verändert die Verbindung zu „yantrita“.

yantritam |
mandaraṃ bhāskaraṃ paścādgopanaṃ mādhavīṃ tathā |
ādidevaṃ jagatprāṇaṃ mādhavaṃ natimuddharet || 150 ||

30.150 Mandara, Bhāskara, Gopana, Mādhavī, Ādideva, Jagatprāṇa, Mādhava und Verehrung beenden die Folge.

ityevamuddhṛto mantro brahman sarvārthasiddhadaḥ |
śatena saṃmito varṇo raśmītyādibhireva saḥ || 151 ||

30.151 So ist der alle Ziele verwirklichende Mantra erschlossen, Brahmā. Die anschließende Zahlenangabe nennt hundert und eine beschädigte, wohl auf weitere achtzig bezogene Verbindung; eine sichere Gesamtsilbenzahl wird daraus nicht festgelegt.

natena |
bhāskaraṃ mandharaṃ pañcabinduṃ yaṣṭimanantaram |
uddhṛtya bījametena ṣaḍaṅgāni prakalpayet || 152 ||

30.152 Bhāskara, Mandara beziehungsweise Dahana, fünf Bindus und Yaṣṭi bilden das Bīja; daraus werden die sechs Glieder gebildet.

dahanaṃ |
draṣṭā kakutsthaśchandassyādaticchando tra devatā |
sarvadāhvānamantrasya caturlakṣojapaḥsmṛtaḥ || 153 ||

30.153 Kakutstha ist der Seher, Aticchandas das Metrum, die zuvor genannte Sarvadā die Gottheit. Vierhunderttausend Wiederholungen werden angegeben.

dhidevatā |
jñānāddhyānājjapānmantrassiddhiṃ sarvāṃ prayacchati |
mantriṇo nityayuktasya pratyahaṃ prayatātmanaḥ || 154 ||

30.154 Durch Kenntnis, Meditation und Rezitation gewähre der Mantra dem täglich gesammelten, beständig verbundenen Ausübenden sämtliche Vollkommenheiten.

āmuṣmikaṃ caihikaṃ ca phalaṃ sarvaṃ prayacchati |
yamasya mantraḥ. |
daśamyāmarcayedbrahman kṛtāntamabhayapradam || 155 ||

30.155 Er schenke alle diesseitigen und jenseitigen Früchte. Am zehnten Mondtag verehre man Kṛtānta, den Furchtlosigkeit gewährenden Yama, Brahmā.

nigamādiṃ gandhavahaṃ hṛṣīkeśamantaram |
daṇḍaṃ prabhañjanaṃ dakṣaṃ cādidevaṃ sadāgatim || 156 ||

30.156 Sein Mantra beginnt mit dem Anfang der heiligen Überlieferung; es folgen Gandhavaha, Hṛṣīkeśa, Daṇḍa, Prabhañjana, Dakṣa, Ādideva und Sadāgati.

udgīthamādim |
nitimuddhṛtya kathito manurvaivasvatā śrayaḥ |
bījamarṇān samuddhṛtya śvasanaṃ yaṣṭiśīrṣakam || 157 ||

30.157 Mit Verehrung endet die Vaivasvata zugehörige Form. Für das Bīja wird Śvasana mit Yaṣṭi als Kopf entnommen.

manuddhāro'pi |
hvayaḥ |
uditaṃ tena bījena hṛdayādyaṅgakalpanam |
ṛṣissatyatapāśchando gāyatraṃ daivamiritam || 158 ||

30.158 Aus diesem Bīja werden Herz und die übrigen Glieder gebildet. Satyatapas ist der Seher, Devī-Gāyatrī das Metrum.

mantraśca pitṛdaivatyo japaḥ syātpañcalakṣakaḥ |
tenārādhya śrāddhadevamabhīṣṭaṃ sarvamaśnute || 159 ||

30.159 Die Ahnen-Gottheit ist der Bezeichnete; fünfhunderttausend Wiederholungen seien auszuführen. Wer damit den Gott des Śrāddha verehrt, erlange alles Gewünschte.

indrasya mantraḥ. |
prathamaṃ chandasāmādiṃ vikramaṃ mānuṣeśvaram |
vaidharaṃ vahnimaparaṃ gopanaṃ pavanaṃ mukham || 160 ||

30.160 Für Indra folgen Anfang der Metren, Vikrama, Mānuṣeśvara, Vaidhara, Vahni, Gopana, Pavana und Anfangslaut.

satimuddhṛtya māghonaḥ kathito manurabjaja |
vaidharaṃ cordhvalokeśaṃ nāsikyaṃ bījamuddhṛtam || 161 ||

30.161 Mit Verehrung ist der Mantra Maghavans beschrieben, Lotusgeborener. Vaidhara, Ūrdhvalokeśa und Nasallaut bilden das Bīja.

ṛṣirdevo virāṭ chando devatā valasūdanaḥ |
eteneṣṭvā turāsāhaṃ sāmrājya phalamaśnute || 162 ||

30.162 Deva beziehungsweise nach der Variante Jīva ist der Seher, Virāj das Metrum, Valasūdana die Gottheit. Durch Verehrung Turāṣāhs mit diesem Mantra erlange man die Frucht der Oberherrschaft.

ṛṣirjīvo |
viṣṇormantraḥ. |
dvādaśyāṃ mālamantreṇa pūjayeduktavartmanā |
bhagavantaṃ śriyaḥ kāntaṃ phalamipsan sudurlabham || 163 ||

30.163 Am zwölften Mondtag werde der erhabene Geliebte Śrīs mit dem Grundmantra nach dem beschriebenen Verfahren verehrt, wenn eine schwer erreichbare Frucht gewünscht wird.

kāmasya mantraḥ. |
nigamādiṃ ca natyantaṃ paścimodayanaṃ tathā |
krodharūpaṃ pavitraṃ ca śrīvatsaṃ pāvakaṃ tataḥ || 164 ||

30.164 Für Kāma folgen Anfang der heiligen Überlieferung und Verehrung, letzter Laut, Udayana, Krodharūpa, Pavitra, Śrīvatsa und Pāvaka,

ādidevaṃ ca pananaṃ gopanaṃ yaṣṭimanvataḥ |
gopatiṃ bahulaṃ pañchabinduṃ narahariṃ tataḥ || 165 ||

30.165 Ādideva, Pavana in beschädigter Schreibung, Gopana, Yaṣṭi, Gopati, Bahula, fünf Bindus und Narahari. Die Varianten verändern die Kopf- und Gopana-Verbindungen.

yaṣṭimastakam |
gopanam |
aurvaṃ yaṣṭiṃ ca kamalaṃ gopanaṃ mandarāhvayam |
vaidharaṃ devadattaṃ ca kamalaṃ gopanaṃ tathā || 166 ||

30.166 Aurva, Yaṣṭi, Kamala beziehungsweise Kalaśa, Gopana, Mandara, Vaidhara, Devadatta, Kamala und Gopana schließen sich an.

kalaśam |
śaṅkhaṃ ṭhaṭhāntamuddhṛtya manureṣa samiritaḥ |
svargādiṃ pulahaṃ bandhuṃ nāsikyaṃ bījamuddharet || 167 ||

30.167 Śaṅkha und „ṭha ṭha“ beenden den Mantra. Für das Bīja werden ein Anfangslaut – die Variante nennt den ersten Verschlusslaut –, Pulaha, Bandhu und Nasallaut entnommen.

sparśādiṃ |
ṛṣiśśrīnidhirasyokto virāṭ chandaśca devatā |
manmathastena yaṣṭavyassa sarvaphalakāṅkṣibhiḥ || 168 ||

30.168 Śrīnidhi ist der Seher, Virāj das Metrum, Manmatha die Gottheit. Wer sämtliche Früchte wünsche, verehre ihn damit.

ekārṇamaparaṃ mantramuddhariṣyāmi padmaja |
tāraṃ garuḍamaurvaṃ ca sabinduṃ manurīritaḥ || 169 ||

30.169 Eine weitere einsilbige Form wird beschrieben, Lotusgeborener: Tāra, Garuḍa, Aurva und Bindu.

lakṣamekaṃ japenmantrī karmaṇyākarṣaṇādike |
samarthaṃ kāmadaivatyaṃ manumanyaṃ bravīmi te || 170 ||

30.170 Hunderttausend Wiederholungen befähigten nach der Quelle zu Herbeiziehen und ähnlichen Handlungen. Nun folgt ein weiterer Mantra mit Kāma als Gottheit.

udgīthaṃ kamalaṃ pītaṃ māyāmardhenduśekham |
karālaṃ gopanaṃ dakṣaṃ vaidharaṃ tadanantaram || 171 ||

30.171 Udgītha, Kamala, Pīta, Māyā mit Halbmond als Kopf, Karāla, Gopana, Dakṣa und Vaidhara werden genannt; eine Variante liest Māsa.

māsa |
mṛgendraṃ varuṇaṃ cādi devaṃ śvasanasaṃjñitam |
śuklaṃ sudhāmayaṃ vahniṃ kakubhaṃ savināyakam || 172 ||

30.172 Mṛgendra, Varuṇa, Ādideva, Śvasana, Śukla beziehungsweise Śveta, Sudhāmaya, Vahni und Kakubh mit Vināyaka folgen.

śvetaṃ |
śaśāṅkhaṃ mādhavaṃ brahmasādhakaṃ bhāskarāhvayam |
hairambaṃ gopanaṃ vāyuṃ kakubhaṃ yādasāṃ patim || 173 ||

30.173 Es folgen Śaśāṅka in beschädigter Schreibung, Mādhava, Brahmasādhaka, Bhāskara, Heramba, Gopana, Vāyu, Kakubh und Yādasāṃpati.

pulahaṃ nigamādiṃ ca taddvayaṃ tadviruccharet |
paścimaṃ tvṛtadhāmānaṃ pūrṇaṃ parvabhiruccharet || 174 ||

30.174 Pulaha und Anfang der heiligen Überlieferung schließen sich an; die beiden werden zweimal gesprochen. Letzter Laut, Ṛtadhāman und eine beschädigte Pūrṇa-Verbindung folgen.

ca dviruddharet |
marṇapūrṇaṃ dvi |
śaśāṅkamādiṃ jalajaṃ pītaṃ varuṇamabjaja |
kakubhaṃ viṣṇuvighnesau prathamaṃ tagmadidhitim || 175 ||

30.175 Dann stehen Śaśāṅka, Anfangslaut, Jalaja, Pīta, Varuṇa, Kakubh, Viṣṇu, Vighneśa, erster Laut und Tigmādīdhiti, Lotusgeborener. Der Quellenzusatz schlägt Māyā als Lesung vor.

mayā. māyā iti syāt |
padmanābhaṃ vaidharaṃ ca vāyumādyaṃ ca mandaram |
mandarādyadvayaṃ bhūyastadeva samanantaram || 176 ||

30.176 Padmanābha, Vaidhara, Vāyu, Anfangslaut und Mandara folgen; eine Verbindung aus Mandara und Anfangslaut wird erneut verdoppelt.

varuṇaṃ viṣṇumabjāṃ ca yaṣṭi mabjodayau tathā |
dahanaṃ śrīdharaṃ varṇaṃ pulahaṃ brahmasādhanam || 177 ||

30.177 Es folgen Varuṇa, Viṣṇu, Abjā, Yaṣṭi, Abja, Udaya beziehungsweise Jaya, Dahana, Śrīdhara, eine Lautangabe, Pulaha und Brahmasādhana.

mabjau jayam |
karālamādyaṃ kalaśaṃ mukhaṃ śrīvatsamanvataḥ |
prabhañjanaṃ gopanaṃ ca sparśamādyamapāṃ patim || 178 ||

30.178 Karāla, Anfangslaut, Kalaśa, Mukha, Śrīvatsa, Prabhañjana, Gopana, erster Verschlusslaut und Apāṃpati schließen sich an; die Variante verändert die Verschlusslautangabe.

sayaśam |
ṭhaṭhāstamuddhṛtya manuḥ kathitaḥ kamalāsana |
ṛṣiḥ kaliṅgo'ticchandhaśchandaḥ kāmaśca devatā || 179 ||

30.179 Mit „ṭha ṭha“ endet dieser Mantra, Lotusgeborener. Kaliṅga ist der Seher, Aticchandas das Metrum, Kāma die Gottheit.

japeddviraṣṭau lakṣāṇi nāsādhyaṃ tena mandriṇā |
ratiśca viratiścobhe tasya pārśve sthite sadā || 180 ||

30.180 Sechzehn Lakh, also 1,6 Millionen Wiederholungen, werden ausgeführt; dem Mantrakundigen sei danach nichts unerreichbar. Rati und Virati stehen stets an Kāmas Seiten.

mantra stayośchaturthyantaṃ nāmamātraṃ triśīrṣakam |
madanaḥ prathamo bhāṇastathaivonmādano'paraḥ || 181 ||

30.181 Ihre bloßen Namen im Dativ, mit einer als „triśīrṣaka“ bezeichneten Kopfverbindung, bilden die Mantras; die Varianten sind uneindeutig. Der erste Pfeil heißt Madana beziehungsweise Mādana, der zweite Unmādana; eine weitere Lesart nennt Pracchāda.

mantrodvayoścaturthyantanāmanīti viśīrṣakam triśīrṣakam |
mādana iti syāt |pracchāda ityapi kvacitpāṭhaḥ |
mohanaṃ dveṣaṇaṃ ca dve dīpanaṃ pañcamaṃ smṛtam |
mallikā ketakī jātiḥ paṅkajaṃ yūdhikā tathā || 182 ||

30.182 Mohana und Dveṣaṇa sind die nächsten, Dīpana der fünfte. Als Blüten werden Mallikā, Ketakī, Jāti, Paṅkaja und Yūthikā genannt.

puṣpāṇi kramaśo bhāṇānyā husteṣāṃ manuḥ punaḥ |
saṃvidyarṇāśca sahitāścaturthyantāssamāhvayāḥ || 183 ||

30.183 Diese Blüten gelten in derselben Reihenfolge als die Pfeile. Ihre Namen im Dativ, verbunden mit den zugehörigen Vidyā-Lauten,

teṣāṃ satyantasahitaṃ taisteṣāmarcanaṃ vidhuḥ |
dhanuraṅkaśapāśāśca tasyāstrāṇi manobhuvaḥ || 184 ||

30.184 und Verehrungsendung bilden ihre Mantras. Bogen, Stachel und Schlinge sind weitere Waffen des aus dem Geist Geborenen.

mantrāśca pūrvavatteṣāṃ nāmānyeva caturmukha |
kalpakānokaha prāya puṣpitadrumaśobhite || 185 ||

30.185 Auch ihre Namen bilden wie zuvor die Mantras, Viergesichtiger. Die Meditation zeigt einen Garten mit blühenden Bäumen, besonders Wunschbäumen,

śrāta |
udyāne mañju śiñjānapakṣisaṅghiniṣevite |
madhye mahāhrade pūrṇe sarojaiśca vikasvaraiḥ || 186 ||

30.186 bevölkert von lieblich zwitschernden Vogelscharen, darin einen großen, mit entfalteten Lotusblüten erfüllten Teich.

gamana |
viṣṭare kāñcane nyaste śubhā staraṇasaṃyute |
āsīnaṃ saha devībhyāṃ sarvābharaṇabhūṣitam || 187 ||

30.187 Auf einem dort aufgestellten goldenen Sitz mit schöner Auflage sitzt der Gott mit beiden Göttinnen, mit allem Schmuck geziert,

raktacandanaliptāṅgaṃ raktamālyopaśobhitam |
cārukuṇḍalinaṃ kāntaṃ yuvānaṃ kṣaumavāsanam || 188 ||

30.188 mit rotem Sandel gesalbt, mit roten Girlanden geschmückt, mit schönen Ohrringen, anziehend, jugendlich und in feines Gewebe gekleidet.

vasānamapsaromukhyai strīgaṇaiḥ parito vṛtam |
dhyāyannanena manunā kramādarghyādibhiryajet || 189 ||

30.189 Scharen von Frauen, voran Apsaras, umgeben ihn. So meditiert werde er mit diesem Mantra der Reihe nach mit Arghya und weiteren Gaben verehrt.

kāmagāyatriyā vāpi yajeta makaradhvajam |
japādi pūrvavatsarvaṃ vaśyaṃ ca bhuvanatrayam || 190 ||

30.190 Oder der Gott mit dem Makara-Banner werde mit der Kāma-Gāyatrī verehrt; die Variante liest Sāma-Gāyatrī. Rezitation und alles Weitere entsprechen dem Vorigen. Die drei Welten würden dem beständig verbundenen Mantrakundigen gefügig,

sāmagāyatryā |
mantriṇo nityayuktasya kimanyairatisistaraiḥ |
aśvinormantraḥ. |
aśvinormantramadhunā bravīmi kamalāsana || 191 ||

30.191 wozu noch weitere Ausführungen? Nun erkläre ich den Mantra der beiden Aśvins, Lotusgeborener.

uddhṛtya pūrvamudgīthaṃ vighneśaṃ pāṭalapriyam |
brahmasādhananāmānaṃ śrīvatsaṃ ca sudhāmayam || 192 ||

30.192 Es folgen Udgītha, Vighneśa, Pāṭalapriya, Brahmasādhana, Śrīvatsa und Sudhāmaya,

māyāṃ subhadra mākāramaśvinorīrito manuḥ |
ādimardhendusahitaṃ bījaṃ tenāṅgakalpanā || 193 ||

30.193 Māyā, Subhadra und ā: Dies wird als Mantra der Aśvins bezeichnet. Der Anfangslaut mit Halbmond bildet das Bīja und die Glieder.

muddhṛtya. aśvino |
bhṛgurdraṣṭā bṛhacchandaḥ pratipādyau tathāśvinau |
japanvaipañcalakṣeṇa siddhissarvārṇasādhanaḥ || 194 ||

30.194 Bhṛgu ist der Seher, Bṛhat das Metrum, die beiden Aśvins sind die Bezeichneten. Fünfhunderttausend Wiederholungen sollen die alle Ziele verwirklichende Vollendung bringen.

rājayakṣmādayo rogā na tiṣṭhanti tadanvaye |
auṣadhāni ca dakṣāṇi vyādhīnāmapanodane || 195 ||

30.195 Krankheiten wie Rājayakṣman blieben seiner Familie fern; Arzneien würden besonders wirksam gegen Krankheiten,

tatkarasparśamātreṇa sarvaṃ vastvauṣadhaṃbhavet |
somasya mantraḥ. |
paurṇamāsyāṃ tathā somaṃ yajeta manuvittamaḥ || 196 ||

30.196 und durch die bloße Berührung seiner Hand werde alles zu Arznei, lautet die historische Heilsbehauptung. Am Vollmond verehre der Mantrakundige Soma.

nigamādiṃ pūrṇacandramotadehaṃ samandaram |
madhumārutavighneśaṃ mādhavīṃ ca visarjanam || 197 ||

30.197 Es folgen Anfang der heiligen Überlieferung, Pūrṇacandra, Otadeha mit Mandara, Madhu beziehungsweise Madhudviṣ, Māruta, Vighneśa, Mādhavī und Visarga.

madhudviṇmārutaṃ vighno |
somasya kathito mantro bījamuddhārayāmite |
sitamādimanusvāraṃ kuryāttenāṅgasantatim || 198 ||

30.198 So wird Somas Mantra beschrieben. Sein Bīja besteht aus Sita, Anfangslaut und Anusvāra; damit wird die Gliederfolge gebildet.

draṣṭā kaumodako nāma paṅtkicchandassa devatā |
japaḥ pūrvavadevāsya gāyatryā vā samarcayet || 199 ||

30.199 Kaumodaka ist der Seher, Paṅkti das Metrum, Soma selbst die Gottheit. Die Rezitation entspricht dem Vorigen; alternativ kann die Verehrung mit seiner Gāyatrī erfolgen.

phalaṃ ca sarvaṃ pūrvoktaṃ candrasālokyamapyatha |
ityuktāstithamo devāsteṣāṃ mantrāssamarcanam || 200 ||

30.200 Die Früchte sind die zuvor genannten, dazu Gemeinschaft mit Candra in seiner Welt. Damit sind die Tithi-Gottheiten, ihre Mantras und ihre Verehrung

phalāni ca samastāni krameṇāpyuditāni te |
nārādhyaṃ tithiyogaistairaihikā muṣmikātmakam || 201 ||

30.201 sowie sämtliche Früchte der Reihe nach erklärt. Durch diese Tithi-Verehrungen sei keine diesseitige oder jenseitige Frucht unerreichbar; die Variante „nāsādhyaṃ“ verdeutlicht den im Grundtext beschädigten Ausdruck.

krameṇodīritāni |
nāsādhyaṃ |
phalaṃ mantraprasādhena taddevānāṃ mahattayā |
nukṛtānyapi karmāṇi vinā vighneśapūjayā || 202 ||

30.202 Dies gelte aufgrund der Mantra-Vollendung und der Größe jener Gottheiten. Selbst gut ausgeführte Handlungen ohne Verehrung Vighneśas

na phalantyantarāyeṇa nihatāni caturmukha |
tadādau karmakurvāṇairārādhyo vighnanāyajaḥ || 203 ||

30.203 trügen keine Frucht, da sie durch Hindernisse vereitelt würden, Viergesichtiger. Deshalb sollen die Handelnden zuerst Vighnanāyaka verehren.

Garuḍa mit Viṣṇu und Lakṣmī: Tragen, Dienen und göttliche Gegenwart bilden ein Beziehungsgefüge.

Kapitel 31: Schmuck, Waffen, Garuḍa und das Viṣvaksena-Gebet

pādmasaṃhitāyām9 |
ekatriṃśo'dhyāyaḥ |
vighnarājotpattiḥ. |
brahmā |
bhagavan vighnarājasya janmakīdṛkkutaśca saḥ |
bhūṣaṇānāṃ ca koṭīrapramukhānāṃ yathātatham || 1 ||

31.1 Brahmā sprach: Herr, wie geschah die Geburt Vighnarājas, und woher stammt er? Erkläre auch die Mantras der Schmuckstücke, beginnend mit der Krone,

cakrādīnāmāyudhānāṃ tārkṣyaseneśayorapi |
manavaḥ pūjitāyaistaiḥ pūjitāḥ phalahetavaḥ || 2 ||

31.2 der Waffen von Diskus an sowie Tārkṣyas und des Heerführers: jene Mantras, mit denen verehrt diese Gestalten Früchte gewähren.

iti sarvaṃ samācakṣvamayi te yadyanugrahaḥ |
śrībhagavān |
asurairarditā devā balino yuddhadurjayauḥ || 3 ||

31.3 Lege dies alles dar, wenn du mir Gnade erweisen willst. Der erhabene Herr sprach: Die Götter wurden von mächtigen, im Kampf schwer besiegbaren Asuras bedrängt.

cedastyanugrahaḥ |
śaraṇyaṃ śaraṇaṃ jagmuḥ pradyumnamabhayapradam |
devā |
āhaveṣu vayaṃ daityairbalavantopi bādhitāḥ || 4 ||

31.4 Sie nahmen Zuflucht bei Pradyumna, der Schutz und Furchtlosigkeit gewährt. Die Götter sprachen: Obwohl wir stark sind, werden wir in den Kämpfen von den Daityas bedrängt.

yathā te vighnavihatāḥ palāyante tathā kuru |
pradyumnastairiti proktaḥ kruddhassaṃraktalocanaḥ || 5 ||

31.5 Bewirke, dass diese durch Hindernisse geschlagen fliehen. So angesprochen wurde Pradyumna zornig, seine Augen röteten sich.

kopāttasya samudbhūtassamyak stambheramānavaḥ |
sañjātaṃ prāñjalipuṭaṃ kurvāṇaṃ taṃ purasthsitam || 6 ||

31.6 Aus seinem Zorn entstand ein Wesen mit Elefantengesicht. Es stand mit gefalteten Händen vor ihm.

taṃ dṛṣṭvā gajavadvaktraṃ provācedaṃ vacastadā |
devānāmasurāṇāṃ ca saṅgrāme samupasthite || 7 ||

31.7 Als er den Elefantengesichtigen sah, sprach er: Wenn der Kampf zwischen Göttern und Asuras beginnt,

sannidhāya bhavāṃstatra daityānāṃ vighnamācara |
ityuktvā miṣatastasya pradyumno bhagavān hariḥ || 8 ||

31.8 sei dort gegenwärtig und bereite den Daityas Hindernisse. Nach diesen Worten verschwand der erhabene Hari als Pradyumna

antardadhe surāścāpi pratijagmuryathā gatam |
tataḥ prabhṛti vighneśa prasādāddevatāgaṇāḥ || 9 ||

31.9 vor seinen Augen. Auch die Götter kehrten zurück, wie sie gekommen waren. Seitdem besiegten die Götterscharen durch Vighneśas Gnade

puram |
asurān jaghnivāṃsastena ca jagmuḥ parābhavam |
ākalpamanunirdeśaḥ. |
tatra kirīṭamantraḥ |
ākalpasya kirīṭasya manuṃ vakṣyāmi saṃprati || 10 ||

31.10 die Asuras und erlitten durch sie keine Niederlage mehr. Damit erzählt die Quelle Vighneśas Herkunft in einer vaiṣṇavischen Gestalt. Nun folgt der Mantra des Kronenschmucks.

vyāpinaṃ natimuddhṛtya kamalaṃ tadanantaram |
mahāmāyāṃ saptajihvaṃ pañcabindusamāhvayam || 11 ||

31.11 Es werden Vyāpin und Verehrung entnommen, danach Kamala, Mahāmāyā, Saptajihva und fünf Bindus,

hṛdayāhlādamākāraṃ pavanaṃ śuklamandarau |
dākṣāyaṇīśavijayau mandaraṃ ca saroruham || 12 ||

31.12 Hṛdayāhlāda, ā, Pavana, Śukla, Mandara, Dākṣāyaṇīśa, Vijaya, nochmals Mandara und Saroruha.

śrīdharaṃ hṛdayāhlodaṃ mādhavaṃ vittavardhanam |
kumbhaṃ hutāśanaṃ devadattaṃ kṣīraṃ sudhāmayam || 13 ||

31.13 Śrīdhara, Hṛdayāhlāda, Mādhava, Vittavardhana, Kumbha, Hutāśana, Devadatta, Kṣīra und Sudhāmaya schließen sich an.

dahanaṃ gopanaṃ vāyuṃ karālaṃ kamalodbhava |
otadehaṃ kṣitidharaṃ vikramaṃ dhūmaketanam || 14 ||

31.14 Es folgen Dahana, Gopana, Vāyu, Karāla, Otadeha, Kṣitidhara, Vikrama und Dhūmaketana, Lotusgeborener. Die Variante nennt Mahāmāyā und Dhvaja.

mahāmāyāṃ dhvajaṃ tathā |
amṛtaṃ bandhusahitaṃ bhadrahastaṃ trivikramam |
caturgatiṃ śrīdharaṃ ca vijayaṃ mādhavaṃ tathā || 15 ||

31.15 Amṛta mit Bandhu, Bhadrahasta, Trivikrama, Caturgati, Śrīdhara, Vijaya und Mādhava werden genannt.

hastivaktraṃ vaidharaṃ ca bhuvanaṃ kāmagaṃ tataḥ |
vairājaṃ vaidharāhvānamirayitvā tataḥ param || 16 ||

31.16 Hastivaktra, Vaidhara, Bhuvana, Kāmaga, Vairāja und nochmals Vaidhara folgen. Die Varianten lesen Vahnivaktra beziehungsweise eine beschädigte Vighna-Verbindung.

vahnivaktram. vighnaṃ dāntam |
rāmaṃ pavitraṃ vijayaṃ gopanaṃ dviradānanam |
mahendraṃ kuñjaramukhaṃ vikramaṃ sūkṣmalocanam || 17 ||

31.17 Dann stehen Rāma, Pavitra, Vijaya, Gopana, Dviradānana, Mahendra beziehungsweise Upendra, Kuñjaramukha, Vikrama und Sūkṣmalocana.

upendraṃ |
gopanaṃ sparśanāmādidevaṃ samasaroruham |
māhendraṃ paścimaṃ cādidevaṃ ca dhanadāhvayam || 18 ||

31.18 Gopana, Sparśana, Ādideva, Saroruha, Māhendra, letzter beziehungsweise fünfter Laut, Ādideva und Dhanada schließen sich an; die erste Verbindung ist in mehreren Formen überliefert.

sparśanāmānamādidevaṃ saroruham |
paṃcamaṃ |
vikramaṃ paścimaṃ caiva vijayaṃ ca turānana |
prabhañjanamṛgeśaṃ ca madhusūdana saṃjñitam || 19 ||

31.19 Es folgen Vikrama, letzter Laut, Vijaya, Prabhañjana, Mṛgeśa und Madhusūdana, Viergesichtiger.

mārtāṇḍaṃ pāpakamatho pañcabinduṃ sabindukam |
karālamṛtadhāmānaṃ mahāmāyāṃ sayaṣṭikam || 20 ||

31.20 Mārtaṇḍa, Pāpaka, fünf Bindus mit Bindu, Karāla, Ṛtadhāman und Mahāmāyā mit Yaṣṭi werden genannt.

gopatiṃ śrīdharayutaṃ nāsikyaṃ phaṭkṛtiṃ tathā |
svāhāyāṃ viramenmantraṃ bījamasyocyate'dhunā || 21 ||

31.21 Gopati mit Śrīdhara, Nasallaut, „phaṭ“ und Svāhā schließen den Mantra. Nun wird sein Bīja beschrieben.

kamalaṃ tvṛtadhāmānaṃ mahāmāyā pariṣkṛtam |
uddhṛtaṃ ṣatṣaḍaṅgāni draṣṭā cākhaṇḍala stathā || 22 ||

31.22 Kamala und Ṛtadhāman mit Mahāmāyā werden entnommen. Daraus entstehen die sechs Glieder; die Formulierung ist beschädigt. Ākhaṇḍala ist der Seher.

uddhanaṃ |
chandaśca paṅtkirityuktaṃ kirīṭo devatāpi ca |
kirīṭinaṃ ca dvibhujaṃ mahākāyaṃ mahodaram || 23 ||

31.23 Paṅkti ist das Metrum, Kirīṭa, die Krone, die Gottheit. Sie wird personifiziert als gekrönte, zweiarmige, großleibige und großbäuchige Gestalt vorgestellt,

mahābhujam |kṛtāñjalipuṭaṃ prahvaṃ susthitaṃ bhūṣaṇairyutam |
dhyātvaivaṃ mantravinmantraṃ pañcalakṣamatandritaḥ || 24 ||

31.24 mit gefalteten Händen, ehrfürchtig geneigt, fest stehend und geschmückt. So meditierend wiederhole der Mantrakundige den Mantra fünfhunderttausendmal unermüdlich; der Satz lässt das Rezitationsverb unausgesprochen.

natyantaṃ |
śrīvatsamantraḥ. |
chandasāmādiṃ śrīśabdaṃ kalaśaṃ tathā |
ekanetraṃ hutavahaṃ śaśāṅkaṃ madhusūdanam || 25 ||

31.25 Für Śrīvatsa folgen Anfang der Metren, Śrī, Kalaśa, Ekanetra, Hutavaha, Śaśāṅka und Madhusūdana,

sadāgatiṃ cādidevaṃ nāsikyaṃ yaṣṭisaṃjñitam |
lakṣmīṃ karālaṃ pulahaṃ mahāmāyāṃ sabindukam || 26 ||

31.26 Sadāgati, Ādideva, Nasallaut, Yaṣṭi, Lakṣmī, Karāla, Pulaha und Mahāmāyā mit Bindu.

tārkṣyamaurvādikaṃ yaṣṭiṃ huṃphaṭkāraṃ hutāntimam |
śrībhījaṃ tadbhavedbīja mṛṣiścaiva prajāpatiḥ || 27 ||

31.27 Tārkṣya, Aurva mit Anfangsverbindung, Yaṣṭi, „huṃ phaṭ“ und Opferendung schließen sich an. Das Śrī-Bīja bildet sein Bīja, Prajāpati ist der Seher.

virāṭ chandaśca gāyatraṃ śrīvatso devatā matā |
śrīvatsamantramaparaṃ kathayāmi caturmukha || 28 ||

31.28 Virāj und Gāyatrī werden beide als Metrumsbezeichnungen genannt; die genaue Verbindung bleibt unklar. Śrīvatsa ist die Gottheit. Nun erkläre ich eine weitere Śrīvatsa-Form, Viergesichtiger.

oṃkāraṃ prathamaṃ somaṃ svarādi jayamārutau |
mādhavaṃ tārakādhīśamekanetraṃ samārutam || 29 ||

31.29 Oṃkāra, Soma, erster Vokal, Jaya, Māruta, Mādhava, Tārakādhīśa und Ekanetra mit Māruta werden genannt,

kalaśaṃ vijayaṃ paścānmahāmāyāpariṣkṛtam |
śuklaṃ ca tāraṃ śvasanaṃ kuṃbhaṃ vairājameva ca || 30 ||

31.30 Kalaśa, Vijaya mit Mahāmāyā, Śukla, Tāra, Śvasana, Kumbha und Vairāja.

analaṃ pūrṇacandraṃ ca pulahaṃ mādhavaṃ tathā |
satyantaṃ śuklavijayau śvasanaṃ śvetarociṣam || 31 ||

31.31 Anala, Pūrṇacandra, Pulaha, Mādhava, Verehrungsendung, Śukla, Vijaya, Śvasana und Śvetarocis folgen.

dakṣaṃ daraṃ devadattāmoṣadhīśaṃ tathābjaja |
vairājaṃ prathamaṃ kumbhamṛtadhāmavadarbhitau || 32 ||

31.32 Dann stehen Dakṣa, Dara, Devadatta, Oṣadhīśa, Vairāja, erster Laut und Kumbha mit Ṛtadhāman, Lotusgeborener.

jayaṃ sadāgatiṃ devadattaṃ caiva ṭhaṭhāntimam |
śrībhījaṃ pūrvamevoktamṛṣirdevala ucyate || 33 ||

31.33 Jaya beziehungsweise Vijaya, Sadāgati, Devadatta und „ṭha ṭha“ schließen die Folge. Das Śrī-Bīja wurde zuvor genannt; Devala ist der Seher.

vijayaṃ sadāgatiṃ |
chandaścākṣarapaṅtkissyācchrīvatso devatā matā |
tato lakṣajapenaiva sarvānkāmānavāpnuyāt || 34 ||

31.34 Akṣarapaṅkti ist das Metrum, Śrīvatsa die Gottheit. Durch hunderttausend Wiederholungen erlange man alle Wünsche.

raustubhamantraḥ. |
praṇavādiṃ ca satyantaṃ vidhātāraṃ tathā manum |
sakāraṃ vijayaṃ lokaṃ subhadraṃ madhuvidviṣam || 35 ||

31.35 Für Kaustubha folgen Praṇava und Verehrung, Vidhātṛ, Manu, s, Vijaya, Loka, Subhadra und Madhuvidviṣ,

prabhañjanaṃ pāvakaṃ ca vairājaṃ vighnanāyakam |
gopanaṃ dhanadaṃ māyāṃ paścimaṃ prathamasvaram || 36 ||

31.36 Prabhañjana, Pāvaka, Vairāja, Vighnanāyaka, Gopana, Dhanada, Māyā, letzter Laut und erster Vokal.

vai rājaṃ mārutaṃ paścādekāraṃ prathamasvaram |
mādhavīṃ padmanābhaṃ ca vijayaṃ brahmasādhanam || 37 ||

31.37 Vairāja, Māruta, e, erster Vokal, Mādhavī, Padmanābha, Vijaya und Brahmasādhana schließen sich an. Laut Quellenvermerk ist eine Halbzeile nur zusätzlich in manchen Textzeugen vorhanden.

itamardhaṃ kvacidadhikamasti |
agniṃ bhallāyudhaṃ kumbhamākāraṃ mārutaṃ tathā |
acāṃ dvitīyaṃ kamalaṃ pulahaṃ ca pavitrakam || 38 ||

31.38 Es folgen Agni, Bhallāyudha, Kumbha, ā, Māruta, zweiter Vokal, Kamala beziehungsweise Kalaśa, Pulaha und Pavitra.

kalaśaṃ |
ādidevaṃ ca dhanadaṃ trivikramamanantaram |
paścimaṃ vijayaṃ cādiṃ sparśanaṃ mādhavaṃ tathā || 39 ||

31.39 Ādideva, Dhanada, Trivikrama, letzter Laut, Vijaya, Anfangslaut, Sparśana und Mādhava beziehungsweise Māruta werden genannt.

mārutaṃ |
oṣadhīśamikāraṃ ca dṛṣṭiṃ ca dhanadaṃ punaḥ |
rāmaṃ pradyamnasahitaṃ paścimaṃ padmanābhakam || 40 ||

31.40 Oṣadhīśa, i, Dṛṣṭi, Dhanada, Rāma mit Pradyumna, letzter Laut und Padmanābha folgen.

prabhañjanaṃ chaladhvaṃsaṃ dvayaṃ svāhāvasānakam |
kaustubhaṃ bindusahitaṃ bījametadṛṣṭiḥ punaḥ || 41 ||

31.41 Prabhañjana, Chaladhvaṃsa, eine Verdoppelungsangabe und Svāhā beenden den Mantra. Die Variante nennt Madhu und Yama. Kaustubha mit Bindu bildet das Bīja.

madhuṃ yamaṃ |
jamadagnirvirāṭ chando devatā kaustubhāhvayā |
kaustubhaṃ ca caturthyantamuccāryanatimu ddharet || 42 ||

31.42 Jamadagni ist der Seher, Virāj das Metrum, Kaustubha die Gottheit. Eine andere Form enthält Kaustubha im Dativ und Verehrung.

ccaret |
pañcalakṣajapādasya manossidhyati vāñchitam |
vanamālāmantraḥ. |
saptārṇapūrvakaṃ kumbhaṃ bhadrahastaṃ priyadviṣam || 43 ||

31.43 Durch fünfhunderttausend Wiederholungen werde das Gewünschte erreicht. Für Vanamālā folgen nach den sieben Anfangssilben Kumbha, Bhadrahasta und Priyadviṣ; die Variante bietet Bandhu, Mandara und Madhudviṣ.

banduṃ mandaraṃ madhuvi |
bhadrahastaṃ mandaraṃ ca madhusūdanamabjaja |
pulahaṃ devadattaṃ ca mādhavīṃ madhusūdanam || 44 ||

31.44 Bhadrahasta, Mandara, Madhusūdana, Pulaha, Devadatta, Mādhavī und Madhusūdana schließen sich an, Lotusgeborener. Laut Quellenvermerk fehlt eine Halbzeile in manchen Textzeugen.

itamardhaṃ kvacinnāsti |
māhendraṃ rāmanāmānaṃ vighneśaṃ pañcabindukam |
paścimaṃ śrīdharaṃ vahniṃ bhuvanaṃ tadanantaram || 45 ||

31.45 Es folgen Māhendra, Rāma, Vighneśa, fünf Bindus, letzter Laut, Śrīdhara, Vahni und Bhuvana,

krodhāgniṃ vāsudevaṃ ca vairājau dvau ca mandaram |
paścimaṃ padmanābhaṃ ca māyā śirasamanvataḥ || 46 ||

31.46 Krodha, Agni, Vāsudeva, zweimal Vairāja, Mandara, letzter Laut und Padmanābha mit Māyā als Kopf.

mārutaṃ mādhavayutaṃ ṭhaṭhānto manurīritaḥ |
kalaśaṃ mārutaṃ paścādudayaścā niruddhakam || 47 ||

31.47 Māruta mit Mādhava und „ṭha ṭha“ schließen den Mantra. Kalaśa, Māruta, Udaya und Aniruddha werden als nächste Folge genannt; die Variante bietet Agni und Mādhava.

gnimā dhavau |
bījaṃ muniśca dhanadaḥ chandaḥ paṅktiśca devatā |
vanamālāparaṃ mantraṃ kathayāmi mahāphalam || 48 ||

31.48 Dies ist das Bīja. Dhanada ist der Seher, Paṅkti das Metrum, Vanamālā die Gottheit. Nun erkläre ich eine weitere Form mit großer Frucht.

brahmakośaṃ natiṃ kumbhaṃ mukhaṃ vighneśa mandarau |
gopanaṃ pulahaṃ cādidevaṃ śaṅkhaṃ ca godhanam || 49 ||

31.49 Es folgen Brahmakośa, Verehrung, Kumbha, Mukha, Vighneśa, Mandara, Gopana, Pulaha, Ādideva, Śaṅkha und Godhana. Die Varianten verändern mehrere Namen, unter anderem zu Sundara, Rodana und Khaḍga.

sundarau |rodanaṃ pulaham |
khaḍgaṃ ca rodhanam |
mādhavaṃ sūdanaṃ vāyuṃ mṛgeśaṃ dakṣagopanau |
caturgatiścādidevamanalaṃ saguhālayam || 50 ||

31.50 Mādhava, Sūdana, Vāyu, Mṛgeśa, Dakṣa, Gopana, Caturgati, Ādideva und Anala mit Guhālaya schließen sich an.

paścimaṃ vikramaparaṃ pracaṇḍaṃ pañcibindukam |
dakṣaṃ dinakaraṃ cakṣurdvitīyaṃ śvetadīdhitim || 51 ||

31.51 Es folgen letzter Laut mit Vikrama, Pracaṇḍa, fünf Bindus, Dakṣa, Dinakara, Cakṣus, zweiter Laut und Śvetadīdhiti; die Variante verändert die Cakṣus-Verbindung.

cākṣaṃ dvi |
dakṣadvayaṃ vāsudevaṃ tigmāṃśuṃ bandhuśīrṣakam |
dviradāsyaṃ pañcabinduṃ śvetarociṣamādimat || 52 ||

31.52 Zweimal Dakṣa, Vāsudeva, Tigmāṃśu mit Bandhu als Kopf, Dviradāsya, fünf Bindus und Śvetarocis mit Anfangslaut werden genannt.

amṛtaṃ vahniśirasaṃ kamalaṃ gopanāhvayam |
mandaraṃ vaidharaṃ māyāṃ pañcamaṃ gajavāhanam || 53 ||

31.53 Amṛta mit Vahni als Kopf, Kamala, Gopana, Mandara, Vaidhara, Māyā, fünfter Laut und Gajavāhana folgen. Die Variante verändert die Vokalzuordnung.

vaidharamacāṃ |
mādhavaṃ śvetadīdhiṃ ca kumbhaṃ bahulaśīrṣakam |
vijayaṃ caikadṛṣṭiṃ ca varuṇaṃ pāṭalapriyam || 54 ||

31.54 Darauf stehen Mādhava, Śvetadīdhiti, Kumbha mit Bahula als Kopf, Vijaya, Ekadṛṣṭi, Varuṇa und Pāṭalapriya.

caturgatiṃ sūdanaṃ ca mārutaṃ cādimattathā |
caturthamṛtadhāmāna magniṃ ca śvasanaṃ punaḥ || 55 ||

31.55 Caturgati, Sūdana, Māruta mit Anfangslaut, vierter Laut, Ṛtadhāman, Agni und Śvasana schließen sich an; eine Variante verändert die mittlere Verbindung.

mmatiśca |
brahmakośaparāṃ caiva bhadrapāṇiṃ ca padmajām |
vijayaṃ praṇavādiṃ ca śvetadīdhitimabjaja || 56 ||

31.56 Es folgen eine Brahmakośa-Endverbindung, Bhadrapāṇi, Padmajā, Vijaya, Anfang des Praṇava und Śvetadīdhiti, Lotusgeborener.

śaśāṅkaṃ padmanābhaṃ vai dharaṃ māyāmahādhanau |
paścimaṃ vijayaṃ māyā śīrṣaṃ vighneśamirayet || 57 ||

31.57 Śaśāṅka, Padmanābha, Vaidhara, Māyā, Mahādhana, letzter Laut, Vijaya und Vighneśa mit Māyā als Kopf werden genannt; eine Variante nennt Vikrama und Sūkṣmadṛṣṭi.

vikramaṃ sūkṣmadṛṣṭi ca |
vikramaṃ sūkṣmadṛṣṭiṃ ca gopanaṃ ca caturmukha |
janmadhvaṃsaṃ ca kalaśaṃ pulahaṃ ca dviruccharet || 58 ||

31.58 Vikrama, Sūkṣmadṛṣṭi und Gopana folgen, Viergesichtiger; Janmadhvaṃsa, Kalaśa und Pulaha werden zweimal gesprochen.

pūrvavacca dvirabhyasya puṣṭibījamathoddharet |
gopatiṃ gopanaṃ yaṣṭiṃ varuṇaṃ cādibindhukam || 59 ||

31.59 Wie zuvor wird erneut verdoppelt, dann das Puṣṭi-Bīja entnommen. Gopati, Gopana, Yaṣṭi und Varuṇa mit Anfangslaut und Bindu schließen sich an.

prapūrnaṃ ca |
bhāskaraṃ bhuvanaṃ yiṣṭiṃ phaṭkāraṃ ca ṭhaṭhāntimam |
piyīṣaṃ pavanaṃ brahmasādhanaṃ yaṣṭiśīrṣakam || 60 ||

31.60 Bhāskara, Bhuvana, Yaṣṭi, „phaṭ“ und „ṭha ṭha“ beenden die Folge. Pīyūṣa, Pavana und Brahmasādhana mit Yaṣṭi als Kopf

bījametaccaturvaktra pradhānārṇāṅgakalpanā |
bhavaścāsya muniśchando asyā uṣṇiśca devatā || 61 ||

31.61 bilden das Bīja, Viergesichtiger. Die Hauptlaute dienen zur Bildung der Glieder. Bhava beziehungsweise Bhavasvāmin ist der Seher, Uṣṇih das Metrum; die Gottheit bleibt Vanamālā.

prathamā |
bhavasvāmi muniśchandassyā duṣṇiksāca |
dvibhujāṃ bālikāṃ pīnavakṣoruhavibhūṣitām |
karaṇḍamakuṭopetāṃ bibhrāṇāṃ vanamālikām || 62 ||

31.62 Sie wird als junge zweiarmige Frau mit vollen Brüsten beschrieben, mit Karaṇḍa-Krone und Waldgirlande,

darpaṇaṃ vāmahastena bibhrāṇāṃ dakṣiṇena tu |
puṣpamañja likāṃ dvābhyāṃ dhyātvālakṣaṃ japenmanum || 63 ||

31.63 in der linken Hand einen Spiegel, in der rechten Blüten tragend. Die zusätzliche Wendung „mit beiden“ ist bei zwei Händen nicht eindeutig anzuschließen. Nach dieser Meditation werden hunderttausend Wiederholungen ausgeführt.

riśailābhyāṃ |
anyeṣāṃ bhūṣaṇānāṃ ca caturthyantaṃ samāhvayam |
mantraṃ manontaṃ jānīyādbhījamādyaṃ prakalpayet || 64 ||

31.64 Für die übrigen Schmuckstücke bildet der jeweilige Name im Dativ mit Verehrungsendung den Mantra; der Anfangslaut wird als Bīja verwendet.

prabhāmantraḥ. |
prabhāmanuṃ pravakṣyāmi yathāvadavadhāraya |
udgīthamādiṃ natyantaṃ paścimaṃ tvṛtadhāmakam || 65 ||

31.65 Nun erkläre ich den Prabhā-Mantra, den Mantra des Strahlenkranzes. Es folgen Udgītha, Anfangslaut, Verehrung, letzter Laut und Ṛtadhāman,

bhallāyudhaṃ cādidevaṃ śvasanaṃ sūkṣmalocanam |
acāṃ dvitīyaṃ śvetāṃśu kamalaṃ cādimattayā || 66 ||

31.66 Bhallāyudha, Ādideva, Śvasana, Sūkṣmalocana, zweiter Vokal, Śvetāṃśu und Kamala mit Anfangslaut.

cāṃdimaṃ tathā |
pāvakaṃ cauṣadhaṃ padmapāṇiṃ vai rājamanvataḥ |
mṛgeśaṃ janmavidhvaṃsaṃ brahmasādhanasaṃyutam || 67 ||

31.67 Pāvaka, Auṣadha, Padmapāṇi, Vairāja, Mṛgeśa und Janmavidhvaṃsa mit Brahmasādhana schließen sich an.

kakubhaṃ kalaśaṃ cādi devaṃ pulahamabjaja |
oṅkāraṃ mādhavīmagniṃ māyāmastakabhūṣitam || 68 ||

31.68 Dann stehen Kakubh, Kalaśa, Ādideva, Pulaha, Oṃkāra, Mādhavī und Agni mit Māyā als Kopf, Lotusgeborener.

pāṭalapriyamākāraṃ pītābhaṃ madhuvidhviṣam |
śrīvatsamādiṃ vijayaṃ śaśāṅkaṃ viṣṇumastakam || 69 ||

31.69 Pāṭalapriya, ā, Pītābha, Madhuvidviṣ, Śrīvatsa, Anfangslaut, Vijaya und Śaśāṅka mit Viṣṇu als Kopf folgen.

mārtāṇḍamindumanalaṃ madhusūdanamārutau |
śriyaḥ pratimathaikākṣaṃ gopanaṃ kamalodbhava || 70 ||

31.70 Es folgen Mārtaṇḍa, Indu, Anala, Madhusūdana, Māruta, eine beschädigte Verbindung mit Śrī, Ekākṣa und Gopana, Lotusgeborener.

amṛtaṃ tvṛtadhāmānaṃ vijayaṃ kamalālayām |
otadehaṃ subhadraṃ ca bandhumastakabhūṣitam || 71 ||

31.71 Amṛta, Ṛtadhāman, Vijaya, Kamalālaya, Otadeha und Subhadra mit Bandhu als Kopf werden genannt.

vijayaṃ gopanaṃ prāṇaṃ huṃphaṭkāraṃ ṭhaṭhāntakam |
ādyarṇaṃ yaṣṇisahitaṃ bījamasyaprakīrtitam || 72 ||

31.72 Vijaya, Gopana, Prāṇa, „huṃ phaṭ“ und „ṭha ṭha“ schließen den Mantra. Sein Bīja ist der Anfangslaut mit Yaṣṭi.

ṛṣirbhāskara etasya paṅtkiśchandaśca devatā |
prabhā japaśca mantrasya lakṣasaṅkhyaḥ prakīrtitaḥ || 73 ||

31.73 Bhāskara ist der Seher, Paṅkti das Metrum, Prabhā die Gottheit. Hunderttausend Wiederholungen werden angegeben.

bhogāṃśca puṣkarān bhuktvāmantravinmantravaibhavāt |
paraṃ padamavāpnoti dehatyāgena saṃśayaḥ || 74 ||

31.74 Nach dem Genuss reicher Freuden gelange der Mantrakundige durch die Mantramacht beim Ablegen des Körpers zur höchsten Stätte, ohne Zweifel, so die Quelle.

akṣamālāmantraḥ. |
nigamādiṃ kaustubhaṃ ca gopanaṃ bindumaindavam |
vikramaṃ vaidharaṃ puṇyaṃ rāmaṃ śuklasamāhvayam || 75 ||

31.75 Für die Gebetskette folgen Anfang der heiligen Überlieferung, Kaustubha, Gopana, Bindu, Aindava, Vikrama, Vaidhara, Puṇya, Rāma und Śukla,

vai rājamagni mākāraṃ sparśanaṃ viṣṇumastakam |
satyantamuddharenmantramevamakṣasrajassudhīḥ || 76 ||

31.76 Vairāja, Agni, ā und Sparśana mit Viṣṇu als Kopf, mit Verehrungsendung. So entnehme der Einsichtige den Mantra der Gebetskette.

akṣamālādharaṃ dhyāyedvibhujaṃ sphaṭikaprabham |
alaṅkṛtaṃ pītavastraṃ padmaviṣṭarasaṃsthitam || 77 ||

31.77 Er meditiere eine die Gebetskette tragende, zweiarmige, kristallglänzende Gestalt, geschmückt, gelbgewandet und auf einem Lotussitz stehend beziehungsweise sitzend,

varadābhayadākāraṃ mantrasya ca japastathā |
mantrī ca mahadāpnoti phalamatyantadurlabham || 78 ||

31.78 in der Haltung des Segens und der Furchtlosigkeit. Durch Mantra-Rezitation erlange der Ausübende große, äußerst schwer erreichbare Frucht.

dhūpamantraḥ. |
udgīthaṃ subhagaṃ śaṅkhamūrdhvayaṣṭimanantaram |
dhanadaṃ ca hṛṣīkeśaṃ mandaraṃ brahmanādhanam || 79 ||

31.79 Für das Räuchergefäß folgen Udgītha, Subhaga, Śaṅkha, Ūrdhva, Yaṣṭi, Dhanada, Hṛṣīkeśa, Mandara und Brahmasādhana in beschädigter Schreibung,

bahulaṃ caikanetraṃ ca pañcāntaṃ bandhumastakam |
analaṃ gopanaṃ śaṅkhamacāmādiṃ natiṃ tataḥ || 80 ||

31.80 Bahula, Ekanetra, Pañcānta mit Bandhu als Kopf, Anala, Gopana, Śaṅkha, erster Vokal und Verehrung.

paṃca |
dhūpapātramanuḥ prokto |
ghaṃṭāmantraḥ. |
ghaṇṭāmantraḥ pravakṣyate |
āmnāyādiṃ kṣitidharaṃ hṛṣīkeśaṃ raviṃ tathā || 81 ||

31.81 Damit ist der Räuchergefäß-Mantra genannt. Für die Glocke folgen Anfang der heiligen Überlieferung, Kṣitidhara, Hṛṣīkeśa und Ravi,

guhālayaṃ ca nāsikyaṃ padmapāṇiṃ pracaṇḍakam |
jhaṣamākāra saṃyuktaṃ caturgatinamaskṛtiḥ || 82 ||

31.82 Guhālaya, Nasallaut, Padmapāṇi, Pracaṇḍa, Jhaṣa mit ā, Caturgati und Verehrung. Die Variante nennt Vijaya; laut Quellenvermerk fehlt dieser Vers in manchen Textzeugen.

vijayaṃ tvatha. idamekaṃ padyaṃ kvacinnāsti |
kathitaśca manurbrahman |
dīpamantraḥ. |
dīpapātrasya kathyate |
udgīthaṃ kakubhaṃ cādiṃ gadadhvaṃsama cāṃ mukham || 83 ||

31.83 Damit ist der Mantra beschrieben, Brahmā. Für das Lampengefäß folgen Udgītha, Kakubh, Anfangslaut, Gadadhvaṃsa und erster Vokal beziehungsweise Anfang der Rede,

vāṅmukham |
pāvakaṃ vijayaṃ janmahantāraṃ brahmasādhanam |
vairājaṃ vikramaparamanalaṃ ca guhālayam || 84 ||

31.84 Pāvaka, Vijaya, Janmahantṛ, Brahmasādhana beziehungsweise Brahmā, Vairāja mit Vikrama, Anala und Guhālaya.

brahma |
paścimaṃ cādidevaṃ ca śvasanaṃ natiśīrṣakam |
dīpapātrasya kathito manu |
sudarśanamantraḥ. |
ssaṃprati kathyate || 85 ||

31.85 Letzter Laut, Ādideva, Śvasana und Verehrung schließen den Lampengefäß-Mantra; die Variante verändert die Endverbindung. Nun folgt der Sudarśana-Mantra.

nakhaśīrṣanam |
brahmakośamukhaṃ brahman saptārṇaṃ tadanantaram |
śaśāṅkaṃ śrīdhara dṛṣṭimādilakṣmīṃ hutāśanam || 86 ||

31.86 Nach Brahmakośa und den sieben Silben folgen Śaśāṅka, Śrīdhara, Dṛṣṭi, Anfangslaut, Lakṣmī und Hutāśana, Brahmā.

brahma |
lambodaraṃ cādidevaṃ daraṃ viṣṇuṃ ca mādhavam |
nabhomaṇimatho rāmaṃ pulahaṃ cādimattathā || 87 ||

31.87 Lambodara, Ādideva, Dara, Viṣṇu, Mādhava, Nabhomaṇi, Rāma und Pulaha mit Anfangslaut schließen sich an.

vakratuṇḍaṃ vidhātāraṃ vakratuṇḍamacāṃ mukham |
kamalaṃ tvṛtadhāmānaṃ yāntaṃ ca madhusūdhanam || 88 ||

31.88 Es folgen Vakratuṇḍa, Vidhātṛ, nochmals Vakratuṇḍa, erster Vokal, Kamala, Ṛtadhāman, „yānta“ und Madhusūdana.

musalaṃ gopanayutaṃ śvasanaṃ kakubhaṃ tataḥ |
amṛtaṃ pītavarṇārṇaṃ huṃphaṭkāraṃ ṭhaṭhāntimam || 89 ||

31.89 Musala mit Gopana, Śvasana, Kakubh, Amṛta, Pītavarṇa, „huṃ phaṭ“ und „ṭha ṭha“ beenden die Folge. Die Variante verändert die Farblaut- und Schlussangabe.

pūrṇavarṇābhaṃ phaṭkārāntaṃ ṭhaṭhāntakam || śuklaṃ mukhaṃ sabinduṃ ca bījamevaṃ samuddharet |
tāraṃ karālamākāraṃ pulahaṃ cādimattathā || 90 ||

31.90 Śukla, Anfangslaut und Bindu bilden das Bīja. Für die Glieder folgen Tāra, Karāla, ā und Pulaha mit Anfangslaut,

vakratuṇḍaṃ vidhātāraṃ bahulaṃ madhuvidviṣam |
ādiṃ caturgatiṃ huṃphaḍityādi hṛdayādiṣu || 91 ||

31.91 Vakratuṇḍa, Vidhātṛ, Bahula beziehungsweise Bahumūla, Madhuvidviṣ, Anfangslaut, Caturgati und „huṃ phaṭ“, bei Herz und den weiteren Stellen.

bahumūlam |
kālarudro'tha bhagavānṛṣiśchandaḥ prakīrtitaḥ |
gāyatrī devatā cāsya hetirājassudarśanaḥ || 92 ||

31.92 Der erhabene Kālarudra ist der Seher, Gāyatrī das Metrum, Sudarśana, der König der Waffen, die Gottheit.

mantrarājaṃ surśanam |
japeddvādaśalakṣaṃ tu siddhayo mūlamantravat |
sudarśanasya mantrāntaram. |
āditassaptavarṇāṃśca pūrvoktān śaśinaṃ tathā || 93 ||

31.93 Zwölf Lakh, also 1,2 Millionen Wiederholungen, werden ausgeführt; die Vollkommenheiten entsprechen dem Grundmantra. Eine weitere Form beginnt mit den sieben zuvor genannten Silben und Śaśin,

śrīdharaṃ vaidharaṃ viṣṇuṃ śrīvatsamanalaṃ tathā |
bhadra hastādi devaṃ ca śaṅkhādiṃ ca caturmukha || 94 ||

31.94 Śrīdhara, Vaidhara, Viṣṇu, Śrīvatsa, Anala, Bhadrahasta, Ādideva und Śaṅkha mit Anfangsverbindung, Viergesichtiger.

hastaṃ cādidevaṃ |
sudarśanasya kathito dvādaśārṇātmako manuḥ |
bījamaṅgaṃ yathāpūrvaṃ draṣṭā ca kapilasmsṛtaḥ || 95 ||

31.95 Dies ist ein zwölfsilbiger Sudarśana-Mantra. Bīja und Glieder sind wie zuvor; Kapila gilt als Seher.

chando virāṭ devatā ca heti rājassudarśanaḥ |
japho dvādaśalakṣaṃ ca dviṣaṭkākṣaravatphalam || 96 ||

31.96 Virāj ist das Metrum, Sudarśana, der König der Waffen, die Gottheit. Zwölf Lakh Wiederholungen und dieselbe Frucht wie beim zwölfsilbigen Mantra werden angegeben.

japet |
āmnāyādiṃ ca natyantaṃ sudarśanapadaṃ tataḥ |
caturthyantaṃ prayuñjīta phalamaṣṭākṣare yathā || 97 ||

31.97 Eine weitere Form verwendet den Anfang der heiligen Überlieferung, Verehrung und Sudarśana im Dativ. Ihre Frucht entspricht dem achtsilbigen Mantra.

