Tara Puja nach der Phetkari-Ordnung im Brihat Tantrasara

Tara Puja nach der Phetkari-Ordnung im Brihat Tantrasara beschreibt eine Ritualpraxis des Brihat Tantrasara, um Tara als rettende göttliche Mutter in ihrer tantrischen Verehrungsordnung anzurufen.

Voraussetzungen

Vorausgesetzt sind die Kenntnis von Puja und Sanskritrezitation sowie der zu dieser Gottheitsform gehörenden Reinigung, Nyasas und Mudras. Wo die Quelle auf die allgemeine Paddhati verweist, gehört diese Vorbereitung zur Durchführung. Die Besonderheiten und die konkret belegten Formeln folgen unten.

Vorbereitung und Ritualmittel

Das Tara Yantra der empfangenen Ordnung, Arghya-Gefäß und Untersatz, Wasser, Blumen, Durva, Reis, Duftstoff, Räucherwerk, Licht und Speise.

Umfang und Überlieferung

Die Quelle enthält verschiedene Tara-Mantraformen und eigene Nyasa-Unterschiede. Dieser Artikel bewahrt den Puja-Ablauf; die einzusetzende vollständige Vidya muss vor Beginn feststehen. Die in den Quellen genannten Wirkungen werden als Überlieferungsaussagen gelesen.

Durchführung

1. Führe die Morgenhandlungen bis zum Bad aus. Weihe das Wasser, reinige Hände und Füße und vollziehe das besondere Tara Achamana mit den ausdrücklich genannten Berührungsformeln (P2-1165–1167).
2. Bereite Sitz, Yantra, Schutz und Türverehrung nach P2-1167–1173 vor. Die historisch genannten Komala- und Knochenmaterialien sind als Quellenangaben zu lesen; sie werden hier nicht als Beschaffungsanweisung ausgearbeitet.
3. Vollziehe die Elementereinigung mit Hamsa und die Einsetzung der Lebenshauche mit elf Wiederholungen von am hrim krom svaha. Vergegenwärtige die Göttin im eigenen rituell gedachten Körper (P2-1174–1176).
4. Führe die erlernte Atemregelung, Rishi Nyasa und den zur Mantraform gehörenden Hand- und Anganyasa aus. Die in P2-1180–1181 unterschiedenen Nilasarasvati- und anderen Tara-Zuordnungen werden nicht vermischt.
5. Nach dem erlernten Shodha Nyasa folgt der umfassende Nyasa. Richte links Arghya im Mandala aus Dreieck, Kreis und Viereck ein. Meditiere Tara erneut und führe sie mit einer Blumenhandvoll in ihre Gegenwart (P2-1217–1221).
6. Verehre Akshobhya und die Guru-Reihe; bringe die Gaben dar. Vollziehe die Bali-Gabe am Ende der Puja vor dem Essen (P2-1222–1226).
7. Wiederhole den Grundmantra mit der beschriebenen inneren Sammlung und übergib das Japa mit Arghya-Wasser in die linke Hand der Göttin (P2-1227–1228). Die besonderen Abschlussanteile des Purascharana stehen in einem eigenen Artikel.

Sanskrit und deutsche Übersetzung

P2-1147 · 1 (Auszug)
atha tārāmantrāḥ :
atha mantrān pravakṣyāmi tāriṇyāḥ sarvasiddhidān |
yeṣāṃ vijñānamātreṇa jīvanmuktastu sādhakaḥ
|| 1 ||

Nun die Tārā-Mantras: Jetzt werde ich die Mantras Tāriṇīs erklären, die sämtliche Vollkommenheiten gewähren. Allein durch ihre Erkenntnis ist der Sādhaka bereits zu Lebzeiten befreit.

P2-1148 · 2
kavitāṃ labhate śuddhāmanargalavijṛmbhiṇīm |
pāṇḍityaṃ sarvaśāstreṣu dhanairdhanapatirbhavet
|| 2 ||

Er erlangt reine dichterische Kraft, die sich ungehindert entfaltet, Gelehrsamkeit in sämtlichen Lehrwerken und wird durch Reichtum zum Herrn des Vermögens.

P2-1149 · 3
rājadvāre sabhāyāñca vivāde vyavahārake |
sarvatra jayamāpnoti bṛhaspatirivāparaḥ
|| 3 ||

Am Königshof, in der Versammlung, im Streitgespräch und im Rechtsstreit erlangt er überall den Sieg wie ein zweiter Bṛhaspati.

P2-1150 · 4
māyābījaṃ samuddhṛtya takāraṃ vahnisaṃyutam |
māyāvindvīśarayutaṃ dvitīyaṃ bījamuddhṛtam |
kūrcabījaṃ tṛtīyaṃ syāt phaṭkārastadanantaram |
sampūrṇasiddhamantrastu raśmipañcaka saṃyutaḥ |
raśmipañcakaṃ varṇapañcakamityarthaḥ
|| 4 ||

Nachdem man das Māyā-Bīja abgeleitet hat, [folgt] ta mit Feuer, verbunden mit Māyā, Bindu und Īśvara: Das zweite Bīja ist abgeleitet. Das dritte ist das Kūrca-Bīja; unmittelbar danach phaṭ. Der vollständig vollendete Mantra ist mit fünf Strahlen verbunden. „Fünf Strahlen“ bedeutet fünf Laute.

P2-1151 · 5
tathā:
līlayā vākpradā ceti tena nīlasarasvatī |
tārakatvāt sadā tārā sukhamokṣapradāyinī |
ugrāpattāriṇī yasmādugratārā prakīrtitā
|| 5 ||

So: Weil sie spielerisch Rede gewährt, heißt sie Nīlasarasvatī. Weil sie stets hinüberführt, ist sie Tārā, die Glück und Befreiung gewährt. Weil sie aus schrecklicher Bedrängnis hinüberführt, wird sie Ugratārā genannt.

P2-1152 · 6
tārārṇave:
vasiṣṭhārādhitā vidyā na tu śīghraphalā yataḥ |
atastenāpi mūninā śāpo dattaḥ sudāruṇaḥ |
tataḥ prabhṛti vidyeyaṃ phaladātrī na kasyacit
|| 6 ||

Im Tārārṇava: Weil die von Vasiṣṭha verehrte Vidyā nicht schnell Frucht brachte, wurde ihr von eben diesem Seher ein sehr grausamer Fluch gegeben. Seitdem gewährt diese Vidyā niemandem Frucht.

P2-1153 · 7
śāpoddhāramāha:
candrabījaṃ trapāntasthabījopari niyojitam |
tataḥ prabhṛti vidyeyaṃ vadhūriva yaśasvinī |
phalinī sarvavidyānāṃ jayina jayakāṃśiṇām |
viṣakṣayakarī vidyā amṛtatvapradāyinī |
mantrasya jñānamātreṇa vijayī bhuvi jāyate
|| 7 ||

Die Aufhebung des Fluches wird erklärt: Das Candra-Bīja wird über das im Inneren von Trapā befindliche Bīja gesetzt. Seitdem ist diese Vidyā wie eine ruhmreiche Braut fruchtbar, siegreich unter allen Vidyās für jene, die Sieg begehren. Die Vidyā vernichtet Gift und gewährt Unsterblichkeit. Allein durch die Kenntnis des Mantras wird man auf Erden siegreich.

P2-1154 · 8
ekavīrākalpe:
lajjābījaṃ vadhūbījaṃ kūrcabījaṃ tathā hi phaṭ |
evaṃ pañcākṣarī vidyā pañcabhūtaprakāśinī |
vadhūbījaṃ strīṃkāraḥ |
tathā ca viśvasāre:
satarīñca maheśāni vadhūbījaṃ prakīrtitam
|| 8 ||

Im Ekavīrākalpa: Lajjā-Bīja, Vadhū-Bīja, Kūrca-Bīja und phaṭ: So ist die fünfsilbige Vidyā, die die fünf Elemente offenbart. Das Vadhū-Bīja ist strīṃ. So im Viśvasāra: „Satarī“, o Maheśānī, wird als Vadhū-Bīja erklärt. [„satarī“ ist die überlieferte verschlüsselte Lautbezeichnung.]