ṛṣirbhavastathā cchando gāyatraṃ heti rāḍinaḥ |
pūrvoditaṃ dviṣaṭkārṇaṃ mādhavī mādimuddharet || 98 ||

31.98 Bhava ist der Seher, Gāyatrī das Metrum, der Waffenfürst die Gottheit. Für eine weitere Folge werden die zuvor genannten zwölf Silben, Mādhavī und Anfangslaut entnommen,

saṃjñitam |
nabhomaṇiṃ cādidevaṃ vakratuṇḍa macāṃ mukham |
karāla mṛtamagniṃ ca gopanaṃ kakubhaṃ tathā || 99 ||

31.99 Nabhomaṇi, Ādideva, Vakratuṇḍa, erster Vokal, Karāla, Ṛta, Agni, Gopana und Kakubh.

mavāṅmukhaṃ |
acāṃ dvayaṃ gandhavahaṃ mukhaṃ dakṣaṃ caturmukha |
gopatiṃ gopanamatho jṛmbhalaṃ cādimattathā || 100 ||

31.100 Zwei Vokale beziehungsweise nach der Variante der zweite Vokal, Gandhavaha, Anfangslaut, Dakṣa, Gopati, Gopana und Jṛmbhala mit Anfangslaut folgen, Viergesichtiger.

dvitīyam |
mahendraṃ yādasāṃ nāthaṃ dviradaṃ pannagādhipam |
sparśanaṃ nṛhariṃ kumbhaṃ rāmaṃ subhagamanvataḥ || 101 ||

31.101 Mahendra, Yādasāṃnātha, Dvirada, Pannagādhipa, Sparśana, Nṛhari, Kumbha, Rāma und Subhaga schließen sich an; eine Variante nennt zweimal Dara.

daraṃ dviḥ |
prācetasaṃ sayaṣṭiṃ ca śuklamādiṃ daraṃ tathā |
amṛtaṃ bandhusahitaṃ dhanādhyakṣamapāṃ patim || 102 ||

31.102 Es folgen Prācetasa mit Yaṣṭi, Śukla, Anfangslaut, Dara, Amṛta mit Bandhu, Dhanādhyakṣa und Apāṃpati.

nāsikyaṃ śaśinaṃ cādiṃ mārutaṃ mandaradvayam |
mukhaṃ lakṣmīṃ tathai kākṣaṃ vasuṃ caiva guhālayam || 103 ||

31.103 Nasallaut, Śaśin, Anfangslaut, Māruta, zweimal Mandara, Mukha, Lakṣmī, Ekākṣa, Vasu und Guhālaya werden genannt.

sayaṣṭiṃ kuñjaramukhaṃ gopanaṃ śubhadaṃ daram |
mādhavīṃ gopatiṃ caiva gopanaṃ kālanemijit || 104 ||

31.104 Kuñjaramukha mit Yaṣṭi, Gopana, Śubhada beziehungsweise Śobhana, Dara, Mādhavī, Gopati, Gopana und Kālanemijit folgen.

śobhanaṃ |
māhendraṃ gopanaṃ śaṅkhaṃ kakubhaṃ kumbhasaṃjñitam |
pulahaṃ musalaṃ kumbhaṃ mahendraṃ bhuvanāhvayam || 105 ||

31.105 Darauf stehen Māhendra, Gopana, Śaṅkha, Kakubh, Kumbha, Pulaha, Musala, Kumbha, Mahendra und Bhuvana.

natyantaṃ |
gadadhvaṃsaṃ hutavahaṃ vai rājaṃ mṛgavallabham |
janmadhvaṃsaṃ śaśadharameṇaeśaṃ ca ṭhaṭhāntimam || 106 ||

31.106 Gadadhvaṃsa, Hutavaha, Vairāja, Mṛgavallabha, Janmadhvaṃsa, Śaśadhara und Eṇeśa folgen; „ṭha ṭha“ bildet den Schluss. Eine Zusatzlesart nennt Verehrung als Ende.

bījamaṅgaṃ yathāpūrva mṛṣissyānnīlalohitaḥ |
yaṣṭiśchandaśca kathito devatā hetirāḍasau || 107 ||

31.107 Bīja und Glieder entsprechen dem Vorigen. Nīlalohita ist der Seher, Yaṣṭi wird als Metrum genannt; die Variante liest Atri. Die Gottheit ist der Waffenfürst.

atriḥ |
japellakṣatrayaṃ mantrī japasyāsya ca vaibhavāt |
nigrahe'nugrahe śaktistambhavidveṣaṇādikṛt || 108 ||

31.108 Dreihunderttausend Wiederholungen werden ausgeführt. Durch ihre Macht entstehe die Fähigkeit zu Zügelung und Begünstigung, Lähmung, Erzeugung von Feindschaft und weiteren Wirkungen.

mantrasyā |
calācalasamudrādiśoṣaṇaṃ kamsanaṃ tathā |
tatkaṭākṣavinikṣepātsṛṣṭyādīnāṃ vidhirbhavet || 109 ||

31.109 Bewegliches und Unbewegliches, selbst Meere, könnten ausgetrocknet und erschüttert werden; durch den bloßen Seitenblick würden Schöpfung und weitere Weltvorgänge bewirkt. Dies sind die übernatürlichen Machtbehauptungen der Quelle.

nidhi |
sudarśanamahāmantraḥ. |
sudarśanamahāmantraṃ vakṣyāmi caturāsana |
mātṛkācakramālikhya samabhyarcya yathāvidhi || 110 ||

31.110 Nun erkläre ich den großen Sudarśana-Mantra, Viergesichtiger. Nach Zeichnung und vorschriftsmäßiger Verehrung des Mātṛkā-Rades

svīkṛtya dvādaśārṇāṃśca vakratuṇḍamacāṃ mukham |
karālamagni sahitaṃ gopanaṃ mārutaṃ tataḥ || 111 ||

31.111 werden die zwölf Silben genommen, dann Vakratuṇḍa, erster Vokal, Karāla mit Agni, Gopana und Māruta,

paścimaṃ pāvakaṃ khaḍgamanalaṃ ca kṛśānukam |
vidhātāraṃ cādidevaṃ pulahaṃ madhusūdanam || 112 ||

31.112 letzter Laut, Pāvaka, Khaḍga, Anala, Kṛśānu, Vidhātṛ, Ādideva, Pulaha und Madhusūdana. Die Variante verändert Kṛśānu.

kṛśāgamam |
daraṃ hutavahaṃ tārkṣyaṃ dvirvasuṃ ca samuddharet |
pāṭalapriyāmākāraṃ daraṃ dhruvasamanvitam || 113 ||

31.113 Dara beziehungsweise Udaya, Hutavaha, Tārkṣya, zweimal Vasu, Pāṭalapriya, ā und Dara mit Dhruva folgen; die Variante nennt eine dreifache Dara-Verbindung.

udayaṃ |
daratrayasamanvitaḥ |
lakṣmīṃ mukhaṃ ca vai rājamagniṃ bhuvanaśīrṣakam |
dviradānanamākāraṃ kamalāṃ madhusūdanam || 114 ||

31.114 Es folgen Lakṣmī, Mukha, Vairāja, Agni mit Bhuvana als Kopf, Dviradānana, ā, Kamalā und Madhusūdana.

sparśanaṃ vaidharaṃ cādimanalaṃ vaidharaṃ tathā |
amṛtaṃ cādidevaṃ ca mahendhraṃ ca samikaraṇam || 115 ||

31.115 Sparśana, Vaidhara, Anfangslaut, Anala, nochmals Vaidhara, Amṛta, Ādideva, Mahendra und Samīraṇa in beschädigter Schreibung schließen sich an.

śuklaṃ mukhaṃ bhāskaraṃ ca kamalaṃ vikramaṃ tathā |
analaṃ sumukhaṃ viṣṇuṃ padmanābhavināyakau || 116 ||

31.116 Dann stehen Śukla, Mukha, Bhāskara, Kamala, Vikrama, Anala, Sumukha, Viṣṇu, Padmanābha und Vināyaka.

janmadhvaṃsaṃ ca kalaśaṃ pulahaṃ bandhusaṃmitam |
vairājaṃ śubhadaṃ rāmaṃ kharvadehaṃ hutāśanam || 117 ||

31.117 Janmadhvaṃsa, Kalaśa, Pulaha mit Bandhu, Vairāja, Śubhada, Rāma, Kharvadeha und Hutāśana werden genannt.

vaidharaṃ tvṛtadhāmānaṃ nṛhariṃ mṛgavallabham |
pavitramṛtadhāmānaṃ mādhavaṃ bhujagaṃ tataḥ || 118 ||

31.118 Es folgen Vaidhara, Ṛtadhāman, Nṛhari, Mṛgavallabha, Pavitra, Ṛtadhāman, Mādhava und Bhujaga,

caturgatiṃ tathā dṛṣṭiṃ cādidevaṃ hutāśanam |
bhuvanaṃ caṇḍamatriṃ ca ūkāraṃ kamalodbhava || 119 ||

31.119 Caturgati, Dṛṣṭi, Ādideva, Hutāśana, Bhuvana, Caṇḍa, Atri und ū, Lotusgeborener.

krodharūpaṃ dinamaṇiṃ vighneśaṃ madhusūdanam |
ekākṣaṃ mandaraṃ padmaṃ vaidharaṃ gopatiṃ tathā || 120 ||

31.120 Krodharūpa, Dinamaṇi, Vighneśa, Madhusūdana, Ekākṣa, Mandara, Padma, Vaidhara und Gopati folgen.

paścimaṃ vakratuṇḍaṃ ca khaḍgaṃ gopanamanvataḥ |
bhūdharaṃ mārutaṃ sparśaṃ tṛtīyaṃ kakubhaṃ tathā || 121 ||

31.121 Darauf stehen letzter Laut, Vakratuṇḍa, Khaḍga, Gopana, Bhūdhara, Māruta, der dritte Verschlusslaut und Kakubh. Die Variante nennt Mādhava anstelle der Māruta-Verbindung.

mādhanam |
kakubhāhvayaṃ |
yāntaṃ ca vijayaṃ tvagnimākāraṃ śvetarociṣam |
adiṃ daraṃ tathendraṃ ca vijayaṃ jvalanaṃ tathā || 122 ||

31.122 „Yānta“, Vijaya, Agni, ā, Śvetarocis, Anfangslaut, Dara, Indra, Vijaya und Jvalana schließen sich an; die Varianten nennen Ādideva und Janana.

ādidevaṃ |
jananaṃ |
śrīdharaṃ ca gadadhvaṃsaṃ bhuvanaṃ ca hutāśanam |
udayaṃ caturgatiṃ vighnanāyakaṃ tvekacakṣuṣam || 123 ||

31.123 Śrīdhara, Gadadhvaṃsa, Bhuvana, Hutāśana, Udaya, Caturgati, Vighnanāyaka und Ekacakṣus werden genannt.

svāhādhavaṃ gopanaṃ ca yaṣṭiṃ ca kamalālayām |
vakratuṇḍaṃ cordhvalokaṃ pracaṇḍaṃ vasumastakam || 124 ||

31.124 Es folgen Svāhādhava, Gopana beziehungsweise Godhana, Yaṣṭi, Kamalālaya, Vakratuṇḍa, Ūrdhvaloka und Pracaṇḍa mit Vasu als Kopf.

godhanaṃ |
mārutaṃ varuṇaṃ cāgniṃ paścimaṃ svāntamabjaja |
pavitramṛtadhāmānaṃ mārutodayasaṃjñitau || 125 ||

31.125 Māruta, Varuṇa, Agni, letzter Laut, „svānta“, Pavitra, Ṛtadhāman, Māruta und Udaya folgen, Lotusgeborener.

viriñcavijayau cāgni devamandaraśrīdharau |
mārutāt ṣaṣṭhamantraṃ ca padmāṃ vijaya mādimat || 126 ||

31.126 Weiter stehen Viriñca, Vijaya, Agni, Deva, Mandara, Śrīdhara, eine vom Māruta aus gezählte sechste Lautangabe, Padmā und Vijaya mit Anfangslaut. Die Zählverbindung bleibt unsicher.

māditaḥ |
yaṣṭiṃ lakṣmyāstṛtīyaṃ ca śikhaṇḍaṃ brahmasādhanam |
kheṭakaṃ mārutaṃ pāpahananaṃ pāvakaṃ tataḥ || 127 ||

31.127 Es folgen Yaṣṭi beziehungsweise eine Sechziger-Angabe, der dritte von Lakṣmī aus bezeichnete Laut, Śikhaṇḍa, Brahmasādhana, Kheṭaka, Māruta, Pāpahanana und Pāvaka.

ṣaṣṭiṃ |
śaśāṅkaṃ vikramaṃ cārtidaṇḍanaṃ vikramaṃ tathā |
ardhenduśekharaṃ paścātpañjāntamṛtadhāma ca || 128 ||

31.128 Śaśāṅka, Vikrama, Ārtidaṇḍana beziehungsweise eine Anfangsverbindung, Vikrama mit Halbmond als Kopf, Pañcānta und Ṛtadhāman schließen sich an.

cādi |
nabhomaṇiṃ pavitraṃ ca pavanāntaṃ ca mandaram |
gajānanaṃ ca vijayaṃ dahanaṃ binduśekharam || 129 ||

31.129 Dann stehen Nabhomaṇi, Pavitra, eine Pavana-Endverbindung, Mandara, Gajānana, Vijaya und Dahana mit Bindu als Kopf.

nīhāradīdhitiṃ yaṣṭiṃ sāntaṃ caivāgnisaptamam |
mādhavīminduyāntau ca dakṣaṃ ca madhuvidviṣam || 130 ||

31.130 Nīhāradīdhiti, Yaṣṭi, „sānta“, der siebte von Agni aus bezeichnete Laut, Mādhavī, Indu, „yānta“, Dakṣa und Madhuvidviṣ folgen.

ardhendumindumākāraṃ mandaraṃ māyayāyutam |
krodharūpaṃ hutavahaṃ bhuvanaṃ puṇyavikramau || 131 ||

31.131 Es folgen Halbmond, Indu, ā, Mandara mit Māyā, Krodharūpa, Hutavaha, Bhuvana, Puṇya und Vikrama,

yāntaṃ subhadramoṃkāraṃ musalaṃ dviradānanam |
dhanadaṃ vikramaṃ sparśaṃ gopanaṃ ca caturgatim || 132 ||

31.132 „yānta“ beziehungsweise „dhānta“, Subhadra, Oṃkāra, Musala, Dviradānana, Dhanada, Vikrama, Sparśa, Gopana und Caturgati.

dhāntam |
vairājaṃ vāmanaṃ tārkṣyaṃ pracaṇḍaṃ śvetadīdhitim |
vikramaṃ vaidharaṃ puṇyaṃ pracaṇḍaṃ kuñjarānanam || 133 ||

31.133 Vairāja, Vāmana, Tārkṣya, Pracaṇḍa, Śvetadīdhiti, Vikrama, Vaidhara, Puṇya, Pracaṇḍa und Kuñjarānana schließen sich an; eine Variante nennt Gopana.

gopanaṃ |
ekanetraṃ hutavahaṃ madhusūdanasaṃjñitam |
yāntodayau śuklalokau bahulaṃ brahmasādhanam || 134 ||

31.134 Ekanetra, Hutavaha, Madhusūdana, „yānta“, Udaya, Śukla, Loka, Bahula und Brahmasādhana werden genannt.

saptārciśśrīdharaṃ tvindraṃ yaṣṭiṃ pañcāntakaṃ tathā |
yāntaṃ cāgniṃ dvitīyaṃ ca mandaraṃ pavanadvayam || 135 ||

31.135 Es folgen Saptārcis, Śrīdhara, Indra beziehungsweise Indu, Yaṣṭi, Pañcāntaka, „yānta“, Agni, zweiter Laut, Mandara und zweimal Pavana. Die Variante verbindet „yānta“ unmittelbar mit dem zweiten Vokal.

cendum |
yāntamacāṃ dvitīyam |
bhadrapāṇimathaikākṣaṃ yāntaṃ ca madhuvidviṣam |
lambakukṣiṃ ca vijayaṃ śikhinaṃ mandaraṃ tathā || 136 ||

31.136 Bhadrapāṇi, Ekākṣa, „yānta“, Madhuvidviṣ, Lambakukṣi, Vijaya, Śikhin und Mandara folgen.

sarvarodhaṃ bhadrabāhuṃ mādhavaṃ kamalaṃ tataḥ |
nāsikyaṃ kharvadehaṃ ca vakratuṇḍaṃ saroruham || 137 ||

31.137 Darauf stehen Sarvarodha, Bhadrabāhu, Mādhava, Kamala, Nasallaut, Kharvadeha, Vakratuṇḍa und Saroruha.

yāntaṃ kuśeśayaṃ kumbhaṃ sumukhaṃ dvissamuddharet |
otadehaṃ tathā diṃ ca śvasanaṃ vijayaṃ tathā || 138 ||

31.138 „Yānta“, Kuśeśaya, Kumbha und Sumukha werden zweimal entnommen; danach folgen Otadeha, Anfangslaut beziehungsweise Atri, Śvasana und Vijaya.

triṃ ca |
karālamagni vadanaṃ mukhaṃ pavakagopanau |
nihāradīthitiṃ caiva caṣakaṃ havyavāhanam || 139 ||

31.139 Karāla mit Agni als Gesicht, Mukha, Pāvaka, Gopana, Nīhāradīdhiti, Caṣaka und Havyavāhana werden genannt.

vighneśaṃ gopanaṃ cāgniṃ madhusūdanamārutau |
caṇḍaṃ hutavahaṃ rāmaṃ pulahaṃ bandhuśīrṣakam || 140 ||

31.140 Es folgen Vighneśa, Gopana, Agni, Madhusūdana, Māruta, Caṇḍa, Hutavaha, Rāma und Pulaha mit Bandhu als Kopf.

sudhāmayamikāraṃ ca mahāndraṃ rāmaśīrṣakam |
sparśāntaṃ vikramādhyaṃ ca natyantaṃ bandhu mastakam || 141 ||

31.141 Sudhāmaya, i, Mahendra mit Rāma als Kopf, letzter Verschlusslaut und eine beschädigte Vikrama-Verbindung folgen, dazu Verehrungsendung und Bandhu als Kopf. Die Varianten verändern die Zuordnung.

vikramaṃ cānyaṃ |
sastakam |
khaḍgaṃ trivikraṃ pītavarṇābhaṃ ca trivikramam |
mādhavīṃ sarvarodhaṃ ca vaidharaṃ mandaradvayam || 142 ||

31.142 Khaḍga, Trivikrama, Pītavarṇābha, nochmals Trivikrama, Mādhavī, Sarvarodha, Vaidhara und zweimal Mandara schließen sich an. Die Variante vertauscht die Verdoppelung zu zweimal Vaidhara.

mandaraṃ vaidharadvayam || yāntārṇāgnirathaṃ paścādyāntaṃ gopanamastakam |
vihageśaṃ śvetarocirmukhaṃ hutavahaṃ tathā || 143 ||

31.143 Es folgen eine beschädigte Kopfverbindung mit „yānta“ und Agni, nochmals „yānta“ mit Gopana als Kopf, Vihageśa, Śvetarocis, Mukha und Hutavaha.

yāntārṇa śirasam |
śrīdharaṃ caikanayanaṃ paścimaṃ bandhumastakam |
śrīvatsamādidevāntaṃ pracaṇḍaṃ kamalābhidham || 144 ||

31.144 Śrīdhara, Ekanayana, letzter Laut mit Bandhu als Kopf, Śrīvatsa mit Ādideva als Ende, Pracaṇḍa und Kamala werden genannt.

athordhvalokaṃ śrīvatsaṃ mandharaṃ madhuvidviṣam |
pracaṇḍaṃ puṇḍarīkākṣaṃ śubhadaṃ ca saroruham || 145 ||

31.145 Darauf stehen Ūrdhvaloka, Śrīvatsa, Mandara, Madhuvidviṣ, Pracaṇḍa, Puṇḍarīkākṣa, Śubhada und Saroruha.

vanaṃ gajamukhaṃ bandhuṃ bhuvanaṃ mṛgavallabham |
amṛtaṃ caikanayanaṃ pañcabinduṃ sudhāmayam || 146 ||

31.146 Vana beziehungsweise Bhuvana, Gajamukha, Bandhu, Bhuvana, Mṛgavallabha, Amṛta, Ekanayana, fünf Bindus und Sudhāmaya folgen.

bhuvanam |
vikramaṃ kuñjaramukhaṃ gopanaṃ dhūliketanam |
karālaṃ janmavidhvasaṃ kuliśaṃ ca hutāśanam || 147 ||

31.147 Es folgen Vikrama, Kuñjaramukha, Gopana, Dhūliketana, Karāla, Janmavidhvaṃsa, Kuliśa und Hutāśana,

śaśāṅkamādiṃ yāntaṃ ca varuṇaṃ pulahaṃ tathā |
hṛṣīkeśaṃ tathaikākṣaṃ varuṇaṃ bandhuśīrṣakam || 148 ||

31.148 Śaśāṅka, Anfangslaut, „yānta“, Varuṇa, Pulaha, Hṛṣīkeśa, Ekākṣa und Varuṇa mit Bandhu als Kopf.

krodharūpaṃ gopatiṃ ca dāntaṃ mandaragopanau |
śikhinaṃ sparśanaṃ cādiṃ ṣaṭkṛtvaḥ pulahaṃ kṣipet || 149 ||

31.149 Krodharūpa, Gopati, „dānta“, Mandara, Gopana beziehungsweise nochmals Gopana als Variante, Śikhin, Sparśana und Anfangslaut schließen sich an; Pulaha wird sechsmal eingesetzt.

gopanam |
jayaṃ sadāgatiṃ bandhuṃ piyūṣaṃ vikramābhidham |
hiraṇyagarbhamanalaṃ mandaradvayamabjaja || 150 ||

31.150 Jaya, Sadāgati, Bandhu, Pīyūṣa, Vikrama, Hiraṇyagarbha, Anala und zweimal Mandara werden genannt, Lotusgeborener.

puṇḍarīkākṣa magnyantaṃ vijayaṃ rāmaśīrṣakam |
nabhomaṇiṃ cādidevamamṛtaṃ māyayā yutam || 151 ||

31.151 Es folgen Puṇḍarīkākṣa mit Agni als Ende, Vijaya mit Rāma als Kopf, Nabhomaṇi, Ādideva und Amṛta mit Māyā. Die Variante verändert die Agni-Endverbindung.

matyantaṃ |
atriṃ ca dhanadaṃ kumbhaṃ dvayamardhendumādimat |
hastivaktraṃ ca kamalamasalaṃ ca sudhāmayam || 152 ||

31.152 Atri, Dhanada, eine Verdoppelung mit Kumbha, Halbmond mit Anfangslaut, Hastivaktra, Kamala, Anala in beschädigter Form und Sudhāmaya folgen.

agniṃ ca gopanaṃ māntaṃ śrīdharaṃ subhagaṃ tathā |
sparśatrayaṃ bṛhadbhānuṃ gopanaṃ sumukhaṃ tataḥ || 153 ||

31.153 Dann stehen Agni, Gopana, „mānta“, Śrīdhara, Subhaga, drei Verschlusslaute, Bṛhadbhānu, Gopana und Sumukha.

mādhavīṃ vāsudevaṃ ca vaidharaṃ mādhavāhvayam |
subhadraṃ candradhavalaṃ musalaṃ ca dviruccharet || 154 ||

31.154 Mādhavī, Vāsudeva, Vaidhara, Mādhava, Subhadra, Candradhavala und Musala werden genannt; die letzte Verbindung wird zweimal gesprochen.

brahmannanantaraṃ tasya mārutaṃ madhuvidviṣam |
kumbhaṃ savikramaṃ lakṣmīṃ sudhādīdhitivikramau || 155 ||

31.155 Danach folgen Māruta, Madhuvidviṣ, Kumbha mit Vikrama, Lakṣmī, Sudhādīdhiti und Vikrama, Brahmā.

krodharūpaṃ pracaṇḍaṃ ca bhuvanaṃ vakratuṇḍakam |
karālaṃ śikhinaṃ dakṣaṃ bhadrahastaṃ tathodaram || 156 ||

31.156 Krodharūpa, Pracaṇḍa, Bhuvana, Vakratuṇḍa, Karāla, Śikhin, Dakṣa, Bhadrahasta und Udara beziehungsweise Udaya schließen sich an.

tathodayam |
oṣadhīśaṃ tathā dakṣaṃ pānakaṃ ca ṭhaṭhāntimam |
pavanaṃ |
bījāṅgadevatānirdeśaḥ. |
bījamaṅgaṃ yathāpurvamṛṣirdakṣaḥ prajāpatiḥ || 157 ||

31.157 Oṣadhīśa, Dakṣa und Pānaka beziehungsweise Pavana folgen; „ṭha ṭha“ beendet den Mantra. Bīja und Glieder sind wie zuvor; Dakṣa Prajāpati ist der Seher.

chando'ticchanda etasya devatā ca sudarśanaḥ |
saptādhikā saptadiśca varṇānāṃ dve śate same || 158 ||

31.158 Aticchandas ist das Metrum, Sudarśana die Gottheit. Die Silbenzahl wird als zweihundert und siebenundsiebzig angegeben; die Wortform für siebzig ist beschädigt.

syātsudarśanaḥ |
japena sidhyati manurlakṣadvādaśasaṅkhyayā |
japakāladeśādinirdeśaḥ. |
kṛṣṇapakṣe caturdaśyā mupoṣya prayatātmavān || 159 ||

31.159 Durch zwölf Lakh Wiederholungen werde der Mantra vollendet. Am vierzehnten Tag der dunklen Mondhälfte faste und sammle sich der Ausübende.

dṛḍhamā |
niśīthe dṛḍhadhīrmantrīśmaśāne vā catuṣpathe |
japedbhūtādayastasya pratyakṣāssarvakāmadāḥ || 160 ||

31.160 Um Mitternacht rezitiere er standhaft auf einem Verbrennungsplatz oder an einer Wegkreuzung. Bhūtas und weitere Wesen würden ihm erscheinen und alle Wünsche erfüllen, lautet die historische Siddhi-Verheißung.

aparassudarśanamahāmantraḥ. |
mahāsudarśanaṃ mantramaparaṃ kathayāmite |
dviṣaṭkākṣaramuddhṛtya gopatiṃ mṛgavallabham || 161 ||

31.161 Nun erkläre ich dir einen weiteren Mahāsudarśana-Mantra. Nach den zwölf Silben werden Gopati und Mṛgavallabha entnommen,

vairāṃja vikrama paramanalaṃ madhusūdanam |
gadadhvaṃsamacāmādiṃ dakṣaṃ dinakarāhvayam || 162 ||

31.162 Vairāja mit Vikrama, Anala, Madhusūdana, Gadadhvaṃsa, erster Vokal, Dakṣa und Dinakara. Die Varianten nennen zusätzliche beziehungsweise andere Endverbindungen und Janmadhvaṃsa.

paraṃ yāntaṃ caparaṃ vāmanaṃ |
janmadhvaṃsaṃ |
gopanaṃ dhṛtimantaṃ ca pulahaṃ paścimānanam |
ṛtadhāmā dinamaṇiṃ pāvakaṃ sumukhaṃ tataḥ || 163 ||

31.163 Es folgen Gopana, Dhṛtimant, Pulaha, Paścimānana, Ṛtadhāman, Dinamaṇi, Pāvaka und Sumukha,

amṛtaṃ kakubhaṃ padmanābhaṃ gopatimabjaja |
subhagaṃ bandhuśirasaṃ pavitraṃ vijayaṃ tathā || 164 ||

31.164 Amṛta, Kakubh, Padmanābha, Gopati, Subhaga mit Bandhu als Kopf, Pavitra und Vijaya, Lotusgeborener. Die Variante nennt Gopana.

gopana |
caturgatiṃ devadattaṃ paścimaṃ bandhumastakam |
pracaṇḍaṃ puṇḍarīkākṣaṃ gopanaṃ vaidharāhvayam || 165 ||

31.165 Caturgati, Devadatta, letzter Laut mit Bandhu als Kopf, Pracaṇḍa, Puṇḍarīkākṣa, Gopana und Vaidhara folgen. Die Varianten verändern die Bandhu-Verbindung und nennen Godhana sowie Dhvaja.

bandhusaptakam |
godhanaṃ vaidharaṃ dhvajam |
sarāmaṃ caikanetraṃ ca mārutaṃ brahmasādhanam |
atriṃ caturgatiṃ śvetadīdhitaṃ ca svarādimat || 166 ||

31.166 Ekanetra mit Rāma, Māruta, Brahmasādhana, Atri, Caturgati und Śvetadīdhiti mit erstem Vokal schließen sich an; die Varianten verändern zwei Verbindungen.

ca prasādhanam |
surādimat |
vighneśadvitayaṃ paścānmāyāmastakamuddharet |
subhadraṃ sūdanaṃ śaṅkhaṃ vaidharaṃ pañcabindukam || 167 ||

31.167 Zweimal Vighneśa mit Māyā als Kopf werden entnommen, danach Subhadra, Sūdana, Śaṅkha, Vaidhara und fünf Bindus.

paścimaṃ caikanayanaṃ sūdanaṃ gadinaṃ tathā |
bhadrabāhuṃ sarāmaṃ ca kakubhaṃ kumbha gopanau || 168 ||

31.168 Es folgen letzter Laut, Ekanayana, Sūdana, Gadin, Bhadrabāhu mit Rāma, Kakubh, Kumbha und Gopana; eine Variante liest Śobhana.

śobhanau |
māhendraṃ sūdanaṃ viśvarūpaṃ bhūdharamabjaja |
śubhadaṃ vijayaṃ śuklaṃ gopanaṃ śvetadīdhitim || 169 ||

31.169 Māhendra, Sūdana, Viśvarūpa beziehungsweise Krodharūpa, Bhūdhara, Śubhada, Vijaya, Śukla, Gopana und Śvetadīdhiti werden genannt, Lotusgeborener.

krodharūpam |
ṛtaṃ ca sūdanaṃ yāntaṃ devaraṃ mandarodayau |
bhṛguṃ khaḍgadharau dvau ca mādhavaṃ bhuvanāhvayam || 170 ||

31.170 Ṛta, Sūdana, „yānta“, Devara, Mandara, Udaya, Bhṛgu, eine Verdoppelung mit Khaḍgadhara, Mādhava und Bhuvana folgen.

ākāraṃ vakratuṇḍaṃ ca vaidharaṃ śrīdharaṃ tathā |
ugrātmānaṃ pavitraṃ ca padmanābhaṃ ca mādhavam || 171 ||

31.171 Darauf stehen ā, Vakratuṇḍa, Vaidhara, Śrīdhara, Ugrātman, Pavitra, Padmanābha und Mādhava.

nṛhariṃ sūdanaṃ śuklaṃ bhuvanaṃ bahuladvayam |
tārkṣyaṃ jhaṣaṃ gopanaṃ ca kamalaṃ bandhumastakam || 172 ||

31.172 Nṛhari, Sūdana, Śukla, Bhuvana, zweimal Bahula, Tārkṣya, Jhaṣa, Gopana beziehungsweise Gopati und Kamala beziehungsweise Malaya mit Bandhu als Kopf schließen sich an.

gopatim |
malayaṃ |
vighneśaṃ vāmanaparaṃ subhadraṃ saguhālayam |
ekanetraṃ cādidevaṃ paścimānanamabjaja || 173 ||

31.173 Es folgen Vighneśa mit Vāmana, Subhadra mit Guhālaya, Ekanetra, Ādideva und Paścimānana, Lotusgeborener.

śuklaṃ dakṣaṃ sūdanaṃ ca yāntaṃ paśchimavaktrakam |
ṛtadhāma tathā dakṣaṃ sarvarodhaṃ sapaścimam || 174 ||

31.174 Śukla, Dakṣa, Sūdana, „yānta“, Paścimavaktra, Ṛtadhāman, Dakṣa und Sarvarodha mit letztem Laut werden genannt.

vikramaṃ śubhadaṃ cādidevaṃ khaḍgadharaṃ tathā |
caturgatiṃ vāsudevaṃ gadadhvaṃsaṃ savikramam || 175 ||

31.175 Vikrama, Śubhada, Ādideva, Khaḍgadhara, Caturgati, Vāsudeva und Gadadhvaṃsa mit Vikrama folgen.

bhadrahastaṃ pañcabindubindumoṣadhīśaṃ karālakam |
vighneśaṃ vaidharaṃ kumbhaṃ vikrāmaṇamanantaram || 176 ||

31.176 Es folgen Bhadrahasta, fünf Bindus und Bindu, Oṣadhīśa, Karāla, Vighneśa, Vaidhara, Kumbha und Vikramaṇa.

kuñjarānanamākāraṃ caturgatimacāṃ mukham |
śikhinaṃ mānuṣeśaṃ ca nṛhariṃ sparśaṣoḍaśīm || 177 ||

31.177 Kuñjarānana, ā, Caturgati, erster Vokal, Śikhin beziehungsweise Śaṅkhin, Mānuṣeśa, Nṛhari und der sechzehnte Verschlusslaut schließen sich an.

śaṃkhinam |
ṛtadhāmotadehaṃ ca bhadra bāhumanantaram |
acāṃ dvitīyaṃ dṛṣṭiṃ ca gadinaṃ padmanābhakam || 178 ||

31.178 Ṛtadhāman, Otadeha, Bhadrabāhu beziehungsweise eine Mandara-Verbindung, zweiter Vokal, Dṛṣṭi, Gadin und Padmanābha werden genannt.

bāhuṃ samandaram |
mārtāṇḍaṃ sūdanaṃ vighnanāyakaṃ vijayaṃ tathā |
padmanābhaṃ gopanaṃ ca śuklamādiṃ darāhvayam || 179 ||

31.179 Darauf stehen Mārtaṇḍa, Sūdana, Vighnanāyaka, Vijaya, Padmanābha, Gopana beziehungsweise Gopati, Śukla, Anfangslaut und Dara.

gopatim |
tatsamaṣṭiṃ dviruccārya somamādiṃ sayaṣṭikam |
bhāskaraṃ pāvakaṃ caiva dvirvaktavyaṃ tadakṣaram || 180 ||

31.180 Diese Gesamtheit wird zweimal gesprochen; Soma mit Anfangslaut und Yaṣṭi, Bhāskara und Pāvaka folgen. Auch diese Lautform wird zweimal gesprochen.

pīyūṣaṃ vikramaṃ puṇyaṃ kalaśaṃ yaṣṭiśīrṣakam |
śaśāṅkamādiṃ śaṅkhaṃ ca pūrvavatkamalodbhava || 181 ||

31.181 Es folgen Pīyūṣa, Vikrama, Puṇya, Kalaśa mit Yaṣṭi als Kopf, Śaśāṅka, Anfangslaut und Śaṅkha wie zuvor, Lotusgeborener.

pīyūṣaṃ rāmaśirasaṃ sparśānāmapi ṣoḍaśam |
ṛtaṃ ca sūdanaṃ śukla matriṃ caiva yathāpuram || 182 ||

31.182 Pīyūṣa mit Rāma als Kopf, der sechzehnte Verschlusslaut, Ṛta, Sūdana, Śukla und Atri folgen wie zuvor. Die Variante liest Ugra und enthält zusätzlich „lakṣa“.

mugraṃ caina yathāpuram || lakṣa |
tārkṣyadvayaṃ ca kamalāṃ vijayaṃ tvṛtadhāma ca |
hṛṣīkeśaṃ tathā bhadradvayaṃ madhunighādanam || 183 ||

31.183 Zweimal Tārkṣya, Kamalā, Vijaya, Ṛtadhāman, Hṛṣīkeśa, zweimal Bhadra und Madhunighādana schließen sich an.

śrīvatsaṃ cādimanalaṃ śriyaḥ patimanantaram |
pañchāntakaṃ padmanābhamekākṣaṃ mṛgavallabham || 184 ||

31.184 Dann stehen Śrīvatsa, Anfangslaut, Anala, Śriyaḥpati, Pañcāntaka, Padmanābha, Ekākṣa und Mṛgavallabha.

janmadhvaṃsaṃ śvetaraśmimeṇaeśaṃ dṛṣṭivāmanau |
subhadraṃ bandhuśirasaṃ sparśānāṃ ṣoḍaśākṣaram || 185 ||

31.185 Janmadhvaṃsa, Śvetaraśmi, Eṇeśa, Dṛṣṭi, Vāmana, Subhadra mit Bandhu als Kopf und der sechzehnte Verschlusslaut werden genannt.

vikramaṃ caikaviṃśaṃ ca bandhuṃ tanmastakasthitam |
sumukhaṃ pavanāhvānaṃ brhamasāvijayāhvayam || 186 ||

31.186 Es folgen Vikrama, der einundzwanzigste Laut mit Bandhu als Kopf, Sumukha, Pavana und eine beschädigte Verbindung von Brahmasā und Vijaya.

dahanaṃ bhadramamṛtaṃ matimantaṃ ca sūdanam |
pracaṇḍaṃ gopanaṃ śuklaṃ bhuvanaṃ bahulaṃ tathā || 187 ||

31.187 Dahana, Bhadra, Amṛta, Matimant, Sūdana, Pracaṇḍa, Gopana, Śukla, Bhuvana und Bahula folgen.

bhallāyudhaṃ śrīdharaṃ ca musalaṃ pretanāyakam |
mādhavaṃ vaidharaṃ vighnanāyakaṃ dvitīyaṃ tathā || 188 ||

31.188 Darauf stehen Bhallāyudha, Śrīdhara, Musala, Pretanāyaka, Mādhava, Vaidhara, Vighnanāyaka und eine Zweiter-Angabe.

acāṃ dvitīyaṃ pañcāntaṃ viṣkaṃbhaṃ dviradānanam |
vikramaṃ mādhavīmagniṃ vāsudevaṃ caturmukha || 189 ||

31.189 Zweiter Vokal, Pañcānta, Viṣkambha, Dviradānana, Vikrama, Mādhavī, Agni und Vāsudeva schließen sich an, Viergesichtiger.

vakratuṇḍaṃ mānuṣeśamaprameyaṃ vanasrajam |
dharitrīṃ kamalākṣaṃ ca sūkṣmadṛgbandhumastakam || 190 ||

31.190 Es folgen Vakratuṇḍa, Mānuṣeśa, Aprameya, Vanasraj, Dharitrī, Kamalākṣa und Sūkṣmadṛś mit Bandhu als Kopf,

vighneśaṃ vaidharaṃ pretanāyakaṃ māyayāyutam |
hairambaṃ vaidharaṃ cādiṃ paśchimaṃ tvṛtadhāmakam || 191 ||

31.191 Vighneśa, Vaidhara, Pretanāyaka mit Māyā, Heramba, Vaidhara, Anfangslaut, letzter Laut und Ṛtadhāman.

vijayaṃ rāmaśirasaṃ bhāskaraṃ vijayāhvayam |
atriṃ mṛgeśaṃ varuṇaṃ gopanaṃ śvetadīdhitim || 192 ||

31.192 Vijaya mit Rāma als Kopf, Bhāskara, Vijaya, Atri, Mṛgeśa, Varuṇa, Gopana und Śvetadīdhiti werden genannt.

śrīdharaṃ bahulaṃ pītaṃ jṛmbhalaṃ mohanāśanam |
paścimaṃ bhuvanaṃ vighnanāyakadvitayaṃ tathā || 193 ||

31.193 Śrīdhara, Bahula, Pīta, Jṛmbhala, Mohanāśana, letzter Laut, Bhuvana und zweimal Vighnanāyaka folgen.

acāṃ dvitīyaṃ kamalamādiṃ śaṅkhaṃ vināyakam |
paścimaṃ bhuvanaṃ binduṃ śaśāṅkaṃ dviguṇaṃ tathā || 194 ||

31.194 Darauf stehen zweiter Vokal, Kamala, Anfangslaut, Śaṅkha, Vināyaka, letzter Laut, Bhuvana, Bindu und zweimal Śaśāṅka.

bhadrabāhuṃ sarāmaṃ ca sudhādīdhitigopanau |
yāntaṃ samiraṇaṃ cādiṃ paścimaṃ jātavedanam || 195 ||

31.195 Bhadrabāhu mit Rāma, Sudhādīdhiti, Gopana, „yānta“, Samīraṇa, Anfangslaut, letzter Laut und Jātavedas in abweichender Form schließen sich an.

amṛtaṃ vikramaparaṃ vaidharaṃ cānalaṃ tathā |
gopanaṃ vijayaṃ vighnanāyakaṃ vijayāhvayam || 196 ||

31.196 Es folgen Amṛta mit Vikrama, Vaidhara, Anala beziehungsweise Anila, Gopana, Vijaya, Vighnanāyaka und nochmals Vijaya.

cānilaṃ tathā |
ṛtavadhāmaṃ nalasijaṃ padmanābhaṃ pitāmaha |
vairājaṃ śvasanaṃ cādidevaṃ bhallāyudhaṃ karam || 197 ||

31.197 Ṛtadhāman und Sarasija, beide beschädigt geschrieben, Padmanābha, Vairāja, Śvasana, Ādideva, Bhallāyudha und Kara werden genannt, Urvater.

śvasanaṃ praṇavādiṃ ca vighneśaṃ sarvavikramau |
karālamṛtadhāmāntaṃ vijayaṃ dhanasaṃjñitam || 198 ||

31.198 Es folgen Śvasana, Anfang des Praṇava, Vighneśa, Sarva beziehungsweise Śarva, Vikrama, Karāla mit Ṛtadhāman als Ende, Vijaya und Dhana. Ein Quellenvermerk nennt das Fehlen des Abschnitts von „karāla“ bis „vidhātāra“ in manchen Textzeugen.

śarvavikramau |
karālam ityārabhya vidhātāram ityantaṃ kvacinnāsti |
svacchandhamathaṃ dṛṣṭiṃ ca caturgati manantaram |
śaśāṅkaṃ pullanayanaṃ vāsudevaṃ ca kheṭakam || 199 ||

31.199 Svacchanda in beschädigter Form, Dṛṣṭi, Caturgati, Śaśāṅka, Pullanayana, Vāsudeva und Kheṭaka schließen sich an.

śaṅkhaṃ pulahamoṅkāraṃ mārtāṇḍaṃ paścimānam |
krodhaṃ vanasrajaṃ bhūmiṃ nāsikyaṃ śvetadīdhitim || 200 ||

31.200 Dann stehen Śaṅkha, Pulaha, Oṃkāra, Mārtaṇḍa, Paścimānana, Krodha, Vanasraj, Bhūmi, Nasallaut und Śvetadīdhiti.

ṣoḍaśaṃ kapilaṃ bhānuṃ caturgatimanantaram |
vidhātāraṃ tathā śailaṃ vijayaṃ kamalodbhava || 201 ||

31.201 Es folgen sechzehnter Laut, Kapila, Bhānu, Caturgati, Vidhātṛ, Śaila und Vijaya, Lotusgeborener.

acāṃ trayodaśaṃ cāgniṃ kamalaṃ candradīdhitim |
vakratuṇḍaṃ cādidevaṃ śaṅkhaṃ pītamacāṃ mukham || 202 ||

31.202 Der dreizehnte Vokal, Agni, Kamala, Candradīdhiti, Vakratuṇḍa, Ādideva, Śaṅkha, Pīta und erster Vokal schließen sich an. Die Variante verändert die Schlussverbindung.

śaṅkhaṃ pītamavāṅmukhaṃ |
pūrṇacandraṃ tathā dakṣaṃ bhuvanaṃ vaidharātmakam |
padmanābhaṃ dhruvaṃ lakṣmīṃ brahmasādhanasaṃjñitam || 203 ||

31.203 Pūrṇacandra, Dakṣa, Bhuvana, Vaidhara, Padmanābha, Dhruva, Lakṣmī und Brahmasādhana werden genannt.

krodharūpaṃ daraṃ cādiṃ mādhavaṃ gopatiṃ tathā |
vikramaṃ mādhavaṃ bhānuṃ sarāmaṃ sūkṣmalocanam || 204 ||

31.204 Darauf stehen Krodharūpa, Dara, Anfangslaut, Mādhava, Gopati, Vikrama, Mādhava, Bhānu mit Rāma und Sūkṣmalocana.

gadadhvaṃsaṃ ca pīyūṣaṃ vighneśaṃ paścimānanam |
acāṃ dvitīyaṃ śubhadaṃ sūdanaṃ yaṣṭiśīrṣakam || 205 ||

31.205 Gadadhvaṃsa, Pīyūṣa, Vighneśa, Paścimānana, zweiter Vokal, Śubhada und Sūdana mit Yaṣṭi als Kopf folgen.

karālaṃ śrīdharaṃ lakṣmīṃ mṛgeśaṃ dviradānanam |
padmapāṇiṃ bhūdharākhyaṃ dvayaṃ vaidharamādhavau || 206 ||

31.206 Es folgen Karāla, Śrīdhara, Lakṣmī, Mṛgeśa, Dviradānana, Padmapāṇi, eine Verdoppelung mit Bhūdhara, Vaidhara und Mādhava.

bhūdhara |
paścimaṃ pavanaṃ lakṣmīṃ brahmasādhanasaṃjñitam |
krodharūpamacāmādiṃ sparśanaṃ dakṣagopanau || 207 ||

31.207 Letzter Laut, Pavana, Lakṣmī, Brahmasādhana, Krodharūpa, erster Vokal, Sparśana, Dakṣa und Gopana schließen sich an.

dhāntaṃ caturgatiṃ pāpahananaṃ bahulaṃ tathā |
vakratuṇḍaṃ karālaṃ ca kakubhaṃ tvṛdhāma ca || 208 ||

31.208 Dann stehen „dhānta“, Caturgati, Pāpahanana, Bahula, Vakratuṇḍa, Karāla, Kakubh und Ṛtadhāman; die letzte Chiffre ist im Grundtext beschädigt.

ṛtadhāma ca dhāma ca |
bhadrabāhuṃ caladhvaṃsaṃ mṛgeśaṃ dṛṣṭimādimam |
dviradānanayaṣṭiṃ ca analaṃ gopanāhvayam || 209 ||

31.209 Bhadrabāhu, Caladhvaṃsa beziehungsweise Gadadhvaṃsa, Mṛgeśa, Dṛṣṭi, Anfangslaut, Dviradānana, Yaṣṭi, Anala und Gopana werden genannt.

gadadhvaṃsaṃ |
sadhruvaṃ pulahaṃ binduṃ māhendraṃ madhusūdanam |
ardhacandraṃ tathā candraṃ nāsikyaṃ taddviruddharet || 210 ||

31.210 Pulaha mit Dhruva, Bindu, Māhendra, Madhusūdana, Halbmond, Candra und Nasallaut folgen; diese Verbindung wird zweimal entnommen. Die Variante zur Bindu-Verbindung ist unsicher.

bandhūham |
śaśāṅkamṛtadhāmānaṃ sūdhanaṃ yaṣṭiśīrṣakam |
tadvirabhyasya śītāṃśumarpitaṃ vasumastakam || 211 ||

31.211 Śaśāṅka, Ṛtadhāman und Sūdana mit Yaṣṭi als Kopf werden zweimal wiederholt; darauf folgt Śītāṃśu mit Vasu als Kopf.

pulahaṃ vāsudevākhyaṃ sraṣṭāraṃdviradānanam |
vikramaṃ bahulaṃ brahman gopanaṃ bahulaṃ tathā || 212 ||

31.212 Pulaha, Vāsudeva, Sraṣṭṛ, Dviradānana, Vikrama, Bahula, Gopana und nochmals Bahula schließen sich an, Brahmā.

pracaṇḍaṃ janmavidhvaṃsaṃ vighneśaṃ ca tṛtīyakam |
acāṃ dṛṣṭiṃ dvitīyāntaṃ bhadrabāhuṃ pavitrakam || 213 ||

31.213 Es folgen Pracaṇḍa, Janmavidhvaṃsa, Vighneśa, dritter Vokal, Dṛṣṭi mit zweitem Laut als Ende, Bhadrabāhu und Pavitra. Die Varianten lesen unter anderem Chalin, zweiten Vokal und zweimal Dṛṣṭi mit „yānta“.

chali |
dvitīyakam |
dṛṣṭidvayaṃ yāntam |
ṛtaṃ ca kāra dviradaṃ cānanaṃ mandarāhvayam |
pradyotanaṃ gopanaṃ ca śaśāṅkaṃ ca śriyaḥ patim || 214 ||

31.214 Ṛta, eine unsichere Kāra-Verbindung, Dviradānana, Mandara, Pradyotana, Gopana, Śaśāṅka und Śriyaḥpati werden genannt.

vaidharaṃ śubhadaṃ cāgniṃ śrīvatsaṃ brahmasādhanam |
sumukhaṃ vikramaparaṃ vijayaṃ mukhamabjaja || 215 ||

31.215 Vaidhara, Śubhada, Agni, Śrīvatsa, Brahmasādhana, Sumukha mit Vikrama, Vijaya und Mukha folgen, Lotusgeborener.

atriṃ sarāmaṃ pañcāntaṃ subhagaṃ madhusūdanam |
yaṣṭiṃ karālamākāraṃ caturgatimanantaram || 216 ||

31.216 Darauf stehen Atri mit Rāma, Pañcānta, Subhaga, Madhusūdana, Yaṣṭi, Karāla, ā und Caturgati.

apāṃ patiṃ śvetaraśmiṃ śriyaḥ patimataḥ param |
stambaramānanaṃ māyāṃ kalaśaṃ dīptarociṣam || 217 ||

31.217 Apāṃpati, Śvetaraśmi, Śriyaḥpati, Stamberamānana in beschädigter Form, Māyā, Kalaśa und Dīptarocis schließen sich an; die Zusatzlesart nennt „sieben“.

sapta |
subhagaṃ gopanaṃ yāntaṃ gopanaṃ paścimānanam |
hṛṣīkeśaṃ vasuṃ śaṅkhaṃ gopanaṃ dvitīyaṃ punaḥ || 218 ||

31.218 Es folgen Subhaga, Gopana, „yānta“, nochmals Gopana, Paścimānana, Hṛṣīkeśa, Vasu, Śaṅkha, Gopana und eine Zweiter-Angabe. Die Varianten lesen eine Verbindung mit Śrī-Bīja.