P2-1155 · 9
tathā ekavīrākalpe:
ṣoḍaśavyañjanaṃ vahnivāmākṣivindubhūṣitam |
candrabījasamārūḍhaṃ vadhūbījaṃmidaṃ smṛtam |
candraḥ sakāraḥ
|| 9 ||

Ebenso im Ekavīrākalpa: Der sechzehnte Konsonant, geschmückt mit Feuer, linkem Auge und Bindu und auf dem Candra-Bīja stehend: Dies gilt als Vadhū-Bīja. Candra ist sa.

P2-1156 · 10
nīlatantre:
tārādyā pañcavarṇeyaṃ tathā nīlasarasvatī |
sarvabhāṣāmayī śuddhā sarvāmnāyairnamaskṛtā
|| 10 ||

Im Nīlatantra: Mit Tāra am Anfang besteht diese aus fünf Lauten und ist Nīlasarasvatī, die Reine, die aus sämtlichen Sprachen besteht und von allen Überlieferungen verehrt wird.

P2-1157 · 11
tārārṇave:
aṇūttaraṃ samuddhṛtya māyottaramataḥparam |
pa-pañcamasamārūḍhaṃ pañcaraśmiprakīrtitam |
jīvanīmadhyagā paścādekākṣarī tadanantaram |
ugradarpaṃ tato dadyādastraṃ devi prakāśitam |
ekākṣī strīṃ tena sarvatra śāpoddhāraḥ
|| 11 ||

Im Tārārṇava: Nachdem man Aṇūttara abgeleitet hat, danach Māyottara, auf dem fünften [Laut] der pa-Gruppe stehend, werden fünf Strahlen erklärt. Danach [steht] die inmitten von Jīvanī Befindliche, unmittelbar danach die Einsilbige. Dann setze man Ugradarpa und Astra ein, o Göttin; so ist es offenbart. Die Einsilbige ist strīṃ; damit erfolgt überall die Aufhebung des Fluches. [Die Lautumschreibungen Aṇūttara, Māyottara und Ugradarpa sind in dieser Vorlage nicht vollständig aufgelöst.]

P2-1158 · 12
pañcākṣarīmadhikṛtya tantre:
śrībījādyā yadā vidyā tadā śrīḥ sarvatomukhī |
eṣaiva hi mahāvidyā māyādyā sakaleṣṭadā |
vāgbhavādyā yadā vidyā vāgīśatvapradāyinī |
vitāraikajaṭā caiṣā mahāmuktikarī satām |
tārāstrarahitā tryarṇā mahānīlasarasvatī |
kullukeyaṃ samākhyātā sarvatantreṣu gopitā |
jīvanīmadhyagā māyā
|| 12 ||

Hinsichtlich der fünfsilbigen [Vidyā] heißt es im Tantra: Wenn die Vidyā mit dem Śrī-Bīja beginnt, kommt Herrlichkeit von allen Seiten. Dieselbe große Vidyā mit Māyā am Anfang gewährt alles Ersehnte. Wenn die Vidyā mit Vāgbhava beginnt, gewährt sie Herrschaft über die Rede. Ohne Tāra ist sie Ekajaṭā, die den Guten große Befreiung bewirkt. Ohne Tāra und Astra ist sie dreilautig, Mahānīlasarasvatī. Diese wird Kullukā genannt und in sämtlichen Tantras geheim gehalten. „Die inmitten von Jīvanī Befindliche“ ist Māyā.

P2-1159 · 13
yathā saṅketacandrodaye:
hṛllekhā bhuvaneśvarī ca bhuvanā devīśvarī hrīṃ mahāmāyā
jīvanamadhyagā trijagatāṃ dhātrī pareśī parā iti |
eṣā kramāgatā prāptā matabhedādanekadhā |
eṣā pañcākṣarī
|| 13 ||

So im Saṅketacandrodaya: Hṛllekhā, Bhuvaneśvarī, Bhuvanā, Devīśvarī, hrīṃ, Mahāmāyā, die inmitten des Lebens Befindliche, Trijagatāṃ Dhātrī, die Trägerin der drei Welten, Pareśī, die höchste Herrin, und Parā. Diese ist durch die Überlieferungsfolge empfangen worden und je nach Lehrmeinung vielfach [gestaltet]. Dies ist die fünfsilbige [Vidyā].

P2-1160 · 14
tadevāha:
pañcākṣarī ekajaṭā tārābhāve maheśvarī |
tārādyā tu bhaveddevi śrīmannīlasarasvatī |
ugratārā tryakṣarī ca mahānīlasarasvatī |
anyāsāṃ vidyānāṃ ekajaṭaiva devathā prakṛtitvāt
|| 14 ||

Dasselbe wird erklärt: Die fünfsilbige [Vidyā] ist bei Fehlen von Tāra Ekajaṭā, Maheśvarī. Mit Tāra am Anfang ist sie, o Göttin, die herrliche Nīlasarasvatī, Ugratārā. Die dreisilbige ist Mahānīlasarasvatī. Bei den anderen Vidyās ist eben Ekajaṭā die Gottheit, weil sie die Grundform ist. [Die knappe Zuweisung von „Ugratārā“ steht in der Vorlage zwischen den beiden Satzteilen.]

P2-1161 · 15
etāsāṃ vidyānāṃ sādhanasthānaṃ nīlatantre mahāphetkārīye ca:
ekaliṅge śmaśāne vā śūnyāgāre catuṣpathe |
śavasyopari muṇḍe vā jale vākaṇṭhapūrite |
saṃgrāmabhūmau yānau vā sthale vā vijane vane |
tatrasthaḥ sādhayedyogī vidyāṃ tribhuvaneśvarīm
|| 15 ||

Der Ort der Praxis dieser Vidyās steht im Nīlatantra und im Mahāphetkārīya: An einem einsamen Liṅga, auf einem Leichenverbrennungsplatz, in einem leeren Haus, an einer Kreuzung, auf einem Leichnam oder einem Schädel, im Wasser bis zum Hals, auf einem Schlachtfeld, in einem Boot, an einem menschenleeren Ort oder im Wald: Dort praktiziere der Yogin die Vidyā, die Herrin der drei Welten.

P2-1162 · 16
tatraiva:
pañcakrośāntare yatra na liṅgāntaramīkṣate |
tadeva liṅgamākhyātaṃ tatra siddhiranuttamā
|| 16 ||

Ebendort: Wo innerhalb von fünf Krośas kein weiteres Liṅga zu sehen ist, wird dieses als [einziges] Liṅga bezeichnet. Dort ist die Vollendung unübertrefflich.

P2-1163 · 17
anyatrāpi ujjaṭe parvate vāpi nirjane vā catuṣpathe |
devāgāre ca śūnye ca nirjanaikāntaveśmani
|| 17 ||

Auch anderswo: An einem verlassenen Ort, auf einem Berg, an einer menschenleeren Kreuzung, in einem leeren Tempel oder in einem menschenleeren, abgeschiedenen Haus.

P2-1164 · 18
vīratantre'pi:
śūnyāgāre śmaśāne yadi japati jaḍastvekaliṅge taḍāge,
gaṅgāgarbhe girau vā śuciramalamatiḥ sarvadā bhaktiyutaḥ |
vidyāṃ śrīnīlabāṇyā bhuvanajanapatiḥ sarvaśāstrārthavettā,
dehānte yogimukhyaḥ paramasukhapadaṃ brahmanirvāṇameti
|| 18 ||

Auch im Vīratantra: Selbst ein Unverständiger, der in einem leeren Haus, auf einem Leichenverbrennungsplatz, an einem einzigen Liṅga, an einem Teich, in der Gaṅgā oder auf einem Berg rein, mit unbeflecktem Sinn und stets hingebungsvoll die Vidyā der Śrīnīlavāṇī wiederholt, wird zum Herrn der Menschen auf Erden und Kenner der Bedeutung sämtlicher Lehrwerke. Am Ende des Leibes erlangt er als führender Yogin die Stätte höchster Glückseligkeit, das Brahman-Nirvāṇa.