śrīdvija. śrībījadvitiyaṃ |
yaṣṭibījaṃ dviruccārya tigmadīdhiṃ pavitrakam |
ṛtadhāmatathaikākṣaṃ vikramaṃ bahulāhvayam || 219 ||

31.219 Das Yaṣṭi-Bīja wird zweimal gesprochen; Tigmādīdhiti beziehungsweise Anfang der heiligen Überlieferung, Pavitra, Ṛtadhāman, Ekākṣa, Vikrama und Bahula folgen.

nigamādiṃ |
gadadhvaṃsaṃ tathaikākṣaṃ vikramaṃ bahulāhvayam |
guhālayaṃ pāpahanamamṛtaṃ madhuvidviṣam || 220 ||

31.220 Gadadhvaṃsa, Ekākṣa, Vikrama, Bahula, Guhālaya beziehungsweise Guhāśraya, Pāpahanana, Amṛta und Madhuvidviṣ werden genannt.

guhāśrayam |
rociśśriyaḥ patiṃ kāntaṃ vaidharaṃ mādhavaṃ tathā |
pīyūṣamādiṃ kamala maśivaṃ dhanadāhvayam || 221 ||

31.221 Es folgen Rocis, Śriyaḥpati, Kānta, Vaidhara, Mādhava, Pīyūṣa, Anfangslaut, Kamala, Aśiva beziehungsweise Anala und Dhanada.

manalaṃ |
ṛtadhāma tathai kākṣamacāmekadaśaṃ tathā |
dviruddharetkāmabhījaṃ vaidharaṃ tūdayāhvayam || 222 ||

31.222 Ṛtadhāman, Ekākṣa und der elfte Vokal schließen sich an. Zweimal wird das Kāma-Bīja entnommen, danach Vaidhara und Udaya; eine Variante zur Wiederholung ist beschädigt.

maraṇā |
gadadhvaṃsaṃ tathai vāgni mastakasthaṃ pavitrakam |
gopanaṃ vijayaṃ cādidevaṃ viṣkambhasaṃjñitam || 223 ||

31.223 Darauf stehen Gadadhvaṃsa, Pavitra mit Agni als Kopf, Gopana, Vijaya, Ādideva und Viṣkambha.

tridaśākāramekāraṃ śvetāṃśu vikramaṃ tathā |
gajavaktraṃ sūdanaṃ ca kapilākṣamanantaram || 224 ||

31.224 Tridaśa mit ā, e, Śvetāṃśu, Vikrama, Gajavaktra, Sūdana und Kapilākṣa folgen.

tṛtīyaṃ kakubhadvandvamastakaṃ vasuṃ punaḥ |
janmadhvaṃsaṃ ca jalajaṃ sudhādīdhitivikramau || 225 ||

31.225 Es folgen dritter Laut, zweimal Kakubh in einer Kopfverbindung, Vasu, Janmadhvaṃsa, Jalaja, Sudhādīdhiti und Vikrama.

kalaśaṃ puruṣātmānaṃ gahanaṃ padmanābhakam |
bhāskaraṃ sumukhaṃ brahman bhuvanaṃ vijayaṃ vasu || 226 ||

31.226 Kalaśa, Puruṣātman, Gahana, Padmanābha, Bhāskara, Sumukha beziehungsweise Sukha, Bhuvana, Vijaya und Vasu beziehungsweise Musala werden genannt, Brahmā.

musalaṃ |
sukham |
druhiṇaṃ tvṛtadhāmānaṃ bhūdharaṃ krodhanaṃ tataḥ |
sparśānāṃ ṣoḍaśārṇaṃ ca kumbheśaṃ musalaṃ tataḥ || 227 ||

31.227 Druhiṇa, Ṛtadhāman, Bhūdhara, Krodhana, sechzehnter Verschlusslaut, Kumbheśa beziehungsweise Mṛgeśa und Musala schließen sich an.

mṛgeśaṃ |
nihāradīdhitimacā mekadeśamataḥ param |
caturgatiṃ bhadrahastaṃ vijayaṃ padmanābhakam || 228 ||

31.228 Dann stehen Nīhāradīdhiti, elfter Vokal – im Grundtext beschädigt –, Caturgati, Bhadrahasta, Vijaya und Padmanābha.

mekādaśa |
hairambaṃ gopanaṃ caiva gadinaṃ kaluṣāpaham |
acāṃ dvitīyaṃ kamalāṃ gopanaṃ vittavardhanam || 229 ||

31.229 Heramba, Gopana, Gadin, Kaluṣāpaha, zweiter Vokal, Kamalā beziehungsweise Kamala, Gopana und Vittavardhana folgen.

kamalam |
hariṇānanamāye dve kakubhaṃ varuṇāhvayam |
jvalanaṃ mānuṣaghnaṃ ca vighneśaṃ gopanāhvayam || 230 ||

31.230 Es folgen Hariṇānana beziehungsweise Vāraṇānana, Māyā, Kakubh, Varuṇa, Jvalana, Mānuṣaghna beziehungsweise Mānuṣeśa, Vighneśa und Gopana.

vāraṇānana |
analaṃ mānuṣeśaṃ ca |
śrīvatsaṃ dviśadaṃ śuklamacāmādiṃ saroruham |
brahman pañcāntakamataḥ dhṛtāvāsumataḥ param || 231 ||

31.231 Śrīvatsa, eine beschädigte Dvirada-Form, Śukla, erster Vokal, Saroruha, Pañcāntaka und eine unsichere Schlussverbindung mit Vasu werden genannt, Brahmā. Die Variante nennt Jalaja.

jalajaṃ |
kośāṣṭakepi truṭiḥ. kvacit yathā pāṅtkāḥ pāṭhaḥ |
vairājamagniṃ nṛhariṃ brahmasādhanasaṃjñitam |
subhadraṃ sumukhaṃ kumbhaṃ mārutaṃ cotadehakam || 232 ||

31.232 Der Quellenvermerk erklärt, dass auch in acht Textzeugen eine Lücke beziehungsweise Störung vorliegt und teils die gezeigte Zeilenfassung gelesen wird. Es folgen Vairāja, Agni, Nṛhari, Brahmasādhana, Subhadra, Sumukha, Kumbha, Māruta und Otadeha.

dakṣaṃ dākṣāyaṇīkāntaṃ mandaraṃ pañcabindukam |
dhūmadhvajaṃ pracaṇḍaṃ ca sūdanaṃ katṛtīyakam || 233 ||

31.233 Dakṣa, Dākṣāyaṇīkānta, Mandara, fünf Bindus, Dhūmadhvaja, Pracaṇḍa, Sūdana und der dritte Laut der ka-Reihe schließen sich an.

harivaktraṃ rāmasaṃjñaṃ dṛṣṭivikramamabjaja |
śubhadaṃ kapilaṃ hrasvaṃ bhadrahastaṃ samiraṇam || 234 ||

31.234 Harivaktra beziehungsweise Karivaktra, Rāma, Dṛṣṭi, Vikrama, Śubhada, Kapila, Hrasva, Bhadrahasta und Samīraṇa werden genannt, Lotusgeborener. Die Variante nennt Puṇya.

karivaktraṃ |
bhadrahastaṃ puṇyaṃ |
nihāradīdhitimacāmādiṃ kumbhaṃ hutāśanam |
śuklamoṅkārasaṃyuktaṃ subhadraṃ madhusūdanam || 235 ||

31.235 Es folgen Nīhāradīdhiti, erster Vokal, Kumbha, Hutāśana, Śukla mit Oṃkāra, Subhadra und Madhusūdana.

sparśaṃ tṛtīyamanalaṃ vijayaṃ saptamiṃ kalām |
vikramaṃ sūkṣmadṛṣṭiṃ ca śrīdharaṃ yādasāṃ patim || 236 ||

31.236 Dritter Verschlusslaut, Anala, Vijaya, siebte Kalā, Vikrama, Sūkṣmadṛṣṭi, Śrīdhara und Yādasāṃpati folgen.

herambaṃ vāsudevaṃ ca bhadrahastaṃ ca mādhavīm |
acāṃ dvitīyaṃ dṛṣṭiṃ ca kamalaṃ bahulaṃ tathā || 237 ||

31.237 Dann stehen Heramba, Vāsudeva, Bhadrahasta, Mādhavī, zweiter Vokal, Dṛṣṭi beziehungsweise Tuṣṭi, Kamala und Bahula.

tuṣṭiṃ ca |
sparśāntaṃ bhuvanaṃ cakraṃ bhṛguṃ kakubhasaṃjñitam |
nabhomaṇiṃ vikramaṃ ca pāṭalaṃ madhuvidviṣam || 238 ||

31.238 Letzter Verschlusslaut, Bhuvana, Cakra, Bhṛgu, Kakubh, Nabhomaṇi, Vikrama, Pāṭala und Madhuvidviṣ schließen sich an.

bhallāyudhaṃ bandhu śīrṣaṃ vighneśaṃ vaidharāhvayam |
vakratuṇḍamācāmādiṃ kamalaṃ pīṭhapūrvakam || 239 ||

31.239 Es folgen Bhallāyudha mit Bandhu als Kopf, Vighneśa, Vaidhara, Vakratuṇḍa, erster Vokal und Kamala mit Pīṭha davor. Die Variante zur Kopfverbindung ist beschädigt.

rasaṃśaro |
gopanaṃ mānuṣaṃ caiva pulahaṃ bandhumastakam |
otadehaṃ tathā pītaṃ janmadhvasaṃ trivikramam || 240 ||

31.240 Gopana, Mānuṣa, Pulaha mit Bandhu als Kopf beziehungsweise zweimal Pulaha, Otadeha, Pīta, Janmadhvaṃsa und Trivikrama werden genannt.

pulahadvaya |
gopatiṃ varuṇaṃ vighnanāyakaṃ tvṛtadhāmakam |
ekākṣaṃ mārutaṃ cādidevaṃ bahulamastakam || 241 ||

31.241 Gopati, Varuṇa, Vighnanāyaka, Ṛtadhāman, Ekākṣa, Māruta und Ādideva mit Bahula als Kopf folgen.

pavanaṃ sūkṣmadṛk proktaṃ sūdanaṃ ca caturgatim |
subhadraṃ ca bṛhadbhānuṃ gadinaṃ varuṇaṃ mukham || 242 ||

31.242 Es folgen Pavana beziehungsweise Pāvana, Sūkṣmadṛś, Sūdana, Caturgati, Subhadra, Bṛhadbhānu, Gadin, Varuṇa und Mukha.

pāvanaṃ |
jayaṃ kumbheśamakhilamṛtaṃ bhuvanasaṃjñitam |
dṛṣṭiṃ ca dhanadaṃ dakṣaṃ hṛṣīkeśaṃ jayāhvayam || 243 ||

31.243 Jaya, Kumbheśa, Akhila, Ṛta, Bhuvana, Dṛṣṭi, Dhanada, Dakṣa, Hṛṣīkeśa und Jaya schließen sich an.

śaśāṅkaṃ bhuvanaṃ cādiṃ kamalāmadrimastakam |
vighneśaṃ bhuvanaṃ cādiṃ kamalāmadrimastakam |
vighneśaṃ paścimaṃ bandhuṃ nāsikyaṃ gadinaṃ tathā || 244 ||

31.244 Darauf stehen Śaśāṅka, Bhuvana, Anfangslaut und Kamalā mit Adri als Kopf; dieselbe Verbindung wird mit Vighneśa statt Śaśāṅka wiederholt. Vighneśa, letzter Laut, Bandhu, Nasallaut und Gadin folgen. Die zusätzliche Zeile bleibt als Teil dieser nummerierten Einheit erhalten.

māhendraṃ śaśinaṃ devadattaṃ lakṣmīṃ śriyaḥpatim |
pañcāntakaṃ padmanābhaṃ gopanaṃ vighnanāyakam || 245 ||

31.245 Māhendra, Śaśin, Devadatta, Lakṣmī, Śriyaḥpati, Pañcāntaka, Padmanābha, Gopana und Vighnanāyaka werden genannt.

amṛtaṃ samiraṇamacāṃ dvitīyaṃ paścimānanam |
vairājaṃ mādhavīmūrdhvalokeśaṃ vijayadvayam || 246 ||

31.246 Es folgen Amṛta, Samīraṇa, zweiter Vokal, Paścimānana, Vairāja, Mādhavī, Ūrdhvalokeśa und zweimal Vijaya.

bahulaṃ samiraṇaṃ devadattaṃ mandara gopane |
gopanaṃ cauṣadhīśaṃ ca bhuvanaṃ vaidharāhvayam || 247 ||

31.247 Bahula, Samīraṇa, Devadatta, Mandara, Gopana, nochmals Gopana beziehungsweise Gopati, Oṣadhīśa, Bhuvana und Vaidhara schließen sich an.

gopatī |gopatim |
śrīvatsamagniṃ vighneśaṃ gopanaṃ ca caturgatim |
huṃphaṭkāraṃ ṭhaṭhāntaṃ ca manumevaṃ samuddharet || 248 ||

31.248 Śrīvatsa, Agni, Vighneśa, Gopana, Caturgati, „huṃ phaṭ“ und „ṭha ṭha“ beenden die so erschlossene Mantrafolge.

bījāṅgādinirdeśaḥ. |
bījāṅgāni yathāpūrvamṛṣissyānnīlalohitaḥ |
chandhaśca varivaṃsaṃjño devatā ca sudarśanaḥ || 249 ||

31.249 Bīja und Glieder entsprechen dem Vorigen. Nīlalohita ist der Seher, das Metrum heißt in unsicherer Überlieferung „variva“, die Gottheit Sudarśana.

aṣṭalakṣaṃ japedbrahman pātāle divi vā bhuvi |
gatinan pratihanyeta mantriṇo mantravaibhavāt || 250 ||

31.250 Achthunderttausend Wiederholungen seien auszuführen, Brahmā. Durch die Mantramacht werde der Gang des Ausübenden weder in der Unterwelt noch im Himmel oder auf der Erde gehindert.

sudarśananṛsiṃhamantraḥ. |
sudarśananṛsiṃhākhyaṃ mantraṃ brūmi caturmukha |
udgīdhaṃ nṛhariṃ padmanābhāṃ saṅkarṣaṇāhvayam || 251 ||

31.251 Nun erkläre ich den Sudarśana-Nṛsiṃha-Mantra, Viergesichtiger. Es folgen Udgītha, Nṛhari, Padmanābha und Saṅkarṣaṇa.

brahma |
nāsikyaṃ śuklamādiṃ ca gopatiṃ praṇavādi ca |
nihāradīdhitaṃ padmanābhaṃ ca madhuvidviṣam || 252 ||

31.252 Nasallaut, Śukla, Anfangslaut, Gopati, Anfang des Praṇava, Nīhāradīdhiti, Padmanābha und Madhuvidviṣ schließen sich an.

analaṃ kakubhaṃ kumbhaṃ gopanaṃ pulahātmakam |
acāṃ dvitīyaṃ sparśāntaṃ sūdanaṃ pulahāhvayam || 253 ||

31.253 Dann stehen Anala, Kakubh, Kumbha, Gopana, Pulaha, zweiter Vokal, letzter Verschlusslaut, Sūdana und Pulaha.

vikramaṃ kuñjaramukhaṃ mādhavaṃ tasya mastake |
mārtāṇḍaṃ bhadrahastaṃ ca dviruccārya prabhākaram || 254 ||

31.254 Vikrama, Kuñjaramukha mit Mādhava als Kopf, zweimal Mārtaṇḍa und Bhadrahasta sowie Prabhākara beziehungsweise Vāmana werden genannt.

vāmanaṃ |
śrīdharaṃ kapilākṣaṃ ca phaṭkāraṃ kheṭakīṃ tataḥ |
ṭhaṭhāntamevaṃ kathitaṃ dvāviṃśatyakṣarātmakam || 255 ||

31.255 Śrīdhara, Kapilākṣa, „phaṭ“, Kheṭakin und „ṭha ṭha“ schließen die als zweiundzwanzigsilbig bezeichnete Form.

bījamaṅgāni coktāni chando gāyatramiritam |
draṣṭā ca jamadagnissyāddhevatā ca sudarśanaḥ || 256 ||

31.256 Bīja und Glieder wurden genannt; Gāyatrī ist das Metrum, Jamadagni der Seher, Sudarśana die Gottheit.

sudarśananṛsiṃhadhyānam. |
sudarśanasya hṛdaye viṣṭhitaṃ nṛhariṃ haram |
sphaṭikācalasaṅkāśaṃ paraśśatasaṭākulam || 257 ||

31.257 Im Herzen Sudarśanas wird Nṛhari vorgestellt, kristallberggleich und von Hunderten Mähnensträhnen umgeben.

pralayāmbudanirghoṣagambhiragahanadhvanim |
śajkhacakradharaṃ dvābhyāṃ karābhyāmitarau punaḥ || 258 ||

31.258 Sein tiefer mächtiger Laut gleicht dem Donner der Weltauflösungswolken. Zwei Hände tragen Muschel und Diskus,

hārādyaṅgadanirghoṣagambhira bhayada |
prasārya jānunorbhī maṃ nakhadambholibhīṣaṇau |
vyatyastacaraṇadvandvamāsīnaṃ padmaviṣṭare || 259 ||

31.259 die beiden anderen sind über die Knie ausgestreckt, furchterregend durch donnerkeilgleiche Klauen. Mit gekreuzten Beinen sitzt er auf dem Lotus; die Variante liest gesetzte statt gekreuzte Füße.

manakhadambholinirmitau |vinyasta |
bhrukuṭīkuṭilaṃ yogapaṭṭikādṛḍhabandhakam |
vyādāyavaktrakuharaṃ daṃṣṭriṇaṃ sphuṭitādharam || 260 ||

31.260 Seine Brauen sind zusammengezogen, der Yoga-Gurt ist fest gebunden. Er öffnet das Maul mit Hauern und weit auseinandergezogenen Lippen,

triṇetramakhilākalpakalpitaṃ brahmagarjitam |
dhyāye devaṃ ca tanmantraṃ mantrī tarati durgatim || 261 ||

31.261 ist dreiäugig, mit allem Schmuck geziert und brüllt mit Brahman-Gewalt. So meditierend und den Mantra wiederholend überwinde der Ausübende die Bedrängnis.

ddhenaṃ japenmantraṃ |
sakṛtsmaraṇamātreṇa yathābhilaṣitaṃ phalam |
anyeṣu mantrakalpeṣu yaduktaṃ tatsamaśnute || 262 ||

31.262 Schon durch einmaliges Gedenken erlange er die gewünschten Früchte, die in den anderen Mantra-Darstellungen genannt werden.

pāñchajanyamantraḥ. |
vakṣyāmi pāñcajanyasya mantraṃ sarvārthasādhanam |
udgīthamādau saptārṇānuddhṛtya tadanantaram || 263 ||

31.263 Nun erkläre ich den alle Ziele verwirklichenden Pāñcajanya-Mantra. Nach Udgītha und den sieben Silben folgen

paścimaṃ bhuvanaṃ caṇḍaṃ puṇḍarīkaṃ hutāśanam |
mahāmāyāṃ karālaṃ ca gopanaṃ pannagādhipam || 264 ||

31.264 letzter Laut, Bhuvana, Caṇḍa, Puṇḍarīka, Hutāśana, Mahāmāyā, Karāla, Gopana und Pannagādhipa,

sūdanaṃ ca tathā saṅkhaṃ kalaśaṃ madhusūdanam |
mārutaṃ bhuvanāhvānaṃ mandaraṃ bhuvanaṃ tataḥ || 265 ||

31.265 Sūdana, Śaṅkha, Kalaśa beziehungsweise Kamala, Madhusūdana, Māruta, Bhuvana, Mandara und nochmals Bhuvana.

kamalam |
kharvadehaṃ tathā cādidevaṃ śvasanamādimat |
vaidharaṃ pañcabinduṃ ca paścimaṃ vijayaṃ tataḥ || 266 ||

31.266 Kharvadeha, Ādideva, Śvasana mit Anfangslaut, Vaidhara, fünf Bindus, letzter Laut und Vijaya schließen sich an.

yāntaṃ guhālayaṃ pāpahananaṃ madhuvidviṣam |
śaṅkhaṃ lakṣmīṃ tathāyaṣṭiṃ kharvadehaṃ ca paścimam || 267 ||

31.267 Es folgen „yānta“, Guhālaya, Pāpahanana, Madhuvidviṣ, Śaṅkha, Lakṣmī, Yaṣṭi, Kharvadeha und letzter beziehungsweise fünfter Laut.

paṃcamam |
ādidevaṃ mahendraṃ ca madhusūdanaśīrṣakam |
vāyuṃ ṭhaṭhāntamuditamiti prokto manurmahān || 268 ||

31.268 Ādideva, Mahendra mit Madhusūdana als Kopf, Vāyu und „ṭha ṭha“ beenden den großen Mantra.

śrīvatso yaṣṭirudgītho bījametatprakīrtitam |
amuṣya sanako draṣṭā chandassyādbṛhatī manoḥ || 269 ||

31.269 Śrīvatsa, Yaṣṭi und Udgītha bilden sein Bīja. Sanaka ist der Seher, Bṛhatī das Metrum.

devatā pāñcajanyaśca caturlakṣojapaḥ smṛtaḥ |
pāñcajanyamantrāntaram. |
ato'nyaṃ pāñcajanyasya mantraṃ śṛṇu caturmukha || 270 ||

31.270 Pāñcajanya ist die Gottheit; vierhunderttausend Wiederholungen werden genannt. Höre eine weitere Pāñcajanya-Form, Viergesichtiger.

saptārṇamuddharedādau paścimaṃ madhusūdanam |
bhṛguṃ candhradharaṃ khaḍgadhavalaṃ kakubhāhvayam || 271 ||

31.271 Nach den sieben Anfangssilben folgen letzter Laut, Madhusūdana, Bhṛgu, Candradhara, Khaḍgadhavala und Kakubh,

gajavaktraṃ tathā nāyumādi devaṃ samiraṇam |
paśchimaṃ saptamamacāṃ sumukhaṃ nigamādikam || 272 ||

31.272 Gajavaktra, Vāyu in beschädigter Form, Ādideva, Samīraṇa, letzter Laut, siebter Vokal, Sumukha und Anfang der heiligen Überlieferung.

pīyūṣamatriṃ subhagaṃ varuṇaṃ madhuvidviṣam |
gajāsyamādidevaṃ ca śvasanaṃ śvetarociṣam || 273 ||

31.273 Pīyūṣa, Atri, Subhaga, Varuṇa, Madhuvidviṣ, Gajāsya, Ādideva, Śvasana und Śvetarocis folgen; eine Variante nennt Sumukha.

sumukham |
vaidharaṃ gopanaṃ cāpi gadadhvaṃsaṃ caturmukha |
vairājaṃ vikramaṃ dakṣaṃ śrīdharaṃ tarkṣyavāhanam || 274 ||

31.274 Es folgen Vaidhara, Gopana, Gadadhvaṃsa, Vairāja, Vikrama, Dakṣa, Śrīdhara und Tārkṣyavāhana, Viergesichtiger.

gopanaṃ sparśanaṃ janmahantaraṃ salitādhipam |
mahendramādiṃ jvalanaṃ tathācaṃ ṣaṣṭhipaścimau || 275 ||

31.275 Gopana, Sparśana, Janmahantṛ, Salilādhipa in beschädigter Form, Mahendra, Anfangslaut, Jvalana beziehungsweise Jalaja sowie eine unsichere Vokalzählung und der letzte Laut schließen sich an.

jalajaṃ |
gopanaṃ paścimaṃ gopaṃ pītavarṇaṃ madhudviṣam |
śvasanaṃ ca ṭhaṭhāntaṃ ca manuritthamudāhṛtaḥ || 276 ||

31.276 Dann stehen Gopana, letzter Laut, Gopa, Pītavarṇa, Madhudviṣ, Śvasana und „ṭha ṭha“. So ist der Mantra beschrieben.

jīmaṅgāni vaitasya devatā cāpi pūrvavat |
viṣvaksena ṛṣiśchandassupratiṣṭhāpitāmaha || 277 ||

31.277 Bīja, Glieder und Gottheit bleiben wie zuvor. Viṣvaksena ist der Seher, Supratiṣṭhā das Metrum, Urvater.

pañcalakṣajapenāsya sādhako mandravaibhavāt |
atalādiṣu lokeṣu caranna pratihanyate || 278 ||

31.278 Durch fünfhunderttausend Wiederholungen könne der Ausübende kraft des Mantras Atala und die weiteren Welten ungehindert durchwandern,

gatirna |
kiṃ pinardarmakāmārthamokṣāḥ kamalasambhava |
kaumodakīmantraḥ. |
saptārṇamagre govindaṃ gadinaṃ dṛṣṭisūdanau || 279 ||

31.279 erst recht Dharma, Wunscherfüllung, Wohlstand und Befreiung erlangen, Lotusgeborener. Für Kaumodakī folgen nach den sieben Anfangssilben Govinda, Gadin, Dṛṣṭi und Sūdana,

caturgatiṃ cātivīraṃ bhallāyudhamacāṃ mukham |
apāṃ patiṃ hutamahamukāraṃ paścimānanam || 280 ||

31.280 Caturgati, Ativīra, Bhallāyudha, erster Vokal, Apāṃpati, Hutavaha in beschädigter Form, u und Paścimānana,

rāmaṃ pracaṇḍaṃ govindaṃ brahmasaṅkarṣaṇāvapi |
mandaraṃ vāsudevāhvaṃ vaidharaṃ viṣṇumastakam || 281 ||

31.281 Rāma, Pracaṇḍa, Govinda, Brahmā, Saṅkarṣaṇa, Mandara, Vāsudeva und Vaidhara mit Viṣṇu als Kopf.

kuśeśayadhare vīrasenaṃ huṃphaṭ ṭhaṭhāntimam |
iti kaumodakīmantramuddharedbījamasyatu || 282 ||

31.282 Kuśeśaya, Dhara, Vīrasena, „huṃ phaṭ“ und „ṭha ṭha“ beenden den Kaumodakī-Mantra. Sein Bīja

sparśadvitīyamardhendumetenaivāṅgakalpanā |
ṛṣiḥ kṛṣṇastathā chandaḥ paṅtkiḥ kaumodakī punaḥ || 283 ||

31.283 besteht aus dem zweiten Verschlusslaut und Halbmond; daraus werden die Glieder gebildet. Kṛṣṇa ist der Seher, Paṅkti das Metrum; die Variante nennt Devī. Kaumodakī

cando devī |
devatā lakṣamantraśca javataspiddhido bhavet |
padmamantraḥ. |
ādāvuddhṛtya coṅkāraṃ gopanaṃ dṛṣṭivikramau || 284 ||

31.284 ist die Gottheit; hunderttausend Wiederholungen bringen Vollendung. Für den Lotus folgen Oṃkāra beziehungsweise Udgītha, Gopana, Dṛṣṭi und Vikrama,

codgīthaṃ |
vairājaṃ mārutaṃ pāpahananaṃ vasumastakam |
vairājaṃ bandhuśirasaṃ mādhavīṃ sūdanaṃ daram || 285 ||

31.285 Vairāja, Māruta, Pāpahanana mit Vasu als Kopf, Vairāja mit Bandhu als Kopf, Mādhavī, Sūdana und Dara; die Variante nennt Vijaya.

vijayaṃ tathā |
pāṭalapriyamākāraṃ samiraṇamacāṃ mukham |
yāntaṃ guhālayaṃ brahman paścimaṃ bandhumastakam || 286 ||

31.286 Pāṭalapriya, ā, Samīraṇa, erster Vokal, „yānta“, Guhālaya und letzter Laut mit Bandhu als Kopf schließen sich an, Brahmā.

sumukhaṃ devadattaṃ ca huṃphaṭkāraṃ ṭhaṭhāntimam |
nādaṃ pakāramākāramardhenduśirasaṃ punaḥ || 287 ||

31.287 Sumukha, Devadatta, „huṃ phaṭ“ und „ṭha ṭha“ beenden die Folge. Für das Bīja werden Nāda, p und ā mit Halbmond als Kopf genannt; die Variante bezeichnet die Endung als Opferendung.

hutāntimam |
bījaṃ prakalpayedbrahmannamanai pāṅgakalpanā |
draṣṭā virañcaśchandaśca virāṭpadmo'dhidevatā || 288 ||

31.288 Daraus werden Bīja und Glieder gebildet, Brahmā; die entsprechende Formulierung ist beschädigt. Viriñca ist der Seher, Virāj das Metrum, Padma die Gottheit.

daśalakṣajapātsiddhirakhailaṃ prāpnuyānnaraḥ |
iti padmamanuḥ prokto bījenānyāṅgakalpanā || 289 ||

31.289 Durch eine Million Wiederholungen werde die Vollendung erreicht und alles erlangt. Damit ist der Lotus-Mantra beschrieben; weitere Gliederformen werden aus dem Bīja gebildet.

musalamantraḥ. |
śuklaṃ punarviṣṇu vahnipīyūṣaṃ gopanāhvayam |
saptārṇāddharaṇātpaśchānmandaraṃ kamalāsana || 290 ||

31.290 Für Musala folgen nach den sieben Anfangssilben Śukla, Viṣṇu, Vahni, Pīyūṣa, Gopana und Mandara, Lotusgeborener.

śaśāṅkamādiṃ pulahaṃ gopanaṃ pavanaṃ punaḥ |
jvalanaṃ gopanaṃ dakṣaṃ gopanaṃ kamalodbhava || 291 ||

31.291 Es folgen Śaśāṅka, Anfangslaut, Pulaha, Gopana, Pavana, Jvalana, Gopana, Dakṣa und nochmals Gopana, Lotusgeborener.

caturgatiṃ ca bhuvanaṃ sumukhaṃ madhuvidviṣam |
daraṃ mukhaṃ ṭhaṭhāntaṃ ca mantravinmantramuddharet || 292 ||

31.292 Caturgati, Bhuvana, Sumukha, Madhuvidviṣ, Dara, Mukha und „ṭha ṭha“ schließen den Mantra.

mandaraṃ bhuvanaṃ yaṣṭimitibījamidaṃ manoḥ |
mudgasyādṛṣiśchando virāṇmandrasya devatā || 293 ||

31.293 Mandara, Bhuvana und Yaṣṭi bilden sein Bīja. Mudga ist der Seher, Virāj das Metrum; die Gottheit

musalaḥ pañcalakṣaṃ tu mantramasya pracakṣate |
khaḍgamantraḥ. |
uddhṛtya saptavarṇāṃśca hairambaṃ madhusūdanam || 294 ||

31.294 ist Musala, die Stampfkeule. Fünfhunderttausend Wiederholungen werden angegeben. Für das Schwert folgen nach den sieben Silben Heramba und Madhusūdana,

japa |
gajahvamatriṃ kamalaṃ madhuśatruṃ caturgatim |
viṣṇuṃ śuklaṃ punarviṣṇuṃ vahnipiyūṣagopanāḥ || 295 ||

31.295 Gaja, Atri, Kamala, Madhuśatru, Caturgati, Viṣṇu, Śukla, nochmals Viṣṇu, Vahni, Pīyūṣa und Gopana. Die Variante liest am Anfang Gajāsya und Saroja.

gajāsyātrisarojāni |
śaśāṅkaṃ bhuvanaṃ vahniṃ śrīvatsaṃ brahmasādhanam |
sumukhaṃ vikramaṃ cāpi vaidharaṃ vijayaṃ tathā || 296 ||

31.296 Śaśāṅka, Bhuvana, Vahni, Śrīvatsa, Brahmasādhana, Sumukha, Vikrama, Vaidhara und Vijaya schließen sich an.

rāmaṃ pañcāntakaṃ puṇyaṃ gopanaṃ yaṣṭiśīrṣakam |
pañcāntakaṃ gopanaṃ ca śvasanaṃ huṃkṛtiṃ tathā || 297 ||

31.297 Es folgen Rāma, Pañcāntaka, Puṇya, Gopana mit Yaṣṭi als Kopf, Pañcāntaka, Gopana, Śvasana und „huṃ“.

phaṭkāraṃ svāhayā sārdhaṃ khaḍgasya gadito manuḥ |
cakramantrasya bījaṃ syādṛṣiśśrīnidhirucyate || 298 ||

31.298 „Phaṭ“ und Svāhā beenden den Schwertmantra. Das Bīja des Diskus-Mantras dient auch hier; Śrīnidhi ist der Seher.

chando virāḍhadhipatiḥ khaḍgākhyo hetirāḍbhavet |
lakṣatrayaṃ japenmantrī kāṅkṣitāṃ siddhimaśnute || 299 ||

31.299 Virāj ist das Metrum, der als Khaḍga bezeichnete Waffenfürst die Gottheit. Durch dreihunderttausend Wiederholungen erlange der Mantrakundige die gewünschte Vollendung.

śārṅgamantraḥ. |
saptārṇaṃ kalpayitvādau śrīvatsaṃ madhusūdanam |
śārṅgahastaṃ gadadhvaṃsaṃ madhusūdana śīrṣakam || 300 ||

31.300 Für Śārṅga folgen nach den sieben Anfangssilben Śrīvatsa, Madhusūdana, Śārṅgahasta und Gadadhvaṃsa mit Madhusūdana als Kopf,

jvalanaṃ pavanādiṃ ca vahniṃ śuklamapāṃ patim |
madhusūdanapūrṇendubhuvanaṃ havyavāhanam || 301 ||

31.301 Jvalana, Pavana mit Anfangslaut, Vahni, Śukla, Apāṃpati, Madhusūdana, Pūrṇendu, Bhuvana und Havyavāhana.

pavitraṃ saptamamacāṃ śriyaṃ mandaramādimat |
vighneśaṃ gopanaṃ śaṅkhaṃ mukhaṃ paścima śrīdharam || 302 ||

31.302 Pavitra, siebter Vokal, Śrī, Mandara mit Anfangslaut, Vighneśa, Gopana, Śaṅkha, Mukha, letzter Laut und Śrīdhara schließen sich an; eine Variante nennt Mādhava.

mādhavau |
bahulaṃ bhuvanaṃ krodhaṃ trayodaśamacāṃ tathā |
hutāśamekadṛṣṭīdvau mandaraṃ padmasambhava || 303 ||

31.303 Dann stehen Bahula, Bhuvana, Krodha, dreizehnter Vokal, Hutāśa, Ekadṛṣṭi und Mandara, Lotusgeborener. Die Reichweite der Zweierangabe ist knapp.

pavitramṛtadhāmānaṃ vāyuṃ yaṣṭiṃ madhudviṣam |
caturgatiṃ huṃkṛtiṃ ca phaṭkāraṃ ca ṭhaṭhāntimam || 304 ||

31.304 Pavitra, Ṛtadhāman, Vāyu, Yaṣṭi, Madhudviṣ, Caturgati, „huṃ“, „phaṭ“ und „ṭha ṭha“ beenden die Folge. Laut Quellenvermerk fehlt der Abschnitt ab „pavitra“ bis zur späteren Ankündigung „ato vakṣye manum“ in manchen Textzeugen.

pavitram ityarabhya uttaratra. ato vakṣyemanum ityantaṃ kvacitkośe galitam |
huṃphaḍantaṃ manuṃ kṛtvā bījamādyarṇamuddharet |
ṛṣirhutānto mantrasya chandaśchando'dhidevatā || 305 ||

31.305 Die mit „huṃ phaṭ“ abgeschlossene Mantraform erhält den Anfangslaut als Bīja. Hutānta wird als Seher genannt; die Metrumsangabe ist beschädigt und wiederholt lediglich „chandas“.

bāṇo japannaṣṭalakṣaṃ samare vijayī bhavet |
brahmakośaṃ natiṃ sargaṃ kalātmā kamalāhvayam || 306 ||

31.306 Als Gottheit wird hier Bāṇa, der Pfeil, genannt, obwohl die Passage mit Śārṅga begann. Achthunderttausend Wiederholungen sollen Sieg im Kampf bringen. Die nächste Folge beginnt mit Brahmakośa, Verehrung, Sarga, Kalātman und Kamala.

mahendraṃ gopanaparaṃ śubhadaṃ madhuvidviṣam |
śaśāṅkaṃ śrīdharaṃ vahniṃ varuṇaṃ bandhumastakam || 307 ||

31.307 Mahendra mit Gopana, Śubhada, Madhuvidviṣ, Śaśāṅka, Śrīdhara, Vahni und Varuṇa mit Bandhu als Kopf schließen sich an.

vighneśamādidevaṃ ca śubhadaṃ gopanaṃ tathā |
pavanaṃ kuṭāmaurvaṃ ca nāsikyaṃ bhāskaro manuḥ || 308 ||

31.308 Es folgen Vighneśa, Ādideva, Śubhada, Gopana, Pavana, Kūṭa, Aurva, Nasallaut und Bhāskara; der genaue Satzanschluss des letzten Namens ist unsicher.

yaṣṭiṃ huṅkāraphaṭkārau hutāntaṃ manumuddharet |
pīyūṣamādimardhenduṃ bījaṃ cāmuṣya kalpayet || 309 ||

31.309 Yaṣṭi, „huṃ phaṭ“ und Opferendung schließen den Mantra. Pīyūṣa, Anfangslaut und Halbmond bilden sein Bīja.

śatadṛgdṛṣṭavān mantraṃ mācchdo devatāpi ca |
pañcalakṣaṃ japenmandraṃ vijayettarasā ripūn || 310 ||

31.310 Śatadṛś ist der Seher; Metrum und Gottheitsangabe sind im folgenden Wortrest beschädigt. Fünfhunderttausend Wiederholungen sollen die rasche Überwindung von Feinden bewirken.

pāśamantraḥ. |
udgīdhaṃ pāpahananaṃ gopanaṃ saddhruvaṃ manuḥ |
paścimaṃ gopanaṃ lakṣmīmādidevasamiraṇau || 311 ||

31.311 Für die Schlinge folgen Udgītha, Pāpahanana, Gopana mit Dhruva, Manu, letzter Laut, Gopana, Lakṣmī, Ādideva und Samīraṇa.

natyantaṃ kalpayenmantramṛṣiḥ prācetasaḥ smṛtaḥ |
chando virāḍadhipatiḥ paśo lakṣatrayaṃ japaḥ || 312 ||

31.312 Verehrung bildet den Schluss. Prācetasa ist der Seher, Virāj das Metrum, Pāśa die Gottheit; dreihunderttausend Wiederholungen werden genannt.

aṅkaśamantraḥ. |
brahmakośamacāmādiṃ nāsikyaṃ sarasīruham |
bhuvanaṃ śubhadaṃ paścādādidevaṃ gadāgatim || 313 ||

31.313 Für den Stachel folgen Brahmakośa, erster Vokal, Nasallaut, Sarasīruha, Bhuvana, Śubhada, Ādideva und eine beschädigte Gati-Verbindung.

natyantamirayenmantraṃ draṣṭā satyo virāṭpunaḥ |
chando'ṅkuśo devatā syāllakṣatrayamimaṃ japet || 314 ||

31.314 Der Mantra endet mit Verehrung. Satya ist der Seher, Virāj das Metrum, Aṅkuśa die Gottheit; dreihunderttausend Wiederholungen werden ausgeführt.

praṇavādi caturthyantaṃ nāmadheyaṃ ṭhaṭhāntakam |
anyeṣāmāyudhānāṃ ca mandrabījamathādimat || 315 ||

31.315 Für die übrigen Waffen werden Praṇava, der jeweilige Name im Dativ und „ṭha ṭha“ verwendet. Der Anfangslaut bildet ihr Bīja.

siddhayaśca yathāpūrvaṃ bhavanti japato'khilāḥ |
gāruḍamahamantraḥ. |
ato vakṣye manuṃ brahman śūyatāṃ kathyate'dhunā || 316 ||

31.316 Alle Vollkommenheiten entstehen dem Wiederholenden wie zuvor. Nun erkläre ich einen Garuḍa-Mantra, Brahmā; höre zu.

kathayiṣye |
vaśyākarṣaṇa vidveṣa māraṇo ccāṭanādiṣu |
śoṣaṇastambhanāveśa sarpākarṣaṇa karmasu || 317 ||

31.317 Seine behaupteten Anwendungen umfassen Gefügigmachen, Herbeiziehen, Hervorrufen von Feindschaft, Töten, Vertreiben, Austrocknen, Lähmen, Besessenheit beziehungsweise Einwohnung und Herbeiziehen von Schlangen,

naṣṭāyanaviṣakṣepa samudrataraṇādiṣu |
nabholaṅghana vāyvagni jalabhūmi praveśane || 318 ||

31.318 Auffinden von Verlorenem – die erste Wendung ist beschädigt –, Entfernung von Gift, Überquerung von Meeren, Durchqueren des Himmels und Eintritt in Wind, Feuer, Wasser und Erde,

aṣṭā |
indrajālādividyāsu ṛṣīṇāṃ vijaye tathā |
atītānāgatajñāne bhūtasaṃpanane tathā || 319 ||

31.319 magische Trugbilder, Überwindung von Sehern – Varianten nennen Schulden beziehungsweise Götter –, Wissen um Vergangenheit und Zukunft sowie Einwirkung auf Geisterwesen,

ṛṇānāṃ viṣaye surāṇāṃ viṣaye |
devatā sannidhānādau sphoṭimūrṣyādikarmaṇi |
evamādiṣu sādhyeṣu tathā nyeṣvapi sarmasu || 320 ||

31.320 Herbeiführung göttlicher Gegenwart und die unsicher bezeichneten Handlungen „sphoṭi-mūrṣyā“ beziehungsweise „sphuṭa-muṣṭi“. Für diese und weitere erstrebte Wirkungen

sphuṭamuṣṭyādi |
mantravit |itthaṃ |
iti mantraṃ prayuñjīta garutmantamanusmaret |
saṭtārṇān pūrvamuddhṛtya gadinaṃ havyavāhanam || 321 ||

31.321 werde der Mantra unter Gedenken an Garutmant eingesetzt. Nach den sieben Anfangssilben folgen Gadin und Havyavāhana.

bhuvaṃ puṇḍarīkākṣaṃ gopanaṃ pavanaṃ punaḥ |
paścimaṃ bhuvanaṃ vahniṃ śrīdharaṃ krodhavigraham || 322 ||

31.322 Bhuva, Puṇḍarīkākṣa, Gopana, Pavana, letzter Laut, Bhuvana, Vahni, Śrīdhara und Krodhavigraha schließen sich an; eine Variante nennt Keśana.

keśanaṃ |
brahmasādhanavairājau jayamandarāmādimat |
amṛtaṃ gopanaṃ cāpi gopatiṃ dviradānanam || 323 ||

31.323 Es folgen Brahmasādhana, Vairāja, Jaya, Mandara mit Anfangslaut, Amṛta, Gopana, Gopati und Dviradānana,

ādidevaṃ nabhasvantaṃ analaṃ ca ramādharam |
pracaṇḍaṃ kamalaṃ bhadrahastaṃ vāmanamastakam || 324 ||

31.324 Ādideva, Nabhasvant, Anala, Ramādhara, Pracaṇḍa, Kamala und Bhadrahasta mit Vāmana als Kopf. Die Variante nennt Śrīdhara.

śrīdharaṃ ca |
śvasanaṃ rohiṇīśaṃ ca mṛgeśaṃ mānuṣeśvaram |
gopana gadinaṃ paścātkamalāṃ bhuvanaṃ tathā || 325 ||

31.325 Śvasana, Rohiṇīśa, Mṛgeśa, Mānuṣeśvara, Gopana, Gadin, Kamalā und Bhuvana folgen.

vāsudevaṃ pracaṇḍaṃ ca vikramaṃ vijayaṃ tathā |
vai rājaṃ rāmasahitaṃ gadinaṃ mohanāśanam || 326 ||

31.326 Dann stehen Vāsudeva, Pracaṇḍa, Vikrama, Vijaya, Vairāja beziehungsweise Vaidhara mit Rāma, Gadin und Mohanāśana.

vaidharaṃ |
acāṃ tṛtīyamardhenduṃ pañcāntakamadhudviṣau |
mārutaṃ dhūmaketuṃ ca saptakṛtvassamuddharet || 327 ||

31.327 Dritter beziehungsweise zweiter Vokal, Halbmond, Pañcāntaka, Madhudviṣ, Māruta und Dhūmaketu werden entnommen; die angegebene Folge wird siebenmal wiederholt.

dvitīya |
hṛṅkṛtiṃ phaṭkṛtiṃ svāhamotadehaṃ dhruvaṃ tathā |
pulahaṃ saptakṛtvaśca huṃphaṭkāraṃ ṭhaṭhāntakam || 328 ||

31.328 Es folgen „hṛṃ“, „phaṭ“, Svāhā, Otadeha, Dhruva und siebenmal Pulaha, danach „huṃ phaṭ“ und „ṭha ṭha“.

tāraṃ varuṇagovindau vighneśamatha mādhavam |
sparśā ntakamakāraṃ ca pañcakṛtvassadāgatim || 329 ||

31.329 Tāra, Varuṇa, Govinda, Vighneśa, Mādhava, letzter Verschlusslaut, a und fünfmal Sadāgati schließen sich an.

ntara |
ṣaṭkṛtvo varuṇaṃ cāpi huṃphaṭ svāhāvasānakam |
nigamaṃ paścimaṃ kūṭaṃ vikramaṃ vighnugopanau || 330 ||

31.330 Sechsmal Varuṇa, „huṃ phaṭ“ und Svāhā folgen. Eine weitere Reihe beginnt mit Nigama, letztem Laut, Kūṭa, Vikrama, Vighnu beziehungsweise Vahni und Gopana.

vahni |
kakubhaṃ gopanaṃ cāpi ṣaṭkṛtvo mārutaṃ punaḥ |
vyañjanārṇeṣu sarvatra sukhoccāraṇamicchatā || 331 ||

31.331 Kakubh, Gopana und sechsmal Māruta schließen sich an. Wer die Konsonanten überall gut aussprechen möchte,

svarānuddharaṇe kalpyaṃ manuśśāstroktavartmanā |
huṃphaṭsvāhāvasānaṃ ca gāruḍaṃ mantramuddharet || 332 ||

31.332 füge bei der Lautgewinnung die Vokale nach dem im Mantra-Śāstra gelehrten Verfahren hinzu. Mit „huṃ phaṭ svāhā“ wird der Garuḍa-Mantra abgeschlossen.

pañcāntakamanussvāraṃ bījametasya kalpayet |
ādau suvarṇavacanaṃ vakratuṇḍagiraṃ punaḥ || 333 ||

31.333 Pañcāntaka mit Anusvāra bildet sein Bīja. Für die Glieder werden zuerst Suvarṇa und Vakratuṇḍa genannt,

mahāsuvarṇa ityevaṃ khageśvaraśirastathā |
anantavīryavantākhyaṃ pakṣirājaṃ tathā ntimam || 334 ||

31.334 dann Mahāsuvarṇa, Khageśvara, Anantavīryavant und zuletzt Pakṣirāja.

praṇavādi yaturathyanta natyantāni caturmukha |
kalpayitvāṅgamandrāṇi ṣaḍbhiretairyathākramam || 335 ||

31.335 Diese sechs Bezeichnungen werden mit Praṇava am Anfang, im Dativ und mit Verehrungsendung als Gliedermantras gebildet, Viergesichtiger.

satyantādi |
aṅgāni hṛdayādīni spṛśenmantravicakṣaṇaḥ |
amuṣya kāśyapo draṣṭā chandaḥ paṅtkirnigadyate || 336 ||

31.336 Dabei berührt der Mantrakundige Herz und die übrigen Stellen. Kāśyapa ist der Seher, Paṅkti das Metrum.

devatā garuḍastasya japo lakṣatrayaṃ smṛtaḥ |
adhastādvaṭavṛkṣasya sādhakassādhayenmanum || 337 ||

31.337 Garuḍa ist die Gottheit; dreihunderttausend Wiederholungen werden angegeben. Unter einem Vaṭa-Baum werde der Mantra verwirklicht.

āmnāyādiṃ narahariṃ vāmanaṃ paścimānanam |
vairājaṃ pāvakaṃ tāramiti pañcākṣaro manuḥ || 338 ||

31.338 Eine fünfsilbige Form besteht in der Lautbeschreibung aus Anfang der heiligen Überlieferung, Narahari, Vāmana, Paścimānana, Vairāja, Pāvaka und Tāra. Die Variante nennt Saura; die Chiffren sind keine eins zu eins gezählte Silbenliste.

pāvakassaura iti |
ṛṣirmariciretasya garuḍo devatā tathā |
chandaśca devī gāyatraṃ ṣaḍaṅgāni punassvayam || 339 ||

31.339 Marīci ist der Seher, Garuḍa die Gottheit, Devī-Gāyatrī das Metrum; die Form selbst dient für die sechs Glieder.

udgīdhaṃ kamalaṃ vāyuṃ vāsudevaṃ dhruvaṃ tathā |
paścimaṃ bahulaṃ brahmasādhanaṃ yaṣṭimastakam || 340 ||

31.340 Eine weitere Reihe nennt Udgītha, Kamala, Vāyu, Vāsudeva, Dhruva, letzter Laut, Bahula und Brahmasādhana mit Yaṣṭi als Kopf. Eine Variante nennt Vahni.

vahniṃ |
vighneśaṃ vikramaṃ vahniṃ mahāmāyāṃ dhruvaṃ punaḥ |
puṣpabhadraṃ tathā pīṭhaṃ vāmanaṃ yaṣṭikaustubham || 341 ||

31.341 Vighneśa, Vikrama, Vahni, Mahāmāyā, Dhruva, Puṣpabhadra, Pīṭha, Vāmana, Yaṣṭi und Kaustubha folgen.

binduṃ kalaśacandrārdhau sūryārdhāndukalātmanaḥ |
pannagādhipatiṃ bandhuṃ varuṇaṃ yādasāṃ mukham || 342 ||

31.342 Es folgen Bindu, Kalaśa, Halbmond, Sūrya, Halbmond, Kalātman, Pannagādhipati, Bandhu, Varuṇa und der Anfang von Yādas.

hutāntamuddharenmantramiti gāruḍamuttamam |
syādimaṃ jagatassākṣātpratyakṣaṃ pakṣipuñgavaḥ || 343 ||

31.343 Mit Opferendung wird dieser vorzügliche Garuḍa-Mantra abgeschlossen. Der Vogelfürst werde dadurch unmittelbar sichtbar; der entsprechende Satz ist beschädigt.

brahmakāśamatho padmaṃ nāsikyaṃ bhūdharāhvayam |
yaṣṭiṃ pāpasya hantaraṃ binduṃ kamalamandaram || 344 ||

31.344 Eine weitere Folge nennt Brahmakośa, Padma, Nasallaut, Bhūdhara, Yaṣṭi, Pāpahantṛ, Bindu, Kamala und Mandara,

ardhendukalaśaṃ binduṃ paścimaṃ pannagāśanam |
vikramāgnimatho śatruṃ kakubhaṃ madhusūdanam || 345 ||

31.345 Halbmond, Kalaśa, Bindu, letzter Laut, Pannagāśana, Vikrama, Agni, Śatru, Kakubh und Madhusūdana.

vāyuṃ svāhāntamityeva manyaṃ gāruḍamirayet |
ākāśārohanaṃ siddhirjapādasya bhaviṣyati || 346 ||

31.346 Vāyu und Svāhā schließen diesen weiteren Garuḍa-Mantra. Durch seine Wiederholung werde die Vollendung des Aufsteigens in den Himmel erreicht.

dhanyaṃ |
evaṃ kṛtvādyamoṅkāra mādidevaṃ khapaścim |
svacchandaṃ ca dvirucchārya gadinaṃ havyavāhanam || 347 ||

31.347 Für eine weitere Form werden Oṃkāra, Ādideva, die unsichere Angabe „khapaścima“ und zweimal Svacchanda gesprochen; die Variante nennt zwei- oder dreimalige Wiederholung. Gadin und Havyavāhana folgen.

dvitriruccārya |
bhuvanaṃ medinīṃ ca dvirmandaraṃ madhusūdanam |
vairājaṃ vipulaṃ paścādvāmanaṃ ca dvirīrayet || 348 ||

31.348 Bhuvana, Medinī, zweimal Mandara, Madhusūdana, Vairāja, Vipula beziehungsweise Pulaha und zweimal Vāmana schließen sich an.

pulahaṃ |
pavitraṃ padmakañjaṃ ca nāgendraṃ vāyumādimat |
etādviḥkalpayitvātho gopanaṃ yaṣṭimantimam || 349 ||

31.349 Pavitra, Padmakañja, Nāgendra und Vāyu mit Anfangslaut folgen. Nach Verdoppelung dieser Reihe stehen Gopana und Yaṣṭi.

tuṣṭibījārdhaśaśinaṃ ṭhaṭhāntaṃ kalpayenmanum |
saptārṇānāditaḥ kṛtvā bhāskaraṃ havyavāhanam || 350 ||

31.350 Tuṣṭi-Bīja und Halbmond beziehungsweise nach der Variante Puṣṭi-Bīja mit Anfangslaut und Mond schließen sich an; „ṭha ṭha“ endet die Form. Die nächste beginnt mit sieben Silben, Bhāskara und Havyavāhana.

puṣṭibījādyaśaśino |
gopanaṃ yaṣṭimārtāṇḍau havyavāhana vāmanau |
candrardhau dvādaśātmānaṃ hṛṣīkeśamatho dhruvam || 351 ||

31.351 Es folgen Gopana, Yaṣṭi, Mārtaṇḍa, Havyavāhana, Vāmana beziehungsweise Māruta, Halbmond, Dvādaśātman, Hṛṣīkeśa und Dhruva,

mārutau |
varuṇaṃ hṛdayāhlādaṃ dvandvaṃ kamalamādhavau |
vairājaṃ śrīdharo bhūyaḥ pīṭhastu bhuvanadvayam || 352 ||

31.352 Varuṇa, eine Verdoppelung von Hṛdayāhlāda, Kamala, Mādhava, Vairāja, Śrīdhara, Pīṭha und zweimal Bhuvana.

vijayaṃ śrīdharaṃ vahniṃ bhuvanaṃ punarīrayet |
lokanetrordhvanāsikyaṃ karālaṃ brahmasādhanam || 353 ||

31.353 Vijaya, Śrīdhara, Vahni und Bhuvana werden erneut gesprochen, danach Lokanetra mit Nasallaut als Kopf, Karāla und Brahmasādhana.

analaṃ yaṣṭimanilaṃ yaṣṭiṃ kumbho dhruvaṃ tathā |
hutāntamiti sarvārthaṃ jānīyādgāruḍaṃ manum || 354 ||

31.354 Anala, Yaṣṭi, Anila, Yaṣṭi, Kumbha, Dhruva und Opferendung schließen diesen alle Ziele verwirklichenden Garuḍa-Mantra.

saptārṇamuddṛtya punaḥ kalaśaṃ bandhumastakam |
krodharūpaṃ pracaṇḍaṃ ca tridaśāhāramādhavau || 355 ||

31.355 Nach erneuter Gewinnung der sieben Silben folgen Kalaśa mit Bandhu als Kopf, Krodharūpa, Pracaṇḍa, Tridaśāhāra und Mādhava,

candraṃ svāhāpatiṃ cāpi śaśinaṃ bahulaṃ tathā |
mṛgāṅkaṃ śrīdharaṃ vahniṃ bhuvanaṃ dvi catuṣṭayam || 356 ||

31.356 Candra, Svāhāpati, Śaśin, Bahula, Mṛgāṅka, Śrīdhara, Vahni und eine achtfache beziehungsweise doppelt vierfache Bhuvana-Verbindung.

bhānumatpulahadvandvaṃ huṃ phaḍantaṃ hutā ntimam |
ityanyaṃ gāruḍaṃ mantramūhenmandravicakṣaṇaḥ || 357 ||

31.357 Bhānumant, zweimal Pulaha, „huṃ phaṭ“ und Opferendung schließen einen weiteren Garuḍa-Mantra, den der Kundige so erschließe.

pavanena hutāśena mahendreṇa pracetasā |
etaiścaturbiḥ pratyekaṃ kramavyastairviṣaṃ haret || 358 ||

31.358 Mit Pavana, Hutāśa, Mahendra und Pracetas, jeweils einzeln in entsprechend veränderter Reihenfolge, werde Gift entfernt, lautet die historische Behauptung.

samastraiḥ prātilomyena stambhanādi samācaret |
vyāpinaṃ vighnurājaṃ ca dāmodaramatho dhruvam || 359 ||

31.359 Mit allen zusammen in umgekehrter Reihenfolge würden Lähmung und weitere Wirkungen ausgeführt. Die nächste Form nennt Vyāpin, Vighnarāja, Dāmodara und Dhruva.

evamādimiti brahman tyrakṣaraṃ manumuddharet |
yainaiva sādhito mantraḥ yakṣarājopalakṣitaḥ || 360 ||

31.360 Mit der Anfangsverbindung werde so ein dreisilbiger Mantra erschlossen, Brahmā. Wer diesen dem Yakṣakönig zugeordneten Mantra verwirklicht – der Quellenvermerk schlägt sachlich passend „Pakṣirāja“, Vogelkönig, vor –,

megha |
yenaiṣa |
pakṣirāja iti sādhu |
trīṇi tasya bhaviṣyanti bhuvanāni viśeṣatām |
ādidvitīyaṃ bhuvanaṃ pañchāntamamṛtaṃ tathā || 361 ||

31.361 dem würden die drei Welten verfügbar; die genaue Schlussformulierung ist beschädigt. Eine weitere Folge nennt ersten und zweiten Laut, Bhuvana, Pañcānta und Amṛta,

vidhestathā |
gadinaṃ śrīdharaṃ vahnimudayaṃ cādimambujam |
vairājaṃ vikramaṃ svāhā aurvaṃ ca kamalāhvayam || 362 ||

31.362 Gadin, Śrīdhara, Vahni, Udaya, Anfangslaut, Ambuja, Vairāja, Vikrama, Svāhā, Aurva und Kamala. Die Varianten verändern einzelne Namen.

bhadra |
oṇapaṃ |
bhuvanaṃ parvataṃ bandhuṃ māhendrādi śriyaṃ tathā |
vikramaṃ tārkṣyavāhaṃ ca mṛgeśaṃ mandaraṃ tathā || 363 ||

31.363 Es folgen Bhuvana, Parvata, Bandhu, Mahendra mit Anfangslaut, Śrī, Vikrama, Tārkṣyavāha, Mṛgeśa und Mandara,

ādisūryo gopanaṃ ca mandaraṃ bhuvanaṃ diśam |
agniṃ mṛgādhipaṃ cāpi svāhākārāvasānikam || 364 ||

31.364 Anfangslaut, Sūrya, Gopana, Mandara, Bhuvana, Diś beziehungsweise Dṛś, Agni, Mṛgādhipa und Svāhā.

dṛśaṃ |
iti mudrāmanurbrahman kalpayedatha maṇḍalam |
vistareṣu nirīkṣantāṃ teṣāṃ saṅkhyā na vidyate || 365 ||

31.365 Dies ist der Mudrā-Mantra, Brahmā. Danach wird das Maṇḍala eingerichtet; seine ausführlichen Formen seien unzählbar. Die Formulierung über ihre Betrachtung ist beschädigt.

nirīkṣyāntaḥ |
ātmānaṃ cintayenmantrī garutmantamananyadhīḥ |
garuḍadyānaprakāraḥ. |
atha dyānaṃ pravakṣyāmi pakṣirājasya padmaja || 366 ||

31.366 Der Mantrakundige stelle sich mit ungeteilter Aufmerksamkeit als Garutmant vor. Nun erkläre ich die Meditation des Vogelkönigs, Lotusgeborener.

meruśṛṅganibhākāraṃ rukmapakṣatimaṇḍalam |
vaiḍūryanīlavāsāgraṃ vakratuṇḍaṃ bhayaṅkaram || 367 ||

31.367 Seine Gestalt gleicht dem Gipfel des Meru, seine Flügel sind golden, sein Gewand ist vaiḍūryablau; sein gekrümmter Schnabel ist furchterregend.

vajrakalpana khākāraṃ kalpitotkaṭikāsanam |
snagambhūranirhradaṃ śilāghanabhujāntaram || 368 ||

31.368 Seine Klauen gleichen Vajras; er nimmt eine kraftvolle Utkaṭika-Sitzhaltung ein. Sein Laut ist tief und gewaltig, sein Brust- beziehungsweise Schulterbereich steinfest. Die Varianten ändern einzelne Haltungs- und Lautangaben.

kartāriṃ kalpitotkaṭisādhanam |
bhavanaṃ bhīma. ghanagambhīra iti syāt |
anantakarṇābharaṇaṃ mūrdhni vāsukibhūṣaṇam |
mahāpadmādaraṃ padmadāma veṣṭitabhūṣaṇam || 369 ||

31.369 Ananta dient als Ohrschmuck, Vāsuki als Kopfschmuck, Mahāpadma schmückt den Bauch, Padma umwindet ihn als Girlande.

mastake baddhakārkoṭaṃ kalābhoḥ kaṭiveṣṭitam |
upavītakṛtenāpi saṅkhapātena bhūṣitam || 370 ||

31.370 Kārkoṭa ist am Kopf befestigt, Kalābha um die Hüften geschlungen; Śaṅkhapāla bildet seine heilige Schnur. Mehrere Schlangennamen sind in abweichender Schreibung überliefert.

jayena kulikenāpi kalpi tānaghamūpuram |
dhanaṅjayābhinedhāna vijayena ca bhoginā || 371 ||

31.371 Jaya und Kulika bilden die makellosen Fußringe. Dhanañjaya und Vijaya werden als weitere Schlangen genannt,

taṃ nava |
vāmadakṣiṇahastābhyāṃ bibhrāṇaṃ kalakadvayam |
bālapallavatāmreṇa vāravāṇena śobhitam || 372 ||

31.372 deren Verhältnis zu zwei in linker und rechter Hand getragenen Gegenständen im beschädigten Satz nicht eindeutig ist. Er trägt einen Harnisch, kupferrot wie junge Sprosse.

udbhinnabhrukuṭībandhaṃ karaṇḍamukuṭaṃ tathā |
pakṣavikṣepagambhīra kṛtordhvanayanabhramam || 373 ||

31.373 Seine Brauen sind kräftig zusammengezogen, er trägt eine Karaṇḍa-Krone; das mächtige Schlagen der Flügel bewegt seinen aufwärts gerichteten Blick.

daṃṣṭrākarālavadanaṃ tāmravartulacakṣumam |
itthaṃ dhyātvā garutmantamekatānena cetasā || 374 ||

31.374 Sein Gesicht ist durch Hauer furchterregend, seine runden Augen sind kupferrot. So werde Garutmant mit einheitlich gesammeltem Geist meditiert.

sādhayetsādhanīyāni durlabhānyapi nātibhīḥ |
yathāktaṃ japatomandramādityenyastacakṣuṣaḥ || 375 ||

31.375 Dadurch würden selbst schwer erreichbare Ziele verwirklicht. Die anschließende historische Askese beschreibt die Rezitation nach Vorschrift, mit auf die Sonne gerichtetem Blick

ūrdhvabāhorbhaviṣyanti dāsā iva phaṇīśvarāḥ |
viṣvaksenamantraḥ. |
viṣvaksenamanurbrahman kathyate sarvasiddhadaḥ || 376 ||

31.376 und erhobenen Armen; die Schlangenherren würden ihm dann wie Diener gehorchen. Nun folgt der alle Vollkommenheiten gewährende Viṣvaksena-Mantra, Brahmā.

eva |
tāraṃ sudhāmayaṃ rāmaṃ krodharūpaṃ sudhāmayam |
karālaṃ śaśinaṃ paścānmādhavaṃ kuñjarānanam || 377 ||

31.377 Tāra, Sudhāmaya, Rāma, Krodharūpa, nochmals Sudhāmaya, Karāla, Śaśin, Mādhava und Kuñjarānana werden genannt.

gopanaṃ mārutaṃ cāpi ṭhaṭhāntaṃ mantramuddharet |
tāreṇa bindunā cāpi bījametasya kalpayet || 378 ||

31.378 Gopana, Māruta und „ṭha ṭha“ schließen den Mantra. Tāra und Bindu bilden sein Bīja.

etenai vāṅgamantrāṇi kalpyāni kamalāsana |
viśvanāthamṛṣiṃ prāhurvirāṭchando nigadyate || 379 ||

31.379 Daraus werden auch die Gliedermantras gebildet, Lotusgeborener. Viśvanātha ist der Seher, Virāj das Metrum.

devatā ca manostasya viṣvakseno mahābalaḥ |
mantrāntaram. |
athyānyaḥ kalpito mantro viṣvaksenasya padmaja || 380 ||

31.380 Der machtvolle Viṣvaksena ist die Gottheit. Nun folgt eine weitere Viṣvaksena-Form, Lotusgeborener.

udgīthaṃ bhadrapāṇiṃ ca mandaraṃ brahmasādhanam |
subhadraṃ gadinaṃ kumbhaṃ sumukhāntaṃ samādhavam || 381 ||

31.381 Es folgen Udgītha, Bhadrapāṇi, Mandara, Brahmasādhana, Subhadra beziehungsweise Subhaga, Gadin, Kumbha und Sumukha mit Mādhava,

subhagaṃ |
sparśādiṃ bindusahitaṃ sadhruvaṃ kamalāsana |
darāntaṃ gopanaṃ brahman dhanadaṃ rāmaśīrṣakam || 382 ||

31.382 erster Verschlusslaut mit Bindu und Dhruva, eine Dara-Endverbindung, Gopana und Dhanada mit Rāma als Kopf, Brahmā.

paścimaṃ nigamādiṃ ca vai rājaṃ ca samāhvayam |
khaḍgahastaṃ sarāmaṃ ca jayaṃ vasuvaraṃ tathā || 383 ||

31.383 Letzter Laut, Anfang der heiligen Überlieferung, Vairāja, Khaḍgahasta mit Rāma, Jaya und Vasuvara schließen sich an.

subhadaṃ saroruhaṃ vairājaṃ vikramamastakam |
padmapāṇiṃ bhadrapāṇiṃ pāśapāṇiṃ ca paścimam || 384 ||

31.384 Dann stehen Śubhada, Saroruha, Vairāja mit Vikrama als Kopf, Padmapāṇi, Bhadrapāṇi, Pāśapāṇi und letzter Laut.

sodayaṃ śatruhananaṃ mṛgeśaṃ vakratuṇḍakam |
pracaṇḍaṃ puṇḍarīkākṣaṃ madhuśatruṃ caturgatim || 385 ||

31.385 Śatruhanana mit Udaya, Mṛgeśa, Vakratuṇḍa, Pracaṇḍa, Puṇḍarīkākṣa, Madhuśatru und Caturgati folgen.

khaḍgahastamacāmādiṃ pracaṇḍaṃ jhaṣamarpitam |
subhadrāntaṃ madhudveṣiṃ vai rājaṃ dvirvasu param || 386 ||

31.386 Es folgen Khaḍgahasta, erster Vokal, Pracaṇḍa mit Jhaṣa, Subhadra als Ende, Madhudveṣin, Vairāja und zweimal Vasu. Die Variante nennt Vaidhara und Gopana.

vaidharaṃ gopanaṃ tathā |
acāṃ dvitīyaṃ subhagaṃ puṇḍarīkavidarbhitam |
vaidharaṃ viṣṇusahitaṃ pracaṇḍaṃ savanālayam || 387 ||

31.387 Zweiter Vokal, Subhaga mit Puṇḍarīka, Vaidhara mit Viṣṇu, Pracaṇḍa und Vanālaya schließen sich an.

śrīvatsaṃ sadhruvaṃ khaḍga hastaharaṃ tathā |
kamalaṃ tvṛtadhāmaṃ ca subhagaṃ vasugopanau || 388 ||

31.388 Śrīvatsa mit Dhruva, eine beschädigte Khaḍgahasta-Verbindung, Kamala, Ṛtadhāman, Subhaga, Vasu und Gopana werden genannt. Der Quellenvermerk bezeichnet die Stelle in vielen Textzeugen als lückenhaft und bietet eine andere Folge mit Khaḍgahasta, erstem Vokal, Gopana und Vaidhara.

bahuṣukośeṣu truṭirdṛśyate. kvacit pāṭhāntaramasti. yathākhaḍgahastamacāmādiṃ gopanaṃ vaidharaṃ tathā |
caturgatimacāmādiṃ vaidharaṃ gopanaṃ tathā |
vijayaṃ śvasanaṃ dattaṃ sūdanaṃ mṛgatāñchanam || 389 ||

31.389 Es folgen Caturgati, erster Vokal, Vaidhara, Gopana, Vijaya, Śvasana, Datta, Sūdana und Mṛgalāñchana in beschädigter Schreibung.

samādhavaṃ da dhānaṃ ca kamalaṃ mādhavaṃ tataḥ |
pītaṃ ca dhanadaṃ kumbhamarpitaṃ sadhruvaṃ punaḥ || 390 ||

31.390 Eine Mādhava-Verbindung, Dadhāna, Kamala, Mādhava, Pīta, Dhanada und Kumbha mit Dhruva folgen; eine Variante liest „yānta“.

yāntaṃ |
kalānidhiṃ ca puradha mādi devaṃ caturgatim |
vaidharaṃ varuṇaṃ māyāṃ kheṭakaṃ ca samuddharet || 391 ||

31.391 Darauf stehen Kalānidhi, die unsichere Chiffre Puradha, Ādideva, Caturgati, Vaidhara, Varuṇa, Māyā und Kheṭaka.

paścimaṃ padmanābhaṃ ca māvṛtaṃ śubhamālinīm |
samandaraṃ darāntaṃ ca madhudveṣiṃ samantrajit || 392 ||

31.392 Letzter Laut, Padmanābha, eine unsichere Umhüllungsverbindung, Śubhamālinī mit Mandara, Dara als Ende, Madhudveṣin und Mantrajit beziehungsweise Mantrarāja schließen sich an.

mantrarājaṃ |
aindavaṃ katṛtīyaṃ ca saṃmataṃ māṭharābhidham |
sundaraṃ vaidharaṃ pañca bindukaṃ bhadrakaṃ tathā || 393 ||

31.393 Es folgen Aindava, dritter Laut der ka-Reihe, Sammata, Māṭhara beziehungsweise Mādhava, Sundara, Vaidhara, fünf Bindus und Bhadra.

mādhavā |
sparśeṣu ṣoḍaśaṃ padmanābhaṃ ca caturāsana |
gopanaṃ caindavamatho caturgatimanantaram || 394 ||

31.394 Der sechzehnte Verschlusslaut, Padmanābha, Gopana, Aindava beziehungsweise Mādhava und Caturgati werden genannt, Viergesichtiger.

mādhava |
bhāntaṃ madhudviṣaṃ yāntaṃ daraṃ ca dvissamuddharet |
kadvitīyaṃ sūdanaṃ ca vaidharaṃ ca caturgatim || 395 ||

31.395 „Bhānta“, Madhudviṣ, „yānta“ und Dara werden zweimal entnommen, danach zweiter beziehungsweise dritter Laut der ka-Reihe, Sūdana, Vaidhara und Caturgati.

katṛtīyaṃ |
dvirvaktavyaṃ dinakaraṃ bhadrapāṇimanantaram |
vaidharaṃ bhāskaraṃ cāpi paścimaṃ vakratuṇḍakam || 396 ||

31.396 Zweimal Dinakara, Bhadrapāṇi, Vaidhara, Bhāskara, letzter Laut und Vakratuṇḍa folgen.

mandaraṃ sarvarodhaṃ ca dvirgatīriti saṃmitam |
gopatiṃ sumukhaṃ cāpi śubhadaṃ brahmasādhanam || 397 ||

31.397 Mandara, Sarvarodha und eine als zweimal Gati bezeichnete Verbindung schließen sich an, dann Gopati, Sumukha, Śubhada und Brahmasādhana.

krodhaṃ caturgatiṃ cāpi ādibījaṃ caturmukha |
ādidevaṃ tathā kumbhaṃ saṃprasāraṇamakṣaram || 398 ||

31.398 Es folgen Krodha, Caturgati, Anfangs-Bīja, Ādideva, Kumbha und eine Samprasāraṇa-Lautumformung, Viergesichtiger. Eine Variante enthält eine zusätzliche Verdoppelungsangabe.

cadviḥ |
śrīvatsaṃ puruṣātmānaṃ mantravikramaniṣṭhitam |
varuṇaṃ śaṅkhamaparaṃ paścimaṃ padmanābhakam || 399 ||

31.399 Śrīvatsa, Puruṣātman, eine Mantra-Verbindung mit Vikrama als Ende, Varuṇa, Śaṅkha, letzter Laut und Padmanābha werden genannt.

subhadraṃ ca madhudveṣiṃ kuṃbhaṃ bhadrakaraṃ tathā |
vaidharaṃ śubhadaṃ cāgniṃ caturgitamanantaram || 400 ||

31.400 Subhadra, Madhudveṣin, Kumbha, Bhadrakara, Vaidhara, Śubhada, Agni und Caturgati schließen sich an.

huṅkāraṃ ca vaṣaṭkāramirayetkamalāsana |
śubhadaṃ vāmanaparaṃ krodhaṃ cāgniṃ madhudviṣam || 401 ||

31.401 „Huṃ“ und „vaṣaṭ“ werden gesprochen, Lotusgeborener. Danach folgen Śubhada mit Vāmana, Krodha, Agni und Madhudviṣ,

caturgatiṃ sūdanaṃ ca vakratuṇḍaṃ samiraṇam |
mādhavīṃ vijayaṃ bhadrahastaṃ ca samataṃ punaḥ || 402 ||

31.402 Caturgati, Sūdana, Vakratuṇḍa, Samīraṇa, Mādhavī, Vijaya, Bhadrahasta und Sammata beziehungsweise Mādhava.

mādhavam |
vidhātāraṃ mṛgeśaṃ ca bhāgaṃ yāntaṃ savikramam |
saroruhaṃ madhudveṣiṃ paścimaṃ rānuśīrṣakam || 403 ||

31.403 Vidhātṛ, Mṛgeśa, Bhāga, „yānta“ mit Vikrama, Saroruha, Madhudveṣin und letzter Laut mit einer beschädigten Rāma-Kopfverbindung folgen.

mahendramamṛtaṃ bandhuṃ katṛtīyaṃ mṛgaṃ tathā |
bhāskaraṃ sūdanamatho śaṅkhaṃ khaḍgadharaṃ punaḥ || 404 ||

31.404 Dann stehen Mahendra, Amṛta, Bandhu, dritter Laut der ka-Reihe, Mṛga beziehungsweise Ṛta, Bhāskara, Sūdana, Śaṅkha und Khaḍgadhara.

mṛtam |
vairājaṃ sodayaṃ caiva katṛtīyaṃ vasuṃ param |
dvitīyaṃ vāsudevaṃ ca tṛtīyaṃ bandhusaṃhitam || 405 ||

31.405 Vairāja mit Udaya, dritter Laut der ka-Reihe, Vasu, zweiter Laut, Vāsudeva und dritter Laut mit Bandhu schließen sich an.

mādhavaṃ varuṇaṃ pārśvamedaraṃ daragopanau |
caturgatiṃ khaḍgadharaṃ saṛtaṃ brahmasādhanam || 406 ||

31.406 Es folgen Mādhava, Varuṇa, die unklare Verbindung „pārśvamedara“, Dara, Gopana, Caturgati, Khaḍgadhara mit Ṛta und Brahmasādhana. Die Variante enthält eine Dativanweisung.

caturthyantaṃ |
sabinduṃ paścimaṃ caiva vācāṃ saptamasādhane |
sadhruvaṃ cendhirābhījaṃ puṣṭibījaṃ sahuṃkṛtim || 407 ||

31.407 Letzter Laut mit Bindu, eine siebte Laut- beziehungsweise Redezuordnung, Indirā-Bīja mit Dhruva und Puṣṭi-Bīja mit „huṃ“ werden genannt.

sudhārasaṃ caurvaparaṃ mādhavaṃ ca caturmukha |
vauṣaṭkāraṃ tathā lakṣmīṃ darāntaṃ pañcabindukam || 408 ||

31.408 Sudhārasa mit Aurva, Mādhava, „vauṣaṭ“, Lakṣmī, Dara als Ende und fünf Bindus folgen, Viergesichtiger. Die Variante verändert die Endverbindung.

mayamardhaṃ |
yāntaṃ ca sūdanaṃ māntaṃ śrīśabdaṃ bhadrapāṇinam |
vikramaṃ pulahaṃ dhūliketanaṃ sūrinandanam || 409 ||

31.409 Darauf stehen „yānta“, Sūdana, „mānta“, Śrī, Bhadrapāṇi, Vikrama, Pulaha, Dhūliketana und Sūrinandana.

huṃkṛtiṃ vaidharaṃ bhānuṃ vighneśaṃ madhusūdanam |
kharvadehaṃ sabandhuṃ ca pītaṃ bhallāyudhaṃ tathā || 410 ||

31.410 „Huṃ“, Vaidhara, Bhānu, Vighneśa, Madhusūdana, Kharvadeha mit Bandhu, Pīta und Bhallāyudha schließen sich an.

mādhavaṃ varuṇaṃ bhadrahastaṃ sargiṇamabjaja |
pavitraṃ sūdanamatho vairājaṃ ca samiraṇam || 411 ||

31.411 Es folgen Mādhava, Varuṇa, Bhadrahasta, Sargin, Pavitra, Sūdana, Vairāja und Samīraṇa, Lotusgeborener,

oṃkārādi jayaṃ pītaṃ sūdanaṃ vidhuraṃ punaḥ |
śrīdharaṃ māṇibhadraṃ ca dviradaṃ vikramaṃ tathā || 412 ||

31.412 Anfang des Oṃkāra, Jaya, Pīta, Sūdana, Vidhura, Śrīdhara, Māṇibhadra beziehungsweise Maṇiputra, Dvirada und Vikrama.

maṇiputram |
vakratuṇḍadharaṃ binduṃ piyūṣaṃ rāmaśīrṣakam |
atriṃ ca sūdanaṃ yāstaṃ mandaraṃ daravaidharau || 413 ||

31.413 Vakratuṇḍa, Dhara, Bindu, Pīyūṣa mit Rāma als Kopf, Atri, Sūdana, „yānta“ in beschädigter Form, Mandara, Dara und Vaidhara folgen.

dvayaṃ vasuśiraśśaṅkhaṃ kumbhaṃ vikramamastakam |
pūrṇaṃ ghaṭaṃ sadhruvaṃ ca vaidharaṃ ca caturgatim || 414 ||

31.414 Eine Verdoppelung, Śaṅkha mit Vasu als Kopf, Kumbha mit Vikrama als Kopf, Pūrṇa, Ghaṭa mit Dhruva, Vaidhara beziehungsweise Mādhara und Caturgati werden genannt.

mādharaṃ |
śuklaṃ ghaṭaṃ vahniparaṃ vaidharaṃ ca madhudviṣam |
subhadraṃ madhuvidveṣaṃ sarasīruhasambhava || 415 ||

31.415 Es folgen Śukla, Ghaṭa mit Vahni, Vaidhara, Madhudviṣ, Subhadra und Madhuvidveṣa, Lotusgeborener.

kapilākṣaṃ hutavahaṃ nṛsiṃhaṃ ca samuddaret |
bījānyetadviruccārya śuklapītāntimākṣaram || 416 ||

31.416 Kapilākṣa, Hutavaha und Nṛsiṃha werden entnommen. Diese Bījas werden zweimal gesprochen; danach folgt eine Schlusslautverbindung mit Śukla und Pīta.

śīrṣaṃ ca gopanaṃ caṇḍaṃ paścimaṃ jayatatparam |
bhallāyudhaṃ mārutaṃ ca sargiṇaṃ caturāsana || 417 ||

31.417 Eine Kopfangabe, Gopana, Caṇḍa, letzter Laut, Jaya, Bhallāyudha, Māruta und Sargin schließen sich an, Viergesichtiger.

kṛpākaṃ karīraṃ ca vasutacchirasaṃ tathā |
subhadramūrdhvalokeśaṃ vijayaṃ saṃprasāraṇam || 418 ||

31.418 Die unsicheren Chiffren Kṛpāka und Karīra, Vasu als Kopf, Subhadra, Ūrdhvalokeśa, Vijaya und eine Samprasāraṇa-Lautumformung werden genannt.

subhadraṃ puruṣātmānaṃ kalāntaṃ phaṭkṛtiṃ tathā |
nigamādiṃ śaśadharaṃ mādhavaṃ vasumādhavam || 419 ||

31.419 Es folgen Subhadra, Puruṣātman, Kalānta beziehungsweise Kālānta, „phaṭ“, Anfang der heiligen Überlieferung, Śaśadhara, Mādhava, Vasu und Mādhava.

kālāntam |
bhallāyudhaṃ tathāsargaṃ phaṭkṛtiṃ dakṣamakṣaram |
govatiṃ gopanaṃ kumbhaṃ vikramaṃ krodharūpiṇam || 420 ||

31.420 Bhallāyudha, Sarga, „phaṭ“, Dakṣa, Gopati in beschädigter Schreibung, Gopana, Kumbha, Vikrama und Krodharūpin folgen.

pracaṇḍaṃ sārdhamamṛtaṃ mādhavaṃ ghaṭavikramam |
ugrātmānaṃ tathā kumbhaṃ kamalaṃ dvividhuṃtudam || 421 ||

31.421 Darauf stehen Pracaṇḍa, eine Halbierungsverbindung, Amṛta, Mādhava, Ghaṭa mit Vikrama, Ugrātman, Kumbha, Kamala und zweimal Vidhuntuda beziehungsweise nach der Variante zweimal Vasu.

dvirvasuṃ tathā |
dattaṃ bhadraṃ sūdanaṃ ca dakṣāntaṃ huṃphaḍantakam |
svāhāvasānamityevaṃ viṣveksenamahāmanum || 422 ||

31.422 Datta, Bhadra, Sūdana, Dakṣa als Ende, „huṃ phaṭ“ und Svāhā schließen den großen Viṣvaksena-Mantra.

uddharedbījamasyātha tāraṃ kumbhaṃ manuṃ dhruvam |
kalpayedamunaivāṅgamantraṃ mantravicakṣaṇaḥ || 423 ||

31.423 Sein Bīja wird aus Tāra, Kumbha, Manu und Dhruva gebildet; damit gestalte der Mantrakundige auch die Gliedermantras.

drupado dṛṣṭavānetacchando'ticchanda ucyate |
viṣvakseno devatā ca japellakṣatrayaṃ punaḥ || 424 ||

31.424 Drupada hat diesen Mantra geschaut, Aticchandas ist sein Metrum, Viṣvaksena die Gottheit. Dreihunderttausend Wiederholungen werden ausgeführt.

etaṃ mahāmanuṃ brahman japatassiddhi kāṅkṣayā |
surāsurebhyassarvebhyo bhayaṃ tasya praṇaśyati || 425 ||

31.425 Wer diesen großen Mantra im Wunsch nach Vollendung wiederholt, dessen Furcht vor allen Göttern und Asuras vergehe, Brahmā.

kāṅkṣiṇaḥ |
viṣvaksenārādhanaprakāraḥ. |
athedānīṃ pravakṣyāmi tasyārādhanasaṃyutam |
kalpayitvā mahāpadmaṃ dalairdvādaśabhiryutam || 426 ||

31.426 Nun erkläre ich seine Verehrung. Ein großer Lotus mit zwölf Blättern werde eingerichtet.

karṇikāyāṃ samāsīnaṃ sainānyaṃ samyagarcayet |
viṣvaksena namaste'stu namo mṛtyubhayāpaha || 427 ||

31.427 Der Heerführer wird auf dem Fruchtboden sitzend ordnungsgemäß verehrt: „Viṣvaksena, Verehrung sei dir! Verehrung dir, der die Furcht vor dem Tod nimmt!

tenādyam |
nemo nutyubhayānapi |
namaḥ pāriṣa deśāya dhuryaya jagatāṃ namaḥ |
carācarāṇāmadistvaṃ janma nāśo na vidyate || 428 ||

31.428 Verehrung dem Herrn des Gefolges, dem Träger der Weltenlast! Du bist der Ursprung des Beweglichen und Unbeweglichen; Geburt und Vernichtung sind dir nicht eigen.“ Die Variante verändert die Ursprungsaussage.

nādirna |
dhuramādhāya lokānāṃ tvayyeva puruṣottamaḥ |
yoganidrā sukhavaśaśśete śeṣe manohare || 429 ||

31.429 „Nachdem Puruṣottama dir die Last der Welten anvertraut hat, ruht er im Glück des Yoga-Schlafs auf dem schönen Śeṣa.

vividhāya ca |
ekāntināṃ tapobhakti prakarṣakṣīṇakarmaṇām |
bhagavatprāptaye dvāradṛṣṭayastvāṃ prabhūtaye || 430 ||

31.430 Für die ausschließlich Hingegebenen, deren Karma durch die Tiefe von Askese und Hingabe geschwunden ist, bist du das Tor zum Erlangen des Herrn.“ Die Schlussverbindung des Verses ist beschädigt.

brahmāṇamāhuḥ kalpādau pālane madhuvidviṣam |
patiṃ paśūnāṃ saṃhāre jagatastasthuṣāmapi || 431 ||

31.431 „Am Beginn der Weltperiode nennt man dich Brahmā, bei ihrer Erhaltung Madhudviṣ, beim Vergehen der beweglichen und stehenden Welt den Herrn der Geschöpfe.

pādena medinīṃ viśvāṃ madhyena paramambaram |
nākaṃ mūrdhnā tvamākramyatiṣṭhasyeko jaganmayaḥ || 432 ||

31.432 Mit dem Fuß durchmisst du die ganze Erde, mit der Mitte den weiten Raum und mit dem Haupt den Himmel; du stehst als der Eine, der das ganze All ist.

viśvaṃ |
tvaṃ bhūmistvamapāṃ sthānaṃ tejaśca tvaṃ samiraṇaḥ |
ākāśastvaṃ tvāmiyante vibhūtirvāpya tiṣṭhati || 433 ||

31.433 Du bist Erde, du bist der Ort der Wasser, du bist Glanz und Wind, du bist Raum. Alles geht zu dir beziehungsweise besteht als deine Entfaltung“; die letzte Wendung ist beschädigt.

tvameva bhāskaro bhūtvā viśvaṃ tapasi viṣṭapam |
āhlādayasi tadbhūyassomo bhūtvākṛpā nidhiḥ || 434 ||

31.434 „Als Sonne erwärmst du die ganze Welt; als Soma erfreust du sie wieder, du Schatz des Mitgefühls.“ Die Variante der Anrede klärt die im Grundtext widersprüchlich wirkende Form.

nidhe |
satvarūpasya te rūpe guṇāvanyo rajastamaḥ |
śuklarūpe yathā rūpe śuklarūpasya vastunaḥ || 435 ||

31.435 „Du bist von Sattva geprägt; die beiden anderen Guṇas, Rajas und Tamas, sind Formen an dir, wie weitere Farben an einem weißen Gegenstand.“ Die Schlusszeile ist gestört, die Variante nennt Schwarz; das genaue Gleichnis bleibt unsicher.

kṛṣṇa |
tvāṃ sṛṣṭvā bhagavānādau bhaṅtkvā tairhetubhiḥ punaḥ |
tvāṃ smṛtvā sattamaṃ paścātpumāneti tvadātmatām || 436 ||

31.436 „Der Herr erschafft dich am Anfang und löst dich durch jene Ursachen wieder auf. Wer dann deiner als des höchsten Guten gedenkt, gelangt zur Einheit mit deinem Wesen.“ Die Varianten lesen Hören beziehungsweise Erfahren; die Verbenfolge ist nicht vollständig gesichert.

tvāṃ śrutvā |
bhuktvā |
tvamātmavān |
vaibhave nijenaiva bhibhrāṇetvayi viṣṭapam |
pitāmahassukhaṃ śeṣe śeṣe'śeṣajagatpatiḥ || 437 ||

31.437 „Während du durch deine eigene Macht die Welt trägst, ruht der Herr des ganzen Alls, von seiner Last befreit, glücklich auf Śeṣa.“ Der Grundtext enthält eine unklare zusätzliche Anrede an den Urvater; die Variante verdeutlicht das Abnehmen der Last.

vīta bhāra |
ṛgbhiḥ prātastuvanti tvāṃ yajurbhirmadhyamedine |
sāyāhne sāmabhiḥ puṇyaissūryātmānaṃ dvijātayaḥ || 438 ||

31.438 „Morgens preisen dich die Zweimalgeborenen mit Ṛgversen, mittags mit Yajus und abends mit heilvollen Sāman-Gesängen als das Selbst der Sonne.

pravṛttihetuṃ viśvasya tvāmeva prakṛtiṃ viduḥ |
pumāṃsamapyudāsīnaṃ tatsākṣiṇamakalmaṣam || 439 ||

31.439 Dich erkennen sie als Prakṛti, den Anlass aller Weltentfaltung, und ebenso als den unbeteiligten, makellosen Puruṣa, ihren Zeugen.

na kiṅcidabhi rūpaṃ yadviśvaṃ te viṣṭavaṃ punaḥ |
nāstite nāmadheyaṃ catvaṃ nāmāgniṃ suhṛdvidaḥ || 440 ||

31.440 Es gibt nichts in der Welt, das nicht eine deiner Gestalten wäre; und obwohl du keinen begrenzenden Namen hast, gehören dir die Namen.“ Diese Aussage ist nur sinngemäß aus der stark beschädigten Zeile und ihrer Variante erschließbar.

rūpeṇa |
saṅkhyā nāsti guṇānāṃ te tejasāmapi bhāsvataḥ |
ṣaḍguṇā iti uktatvātprameyādīn pracakṣate || 441 ||

31.441 „Deine Eigenschaften und deine leuchtenden Kräfte sind unzählbar. Weil von sechs Eigenschaften gesprochen wird, beschreibt man sie in sechs Grundformen“; die anschließende Bezeichnung ist beschädigt.

śaknoṣi budhyase viśvaṃ bhibharti navikārayam | |
īśiṣe dviṣato haṃsi tvameva bhuvanatrayam || 442 ||

31.442 „Du vermagst alles, erkennst das All, trägst es ohne Veränderung, herrschst darüber und vernichtest Widersacher: Du selbst bist die drei Welten.

hitaiṣī tvaṃ yathā svāmin bhaktānāṃ gatapāpmanām |
tathā ca bāndhapāsteṣāṃ sākṣādātmāhikaṃ bahu || 443 ||

31.443 So wie du, Herr, das Wohl deiner von Vergehen befreiten Verehrer suchst, so tun es ihre Verwandten kaum; du bist unmittelbar ihr eigenes Selbst. Wozu noch viele Worte?

tvadāninava sindhūnāṃ dīdhitīnāmivāṃśumān |
svāminnāmnāyamūlānāṃ vidyānāṃ prabhavo bhavān || 444 ||

31.444 Wie die Sonne Ursprung ihrer Strahlen ist, so bist du, Herr, Ursprung der in der Offenbarung wurzelnden Wissensgebiete.“ Das vorangehende Wasser- beziehungsweise Stromgleichnis ist stark beschädigt; die Variante bietet keine eindeutige Lesung.

jalāmāmina sindurvai |
na tu tiṣṭhanti śāstrāṇi bahuni kathayannapi |
na ca tvadbhaktisārāṇāṃ kalyāṇāni vicintayan || 445 ||

31.445 „Auch wer viele Śāstras vorträgt und über das Heil deiner von Hingabe erfüllten Menschen nachdenkt, kommt damit an kein Ende.“ Die genaue Verbform ist in der Quelle gestört.

bhave'smin duḥ khabahule tvāmāhuryogināṃ gatim |
apāṃ śivānāmādhāramadhvagānāṃ vivāsinām || 446 ||

31.446 „In diesem leidvollen Dasein nennen dich die Yogins ihre Zuflucht, wie heilvolles Wasser den durstigen Wanderern Halt gibt.

dhanyaṃ tava pradeśeṣu gatyantaramapaśyatām |
nirvāpayasi nocecca tvaṃ kaṭākṣasudhārasaiḥ || 447 ||

31.447 Für uns, die keine andere Zuflucht sehen, ist dein Bereich gesegnet. Wenn du uns nicht mit dem Nektar deiner Seitenblicke kühlst,

duḥkhadāvāgni bhirdagdhā jantavastaṃ mahīmayāḥ |
viśālavakṣasaṃ śyāmaṃ puṇḍarīkanibhekṣaṇam || 448 ||

31.448 werden die Geschöpfe vom Waldbrand des Leidens verbrannt.“ Die letzte Verbindung ist beschädigt. „Zu dir, dem Breitbrüstigen, Dunklen, mit Augen wie Lotusblüten,

sālākāracaturbāhuṃ tvā mahaṃ kharaṇaṃ vraje |
cakravāka ivādityaṃ cātako vāridaṃ yathā || 449 ||

31.449 mit vier Armen wie mächtigen Śāla-Stämmen, nehme ich Zuflucht: wie der Cakravāka zur Sonne und der Cātaka zur Regenwolke,

cakorā iva śītāṃśu mārtastvāmahayāśraye |
etatpaṭhati yastotraṃ śrutibhissaṃsthitaṃ tvidam || 450 ||

31.450 wie die Cakoras zum Mond, so komme ich bedrängt zu dir.“ Wer diesen in der Offenbarung gegründeten Hymnus liest,

sthiram |
prīyate tasya bhagavān senānīravilambitam |
dadyācca sampadassarvāstasmaibhaktāya durlabhāḥ || 451 ||

31.451 dessen erbarme sich der erhabene Heerführer unverzüglich und gewähre diesem Verehrer sämtliche schwer erreichbaren Güter. Damit endet das Viṣvaksena-Gebet.

Garuḍa: Träger Viṣṇus und Gestalt des Dienstes

Begleitendes Video aus dem Themenbereich Garuda; keine Rezitation oder Einzelversauslegung der Padma Samhita.

Kapitel 32: Sudarśana-Praxis, Schutz und historische Wirkungslehre

pādmasaṃhitāyām |
dvātriṃśo'dhyāyaḥ |
sudarśanamantrakalpaḥ. |
brahmā |
aihikāmuṣmikaṃ sarvaṃ mantraṃ saudarśanaṃ param |
śuśrūṣorbhagavannadya rahasyamapi pāvanam || 1 ||

32.1 Brahmā sprach: Herr, ich möchte jetzt den höchsten Sudarśana-Mantra hören, der alle diesseitigen und jenseitigen Ziele umfasst, geheim und läuternd ist.

bhaktāya mahyaṃ dātavyaṃ praṇatāya yathātatham |
śrībhagavān |
hanta te katha yiṣyāmi mantraṃ sarvārthasādhanam || 2 ||

32.2 Gib ihn mir, deinem ergebenen, vor dir geneigten Verehrer, in seiner wahren Gestalt. Der erhabene Herr sprach: Wohlan, ich werde dir den alle Ziele verwirklichenden Mantra erklären.

yathārthanāma tenāyaṃ nākhyeyo yasya kasya cit |
udgīthamuddharetpūrvaṃ candramādyaṃ nabhomaṇim || 3 ||

32.3 Sein Name entspricht seiner Wirkung; deshalb soll er nicht beliebig weitergegeben werden. Zuerst werden Udgītha, Candra, Anfangslaut und Nabhomaṇi entnommen,

atriṃ sitadyutiṃ vahniṃ gopanaṃ jvalanaṃ mukham |
ūṣmāṇamudayaṃ vīraṃ pullākṣaṃ viṣṇumastakam || 4 ||

32.4 Atri, Sitadyuti, Vahni, Gopana, Jvalana, Mukha, ein Reibelaut, Udaya, Vīra beziehungsweise Bindu und Pullākṣa mit Viṣṇu als Kopf. Die Variante verändert die Reibelautverbindung.

atrim |
ūṣmāntamudayaṃ binduṃ |
hṛdayāhlādamityeva mantroddhāraścaturmukha |
vahnimādimanusvāraṃ bījamuddhṛtya kalpayet || 5 ||

32.5 Hṛdayāhlāda schließt die Lautgewinnung, Viergesichtiger. Vahni, Anfangslaut und Anusvāra bilden das Bīja.

ṣaḍaṅgamanuvarṇānāmuddhāraḥ kathyate kramāt |
aṅgatrayaṃ caturvaktra pūrvamāviṣkṛtaṃ mayā || 6 ||

32.6 Nun wird die Gewinnung der Gliederlaute der Reihe nach beschrieben. Drei Glieder habe ich zuvor bereits dargelegt, Viergesichtiger.

caturthyantaṃ cakrapadamudgīthādi prayojayet |
anantaraṃ sūryapadaṃ tadvibhakte ca tatpadam || 7 ||

32.7 Das Wort Cakra werde im Dativ mit Udgītha am Anfang eingesetzt; danach folgt eine Verbindung mit Sūrya, ebenfalls im Dativ.

pañcamaṃ ṣaṣṭhamapyaṅgaṃ padaṃ tattadvibhaktikam |
uddhāryaṃ ca sāhasrādi jvālādhārādi pūrvakam || 8 ||

32.8 Auch das fünfte und sechste Glied stehen im Dativ; ihre Bezeichnungen beginnen mit „sahasra“, tausend, beziehungsweise mit „jvālādhāra“, Flammenträger. Die genaue Verteilung aller sechs Namen wird hier nicht vollständig wiederholt.

evamaṅgāni ṣaḍbrahmannuktāni gahanāni te |
ahirbudhynomanordraṣṭā virāṭchandassudarśanaḥ || 9 ||

32.9 Damit sind dir die sechs tiefen Glieder genannt, Brahmā. Ahirbudhnya ist der Seher des Mantras, Virāj das Metrum, Sudarśana

devatā munayaścātra pratyakṣaramathābjaja |
vyāsaḥ kaṇvo nāradaśca vasiṣṭhaḥ paramo bhṛguḥ || 10 ||

32.10 die Gottheit. Für die einzelnen Silben werden als Seher Vyāsa, Kaṇva, Nārada, Vasiṣṭha, der vorzügliche Bhṛgu

atriṣṣaḍete draṣṭāraśchandāṃsyakṣaraśaśśṛṇu |
uṣṇigbṛhatyau gāyatraṃ paṅtkiśca jagatī virāṭ || 11 ||

32.11 und Atri genannt. Höre die sechs zugehörigen Metren: Uṣṇih, Bṛhatī, Gāyatrī, Paṅkti, Jagatī und Virāj.

varṇāḥ kālāgnivarāṇābhāḥ kālāścaivahidevatāḥ |
karayornyasya talayorubhayorakṣarāṇi ṣaṭ || 12 ||

32.12 Die Laute haben die Farbe des Weltzeitfeuers; die Kālas sind ihre Gottheiten. Die sechs Silben werden in beiden Handflächen eingesetzt,

prathamāntārṇaśiṣṭānāmaṅguṣṭhādiṣu parvasu |
aṅgulīṣu kramādevamakṣaranyāsa īritaḥ || 13 ||

32.13 die erste, letzte und übrigen in der entsprechenden Reihenfolge an den Fingergliedern, beginnend mit den Daumen. Die genaue Einzelverteilung ist knapp und nicht vollständig eindeutig formuliert.

dehe ca mūrdhnicāsye ca hṛdaye guhyajānunoḥ |
pādayornyasanīyāni kramānmantrākṣarāṇi ṣaṭ || 14 ||

32.14 Am Körper werden die sechs Mantrasilben der Reihe nach an Kopf, Mund, Herz, verborgener Stelle, Knien und Füßen eingesetzt.

śrīsudarśanagāyatrī maparāṃ na parājitām |
vakṣyāmi tasyāścoddhāraḥ padaśaḥ kathyate'dhunā || 15 ||

32.15 Nun werde ich eine weitere unbesiegbare Śrī-Sudarśana-Gāyatrī erklären; ihre Gewinnung wird Wort für Wort beschrieben.

udgīthādi caturthyantaṃ sudarśanapadaṃ tataḥ |
vettiṃ luḍantamaparaṃ bahvarthaṃ pada mirayet || 16 ||

32.16 Nach Udgītha folgt Sudarśana im Dativ und das Verb „wissen“ in einer Mehrzahlform: sinngemäß „Wir erkennen Sudarśana“. Die grammatische Tempusangabe der Quelle ist beschädigt.

mahāpūrvaṃ cakrapadaṃ tadvibhakti rvibhūtijam |
dhyāyantī padamuccārya pūrvavattiṅvibhūṣitam || 17 ||

32.17 Dann steht Mahācakra im Dativ, verbunden mit einer Mehrzahlform des Meditierens: „Wir meditieren über das große Rad“.

vibhūṣitam |
tatpadaṃ cāsmadādeśo naḥ padaṃ ca dviśīrṣakam |
prapūrvaṃ co dayāntaṃ ca padamityuddharenmanum || 18 ||

32.18 Es folgen „tat“, „naḥ“, „uns“, eine nicht eindeutig überlieferte Zweier-Kopfverbindung und das mit pra beginnende Verb des Antreibens beziehungsweise Erleuchtens. Gemeint ist die übliche Gebetsbewegung „Möge … uns anregen“; der fehlende sichere Subjektswortlaut wird nicht ergänzt.

ca dayāntaṃ |
asya bījaṃ tu pūrvoktaṃ veditavyaṃ caturmukha |
āśāsu daśasu sthāpya mantraṃ taccakramudrayā || 19 ||

32.19 Ihr Bīja entspricht dem zuvor genannten, Viergesichtiger. Mit der Cakra-Mudrā werde der Mantra in den zehn Richtungen eingesetzt.

darśanam |
tanmadhyesthitamātmānamagnijvālāparītavat |
cakrapaṅkajadhyānaprakāraḥ. |
dhyāyet kṣitatale śuddhe sahasradalapaṅkaje || 20 ||

32.20 Man stelle sich selbst in deren Mitte, von Feuerflammen umgeben, vor. Auf reinem Boden wird ein tausendblättriger Lotus meditiert.

karṇikāyāṃ cakradharaṃ dvibhujaṃ vṛttalocanam |
daṃṣṭrākarālavadanaṃ bhrukuṭīkuṭilekṣaṇam || 21 ||

32.21 Auf seinem Fruchtboden steht der Diskusträger, zweiarmig, mit runden Augen, einem durch Hauer furchterregenden Gesicht und zusammengezogenen Brauen,

mahodaraṃ mahākāyaṃ japākusamasannibham |
karaṇḍamukuṭopetaṃ raktāmbaravibhūṣitam || 22 ||

32.22 großbäuchig und großleibig, rot wie eine Hibiskusblüte, mit Karaṇḍa-Krone und rotem Gewand.

dhārayantaṃ śikhāratne cakramekasamaprabham |
nābhinemisamāyuktaṃ jvālāmaṇḍaladussaham || 23 ||

32.23 An seinem Scheiteljuwel trägt er das strahlende Rad mit Nabe und Reifen, dessen Flammenkranz kaum anzublicken ist,

jvalat ṣaḍarasaṃyuktamayutārkasamaprabham |
padmamevaṃ sthitaṃ dhāyettannābhau ca suvistṛte || 24 ||

32.24 mit sechs leuchtenden Speichen und dem Glanz von zehntausend Sonnen. So werde es auf dem Lotus vorgestellt; in seiner weiten Nabe

cakrābhimānisaṃ devaṃ dvihastaṃ puruṣaṃsthitam |
raktāmbaradharaṃ raktaṃ raktacandanapaṅkilam || 25 ||

32.25 steht die über dem Rad waltende männliche Gottheit, zweiarmig, rot und rotgewandet, mit rotem Sandel bestrichen,

karaṇḍamukuṭopetaṃ sarvākalpapariṣkṛtam |
daṃṣṭrākarāvadanaṃ bhrukuṭīkuṭilānanam || 26 ||

32.26 mit Karaṇḍa-Krone und allem Schmuck, mit Hauermaul und durch zusammengezogene Brauen gekrümmtem Gesicht,

udgirantaṃ hutavahaṃ kharaṇḍairmārutānukam |
viṣphuliṅgān durviṣahānvisṛjantamanekaśaḥ || 27 ||

32.27 Feuer ausstoßend, vom Wind angefacht, und viele unerträgliche Funken ausstreuend. Die Wortverbindung über das Ausstoßen ist beschädigt.

kāmarūpa sahasrebhyaḥ pralayāmbadanisvanam |
tarjanaṃ vāmatarjanyā bibhrāṇaṃ dakṣiṇe kare || 28 ||

32.28 Aus tausend nach Wunsch angenommenen Formen ertönt ein Laut wie der Donner der Weltauflösungswolken. Der linke Zeigefinger droht,

samūhebhyaḥ |
nipīḍitāṅgaliṃ śatruṃ praharanni vabhīṣaṇam |
dahanniva ca netrābhyāṃ pibanniva mahodadhim || 29 ||

32.29 während die rechte Hand mit zusammengepressten Fingern erscheint, als schlage sie den Feind. Seine Augen wirken, als verbrennten sie alles, er selbst, als trinke er den großen Ozean aus.

dhyātvaivamarcayedbhogairarghyādibhiratandritaḥ |
siddhaye mantrarājasya puraścaryā yathoditā || 30 ||

32.30 Nach dieser Meditation verehre man unermüdlich mit Arghya und den übrigen Gaben. Die vorbereitende Praxis zur Vollendung des Mantrakönigs folgt dem früheren Verfahren.

deśe kāle ca mantrasya rūpaṃ saṅkhyā ca pūrvavat |
mantrasādhananiyamaḥ. |
khākakandaphalakṣīrasaktupiṇḍānna bhakṣaṇaḥ || 31 ||

32.31 Ort, Zeit, Gestalt und Wiederholungszahl entsprechen den früheren Angaben. Als Nahrung nennt die Quelle Gemüse, Knollen, Früchte, Milch, geröstetes Mehl und Reisbissen; das erste Wort ist beschädigt.

japasaṅkhyā |
toyaisparpaṇamagnau ca juhuyātsamidādibhiḥ |
mandrassidhyati tasyaivaṃ kurvāṇasya yathāvidhi || 32 ||

32.32 Wasser-Tarpana und Homa mit Brennholz und den übrigen Stoffen werden ausgeführt. Wer so vorschriftsmäßig handelt, dem werde der Mantra vollendet.

siddhaiṃ ca sūcayatyasya svapne maṅgaladarśanam |
śāntikapauṣṭikādikarmasu mantraviniyogavidhiḥ. |
prayuñjītatato mantraṃ śāntikādiṣu karmasu || 33 ||

32.33 Heilvolle Traumerscheinungen zeigten ihm die Vollendung an. Danach werde der Mantra für Befriedung und weitere Handlungen verwendet.