P2-1165 · 19
atha tārācamanam |
bhairavatantre:
tārābhedaistribhiḥ pītvā māyayā kṣālayetkaram |
strīṃ hūmoṣṭhau dvirunmṛjya phaṭkāraiḥ kṣālayetkaram |
āsyanāsekṣaṇa-śrotra-nābhivakṣaḥśirobhujān |
vairocanādibhiḥ spṛṣṭvā sarvapāpaiḥ pramucyate |
ācamya bhairavo bhūtvā vatsarāttāṃ prapaśyati |
tārābhedairiti ugratāraikajaṭānīlasarasvatībhedaiḥ
|| 19 ||

Nun das Tārā-Wasserschlürfen. Im Bhairavatantra: Nachdem man mit den drei Tārā-Formen getrunken hat, wasche man mit Māyā die Hände. Mit strīṃ und hūṃ wische man die Lippen zweimal ab; mit phaṭ wasche man die Hände. Nachdem man Mund, Nase, Augen, Ohren, Nabel, Brust, Kopf und Arme mit Vairocana und den übrigen berührt hat, wird man von sämtlichen Sünden befreit. So Wasser schlürfend wird man Bhairava und schaut sie binnen eines Jahres. „Mit den Tārā-Formen“ bedeutet: mit den Formen Ugratārā, Ekajaṭā und Nīlasarasvatī.

P2-1166 · 20
vairocanādayastu:
vairocana - śaṅkha - pāṇḍava - padmanābhāmitābha - nāmaka -
māmaka - tāvaka - (pāṇḍara - asitābha) - padmāntaka - yamāntaka -
vighnāntaka - narāntakāḥ |
sacaturthīpraṇavādinamo'ntakāḥ
|| 20 ||

Vairocana und die übrigen sind: Vairocana, Śaṅkha, Pāṇḍava, Padmanābha, Amitābha, Nāmaka, Māmaka, Tāvaka (Pāṇḍara, Asitābha), Padmāntaka, Yamāntaka, Vighnāntaka und Narāntaka. [Die Formeln setzen ihre Namen] in den Dativ, mit oṃ am Anfang und namaḥ am Ende: Verehrung dem jeweils Genannten.

P2-1167 · 21
athāsyāḥ pūjāprayogaḥ |
prātaḥkṛtyādisnānāntaṃ samāpya yāgasthānaṃ gatvā, oṃ vajrodake
hūṃ phaṭ svāhetimantreṇa jalamadhiṣṭhāya, tajjalaṃ pūjārthaṃ
vidhāya, kiñcidanyajale niḥkṣipya, tenaiva vāriṇā oṃ hrī
viśuddhasarvapāpāni śamayāśeṣavikalpamapanaya hūṃ phaṭ
svāheti hastau pādau ca prakṣālya
kulakuśānsuvarṇarajatarūpānyathākramaṃ tarjanyanāmāsu dattvā oṃ
hrīṃ svāhetyācamya, pīṭhaṃ cintayet ||
viṣeṣaḥ kumārītantre:
snānācca tīra utthāya vastre dve paridhāya ca |
tilakaṃ kulavatkṛtvā ācamyaivaṃ sureśvari |
tathā:
jalaśaṅkhaṃ kare kṛtvā gatvā dvāri maheśvari |
kṣālayeddhastapādau ca vakṣyamāṇena vartmanā |
matsyasūkte:
tāraṃ vajrodake hūṃ phaṭ svāhā jalamadhiṣṭhitam ||
tathā:
tāraṃ lajjāviśuddhānte sarvapāni caiva hi |
śamayānte svaśeṣānte vikalpapadamuccaret |
apanayānte dharma phaṭ svāhā padaviśuddhaye |
tāraṃ māyā ca vahnijāyā smṛtamācamane manuḥ |
kulakuśāstu:
suvarṇaṃ rajatañcaiva japapūjādikarmasu |
kuśakāryakaraṃ proktaṃ na tu vanyāḥ kuśāḥ kuśāḥ |
tarjanyā rajataṃ dhāryaṃ svarṇaṃ dhāryamanāmayā |
pīṭhaṃ yathā:
śmaśānaṃ tatra sañcintya tatra kalpadrumaṃ smaret |
tanmūle maṇipīṭhañca nānā - maṇivibhūṣitam |
nānālaṅkārabhūṣāḍhyaṃ munidevaiśca bhūṣitam |
śivābhirbahumāṃsāsthimodamānābhirantataḥ |
caturdikṣu śavamuṇḍacitāṅgārāsthibhūṣitam |
tanmadhye bhāvayeddevaṃ yathoktadhyānayogataḥ |
iti dhyātvā oṃ maṇidhari vajriṇi mahāpratisare rakṣa rakṣa hūṃ phaṭ
svāhā iti śikhāṃ vadhnīyāt |
oṃ rakṣa rakṣa hūṃ phaṭ svāheti jalasekādbhūmiṃ śodhayet |
oṃ sarvān vighnānutsāraya hūṃ phaṭ svāheti nārācamudrayā
akṣataprakṣepeṇa trividhavighnān |
divyāntarīkṣabhaumānutsārayet |
oṃ pavitravajrabhūme hūṃ phaṭ svāhā iti bhūmimabhimantrya tatra
kambalakomalaviṣṭarādyāsanāni yathā sādhanānyāstīrya, oṃ āḥ
surekhe vajrarekhe hūṃ phaṭ svāheti puṣpādinā tadabhyarcya,
svastikādikrameṇa tatropaviśet
|| 21 ||

Nun ihre Verehrungsausführung: Nachdem man die morgendlichen Verrichtungen bis zum Bad abgeschlossen hat, gehe man zum Verehrungsort, weihe mit „oṃ vajrodake hūṃ phaṭ svāhā“ — O Diamantwasser, hūṃ phaṭ svāhā — das Wasser und bestimme es für die Verehrung. Etwas davon gebe man in anderes Wasser. Mit diesem Wasser und „oṃ hrīṃ viśuddhasarvapāpāni śamayāśeṣavikalpam apanaya hūṃ phaṭ svāhā“ — O vollkommen Reine, besänftige sämtliche Sünden; entferne alle gedanklichen Unterscheidungen — wasche man Hände und Füße. Man lege die Kula-Kuśas aus Gold und Silber entsprechend an Zeige- und Ringfinger, schlürfe mit „oṃ hrīṃ svāhā“ Wasser und meditiere den Kultsitz. Eine Besonderheit im Kumārītantra: Nachdem man vom Bad ans Ufer gestiegen ist, zwei Gewänder angelegt, das Stirnzeichen nach Kula-Art angebracht und so Wasser geschlürft hat, o Herrin der Götter … Ebenso: Mit der Wassermuschel in der Hand gehe man zur Tür, o Maheśvarī, und wasche Hände und Füße nach der noch zu erklärenden Weise. Im Matsyasūkta: Tāra, „vajrodake“, hūṃ phaṭ svāhā — damit wird das Wasser geweiht. Ebenso: Tāra, Lajjā, danach „viśuddha“, sämtliche Sünden, „śamaya“, danach „aśeṣavikalpam apanaya“, Dharma [verschlüsselter Laut, hier nicht aufgelöst], phaṭ svāhā zur Reinigung [der Hände und] Füße. Der Mantra zum Wasserschlürfen besteht aus Tāra, Māyā und der Gattin des Feuers. Die Kula-Kuśas: Gold und Silber erfüllen bei Wiederholung, Verehrung und den übrigen Handlungen die Aufgabe des Kuśa-Grases; wildes Kuśa-Gras ist hier nicht das [rituelle] Kuśa. Am Zeigefinger trägt man Silber, am Ringfinger Gold. Der Kultsitz: Man vergegenwärtige sich einen Leichenverbrennungsplatz und dort einen Wunschbaum; an dessen Wurzel einen Juwelensitz, mit vielerlei Juwelen, Zierden und Schmuck ausgestattet, mit Sehern und Göttern geziert. Ringsum Schakalweibchen, die sich an reichlichem Fleisch und Knochen erfreuen; in den vier Richtungen mit Leichnamen, Köpfen, Scheiterhaufen, Glut und Knochen geziert. In dessen Mitte vergegenwärtige man sich die Gottheit nach der angegebenen Meditation. So meditierend binde man den Haarschopf mit „oṃ maṇidhari vajriṇi mahāpratisare rakṣa rakṣa hūṃ phaṭ svāhā“ — O Juwelenträgerin, o Vajriṇī, o Mahāpratisarā, schütze, schütze! Mit „oṃ rakṣa rakṣa hūṃ phaṭ svāhā“ und Wassersprengung reinige man den Boden. Mit „oṃ sarvān vighnān utsāraya hūṃ phaṭ svāhā“ — Vertreibe alle Hindernisse! —, der Pfeil-Mudrā und dem Auswerfen ungebrochener Reiskörner vertreibe man die drei Arten von Hindernissen: himmlische, im Zwischenraum befindliche und irdische. Mit „oṃ pavitravajrabhūme hūṃ phaṭ svāhā“ — O reine Diamanterde! — bespräche man den Boden. Dort breite man entsprechend der Praxis Sitze aus Wolldecke, Komala, Viṣṭara und den übrigen aus, verehre sie mit Blumen und anderen Gaben und „oṃ āḥ surekhe vajrarekhe hūṃ phaṭ svāhā“ — O schöne Linie, o Diamantlinie! — und setze sich in Svastika-Haltung oder einer anderen entsprechenden Haltung darauf.