ṣoḍaśastambhasaṃyuktaṃ kalpayedyāgaṇamaṇṭapam |
sthāpayettatra vidhipatkumbhānāṃ pañcaviṃśatim || 34 ||

32.34 Ein Opferpavillon mit sechzehn Säulen werde errichtet; darin werden fünfundzwanzig Krüge vorschriftsmäßig aufgestellt,

veṣṭitān sūtravastrādyai rdhānyarāśiṣu maṅgalān |
eṣu dravyāṇi saṅgṛhya nyasetkamalasambhava || 35 ||

32.35 mit Fäden und Gewändern umwickelt, heilvoll auf Getreidehaufen. In sie werden die folgenden Stoffe eingesetzt, Lotusgeborener:

ghṛtamuṣṇodakaṃ ratnaṃ phaladoka manantaram |
lohatoyaṃ marjānāmbho gandhāmbhaśācakṣatodakam || 36 ||

32.36 Ghee, warmes Wasser, Edelsteine, Fruchtwasser, Metallwasser, Reinigungswasser, Duftwasser und Akṣata-Wasser,

yapodakaṃ kramādheṣu kumbheṣu navasu kṣipet |
pādyaṃ guḷodakaṃ caiva dadhi cekṣurasaṃ tathā || 37 ||

32.37 sowie Gerstenwasser, in die neun Krüge der Reihe nach. Danach folgen Pādya, Rohzuckerwasser, Dickmilch und Zuckerrohrsaft; eine Variante nennt Honig.

madhu vekṣu |
arghyaṃ ca nālikerāmbhaḥ kṣīraṃ ca tadanantaram |
sarvauṣadhibajalaṃ tadvadācāmaṃ maṅgalodakam || 38 ||

32.38 Arghya, Kokoswasser, Milch, Wasser aller Heilpflanzen, Ācamana und glückbringendes Wasser schließen sich an,

madhupūrvaṃ śāntivāri pañcagavyamanantaram |
mūlodakaṃ kaṣāyāmbhaḥ pukṣpavāri caturmukha || 39 ||

32.39 ferner Honig, Friedenswasser, Pañcagavya, Wurzelwasser, Absud beziehungsweise nach der Variante Waschwasser und Blütenwasser, Viergesichtiger.

kṣālanāmbhaḥ puṣpandari |
dravyāṇye teṣu kumbheṣu bahiṣṭheṣu vinikṣipet |
pratyekaṃ śatakṛtvaśca mandreṇai vābhimantrayet || 40 ||

32.40 Diese Stoffe kommen in die äußeren Krüge. Jeder einzelne Krug werde hundertmal mit dem Mantra besprochen.

kumbhe dravyāṇi nikṣipya cakrabjaṃ vartayettataḥ |
tanmadhyemantrarājena yaṣṭavyaṃ tatsudarśanam || 41 ||

32.41 Nach dem Einfüllen der Stoffe wird ein Diskus-Lotus-Maṇḍala angelegt; in seiner Mitte wird Sudarśana mit dem Mantrakönig verehrt.

kuṇḍevṛtteca juhuyātsami dannādibhiḥ kramāt |
hutvā niśāyāṃ mānunā prabhāte'rghyādibhiḥ kramāt || 42 ||

32.42 In einer runden Feuergrube werden der Reihe nach Brennholz, Reis und weitere Gaben geopfert. Nach nächtlichem Homa folgt morgens erneut die Verehrung mit Arghya und den übrigen Gaben,

dannaghṛtādibhiḥ |
arcayitvā hetirājaṃ hutvāgnau samidādibhiḥ |
bhūrjapatre likheccakraṃ nābhinemisamanvitam || 43 ||

32.43 dann Homa mit Brennholz und weiteren Stoffen. Auf Birkenrinde wird ein Rad mit Nabe, Reifen

ṣaḍaraṃ tatra pūrvādi kramāccaiva ṣaḍakṣaram |
likhitvacchandasāmādi tanmadhyai sādhyanāma ca || 44 ||

32.44 und sechs Speichen gezeichnet; darauf stehen die sechs Silben von Osten an, in der Mitte Praṇava und der Name der betroffenen Person.

kramādevam |
hemasūcyālikheddravyairmiśritaiścandanādibhiḥ |
candanadvayakāśmirarocanāguru mukhyakaiḥ || 45 ||

32.45 Geschrieben wird mit einer goldenen Nadel und einer Mischung aus den beiden Sandelarten, Safran, Rocanā, Aguru und weiteren Duftstoffen.

sammitau |mukhyadravyai |
gandhadravyaissusaṃpiṣṭaiḥ paścāttāṃ bhūrjapatrikām |
gulikāṃ kārayettāṃ ca śālitaṇḍularāśiṣu || 46 ||

32.46 Diese sind fein zerrieben. Die Birkenrinde werde zu einer Kapsel geformt und in Śāli-Reishaufen

adhivāsyā svahaṃ kumbhaissnāpayitvā yathāvidhi |
bandhayettāṃ māturaṅgemandreṇānena mantravit || 47 ||

32.47 rituell gelagert. Nach dem vorschriftsmäßigen Krugbad werde sie unter dem Mantra am Körper des Erkrankten befestigt. „Mātur aṅge“ ist hier offenbar beschädigt; der Zusammenhang bezeichnet den Kranken.

turaiḥ kumbhaiḥ sthāpayitvā |
gulikābandhanenaiva muktorogādibhirnaraḥ |
tejasvī bhavati kṣipraṃ tvacā mukto yathāragaḥ || 48 ||

32.48 Durch das Anlegen der Kapsel werde der Mensch von Krankheit und weiteren Störungen frei und strahle bald wie eine Schlange, die ihre Haut abgestreift hat. Dies ist das Heilungsversprechen des Ritualtextes.

jvalitasya bhavecchāntiḥ prasūnairnimbasambhavaiḥ |
dūrvāṅkurāṃścūtadalaissiktairmadhupayoghṛtaiḥ || 49 ||

32.49 Zur Fieberbefriedung werden Nimba-Blüten, Dūrvā-Sprosse und Mango-Blätter, benetzt mit Honig, Milch und Ghee, genannt.

manunā juhuyādagnau saptarātramatantritaḥ |
pratyehaṃ daśasāhasrasaṅkhyāyā rogisannidhau || 50 ||

32.50 Sieben Nächte lang werden in Gegenwart des Erkrankten täglich zehntausend Mantra-Opfer im Feuer vollzogen.

abhiṣicya tathā kumbhai rogiṇaṃ cakravidyayā |
badhvā ca gulikāṃ mantrīmocayejjvalitaṃ jvarāt || 51 ||

32.51 Der Erkrankte werde unter der Cakra-Vidyā mit den Krügen begossen und mit der Kapsel versehen; dies befreie ihn nach dem Text vom Fieber.

gobhūhiraṇyavastrādyairmantriṇaṃ toṣayettataḥ |
brāhmaṇebhyo yathāśakti dadyādgokambalādikam || 52 ||

32.52 Der Mantrakundige werde mit Kühen, Land, Gold, Gewändern und anderen Gaben erfreut; Brahmanen erhalten nach Kräften Kühe, Decken und weitere Geschenke.

bhūtagrahi piśācādi pīḍitānāṃ tathā nṛṇām |
śāntaye juhuyādagnau kiṃśukotthaissamicchataiḥ || 53 ||

32.53 Für Menschen, die als von Bhūtas, Grahas oder Piśācas bedrängt gelten, beschreibt die Quelle einen Homa mit Kiṃśuka-Holz,

gṛhītānāṃ |
triyahaṃ trisahasraiśca teṣāṃ badhvā śikhāṃ tataḥ |
guggulūtthena dhūpena dhūpitān gṛhapīḍitān || 54 ||

32.54 drei Tage lang mit dreitausend Gaben. Danach werde ihr Haarschopf gebunden und mit Guggulu geräuchert.

tāḍayenmantrajaptena daṇḍena latayāpi vā |
piśācādistato brūyānmuñchāmiti prapīḍitaḥ || 55 ||

32.55 Der historische Exorzismus sieht das Schlagen der betroffenen Person mit einem besprochenen Stab oder einer Rute vor. Der bedrängte Piśāca solle dann sagen: „Ich lasse los.“ Die Passage beschreibt eine gewaltsame Ritualpraxis, keine geeignete Behandlung erkrankter Menschen.

śapathaṃ kārayitvātu śikhābandhaṃ ca mocayet |
sthāpitaiḥ kalaśaiḥ paścānmantreṇa grahapīḍitam || 56 ||

32.56 Nach einem erzwungenen Schwur werde die Haarbindung gelöst; anschließend werde der Betroffene mit den aufgestellten Krügen unter dem Mantra

snāpayedbandhayecchāpi gulikāmabhimantritām |
tato vimucya terogāccheto vāgbhirupadravāt || 57 ||

32.57 gebadet und mit der besprochenen Kapsel versehen. Danach werde er von Krankheit und Störungen des Geistes beziehungsweise der Rede befreit; die entsprechende Zeile ist beschädigt.

gṛhṇanviceto vābhi rūpavān |
tejasvī śatamāyuśca bhavenmantraprabhāvataḥ |
nārīca durbhagā cakradhāraṇātsubhagā bhavet || 58 ||

32.58 Er werde strahlend und hundert Jahre alt durch die Mantramacht. Eine vom Unglück betroffene Frau werde durch Tragen des Cakra-Zeichens glückbegünstigt.

vandhyā ca garbhiṇī sadyassuprasūssyādapapranūḥ |
anṛtussyādṛtumatī vimukhā sumukhā bhavet || 59 ||

32.59 Eine unfruchtbare Frau werde schwanger, eine von Fehlgeburten betroffene gebäre gut, eine Frau ohne Menstruation werde wieder menstruieren und eine abgewandte werde zugewandt, behauptet die Quelle.

virahe saṅgatā bhartā bhavedacirakālataḥ |
strīprasūḥ puṃprasūtiśca antanā stanamaṇḍitā || 60 ||

32.60 Bei Trennung werde sie bald mit ihrem Ehemann vereint; wer Töchter gebiert, gebäre Söhne. Die letzte Wendung über die Brust ist beschädigt. Diese historischen Fruchtbarkeits- und Geschlechterwünsche werden als Aussagen des Textes wiedergegeben.

kumārapakṣipīḍādau bālānāṃ ca yathoditaiḥ |
vidibhirmucyate duḥkhāllabhate cāyuruttamam || 61 ||

32.61 Auch Kinder würden bei Bedrängnis durch Kumāra, Vogelmächte und Ähnliches mittels der beschriebenen Riten vom Leiden frei und erlangten ein langes Leben.

prāsādādiṣu brahmarakṣassamuccāṭanavidhiḥ. |
prāsādepi narendrasya brahmarakṣomukhairgṛhaiḥ |
praveśe sati tanmadhye kumbhān ratnasamanvitān || 62 ||

32.62 Wenn in einen königlichen Palast Brahmarākṣasas oder andere Grahas eingedrungen seien, stelle man darin Krüge mit Edelsteinen auf; die Variante liest rote Krüge.

rakta |
sthāpayitvā yathāpūrvaṃ samidādyairatandritaḥ |
mantreṇa juhuyānmantrī dvādaśāhan samāhitaḥ || 63 ||

32.63 Wie zuvor werden zwölf Tage lang gesammelt und unermüdlich Mantra-Opfer mit Brennholz und den übrigen Stoffen vollzogen,

pratyekaṃ daśasāhasrasaṅkhyāyā kamalāsana |
tāmrapātre śilāyāṃ vā cakramālikhya tatpunaḥ || 64 ||

32.64 jeweils zehntausendmal, Lotusgeborener. Auf Kupfer oder Stein werde das Rad gezeichnet

dhānyarāśiṣu saṃsthāpya niśāyāṃ prātarutthitaḥ |
prāsādadvāri nikhaneddikṣu cāṣṭasu mudritam || 65 ||

32.65 und über Nacht auf Getreidehaufen geweiht. Morgens werde das besprochene beziehungsweise versiegelte Zeichen am Palasteingang und in den acht Richtungen vergraben.

mantritam |
prokṣayetkumbhutoyena gṛhaṃ sarvamaśeṣataḥ |
palāyante grahassarve dūratassarvato mukhāḥ || 66 ||

32.66 Das ganze Haus werde mit Krugwasser besprengt. Alle Grahas flöhen weit in sämtliche Richtungen; die Variante bietet eine abweichende, nicht passende Anwesenheitsformulierung.

upāsante gṛhāssarve purataḥ |
tadraṣṭrepi na tiṣṭhanti sarvakālamasaṃśayam |
prāsādavartinassarve jīvanti nirupadravāḥ || 67 ||

32.67 Sie blieben künftig auch dem Reich fern. Alle Bewohner des Palastes lebten störungsfrei,

dhanadhānyasamṛddhiśca yathā dhanadavesmani |
mūṣikādurnimittanirāvaṇavidhiḥ. |
vastraśayyāsānādīnāṃ daṃśane mūṣikādibhiḥ || 68 ||

32.68 und Geld und Getreide seien reichlich vorhanden wie in Dhanadas Haus. Als Unheilszeichen nennt der Text das Benagen von Gewändern, Betten und Sitzen durch Mäuse und ähnliche Tiere,

raktastrīdarśane vāpi keśānāṃ dahane tathā |
akasmadgopurādīnāṃ dahane'śanipīḍite || 69 ||

32.69 das Sehen einer blutigen beziehungsweise rotgekleideten Frau – „raktastrī“ bleibt mehrdeutig –, brennendes Haar, unvermitteltes Brennen von Tortürmen und Blitzschlag,

bhedane |
niśi śakradhanurdarśe nivāte caityabhūruhaḥ |
bhaṅge valmīkajanane dussvapne'nyatra tādṛśe || 70 ||

32.70 einen nächtlichen Regenbogen, das Brechen eines heiligen Baumes bei Windstille, die Entstehung eines Ameisenhügels, böse Träume und ähnliche Erscheinungen.

evamādau durnimittai śāntimetena kārayet |
yajñavṛkṣasamidbhiśca homaḥ pūrvoktasaṅkhyayā || 71 ||

32.71 Bei solchen als ungünstig verstandenen Zeichen werde mit diesem Mantra die Befriedung vollzogen; Homa mit geeignetem Opferholz erfolgt in der zuvor genannten Anzahl.

puṣṭividhiḥ. |
kuryācca śāntiṃ puṣṭyādikarmaṇā kamalāsana |
karmabhedena kuṇḍabhedavidhiḥ. |
kathyante tāni bahudhā nābhedaṃ yānti bhedataḥ || 72 ||

32.72 Auch Stärkungs- und weitere Handlungen werden so vollzogen, Lotusgeborener. Nun werden unterschiedliche Feuergruben für die verschiedenen Handlungen beschrieben; die Übergangszeile ist beschädigt.

kuṇḍāniśāntiṃ puṣpādi |
sarvābhyudayakarmāṇi caturaśreṣu kārayet |
pauṣṭikaṃ padmakuṇḍeṣu śāntiṃ vṛtte sukhāvahaḥ || 73 ||

32.73 Für allgemeinen Aufstieg dienen viereckige Gruben, für Stärkung lotusförmige, für glückbringende Befriedung runde.

trikoṇe māraṇaṃ karma kuṇḍe cāpākṛtau punaḥ |
uccāṭanaṃ yakṣakanyāsādhane koṇapañcake || 74 ||

32.74 Magisches Töten wird einer dreieckigen Grube, Vertreibung einer bogenförmigen und die Gewinnung einer Yakṣa-Jungfrau einer fünfeckigen zugeordnet.

ṣaḍaśre stambhanaṃ karma saptāśre mohanaṃ bhavet |
vidveṣaṇaṃ navāśresyādaṣṭāśre māraṇaṃ vidhim || 75 ||

32.75 Lähmung gilt für die sechseckige, Bezauberung für die siebeneckige, Erzeugung von Feindschaft für die neuneckige und wiederum Töten für die achteckige Form. Die doppelte Zuordnung des Tötungsritus wird nicht aufgelöst.

ekādaśāśre brahmādivaśīkaraṇamācaret |
kuṇḍe daśāśre paśyādi devatātoṣaṇovidhiḥ || 76 ||

32.76 In einer elfeckigen Grube werde das Gefügigmachen Brahmās und weiterer Gottheiten vollzogen; eine zehneckige dient ihrer Erfreuung. Die Bezeichnung vor „Gottheiten“ ist beschädigt.

dvādaśāśreṣu puruṣaṃ vaikuṇṭhaṃ draṣṭumācaret |
yonyākāre vivāhārthaṃ kanyārthaṃ kamalāsana || 77 ||

32.77 In einer zwölfeckigen werde zur Schau des Puruṣa Vaikuṇṭha geopfert; eine Yoni-förmige dient dem Wunsch nach Heirat und einer Braut, Lotusgeborener. Die Variante nennt Gefügigmachen.

vaśyārthaṃ |
caturviṃśatyaṅgule syādvistārāyāmakalpanam |
khātaṃ tāvadbhireva syātkuṇḍeṣu niyatiṃ śṛṇu || 78 ||

32.78 Länge und Breite werden mit vierundzwanzig Aṅgulas angegeben, zunächst ebenso die Tiefe. Höre die weiteren Regeln für die Gruben.

tadardhaṃ pādamathavā caturaṅgulameva vā |
parito dvyaṅgulaṃ hitvā bahistisraśca vedikāḥ || 79 ||

32.79 Als Tiefen werden auch die Hälfte, ein Viertel oder vier Aṅgulas genannt. Ringsum bleiben zwei Aṅgulas frei; außerhalb werden drei Einfassungsstufen

kāryāstāsāṃ ca vistāraścaturaṅgulasaṃmitaḥ |
tāvatye ponnatirbrahman kuṇḍasya dhanuṣaḥ punaḥ || 80 ||

32.80 angelegt, jeweils vier Aṅgulas breit und ebenso hoch, Brahmā. Für die bogenförmige Grube folgt eine eigene Maßangabe.

aṅgulyā navatiṣṣaṭca jyā ca ṣaṭtriṃśadaṅgulā |
śaṅkuṃ vidhāya tanmadhye daśāṅgulasamāyatam || 81 ||

32.81 Sechsundneunzig Aṅgulas werden für den Bogen und sechsunddreißig für die Sehne genannt. In der Mitte stehe ein zehn Aṅgulas hoher Pflock.

bhrāmayetparitassūtraṃ kuṇḍaṃ tadvalayākṛtim |
caturaśrasya kuṇṭasya vibhajetpañcadhā bhujam || 82 ||

32.82 Mit einer darum geführten Schnur werde die ring- beziehungsweise bogenförmige Grube bestimmt. Die Seite der viereckigen Grube werde in fünf Teile geteilt.

dvau bhāgau bhujamekaṃ catriṃ śatpañcāthavā punaḥ |
aṅgulīnāṃ bhavedeṣāṃ trikoṇāṅke bhujaḥ smṛtaḥ || 83 ||

32.83 Für die dreieckige Grube folgen Angaben von zwei Teilen und dreißig beziehungsweise fünfunddreißig Aṅgulas; die Maßverbindung ist beschädigt und lässt sich nicht als verlässliche Konstruktionsanweisung auflösen.

dvau bhārau |
kuṇḍe ṣaḍaśre ca bhujā aṣṭāṣṭaikādaśāṅgulāḥ |
eko bhujaḥ pañcakoṇe viṃśatyaṅgulisaṃmitaḥ || 84 ||

32.84 Bei der sechseckigen Grube werden „acht, acht, elf“ Aṅgulas als Seitenangabe genannt, ohne eindeutige Verbindung. Eine Seite der fünfeckigen wird mit zwanzig Aṅgulas angegeben.

saptāśre ca bhūjāyāmo yavaṣaṭkādhikaḥ punaḥ |
tisraśca daśa cāṅgulyaḥ kuṇḍe tvaṣṭāśribhiryute || 85 ||

32.85 Für die siebeneckige Grube werden dreizehn Aṅgulas und sechs Yavas genannt; der Übergang zur achteckigen folgt.

dvyadhikā daśa vā bhūmau daśāṃgulyaḥ prakīrtitāḥ |
aṃgulyostu bhujāyāmo nalaskandāṃśa kīrtitaḥ || || 86 ||

32.86 Dort erscheinen zwölf oder zehn Aṅgulas und eine weitere stark beschädigte Teilmaßangabe. Der Text enthält zusätzlich unregelmäßige Versstriche; sie bleiben erhalten.

nāvāśrakuṇḍeṣu yavā pañcakoṇe bhujāyatiḥ |
daśa cāṅgulayaḥ proktā daśāśre ca caturmukha || 87 ||

32.87 Die neuneckige und zehneckige Grube werden mit Yava-Anteilen und zehn Aṅgulas verbunden. Die Grundlesart enthält erneut „fünfeckig“, die Variante korrigiert die Wortgrenze; die genaue Zahlenzuordnung bleibt unsicher.

nacāśrakuṇḍeṣu yavā pañca eko |
yavāḥ pañca bhujāyāmo nava cāṅgulayaḥ smṛtāḥ |
ekādaśāśrekuṇḍe tu yavairaṣṭābhiranvitaḥ || 88 ||

32.88 Neun Aṅgulas und fünf Yavas werden als weitere Seitenlänge genannt. Für die elfeckige Grube folgen acht Yavas,

navāḥ |
aṣṭāvaṅgulayaḥ kuṇḍe dvādaśāśre bhujāyatiḥ |
aṣṭādaśāṃgulā phroktā yonikuṇḍeṣu cāyatiḥ || 89 ||

32.89 und acht Aṅgulas für die zwölfeckige; die Satzgrenze lässt die Zuordnung der Bruchteile offen. Für die Yoni-Grube werden achtzehn Aṅgulas Länge angegeben.

aṣṭau ca catvāriṃśacca bhavedaṃgulayo'bjaja |
gajoṣṭhasannibhā yoniryadvāśvatthadalopamā || 90 ||

32.90 Daneben stehen achtundvierzig Aṅgulas, Lotusgeborener, ohne klar bezeichnete Dimension. Ihre Yoni-Form gleicht einer Elefantenlippe oder einem Aśvattha-Blatt.

kuṇḍā nyuktānyathedānīṃ śāntyādiḥ pratikalpyate |
yatkuṇḍaṃ yasya kathitaṃ śāntyādestasya tadbhavet || 91 ||

32.91 Damit sind die Gruben beschrieben. Bei Befriedung und weiteren Handlungen wird jeweils die dafür genannte Grube verwendet.

dyuktā yathedānīm |
aśvavāraṇaśālāsu cakrayantraṃ yathāvidhi |
likhitvā tāmradārvādau niśāyāmadhivāsayet || 92 ||

32.92 Zum Schutz von Pferde- und Elefantenställen werde das Cakra-Yantra ordnungsgemäß auf Kupfer, Holz oder anderem Material gezeichnet und über Nacht geweiht.

sahaskarṛtaḥ kartapyo homaḥ kuṇḍe śubhe yataḥ |
samidbhiryajña yogyābhiḥ sthāpayetkumbhamarcitam || 93 ||

32.93 Tausend Homa-Gaben aus geeignetem Opferholz werden in der vorgeschriebenen Grube dargebracht; ein verehrter Krug wird aufgestellt. Die Varianten verändern die Grubenangabe.

kumbhe ubhekuṇḍe yathodite |
atha prabhāte śālāyāṃ yantraṃ khanyānmahītale |
prokṣayetkumbhatoyena gajānaśvān pṛthakpṛthak || 94 ||

32.94 Morgens werde das Yantra im Stallboden vergraben; Elefanten und Pferde werden einzeln mit Krugwasser besprengt.

saudarśanena mantreṇa puṇyāhaṃ pācayettathā |
naśyanti vyādhayasteṣāṃ gajāśvānāṃ caturmukha || 95 ||

32.95 Unter dem Sudarśana-Mantra werde die Puṇyāha-Segnung gesprochen. Dadurch verschwänden ihre Krankheiten, Viergesichtiger,

balaṃ syādadhikaṃ teṣāmiti saptāhamācaret |
brāhmaṇebhyo dhanaṃ dadyā dyathāśakti ca dakṣiṇām || 96 ||

32.96 und ihre Kraft nehme zu. Dies werde sieben Tage lang ausgeführt; Brahmanen erhalten nach Kräften Geld und Dakṣiṇā. Die Variante nennt auch den Ācārya.

bhavatyadhikamiti saptāhaṃ tu samācaret |
dācāryaya ca |
ūrjasvalamatho brahman gajāśvaṃjāyate bhṛśam |
tathā ca pratyahaṃ homassyātsudarśanavidyayā || 97 ||

32.97 Elefanten und Pferde würden dadurch besonders kräftig, Brahmā. Täglich werde Homa mit der Sudarśana-Vidyā vollzogen.

mārgasthalamatho |
itthaṃ gomahiṣādīnāṃ rakṣāṃ kurvīta mandravit |
purarakṣāvidhiḥ. |
purarakṣāmathabrahman pravakṣyāmi yathātatham || 98 ||

32.98 Ebenso werde der Schutz von Kühen, Büffeln und weiteren Tieren vollzogen. Nun erkläre ich den Schutz einer Stadt, Brahmā.

stambhaiṣṣoḍaśabhiryuktāṃ darbhamālā pariṣkṛtām |
puramadhye prapāṃ kṛtvā juhuyātsarpiṣā punaḥ || 99 ||

32.99 In der Stadtmitte werde eine Halle mit sechzehn Säulen und Darbha-Girlanden errichtet; darin werde mit Ghee

pālāśībhissamidbhiśca dinānyekonaviṃśatiḥ |
dikṣvāṣṭāsu tathā madhye purasya kamalāsana || 100 ||

32.100 und Palāśa-Holz neunzehn Tage lang geopfert. In den acht Richtungen und in der Mitte der Stadt, Lotusgeborener,

khanyātsaudarśanaṃ yantraṃ sthāpayetkumbhamañjasā |
toyena prokṣayedvidvānnagaraṃ cakravidyayā || 101 ||

32.101 Man soll das Sudarśana-Yantra eingraben und einen Wasserkrug aufstellen. Der Kundige besprengt die Stadt mit diesem Wasser unter der Cakra-Vidyā.

mantraṃ |
ṛgbhiśca pāvamānībhiḥ praśastāryathākramam |
puradvāreṣu saudheṣu maṇṭapeṣu mahībṛtām || 102 ||

32.102 Dazu dienen auch die reinigenden Pāvamānī-Ṛks, in der vorgeschriebenen Reihenfolge. An Stadttoren, Palästen und Versammlungshallen der Herrscher – der Satz wird fortgesetzt. Das isolierte „Mantra“ ist ein redaktioneller Einschub; „praśastār“ ist beschädigt.

sarvatra nikhanecchakraṃ juhuyā tsamidādibhiḥ |
maraṇavyādhidurbhikṣajvarādivyādhayaḥ punaḥ || 103 ||

32.103 Überall soll man das Cakra eingraben und mit Brennhölzern und den weiteren Opferstoffen opfern. Tod, Krankheit, Hungersnot, Fieber und andere Leiden – die zugesagte Wirkung folgt im nächsten Vers.

tkamālādinā |
naśyanti balavantaśca bhavanti puravāsinaḥ |
grāmamadhye tathā dikṣu vidikṣu caturāsana || 104 ||

32.104 Sie verschwinden, und die Stadtbewohner werden kräftig, so die Verheißung des Textes. Ebenso soll man in der Dorfmitte, in den Haupt- und Zwischenrichtungen, o Viergesichtiger – fortgesetzt in Vers 105. Die vorangestellte Lesart ist verstümmelt.

śṛṅgāṭakeṣu sarveṣu nikhanedāyudhā dhipam |
gṛhavetālarakṣāṃsi vyādha yaścajvarā dayaḥ || 105 ||

32.105 An sämtlichen Straßenkreuzungen den Herrn der Waffen eingraben. Haus-Vetālas, Rakṣas-Geister und Krankheiten wie Fieber – fortgesetzt im nächsten Vers.

dibhiḥ |
yo makarādayaḥ |
na bādhante puraṃ gramamapasmārādayastathā |
na taskarabhayaṃ kiñchidakālamaraṇaṃ tathā || 106 ||

32.106 Sie bedrängen Stadt und Dorf nicht; ebenso wenig Fallsucht und ähnliche Leiden. Auch Furcht vor Dieben und vor vorzeitigem Tod soll es nicht geben. Die isolierten Varianten am Anfang sind nur fragmentarisch verständlich. Dies sind religiöse Schutzverheißungen.

puruṣāyuṣavantassyurnarā dhānyadhanānvitāḥ |
saubhāgyaṃ kāntirārogyaṃ tathā kulavipardhayaḥ || 107 ||

32.107 Die Menschen sollen ihre volle Lebensspanne erreichen und über Getreide und Vermögen verfügen. Glück, Schönheit, Gesundheit und Wachstum der Familien werden zugesagt.

brahmavarcasa mityetadbrāhmaṇānāṃ bhaviṣyati |
payasvinyo bhaviṣanti gāvaḥ pīnapayodharāḥ || 108 ||

32.108 Den Brahmanen wird geistliche Ausstrahlung verheißen; die Kühe sollen milchreich sein und volle Euter haben.

manyadyat |
tadrāṣṭreṣu manuṣyāṇāṃ bhadrameva bhaviṣyati |
pannaganivāraṇam. |
atha vakṣyāmi te brahman pannagānāṃ nivāraṇam || 109 ||

32.109 Den Menschen in jenen Ländern soll ausschließlich Heil widerfahren. Nun will ich dir, Brahman, die Abwehr der Schlangen erklären. Das einzelne Variantenfragment vor dem Vers bleibt unklar.

tadrāṣṭepi |
devālaye nadītīre nandanopavaneṣu vā |
catustambhasamāyuktaṃ catustoraṇabhūṣitam || 110 ||

32.110 Bei einem Tempel, an einem Flussufer oder in einem Garten soll man eine Anlage mit vier Säulen und vier geschmückten Torbögen errichten. Die vorausgehende Lesart lautet ungefähr „auch in jenem Land“.

abhito darbhamālābhiśśobhitaṃ homa maṇḍalam |
kṛtvā tasmi nnapāṃ kumbhān sthāpayitvā navāparān || 111 ||

32.111 Ringsum schmückt man den Opferplatz mit Darbha-Girlanden und stellt darin neun Wasserkrüge auf. Die Lesarten präzisieren „Halle“ statt „Kreis“ und „neun“.

maṇṭapam |
nnavān |
prācyāṃ vedyāṃ punaḥ kuryātkuṇḍaṃ pūrvoktalakṣaṇam |
yajedeteṣu kumbheṣu nava mūrtiryajetkramāt || 112 ||

32.112 Auf der östlichen Terrasse errichtet man eine Feuergrube mit den schon beschriebenen Merkmalen. In diesen Krügen verehrt man nacheinander die neun Gestalten.

mūtīryathākramam |
nivedya pāyasaṃ tebhyaḥ paścātkuṇḍe hutāśanam |
ādadītātha tāmreṇa tālamātraṃ bhujaṅgamam || 113 ||

32.113 Man bringt ihnen Milchreis dar und richtet danach das Feuer in der Grube ein. Aus Kupfer fertigt man eine Schlange von einem Tāla Länge. Die Lesarten bestätigen Milchreis als Speisegabe, weichen aber beim Verb des Einrichtens ab.

nivedyaṃ pāyasānnaṃ syāt |
ādadītaṃ tathā |
prakalpya śeṣamantreṇa pratiṣṭāpya pitāmaha |
tasmiṃścakraṃ likhettasya madhye matsyākṛtiṃ punaḥ || 114 ||

32.114 Diese weiht man mit dem Śeṣa-Mantra, o Urvater. Darauf zeichnet man ein Cakra und in dessen Mitte wiederum eine Fischgestalt.

garuḍaṃ śaṅkhapālaṃ ca kṛṣṇamantraṃ ca veṣṭanam |
tannāgayantraṃ kṣīreṇa ghṛtena madhunāpi ca || 115 ||

32.115 Dazu kommen Garuḍa, Śaṅkhapāla und eine Umfassung mit dem Kṛṣṇa-Mantra. Das Nāga-Yantra soll man mit Milch, Ghee und Honig – fortgesetzt im folgenden Vers – baden.

dadhnā śakṛdrasenāpi snāpayeccakravidyayā |
puṣpagandhapradīpādyairupacāraistathāparaiḥ || 116 ||

32.116 Ferner mit Dickmilch und dem flüssigen Anteil von Kuhdung, unter der Cakra-Vidyā. Mit Blumen, Duft, Lampen und weiteren Gaben erfolgt die Verehrung.

iṣṭvā nāgaṃ svamantreṇa cakraṃ cakrasya vidyayā |
kuṇḍamadhye punarnāgayantraṃ khanyādvicakṣaṇaḥ || 117 ||

32.117 Man verehrt den Nāga mit seinem eigenen Mantra und das Cakra mit der Cakra-Vidyā. Anschließend gräbt der Kundige das Nāga-Yantra in der Mitte der Feuergrube ein.

tasya cottānarūpasya hutāśa muparisthitam |
kṛtvā dadhnā ghṛtenāpi payasā madhunāpi vā || 118 ||

32.118 Es liegt mit der Vorderseite nach oben; darüber richtet man das Feuer ein. Mit Dickmilch, Ghee, Milch oder Honig – fortgesetzt im nächsten Vers – wird geopfert.

samidbhirbrahma vṛkṣasya juhuyānmantrakovidaḥ |
sahasrakṛtvaḥ pratyekamatha gopayasokṣitaiḥ || 119 ||

32.119 Der Mantrakundige opfert auch mit Holz des Brahma-Baumes, von jedem Stoff tausendmal; danach mit in Kuhmilch getränkten Gaben.

nīvārabhāgaissaptāhaṃ juhuyādayutairapi |
apo nastvitimantreṇa juhuyātsādhakottamaḥ || 120 ||

32.120 Sieben Tage lang bringt er zehntausend Gaben aus Nīvāra-Reis dar. Der vorzügliche Praktizierende opfert mit dem durch „apo naḥ …“ bezeichneten Mantra. Die Lesart nennt statt Reisanteilen Zweigstücke von Vānīra; der zitierte Mantra-Anfang ist beschädigt und wird nicht ergänzt.

vānīrabhaṅgaiḥ |
triṣvahassu vyatīteṣu parjanyo meghavāhanaḥ |
dvāvayedavanīṃ kṛtsnāṃ bhūyopi salilodayaiḥ || 121 ||

32.121 Nach Ablauf dreier Tage, heißt es, werde der wolkentragende Parjanya die ganze Erde erneut mit Wassermassen überfluten. Die Schreibform des Verbs ist beschädigt; die Lesart stützt „überfluten“. Der Abschnitt wechselt damit von Schlangenabwehr zu Regenwirkung.

ativṛṣṭi praśamanam. |
plāpaye |
ativṛṣṭi praśamanaṃ pravakṣyāmi caturmukha |
viṅgalākāramātmānaṃ dhyātvā piyīṣabhāvitam || 122 ||

32.122 Nun erkläre ich die Besänftigung übermäßigen Regens, o Viergesichtiger. Man meditiert sich selbst in einer wohl als Piṅgala gemeinten Gestalt, von Nektar durchdrungen. „viṅgala“ und die beigefügte Variante sind unsicher.

pi svakṛtaṃ tathā |
śūlavajra dharaṃ cāpi mantravi nmantrabhūṣaṇam |
tailājyasiktai rjuhuyāllājanarṣapalāvaṇaiḥ || 123 ||

32.123 Man stellt sich mit Dreizack und Vajra vor, vom Mantra geschmückt. Geopfert werden öl- und gheebenetzte Puffreis-, Senf- und Salzgaben. Die überlieferten Wörter und Varianten sind erheblich beschädigt; eine Lesart nennt Honig und Rājasarṣapa-Senf.

karaṃ cāpi mantravitkopi bhūṣaṇaḥ |
dbhūribhūṣayaḥ |
madhu ca rājasarṣapalānalaiḥ |
juhuyājjvalite vahnāvayutaṃ saptasāgarāt |
vṛṣṭiśabdaṃ puraskṛtya stambhayeti padadvayam || 124 ||

32.124 Zehntausendmal soll in das lodernde Feuer geopfert werden. Am Mantraende setzt man „Regen“ vor die Aufforderung „halte an“. Die zusätzliche Wendung „aus den sieben Meeren“ lässt sich syntaktisch nicht sicher zuordnen.

prayoktavyamidaṃ brahmanmantrānte mandravedinā |
atha śāmyati sā vṛṣṭirmahatī cakravidyayā || 125 ||

32.125 So soll der Mantrakundige die Formel verwenden, Brahman. Dann, behauptet der Text, legt sich der heftige Regen durch die Cakra-Vidyā.

rāṣṭrādīnāṃ kṣobhaśāntiḥ. |
atha rāṣṭrapurādīnāṃ kṣobhaśāntiṃ tathā śṛṇu |
akṣarāṣṭhagataṃ cakraṃ pratiṣṭhāpya yathāvidhi || 126 ||

32.126 Höre nun auch über Unruhe und ihre Besänftigung in Ländern und Städten. Man weiht vorschriftsmäßig ein in Akṣa-Holz angebrachtes Cakra. Die Holzbezeichnung ist in „akṣarāṣṭhagata“ verschrieben.

pure rāṣṭre tathā khanyāttatkāṣṭhairjuhuyāttathā |
sahasā kṣobhamāyānti vājivāraṇasaṃkulam || 127 ||

32.127 Dieses gräbt man in Stadt oder Land ein und opfert mit Holz desselben Baumes. Plötzlich gerät das von Pferden und Elefanten erfüllte Land in Aufruhr – der Text beschreibt zunächst das Hervorrufen der Unruhe.

tathā caiva |
rāṣṭraṃ ca kṣubhitaṃ brahmannanavasthaṃ bhaviṣyati |
yati śāntau matiṃ kuryāccakramudvāsya tatpunaḥ || 128 ||

32.128 Das erschütterte Land wird haltlos, Brahman. Entschließt man sich zur Befriedung, entlässt man die Gegenwart aus dem Cakra wieder.

snāpayedbhagavantaṃ ca sahaśrakalaśāmbabhiḥ |
jhaḍityeva praśāntaṃ pyādduritaṃ purarāṣṭrayoḥ || 129 ||

32.129 Man badet den Herrn mit Wasser aus tausend Krügen. Darauf soll sich das Unheil von Stadt und Land augenblicklich legen. Die verdorbenen Schreibformen ändern den erkennbaren Satzsinn nicht.

rāṣṭādilambhanam. |
rāṣṭrādilambhanaṃ te'dya pravakṣyāmi caturmukha |
upetaṃ dalaṣaṭkoṇe karṇikākesarānvitam || 130 ||

32.130 Nun erkläre ich dir die Erlangung eines Landes, o Viergesichtiger. Man fertigt einen Cakra-Lotus mit sechs Ecken beziehungsweise entsprechend angeordneten Blättern, Samenkapsel und Staubfäden. „lambhana“ steht hier dem Sinn nach für Erlangen.

cakrābjaṃ kārayedbhūmau medhyāyāṃ kamalāsana |
tadbahirnābhivalayaṃ ṣaḍaraṃ tadbhahirlikhet || 131 ||

32.131 Auf gereinigtem Boden soll dieser entstehen, o Lotusthronender. Außen zeichnet man den Nabenring und darum sechs Speichen.

tadbahirnemivalaṃya jvālāmālā samanvitam |
tadbahiḥ kalpayetpīṭhaṃ caturdvāra pariṣkṛtam || 132 ||

32.132 Außerhalb zeichnet man den Radkranz, umgeben von einer Flammengirlande. Darum legt man einen Sockel mit vier Toren an.

śobhopaśobhayuktaṃ ca kṛtvā maṇḍalamidṛśam |
tasmin sudarśanaṃ brahman pūjayitvā yathāvidhi || 133 ||

32.133 Hat man dieses Maṇḍala mit Haupt- und Nebenschmuck gestaltet, verehrt man darin Sudarśana vorschriftsmäßig, Brahman.

bhogopa |
samidbhirannai rāṅyaiścha hutvā mantraṃ prasīdatu |
śṛṅge cakraṃ deharāṣṭraṃ deharāṣṭraṃ tathā dhanam || 134 ||

32.134 Nach Opfern aus Brennhölzern, Speisen und Ghee folgt eine Bitte an das Cakra um Land und Vermögen. Der überlieferte Wortlaut ist stark entstellt und wiederholt „deharāṣṭram“; auch die Variante stellt keinen sicheren vollständigen Gebetstext her.

mahyaṃ tvaṅge cakramekaṃ |
ityetāṃ pāvanīṃ gādhāṃ japānte prārthayanpaṭhet |
atha tasya puraṃ rāṣṭraṃ grāmaṃ cakraṃ prayacchati || 135 ||

32.135 Diese reinigende Strophe soll man am Ende des Japa bittend rezitieren. Dann gewährt das Cakra, heißt es, Stadt, Land und Dorf. Eine Variante hat „feurig“ statt „reinigend“.

pāvakīm |
yadi tasya |
prabhraṣṭarājya prāptividhiḥ. |
atha prabhaṣṭarājyānāṃ manujānāṃ yathā śriyaḥ |
tathā vakṣyāmite brahmannuvāyaṃ cakravidyayā || 136 ||

32.136 Nun erkläre ich dir, Brahman, ein Mittel der Cakra-Vidyā, durch das Menschen, die ihr Reich verloren haben, wieder Wohlergehen erlangen. Mehrere Wörter sind verschrieben; die Überschrift bestätigt die Wiedergewinnung verlorener Herrschaft.

purā bhūtā |
antasthitasya padmasya syātpalāśacatuṣṭayam |
athāṣṭau dvādaśa brahman ṣoḍaśātha catuṣṭayam || 137 ||

32.137 Der innerste Lotus hat vier Blätter; es folgen acht, zwölf und sechzehn. Die anschließend überlieferten Zahlwörter sind auseinandergerissen; die Varianten bieten unter anderem „vierundfünfzig“ und sichern die Folge nicht.

atha |
syātpañcāśaccatuṣṭayam |
tathā |
viṃśatiśca tathā triṃśaddvau krameṇa bahiśchadāḥ |
iti ṣaḍvidha patrasya karṇikāyāṃ sudarśanam || 138 ||

32.138 Außen folgen dem erkennbaren Zusammenhang nach vierundzwanzig und zweiunddreißig Blätter. In der Samenkapsel dieses sechsfach gegliederten Lotus steht Sudarśana. Die Zahlfolge wird hier im Zusammenhang gelesen, nicht als gesicherte geometrische Rekonstruktion.

mantrasya |
yeṣvatho ṣaṭprakāreṣu palāśeṣu yathākramam |
mūrtīścatasraḥ prathamaṃ tathāṣṭau dvyadhikā daśa || 139 ||

32.139 Auf den sechs Blattkreisen verehrt man in entsprechender Reihenfolge zunächst vier Gestalten, dann acht und zwölf.

iṣṭvāṣat yaṭphrakāreṣu |
ṣoḍaśātha sahasraṃ ca viṃśatiśca pitāmaha |
atha dvātriṃśatiṃ paścādantarāleṣu ṣaṭ svapi || 140 ||

32.140 Danach nennt der Text sechzehn, „tausend und zwanzig“ und schließlich zweiunddreißig. Die Stelle ist offenkundig gestört gegenüber der Blattfolge; vermutlich ist eine Vierundzwanzigergruppe betroffen, doch wird die überlieferte Tausendzahl nicht stillschweigend ersetzt. Auch die sechs Zwischenräume werden einbezogen.

satsvapi |
yathākramaṃ bhūṣaṇāni śrīvatsaprabhṛtīnyatha |
aṣṭau śaktīśśriyā sārdhaṃ cakrādiṃ homa maṇḍalam || 141 ||

32.141 Dort verehrt man nacheinander die Schmuckzeichen, beginnend mit Śrīvatsa, ferner die acht Śaktis zusammen mit Śrī und die Waffen, beginnend mit Cakra. „Homa-Kreis“ beziehungsweise die Variante „Halle“ ist syntaktisch lose angeschlossen.

maṇṭapam |
kavīn saptādhikān pañca kumudādīnanantaram |
indrādīnatha dikpālān pūjayenmantrakalpavit || 142 ||

32.142 Es folgen die zwölf als „Seher“ bezeichneten Wesen – wörtlich „fünf zuzüglich sieben“ –, danach Kumuda und die übrigen sowie die Richtungswächter mit Indra an der Spitze. So verehrt sie der Kenner des Mantrarituals.

samidbhirbhilvarūpābhistalaiḥ padmaistathā ghṛtaiḥ |
sahasrakṛtvaḥ pratyekaṃ juhuyāccakravidyayā || 143 ||

32.143 Mit Bilva-Holz, Sesam, Lotusblüten und Ghee opfert man unter der Cakra-Vidyā, von jedem Stoff tausendmal. Die Schreibungen für Bilva-Holz und Sesam sind beschädigt, aber im Zusammenhang erkennbar.

itthaṃ gate saptarātre prātarutthāya mantravit |
sthāpitaiḥ pañcaviṃśatyā kumbhaiśśālikṛtāsanaiḥ || 144 ||

32.144 Nach sieben Nächten erhebt sich der Mantrakundige morgens. Er verwendet fünfundzwanzig Krüge, die auf Unterlagen aus Śāli-Reis aufgestellt sind.

ghṛtādipūritairbrahman cakravidyābhimantritaiḥ |
rājyabhraṣṭaṃ mantrahīnaṃ danyubhiḥ paripīḍitam || 145 ||

32.145 Sie sind mit Ghee und den weiteren Stoffen gefüllt und mit der Cakra-Vidyā besprochen. Der Betroffene hat sein Reich verloren, ist ohne Beistand beziehungsweise nach der Lesart ohne Glück und wird von Räubern bedrängt.

bhāgyahīnaṃ |
rājānaṃ brāhmaṇaṃ vaiśyaṃ tathānyaṃ duritāhatam |
abhiṣiṃcet smaran cakraṃ tanmantreṇa vidhānavit || 146 ||

32.146 Einen solchen König, Brahmanen, Vaiśya oder anderen vom Unglück Getroffenen soll der Ritualkundige unter innerer Vergegenwärtigung des Cakra mit dessen Mantra übergießen.

tathā prakalpayetyantraṃ dāpayeddakṣiṇāṃ guroḥ |
itthaṃ kṛte caturviktrasaubhāgyaṃ rājyalambhanam || 147 ||

32.147 Ebenso fertigt man ein Yantra und lässt dem Lehrer die Dakṣiṇā geben. So durchgeführt, soll das Verfahren Glück und Wiedererlangung der Herrschaft bewirken, o Viergesichtiger. Die Varianten lauten abweichend „Überschreitung des Königs“ und „Herrschaft verleihend“.

rājalaṅghanaṃ. rājyalābhadam |
dasyunāśo bhavedbhadraṃ syātsudarśanatejasā |
ādāvante tathā brahman haṃsamantravatā punaḥ || 148 ||

32.148 Räuber sollen vernichtet werden und Heil soll durch Sudarśanas Glanz entstehen. Weiter nennt der Text eine Anwendung mit dem Haṃsa-Mantra am Anfang und Ende; eine Variante bietet Viśva statt Haṃsa.

viśva |
nāśayeccakramantreṇa viṣaṃ sthāparajaṅgamam |
saṅgrāmavijayavidhiḥ. |
atha saṅgrāmavijayaṃ vakṣyāmi kamalāsana || 149 ||

32.149 Damit und mit dem Cakra-Mantra soll pflanzliches beziehungsweise mineralisches und tierisches Gift beseitigt werden. Dies ist eine historische Wirksamkeitsbehauptung. Nun erkläre ich den Sieg in der Schlacht, o Lotusthronender.

kṛpāṇe torame śaktau śareṣu valaye tathā |
āyudheṣu tathānyeṣu lalāṭe vājihastinām || 150 ||

32.150 Auf Schwert, wohl Wurfspeer, Lanze, Pfeile, Ringwaffe und weitere Waffen sowie auf die Stirn von Pferden und Elefanten zeichnet man das Zeichen. „torama“ bleibt als Waffenname unsicher.

tathā dvaja paṭhānteṣu likhitvācakramaṇḍalam |
praviśya samaraṃ bhīmaṃ ripūṇāṃ romaharṣaṇam || 151 ||

32.151 Auch auf Fahnentücher beziehungsweise, nach der Lesart, Banner zeichnet man das Cakra-Maṇḍala. Dann zieht man in die furchtbare Schlacht, die den Feinden die Haare aufrichtet.

patākeṣu |
heṣitena turaṅgāṇāṃ bṛhmitena viṣāṇinām |
harṣanādena yodhānāṃ rathanemisvanaistathā || 152 ||

32.152 Sie ist erfüllt vom Wiehern der Pferde, vom Trompeten der Elefanten, vom Jubel der Kämpfer und vom Dröhnen der Wagenräder.

turaṅgama khurakṣuṇḍaiḥ pārthivaiḥ pāṃsumaṇḍalaiḥ |
tirohitanabhassūryaṃ kṛtāntasadanopamam || 153 ||

32.153 Die von Pferdehufen aufgewirbelten Staubwolken verhüllen Himmel und Sonne; die Schlacht gleicht der Behausung des Todes.

rudhirāsrāva saṃbhrāntaṃ vetālamithunodyatam |
māṃsasaṅgrāha ṇoḍḍīnasahasraśyenasaṅkulam || 154 ||

32.154 Blutströme verbreiten Schrecken, Vetāla-Paare erheben sich, und tausend Falken fliegen umher, um Fleisch zu sammeln. Die Varianten verändern Einzelheiten des Blut- und Vogelbildes, ohne einen durchweg sicheren Satz zu ergeben.

rudhirasvamasaṃ |
ṇāsīna |
jvālāmālāmayaṃ cakraṃ dhyāyan jitvā ripūnapi |
akṣanāgapraharaṇairniṣkṛyetpṛtanāmukham || 155 ||

32.155 Während man das aus Flammengirlanden bestehende Cakra meditiert, soll man die Feinde besiegen und aus der Schlachtfront wieder hervorkommen. Die Wendung über Wagenachsen, Elefanten oder Waffen ist beschädigt und nicht eindeutig zu gliedern.

atha vā rājyasīmāsu śaṅkān khadirasambhavān |
sthāpayeccakramentreṇa hutaśiṣṭaghṛtokṣitān || 156 ||

32.156 Oder man stellt an den Landesgrenzen Khadira-Pflöcke auf, mit dem Cakra-Mantra und mit dem nach dem Opfer verbliebenen Ghee besprengt.

agniprakārarūpastena śakyaṃ prekṣituṃ paraiḥ |
praveśe kampanaṃ brahman brahmavidyā prabhāvataḥ || 157 ||

32.157 Sie sollen die Gestalt einer Feuermauer annehmen, die Feinde nicht einmal ansehen können. Beim Eindringen würden sie erzittern durch die Macht der Brahma-Vidyā; die Lesart hat „wie viel weniger [können sie eindringen], Brahman, durch die Cakra[-Vidyā]“.

kiṃpunarbrahman cakra |
yatra yatra bhayaṃ puṃsāṃ tatra tatrābhayaṃ bhavet |
cakramadhyastamātmānaṃ dhyāyantaṃ kupitātmanaḥ || 158 ||

32.158 Wo immer Menschen Furcht haben, dort soll Furchtlosigkeit entstehen. Man meditiert sich selbst in der Mitte des Cakra; der Anschluss „von erzürntem Wesen“ ist nicht eindeutig.

dhyātvāntaṃ |
parvatārohaṇe'raṇye sāgaraplavanādiṣu |
vyāghrasiṃhavarāhādi sannipātaiḥ khile pathi || 159 ||

32.159 Beim Bergsteigen, im Wald, beim Überqueren des Meeres und auf gefährlichen Wegen mit Tigern, Löwen, Wildschweinen und anderen Tieren – fortgesetzt im folgenden Vers.

gacchanna bhayamāpnoti cakramantramimaṃ japan |
taṃ nacchindanti śastrāṇi na taṃ dahati pāpakaḥ || 160 ||

32.160 Wer so geht und dieses Cakra-Mantra wiederholt, soll keine Furcht erfahren. Waffen zerschneiden ihn nicht, Feuer verbrennt ihn nicht, verkündet der Text. Diese sakrale Unverletzlichkeitssprache ist keine Zusicherung tatsächlicher körperlicher Unverwundbarkeit.

yamavā |
na cainaṃ kledayantyāpo yasyaiṣa hṛdaye manuḥ |
brāhmaṇakṣatravaiśyānāṃ śūdrāṇāṃ kamalāsana || 161 ||

32.161 Auch Wasser durchnässt den nicht, der dieses Mantra im Herzen trägt. Für Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas und Śūdras, o Lotusthronender – nun beginnt eine neue Anwendung.

pratilomānulomānāṃ kuryātsaṃ vanasaṃ punaḥ |
samidbhirbrahmavṛkṣāṇāmaśvatthavaṭavṛkṣayoḥ || 162 ||

32.162 Sowie für die als Pratiloma und Anuloma eingestuften Abstammungsgruppen werden Anziehungsriten beschrieben. Dazu dienen Hölzer von Brahma-Baum, Aśvattha und Vaṭa. Die Varianten des Verfahrensnamens sind beschädigt; die historische soziale Einteilung wird wiedergegeben.

vananāmbuja. valanaṃ punaḥ |
plakṣodumbarajātīnā mapavargasya pāpake |
homaṃ kuryādyathāsaṅkhyaṃ tathā tajjātiyoṣitām || 163 ||

32.163 Es folgen Plakṣa, Udumbara und wohl Apāmārga, wie die Lesart statt „apavarga“ angibt. In entsprechender Reihenfolge wird im Feuer geopfert; das Verfahren gilt auch für Frauen der jeweiligen Gruppen.

māpāmārgasya |
brāhmaṇaśśriyamāpnoti homena śvetapaṅkajaiḥ |
raktapadmairnarendrasya vaiśyasya śvetapāṭalaiḥ || 164 ||

32.164 Ein Brahmane soll durch Opfer mit weißen Lotusblüten Wohlergehen gewinnen; für einen König werden rote Lotusblüten genannt, für einen Vaiśya weiße Pāṭala-Blüten.

śrīphalairāhutiṃ kurvan rāṣṭrasyādhipatirbhavet |
aṅgena nyastamantreṇa yāṃ spṛśedaṅganāṃ naraḥ || 165 ||

32.165 Wer Śrī-Früchte opfert, soll Landesherr werden. Berührt ein Mann eine Frau mit einem Körperteil, auf den das Mantra gelegt wurde – fortgesetzt im nächsten Vers.

tasya sā vaśamāyāti mṛtaṃ cāpyanugacchati |
apamṛtyunivāraṇam. |
apamṛtyujayaṃ vakṣye yathātadavadhāraya || 166 ||

32.166 So soll sie in seine Gewalt geraten und ihm sogar in den Tod folgen. Dies ist eine historische Vorstellung magischen Zwangs, keine Empfehlung. Nun, heißt es, erkläre ich die Überwindung vorzeitigen Todes; höre genau zu.

homaśālāgate kuṇḍe samya gādhāya paṅkajam |
tasminnāvāhya deveśaṃ dūrvākāṇḍairyathokṣitaiḥ || 167 ||

32.167 In der Feuergrube der Opferhalle richtet man vorschriftsmäßig einen Lotus ein und ruft darin den Götterherrn an; eine Lesart nennt stattdessen das Feuer und den Herrn der Waffen. Mit entsprechend benetzten Dūrvā-Stängeln wird geopfert.

gārā dyapāvakam |
hetīśaṃ |
juhuyātkoṭibhirmantrairyathāśaktyathavā punaḥ |
iti māsadvayaṃ rakṣetpāvakaṃ niyatendhriyaḥ || 168 ||

32.168 Man opfert mit den Mantras in Koṭi-Zahl oder nach eigenem Vermögen. Zwei Monate soll man auf diese Weise das Feuer hüten und die Sinne beherrschen.

homānte yadi bhūpālastulārohaṇamācaret |
anyaścedātmanoyatsvaṃ dadyādbrāhmaṇasātprati || 169 ||

32.169 Ist der Auftraggeber ein König, soll er am Ende das Wiegeritual vollziehen. Ein anderer soll aus seinem eigenen Besitz den Brahmanen eine Gabe überlassen.

kalaśaiḥ pañcaviṃśatyā snāpayeccakravidyayā |
evaṃ kṛte caturvaktra kālamṛtyuṃ jayennaraḥ || 170 ||

32.170 Mit fünfundzwanzig Krügen übergießt man ihn unter der Cakra-Vidyā. So, o Viergesichtiger, soll der Mensch selbst den zeitbestimmten Tod überwinden.

sthāpa |
apamṛtyuḥ kathaṃ tasya tajjaye nāsti saṃśayaḥ |
athavā kālamṛtyośca jayo pāyo'pagamyatām || 171 ||

32.171 Wie könnte ihn dann vorzeitiger Tod treffen? An dessen Überwindung bestehe kein Zweifel, sagt der Text. Anschließend soll noch ein weiteres Mittel zur Überwindung des Todes erklärt werden; die folgende Anwendung gehört ebenfalls zur religiösen Verheißungssprache.

niṣṭaissahasrasaṅkhyātaiḥ pratikṛtya pitāmaha |
dvibhujaṃ puruṣākāraṃ bhrukuṭīkuṭilekṣaṇam || 172 ||

32.172 Aus einer Menge von tausend Niṣkas – das erste Wort ist beschädigt – fertigt man eine menschengestaltige Figur mit zwei Armen und einem durch zusammengezogene Brauen finsteren Blick.

daṃṣṭrākarālavadanaṃ varāharudhirekṣaṇam |
yaṣṭiṃ kareṇa savyena pāśaṃ vāmena bibhratam || 173 ||

32.173 Sie hat ein von Fangzähnen furchtbares Gesicht und Augen rot wie Eberblut. In der rechten Hand trägt sie einen Stab, in der linken eine Schlinge.

prakṣālya pañcabhirgavaiḥ pañcopaniṣadā tathā |
navakairabhiṣicyātha dhānyarāśiṣu nikṣipet || 174 ||

32.174 Man reinigt sie mit den fünf Kuhprodukten unter den fünf Upaniṣad-Mantras, badet sie mit einer Neunergruppe von Krügen und legt sie auf Getreidehaufen.

āvāhya paścādvyāhṛtyā pūjayitvāsvanāmabhiḥ |
homamagnau prakurvīta samiccarughṛtairapi || 175 ||

32.175 Nach der Anrufung mit der Vyāhṛti verehrt man sie mit ihren Namen. Im Feuer opfert man Brennhölzer, Caru und Ghee.

ṛgbhiḥ kṛtā ntaliṅgābhirbrahman vyāhṛtibhi stathā |
tataḥ prabhāte viprāya taṃ pumāṃsaṃ hiraṇmayam || 176 ||

32.176 Dazu dienen Ṛks, die den Tod bezeichnen, sowie die Vyāhṛtis, Brahman. Am folgenden Morgen übergibt man diese goldene Menschenfigur einem Brahmanen.

pūtāya bhagavadbhaktyā pañcakālānuvartine |
dāpayetkāla mṛtyuṃ ca jitvāsyātprāyaṣaṃ padam || 177 ||

32.177 Dieser soll durch Gotteshingabe geläutert sein und die fünf täglichen Gottesdienstzeiten einhalten. Durch die Gabe soll der Tod überwunden und lange Lebensdauer erreicht werden. Das Schlusskompositum ist verdorben; die beigegebene Lesart stützt den Bezug auf Lebensdauer.

mṛtyuṃ vāsajitvā syāyuṣam. ityasti |
māraṇavidhiḥ. |
atha māraṇametarhi śrūyitāṃ caturāsana |
vivikte kalpayeddeśe homaśālāṃ vidhānavit || 178 ||

32.178 Nun höre, o Viergesichtiger, über Māraṇa, das magische Töten. Der Ritualkundige errichtet an einem abgelegenen Ort eine Opferhalle. Der folgende Abschnitt dokumentiert historische Schädigungsrituale.

tanmadhye kalpayetkuṇṭacāryo dakṣimāṇāmukhaḥ |
gṛhītvākṣasya phalakāṃ hastadvayasamāyatām || 179 ||

32.179 In ihrer Mitte richtet der nach Süden gewandte Lehrer eine Feuergrube ein. Er nimmt ein Brett aus Akṣa-Holz, zwei Hasta lang.

tadardhavistrṛtāṃ brahman ghanaṃ ca caturaṅgalam |
tasyā likhitvā dveṣyasya vapuḥ pratyakṣasaṃmitam || 180 ||

32.180 Es ist halb so breit und vier Aṅgulas dick. Darauf zeichnet er ein Abbild des Verhassten, das dessen sichtbarer Gestalt entspricht.

pratikūle'tha nakṣatre riporaṣṭamarāśiṣu |
kṛṣṇapakṣe viśeṣeṇa prakuryānmaraṇakriyām || 181 ||

32.181 Die Tötungszeremonie soll unter einem dem Feind ungünstigen Mondhaus beziehungsweise im achten Tierkreiszeichen von dessen Bezugspunkt stattfinden, besonders während der dunklen Monatshälfte. Die astrologische Beziehung ist im Wortlaut verkürzt.

prācyāṃ bhāge'tha kuṇḍasya ṣaḍaraṃ cakramālikhet |
kṛṣṇasūtreralaṅkṛtya tasmin cakraṃ pratiṣṭhitam || 182 ||

32.182 Östlich der Feuergrube zeichnet man ein sechsspeichiges Cakra, schmückt es mit schwarzen Fäden und richtet darin das Cakra sakral ein.

kṛṣṇagandhaiḥ kṛṣṇapuṣpaiḥ pūjayet kṛṣṇavāribhiḥ |
śmaśānādvā sunilayādvalmīkānmṛdamāharet || 183 ||

32.183 Es wird mit schwarzen Duftstoffen, schwarzen Blumen und dunklem Wasser verehrt. Erde wird von einem Verbrennungsplatz, einem im Text unsicher bezeichneten Aufenthaltsort oder einem Ameisenhügel geholt.

śmaśānādau |
tāṃ ripoḥ pādadhūlībhirvyāmiśrāṃ kamalāsana |
unmattarasamiśreṇa kharamūtreṇa peṣayet || 184 ||

32.184 Diese mischt man mit Staub von den Fußspuren des Feindes und verarbeitet sie mit dem Saft der Unmatta-Pflanze und Eselsurin. Hier wird ausschließlich die historische Quelle übersetzt; „Unmatta“ bezeichnet in solchen Kontexten eine giftige Pflanze.

viṣṭhayā vā mṛdā vāpi dveṣyasya pratiyātanām |
tasyāṃ prāṇān pratiṣṭhāpya mantreṇānena mantravit || 185 ||

32.185 Aus Kot oder Erde wird ein Bildnis des Verhassten hergestellt. In ihm soll der Mantrakundige mit dem folgenden Mantra die Lebenskräfte einsetzen.

udgīthamaprameyaṃ ca mandaraṃ bhuvanaṃ tathā |
krodhānilau paścimāsyaṃ hutāśaṃ madhusūdanam || 186 ||

32.186 Die Lautchiffren lauten: Udgītha, Aprameya, Mandara, Bhuvana, Krodha, Anila, Paścimāsya, Hutāśa und Madhusūdana.

pracaṇḍagopanau rāmaṃ bhāskaraṃ paścimānanam |
namadhyaṃ gopanadvandvamamuṣyeti padaṃ punaḥ || 187 ||

32.187 Es folgen Pracaṇḍa, Gopana, Rāma, Bhāskara und Paścimānana, dann ein unsicheres „na in der Mitte“, zweimal Gopana und das Wort „amuṣya“, „dieses [Menschen]“.

jīvā iha sthitā śabdaṃ viṣṇudakṣodayāṃ stathā |
krodharūpaṃ tapasyantaṃ sarvaśabdamanantaram || 188 ||

32.188 Dann „jīvā iha sthitāḥ“, „die Lebenskräfte sind hier eingesetzt“, sowie Viṣṇu, Dakṣa und Udaya; darauf Krodharūpa, Tapasyanta und das Wort „sarva“, „alle“. Die Lesart Nabhasvanta ist als abweichende Chiffre überliefert.

nabhasvantaṃ |
vikramaṃ vighnarājātrivahni bandhū ca gopanam |
vanamālādharaṃ rāmaṃ pāṅmanaḥ kāya ityapi || 189 ||

32.189 Es folgen Vikrama, Vighnarāja, Atri, Vahni, Bandhu, Gopana, Vanamālādhara und Rāma sowie „Sprache, Geist und Körper“. Der Anfang des letzten Ausdrucks ist verschrieben.

atha māyā tṛtīyāntaṃ loḍantaṃ yāni yanmukham |
svāhāvasānamuddhṛtya praṇavāntānikaṃ manum || 190 ||

32.190 Dann folgt Māyā im Instrumental und eine beschädigte Anweisung zu einer Imperativform. Das Mantra endet auf Svāhā und soll an seinen Grenzen Praṇava tragen. Der unsichere Wortlaut erlaubt keine verlässliche ausgeschriebene Gesamtformel.

prathamāyāṃ |
dhānyavānmukham |
tāṃ ca prāṇavatīṃ kuṇḍe khanyāmattānaśāyinīm |
phalakāsthitamākāmanu lipya pātāmaha || 191 ||

32.191 Die als belebt betrachtete Figur wird mit dem Gesicht nach oben in die Feuergrube eingegraben. Das auf dem Brett befindliche Abbild wird mit der zuvor genannten Erde bestrichen. Die Varianten „im Nominativ“, „Getreide besitzend …“ und „zeichnen“ sind nur lose zuzuordnen; mehrere Wörter des Haupttextes sind beschädigt.

likhya |
pūrvoktayā mṛdā paścātprāṇinaṃ prāṇavidyayā |
pādenākrāntahṛdayo roṣalohitalocanaḥ || 192 ||

32.192 Mit der Prāṇa-Vidyā wird auch dieses Abbild als lebendig eingesetzt. Der Handelnde tritt mit dem Fuß auf dessen Herz und stellt sich mit zornroten Augen dar.

sahasrakṛtvaścakrasya mantraṃ bhāṣeta mantravit |
vṛṣavṛkṣaprarūḍhena śaṅkunā netrayorhṛdi || 193 ||

32.193 Der Mantrakundige spricht das Cakra-Mantra tausendmal. Mit einem Pflock aus dem als Vṛṣa bezeichneten Baum werden Augen und Herz des Bildnisses getroffen; die Quelle selbst erwägt Akṣa- oder Giftbaum als Korrektur.

akṣavṛkṣaathavāviṣavṛkṣaiti syātkim |
hastayoḥ pādayorguhyeśrotrayornāsikodare |
anyeṣvapi pratīkeṣu vadhaṃ kuryādvicakṣaṇaḥ || 194 ||

32.194 Ebenso werden Hände, Füße, Geschlechtsteil, Ohren, Nase, Bauch und andere Körperteile des Bildnisses verletzt. Die Lesart „Durchbohren“ statt „Töten“ verdeutlicht den auf das Bildnis bezogenen Vorgang.

vedhaṃ |
tathā kṛte ripo statadgātraṃ hīnaṃ bhaviṣyati |
atha kuṇḍeśmaśānāgniṃ nidadhīta pitāmaha || 195 ||

32.195 Dadurch, behauptet der Text, werde jeweils das entsprechende Körperteil des Feindes geschädigt. Anschließend bringt man Feuer vom Verbrennungsplatz in die Grube.

darbhaiḥ paristare dvedvāṃ dakṣiṇāpaścimonmukhān |
paridhiṃ tadvadākīrya kṛtvā rākṣāṃ tathātmanaḥ || 196 ||

32.196 Man umstreut die Opferstätte mit nach Süden und Westen gerichteten Darbha-Halmen, legt entsprechend die Einfassungshölzer und vollzieht den eigenen Schutz.

ṛtvigbhiṣṣoḍaśoddiṣṭairdvāreṣvadhyayane kṛte |
brāhmaṇebhyo dhanaṃ datvā hetirājamanusmaran || 197 ||

32.197 Sechzehn bezeichnete Opferpriester rezitieren an den Toren. Den Brahmanen wird Vermögen gegeben, während man den König der Waffen innerlich vergegenwärtigt.

akṣakāṣṭhapraklṛptābhyāṃ sruksruvābhyāṃ yathāvidhi |
kṛṣṇapannagarājīva kṛṣṇotu kṣatajokṣitaiḥ || 198 ||

32.198 Mit den vorgeschriebenen Opferlöffeln aus Akṣa-Holz folgen blutbenetzte Gaben. Die Bezeichnungen der schwarzen Tiere beziehungsweise der Blutquelle sind stark verdorben und werden nicht zu einer eindeutigen Stoffliste ergänzt.

marīcaissarṣapai ryuktānaṣṭadhānyāṣṭadhānvitān |
samidho'kṣasya juhuyātsahasraṃ prativāsaram || 199 ||

32.199 Täglich sollen tausend Opfer mit Akṣa-Holz stattfinden, verbunden mit Pfeffer, Senf und acht Getreidearten in achtfacher Zusammenstellung. Die Lesart spricht allgemeiner von Beimischungen und weiteren Pflanzenstoffen.

rmiśraistathānyaiścauṣadhānvitaiḥ |
ripunakṣatra vṛkṣāṇāṃ samidhaśchāpi mantravit |
mantrānte śatrunāmānaṃ mārayeti prakīrtayet || 200 ||

32.200 Auch Holz der dem Geburtsstern des Feindes zugeordneten Bäume wird verwendet. Am Ende des Mantras wird dessen Name mit der Aufforderung „töte“ genannt.

hotavyaṃ cāvamānena homaṃ kṛtvā dine dine |
yāvadbhavati kṛtyāyā darśanaṃ jātavedasi || 201 ||

32.201 So erfolgt das Opfer Tag für Tag, bis im Feuer eine Kṛtyā, eine personifizierte Schadenmacht, erscheint. Der Ausdruck über Maß beziehungsweise Geringschätzung des Opfers ist unsicher; die Lesart nennt ein vorgeschriebenes Maß.

hotavyaśca pramāṇena |
krameṇatāvajju huyādvāsarāvekaviṃśatim |
phalakāmapi vedasthāṃ homadhūpena dhūpayet || 202 ||

32.202 In dieser Reihenfolge wird einundzwanzig Tage geopfert. Auch das auf der Opferstätte befindliche Brett wird dem Opferrauch ausgesetzt.

aguruṃ guggulaṃ cāpi dhūpārtha manale dahet |
atha saptasvatīteṣu divaseṣu pitāmaha || 203 ||

32.203 Aguru und Guggulu werden zur Räucherung im Feuer verbrannt. Nach Ablauf von sieben Tagen, o Urvater – die Wirkungsbeschreibung folgt.

saptasvahassu madhye ca yathākramanumi jvarāḥ |
ākrośo vedanā tīvrā gātrāṇāmavidheyatā || 204 ||

32.204 Innerhalb der nächsten sieben Tage treten nach der Darstellung nacheinander Fieber, Schreien, heftige Schmerzen und Unbeherrschbarkeit der Glieder auf. Die betreffende Zeit- und Krankheitswendung ist teilweise verschrieben.

hikkā niśvāsavicchedo jihvāhānistathāripoḥ |
bhavantihi prabhāvena cakramantrasya niścitam || 205 ||

32.205 Schluckauf, Unterbrechung des Atems und Verlust der Zungenfunktion sollen den Feind sicher durch die Macht des Cakra-Mantras treffen. Dies sind Zuschreibungen des historischen Ritualtextes, keine nachgewiesenen Wirkungen.

iti dvisaptake'tīte divase'nantare punaḥ |
madhyaretre kṛte home kṛtyā tasmādvibhāvasoḥ || 206 ||

32.206 Nach zwei Siebentageperioden, am folgenden Tag, soll beim mitternächtlichen Opfer die Kṛtyā aus dem Feuer hervorgehen.

kṛtyāṃ tasyā |
triśūlabhīṣaṇairhastai ssaptabhistribhiraṅghribhiḥ |
jihvayā raktavarṣiṇyā lelihānā nijaṃ mukham || 207 ||

32.207 Sie erscheint mit sieben durch Dreizack beziehungsweise nach der Variante Pfeile und weitere Waffen furchtbaren Händen und drei Füßen. Mit einer Blut regnenden Zunge leckt sie ihr eigenes Gesicht.

ssandarśitaśarādibhiḥ |
udgirantī svanetrābhyāmājvasiktaṃ havirbhujam |
narāsthimālāṃ bibhrāṇā purītatkatamekhalā || 208 ||

32.208 Aus ihren Augen stößt sie Feuer wie von Ghee genährt aus. Sie trägt eine Girlande aus Menschenknochen und einen Gürtel aus Eingeweiden; eine Variante verändert die Gürtelbeschreibung.

nūpurīkṛtamekhalā |
kapolakuṇḍalopetā prahasantī bhayānakam |
daṇḍaṃ ghaṇṭāṃ tathā śūrpaṃ mārjanīṃ pāśamaṇḍalam || 209 ||

32.209 Mit Ohrringen an den Wangen lacht sie schrecklich. Sie trägt Stab, Glocke, Worfelkorb, Besen und eine Schlinge.

bibhratī lambamānābhyāṃ hastābhyāṃ muktamūrdhajā |
adhirūḍhāparaskandhamandhakāranibhākṛtiḥ || 210 ||

32.210 Diese trägt sie in herabhängenden Händen; eine Variante nennt stattdessen Brüste. Ihr Haar ist gelöst, sie sitzt auf einer anderen Schulter beziehungsweise einem fremden Rücken und ihre Gestalt gleicht der Dunkelheit. Der Träger wird nicht eindeutig benannt.

stanābhyāṃ |
sphuliṅgamaṇḍalastheva vimuktāṭopabhīṣaṇā |
utthāya prāñjalirbhūtvā kiṃkaromiti bhāṣate || 32. || 211 ||

32.211 Wie in einem Funkenkreis stehend, durch ihren wilden Auftritt furchtbar, erhebt sie sich, legt die Hände zusammen und fragt: „Was soll ich tun?“ Die eingeschobene Nummer 32 ist ein Nummerierungsartefakt der Vorlage.

abhidhāsyatyathācāryaḥ prāṇān hara riporiti |
ādiṣṭā sā tathetyuktvā ripuṃ tasya mahātmanaḥ || 212 ||

32.212 Der Lehrer soll antworten: „Nimm dem Feind die Lebenskräfte.“ So beauftragt, sagt sie „So sei es“ und wendet sich gegen den Feind dieses Handelnden.

api dūrasthitaṃ hatvā guruṃ punarupaiṣyati |
atha pūrṇāhuṃtiṃ hutvā hotṛbhissaha mantravit || 213 ||

32.213 Sie tötet ihn selbst in großer Entfernung und kehrt zum Lehrer zurück, so die Erzählung. Danach bringt der Mantrakundige gemeinsam mit den Opferern die volle Schlussgabe dar.

pūrva |
dvāviṃśe divaselakṣaṃ ṣaḍakṣaramimaṃ japet |
tathāparājitaṃ mantraṃ nārasihmamanuṃ tathā || 214 ||

32.214 Am zweiundzwanzigsten Tag rezitiert man das sechssilbige Mantra hunderttausendmal sowie das Aparājita- und das Narasiṃha-Mantra. Die Lesart nennt abweichend den zwölften Tag.

dvādaśe |
ghṛtādipūritaiḥ kumbhairviṃśatyā pañcabhiḥ punaḥ |
ātmābhiṣekaṃ kurvīta cakramantrābhimantritaiḥ || 215 ||

32.215 Mit fünfundzwanzig Krügen, die mit Ghee und weiteren Stoffen gefüllt und mit dem Cakra-Mantra besprochen sind, vollzieht man die eigene rituelle Übergießung.

kurvanti |
enaso mucyate tasmāttathā śāntirbhaviṣyati |
uccāṭanam. |
uccāṭanaṃ pravakṣyāmi yathāvatkamalāsana || 216 ||

32.216 Dadurch soll man von dieser Schuld frei werden und Befriedung erlangen. Nun erkläre ich Uccāṭana, die magische Vertreibung, o Lotusthronender.

nimbaduttūrapratrāṇāṃ śmaśānāṅgāramiśritaiḥ |
rasairakṣasya kāṣṭhena dvihaste pretavāsasi || 217 ||

32.217 Der Text nennt Säfte von Nimba- und Dattūra-Blättern, mit Kohle vom Verbrennungsplatz vermischt, Akṣa-Holz als Schreibgerät und ein zwei Hasta großes Totengewand als Unterlage. Eine Variante ist stark beschädigt.

kāmena dvihaste vrata |
ṣaṭkoṇe nābhinemyajke maṇḍale kramaśolikhet |
nāmadheyaṃ riporantaḥ procyayāme tha paścime || 218 ||

32.218 Darauf zeichnet man ein sechseckiges Maṇḍala mit Nabe und Radkranz und trägt im Innern den Namen des Feindes ein. Es folgen Anweisungen für Osten, Süden und Westen, die im Haupttext verschrieben sind.

prācye yāmyetha paścime |kakāraṃ bhavanaṃ brahmannīkāra bhavanaṃ punaḥ |
yakāraṃ bhuvanaṃ brahman jhakāraṃ bhuvanaṃ tathā |
śiṣṭeṣu triṣu koṇeṣu tathoṣṭe maṇḍalādayaḥ || 219 ||

32.219 Genannt werden die Buchstaben ya und jha, jeweils mit Bhuvana, während eine Lesart ka und ī bietet. Für die übrigen drei Ecken folgen weitere unklare Zuordnungen. Die Quelle bemerkt ausdrücklich, dass die Stelle in allen Handschriften fehlerhaft sei; deshalb wird keine vollständige Zeichenanordnung rekonstruiert.

bhavanam |
sarvakośeṣvapi aśuddhiḥ |
tadārūḍhaṃ ripuṃ cāpi kuṇaaḍe cāpākṛtau punaḥ |
samidbhirniṃbavṛkṣasya tathā ca viṣabhūruhaḥ || 220 ||

32.220 Auch der darauf befindliche Feind wird dargestellt. In einer bogenförmigen Feuergrube werden Hölzer von Nimba und einem Giftbaum geopfert.

juhuyādabhito vahnāvamṛtaṃ ploṣayan ripum |
yatra dhvajaṃ taṃ badhnī yāducchrite caityapādape || 221 ||

32.221 Dabei stellt man sich das Verbrennen des Feindes vor; das Wort „amṛtam“ fügt sich nicht sicher in den Satz. Das Tuch wird als Fahne an einem hochragenden heiligen Baum befestigt.

ahobhirekaviṃśatyā ripustasya mahānapi |
adhiṣṭānaṃ nijaṃ hitvā bhāryāputrādibhissaha || 222 ||

32.222 Innerhalb von einundzwanzig Tagen soll selbst ein mächtiger Feind seinen Wohnsitz mit Frau, Kindern und den übrigen Angehörigen verlassen.

palāyate diganteṣu na kvacillabhate sthitim |
vidveṣaṇam. |
atha vidveṣaṇaṃ brahman yathāvadavadhāraya || 223 ||

32.223 Er flieht in ferne Gegenden und findet nirgends festen Aufenthalt, lautet die Behauptung. Nun höre genau über Vidveṣaṇa, das magische Erzeugen von Feindschaft, Brahman.

akṣapādapakāṣṭhena snigdhayorākṛtidvayoḥ |
kṛtvā tayorlikhenmantraṃ nāmadheyaṃ tayorapi || 224 ||

32.224 Aus Akṣa-Holz fertigt man zwei Abbilder von Menschen, die einander zugetan sind. Darauf schreibt man das Mantra und ihre beiden Namen.

vidveṣaya padopeta masṛjādhyāṅkṣa kārayoḥ |
ākhumārjārayorbrahman tathā sarvamayūrayoḥ || 225 ||

32.225 Hinzu tritt die Aufforderung „entzweie“. Als Schreibmittel nennt der Text Blut von feindlichen Tierpaaren, darunter Maus und Katze sowie Schlange und Pfau; das erste Vogelpaar ist auch in der Variante beschädigt.

masṛjā dhvāṃkṣatārayoḥ |
tathānyeṣāṃ viruddhānāṃ tiraścāṃ pakṣiṇāmapi |
niba dhya rajjumāyāmāṃ mūrdhajairmahiṣāśvayoḥ || 226 ||

32.226 Ebenso werden andere einander feindliche Tiere und Vögel genannt. Eine Schnur wird aus Büffel- und Pferdehaar hergestellt; ihre nähere Bestimmung ist nicht sicher lesbar.

dhyārajju māyāyā |
tathā te akṛtī badhvā vyastayostukṛtaṃ mukham |
apidadhyāttayorāsyaṃ japenmantraṃ ṣaḍakṣaram || 227 ||

32.227 Damit bindet man die beiden Figuren mit voneinander abgewandten Gesichtern und verschließt ihre Münder. Das sechssilbige Mantra wird rezitiert. Die Varianten sind stark gestört und nennen unter anderem ein Eingraben.

vyatyastaṃyoḥ kṛtā mukhīvāstadhostu kṛtāmukhī |kṛte khanyāatha khanyā |
kuṇḍe ca homaṃ kurvīta samidbhi rmṛtyubandhayoḥ |
aṣṭottarasahasreṇa huyādagnau sudarśanam || 228 ||

32.228 In der Feuergrube wird mit zwei unsicher bezeichneten Holzarten geopfert, tausendachtmal. Der Haupttext hat Mṛtyu und Bandhu, die Variante eine andere beschädigte Lesung; Sudarśana wird im Feuer vergegenwärtigt.

rmṛṇabālayoḥ |
dhyāyanna |
yudhyeta snigdhayordvandvaṃ kākolūkādisaṃmitam |
itthaṃ daśa svatīteṣu divaseṣu sa mantravit || 229 ||

32.229 Das befreundete Paar soll wie Krähe und Eule miteinander streiten. Nach zehn Tagen, heißt es, erreicht der Mantrakundige diese Wirkung.

apākṛṣyati dampatyo mamatvaṃ mitrayorapi |
kṣīraisnāyāttayorbhūyaḥ prītarbhavati pūrvavat || 230 ||

32.230 Er entzieht Eheleuten oder Freunden ihre gegenseitige Verbundenheit. Durch ein Milchbad der beiden Figuren soll die frühere Zuneigung wieder entstehen; dies ist die im Text behauptete Umkehr des magischen Vorgangs.

mamṛtyaṃ |
kṣīrasnānāt |
stambhanam. |
athābhidhīyate brahman stambhanaṃ taṃ niśamyatām |
śilātale likhitvātha catuṣkoṇa catuṣṭayam || 231 ||

32.231 Nun wird Stambhana, die magische Stillstellung, erklärt, Brahman. Auf eine Steinfläche zeichnet man vier Vierecke.

teṣu pratyekamālikhya patrairdivyaiḥ pitāmaha |
gṛhaṃ vāmanamantraṃ tamindukāntacatuṣṭayam || 232 ||

32.232 In jedes trägt man weitere Zeichen ein, die mit Blättern, dem Vāmana-Mantra und einer Vierergruppe von Indukānta verbunden werden. Der Wortlaut und die Varianten sind zu beschädigt, um die genaue Anordnung sicher zu bestimmen.

prītai |
tamiṃdra |
vajrāṅkamapi puṣpaistatpūjayetkanakaprabham |
sthāpayitvā sthaṇḍile'sminnāsitvā mantramirayet || 233 ||

32.233 Auch ein Vajra-Zeichen wird genannt. Man verehrt die goldglänzende Gestalt mit Blumen, richtet sie auf der Opferfläche ein, setzt sich dort nieder und spricht das Mantra.

tale tasmin |
stambhayeti padaṃ cāpi juhuyādarkakhaṇḍikāḥ |
stambhanaṃ syāt jhaḍityevaṃ vivāhe garbhalābhake || 234 ||

32.234 Hinzu tritt das Wort „halte an“; Arka-Stücke werden geopfert. So soll augenblicklich eine Stillstellung bei Eheschließung und Empfängnis eintreten.

stambhanasya jhaḍityeva |
vādajalpavitaṇḍāsu kathāsvapi ca vādinām |
vakṣyāmi skhalanaṃ brahman likhitvā pratiyātanām || 235 ||

32.235 Nun erkläre ich, Brahman, das Stocken der Redner bei Erörterung, Streitgespräch, Widerlegung und anderen Debatten. Zunächst zeichnet man ein Abbild. Eine Lesart bietet „Tilaka“ statt „Stocken“.

tilakaṃ |
dveṣyasyālayavaistalyā gomayāṅgāramiśritaiḥ |
tadaṅgeṣu likhenmantraṃ tadbījena samanvitam || 236 ||

32.236 Das Abbild soll dem Verhassten in seinen Gliedern entsprechen; dazu werden Öl und Kuhdungkohle genannt. Auf seine Glieder schreibt man das Mantra zusammen mit dessen Bīja. Haupttext und Variante sind mehrfach verdorben, weshalb das Schreibmittel nicht zweifelsfrei feststeht.

dveṣyasya vayamevastu bhikṣāgomaya kumbhakaiḥ |tadanaiṣu |
atha syācchaktihīnaṃ tu matidveṣasya dehinaḥ |
atha te tāḍanaṃ vakṣye duttūrahayamārayoḥ || 237 ||

32.237 Dadurch soll die geistige Kraft des Gegners schwinden. Danach wird Tāḍana, magisches Schlagen, angekündigt, unter Nennung von Dattūra und Hayamāra; die Varianten sind beschädigt.

mayi dveṣyasya |
durdhūraṃ bhaya |
arkasya ca rase brahman śmaśānāṅgāramiśritaiḥ |
ḷikhetpratikṛtiṃ bilva kāṣṭhe pretasya vāsani || 238 ||

32.238 Mit deren Säften und Arka-Saft, gemischt mit Kohle vom Verbrennungsplatz, zeichnet man das Abbild auf Bilva-Holz beziehungsweise auf ein Totengewand. Das Verhältnis dieser beiden Unterlagen bleibt im Satz offen.

saṅkhakīlamathādhāya caturaṅgulasaṃmitam |
aṅgāni tāḍaye ttasya tena kīlena mantravit || 239 ||

32.239 Dann wird ein vier Aṅgulas langer, als Śaṅkha bezeichneter Stift genommen. Mit ihm trifft der Mantrakundige die Glieder des Abbildes.

ṣaḍakṣarasya kurvīta nityaṃ japa matandritaḥ |
dhanādihānistasya syānnyaste dveṣṭi sa mantravit || 240 ||

32.240 Unablässig wird täglich das sechssilbige Mantra wiederholt. Vermögensverlust und weitere Einbußen sollen den Betroffenen treffen; der letzte Halbsatz ist beschädigt und nicht sicher übersetzbar.

vaśīkāraḥ. |
vaśīkāramahaṃ brahman bhūpatīnāṃ bravīmite |
kuṣṭhakuṅgumasiddhārdhakarpūrāgurucandanaiḥ || 241 ||

32.241 Nun erkläre ich dir, Brahman, das magische Unterwerfen von Herrschern. Genannt werden Kuṣṭha, Safran, weißer Senf, Kampfer, Aguru und Sandelholz; die Variante nennt zusätzlich beziehungsweise abweichend Lodhra.

kuṣṭhaṃ ca kuṅgumaṃ lodhraṃ |
gorocanānvitaiścāpi kusumbharajasā saha |
bhūrjapatre ḷikheccakraṃ ṣaḍareṣu ṣaḍakṣaram || 242 ||

32.242 Hinzu kommen Gorocanā und Saflorpulver. Damit schreibt man auf Birkenrinde ein Cakra und auf dessen sechs Speichen das sechssilbige Mantra.

tadbahirdvādaśāraṃ ca nābhinemisamanvitam |
dvādaśākṣaramālikhya dvādaśāraṃ tato bahiḥ || 243 ||

32.243 Außen entsteht ein zwölfspeichiger Kreis mit Nabe und Radkranz, versehen mit dem zwölfsilbigen Mantra. Darum folgt nochmals ein zwölfspeichiger Kreis.

aṣṭākṣareṇa mantreṇa haṃsamantreṇa cānvitam |
tadbahirdvādaśajvālaṃ pāśāṅkuśamanudvayam || 244 ||

32.244 Dieser wird mit dem achtsilbigen Mantra und dem Haṃsa-Mantra verbunden. Außen folgen zwölf Flammen und die beiden Mantras von Schlinge und Elefantenhaken.

sādhyasya nāmadheyena praṇavenāntarāṅkitam |
ābhiṣṣoḍaśabhirbrahman vidarbhitamanantaram || 245 ||

32.245 Der Name der Zielperson wird zusammen mit Praṇava eingeschrieben. Eine anschließende Anweisung nennt sechzehn Naben beziehungsweise Einfügungen; ihre genaue Beziehung ist unklar.

tadetadgulikāṃ kṛtvā padmasūtreṇa veṣṭitām |
cakrābje vā sitāṃ kṛtvā pūjitāṃ kusumādibhiḥ || 246 ||

32.246 Das Beschriftete wird zu einer kleinen Rolle oder Kugel geformt und mit Lotusfaden umwickelt. Im Cakra-Lotus aufgestellt, wird es mit Blumen und anderen Gaben verehrt.

homaṃ padmākṛtaukuṇḍekṛtvā kusumasarpiṣā |
dvādaśāhānikṛtvaivaṃ maṅgālyādīni sādhayet || 247 ||

32.247 In einer lotusförmigen Feuergrube wird mit Blumen und Ghee geopfert. Nach zwölf Tagen soll das so Geweihte als glückbringender Gegenstand und für entsprechende Zwecke dienen; die Variante hat „bei glückverheißenden Anlässen“.

maṅgalādiṣu |
rājadayo mukhaṃ tasya prekṣantevivaśā iva |
tasya dūrātpalāyante kūśmāṇḍapramukhā grahāḥ || 248 ||

32.248 Könige und andere sollen sein Gesicht wie willenlos ansehen. Kūṣmāṇḍas und andere besitzergreifende Wesen sollen vor ihm in die Ferne fliehen.

pātālasādhanam. |
rasādala praveśaṃ te kathayāmi caturmukha |
bilvadāruṃ samāsādya kusumbharajasā sudhīḥ || 249 ||

32.249 Nun erkläre ich dir den Eintritt in Rasātala, die Unterwelt, o Viergesichtiger. Der Kundige nimmt Bilva-Holz und Saflorpulver.

likhitvā ṣaḍaraṃ cakraṃ bahistasyātha mantravit |
yathopadeśaṃ pātālaṃ pannagāsurasaṅkulam || 250 ||

32.250 Er zeichnet ein sechsspeichiges Cakra und außerhalb davon nach der Unterweisung Pātāla, erfüllt von Schlangenwesen und Asuras.

yathoddeśaṃ ca |
likhetkṛtvā punaḥ kuṇḍaṃ tasminnādhāya pāvakam |
juhuyānna ramāṃsena japenmantraṃ ca sarvaśaḥ || 251 ||

32.251 Dann richtet er eine Feuergrube ein, setzt Feuer hinein und opfert Menschenfleisch, während er das Mantra fortwährend wiederholt. Dies ist die Wiedergabe eines historischen, gewaltsamen Magierituals.

dvādaśāhena te paścātpāpālatalasaṃśrayāḥ |
upasthāsyanti taṃ bhītā yuvatyaḥ kāmapīḍitāḥ || 252 ||

32.252 Nach zwölf Tagen sollen die in Pātāla lebenden jungen Frauen erschrocken und von Verlangen bedrängt vor ihm erscheinen.

taṃ grahiṣyanti bhartāramahaṃ purvaṃ śucismitāḥ |
pāṇibhirlolavalayaiḥ kāmayānāḥ priyaṃvadāḥ || 253 ||

32.253 Mit lieblichen Lächeln und schwankenden Armreifen sollen sie ihn als Gatten ergreifen, jede mit dem Ruf „ich zuerst“, begehrend und freundlich sprechend.

rasāyanādi dāsyanti tasmai pātālavartine |
tadbhakṣaṇena dīrghāyustābhissaha yathepsitam || 254 ||

32.254 Sie sollen ihm in der Unterwelt Rasāyana und weitere Mittel geben. Durch deren Genuss soll er lange leben und mit ihnen nach Belieben – fortgesetzt im folgenden Vers – verweilen.

tataḥ prabhāvāt |
raṃsyate ramyadeśeṣu yatra vā jāyate ruciḥ |
khaḍgasiddhiḥ. |
khaḍgasya sādhanaṃ brahmannidānīṃ kathayāmite || 255 ||

32.255 An schönen Orten oder wo immer er Gefallen findet, soll er sich erfreuen. Nun erkläre ich dir die Erlangung des magischen Schwertes, Brahman.

aśvatthapatrā ntaritaṃ khaḍgaṃ śāstroktalakṣaṇam |
spṛṣṭvā ṣaḍakṣaraṃ mantraṃ japeddhyātvā sudarśanam || 256 ||

32.256 Man berührt ein den Vorschriften entsprechendes Schwert, das zwischen Aśvattha-Blättern liegt, und wiederholt unter Meditation auf Sudarśana das sechssilbige Mantra. Die Lesart hat „ansehen“ statt „berühren“.

dṛṣṭvā |
atha khaḍgasya tāpasyātsayakṣyādīni jeṣyate |
tasmin dhūmāyamāne tu gandharvādhipatirbhavet || 257 ||

32.257 Wird das Schwert heiß, soll man Yakṣas und andere Wesen besiegen können. Beginnt es zu rauchen, soll man Herr der Gandharvas werden. Der erste Halbsatz ist verschrieben, sein Stufensinn jedoch erkennbar.

tasmin jvālāmukhe brahman vidyādharapatirbhavet |
gṛhītvā taṃ punaḥ khaḍgaṃ yatheṣṭaṃ lokamāpnuyāt || 258 ||

32.258 Flammt es auf, Brahman, soll man Herr der Vidyādharas werden. Mit diesem Schwert in der Hand soll man nach Belieben jede Welt erreichen.

parakāyapraveśaḥ. |
gomayenopalipte'tha śūnyāgāre pitāmaha |
cakraṃ likhitvā sumanāssitapuṣpauralaṃkṛtam || 259 ||

32.259 Nun folgt der Eintritt in einen fremden Körper. In einem leeren, mit Kuhdung bestrichenen Haus zeichnet man ein Cakra und schmückt es mit weißen Blumen, o Urvater.

vraṇahīnaṃ śavaṃ tasmin brāhmaṇasya nṛpasya vā |
prācīna śirasaṃ kṛtvā māhiṣena ghṛtena tam || 260 ||

32.260 Darauf legt man den unverletzten Leichnam eines Brahmanen oder Königs mit dem Kopf nach Osten. Eine Lesart sagt „leblos“ statt „unverletzt“. Es folgt eine Verwendung von Büffelghee.

prāṇahīnaṃ |
pādayormantravillimpedasahāyo'pramattadhīḥ |
tadvakṣasi padaṃ kṛtvā mantrarājamidaṃ japet || 261 ||

32.261 Allein und aufmerksam bestreicht der Mantrakundige damit die Füße des Leichnams. Mit dem eigenen Fuß auf dessen Brust rezitiert er diesen König der Mantras.

pratyahaṃ juhuyādagnau samidbhi rvetrabhūruhaḥ |
kṛte saṅkhyaṃ japenmantraṃ janahomaiḥ pitāmaha || 262 ||

32.262 Täglich opfert er im Feuer mit Holz von Vetra; die Lesart hat das unsichere Netra. Japa und Homa werden bis zur festgesetzten Zahl ausgeführt; die genaue Zahlenangabe fehlt hier.

rnetra |
tattaddhomaiḥ |
utthāsyati śavaḥ prāṇī niśīthe kalpitāñjaliḥ |
satasmai mandrasiddhāya vakti divyaṃ rasāyanam || 263 ||

32.263 Um Mitternacht soll der Leichnam lebendig mit gefalteten Händen aufstehen. Er verkündet dem im Mantra Erfolgreichen ein göttliches Rasāyana.

pādukāmañjanaṃ khaḍgaṃ pradāsyati yathepsitam |
yadidaṃ tena khaḍgena hatvā śnīyāttadāmiṣam || 264 ||

32.264 Er soll ihm nach Wunsch Sandalen, Augensalbe und ein Schwert geben. Darauf nennt der Text das Töten mit diesem Schwert und den Verzehr des Fleisches; das Bezugssubjekt ist nicht völlig klar.

nīyā |
trailokya viṣayaṃ jñānaṃ lapsyate caturāsana |
valīpalitahīnatvamamaratvaṃ ca setsyati || 265 ||

32.265 Dadurch sollen Wissen über die drei Welten, Freiheit von Falten und grauen Haaren sowie Unsterblichkeit erlangt werden. Eine Lesart hat „Sieg“ statt „Wissensbereich“. Diese Aussagen gehören zur fantastischen Siddhi-Erzählung.

vijayaṃ |
nidhānānyapi gūḍhāni pratyakṣamiva paśyati |
rasasiddhiḥ. |
rasaṃ vimṛjya pāṣāṇe likheccakraṃ ṣaḍakṣaram || 266 ||

32.266 Auch verborgene Schätze soll man wie unmittelbar vor Augen sehen. Nun folgt Rasa-Siddhi: Auf einem Stein wird Rasa, hier im alchemistischen Sinn Quecksilber, bearbeitet; Cakra und sechssilbiges Mantra werden aufgezeichnet.

rasaṃ nidhāya mūṣāyāṃ badhvādravyairyathocitaiḥ |
kṛtvābhimantritraṃbrahman cakramantreṇa kalpavit || 267 ||

32.267 Das Quecksilber wird in einen Schmelztiegel gebracht und mit geeigneten Stoffen gebunden. Der Ritualkundige bespricht es mit dem Cakra-Mantra, Brahman.

upayuñjīta medhāvī japeccāpi ṣaḍakṣaram |
ārogyaṃ balamaiśvaryaṃ kālamṛtyuvyatikramam || 268 ||

32.268 Der Kundige soll es anwenden und das sechssilbige Mantra wiederholen. Gesundheit, Kraft, Herrschaftsmacht und Überwindung des zeitbestimmten Todes werden verheißen. Dies ist eine historische Quecksilber-Alchemiebehauptung, keine gesundheitliche Anwendungsempfehlung.

vāgmitvaṃ buddhimatvaṃ ca rūpasaṃvananaṃ vayaḥ |
sabhasthale gatiścāpi sākṣādiva garutmataḥ || 269 ||

32.269 Ebenso werden Beredsamkeit, Klugheit, anziehende Schönheit, Jugend und eine Fortbewegung wie die Garuḍas zugesagt. Die Ortsangabe lautet beschädigt „sabhastale“, möglicherweise statt „im Luftraum“; sie wird nicht sicher berichtigt.

ityādayo guṇāstasya bhaviṣyantina saṃśayaḥ |
pādukāsiddhiḥ. |
yathā na pādakhedassyāddūraṃ gatvāpi tacchruṇu || 270 ||

32.270 Solche Vorzüge soll er zweifellos gewinnen, heißt es. Nun höre, wie die Füße selbst nach weitem Gehen nicht ermüden.

kākajaṅghāmupādāya kokilekṣaṇasaṃhitām |
balāṃ moṭārasaisteṣāṃ saऱpuṅkharasānvitaiḥ || 271 ||

32.271 Genannt werden Kākajaṅghā, Kokilekṣaṇa, Balā und Moṭā; ihre Säfte werden mit Śarapuṅkha-Saft verbunden. Die Pflanzenbezeichnung am Ende enthält einen Schriftfehler der Vorlage.

moṭāṃ |
sarṣapasnehaṃsamiśraiścakramāntrābhimantritaiḥ |
liptvā pādayutaṃ cakraṃ kṛtvāraṇyamahāpathe || 272 ||

32.272 Diese werden mit Senföl vermischt und mit dem Cakra-Mantra besprochen. Die Anweisung zum Bestreichen der Füße und Anbringen des Cakra ist beschädigt; sie bezieht sich auf das Gehen auf langen Waldwegen.

sahasrastena |
liptapādayutaṃ cakraṃ gatvāraṇamahāpatham |
yojanānāṃ sahasre dve na khedaṃ samavāpnuyāt |
yakṣīsādhanam. |
yakṣīsiddhiṃ pravakṣyāmi tāṃ likhet kṣauma pāsasi || 273 ||

32.273 Die Variante wiederholt Füße, Cakra und Waldweg. Selbst nach zweitausend Yojanas soll keine Erschöpfung eintreten. Nun folgt Yakṣī-Siddhi: Man zeichnet die Yakṣī auf ein Leinentuch.

vāsasīm |
nya grodhamāle tāṃ dhyātvā yakṣīvidyāṃ japedbadhaḥ |
ārādhya guggulūtthena dhūpena kamalāsana || 274 ||

32.274 Am Fuß eines Nyagrodha-Baumes meditiert der Kundige auf sie und wiederholt die Yakṣī-Vidyā, nachdem er sie mit Guggulu-Rauch verehrt hat, o Lotusthronender. Eine Lesart nennt zuvor ein Bad; „māle“ wird im Zusammenhang als beschädigtes „mūle“, am Fuß, verstanden.

snātvā |
samidbhirvaṭavṛkṣasya tathāśoka karañjayoḥ |
raktapadmaistilaiścāpi juhuyājjātavedasi || 275 ||

32.275 Im Feuer opfert man mit Hölzern von Vaṭa, Aśoka und Karañja sowie mit roten Lotusblüten und Sesam.

ekaviṃśati rātrānte kampate sa vaṭo muhuḥ |
dṛḍhabuddhiḥ punaścāpi mantramevaṃ japedbudhaḥ || 276 ||

32.276 Nach einundzwanzig Nächten soll der Vaṭa-Baum wiederholt erbeben. Mit festem Geist setzt der Kundige die Mantrawiederholung fort.

atha pratyakṣarūpā sā yakṣī kalyāṇalakṣaṇā |
snigdheva jananī siddhiṃ tasmai datvā yathepsitām || 277 ||

32.277 Dann soll die glückverheißende Yakṣī sichtbar erscheinen und ihm wie eine liebevolle Mutter die gewünschte Siddhi geben. Die Variante ergänzt beziehungsweise ersetzt durch „beschützen, nachdem sie gegeben hat“.

rakṣeddatvā |
amunaiva vidhānena yakṣā vaiśravaṇādayaḥ |
pratyakṣabhūtā dāsyanti sādhakena vṛtaṃ varaṃ || 278 ||

32.278 Durch dasselbe Verfahren sollen auch Yakṣas wie Vaiśravaṇa sichtbar werden und dem Praktizierenden den erwählten Wunsch erfüllen.

vṛtam |
yathā yathā'dhiko homo jape vā kamalodbhava |
amuṣya cakramantrasya pañcakoṭiryathottaram || 279 ||

32.279 Je weiter Homa oder Japa dieses Cakra-Mantras gesteigert wird, jeweils um fünf Koṭis, o Lotusgeborener – fortgesetzt im nächsten Vers.

tathā tathā padānyetā nyavadhūyeta kilbiṣam |
ādityānāṃ saśāṅkasya vasūnāṃ marutāmapi || 280 ||

32.280 Desto höher sollen nach Abschütteln der Schuld die folgenden Stellungen erlangt werden: die der Ādityas, des Mondes, der Vasus und der Maruts. Die Variante verändert die Aussage über das Erlangen und ist beschädigt.

vadānyetānyāvedyāviha |
aśvinorvāsavasyāpi manvādīnāṃ tapasvinām |
rudrāṇāṃ brahmaṇaścāpi cakramantrasya vaibhāvta || 281 ||

32.281 Ferner die der Aśvins, Indras, der Asketen mit Manu an der Spitze, der Rudras und Brahmās – durch die Herrlichkeit des Cakra-Mantras.

sahasra koṭisaṅkhyena homena ca japena ca |
tapasā cātitīvreṇa labhate vaiṣṇavaṃ padam || 282 ||

32.282 Durch Homa und Japa in der Zahl von tausend Koṭis und durch äußerst strenge Askese soll man die Stätte Viṣṇus erreichen.

kiṃ bhūyasā pralāpena yatreṣṭaṃ yadbhaviṣyati |
sa tena tena labhate pāpe bhyopi pramucyate || 283 ||

32.283 Wozu noch viele Worte? Was immer an welchem Ort gewünscht wird, soll durch das jeweils entsprechende Verfahren erlangt werden; auch von Sünden soll man frei werden.

ityetatkathito brahman ṣaḍakṣaramahāmanoḥ |
kalāssaṃgraharūpeṇa rahasyassarvasiddhidaḥ || 284 ||

32.284 So ist dir, Brahman, in zusammengefasster Form die geheime Anwendung des großen sechssilbigen Mantras erklärt worden, die alle Siddhis verleihen soll. „kalāḥ“ wird hier als Fähigkeiten beziehungsweise Anwendungsweisen verstanden.

Kapitel 33: Mantras der Verehrungsdienste und Abschluss der Saṃhitā

pādmasaṃhitāyām |
trayastriṃśo'dhyāyaḥ |
aupacārika mantrakalpaḥ. |
brahmā |
athaupacārikān mantrān śuśrūṣe bhagavannaham |
prayujyamānairyaiḥ prītirmahatī te bhaviṣyati || 1 ||

33.1 Brahmā sprach: Herr, nun möchte ich die Mantras für die Verehrungsgaben hören, durch deren Anwendung dir große Freude bereitet wird. Eine Lesart hat „alle“, eine andere verändert „angewendet“ zu „ausgesprochen“.

sarvān iti. kvacitpāṭhaḥ |
procyamānai ryathāprītiḥ |
śrībhagavān |
brahmannārādhanāṅgāni mantrāṇyavahitaśśṛṇu |
yāni śrutyantabhāgeṣu śṛṇvanti brahmavādinaḥ || 2 ||

33.2 Der erhabene Herr sprach: Brahman, höre aufmerksam die Mantras, die Bestandteile der Verehrung sind und welche die Brahman-Kundigen in den abschließenden Teilen der Offenbarung vernehmen.

brahmakośaṃ puraskṛtya kakubhaṃ brahmamastakam |
vairājaṃ devaraṃ paścādekanetramṛgeśvarau || 3 ||

33.3 Den Anfang bilden die Lautchiffren Brahmakośa, Kakubha mit Brahma darüber, Vairāja, Devara, Ekanetra und Mṛgeśvara. Die Lesarten haben Bandhukośa und Bandhu als darübergesetztes Zeichen.

bandhukośaṃ |
bandhumastakam |
pavitrabhuvanau cāpi brahman caṇḍavanālayau |
hutāśa vāmanau padmāgopanau vinatātmajam || 4 ||

33.4 Es folgen Pavitra, Bhuvana, Caṇḍa, Vanālaya, Hutāśa, Vāmana, Padmā, Gopana und Vinatātmaja, Brahman.

vighneśaṃ mandaraṃ kāntaṃ kalātmā ca jayājayau |
pīyūṣarāmau śrīkumbhau sūkṣmaṃ gopanapaścimau || 5 ||

33.5 Dann Vighneśa, Mandara, Kānta, Kalātman, Jaya, Ajaya, Pīyūṣa, Rāma, Śrī, Kumbha, Sūkṣma, Gopana und Paścima.

varuṇaṃ bhadrahastāntaṃ vighneśaṃ pāṭalapriyam |
aniruddhaṃ jayeṇeśau śuklaṃ jayamathodayam || 6 ||

33.6 Darauf Varuṇa mit Bhadrahasta am Ende, Vighneśa, Pāṭalapriya, Aniruddha, ein unsicheres Paar Jaya/Iṇeśa, Śukla, Jaya und Udaya. Die Variante des fraglichen Paares lautet ebenfalls beschädigt „jayeṇāṃśau“.

jayeṇāṃśau |
bhāsvantamṛtadhāmānaṃ śatrudāhakavāmanau |
padmādidevau śrīvatsaṃ dakṣaṃ bhāskaragopanau || 7 ||

33.7 Es folgen Bhāsvat, Ṛtadhāman, Śatrudāhaka, Vāmana, Padmā, Ādideva, Śrīvatsa, Dakṣa, Bhāskara und Gopana. Die Variante bietet an einer Stelle Padmā und Datta.

padmāṃ ca dattaṃ |
pavitra bhuvanau vahnibhuvanau śatrudāhakam |
paścimāsyaṃ makāraṃ ca hutāśanasudhārasau || 8 ||

33.8 Dann Pavitra, Bhuvana, Vahni, Bhuvana, Śatrudāhaka, Paścimāsya, der Buchstabe ma, Hutāśana und Sudhārasa. Als Varianten stehen Vikrama und das beschädigte Mahāmoya.

vikramau |
mahāmoyam |
antimaṃ kakubhaṃ kṛtvā jitantāmanumirayet |
bhānuviṣṇudhruvaṃ bījaṃ brahmannetasya kalpayet || 9 ||

33.9 Zuletzt setzt man Kakubha und spricht so den Jitantā-Mantra aus. Als dessen Bīja werden Bhānu, Viṣṇu und Dhruva verbunden. Die Chiffren werden nicht zu einem ungeprüften vollständigen Hymnus aufgelöst.

aṅgānyapyamunā kuryādṛṣissanake ucyate |
chandho'nuṣṭuptathaitasya devatā puruṣottamaḥ || 10 ||

33.10 Damit soll man auch die Gliederzuordnungen bilden. Sein Seher ist Sanaka, sein Versmaß Anuṣṭubh und seine Gottheit Puruṣottama. Eine Lesart nennt den „großen Puruṣa“.

puruṣo mahān |
japo'mbutarpaṇaṃ homaṃ kṛtaṃ ṣoḍaśalakṣavat |
dharmārthakāmamokṣārthān puṃsāṃ sarvaṃ prayacchati || 11 ||

33.11 Japa, Wasserspenden und Homa, mit einer Zahl von sechzehn Lakṣas, also 1.600.000, verbunden, sollen den Menschen Dharma, Wohlstand, Wunscherfüllung und Befreiung gewähren. Ob die Zahl auf jede Verrichtung einzeln fällt, wird nicht näher erläutert.

kuryāt |
pañcopaniṣanmantrāḥ. |
pañcopaniṣadāṃ mantrānatha te katha yāmyaham |
parameṣṭhī pumān viśvo nivṛttassarva eva hi || 12 ||

33.12 Nun erkläre ich dir die fünf Upaniṣad-Mantras: Parameṣṭhin, Pumān, Viśva, Nivṛtta und Sarva.

āmnāyādiṃ krodharūpaṃ saṅkarṣaṇagajānam |
dakṣāniruddhau pāpaghna vahnigopanamārutān || 13 ||

33.13 Für den ersten werden Āmnāyādi, Krodharūpa, Saṅkarṣaṇa, Gajānana, Dakṣa, Aniruddha, Pāpaghna, Vahni, Gopana und Māruta genannt. Die Variante hat Vināyaka statt Gajānana und einen unklaren Zusatz zu Endzeichen.

saṅkarṣaṇavināyakāḥ |
nāntāni |
pavitrapāpakau dakṣamādhavau padmasambhava |
krodhakaustubha saṅkhādyairgopanaṃ jayamandarau || 14 ||

33.14 Es folgen Pavitra, Pāvaka, Dakṣa und Mādhava, o Lotusgeborener; ferner Krodha, Kaustubha und Śaṅkha als zugeordnete Zeichen sowie Gopana, Jaya und Mandara. Die genaue Verbindung der mittleren Gruppe ist verkürzt.

vighneśamādhavau cānte parameṣṭinamirayet |
ṛṣirādityanāmāsya cchando gāyatra mucyate || 15 ||

33.15 Am Ende stehen Vighneśa und Mādhava. So spricht man den Parameṣṭhin-Mantra aus. Sein Seher heißt Āditya, sein Versmaß ist Gāyatrī.

devatā ca sadā viṣṇu rjapeddhvādaśalakṣavān |
puruṣamantraḥ. |
prathamaṃ praṇavaṃ kṛtvā dhūliketana govanau || 16 ||

33.16 Seine Gottheit ist stets Viṣṇu; man wiederholt ihn zwölf Lakṣas, also 1.200.000-mal. Für den Puruṣa-Mantra setzt man zuerst Praṇava, dann Dhūliketana und Gopana.

vighneśa dvitayaṃ dakṣakalāntau paścimānanam |
vahnyedidevau śaṅkhākhyaṃ paścimaṃ bhuvanaṃ tathā || 17 ||

33.17 Darauf folgen zweimal Vighneśa, Dakṣa und Kalā als Endzeichen, Paścimānana, Vahni, Ādideva, Śaṅkha, Paścima und Bhuvana.

pāvakaṃ bhuvanaṃ paścāccakraṃ dāhakagopanau |
jayadakṣau bhadrapāṇī devadattau tathā ntimau || 18 ||

33.18 Dann Pāvaka, Bhuvana, Cakra, Dāhaka, Gopana, Jaya und Dakṣa; Bhadrapāṇi und Devadatta bilden den Abschluss. Die Variante nennt an einer Stelle Śrīdhara und Śatru.