P2-1168 · 21ka
taduktaṃ matasyasūkte:
mṛdukomalamāsīnaścānyeṣu kambaleṣu ca |
viṣṭaraṃ vā samāsīnaḥ sādhayetsiddhimuttamām |
komalādilakṣaṇamāha śrīkrame:
pañcavarṇāntaraṃ yāvanmṛtaṃ bālamacūḍakam |
ṣaṇmāsānantaraṃ yāvaddaśamāsācca pūrvataḥ |
garbhayutaṃ mṛtaṃ bālaṃ garbhāṣṭamapuraḥsaram |
etatkomalamityāhurviṣṭareṣu kuśeṣu vā |
tathā ca nīlatantre:
nivṛttacūḍako bālo hīnopanayanaḥ pumān |
yo mṛtaḥ pañcame varṣe tameva komalaṃ viduḥ |
pañcame varṣe pañcamavarṣapūrṇe |
āsanaparimāṇamāha:
ekahastaṃ dvihastaṃ vā caturasraṃ samantataḥ |
viśuddhe āsane kuryātsaṃkāraṃ pūjanaṃ tataḥ |
kṛṣṇasāravyāghrādyajinamapyāsanam |
taduktaṃ tantre:
kṛṣṇasāradvīpicarma acūḍamityādi |
viṣṭareṣvityādi |
kuśapatraśatena vaṭukaṃ nirmāya tatra śavaprāṇapratiṣṭhāṃ kuryāt
|
tathā:
oṅkāram āḥ surekhe vajrarekhe tataḥ param |
hūṃ phaṭ svāheti kuryāttu maṇḍalantu śavāsane |
vīrāsanenopaviśya sampūjyāsanameva ca |
caturasraṃ caturdvāramevaṃ maṇḍalamālikhet |
tataḥ oṃ maṇidhari vajriṇi mahāpratisare rakṣa rakṣa hūṃ phaṭ svāhā
iti vastrānte rakṣāgranthiṃ bandhayet |
oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā iti vyāpakatayā kāyavākcittaṃ śodhayet |
oṃ puṣpaketurājārhate śatāya samyaksambandhāya oṃ puṣpe puṣpe
mahāpuṣpe supuṣpe puṣpabhūṣite |
puṣpacayāvakīrṇe hūṃ phaṭ svāheti puṣpamabhimantrayet |
tataḥ suvarṇādipīṭhe gorocanākuṃkumādilipte oṃ āḥ surekhe
vajrarekhe hūṃ phaṭ svāheti
mantreṇādhomukhatrikoṇagarbhāṣṭadalapadmaṃ vṛttaṃ caturasraṃ
caturdvārayuktaṃ yantramuddharet |
padmasya pūrvādidale mantrākṣarāṇi likhet
|| 21ka ||

So im Matsyasūkta: Auf weichem Komala, auf anderen Wolldecken oder auf Viṣṭara sitzend verwirkliche man die höchste Vollkommenheit. Die Kennzeichen von Komala und den übrigen erklärt der Śrīkrama: Ein gestorbenes Kind ohne Haarzeremonie, bis zum fünften [Jahr; Vorlage „pañcavarṇāntaram“ beschädigt]; nach sechs Monaten und vor zehn Monaten ein gestorbenes Kind aus der Schwangerschaft, beginnend vor dem achten Schwangerschaftsmonat [die Zeitangaben sind in der Vorlage nicht eindeutig miteinander vereinbar]: Dies nennen sie Komala; oder [verwende man] Viṣṭara aus Kuśa. So im Nīlatantra: Ein Knabe, dessen Haarzeremonie nicht vollzogen ist und der kein Upanayana erhalten hat, der im fünften Jahr gestorben ist, gilt als Komala. „Im fünften Jahr“ bedeutet: bei Vollendung des fünften Jahres. Das Sitzmaß wird erklärt: Ein oder zwei Hasta, ringsum viereckig. An dem gereinigten Sitz vollziehe man die Vorbereitung und danach die Verehrung. Auch das Fell von Schwarzantilope, Tiger und den übrigen [Tieren] ist ein Sitz. So im Tantra: Schwarzantilopen- und Pantherfell, ohne Haarzeremonie — und so weiter; Viṣṭara und die übrigen. Aus hundert Kuśa-Blättern fertige man eine Knabenfigur und vollziehe dort die Einsetzung des Lebenshauchs des Leichnams. So heißt es: Oṃ, danach „āḥ surekhe vajrarekhe hūṃ phaṭ svāhā“; damit bilde man das Maṇḍala auf dem Leichensitz. Man setze sich in Vīra-Haltung und verehre den Sitz. Ein Viereck mit vier Toren: So zeichne man das Maṇḍala. Dann binde man mit „oṃ maṇidhari vajriṇi mahāpratisare rakṣa rakṣa hūṃ phaṭ svāhā“ — O Juwelenträgerin, o Vajriṇī, o Mahāpratisarā, schütze, schütze! — den Schutzknoten am Gewandende. Mit „oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā“ reinige man durchdringend Körper, Rede und Geist. Man bespräche die Blumen mit „oṃ puṣpaketurājārhate śatāya samyaksambandhāya oṃ puṣpe puṣpe mahāpuṣpe supuṣpe puṣpabhūṣite puṣpacayāvakīrṇe hūṃ phaṭ svāhā“ — O König Puṣpaketu, o Verehrungswürdiger, für den Hundertfachen und die vollkommene Verbindung [der Anfang ist beschädigt]; o Blume, Blume, große Blume, schöne Blume, mit Blumen Geschmückte, mit Blumenhaufen Bedeckte! Dann auf einem mit Gorocanā, Kuṃkuma und anderen [Stoffen] bestrichenen Kultsitz aus Gold oder anderem [Material] leite man mit „oṃ āḥ surekhe vajrarekhe hūṃ phaṭ svāhā“ das Yantra ab: Ein achtblättriger Lotus mit einem nach unten gerichteten Dreieck im Inneren, Kreis, Viereck und vier Tore. Auf die Blätter des Lotus, im Osten beginnend, schreibe man die Mantra-Laute. [Die Angaben zu Leichen als Kultträgern sind historische Aussagen der Quelle; die beschädigte Blumenformel wird nicht still zu einem anderen Mantra umgeschrieben.]

P2-1169 · 21 kha
(citra 36)
tathā ca kulacuḍāmaṇau:
tataḥ kularasenaiva pīṭhaṃ nirmāya yatnataḥ |
āḥ surekhe vajrarekhe huṃ-phaṭ svāhāsamanvitam |
mantreṇānena saṃlikhya vasupatraṃ manoramam |
caturasraṃ caturdvāramevaṃ maṇḍalamālikhet |
kularasena svayambhūrasena
|| 21 kha ||

[Abbildung 36.] So im Kulacūḍāmaṇi: Danach bilde man sorgfältig den Kultsitz mit Kula-Rasa. Mit dem Mantra „āḥ surekhe vajrarekhe hūṃ phaṭ svāhā“ — O schöne Linie, o Diamantlinie! — zeichne man acht reizvolle Blütenblätter und ein Viereck mit vier Toren. So zeichne man das Maṇḍala. „Mit Kula-Rasa“ bedeutet: mit Svayambhū-Rasa [einer hier nicht weiter erläuterten tantrischen Körpersubstanz].

P2-1170 · 22
varṇalikhanaprakāramāha - phetkārīye:
svayoniṃ candanenāṣṭadalaṃ vṛttaṃ likhettataḥ |
mṛdvāsanaṃ samāsādya māyāṃ pūrvadale likhet |
madhyabījaṃ dvitīye phamuttare paścime tu ṭam |
madhye bījaṃ likhettāraṃ bhūtaśuddhimathācaret |
dvitīye dakṣiṇe tāraṃ hūkāraṃ tārāpraṇavatvāt |
ṭaṃ paścime bhāge kūrcaṃ patrānte bhūpuradvayamiti |
bheravīyavākyācca |
madhye ṣaṭkoṇānvitapadmamiti kecit |
taduktam:
ṣaṭkoṇāntargataṃ padmaṃ bhūvimbadvittayaṃ punaḥ |
caturasraṃ caturdvāramevaṃ vā yantramālikhet |
bījalikhanantu pūrvavat
|| 22 ||

Die Weise des Schreibens der Laute erklärt das Phetkārīya: Mit Sandelpaste zeichne man die eigene Yoni, acht Blütenblätter und danach einen Kreis. Man nehme auf einem weichen Sitz Platz und schreibe Māyā auf das östliche Blatt, das mittlere Bīja auf das zweite, pha auf das nördliche und ṭa auf das westliche. In der Mitte schreibe man Tāra als Bīja; danach vollziehe man die Reinigung der Elemente. „Auf dem zweiten“ bedeutet: auf dem südlichen. Tāra [hier] ist hūṃ, weil es der Praṇava Tārās ist. Ṭa im westlichen Bereich [bezeichnet zusammen mit pha den Waffenabschluss]; Kūrca an der Blattspitze und zwei Erdumfassungen — dies folgt auch aus der Aussage des Bhairavīya. Manche sagen: In der Mitte ein Lotus mit Sechseck. So wird gesagt: Ein Lotus im Sechseck, wiederum zwei Erdumfassungen, ein Viereck mit vier Toren; oder so zeichne man das Yantra. Das Schreiben der Bījas erfolgt wie zuvor. [Die Ortsangaben für Kūrca und Tāra sind in der Vorlage knapp und teilweise widersprüchlich.]

P2-1171 · 23
nīlatantre'pi sārasvatārthināṃ viśeṣayantramāha:
vyomendvau rasanārṇaṃ karṇikamacāṃ dvandvaiḥ sphuratkeśaraṃ,
vargollāsivasucchadaṃ vasumatīgehena saveṣṭitam |
tārādhīśvaravārivarṇavilasaddikkoṇasaṃśobhitaṃ, yantraṃ
nīlatanoḥ paraṃ nigaditaṃ sarvārthasiddhipradam
|| 23 ||

Auch im Nīlatantra wird ein besonderes Yantra für diejenigen erklärt, die Sprachgelehrsamkeit begehren: Raum und Indu, der Zungen-Laut als Lotuszentrum, glänzende Staubfäden mit Vokalpaaren, acht durch die Lautgruppen strahlende Blütenblätter, von der Erdumfassung umgeben; schön in den Richtungen und Ecken durch die glänzenden Laute von Tāra, Īśvara und Wasser: Dies wird als höchstes Yantra der Blaue-Leibigen erklärt, das sämtliche Ziele verwirklicht. [Die verschlüsselten Lautnamen werden in diesem Zitat nicht einzeln aufgelöst.]

P2-1172 · 24
evaṃ vā yantraṃ vikhikhya pīṭhamarcayet |
(citra 37)
tathā ca kumārīkalpe:
tato'rghyapātraṃ vinyasya dvārapālān samarcayet |
gāṃbījādyaṃ gaṇeśānaṃ vāmādyaṃ vaṭukaṃ tathā |
kṣāmādyaṃ kṣetrapālañca yāmādyāṃ yoginīṃ tathā |
pūrve paścime dakṣiṇe uttare pūjayet sudhīḥ |
sarvatra praṇavādinamo'ntena pūjayet
|| 24 ||

Oder man zeichne das Yantra so und verehre den Kultsitz. [Abbildung 37.] So im Kumārīkalpa: Danach stelle man das Arghya-Gefäß auf und verehre die Torhüter: Gaṇeśa mit gāṃ am Anfang, Vaṭuka mit vāṃ am Anfang, den Bezirkshüter mit kṣāṃ am Anfang und die Yoginī mit yāṃ am Anfang. Im Osten, Westen, Süden und Norden verehre sie der Verständige. Überall mit oṃ am Anfang und namaḥ am Ende. [Die Richtungsreihenfolge dieses Zitats unterscheidet sich von der folgenden ausgeschriebenen Zuordnung.]

P2-1173 · 25
tantre:
te sarve dhruvadīrghāḍhyāḥ śaktibījapuraḥsarāḥ |
yathā:
pīṭhasya pūrvadvāre oṃ hrīṃ gāṃ gaṇeśāya namaḥ, pīṭhasya
dakṣiṇe oṃ hrīṃ vāṃ vaṭukāya namaḥ, pīṭhasya paścime oṃ hrīṃ
kṣāṃ kṣetrapālāya namaḥ |
pīṭhasyottare oṃ hrīṃ yāṃ yoginībhyo namaḥ |
madhye oṃ śmaśānāya namaḥ, oṃ kalpavṛkṣāya namaḥ |
tanmūle maṇipīṭhāya namaḥ |
evaṃ nānālaṅkārebhyo namaḥ |
nānā munibhyaḥ, nānādevebhyaḥ,
bahumāṃsāsthimodamānaśivābhyaḥ |
caturdikṣu śavamuṇḍacitāṅgārāsthibhyaḥ |
tato'gnyādyaṣṭadaleṣu oṃ lakṣmyai namaḥ evaṃ sarasvatyai ratyai
prītyai kīrtyai śāntyai tuṣṭyai puṣṭyai; madhye hsauḥ
sadāśivamahāpretapadmāsanāya namaḥ |
taduktaṃ siddhasārasvate:
lakṣmīḥ sarasvatī caiva ratiḥ prītistathaiva ca |
kīrtiḥ śāntiśca tuṣṭiśca puṣṭirityaṣṭaśaktayaḥ |
devyā nīlasarasvatyāḥ paṭhīśaktaya īritāḥ |
vīratantre:
tanmadhye pūjayeddevyā vāhanaṃ śavameva ca
|| 25 ||