śrīdharaṃ paścāt śratruṃ |
ityevaṃ pauruṣaṃ mantramirayenmantrakovidaḥ |
ṛṣiṃ nāradamasyāhuśchando gāyatramīritam || 19 ||

33.19 So spricht der Mantrakundige den Puruṣa-Mantra aus. Als seinen Seher nennt man Nārada, als Versmaß Gāyatrī.

devatā vāsudevaścha |
viśvamantraḥ. |
śṛṇu viśvamataḥ param |
tārāgnigopanau dakṣabhadrapāṇī kalāntimau || 20 ||

33.20 Seine Gottheit ist Vāsudeva. Höre danach den Viśva-Mantra: Tāra, Agni, Gopana, Dakṣa und Bhadrapāṇi mit Kalā am Ende. Die Variante vertauscht Bhadrapāṇi und Dakṣa und ist beim Endzeichen beschädigt.

bhadrapāṇidakṣakamāntimau |
pavitravahnyādidevān śaṅkhaṃ varuṇavikramau |
śrīvatsakuṃbhau vijayamandarau vighnamādhavau || 21 ||

33.21 Es folgen Pavitra, Vahni, Ādideva, Śaṅkha, Varuṇa, Vikrama, Śrīvatsa, Kumbha, Vijaya, Mandara, Vighna und Mādhava.

itīrito viśvamantraḥ punardraṣṭā bhṛgurmanoḥ |
chando gāyatrametasya vācyassaṅkarṣaṇābhidhaḥ || 22 ||

33.22 So ist der Viśva-Mantra angegeben. Sein Seher ist Bhṛgu, sein Versmaß Gāyatrī; die bezeichnete Gottheit heißt Saṅkarṣaṇa.

nivṛttamantraḥ. |
udgīthakumbhādidevau vighneśadvayamastakam |
mandaraṃ varuṇaṃ pāpahananaṃ vahnigopanau || 23 ||

33.23 Für den Nivṛtta-Mantra folgen Udgītha, Kumbha, Ādideva, zweimal Vighneśa als Kopfzeichen, Mandara, Varuṇa, Pāpahanana, Vahni und Gopana. Eine Variante nennt Sargin an der betreffenden Stelle.

sargiṇaṃ pāpa |
vāyuṃ vighneśvaraṃ rāmaṃ pīyūṣaṃ vasumastakam |
ekanetraṃ vāyumādidevān vairājamandarau || 24 ||

33.24 Dann Vāyu, Vighneśvara, Rāma, Pīyūṣa mit Vasu darüber, Ekanetra, Vāyu, Ādideva, Vairāja und Mandara. Die zusätzliche Lesart „samaghānana“ ist beschädigt.

samaghānanaṃ |
manuṣyeśaṃ mṛgeśānaṃ nivṛttimanurīritaḥ |
ṛṣistu nāradaśchando gāyatraṃ pūrvamīritam || 25 ||

33.25 Mit Manuṣyeśa und Mṛgeśāna ist der Nivṛtti-Mantra angegeben. Sein Seher ist Nārada, sein Versmaß wie zuvor Gāyatrī.

pradyumno devatā'nena nivṛttiṃ labhate pumān |
sarvamantraḥ. |
praṇavaṃ pītavarṇābhaṃ gopanaṃ mānuṣeśvaram || 26 ||

33.26 Seine Gottheit ist Pradyumna; durch ihn soll der Mensch Nivṛtti, das Zur-Ruhe-Kommen beziehungsweise die Abkehr von weltlicher Bindung, gewinnen. Für den Sarva-Mantra folgen Praṇava, Pītavarṇābha, Gopana und Mānuṣeśvara.

mādhavīṃ sargiṇaṃ pāpahananaṃ vahnigopanau |
caturgatiṃ kalātmānaṃ kumbhaṃ pāvakagopanau || 27 ||

33.27 Darauf Mādhavī, Sargin, Pāpahanana, Vahni, Gopana, Caturgati, Kalātman, Kumbha, Pāvaka und Gopana.

vai rājamandarau syātā muddhārya caturāsana |
gajāsyaṃ devadattāntaṃ sarvamantraṃ prakalpayet || 28 ||

33.28 Dann werden Vairāja und Mandara erschlossen, o Viergesichtiger. Mit Gajāsya und Devadatta am Ende wird der Sarva-Mantra gebildet.

uṣṇikchandaḥ punastvasya dṛṣṭāsyānnīlalohitaḥ |
aniruddo devatā ca manavaḥ pañca kīrtitāḥ || 29 ||

33.29 Sein Versmaß ist Uṣṇih, sein Seher Nīlalohita und seine Gottheit Aniruddha. Damit sind die fünf Mantras genannt.

pañcopaniṣadaḥ puṇyā stā etāścaturānana |
mahāpātakanāśinyaḥ parākādi phalapradāḥ || 30 ||

33.30 Diese sind die heiligen fünf Upaniṣads, o Viergesichtiger. Sie sollen schwere Verfehlungen vernichten und den Ertrag von Parāka und weiteren Bußübungen verleihen. Die Variante des letzten Ausdrucks ist beschädigt.

stā eva |
pāratyrādi |
etāssamyagadhīteyo vedāntānathavākhalān |
tāvubhau sadṛśaumanye pañcabhūśśasya te'dhunā || 31 ||

33.31 Wer sie richtig studiert und wer sämtliche Vedāntas studiert: Diese beiden halte ich für gleichwertig. Der anschließende Satzteil über „fünf“ ist verdorben; die Quelle bemerkt, er stehe in allen Handschriften so.

kośeṣu sarveṣu evamevāsti |
prāyaścitteṣu homeṣu pratiṣṭhāprokṣaṇādiṣu |
prayuñjīta pumānetāssarvapāpapraṇāśinīḥ || 32 ||

33.32 Bei Wiedergutmachungsriten, Feueropfern, Einweihungen, Besprengungen und ähnlichen Handlungen soll man diese als sündentilgend geltenden Mantras verwenden.

śāntimantracatuṣṭayam. |
ataḥ paraṃ pravakṣyāmi śāntimantracatuṣṭayam |
praṇavaṃ madhuhantāraṃ pavanaṃ madhusūdanam || 33 ||

33.33 Danach erkläre ich die vier Befriedungsmantras. Der erste beginnt mit Praṇava, Madhuhantṛ, Pavana und Madhusūdana.

bhāskaraṃ puruṣātmānaṃ gadivighneśamādhavān |
bhallāyudhaṃ hṛṣī keśamagniṃ bhallāyudhodayam || 34 ||

33.34 Es folgen Bhāskara, Puruṣātman, Gadin, Vighneśa, Mādhava, Bhallāyudha, Hṛṣīkeśa, Agni sowie Bhallāyudha und Udaya. Die beigefügten Varianten des letzten Abschnitts sind beschädigt.

keśaṃ martya. bhallāyudhe dadhau |
kumbhaṃ mṛgāṅkapīyūṣau kamalānanamantimam |
śuklaṃ kumbhamatho śatruṃ bhāskaraṃ gopanaṃ tathā || 35 ||

33.35 Dann Kumbha, Mṛgāṅka, Pīyūṣa, Kamalānana als Endzeichen, Śukla, Kumbha, Śatru, Bhāskara und Gopana. Die Lesart verbindet Kumbha mit „Madhus Feind“.

kumbhaṃ madhośśatruṃ iti |
itīrayenmanuṃ brahman ṛṣisyāddevatā manoḥ |
chando gāyatrametasya devatā tigmatejasaḥ || 36 ||

33.36 So wird das Mantra gesprochen, Brahman. Die Seherangabe lautet unklar Devatā; als Versmaß wird Gāyatrī genannt, als Gottheit der „scharf Strahlende“. Die Stelle ist syntaktisch beschädigt.

punaḥ |
udgīthaṃ vijayaṃ kumbho vighneśātrirmṛgeśvarāḥ |
piyūṣagopanau bhadraha stagopanayaṣṭayaḥ || 37 ||

33.37 Der nächste beginnt mit Udgītha, Vijaya, Kumbha, Vighneśa, Atri, Mṛgeśvara, Pīyūṣa, Gopana, Bhadrahasta, Gopana und Yaṣṭi. Eine Variante verändert die letzte Gruppe, bleibt aber unsicher.

staṃ devana dṛṣṭayaḥ |
jṛmbhalaṃ padmanābhaṃ ca bhānu madvijayonayaḥ |
musali gopanaḥ paścā jjayaṃ kumbhaṃ ca mādhavam || 38 ||

33.38 Es folgen Jṛmbhala, Padmanābha, Bhānumat, eine beschädigte Vijaya-Verbindung, Musalin, Gopana, Jaya, Kumbha und Mādhava. Die Varianten ordnen Vijaya, Kumbha und Mādhava anders zu.

madvijayānanaḥ |
dvijayaḥ kumbhamādhavau |
netrotadehau sūryaśca śrīdharau vijayāvanau |
śrīvighneśassubhadro'tha gadī varuṇamastakāḥ || 39 ||

33.39 Darauf Netra und Utadeha, deren Verbindung unsicher ist, Sūrya, Śrīdhara, Vijaya, Avana, Śrī, Vighneśa, Subhadra und Gadin mit Varuṇa darüber. Die Lesart ersetzt Avana durch Gopana und trennt Śrī und Vighneśa ausdrücklich.

śrīdharo vijayagopanau |śrīvighneśau |
vairājakumbhādidevā dakṣo madhunighādanaḥ |
ādityarāmanāsikyacandra vāmanasargiṇaḥ || 40 ||

33.40 Dann Vairāja, Kumbha, Ādideva, Dakṣa, Madhunighādana, Āditya, Rāma, Nāsikya, Candra, Vāmana und Sargin.

hutānta iti mantro'yamāhanīyaścaturmukha |
ṛṣimasya bhṛguṃ prāhuśchando gāyatramityapi || 41 ||

33.41 Das Mantra schließt mit Huta und soll so erschlossen werden, o Viergesichtiger. Sein Seher heißt Bhṛgu, sein Versmaß Gāyatrī.

manuṃ |
hutāśano devatā ca devānāṃ prathamaṃ mukham |
nigamādiṃ śriyaḥ kāntau vijayadvaya vikramau || 42 ||

33.42 Seine Gottheit ist Hutāśana, das Feuer, der erste Mund der Götter. Der nächste Mantra beginnt mit Nigamādi, Śrī und Kānta, zweimal Vijaya und Vikrama; die Variante „pātarau“ ist unsicher.

pātarau |
krodhameghau pavitraṃ ca śrīdharaṃ pāvakodayau |
ugrātmavahnīdyumaṇiranalaṃ bandhu mastakam || 43 ||

33.43 Es folgen Krodha, Megha, Pavitra, Śrīdhara, Pāvaka, Udaya, Ugrātman, Vahni, Dyumaṇi und Anala mit Bandhu darüber. Die Variante der ersten Verbindung ist beschädigt.

krodhākheyau |
pavitraṃ bandhunāsikyaṃ gadinaṃ pulahaṃ tathā |
dṛṣṭiṃ mṛgeśaṃ dyumaṇiṃ rāmo vaidharapāvakau || 44 ||

33.44 Dann Pavitra mit Bandhu und Nāsikya, Gadin, Pulaha, Dṛṣṭi, Mṛgeśa, Dyumaṇi, Rāma, Vaidhara und Pāvaka.

varuṇaṃ māyayā sākaṃ pracaṇḍaṃ pāṭalapriyaṃ |
pavitradahanau vāyusvacchandhau ṭhaṭhapaśchimau || 45 ||

33.45 Es folgen Varuṇa zusammen mit Māyā, Pracaṇḍa, Pāṭalapriya, Pavitra, Dahana, Vāyu, Svacchanda und zuletzt zweimal ṭha.

itthaṃ prakalpayenmantramṛṣirdhanada ucyate |
chando gāyatrametasya devatā haripiṅgalaḥ || 46 ||

33.46 So wird das Mantra gebildet. Sein Seher heißt Dhanada, sein Versmaß ist Gāyatrī und seine Gottheit Haripiṅgala.

tāraṃ pavitraṃ vijayaṃ vighneśaṃ bhṛgugopanau |
bhāskaraṃ puruṣātmānaṃ gadinaṃ vighnamādhavau || 47 ||

33.47 Der vierte beginnt mit Tāra, Pavitra, Vijaya, Vighneśa, Bhṛgu, Gopana, Bhāskara, Puruṣātman, Gadin, Vighna und Mādhava. Die Variante nennt Kāla, Pavitra und Kamala.

kālaṃ pavitraṃ kamalaṃ |
bhallāyudhahṛṣīkeśau vahniṃ bhallāyudhaṃ tathā |
kumbhasaṃpuṭitaṃśuklaṃ candrapiyūṣagopanān || 48 ||

33.48 Dann Bhallāyudha, Hṛṣīkeśa, Vahni, nochmals Bhallāyudha, das von Kumbha umschlossene Śukla, Candra, Pīyūṣa und Gopana.

bhānumantamatho śatrumiti mantraṃ vivecayet |
ṛṣirbṛhaspatistasya chandaḥ pūrvavadīritam || 49 ||

33.49 Mit Bhānumat und Śatru wird das Mantra abgeschlossen; die Variante präzisiert „Madhus Feind“. Sein Seher ist Bṛhaspati, sein Versmaß wie zuvor.

bhānumantaṃ madhośśatruṃ iti syāt |
ādityo devatā hyevamuktaṃ mantracatuṣṭayam |
yatramantraṃ kriyādravyahīnaṃ śāntyādikarmaṇi || 50 ||

33.50 Seine Gottheit ist Āditya. Damit sind die vier Mantras genannt. Wo bei Befriedungsriten oder ähnlichen Handlungen Mantra, Ausführung oder Material mangelhaft sind – fortgesetzt im nächsten Vers.

tasminnetatprayuñjīta tathāyaṃ sādhako vidhiḥ |
pañca viṃśatitatvamantrāḥ. |
mantrāṇi te pravakṣyāmi tattvānāṃ pañcaviṃśateḥ || 51 ||

33.51 Dort soll man diese anwenden; so lautet das Verfahren für den Praktizierenden. Nun erkläre ich dir die Mantras der fünfundzwanzig Tattvas.

prayujyamānairyairviśvaṃ prāṇitiprāṇavarjitam |
praṇavasyopari sparśānāhurvāmanamastakān || 52 ||

33.52 Durch ihre Anwendung soll das Lebenslose der Welt belebt werden. Nach Praṇava setzt man die Verschlusslaute, jeweils mit Vāmana als darübergesetztem Zeichen.

namontān prātilomyena yojayetpañcaviṃśatim |
paraśabdaṃ caturthyantaṃ na teḥ paśchātprakalpayet || 53 ||

33.53 Die fünfundzwanzig werden in umgekehrter Reihenfolge mit der Endung Namaḥ verbunden. Nach der Verneigung fügt man das Wort Para im Dativ hinzu. Die Konstruktion der Vorlage ist verkürzt und wird nicht zu fünfundzwanzig ausgeschriebenen Formeln erweitert.

jīvaṃ dehaṃ tathā buddhirgarvaṃ paścānmanastathā |
śabdasparśau tathā rūpaṃ raso gandhaśca pañcakam || 54 ||

33.54 Genannt werden Jīva, Körper, Buddhi, Selbstüberhebung beziehungsweise Ahaṃkāra und Manas; danach die fünf: Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch. Die Lesart bietet ausdrücklich Buddhi, Ahaṃkāra und Manas.

buddhimahaṅkāraṃ mana |
etān pañcāpi viṣayān tanmantravacanodarān |
śrotraṃ tvakca tathā netraṃ jihvā ghrāṇaṃ tataḥ param || 55 ||

33.55 Diese fünf Sinnesgegenstände werden in den entsprechenden Mantrawortlaut aufgenommen. Es folgen Hören, Haut beziehungsweise Tastsinn, Auge, Zunge und Nase.

vācaṃ pāṇiṃ tathā pādaṃ pāyūpasthaṃ pitāmaha |
pṛthivīṃ prathamaṃ toyaṃ tejomārutamanvataḥ || 56 ||

33.56 Dann Sprache, Hände, Füße, Ausscheidungs- und Zeugungsorgan, o Urvater; bei den Elementen zuerst Erde, danach Wasser, Feuer und Luft.

pyoma cānte caturthyantai rātmaśabdaistatho ttaraiḥ |
kṛtanāmānimān śabdānmantrarūpeṇa kalpayet || 57 ||

33.57 Zuletzt kommt der Raum. Man setzt die Benennungen in den Dativ und verbindet sie mit dem nachfolgenden Wort Ātman, ebenfalls im Dativ, um daraus die Mantraformen zu bilden.

dīpamantraḥ. |
udgīthakṛtanāsikyau hutāśaṃ bindumastakam |
kakubhaṃ gadinaṃ vāsudevaṃ vijayavā manau || 58 ||

33.58 Der Lampenmantra beginnt mit Udgītha und dem Nāsikya-Zeichen, dann Hutāśa mit Bindu darüber, Kakubha, Gadin, Vāsudeva, Vijaya und Vāmana. Eine Variante nennt Bandhu statt Bindu.

bandhu |
vahniṃ guhālayaṃ cāpi pavitra madhusūdanau |
caturgatiṃ manuṃ prāṇaṃ dīpārthaṃ manumirayet || 59 ||

33.59 Es folgen Vahni, Guhālaya, Pavitra, Madhusūdana und Caturgati. So wird das Mantra für die Lampe gesprochen; der Haupttext ist am Ende beschädigt, die Variante nennt die Endung Nati und den Bezug auf die Lampe.

natiprāntaṃ dīpāntaṃ |
akṣasūtramantraḥ. |
tāraṃ sūryahṛṣīkeśayaṣṭayaḥ puṣṭibhījavān |
meghabindū śuklarāmau ṛṣiḥ puṇyatrivikramau || 60 ||

33.60 Für die Gebetskette folgen Tāra, Sūrya, Hṛṣīkeśa und Yaṣṭi, verbunden mit dem Puṣṭi-Bīja; ferner Megha, Bindu, Śukla, Rāma, Ṛṣi, Puṇya und Trivikrama.

indurguhālayaṃ paścājjayapāvakagopanāḥ |
iti vāyurnatimatsyā dakṣasūtramanurmahān || 61 ||

33.61 Dann Indu, Guhālaya, Jaya, Pāvaka, Gopana, Vāyu, Nati und Matsya. So wird der große Akṣasūtra-Mantra bezeichnet. Der anschließende Quellenhinweis berichtet von zwei fehlenden Silben am Anfang eines Halbverses und mehreren abweichenden Schlusslesungen; eine sichere Gesamtformel lässt sich daraus nicht bilden.

kvacitkośe pādadau akṣaradvayatruṭiḥ. atha vāyunatimat ityasti anyatraiti vāyu rmatirmatsyāt iti dṛśyate |
arghyamantraḥ. |
tāraṃ śrīrāmakaumārapuruṣātmamṛgeśvarau |
viṣṇuṃ paṃcāntakaṃ vahniṃ dhūmadhvajaguhālayau || 62 ||

33.62 Der Arghya-Mantra beginnt mit Tāra, Śrī, Rāma, Kaumāra, Puruṣātman, Mṛgeśvara, Viṣṇu, Paścāntaka, Vahni, Dhūmadhvaja und Guhālaya. Arghya ist das ehrende Empfangswasser.

pavitrabandhusumukhā mādhavaṃ prathamaṃ tathā |
hutāśaṃ padmapāṇiṃca vāyuṃ vahniṃ guhālayam || 63 ||

33.63 Es folgen Pavitra, Bandhu, Sumukha, Mādhava, Prathama, Hutāśa, Padmapāṇi, Vāyu, Vahni und Guhālaya. Die Variante nennt im letzten Teil Vahni, Brahma und Guhālaya.

vahniṃ brahmaguhālayau |
paścimāsya madhośatruṃ śaṅkhaṃ ca natimastakam |
ityarghyamantraṃ racayet |
pādyamantraḥ. |
atha pādyamanuṃ śṛṇu || 64 ||

33.64 Mit Paścimāsya, Madhus Feind, Śaṅkha und Nati als Abschluss wird der Arghya-Mantra gebildet. Die Lesart nennt Mandara statt eines Teils dieser Folge. Nun höre den Pādya-Mantra für das Fußwasser.

madhośaratrumandaraṃ |
tāraṃ gadidruvau cāpi gadadhvaṃsimṛgādhipau |
paścimaṃ rāmaśirasaṃ vijayaṃ vahnipaśchimau || 65 ||

33.65 Er beginnt mit Tāra, Gadin, Dhruva, Gadadhvaṃsin, Mṛgādhipa, Paścima mit Rāma darüber, Vijaya, Vahni und Paścima. Die Variante „rāmapañcakam“ verändert die Verbindung mit Rāma.

rāmapañcakaṃ |
ekaviṃśaṃ padmanābhaṃ māyāṃ pavanapaṅkajau |
vahniṃ dvitīyamanilaṃ pāpaghnaṃ madhusūdanam || 66 ||

33.66 Dann Ekaviṃśa, Padmanābha, Māyā, Pavana, Paṅkaja, Vahni, Dvitīya, Anila, Pāpaghna und Madhusūdana.

vaidharaṃ mārutaṃ vahniṃ hṛṣīkeśo'tha paścimam |
rāmaṃ sumukhasāraṅgau natyantaṃ mantramirayet || 67 ||

33.67 Es folgen Vaidhara, Māruta, Vahni, Hṛṣīkeśa, Paścima, Rāma, Sumukha und Sāraṅga. Das Mantra endet auf Nati. Eine Lesart hat Subhaga statt Sumukha.

subhagaṃ |
acamanamantraḥ. |
ādau vyāpiṃ śukla vahniṃ candrakumbhau jayānilau |
mandaraṃ padmanābhaṃ ca vai rājāgniguhālayāḥ || 68 ||

33.68 Für das Ācamana-Wasser zum rituellen Schlürfen setzt man an den Anfang Vyāpin, Śukla, Vahni, Candra, Kumbha, Jaya, Anila, Mandara, Padmanābha, Vairāja, Agni und Guhālaya.

pāpahantāramadveṣī vanamālī mṛgeśvarau |
gopano vakratuṇḍaśca dakṣavighneśagopanāḥ || 69 ||

33.69 Dann Pāpahantṛ, Adveṣin, Vanamālin, Mṛgeśvara, Gopana, Vakratuṇḍa, Dakṣa, Vighneśa und Gopana. Die Variante bietet Pāpahantṛ und Rāma.

pāpahantā ca rāmaśca |
vairājadakṣau vighneśamādhavau natimastakam |
ityacamana mantrassyādrūpādīni yathā ami || 70 ||

33.70 Mit Vairāja, Dakṣa, Vighneśa, Mādhava und Nati als Abschluss entsteht der Ācamana-Mantra. Die anschließende Bemerkung über Gestalt beziehungsweise nach der Variante Räucherwerk und weitere Gaben ist beschädigt.

mantrasya dhūpādīnāṃ |
bhoganivedanamantraḥ. |
prathamaṃ cedapi manondho pāvānduritātmavān |
rāmaṃ dṛṣṭimanusvāraṃ gadinaṃ viṣṇusaptamam || 71 ||

33.71 Nun folgt das Mantra zur Darbringung der Genussgaben. Sein Anfang ist stark verdorben; er enthält Rāma, Dṛṣṭi, Anusvāra, Gadin und eine Verbindung mit Viṣṇu und „sieben“. Der Quellenhinweis vergleicht mehrere ebenfalls beschädigte Handschriften und erwartet Klärung von einer reinen Lesung; eine solche liegt hier nicht vor.

kvacitkośe prathamaṃ cedano...ndhūpānduritātmavān iti dṛśyate. anyatra yathāpāṅtkāṃ dṛśyate. śuddharośasaṃvāda śśuddhikaraḥ |
rājamuṣṭimanuskāraṃsaptakam |
ādityagopanau caṇḍaṃ vahnijāyāvasānakam |
ityetatkalpitaṃ mantraṃ pratibhoganivedanam || 72 ||

33.72 Darauf folgen Āditya, Gopana und Caṇḍa, mit Vahnijāyā, also Svāhā, als Abschluss. So wird das Mantra für jede einzelne Darbringung gebildet.

prayuñjīta prayogaṃ ca tasmātsādhāraṇo manuḥ |
puṣāñjalimantraḥ. |
dviṣaṭkākṣaramudhṛtya śikhaṇḍipulahaṃ dhruvam || 73 ||

33.73 Es wird bei der entsprechenden Anwendung eingesetzt und ist insofern ein allgemeines Mantra. Für die gefalteten Hände voller Blumen erschließt man den zwölfsilbigen Mantra und fügt Śikhaṇḍin, Pulaha und Dhruva hinzu.

subhadrakuṃbhau vijayaśrīdharau dakṣamādhavau |
pavitrabhuvanau krodhapaścimāna nagopanāḥ || 74 ||

33.74 Es folgen Subhadra, Kumbha, Vijaya, Śrīdhara, Dakṣa, Mādhava, Pavitra, Bhuvana, Krodha, Paścimānana und Gopana. Eine Variante hat Godhana am Ende.

godhanān |
ṭhaṭhāntamatha natyantaṃ manumitthaṃ prakalpayet |
puṣpāñjalipradāneṣu niyuñjīta jitaṃ punaḥ || 75 ||

33.75 Das Mantra endet mit zweimal ṭha und danach Nati. So wird es gebildet und bei der Darbringung der Blumenhände verwendet; der letzte Zusatz „jitam“ ist nicht eindeutig.

vastramantraḥ. |
tāraśśuklaghaṭo yaṣṭiścandramā bhuvano nalaḥ |
subhadravāyyautadehanatyanto manurīritaḥ || 76 ||

33.76 Der Gewandmantra besteht aus Tāra, Śukla, Ghaṭa, Yaṣṭi, Candra, Bhuvana, Anala, Subhadra, Vāyu, dem unsicheren Utadeha und der Endung Nati.

tenārādhana vastraṃ syādāpyāyanamupācaret |
itthamārādhanāṅgāni mantrāṇi kathitāni te || 77 ||

33.77 Damit wird das Gewand für die Verehrung behandelt beziehungsweise gestärkt; die Lesart nennt auch sein Herbeibringen. So sind dir die Mantras als Glieder der Verehrung erklärt worden.

mapyāyanamānayanamācaret |
aihikasukhasādhanamantrāḥ. |
idānīmaikān mantrān pravakṣyāmi manoharān |
svīkṛtya saptavarṇāni rohiṇiśamapāṃpatim || 78 ||

33.78 Nun erkläre ich anziehende Mantras für diesseitiges Wohlergehen. Zunächst nimmt man sieben Laute, dann Rohiṇīśa und Apāṃpati. Das Verhältnis der Siebenerangabe zur folgenden Chiffrenreihe bleibt offen.

pavitramānuṣeśanau gopanaṃ puṇyavikramau |
paścimaṃ vijayaṃ vāyuṃ mādhavo varuṇānilau || 79 ||

33.79 Es folgen Pavitra, Mānuṣeśa, Gopana, Puṇya, Vikrama, Paścima, Vijaya, Vāyu, Mādhava, Varuṇa und Anila.

vāsudevaṃ tathā dakṣaṃ gopanaṃ jayamandarau |
vighneśamādhavau pāpahananaṃ pavanaṃ tathā || 80 ||

33.80 Dann Vāsudeva, Dakṣa, Gopana, Jaya, Mandara, Vighneśa, Mādhava, Pāpahanana und Pavana.

guhālayamatho yaṣṭiṃ sūryamūrdhvaṃ jagatpatim |
yaṣṭiṃ kumbhaṃ jagatprāṇaṃ hṛṣīkeśaṃ tathā dhruvam || 81 ||

33.81 Es folgen Guhālaya, Yaṣṭi, Sūrya, Ūrdhva, Jagatpati, Yaṣṭi, Kumbha, Jagatprāṇa, Hṛṣīkeśa und Dhruva.

śvetāṃśuṃ varuṇaṃ binduṃ dvisūryaṃ vāmanaṃ dhruvam |
ṭhaṭhāntikaṃ manuṃ brahmannīraye datha tārakam || 82 ||

33.82 Darauf Śvetāṃśu, Varuṇa, Bindu, zweimal Sūrya, Vāmana und Dhruva; das Mantra endet auf zweimal ṭha. Danach wird Tāraka genannt; die Variante dieses Übergangs ist beschädigt.

dadhitārakaṃ |
natyantaṃ śuklavaruṇau paścimaṃ vikramaṃ jayam |
bandhumagniṃ hṛṣīkeśaṃ paścimaṃ madhusūdanam || 83 ||

33.83 Mit Nati als Abschluss beziehungsweise Anschluss folgen Śukla, Varuṇa, Paścima, Vikrama, Jaya, Bandhu, Agni, Hṛṣīkeśa, Paścima und Madhusūdana. Die Grenze zwischen den Formeln ist nicht sicher markiert.

caturgatimacāmādiṃ māhendraṃ viṣṇupannagau |
mandaraṃ vāmanaṃ paścātpaścimaṃ vijayānilau || 84 ||

33.84 Dann Caturgati, der erste Vokal, Māhendra, Viṣṇu, Pannaga, Mandara, Vāmana, Paścima, Vijaya und Anila.

devadattaṃ śriyaṃ vahniṃ mahāmāyāṃ mahābalām |
hṛṣīkeśaṃ dhruvaṃ cāpi bījamāmreḍayedimam || 85 ||

33.85 Es folgen Devadatta, Śrī, Vahni, Mahāmāyā, Mahābalā, Hṛṣīkeśa und Dhruva. Dieses Bīja soll wiederholt werden.

pavitra manalaṃ caṇḍaṃ gopanaṃ dvivināyakam |
vaidharaṃ madhuhantāraṃ vijayaṃ mandaraṃ tathā || 86 ||

33.86 Dann Pavitra, Anala, Caṇḍa, Gopana, zweimal Vināyaka, Vaidhara, Madhuhantṛ, Vijaya und Mandara. Die Variante nennt Anila und einen unklaren Zusatz.

manilaṃ kiṃca |
bhadrahastaṃ mṛgeśaṃ ca ṭhaṭhāntaṃ mantramirayet |
sindhudvīpo manordraṣṭā virāṭ chando nigadyate || 87 ||

33.87 Mit Bhadrahasta, Mṛgeśa und zweimal ṭha als Ende wird das Mantra gesprochen. Sein Seher ist Sindhudvīpa, sein Versmaß Virāj.

svapnādipati retasya devatā paramaḥ pumān |
hṛṣīkeśaṃ yaṣṭimantramirayenmantrakovidaḥ || 88 ||

33.88 Seine Gottheit ist der höchste Puruṣa als Herr des Traumes. Danach soll der Mantrakundige ein mit Hṛṣīkeśa und Yaṣṭi bezeichnetes Mantra sprechen; der Übergang ist verkürzt.

uṣṇikchandaḥ punastasya devatā nṛharirhariḥ |
tathā hi rasanāmāni.. mantraṃ pracakṣate || 89 ||

33.89 Dessen Versmaß ist Uṣṇih und seine Gottheit Nṛhari, Hari als Mensch-Löwe. Eine anschließende Mantrabezeichnung ist ausgefallen; die Variante deutet auf Aṅgiras. Die Quelle vermerkt ausdrücklich einen Silbenausfall in allen Textzeugen.

athāṅgirasa |
sarvatrākṣaratruṭiḥ |
abhinnaviṭapaskandhaṃ spṛṣṭvā śvatthamimaṃ japet |
ahobhissaptabhirmṛtyuṃ laṅghayetsaṃ yatendriyāḥ || 90 ||

33.90 Man wiederholt es, während man einen Aśvattha mit ungetrennten beziehungsweise nach der Variante unbeschädigten Ästen und Stamm berührt. Nach sieben Tagen soll der sinnesbeherrschte Mensch den Tod überschreiten; dies ist eine religiöse Verheißung.

abhagna |
alpāyāsasādhyāmantrāḥ. |
athālyāyāsasādhyāni śṛṇu mantrāṇi padmaja |
vyāpinaṃ puruṣātmānaṃ vāsudevaṃ napaścimam || 91 ||

33.91 Höre nun, Lotusgeborener, die mit wenig Mühe zu verwirklichenden Mantras. Genannt werden Vyāpin, Puruṣātman, Vāsudeva und ein unsicheres Na-Paścima; die Variante hat Dvinīlaya.

dvinīlayam |
rāmaṃ vighneśvaraṃ māyāmudgīdharahitānimān |
dakṣādīśādidevānāmathābjaṃ supratiṣṭhitam || 92 ||

33.92 Dann Rāma, Vighneśvara und Māyā, diese ohne Udgītha. Es folgen Dakṣa, Ādīśa, Ādideva, Abja und Supratiṣṭhita. Die Varianten nennen Viśveśvara sowie eine abweichende Verbindung von Dakṣa, Īśāna, Ādideva und Māyā.

viśveśvaram |
dakṣādīśānādi devānmāyājjam |
vāyuṃ padma mathośatruṃ śaṅkhavahnidhruvānapi |
hutāntamuddharetka rṇagobhitiṃ mantramuttamam || 93 ||

33.93 Es folgen Vāyu, Padma, Madhus Feind, Śaṅkha, Vahni und Dhruva, mit Huta als Abschluss. Der Name dieses Mantras ist als „karṇagobhiti“ beschädigt; die Varianten Karṇagobhūti und Karṇabhonidhi sichern ihn nicht.

mathośśatruṃ iti syāt |
rṇagobhūti. rṇabhonidhiḥ |
japellakṣamimaṃ mantramuphoṣyaikādaśe hani |
dvādaśyāmapi kuryāt strīṃ samunnatapayodharām || 94 ||

33.94 Nach Fasten am elften Mondtag wiederholt man dieses Mantra hunderttausendmal. Am zwölften fertigt man eine weibliche Figur mit vollen Brüsten.

unnatasya |
āvāhya tasyāṃ hutvā ca pūjayitvāca yoginīm |
madhyarātre baliṃ datvā chindyāttāṃ pratiyātanām || 95 ||

33.95 In ihr ruft man eine Yoginī an, opfert und verehrt sie. Nach einer mitternächtlichen Bali-Gabe wird das Abbild zerteilt. Eine Variante hat „nehmen“ statt „opfern“.

hṛtvā |
bhūtaṃ bhavadbhaviṣyaṃ ca tasya vakṣyati yoginī |
amnāyādiṃ vidhātāraṃ pracaṇḍaṃ vasumastakam || 96 ||

33.96 Die Yoginī soll ihm Vergangenheit, Gegenwart und Zukunft mitteilen. Eine weitere Formel beginnt mit Āmnāyādi, Vidhātṛ und Pracaṇḍa mit Vasu darüber.

bhavyaṃ bhaviṣyacca |
paścimaṃ vikramaṃ lakṣmīṃ gopanaṃ khaḍga dhāriṇam |
savikramaṃ ghaṭaṃ cāgniṃ ghaṭaṃ ca dviradānanam || 97 ||

33.97 Es folgen Paścima, Vikrama, Lakṣmī, Gopana, Khaḍgadhārin mit Vikrama, Ghaṭa, Agni, nochmals Ghaṭa und Dviradānana. Die Variante setzt Khaḍgadhāriṇī ins Weibliche.

dhāriṇīm |
paṅkajaṃ vāruṇamatho sarasīruhasambhava |
kakubhaṃ vahnimaparaṃ pīyūṣaṃ gopanaṃ tathā || 98 ||

33.98 Dann Paṅkaja und Vāruṇa, o Lotusgeborener; weiter Kakubha, Vahni, Apara, Pīyūṣa und Gopana. Die Variante „dāruṇama“ ist unsicher.

dāruṇama |
jhaṣaṃ guhālayaṃ cāpi śaṅkhaṃ vahniṃ ca mandaram |
śrīdharaṃ padmavairājaṃ gopanaṃ sūkṣmalocanam || 99 ||

33.99 Es folgen Jhaṣa, Guhālaya, Śaṅkha, Vahni, Mandara, Śrīdhara, Padma, Vairāja, Gopana und Sūkṣmalocana. Eine Lesart hat eine abweichende Verbindung von Vahni und Paścima.

vahnimapaścimaṃ |
vahniṃ pracaṇḍaṃ vighneśaṃ rāmaṃ mandarapāvakau |
pītādidevau pulahaṃ yaṣṭiṃ padmaguhāntimau || 100 ||

33.100 Dann Vahni, Pracaṇḍa, Vighneśa, Rāma, Mandara, Pāvaka, Pīta, Ādideva, Pulaha, Yaṣṭi, Padma und Guhā als Abschluss.

ekanetraṃ śriyaṃ vahniṃ vāmanaṃ vahnimādhavau |
mṛgeśabhāvasadbandhon vighnopahatikaṃ tathā || 101 ||

33.101 Es folgen Ekanetra, Śrī, Vahni, Vāmana, Vahni, Mādhava, Mṛgeśa und eine beschädigte Folge Bhāva–Sat–Bandhu sowie Vighnopahatika. Als Variante steht Dhruva.

dhruvaṃ |
svacchandaṃ vijayaṃ vahniṃ vīrasenasaroruhau |
ādidevaṃ tathā candraravidṛṣṭiśubhapradau || 102 ||

33.102 Dann Svacchanda, Vijaya, Vahni, Vīrasena, Saroruha, Ādideva, Candra, Ravi, Dṛṣṭi und Śubhaprada. Die Variante ersetzt einen Teil durch Dūradṛṣṭi und Śubhaprada.

tathā cādau dūradṛṣṭi śubhapradau |
vahniṃ vināyakaṃ rāmaṃ dvirdakṣaṃ caturāsanam |
pracaṇḍaḥ pāvako yaṣṭiḥ paścimāsyahutāśanau || 103 ||

33.103 Es folgen Vahni, Vināyaka, Rāma, zweimal Dakṣa, Caturāsana, Pracaṇḍa, Pāvaka, Yaṣṭi, Paścimāsya und Hutāśana.

piyūṣarāmasahitau śubhadaṃ vāyugopanau |
vijayaṃ pañcabinduṃ ca vai rājaṃ madhusūdanam || 104 ||

33.104 Dazu Pīyūṣa und Rāma, Śubhada, Vāyu, Gopana, Vijaya, Pañcabindu, Vairāja und Madhusūdana.

gaṇeśagopanau paścādgadinaṃ vijayaṃ ghaṭam |
ekadṛṣṭiṃ tathā vahniṃ mandaraṃ madhusūdanam || 105 ||

33.105 Dann Gaṇeśa, Gopana, Gadin, Vijaya, Ghaṭa, Ekadṛṣṭi, Vahni, Mandara und Madhusūdana.

kuñjarānanaviṣṇvantau vighneśaṃ bandhumastakam |
kakubhaṃ candradhavalaṃ gopanaṃ paścimānanam || 106 ||

33.106 Es folgen Kuñjarānana mit Viṣṇu als Ende, Vighneśa mit Bandhu darüber, Kakubha, Candradhavala, Gopana und Paścimānana.

caturgatiṃ ṭhaṭhopāntamiti mantraṃ prakalpayet |
adhastānne travṛkṣanya japennetadatandritaḥ || 107 ||

33.107 Mit Caturgati und zweimal ṭha am Schluss wird das Mantra gebildet. Man wiederholt es unermüdlich unter einem als Netra bezeichneten Baum; dessen Name ist möglicherweise verschrieben.

naṣṭaṃ muṣṭiṃ cintanāṃ ca jānātyetatprasādataḥ |
jalastambhanamantraḥ. |
saptākṣaraṃ prakalpyādau varuṇaṃ gopanaṃ daram || 108 ||

33.108 Durch dessen Gunst soll man Verlorenes, den Inhalt einer geschlossenen Faust und Gedanken erkennen. Die Quelle erwägt als Lesart „Gestohlenes“ statt „Faust“. Für das Stillstellen des Wassers beginnt man mit dem siebensilbigen Mantra und fügt Varuṇa, Gopana und Dara hinzu.

muṣṭaṃ iti syātkim |
piyūṣamādhavaṃ dakṣaṃ dṛṣṭivahnidaradvayam |
paścimāgnimukhānetān dahanasyāntaroditān || 109 ||

33.109 Dann Pīyūṣa, Mādhava, Dakṣa, Dṛṣṭi, Vahni und zweimal Dara. Diese werden mit Paścima und Agni verbunden beziehungsweise in Dahana eingefügt; die genaue Lautanordnung ist nicht sicher.

sūrya rāmau pībatandho dviḥ prakalpyacatuṣṭayam |
śuklaṃ yaṣṭivivasvantau vahniṃ svāhāvasānikam || 110 ||

33.110 Es folgen Sūrya und Rāma sowie eine beschädigte Bandhu-Verbindung; eine Vierergruppe soll zweimal gesetzt werden. Dann Śukla, Yaṣṭi, Vivasvat und Vahni, mit Svāhā als Ende. Die Lesart klärt die beschädigte Mitte nicht vollständig.

rāmopi tadbandho |
ityambustambhanaṃ mantraṃ kalpayetkamalāsana |
nadīvegastambhanamantraḥ. |
praṇavādiṃ vāsudevaṃ śubhadaṃ paṅka jaṃ tathā || 111 ||

33.111 So wird das Mantra zur Stillstellung des Wassers gebildet, o Lotusthronender. Das Mantra zum Anhalten einer Flussströmung beginnt mit Praṇava, Vāsudeva, Śubhada und Paṅkaja; die Variante nennt zweimal ja.

jadvayaṃ |
māyāmabhyasya hantāraṃ phalahaṃ śaśinaṃ jayam |
yaṣṭiṃ bhallāyudhaṃ cāpi vighneśaṃ rāmamastakam || 112 ||

33.112 Māyā wird wiederholt; es folgen Hantṛ, das unsichere Phalaha, Śaśin, Jaya, Yaṣṭi, Bhallāyudha und Vighneśa mit Rāma darüber.

satyantamudakastambhaṃ mantraṃ mantra vidīrayet |
anayoḥ pūrvamantreṇa sthitavatsalite caret || 113 ||

33.113 Das Mantra endet auf das als „sat“ überlieferte Zeichen und wird als Wasser-Stillstellungsmantra gesprochen. Mit dem ersten der beiden soll man sich im Wasser wie auf festem Boden bewegen können.

mitīra |
uttareṇa tu sindhūnāṃ vegastambhaṃ samācaret |
agnistambhanamantraḥ. |
agnistambhanamantraṃ te kathayāmi yathātatham || 114 ||

33.114 Mit dem zweiten soll man die Strömung der Flüsse anhalten. Nun erkläre ich dir das Mantra zur Stillstellung des Feuers. Diese Wirkungen werden im Text behauptet, nicht als physikalische Fähigkeiten bestätigt.

saptākṣaraṃ kumbhavahniṃ bhuvanaṃ vanamālinam |
gopanaṃ puruṣātmānaṃ trivahniṃ śaśalāñcanam || 115 ||

33.115 Nach dem siebensilbigen Mantra folgen Kumbha, Vahni, Bhuvana, Vanamālin, Gopana, Puruṣātman, dreimal Vahni und Śaśalāñcana.

vairājabinduṃ hrasvāntaṃ caturgatimatho ṭhaṭham |
ityagnistambhanaṃ mantraṃ sādhayetayutaṃ naraḥ || 116 ||

33.116 Darauf Vairāja, Bindu, ein kurzer Endvokal, Caturgati und zweimal ṭha. Dieses Feuer-Stillstellungsmantra soll man zehntausendmal üben.

lohatailaṃ ghṛtaṃ kṣīraṃ paraśuṃ salilaṃ tathā |
saptacaitāni saṃspṛśya śītaśchāgnirbhaviṣyati || 117 ||

33.117 Berührt man Metall, Öl, Ghee, Milch, eine Axt und Wasser, soll das Feuer kalt werden. Der Text spricht von sieben Dingen, nennt in der vorliegenden Fassung jedoch nur sechs; die Variante trennt Metall und Öl ausdrücklich.

lohaṃ taila |
udare paṅkajasyeva sukhamāsīta śruṣmaṇaḥ |
gomahiṣādivaśyamantraḥ. |
saptākṣaraṃ caturthyantaṃ vidhṇuśabdaṃ caturmukha || 118 ||

33.118 Im Feuer soll man so angenehm wie im Innern eines Lotus sitzen. Die Lesart dieses Bildes ist abweichend und beschädigt. Für das Unterwerfen von Kühen und Büffeln nennt der Text den siebensilbigen Mantra und das Wort Viṣṇu im Dativ, o Viergesichtiger.

uttare paṅkajasyaiva mukhamāsīta puṣpiṇaḥ |
pavitraṃ śrīhṛṣīkeśaṃ vighneśaṃ madhusūdanam |
pradyumnaṃ pāpahananaṃ vijayaṃ vāyumādhavau || 119 ||

33.119 Es folgen Pavitra, Śrī, Hṛṣīkeśa, Vighneśa, Madhusūdana, Pradyumna, Pāpahanana, Vijaya, Vāyu und Mādhava. Die Variante verändert den Anschluss von Pavitra.

pavitrārthaṃ hṛṣī |
dṛṣṭiṃ mandaraṃ pātādviṣṭhaṭhāntaṃ mantramirayet |
gavāṃ ca mahiṣāṇāṃ ca kuryādetena vaśyatām || 120 ||

33.120 Dann Dṛṣṭi, Mandara und eine beschädigte Pāta-Verbindung, schließlich zweimal ṭha. Die Varianten nennen Vṛṣṭi und zweimal Vāta. Damit soll man Kühe und Büffel lenken können.

vṛṣṭiṃ |
vātādviḥ |
vyālādidamanamantraḥ. |
ādau catustrivarṇāni dharapradaguhālayau |
pavitravahnikamalaṃ sumukhaṃ vahnigopanau || 121 ||

33.121 Für das Bändigen wilder Tiere nennt der Anfang vier beziehungsweise drei Laute – die Zahlenverbindung bleibt unsicher –, dann Dharaprada, Guhālaya, Pavitra, Vahni, Kamala, Sumukha, Vahni und Gopana.

vāyuṣaṭhānta ityeṣa vyālādidamano manuḥ |
ripunāśakapiśācavaśamantraḥ. |
praṇave ṣaṣṭhaśabdādi sambudhyantaṃ piśācavat || 122 ||

33.122 Mit Vāyu und einer unklaren Ṣaṭhā-Endung wird dieses Tierbändigungsmantra abgeschlossen. Für einen feindvernichtenden Piśāca-Mantra folgen Praṇava und eine Anweisung mit „sechstes Wort“ und Anredeform; der genaue Wortlaut ist beschädigt.

ūrdhvalokeśa hananaṃ pāṣāṇeṣu ṭhaṭhomanuḥ |
idaṃ hi japato mantraṃ ripumūrdhani tāḍayet || 123 ||

33.123 Darauf folgen Ūrdhvalokeśa, Hanana, eine Wendung über Steine und zweimal ṭha. Beim Rezitieren dieses Mantras soll auf den Kopf des Feindes geschlagen werden; die Variante der Stein-Wendung ist unsicher.

pāṣāṇeṣataromanuḥ |
piśācarūpaṃ pratyakṣaṃ pāṣāṇairasthibhiśśavaiḥ |
gandharvasādhanamantraḥ. |
vyāpinaṃ gadinaṃ bhadrahastaṃ puṇyassaritphatim || 124 ||

33.124 Ein sichtbar gewordener Piśāca soll dies mit Steinen, Knochen und Leichen tun. Danach beginnt der Gandharva-Mantra mit Vyāpin, Gadin, Bhadrahasta, Puṇya und Saritpati. Die Variante verändert Reihenfolge und Benennung der letzten Glieder.

gadinaṃ vyāpinaṃ hastaṃ sarasyo vā |
vahniṃ hutāśaṃ viṣṇvantaṃ kakubhaṃ kumbhavikramau |
śrīkumbhagopanān kumbhaṃ śaśāṅkaṃ brahmasādhanam || 125 ||

33.125 Dann Vahni, Hutāśa mit Viṣṇu als Ende, Kakubha, Kumbha, Vikrama, Śrī, Kumbha, Gopana, nochmals Kumbha, Śaśāṅka und Brahmasādhana. Die Lesart trennt Vahni, Hutāśana und Viṣṇu.

vahniṃ hutāśanaṃ viṣṇuṃ |
dvirmandaraṃ madhośśatruṃ subhadraṃ bandhumastakam |
pitaṃ krodhana māyāmaṃ vijayaṃ gopanaṃ dhruvam || 126 ||

33.126 Es folgen zweimal Mandara, Madhus Feind, Subhadra mit Bandhu darüber, Pīta, Krodhana, Māyāma, Vijaya, Gopana und Dhruva. Die Varianten der mittleren Wörter sind beschädigt.

matho śatruṃ |
dhārāmam |
brahmāṇaṃ mānuṣeśānaṃ vāyuṃ gopanamastakam |
binduṃ pavitra manalaṃ mārutaṃ pretanāyakam || 127 ||

33.127 Dann Brahman, Mānuṣeśāna, Vāyu mit Gopana darüber, Bindu, Pavitra, Anala, Māruta und Pretanāyaka. Die Variante hat Anila statt Anala.

manilaṃ |
svāhāvasānaṃ gāndharvaṃ mantramitthaṃ prakalpayet |
atharvaṇamimaṃ mantraṃ pinākiśirasi sthitam || 128 ||

33.128 Mit Svāhā am Schluss wird der Gandharva-Mantra gebildet. Er wird als atharvanisch und als auf Pinākins Haupt befindlich beziehungsweise nach der Lesart daraus hervorgegangen bezeichnet.

pināṅgiśirasotthitam |
adhastātpārijātasya hemasiṃhāsanasthitam |
āyāmi nībhirmālābhirdivyābhiśśobhivakṣasam || 129 ||

33.129 Unter einem Pārijāta-Baum stellt man sich die Gottheit auf einem goldenen Löwenthron vor; ihre Brust schmücken lange göttliche Girlanden. Eine Variante nennt Flammen statt Girlanden.