Im Tantra: Alle sind reich an Dhruva und dem langen [Vokal], mit dem Śakti-Bīja voran. So: Am östlichen Tor des Kultsitzes „oṃ hrīṃ gāṃ gaṇeśāya namaḥ“ — Verehrung Gaṇeśa; im Süden „oṃ hrīṃ vāṃ vaṭukāya namaḥ“ — Verehrung Vaṭuka; im Westen „oṃ hrīṃ kṣāṃ kṣetrapālāya namaḥ“ — Verehrung dem Bezirkshüter; im Norden „oṃ hrīṃ yāṃ yoginībhyo namaḥ“ — Verehrung den Yoginīs. In der Mitte „oṃ śmaśānāya namaḥ“ — Verehrung dem Leichenverbrennungsplatz; „oṃ kalpavṛkṣāya namaḥ“ — Verehrung dem Wunschbaum; an dessen Wurzel „maṇipīṭhāya namaḥ“ — Verehrung dem Juwelensitz. Ebenso Verehrung den vielerlei Schmuckstücken, den verschiedenen Sehern, den verschiedenen Göttern, den Schakalweibchen, die sich an reichlichem Fleisch und Knochen erfreuen; in den vier Richtungen den Leichnamen, Köpfen, Scheiterhaufen, Glut und Knochen. Dann auf den acht Blütenblättern, bei der Feuerrichtung beginnend, „oṃ lakṣmyai namaḥ“ — Verehrung Lakṣmī — und entsprechend Sarasvatī, Rati, Prīti, Kīrti, Śānti, Tuṣṭi und Puṣṭi; in der Mitte „hsauḥ sadāśivamahāpretapadmāsanāya namaḥ“ — Verehrung dem Lotussitz, dessen großer Leichnam Sadāśiva ist. So im Siddhasārasvata: Lakṣmī, Sarasvatī, Rati und Prīti, Kīrti, Śānti, Tuṣṭi und Puṣṭi: Diese acht Kräfte werden als Kultsitz-Kräfte der Göttin Nīlasarasvatī erklärt. Im Vīratantra: In dessen Mitte verehre man auch den Leichnam als Reittier der Göttin.

P2-1174 · 26
tato bhūtaśuddhiṃ kuryāt |
tadyathā:
svāṅke uttānau karau kṛtvā haṃsa iti mantreṇa kulakuṇḍalinīṃ
jīvātmānaṃ vailomyena caturviṃśatitattvāni suṣumnāvartmanā
śiro'vasthita paramātmani paramaśive saṃyojya, hrīṃkāraṃ
raktavarṇaṃ nābhau dhyāyana, pūrakeṇa tasya ṣoḍaśavārajapena
tadudbhūtenāgninā liṅgaśarīraṃ saṃdahya, strīṃkāraṃ,
pītavarṇaṃ hṛdi vicintya, kumbhakena tasya catuḥṣaṣṭivārajapena
tadudbhūtena vāyunā bhasma protsārya, hūṃkāraṃ śvetavarṇaṃ
śirasi vicintya, recakeṇa tasya dvātriṃdvārajapena
tadudbhūtenāmṛtena tadasthi plāvitaṃ kṛtvā, samastamapagatavyathaṃ
viśvaṃ śarīramāplāvayet |
tathā ca śrutiḥ:
ṣaṭtriṃśattattvāni śarīramiti |
tata ātmānamapagatavyathaṃ nirmalaṃ devatā'bhedena vicintayet |
tasmin viśvavyāpake vāriṇi āḥ-karādraktapaṅkajaṃ tadupari
ṭāṅkārātśvetapaṅkajaṃ tadupari nīlasannibhaṃ hūṃkāraṃ
dhyātvā tadupari hūṃkārabhūṣitāṃ kartṛkāṃ dhyāyet
|| 26 ||

Danach die Reinigung der Elemente. So: Man lege die Hände mit nach oben gewandten Flächen in den Schoß. Mit dem Mantra haṃsa verbinde man Kula-Kuṇḍalinī, das individuelle Selbst und die vierundzwanzig Prinzipien in umgekehrter Reihenfolge auf dem Weg der Suṣumnā mit dem höchsten Selbst, Paramaśiva, am Kopf. Man meditiere hrīṃ rot am Nabel und verbrenne durch die bei der Einatmung sechzehnmalige Wiederholung mit dem daraus entstandenen Feuer den feinen Leib. Strīṃ vergegenwärtige man sich gelb im Herzen; mit dem daraus entstandenen Wind verstreue man durch vierundsechzig Wiederholungen beim Atemanhalten die Asche. Hūṃ vergegenwärtige man sich weiß am Kopf; mit dem daraus entstandenen Nektar benetze man durch zweiunddreißig Wiederholungen bei der Ausatmung die Knochen und überschwemme den gesamten, von Leid befreiten Welt-Leib. So in der Śruti: Die sechsunddreißig Prinzipien sind der Leib. Dann vergegenwärtige man sich selbst als leidfrei, unbefleckt und von der Gottheit nicht verschieden. In jenem die Welt durchdringenden Wasser meditiere man aus āḥ einen roten Lotus, darüber aus ṭāṃ einen weißen Lotus, darüber hūṃ in blauer Erscheinung; darüber meditiere man das mit hūṃ geschmückte Schneidemesser.

P2-1175 · 26ka
tadupari devatāṃ dhyātvā, āṃ hrīṃ kroṃ svāhetyekādaśavāraṃ
japan prāṇān pratiṣṭhāpya dhyāyeta |
taduktaṃ phetkārīye:
māyāṃ nābhau raktavarṇaṃ dhyātvā tajjātavahninā |
śuklaṃ karmātmakaṃ dehaṃ dagdhaṃ sañcintayettataḥ |
strīṅkāraṃ hṛdi pītābhaṃ tadudbhūtena vāyunā |
bhasma protsāritaṃ kṛtvā lalāṭe cintayettataḥ |
kūrcaṃ tuṣāravarṇābhaṃ tadudbhūtāmṛtena ca |
tadasthi plāvitaṃ kṛtvā tadātmānaṃ vicintayet |
sarvavyathāvinirmuktaṃ nirmalaṃ devatāmayam |
bhūtaśuddhiṃ vidhāyetthaṃ śūnyaṃ viśvaṃ vicintayet |
nirlepaṃ nirguṇaṃ śuddhamātmānaṃ devatāmayam |
antarīkṣe tato dhyāyedāḥkārādraktapaṅkajam |
bhūyastasyopari dhyāyet ṭāṅkārāt śvetapaṅkajam |
tasyopari punardhyāyet hūṃkāraṃ nīlasannibham |
tato hūṃkārajāṃ paśyet kartṛkāṃ bījabhūṣitām |
kartṛkopari dhyāyedātmānaṃ tāriṇīmayam
|| 26ka ||

Darüber meditiere man die Gottheit. Mit elf Wiederholungen von „āṃ hrīṃ kroṃ svāhā“ setze man die Lebenshauche ein und meditiere. So im Phetkārīya: Nachdem man Māyā rot am Nabel meditiert hat, vergegenwärtige man sich den weißen, aus Karma bestehenden Leib als von dem daraus entstandenen Feuer verbrannt. Strīṃ ist gelb im Herzen; mit dem daraus entstandenen Wind verstreue man die Asche. Dann vergegenwärtige man sich an der Stirn Kūrca, schneeweiß, und benetze mit dem daraus entstandenen Nektar die Knochen. Dann vergegenwärtige man sich selbst als von allem Leid befreit, unbefleckt und aus der Gottheit bestehend. Nachdem man so die Reinigung der Elemente vollzogen hat, vergegenwärtige man sich die Welt als leer, sich selbst unbefleckt, ohne Eigenschaften, rein und aus der Gottheit bestehend. Im Zwischenraum meditiere man dann aus āḥ einen roten Lotus, wiederum darüber aus ṭāṃ einen weißen Lotus, wiederum darüber hūṃ in blauer Erscheinung. Dann schaue man das aus hūṃ entstandene, mit dem Bīja geschmückte Schneidemesser. Über dem Schneidemesser meditiere man sich selbst als aus Tāriṇī bestehend.

P2-1176 · 27
pratyālīḍhapadāṃ ghorāṃ muṇḍamālā - vibhūṣitām |
kharvāṃ lambodarīṃ bhīmāṃ vyāghracarmāvṛtāṃ kaṭau |
navayauvanasampannāṃ pañcamudrāvibhūṣitām |
caturbhujāṃ lalajjihvāṃ mahābhīmāṃ varapradām |
khaḍgakartṛsamāyukta savyetarabhujadvayām |
kapālotpala - saṃyukta - savyapāṇi - yugānvitām |
piṅgograikajaṭāṃ dhyāyenmaulāvakṣobhyabhūṣitām |
bālārkamaṇḍalākāra locanatrayabhūṣitām |
jvalaccitāmadhyagatāṃ ghoradaṃṣṭrāṃ karālinīm |
sāveśasmeravadanāṃ stryalaṅkāravibhūṣitām |
viśvavyāpakatoyāntaḥśvetapadmopari sthitām |
akṣobhyo devīmūrddhanyastrimūrtināgarūpadhṛk |
pañcamudrāvibhūṣitāmiti lalāṭe śvetāsthi - paṭṭikācatuṣṭayānvita
- kapālapañcakabhūṣitāmityarthaḥ |
śvetāsthipaṭṭikāyukta - kapālapañcaśobhitāmiti tantracūḍāmaṇau |
śrīśaṅkarācāryeṇāpyuktam:
vicitrāsthimālāṃ lalāṭe karālāṃ kapālañca pañcānvitaṃ
dhārayantīmiti
|| 27 ||

Sie steht in Pratyālīḍha-Haltung, ist furchtbar und mit einer Schädelgirlande geschmückt, klein von Gestalt, mit hängendem Bauch, schrecklich, an den Hüften mit Tigerfell bedeckt. Sie besitzt frische Jugend, trägt fünf Mudrās, hat vier Arme und eine bewegte Zunge, ist überaus furchtbar und gewährt Gaben. Ihre beiden rechten Arme halten Schwert und Schneidemesser; ihre beiden linken Hände Schädelschale und Lotus. Man meditiere ihre rötliche, wilde Einzelflechte und Akṣobhya als Schmuck auf ihrem Scheitel. Ihre drei Augen gleichen der Scheibe der jungen Sonne. Sie steht mitten im lodernden Scheiterhaufen, hat schreckliche Fangzähne und ist furchtbar; ihr Gesicht lächelt in Ergriffenheit, und sie trägt Frauenschmuck. Im weltumspannenden Wasser steht sie auf einem weißen Lotus. Akṣobhya auf dem Kopf der Göttin trägt die dreifache Gestalt einer Schlange. [„trimūrti“ wird in der Vorlage nicht näher erklärt.] „Mit fünf Mudrās geschmückt“ bedeutet: Auf der Stirn mit fünf Schädeln geschmückt, verbunden durch vier weiße Knochenplatten. So im Tantracūḍāmaṇi: Mit fünf Schädeln geschmückt, die durch weiße Knochenplatten verbunden sind. Auch Śrīśaṅkarācārya sagt: Sie trägt eine bunte Knochengirlande und auf der Stirn den furchtbaren, mit fünf [Teilen] versehenen Schädel[schmuck].

P2-1177 · 28
tataḥ prāṇāyāmaḥ:
vāmanāsapuṭe mūlaṃ caturvāraṃ japtvā vāyuṃ pūrayet |
tadanu nāsāpuṭau dhṛtvā ṣoḍaśavāreṇa kumbhayet |
tadanu dakṣiṇanāsāpuṭena vārāṣṭakāvartena recayet |
punardakṣiṇenāpūrya kumbhayitvā vāmena recayet |
punarvāmenāpūrya kumbhayitvā dakṣiṇena recayet |
iti prāṇāyāmatrayaṃ bhavati
|| 28 ||

Danach die Atemregelung: Durch die linke Nasenöffnung atme man ein und wiederhole den Grundmantra viermal. Dann halte man beide Nasenöffnungen zu und halte den Atem bei sechzehn Wiederholungen an. Danach atme man durch die rechte Nasenöffnung bei acht Wiederholungen aus. Wiederum rechts einatmen, anhalten und links ausatmen; wiederum links einatmen, anhalten und rechts ausatmen. So entstehen drei Atemregelungen.

P2-1178 · 29
tataḥ ṛṣyādinyāsaḥ:
śirasi akṣobhya-ṛṣaye namaḥ |
mukhe vṛhatīcchandase namaḥ |
hṛdi śrīmadekajaṭāyai namaḥ |
mūlādhāre hūṃ bījāya namaḥ |
pādayoḥ phaṭ śaktaye namaḥ |
śeṣāṇyakṣarāṇyuccārya sarvāṅge kīlakāya namaḥ |
tathā ca vīratantre:
akṣobhya-ṛṣiretasyā vṛhatīcchanda īritam |
nīlasarasvatī devī triṣu lokeṣu gopitā |
hūṃ bījaṃ mantraśaktiḥ syāccaturvargaphalapradā
|| 29 ||

Danach der Nyāsa des Sehers und der übrigen Zuordnungen: Am Kopf „akṣobhyaṛṣaye namaḥ“ — Verehrung dem Seher Akṣobhya; am Mund „bṛhatīchandase namaḥ“ — Verehrung dem Versmaß Bṛhatī; am Herzen „śrīmadekajaṭāyai namaḥ“ — Verehrung der herrlichen Ekajaṭā; am Mūlādhāra „hūṃ bījāya namaḥ“ — hūṃ, Verehrung dem Bīja; an den Füßen „phaṭ śaktaye namaḥ“ — phaṭ, Verehrung der Kraft; nachdem man die übrigen Laute ausgesprochen hat, am ganzen Körper „kīlakāya namaḥ“ — Verehrung dem Verschluss. So im Vīratantra: Ihr Seher ist Akṣobhya, das Versmaß wird als Bṛhatī erklärt; die Göttin Nīlasarasvatī wird in den drei Welten geheim gehalten. Hūṃ ist das Bīja; die Kraft des Mantras gewährt die Frucht der vier Lebensziele. [Die knappe letzte Zeile lässt die Abgrenzung von Bīja und Śakti offen.]

P2-1179 · 30
tataḥ kālītantroktamātṛkānyāsaḥ |
tathā coktam:
yathā kālī tathā nīlā tatkramānmātṛkāṃ nyaset |
tadyathā |
aṃ āṃ iṃ īṃ uṃ ūṃ ṛ ṝṃ ḷṃ ḹṃ namo hṛdi |
eṃ aiṃ oṃ auṃ aṃ aḥ kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ namo dakṣabhuje |
ṅaṃ caṃ chaṃ jaṃ jhaṃ ñaṃ ṭaṃ ṭhaṃ ḍaṃ ḍhaṃ namo
vāmabhuje |
ṇaṃ taṃ thaṃ daṃ dhaṃ naṃ paṃ phaṃ baṃ bhaṃ namo
dakṣiṇajaṅghāyām |
maṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ laṃ kṣaṃ namo
vāmajaṅghāyām
|| 30 ||

Danach der im Kālītantra gelehrte Mātṛkā-Nyāsa. So heißt es: Wie Kālī, so Nīlā; nach dieser Folge lege man die Mātṛkā auf. So: Am Herzen „aṃ āṃ iṃ īṃ uṃ ūṃ ṛ ṝṃ ḷṃ ḹṃ namaḥ“; am rechten Arm „eṃ aiṃ oṃ auṃ aṃ aḥ kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ namaḥ“; am linken Arm „ṅaṃ caṃ chaṃ jaṃ jhaṃ ñaṃ ṭaṃ ṭhaṃ ḍaṃ ḍhaṃ namaḥ“; am rechten Unterschenkel „ṇaṃ taṃ thaṃ daṃ dhaṃ naṃ paṃ phaṃ baṃ bhaṃ namaḥ“; am linken Unterschenkel „maṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ laṃ kṣaṃ namaḥ“. Namaḥ bedeutet jeweils Verehrung. [Das bindulose ṛ steht so in der Vorlage.]