āyāminībhirjvālābhiḥ |
diṅnāgamadaliptāṅgaṃ divyābharaṇabhūṣitam |
rūpayauvanayuktābhirvālavyajanapāṇibhiḥ || 130 ||

33.130 Ihr Körper ist mit dem Schläfensaft der Richtungselefanten gesalbt und mit göttlichem Schmuck versehen. Eine Lesart nennt Juwelen. Um sie stehen schöne jugendliche Dienerinnen mit Wedeln in den Händen.

ratnā |
nityaṃ ṣoḍhasavarṣābhirutpalasnigdhadṛṣṭibhiḥ |
mahākula prasūtābhirmadavihvala mūrtibhiḥ || 131 ||

33.131 Diese werden als stets sechzehnjährig, mit sanften Lotusaugen, aus hohen Familien stammend und von freudiger Erregung bewegt beschrieben.

dṛṣṭibhiḥ |
adbhutabhrūvirāsābhiśśravaṇapriyagītibhiḥ |
īṣadvi sraṃsivā sobhiraṃsavyukulamaulibhiḥ || 132 ||

33.132 Sie bewegen ausdrucksvoll die Brauen und singen angenehm. Ihre Gewänder und ihre bis auf die Schultern fallenden Haare sind gelockert.

stanāndolitahārābhiḥ kadalisubhagorubhiḥ |
kuṭilālakamālābhiḥ kanyakābhirniṣevitam || 133 ||

33.133 Halsketten bewegen sich auf ihrer Brust; sie haben anmutige, mit Bananenstämmen verglichene Beine und gelocktes Haar. Solche jungen Frauen bedienen ihn.

kṛtāvadhānaṃ gīteṣu kinnarāṇāṃ muhurmuhuḥ |
gandharvādhipatiṃ dhyāyanlakṣaṃ mantramimaṃ japet || 134 ||

33.134 Man meditiert den Gandharva-Herrscher, der aufmerksam den Gesängen der Kinnaras lauscht, und wiederholt dieses Mantra hunderttausendmal.

athenamupatiṣṭhanai kulavatyovarāstriyaḥ |
gandharvarājavacanādrūpa yauvanaśālinaḥ || 135 ||

33.135 Darauf sollen auf Weisung des Gandharva-Königs schöne junge Frauen aus angesehenen Familien vor dem Praktizierenden erscheinen. So lautet die historische Wunschverheißung des Abschnitts.

indrajālamantraḥ. |
athendrajālamantrasya svarūpaṃ kathayāmite |
brahmakuṃbhau vīrasenau krodhaṃ sumukhavāruṇau || 136 ||

33.136 Nun erkläre ich dir die Gestalt des Indrajāla-Mantras, des Mantras der Illusionskunst. Er beginnt mit Brahman, Kumbha, Vīrasena, Krodha, Sumukha und Vāruṇa. Die Variante hat Subhaga statt Sumukha; die Dualform bei Vīrasena ist unsicher.

subhaga |
rāmaṃ dakṣaṃ madhośśatruṃ caturgatimṛgeśvarau |
mohayatyatha rūpāṇi dviḥ pradarśayamastakam || 137 ||

33.137 Es folgen Rāma, Dakṣa, Madhus Feind, Caturgati und Mṛgeśvara. Dann die Aufforderung zur Verblendung sowie „Gestalten“ und zweimal „zeige“, mit einer Anweisung zum Darüberstellen.

huṅkāraṃ caturabhyastaṃ brahman kilikiliṃ tathā |
ṛtadvayaṃ kumbharāmau pavitrānalavāmanān || 138 ||

33.138 Viermal wird Huṃ gesetzt, Brahman, ferner „kilikili“, zweimal Ṛta, Kumbha, Rāma, Pavitra, Anala und Vāmana.

vijayaṃ locane kṛtvā garbhadvitayamastakam |
nānārūpāṇi māyedve dvirmantramitikalpayet || 139 ||

33.139 Vijaya wird im Zusammenhang mit „Augen“ eingesetzt, zweimal Garbha als Kopfzeichen, dann „verschiedene Gestalten“ und zweimal Māyā. Die abschließende Wiederholungsanweisung ist verkürzt; eine vollständige Formel wird nicht rekonstruiert.

japena lakṣasaṅkhyena māyā pratyakṣasaṃgatā |
yadyadiṣṭaṃ sādhakasya tattatkurvīta tatkṣaṇāt || 140 ||

33.140 Durch hunderttausend Wiederholungen soll Māyā sichtbar erscheinen und jeden Wunsch des Praktizierenden sogleich erfüllen.

brahmādyā devatāssarvā gaganasthāḥ pradarśayet |
gahanaṃ medinīṃ kuryādyāminiṃ divasaṃ tathā || 141 ||

33.141 Sie soll sämtliche Gottheiten mit Brahmā an der Spitze am Himmel zeigen, den Himmel zur Erde und die Nacht zum Tag machen. Im Haupttext steht „gahana“, Wald beziehungsweise Dickicht; die Lesart stützt Himmel und Erde als vertauschtes Paar.

gaganaṃ medanīṃ kuryāsmediniṃ ca divaṃ |
jīvantamapsuvihitaṃ prāṇapantaṃ tathā śavam |
marupradeśaṃ vāriṇi śuṣyantaṃ payasāṃ nithim || 142 ||

33.142 Sie zeigt einen Lebenden im Wasser und einen Leichnam mit Lebenskraft, Wüste im Wasser und ein austrocknendes Meer. Die genaue erste Gegenüberstellung ist beschädigt; die Aussagen gehören zur Darstellung von Illusionen.

tathā vaśam |
ṣaḍrasaṃ vaiparītyena deśānapyayathātatham |
pāṣāṇaistāḍayeddehe netrādyutpāṭanaṃ tathā || 143 ||

33.143 Die sechs Geschmacksrichtungen werden vertauscht, Orte erscheinen anders, als sie sind. Dazu kommen Bilder von Steinwürfen auf den Körper und herausgerissenen Augen oder anderen Gliedern.

khalvāṭa keśasaṃrohaṃ yūnasthsaviratāṃ tathā |
puṃsastrītvaṃ tathā strīṇāṃ pustvaṃ klībasya taddvayam || 144 ||

33.144 Auf einer Glatze wachsen Haare, ein Junger erscheint als Greis. Ein Mann erscheint als Frau, eine Frau als Mann und ein als geschlechtslos bezeichneter Mensch in einer der beiden Gestalten.

tayorvāklībatāṃ citraṃ śmaśrustanaviparyayam |
gītaṃ śukla stathā gītā manyathā bhāvabhāginaḥ || 145 ||

33.145 Umgekehrt erscheinen beide geschlechtslos; Bart- und Brustmerkmale werden vertauscht. Die anschließende Wendung über Gesang, Weiß und Umwandlung ist auch in der Variante beschädigt und nicht sicher übersetzbar.

gītabhāginām |
agarbhiṇīṃ garbhiṇīṃ ca garbhiṇīṃ cāpyagarbhiṇīm |
pādādibhaṅgasandhāne nabhaḥ kusumasambhavaḥ || 146 ||

33.146 Eine Nichtschwangere erscheint schwanger, eine Schwangere nichtschwanger. Füße und andere Glieder werden scheinbar gebrochen und wieder verbunden; Blumen entstehen im Himmel.

acintitāni śailānāṃ patanāni yathepsitam |
manuṣyādiṣu śṛṅgāṇi gaganārohaṇaṃ tathā || 147 ||

33.147 Berge stürzen nach Wunsch auf unvorstellbare Weise herab. Menschen und anderen wachsen Hörner; sie steigen zum Himmel auf.

akāla raṇasaṃraṃbhān pratimākarṣaṇaṃ tathā |
kaṭhinānāṃ dravībhāvaṃ dravatāṃ kaṭhinātmatām || 148 ||

33.148 Unzeitige Schlachten und Aufruhr werden gezeigt, ebenso das Heranziehen von Bildnissen. Festes wird flüssig und Flüssiges fest.

drāviṇāṃ kaṭhiṇeya |
adyāpi pralayāvasthāmunmajjana nimajjane |
khaḍgādibhi rabhaṅgaṃ ca jaṅgamaṃ sthāvaraṃ tathā || 149 ||

33.149 Sogar der Zustand der Weltauflösung, Auftauchen und Untertauchen werden dargestellt. Schwertschläge sollen nichts zerbrechen beziehungsweise nach der Variante einen Kopf abtrennen; Bewegliches und Unbewegliches werden vertauscht.

śśirobhaṅgaṃ |
ācetaneṣu caitanyaṃ cetaneṣu vicetanām |
rūpadarśanamandhasya mūkasya madhurāṃ giram || 150 ||

33.150 Unbelebtes erscheint bewusst und Bewusstes ohne Bewusstsein. Ein Blinder sieht Gestalten, ein Stummer spricht lieblich.

śravaṇaṃ badhirasyāpi pajgorgamasamadbhutam |
pradarśanaṃ vimānānāṃ bhuvi sūryendumaṇḍalam || 151 ||

33.151 Ein Gehörloser hört, ein Gehbehinderter geht auf wundersame Weise. Himmelsfahrzeuge werden gezeigt und die Kreise von Sonne und Mond erscheinen auf der Erde. Die Variante hat allgemeiner „Sonne und weitere“.

sūryādi |
śilāvarṣaṃ mahāghoraṃ rāhugrāsamaparvaṇi |
etasthānapraviṣṭāni bhuvanāni caturdaśa || 152 ||

33.152 Schrecklicher Steinregen, eine Verfinsterung durch Rāhu außerhalb der dafür vorgesehenen Zeit und alle vierzehn Welten an einem einzigen Ort werden dargestellt.

śilāvarṣamahādhārāṃ |
āsanasthasya patanaṃ tumulaṃ ca parasparam |
pratīpagamanaṃ sindho rāsanaṃ havyavāhane || 153 ||

33.153 Ein Sitzender stürzt, Menschen geraten miteinander in großen Tumult, ein Fluss strömt rückwärts und jemand sitzt im Feuer.

tatkṣaṇepi prarūḍhānāṃ vṛkṣāṇāṃ pallavaṃ phalam |
secanaṃ havyavāhena jvalanaṃ vayasā tathā || 154 ||

33.154 Bäume treiben augenblicklich Blätter und Früchte. Mit Feuer wird bewässert und mit Wasser gebrannt; „vayasā“ wird im Zusammenhang als beschädigte Wasserbezeichnung verstanden.

madhyāhnasamaye jyotsnāṃdiṅmohaṃ vātasambramam |
cittādidhātu saṅkṣobhaṃ pratyakṣasyāpyadarśanam || 155 ||

33.155 Zur Mittagszeit erscheint Mondlicht; Orientierung und Wind geraten durcheinander. Geist und körperliche Bestandteile werden erschüttert, und selbst unmittelbar Anwesendes bleibt unsichtbar.

śailaśṛṅgā dyapatanā dgavyanasya pradarśanam |
dipatanaṃ gavyaṃ nyasya |
gavyanyasya |
itthaṃ bhūtāni citrāṇi kuryānmāyānubhāvataḥ || 156 ||

33.156 Der Schluss der Liste nennt Berggipfel, Stürzen oder Nichtstürzen und eine unklare Darstellung; auch die zwei mitgeteilten Varianten klären dies nicht. Solche wunderlichen Erscheinungen soll man durch Māyās Macht hervorrufen.

saptayakṣīmantraḥ. |
idānīṃ saptayakṣīṇāṃ mantrāṇi katha yāmite |
sundarīmantraḥ. |
āgaccha sundarī svāhāvasānaṃ praṇavādimam || 157 ||

33.157 Nun erkläre ich dir die Mantras der sieben Yakṣīs. Der Sundarī-Mantra beginnt mit Praṇava, enthält „āgaccha sundari“, „komm, Sundarī“, und endet auf Svāhā. Die Vorlage schreibt „sundarī“ mit langem ī auch in der Anrede.

ityeṣa sundarī mantro mantrādeḥ kāryamācaret |
manoharāmantraḥ. |
praṇavaṃ prathamaṃ sarvaṃ mano hara namo ṭhaṭha || 158 ||

33.158 Dies ist der Sundarī-Mantra; die Handlung richtet sich nach den zum Mantra gehörenden Anweisungen. Für Manoharā folgen Praṇava, „sarva“, „mano hara“, Namo und zweimal ṭha. Der Wortanschluss ist unsicher; eine Lesart verändert den Hinweis auf den Ausführenden.

mantre mantryādeḥ |
itthaṃ manoharī mantraḥ priyamiṣṭaṃ prayaccati |
kanakavatīmantraḥ. |
udgīthaṃ kanakaṃ brahman pakṣyate maidhunapriya || 159 ||

33.159 So soll der Manoharī-Mantra Erwünschtes und Liebes gewähren. Für Kanakavatī beginnt der Text mit Udgītha und Kanaka; der anschließende Wortlaut mit einer Anrede „Liebhaberin der Vereinigung“ ist in Haupttext und mehreren Varianten beschädigt.

manoharaṃ mantraṃ priyādiṣṭaṃ |
udgīthaḥ karakī brahman pratyuto maidhunapriye |
brahman...matho mathunatarpiye |
ṭhaṭhaḥ kanakavatyāssyānmantraḥ kāmukasiddhidaḥ |
kāmeśvarīmantraḥ. |
mamāgaccha caturvaktra kāmeśvari ṭhaṭhāntimam || 160 ||

33.160 Mit zweimal ṭha schließt Kanakavatīs Mantra, der dem Begehrenden Erfolg verheißen soll. Der Kāmeśvarī-Mantra enthält „komm zu mir, Kāmeśvarī“, o Viergesichtiger, und endet ebenfalls auf zweimal ṭha.

māmāgaccha |
iti kāmeśvarīmantraḥ sarvāṃ siddhiṃ prayacchati |
āruhya śayanaṃ naktame kāki puṣpagandhavān || 161 ||

33.161 Dieser Kāmeśvarī-Mantra soll alle Siddhis verleihen. Nachts begibt man sich allein, mit Blumen und Duft versehen, auf das Lager. Ein Quellenzusatz bietet einen zusätzlichen Vers über göttliche Speisen, Gewänder, Salben, Sandalen, Augensalbe, Schwert, Schmuck und Rasāyana; er entspricht inhaltlich Vers 164.

atrakvacitkośe padyameka madhikamasti. yathādivyānyodanavāsāṃsi kusumānya nulepanam |pādukāṃjanakhaḍgādīn bhuṣaṇāni rasāyanam || iti |
rakta |
dhyāyetkāmeśvariṃ yakṣiṃ sā tasya bhavati priyā |
yadānyāṃ kāmayenmantrī sā tasya vaśamācaret || 162 ||

33.162 Man meditiert die Yakṣī Kāmeśvarī; sie soll zur Geliebten werden. Begehrt der Mantrakundige eine andere, soll sie diese seinem Willen unterwerfen. Die Lesart hat „einen anderen“; die historische Zwangsvorstellung wird wiedergegeben, nicht befürwortet.

yadanyaṃ |
ratipriyāmantraḥ. |
svāhāntaḥ kathito mantro brahmātpāte ratipriye |
pritā ratipriyā yakṣī sādhakasya prayacchati || 163 ||

33.163 Der Ratipriyā-Mantra endet auf Svāhā und enthält die Anrede Ratipriye. Die vorangehende Anrede ist beschädigt. Ist Ratipriyā erfreut, soll sie dem Praktizierenden die folgenden Gaben schenken.

divyānyodanavāsāṃsi kusumādyanulepanam |
pādukāñjana khaḍgādīn bhāṣaṇāni rasāyanam || 164 ||

33.164 Göttliche Speisen und Gewänder, Blumen und Salben, Sandalen, Augensalbe, Schwert und anderes, Schmuck und Rasāyana. „bhāṣaṇāni“ wird nach dem Parallelzusatz zu Vers 161 als beschädigtes „bhūṣaṇāni“, Schmuck, verstanden.

padminimantraḥ. |
oṃ padmini ṭhaṭho mantraṃ padmini yasya devatā |
oṃ śrīṃ hrīṃ dvayamāgaccha dvayaṃ yakṣi ṭhaṭhāntimam || 165 ||

33.165 „Oṃ padmini“ mit zweimal ṭha ist das Mantra, dessen Gottheit Padminī ist. Danach steht eine weitere Folge: Oṃ, Śrīṃ, zweimal Hrīṃ, zweimal „āgaccha“, „komm“, die Anrede „Yakṣi“ und zweimal ṭha. Die genaue Verteilung der Verdoppelungen bleibt durch die gedrängte Formulierung leicht mehrdeutig.

padminīṃ tāṃ |
praṇavadvitayaṃ puṣṭibījaṃ paśchānnati stathā |
yāminīmantraḥ. |
vātādidevau dakṣādyaṃ bandhuṃ vighneśamārutau || 166 ||

33.166 Es folgen zweimal Praṇava, das Puṣṭi-Bīja und Nati; die Zuordnung zur vorigen Formel ist nicht ganz deutlich. Der Yāminī-Mantra beginnt mit Vāta, Ādideva, Dakṣa, Bandhu, Vighneśa und Māruta. Die Lesart präzisiert „Dakṣa genannt“.

dakṣākhyaṃ |
vīrasenamatho śuklaṃ kumbhaṃ vahniṃ ca paścimam |
hṛṣīkeśaṃ jayaṃ kumbhaṃ śrīddhuvau kamalāsana || 167 ||

33.167 Dann Vīrasena, Śukla, Kumbha, Vahni, Paścima, Hṛṣīkeśa, Jaya, Kumbha, Śrī und Dhruva, o Lotusthronender. Die Variante hat Kamala und Anala.

kamalānalau |
pañcabinduṃ ṭhaṭhāntaṃ ca yāminīmantramuddharet |
etajjapena puruṣo vibhavaṃ labhate param || 168 ||

33.168 Mit Pañcabindu und zweimal ṭha am Ende wird der Yāminī-Mantra erschlossen. Durch seine Wiederholung soll der Mensch höchsten Wohlstand gewinnen.

dvandvāni puṃsāṃ strīṇāṃ ca rahitānyapi yojayet |
yadyadvastu tathānyeṣāṃ striyo vā puruṣo'pi vā || 169 ||

33.169 Er soll auch getrennte Paare von Männern und Frauen zusammenführen können. Was immer anderen gehört, seien es Gegenstände, Frauen oder Männer – der problematische Besitz- und Verfügungsanspruch wird im nächsten Vers fortgesetzt.

tāmbhūlaṃ kusumaṃ vāpi tadvānvahamupānayet |
yasyaite manavassapta siddhāḥ puṃsaścaturmukha || 170 ||

33.170 Betel oder Blumen: Dies soll täglich herbeigebracht werden. Die Variante nennt Safran und ein Fahrzeug. Wer diese sieben Mantras verwirklicht hat, o Viergesichtiger – fortgesetzt im folgenden Vers.

kuṃkumaṃ vāpi tadvāhanamu |
yakṣyastasya bhaviṣyanti kiṅkayan iti devatāḥ |
merumandharavindhyādiśikhareṣu yathātatham || 171 ||

33.171 Dem sollen die Yakṣīs als dienende Gottheiten zur Verfügung stehen und nach der Lesart fragen: „Was ist zu tun?“ Auf Gipfeln von Meru, Mandara, Vindhya und anderen Bergen – fortgesetzt im nächsten Vers.

kiṃ kāryamiti |
sādhakaṃ ramayiṣyānti kalpaṃ bhogai ramānuṣaiḥ |
piśācamantrāḥ. |
brahman piśācamantrāṇi śruṇuṣva gadato mama || 172 ||

33.172 Sollen sie den Praktizierenden einen Kalpa lang mit übermenschlichen Genüssen erfreuen. Brahman, höre nun von mir die Piśāca-Mantras.

kathayiṣye yathātatham |
saptākṣarāṇi saptārkagopanāḥ kumbhavikramau |
krodhapracaṇḍau varuṇamṛgeśau vipulastathā || 173 ||

33.173 Nach den sieben Silben folgen Saptārka, Gopana, Kumbha, Vikrama, Krodha, Pracaṇḍa, Varuṇa, Mṛgeśa und Vipula. Die Lesart nennt stattdessen nach den sieben Silben Dakṣa und Gopana.

saptākṣarāṇyatho dakṣagopanau |
dvikuṇḍasaspamisvāhā manureṣa prakīrtitaḥ |
badni yādamunā brahmannāviṣṭasya śikhāṃ punaḥ || 174 ||

33.174 Mit einer beschädigten Verbindung aus „zweimal Kuṇḍa“, „sieben“ und Svāhā ist das Mantra bezeichnet. Damit soll man die Haarlocke eines als besessen betrachteten Menschen binden, Brahman.

saptākṣaraṃ puraskṛtya caturthyaṃ viṣṇumastakam |
gururbandhuḥpitā kāmo mandaraṃ vikramaṃ tathā || 175 ||

33.175 Eine weitere Formel beginnt mit dem siebensilbigen Mantra, einer Dativ-Anweisung und Viṣṇu als Kopfzeichen. Dann folgen Guru, Bandhu, Pitṛ, Kāma, Mandara und Vikrama. Der Quellenhinweis erklärt drei Halbverse ab „Guru, Bandhu“ als nur in manchen Handschriften zusätzlich vorhanden.

gururbandhuḥ ityātyardhatrayaṃ kvacidadhikamasti |
pulahaṃ vikramaṃ paśchādbhallāyudhaguhālayau |
vai rājapāpahananau vijayaṃ bandhumastakam || 176 ||

33.176 Es folgen Pulaha, Vikrama, Bhallāyudha, Guhālaya, Vairāja, Pāpahanana und Vijaya mit Bandhu darüber.

hutāśagopanau brahman kakubhaṃ brahmasūdanau |
pavitraśaṅkhau vijayaṃ māyāṃ svāhāvasānakam || 177 ||

33.177 Dann Hutāśa, Gopana, Kakubha, Brahman, Sūdana, Pavitra, Śaṅkha, Vijaya und Māyā, mit Svāhā am Ende. Die Variante nennt Bhṛgu an einer Stelle.

bhṛgu |
itimantraṃ prakalpyātha balimetena dāpayet |
pūrvaṃ mantradaśārṇāni mahendro rāmamastakaḥ || 178 ||

33.178 Nachdem dieses Mantra gebildet ist, lässt man damit eine Bali-Gabe darbringen. Die nächste Folge beginnt mit zehn Silben eines zuvor genannten Mantras und Māhendra mit Rāma darüber.

pavitra pāpanau pītagaupanau paścimānanau |
vahnyantasūdanau vighnagopanau papanaṃ tathā || 179 ||

33.179 Es folgen Pavitra, Pāpana, Pīta, Gopana, Paścimānana, eine Verbindung von Vahni und Sūdana, Vighna, Gopana und nochmals ein beschädigtes Papana. Die Lesart hat unter anderem Pavana und Paścima–Anala.

pavanau pītagopanau paścimānalau |
gadī hutavahassūryo vanamāli pitāmaha |
mānaṃ śabda śirassvāhā gandhamantraḥ prakalpitaḥ || 180 ||

33.180 Dann Gadin, Hutavaha, Sūrya und Vanamālin, o Urvater, sowie „māna“ als Kopfwort und Svāhā. So wird der Duftmantra gebildet. Die Variante Bhakti steht ohne eindeutige Zuordnung daneben.

bhaktiḥ |
dvādaśārṇamukhaṃ pūrvaṃ vahniṃ sumukhavikramau |
māhendravikramau bhānurdakṣaṃ vijayayordvayam || 181 ||

33.181 Für die nächste Formel setzt man zuerst den zwölfsilbigen Mantra; dann Vahni, Sumukha, Vikrama, Māhendra, Vikrama, Bhānu, Dakṣa und zweimal Vijaya.

dvirvāriśabdaṃ kamalaṃ devadattaṃ vināyakam |
svāhāntamirayenmantra māveśe viniyojayet || 182 ||

33.182 Es folgen zweimal das Wort „vāri“, Wasser, Kamala, Devadatta und Vināyaka. Mit Svāhā endet das Mantra, das bei Āveśa, dem Herbeiführen einer Besitzergreifung, verwendet wird.

tamāveśe ni |
stambhe vā puruṣe vāpi payastenābhimantritam |
vikṣipedatha bhūtāni stambha mapyāviśantitam || 183 ||

33.183 Damit besprochenes Wasser wird auf einen Pfosten oder Menschen gesprengt. Darauf sollen Geister sogar in den Pfosten eintreten; die Varianten verändern den Anschluss, nicht das Grundmotiv.

yastenāsyabhi |
māpyā |
aṣṭākṣaramukhassūryo vahnirdiḥ kamalāsana |
vyastau punastayorvahnāvubhayatra trivikramau || 184 ||

33.184 Eine weitere Folge beginnt mit dem achtsilbigen Mantra, dann Sūrya und zweimal Vahni. Ihre Reihenfolge wird nochmals vertauscht; an beiden Vahni-Stellen kommt Trivikrama hinzu. Die gedrängte Anweisung ist nicht vollständig eindeutig.

ādityarāmaṃ nāsikyaṃ ghaṭasaṃ vāvakapriyāḥ |
yena sāgrahamantrasya piśācādibhayāvaham || 185 ||

33.185 Es folgen Āditya, Rāma, Nāsikya, Ghaṭa und eine beschädigte Verbindung mit Pāvaka-priyā. Das Mantra soll Piśācas und anderen Wesen Furcht einflößen; Haupttext und Varianten erlauben keine sichere Gesamtform.

sphuṭastho pānaka |
enasā |
bhūtapratikṛtiṃ kṛtvā śālipiṣṭairmahodarīm |
bhitvā tīkṣṇena śastreṇa bhūtaṃ sākṣādbhaviṣyati || 186 ||

33.186 Aus Śāli-Reismehl fertigt man ein großbäuchiges Geisterbildnis. Wird es mit einem scharfen Werkzeug gespalten, soll der Geist sichtbar erscheinen.

bhūtagrahapiśācādīnapasmāramathāpi vā |
kūśmāṇ‍ḍayakṣagandharvabrahmarakṣassurāsurān || 187 ||

33.187 Bhūtas, Grahas, Piśācas, auch Apasmāra, ferner Kūṣmāṇḍas, Yakṣas, Gandharvas, Brahmarākṣasas, Götter und Asuras – die Aufzählung wird im nächsten Vers abgeschlossen. Apasmāra bezeichnet hier einen als Wesen gefassten Zustand, der auch mit Fallsucht verbunden wurde.

āveśayeddhareccāpi mantrairetaiścaturmukha |
yadyadebhiraśakyaṃ syāttattatkuryādvicakṣaṇaḥ || 188 ||

33.188 Mit diesen Mantras soll man sie, o Viergesichtiger, eintreten lassen und wieder entfernen können. Was mit diesen nicht erreichbar ist, soll der Kundige mit den folgenden Mantras vollziehen.

sudarśanasya mantreṇa nārasihmena vā punaḥ |
trailokyamohanenā pi sākṣā daṣṭākṣareṇa vā || 189 ||

33.189 Mit dem Sudarśana-Mantra, dem Narasiṃha-Mantra, dem Trailokyamohana-Mantra oder unmittelbar mit dem achtsilbigen Mantra. Die Lesart verändert nur die Formulierung des ersten Namens.

saudarśanena mantreṇa |
saṃhitopasiṃhāraḥ. |
iti mantraprabhāvaste kathitaḥ padmasambhana |
caryā ca vidhivatproktā dharmakāmārthamuktidā || 190 ||

33.190 Damit ist dir, Lotusgeborener, die Macht der Mantras erklärt. Auch die Lebens- und Kultpraxis ist vorschriftsmäßig dargelegt, die Dharma, Wunscherfüllung, Wohlstand und Befreiung gewähren soll. Die Variante wiederholt den Abschluss der Caryā-Lehre in abweichender Form.

bhavacaryā ca vidhinatproktā kamalasambhava || idaṃ hi pāvanaṃ śāstramadhīte yassamāhitaḥ |
triṣvapyamuṣya lokeṣu jñeyamanyannavidyate || 191 ||

33.191 Wer diese reinigende Lehre gesammelt studiert, für den gebe es in den drei Welten nichts anderes mehr zu erkennen, lautet die umfassende Verheißung des Textes. Eine Lesart bezeichnet sie als Ekāyana.

idamekāyanaṃ |
śāstropadeśāgamaprakāraḥ. |
padma |
ityuktvā brahmaṇe śāntraṃ bhagavān bhūtabhāvanaḥ |
vāsudevaḥ paraṃ brahmatatraivāntaradhīyata || 192 ||

33.192 Padma sprach: Nachdem der erhabene Vāsudeva, der alle Wesen hervorbringt und das höchste Brahman ist, Brahmā diese Lehre verkündet hatte, verschwand er an eben jenem Ort.

atha vismayamānātmā brahmālokapitāmahaḥ |
ajagāma svakaṃ lokaṃ stūyamāno maharṣibhiḥ || 193 ||

33.193 Brahmā, der Urvater der Welt, kehrte staunend in seine eigene Welt zurück, von den großen Sehern gepriesen.

kapilāya dadau brahmāśāstrametanmaharṣaye |
sa cāpi bhagavānmahyaṃ mayāte kathitaṃ punaḥ || 194 ||

33.194 Brahmā gab diese Lehre dem großen Seher Kapila. Jener Erhabene gab sie mir, und ich habe sie wiederum dir erklärt.

tatpātāla midaṃ hitvā jambhūdvipamito vraja |
himavatsarvate ramye samādhāya manaśśubham || 195 ||

33.195 Verlasse nun diese Unterwelt und gehe von hier nach Jambūdvīpa. Im schönen Himalaya sammle deinen Geist auf heilsame Weise.

ārādhaya hṛṣīkeśaṃ vidhānaiḥ pāñcakālikaiḥ |
iti bruvāṇe padme tu labdhvā hṛṣṭena cetasā || 196 ||

33.196 Verehre Hṛṣīkeśa nach den Ordnungen der fünf täglichen Gottesdienstzeiten. Als Padma so gesprochen hatte, nahm der Angeredete die Lehre mit freudigem Herzen auf; der Satz geht weiter.

vidhibhiḥ |
ayogyājñānatimiraṃ śāstrāñjanaśalākayā |
saṃvartasya pātālājjaṃbūdvīpāgamanam. |
nivṛtya pātālatalātkṛtvā padmaṃ pradakṣiṇam || 197 ||

33.197 Mit dem Salbenstäbchen der Lehre wurde die Finsternis des ungeeigneten Nichtwissens entfernt. Nach ehrerbietigem Umschreiten Padmas kehrte Saṃvarta aus der Unterwelt zurück; die eingefügte Überschrift benennt ihn ausdrücklich. Die Variante hat „beseitigen“ statt „sich zurückwenden“.

nirvartya |
amuṣmin śailaśikhare devadārubhirāvṛte |
mahābhāgavataiḥ puṇyaiḥ pañcarātraviśāradaiḥ || 198 ||

33.198 Auf diesem von Devadāru-Bäumen bewachsenen Berggipfel, der von heiligen großen Gottesverehrern und Kennern des Pāñcarātra aufgesucht wird – fortgesetzt im nächsten Vers.

tapasvādhyāyanirataissevite paramarṣibhiḥ |
hṛdayebhyassamāhṛtya hṛdayaṃ saṃyamādibhiḥ || 199 ||

33.199 Von hohen Sehern, die Askese und Selbststudium pflegen, ziehe ich durch Sammlung und die weiteren Übungen mein Herz zurück. Die Ausgangsangabe „aus den Herzen“ ist ungewöhnlich und möglicherweise beschädigt; sie wird nicht zu einer sicheren Sinneslehre umgeschrieben.

arādhayāmi viśveśaṃ vāsudevaṃ jagadguram |
anyamānīya tadvācā taṃ dhyāyanmanasā punaḥ || 200 ||

33.200 Ich verehre Vāsudeva, den Herrn des Alls und Lehrer der Welt. Der nächste Halbsatz ist unsicher: Die Variante nennt das Herbeibringen von Nahrung und die Meditation auf ihn mit dem Geist; der Haupttext spricht von „einem anderen“.

annamānīya tadvācā tadhyāyanmana |
kālenārādhanaṃ kurvan bhajāmi parameśvaram |
tvamapyārādhaya kṣipraṃ caturpyohamadhokṣajam || 201 ||

33.201 Zur jeweiligen Zeit vollziehe ich die Verehrung und diene dem höchsten Herrn. Verehre auch du alsbald Adhokṣaja in seinen vier Vyūha-Gestalten.

śāstragopanam. |
mayā te kathitaṃ śāstraṃ sāvadhānena kiṃ śrutam |
idaṃ te nātapaskāya nābhaktāya kadācana || 202 ||

33.202 Diese Lehre habe ich dir verkündet; hast du sie aufmerksam gehört? Du sollst sie niemals einem Menschen ohne Askese oder ohne Hingabe mitteilen – fortgesetzt im nächsten Vers.

na cāśuśrūṣave vācyaṃ na ca māṃ yo bhyasūyati |
tantreṣu pañcaratnāni. |
tantrāṇāṃ caivaratnāni pañcāhuḥ paramarṣayaḥ || 203 ||

33.203 Ebenso wenig einem, der nicht hören will oder mich verächtlich beurteilt. Die großen Seher nennen ferner fünf Juwelen unter den Tantras.

pādmaṃ sanatkumārākhyaṃ tathā paramasaṃhitā |
padmodbhavaṃ ca māhendhraṃ kaṇvatantrāmṛtāni ca || 204 ||

33.204 Aufgezählt werden Pādma, die Sanatkumāra genannte Schrift, Parama Saṃhitā, Padmodbhava, Māhendra und die nektargleichen Kāṇva-Tantras. Die überlieferte Liste lässt sich nicht widerspruchsfrei auf die angekündigten fünf Titel begrenzen; mögliche Zusammengehörigkeiten werden nicht als gesichert ausgegeben. Der folgende isolierte Zusatz über Schutzmantras am Anfang und Ende bleibt unklar.

rakṣādimantra mādyante |
tadā prabhṛti ye śiṣṭāstato haṃ himavattaṭe |
ārādhayaṃ caturbāhuṃ niyataḥ puruṣottamam || 205 ||

33.205 Seit jener Zeit, so der Sprecher, verehrte ich am Hang des Himalaya beherrscht den vierarmigen Puruṣottama. Der einleitende Satzteil über die Tugendhaften ist beschädigt.

bhavantopi yatātmāno bhaktimanto janārdane |
kena vā kathitaṃ śāstramṛṣayaḥ kalmaṣāpaham || 206 ||

33.206 Auch ihr, Seher, sollt euch beherrschen und Janārdana hingegeben sein. Die anschließende Frage „von wem wurde die schuldtilgende Lehre verkündet?“ steht im überlieferten Zusammenhang unvermittelt; sie wird als solche erhalten.

śāstraśravaṇe phalam. |
idaṃ mahopaniṣadaṃ śraddhadhānaśaśruṇoti yaḥ |
sa yāti śāśvataṃ sthānaṃ duṣprāpamakṛtātmabhiḥ || 207 ||

33.207 Wer diese große Upaniṣad gläubig hört, gelangt zur ewigen Stätte, die für Menschen ohne innere Läuterung schwer erreichbar ist.

brahmaityadhyāyastrayastriṃ śaccaryāpādaḥ prakīrtita iti ardhaṃkeṣu citkośeṣu dṛśyate || yena māṃ prathamāmāna yathā padma gurorguruḥ |
tenedaṃ śrīyate puṇyā matanotpadma saṃhitām || 208 ||

33.208 Ein Quellenzusatz berichtet, dass manche Handschriften hier einen Halbvers über den Abschluss des Caryāpāda mit dreiunddreißig Kapiteln enthalten. Der folgende Vers über Padma, den Lehrer des Lehrers, den ersten Empfang der Lehre und ihre Ausbreitung als heilige Padma Saṃhitā ist stark verdorben; die genaue Sprecher- und Handlungszuordnung bleibt unsicher.

ṛṣayastaṃ bhavantopi bhagantu puruṣottamam |
pradāsyati sa yuṣmabhya mapavargaṃ tapodhanāḥ || 209 ||

33.209 Verehrt auch ihr, Seher, Puruṣottama. Er wird euch, deren Reichtum die Askese ist, Befreiung gewähren.

Gegenwärtig sein in der Pūjā: Die späten Mantrakapitel kehren auch zu den einzelnen Verehrungsdiensten zurück.

Der Caryāpāda in einfachen Worten

Diese Lesefassung erschließt die Kapitel 29–33. Sie bewahrt den Unterschied zwischen Gebet, theologischer Aussage, verschlüsselter Mantra-Anweisung und historischem Wirkungsversprechen. Die Vielfalt des Textes wird dadurch verständlicher, ohne sie auf eine einzige heutige Deutung zu verkürzen.

Die göttliche Gegenwart hat ein Beziehungsgefüge

Mit den Göttinnen-Mantras beginnt der zweite Teil. Śrī/Lakṣmī, die Erde, Sarasvatī und weitere weibliche Kräfte erhalten eigene Formen der Verehrung. Der Text zeigt damit eine religiöse Welt, in der die zentrale Ausrichtung auf Viṣṇu von zahlreichen Beziehungen getragen wird. Wohlergehen, tragender Grund, Sprache, Wissen und andere Kräfte werden nicht nur als unpersönliche Funktionen behandelt. Sie können als göttliches Gegenüber angesprochen werden.

Die Mantras sind allerdings sehr verschieden überliefert. Eine kurze Formel wie „oṃ śriyai namaḥ“ lässt sich zuverlässig erkennen. Andere bestehen in der Vorlage aus langen Lautchiffren. Dort muss die Übersetzung zunächst erklären, welche Zeichenbezeichnungen und Verbindungen tatsächlich genannt werden. Die Bekanntheit einer Göttin berechtigt nicht dazu, jedes heute geläufige Mantra nachträglich in den alten Text einzusetzen.

Auch Thron, Träger, Torhüter und Richtungswesen gehören zur Verehrung. Die Gottheit erscheint in einem geordneten Umfeld. Dieses Umfeld ist nicht bloß Dekoration. Es bringt Beziehungen zum Ausdruck und erhält im Ritual eigene Aufmerksamkeit. So kann die Lektüre den Blick dafür öffnen, wie viel eine Mitte trägt: Untergrund, Schutz, Zugang und die Kräfte der Umgebung stehen in einem Zusammenhang mit dem zentralen Dienst.

Als heutige Betrachtung lässt sich daraus Aufmerksamkeit für das Unterstützende gewinnen. Ein Raum der Meditation lebt auch von Reinigung, Zeit, Versorgung und Menschen, die Rücksicht nehmen. Diese Dinge sind keine modernen Entsprechungen einzelner Tempelgottheiten. Doch die Frage, was eine Praxis ermöglicht, kann helfen, das im Alltag oft Übersehene dankbar wahrzunehmen.

Der Kalender versammelt verschiedene Gottheiten

Kapitel 30 verbindet Mondtage mit Gottheiten und Mantras. Agni, Brahmā, Kubera, Gaṇeśa, Skanda, Sūrya, Śiva, Durgā, Yama, Indra und weitere Gestalten begegnen innerhalb eines vaiṣṇavischen Gesamtwerks. Das zeigt, dass die religiöse Ausrichtung auf Viṣṇu nicht bedeutet, andere Gottheiten kämen überhaupt nicht vor. Entscheidend bleibt, in welcher Ordnung und mit welcher Aufgabe sie eingeführt werden.

Einzelne Passagen können dabei überraschen. Die Aussage „śivo'ham“, „ich bin Śiva“, steht tatsächlich in einem Śiva-Mantra-Zusammenhang dieses Kapitels. Man darf sie weder ausblenden noch aus ihrem örtlichen Zusammenhang zur einzigen Lehre der gesamten Saṃhitā erklären. Ebenso wird Gaṇeśa als Beginn vieler Handlungen gewürdigt, während das folgende Kapitel eine besondere Entstehungserzählung für ihn bietet. Die Quelle hat ihre eigenen Verknüpfungen.

Der Kalender gibt diesen Beziehungen eine wiederkehrende Form. Nicht alles wird zu jeder Zeit in gleicher Weise vollzogen. Zeitliche Unterscheidung ermöglicht Aufmerksamkeit für das Einzelne. Eine heutige Anwendung könnte darin liegen, bestimmten Themen bewusst Raum zu geben: Dankbarkeit, Lernen, Erinnerung oder Dienst. Das bildet den historischen Mondtagskult nicht nach, kann aber dessen Gedanken einer gegliederten und bewusst gelebten Zeit aufnehmen.

Schmuck und Waffen werden zu Trägern von Bedeutung

Krone, Śrīvatsa-Zeichen, Kaustubha-Juwel und Waldgirlande gehören zu Viṣṇus Erscheinung. Im Text bleiben sie nicht nur beschreibende Merkmale eines Bildes. Sie erhalten Mantras und teilweise personifizierte Gestalten. Ebenso werden Diskus, Muschelhorn, Keule, Lotus, Schwert, Bogen und andere Waffen oder Zeichen verehrt. Der Gegenstand erscheint in Beziehung zu einer göttlichen Kraft.

Diese Personifizierung kann heutigen Lesern ungewohnt sein. Sie wird verständlicher, wenn man die religiöse Bildwelt nicht als beliebige Ansammlung von Accessoires betrachtet. Ein Gegenstand trägt Geschichte, Aufgabe und Beziehung. Das Muschelhorn ruft eine andere Vorstellung hervor als die Keule; eine Girlande spricht anders als das Schwert. Die Quelle entwickelt aus solchen Unterschieden eigene rituelle Ordnungen.

Dennoch sollte man die Zuordnungen nicht ohne Beleg in ein festes psychologisches Schema umschreiben. Wenn ein moderner Leser den Diskus als Klarheit oder die Keule als Standhaftigkeit betrachtet, ist dies seine meditative Deutung. Sie kann sinnvoll sein, sofern sie von der historischen Aussage unterschieden bleibt. Die Übersetzung selbst muss zunächst beschreiben, was der Text sagt, auch wenn die Deutung offenbleibt.

Garuḍa und Viṣvaksena erweitern diese Ordnung um wichtige göttliche Begleiter. Sie haben eigene Gestalten, Namen und Aufgaben. Die Kapitel zeigen, dass Verehrung auch die Helfer und Träger einer göttlichen Ordnung würdigt. Für heutige Leser kann darin eine Anregung liegen, Dienst nicht nur vom Mittelpunkt her zu betrachten. Wer etwas trägt, schützt oder vorbereitet, gehört wesentlich zum Gelingen.

Das Viṣvaksena-Gebet spricht von Zuflucht

Nach langen Lautfolgen öffnet sich im Hymnus an Viṣvaksena eine unmittelbarere Sprache. Der Betende verneigt sich, erinnert an göttliche Aufgaben und sucht Schutz. Viṣvaksena wird in einem umfassenden Zusammenhang mit Weltgrund, göttlichen Formen und der Ordnung der Erscheinungen angesprochen. Der Text bleibt dadurch nicht bei einer bloßen Beschreibung eines Tempelbegleiters stehen.

Besonders anschaulich sind die Bilder der Hinwendung. Wie bestimmte Vögel Sonne, Regenwolke oder Mond zugeordnet werden, so richtet sich der Betende auf sein göttliches Gegenüber. Die Bilder verlangen keine naturkundliche Erklärung, um ihre Gebetsbewegung zu verstehen. Sie sprechen von Ausrichtung und Bedürftigkeit: Ein Wesen sucht das, wovon es lebt und worauf es vertraut.

Zuflucht bedeutet in dieser Sprache, die eigene Begrenztheit nicht zu verstecken. Der Betende muss nicht zuerst selbst unerschütterlich werden, bevor er sich an das Göttliche wenden darf. Gerade die Bitte bringt seine Beziehung zum Ausdruck. Das unterscheidet das Gebet von jenen Anwendungen, in denen es vor allem um Macht über äußere Verhältnisse geht. Beide stehen im selben Werk, dürfen aber als unterschiedliche Bewegungen wahrgenommen werden.

Für heutige Yoga-Aspiranten kann ein klar überlieferter Vers dieses Hymnus eine stille Begleitung sein. Man kann ihn lesen, seine Bedeutung bedenken und einen Moment ohne weitere Forderung verweilen. Eine solche Lektüre braucht kein Versprechen außergewöhnlicher Wirkungen. Ihr Wert kann darin liegen, dass Aufmerksamkeit, Vertrauen und die Bereitschaft zum Empfangen Raum erhalten.

Sudarśana zwischen Schutz und Macht

Kapitel 32 entfaltet eine breite Wirkungslehre des Sudarśana. Städte, Dörfer, Herden und einzelne Menschen sollen geschützt werden. Regen, Krankheit, Herrschaft und Schlacht stehen ebenso im Blick wie magische Fähigkeiten. Der Diskus erscheint als machtvolle göttliche Gegenwart, deren Wirksamkeit auf nahezu alle Lebensbereiche bezogen wird.

Die beschützende Seite ist leicht als Antwort auf menschliche Verletzlichkeit zu verstehen. Menschen fürchten Krankheit, Missernte, Gewalt und Verlust. Die Rituale geben dieser Furcht eine religiöse Handlungsform. Sie versprechen, nicht einfach ausgeliefert zu sein. Eine historische Erklärung dieser Funktion bestätigt jedoch nicht die behauptete Beherrschung von Wetter, Gift oder Krankheit.

Daneben beschreibt der Text ausdrücklich das Hervorrufen von Unruhe, die Unterwerfung anderer und Schädigungsrituale. Er kennt teils auch Verfahren zur Rücknahme einer Wirkung oder zur Reinigung des Handelnden. Diese Gegenläufigkeit darf nicht verschwinden. Sudarśana wird nicht ausschließlich in einer sanften, innerlich-symbolischen Bedeutung dargestellt. Die Quelle beansprucht auch Zwangs- und Vernichtungsmacht.

Für eine heutige spirituelle Lektüre ist daher die Frage nach dem eigenen Umgang mit Macht wesentlich. Der Wunsch nach Sicherheit kann in den Wunsch umschlagen, andere zu kontrollieren. Die ethischen Lehren des Yogapāda ermöglichen hier ein Gespräch innerhalb des Werkes: Mitgefühl und Gewaltlosigkeit bieten eine andere Orientierung als Schädigung und Unterwerfung. Eine heutige Praxis muss nicht jede im Text beschriebene Absicht übernehmen.

Auch die Erzählungen über Zauberschwerter, Unterwelten, belebte Leichname und Quecksilber gehören zu dieser historischen Vorstellungswelt. Sie sind als solche übersetzt. Die Ausgabe macht daraus weder nachgewiesene Naturvorgänge noch praktische Heilsversprechen. Ihr Wert für die Lektüre liegt darin, den Umfang und die Spannungen des überlieferten Wirklichkeitsverständnisses sichtbar zu machen.

Die einzelnen Dienste erhalten ihre Worte

Das letzte Kapitel kehrt zunächst zu den Gaben der Verehrung zurück. Wasser zum Empfang, Fußwasser, Wasser zum rituellen Schlürfen, Licht, Blumen, Gewand und andere Dienste werden mit Mantras verbunden. Die Handlung erhält eine sprachliche Begleitung. So gehören das sichtbare Darbringen und die angesprochene Bedeutung zusammen.

Die fünf Upaniṣad-Mantras und die Befriedungsmantras stehen in weiteren Zusammenhängen von Weihe, Reinigung und Wiederherstellung. Der Text ordnet Seher, Versmaß und Gottheit zu. Dabei ist ein Mantra nicht einfach eine beliebige Folge wirkungsvoller Silben. Es besitzt eine überlieferte Herkunft und einen Platz innerhalb des Rituals. Seine Anwendung soll aus Kenntnis dieses Zusammenhangs erfolgen.

Die Tattva-Mantras beziehen sich auf die Glieder einer umfassenden Wirklichkeitsordnung: individuelles Leben, geistige Funktionen, Sinnesgegenstände, Sinne, Handlungsorgane und Elemente. Die genaue Lautbildung ist in der Vorlage nicht überall sicher. Erkennbar bleibt der Anspruch, den Menschen und die Welt in einer gegliederten Gesamtheit zu betrachten. Der Körper wird dabei nicht vom Kosmos isoliert.

Eine heutige Anregung kann darin bestehen, auch einfachen Handlungen bewusst Worte zu geben. Eine kurze Widmung vor dem Beginn, ein Dank nach dem Empfang oder eine Bitte um Klarheit kann Aufmerksamkeit vertiefen. Das ist keine Rekonstruktion eines beschädigten Upacāra-Mantras. Es ist ein eigener heutiger Vollzug, der den Gedanken aufnimmt, dass Sprache eine Handlung ausrichten kann.

Wundererzählung und Unterscheidungsvermögen

Kapitel 33 enthält außerdem eine ausführliche Darstellung von Illusionskunst. Gegensätze werden vertauscht, Körper und Landschaften erscheinen verwandelt, Unmögliches wird sichtbar. Der Text selbst ordnet diese Erscheinungen dem Indrajāla und der Māyā zu. Deshalb ist nicht jede hier genannte wundersame Heilung als Aussage über eine dauerhafte körperliche Veränderung zu lesen. Der Abschnitt handelt von der Darstellung außergewöhnlicher Erscheinungen.

Weitere Passagen betreffen Yakṣīs, Gandharvas und Piśācas. Sie verbinden Wünsche nach Wissen, Genuss, Reichtum und Macht mit bestimmten Formeln. Die lange Folge kann für heutige Leser fremd oder ermüdend wirken. Doch gerade ihre vollständige Wiedergabe verhindert ein einseitiges Bild der Saṃhitā. Der Text ist zugleich Gebetsbuch, Rituallehre, philosophische Unterweisung und Sammlung weitreichender Wirksamkeitsvorstellungen.

Unterscheidungsvermögen bedeutet hier, diese Ebenen nicht zu vermischen. Ein Gebet um Zuflucht ist etwas anderes als ein Versuch magischer Beherrschung. Eine verschlüsselte Lautanweisung ist etwas anderes als eine ausgeschriebene Formel. Eine moderne innere Deutung ist etwas anderes als die historische Übersetzung. Wer diese Unterschiede wahrt, kann sich freier und genauer mit dem Werk beschäftigen.

Am Ende steht die beständige Verehrung

Der Abschluss führt zur Rahmenerzählung zurück. Vāsudeva hat Brahmā unterwiesen; die Lehre wird über Kapila und Padma weitergegeben. Saṃvarta verlässt die Unterwelt und wendet sich im Himalaya der Verehrung zu. Die genaue Sprecherfolge ist an einzelnen Stellen beschädigt, doch die größere Bewegung bleibt deutlich: Empfangenes Wissen soll in gelebte Ausrichtung übergehen.

Erneut erscheinen die fünf täglichen Zeiten. Nach den langen Listen außergewöhnlicher Anwendungen kehrt der Text damit zu einer Ordnung wiederkehrender Praxis zurück. Lernen, Vorbereitung, Verehrung und Sammlung bilden einen Lebenszusammenhang. Der Schluss lädt die Seher ein, Puruṣottama zu verehren, und verheißt Befreiung.

Für heutige Leser muss diese Einladung nicht bedeuten, alles zuvor Beschriebene praktisch auszuführen. Eine ernsthafte Begegnung kann darin bestehen, das Werk vollständig kennenzulernen und bewusst zu entscheiden, welche Haltung im eigenen Leben gestärkt werden soll. Hingabe kann mit Klarheit verbunden sein; Respekt vor einer Tradition kann mit Fragen bestehen. Die gekennzeichneten Textgrenzen machen die Begegnung nicht kleiner, sondern ehrlicher.

So kann am Ende der Lektüre eine einfache Frage stehen: Was möchte ich mit größerer Aufmerksamkeit, Wahrhaftigkeit und Liebe tun? Die Antwort braucht nicht außergewöhnlich zu sein. Ein verlässlicher Dienst, eine klare Gebetszeile und eine regelmäßige Zeit der Stille können eine tragfähige Form annehmen. Diese heutige Anwendung bleibt von den historischen Spezialriten unterschieden und nimmt doch die Einladung zu einem ausgerichteten Leben ernst.

Spirituelle Bedeutung und weitere Lektüre

Der Schluss des Caryāpāda verbindet eine weit ausgreifende Mantrawelt mit der Hinwendung zu Vāsudeva. Für heutige Aspiranten sind besonders die verständlichen Gebete, die Wiederkehr des Tagesdienstes und die Frage nach der Haltung des Handelnden fruchtbar. Die schwierigen und gewaltsamen Textabschnitte bleiben Teil der historischen Quelle; sie werden nicht zum Vorbild einer heutigen Praxis erklärt.


108 Lesestellen und belegte Mantras erleichtern eine kürzere Lektüre. Den Zusammenhang der vier Pādas erläutert der Hauptartikel. Die vollständige Sanskritumschrift steht unter Padma Samhita Caryapada Devanagari.

Yoga, Meditation und Seminare

Bhakti Yoga

27.10.2026 - 27.10.2026 Mantra-Konzert mit Shamana OM

Konzert mit Shamana OM
Shamana OM
31.10.2026 - 31.10.2026 Mantra-Konzert mit Gruppe Mudita

Konzert mit der Gruppe Mudita
Gruppe Mudita

Kundalini Yoga

30.10.2026 - 01.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…
Arjuna Wingen
06.11.2026 - 08.11.2026 Kundalini Yoga Einführung

Gründliche Einführung in die Theorie und Praxis des Kundalini Yoga, Yoga der Energie. Die praktischen Übungen des Kundalini Yoga umfassen Pranayama (…
Arjuna Wingen


Zurück zum Gesamtwerk


Im Gespräch mit anderen Tantra-Schriften

Die Ahirbudhnya Samhita ist für die Sudarśana-Lehre und die Sprache der Zuflucht besonders aufschlussreich. Neben den Göttinnen-Mantras lohnt sich das Lakshmi Tantra, in dem Lakṣmī selbst als höchste Lehrerin erscheint. Brahma Yamala und Rudrayamala Tantra zeigen andere Verbindungen von Körper, Mantra, Gottheiten und ritueller Wirksamkeit. Der Vergleich lässt Gemeinsamkeiten der Ausdrucksmittel erkennen und schärft zugleich den Blick für unterschiedliche Gottheitsorientierungen, Ziele und Grenzen.

Siehe auch

Die Padma Samhita lesen: Werküberblick · Yogapāda · Jñānapāda · Kriyāpāda 1–23 · Kriyāpāda 24–32 · Caryāpāda 1–28 · Caryāpāda 29–33 · Kriyāpāda in Devanagari · Caryāpāda in Devanagari · 108 Lesestellen und Mantras.

Veröffentlichte Tantra- und Āgama-Artikel zum Weiterstudieren:

Die Bezüge erläutern gemeinsame Fragen und unterschiedliche Antworten. Sie setzen weder dieselbe Ritualordnung noch eine nachgewiesene historische Abhängigkeit voraus.


Vom Wunsch nach Macht zur Haltung der Zuflucht

Am Ende steht die Einladung, Puruṣottama zu verehren. Für deine heutige Praxis kann die Sprache der Hingabe zum Leitfaden werden: danken, sich sammeln, Hilfe annehmen und anderen mit Respekt begegnen. Lass einen verständlichen Gebetsvers nachklingen. Vielleicht wird daraus kein außergewöhnliches Erlebnis, wohl aber ein ruhigeres Herz und eine klarere, freundlichere Handlung.

Zum Gesamtwerk · Zur täglichen Lesestelle