P2-1180 · 31
tataḥ karāṅganyāsau:
hrāṃ akhilavāgrūpiṇyai aṃguṣṭhābhyāṃ namaḥ hrīṃ
akhaṇḍavāgrūpiṇyai tarjanībhyāṃ svāhā |
hrūṃ brahmavāgrūpiṇyai madhyamābhyāṃ vaṣaṭ |
hraiṃ viṣṇuvāgrūpiṇyai anāmikābhyāṃ hūṃ |
hrauṃ rudravāgrūpiṇyai kaniṣṭhābhyāṃ vauṣaṭ |
hraḥ sarvavāgrūpiṇyai karatalapṛṣṭhābhyāṃ phaṭ |
evaṃ hṛdayādiṣu |
aṃguliniyamastu pūrvaṃ evoktaḥ |
ayantu nīlasarasvatīpakṣe |
tathā ca tāmadhikṛtya siddhasārasvate:
akhilavāgrūpiṇīṃ procya hṛdayāya namo vadet |
vāgrūpiṇīti śirase vahnivallabhā |
brahmavāgrūpiṇīmuktvā śikhāyai vaṣaḍityapi |
viṣṇuvāgrūpiṇīṃ procya kavacāya hūmuccaret |
rudravāgrūpiṇīṃ netratrayāya vauṣaḍityapi |
sarvavāgrūpiṇīmuktvā astrāya phaḍiti smaret
|| 31 ||

Danach die Nyāsas an Händen und Körpergliedern: „hrāṃ akhilavāgrūpiṇyai aṃguṣṭhābhyāṃ namaḥ“ — hrāṃ, derjenigen, deren Gestalt sämtliche Rede ist; Verehrung den Daumen. „hrīṃ akhaṇḍavāgrūpiṇyai tarjanībhyāṃ svāhā“ — hrīṃ, derjenigen, deren Gestalt ungeteilte Rede ist; svāhā den Zeigefingern. „hrūṃ brahmavāgrūpiṇyai madhyamābhyāṃ vaṣaṭ“ — hrūṃ, derjenigen, deren Gestalt Brahmās Rede ist; vaṣaṭ den Mittelfingern. „hraiṃ viṣṇuvāgrūpiṇyai anāmikābhyāṃ hūṃ“ — hraiṃ, derjenigen, deren Gestalt Viṣṇus Rede ist; hūṃ den Ringfingern. „hrauṃ rudravāgrūpiṇyai kaniṣṭhābhyāṃ vauṣaṭ“ — hrauṃ, derjenigen, deren Gestalt Rudras Rede ist; vauṣaṭ den kleinen Fingern. „hraḥ sarvavāgrūpiṇyai karatalapṛṣṭhābhyāṃ phaṭ“ — hraḥ, derjenigen, deren Gestalt sämtliche Rede ist; phaṭ den Handflächen und Handrücken. Ebenso am Herzen und den weiteren Stellen. Die Regel für die Finger wurde bereits erklärt. Dies gilt für die Nīlasarasvatī-Form. So hinsichtlich ihrer im Siddhasārasvata: Nach Akhilavāgrūpiṇī sage man „hṛdayāya namaḥ“ — Verehrung dem Herzen; nach Vāgrūpiṇī „śirase“ und die Geliebte des Feuers — svāhā dem Kopf; nach Brahmavāgrūpiṇī „śikhāyai vaṣaṭ“ — vaṣaṭ dem Haarschopf; nach Viṣṇuvāgrūpiṇī „kavacāya hūṃ“ — hūṃ dem Schutzpanzer; nach Rudravāgrūpiṇī „netratrayāya vauṣaṭ“ — vauṣaṭ den drei Augen; nach Sarvavāgrūpiṇī „astrāya phaṭ“ — phaṭ der Waffe.

P2-1181 · 31ka
ṣaḍdīrghabhājabījānte ṅe'ntaṃ nāmābhiyojayet |
ayantu nīlasarasvatīpakṣe |
anyatra tu hrāṃ ekajaṭāyai aṃguṣṭhābhyāṃ namaḥ |
hrīṃ tāriṇyai tarjanībhyāṃ svāhā |
hrūṃ vajrodake madhyamābhyāṃ vaṣaṭ |
hraiṃ ugrajaṭe anāmikābhyāṃ hūm |
hrauṃ mahāpratisare kaniṣṭhābhyāṃ vauṣaṭ |
hraḥ piṅgograikajaṭe karatalapṛṣṭhābhyāṃ phaṭ |
evaṃ hṛdayādiṣu |
tathā ca ekajaṭāmadhikṛtya nīlatantre:
bījānte ekajaṭāyai hṛdayaṃ parikīrtitam |
tāriṇyai śirase tadvadvajrodake śikhā tathā |
ugrajaṭe tu kavacaṃ mahāpratisare tathā |
piṅgograikajaṭe tadvannetrāstre parikīrtite |
ṣaḍdīrghabhājabījānte ṅe'ntaṃ nāmābhiyojayet
|| 31ka ||

An das Bīja mit den sechs langen Vokalen füge man den Namen im Dativ an. Dies gilt für die Nīlasarasvatī-Form. Bei den anderen dagegen: „hrāṃ ekajaṭāyai aṃguṣṭhābhyāṃ namaḥ“ — hrāṃ, Ekajaṭā; Verehrung den Daumen. „hrīṃ tāriṇyai tarjanībhyāṃ svāhā“ — hrīṃ, Tāriṇī; svāhā den Zeigefingern. „hrūṃ vajrodake madhyamābhyāṃ vaṣaṭ“ — hrūṃ, o Diamantwasser; vaṣaṭ den Mittelfingern. „hraiṃ ugrajaṭe anāmikābhyāṃ hūm“ — hraiṃ, o Wildflechtige; hūm den Ringfingern. „hrauṃ mahāpratisare kaniṣṭhābhyāṃ vauṣaṭ“ — hrauṃ, o Mahāpratisarā; vauṣaṭ den kleinen Fingern. „hraḥ piṅgograikajaṭe karatalapṛṣṭhābhyāṃ phaṭ“ — hraḥ, o mit der einen rötlichen, wilden Flechte; phaṭ den Handflächen und Handrücken. Ebenso am Herzen und den weiteren Stellen. So im Nīlatantra hinsichtlich Ekajaṭās: Nach dem Bīja und „ekajaṭāyai“ ist das Herz genannt; nach „tāriṇyai“ ebenso der Kopf, nach „vajrodake“ der Haarschopf, nach „ugrajaṭe“ der Schutzpanzer, nach „mahāpratisare“ und „piṅgograikajaṭe“ ebenso Augen und Waffe. An das Bīja mit den sechs langen Vokalen füge man den Namen im Dativ an. [Mehrere ausformulierte Namen stehen tatsächlich als Anreden statt im Dativ; beides bleibt nach der Quelle sichtbar.]

P2-1182 · 32
anuktatvādatra pīṭhanyāsamātṛkānyāsau na likhitau |
tathā ca phetkārīye:
atroktamācaret samyaknānyat sañcārayedbudhaḥ |
tataḥ phalārthinā tārāṣoḍhānyāsaḥ karttavyaḥ
|| 32 ||

Weil sie hier nicht genannt sind, wurden der Kultsitz-Nyāsa und der Mātṛkā-Nyāsa [in dieser Vorschrift] nicht ausgeschrieben. So im Phetkārīya: Der Verständige führe genau das hier Gesagte aus und füge nichts anderes hinzu. Danach ist von demjenigen, der Früchte begehrt, der sechsfache Tārā-Nyāsa auszuführen.

P2-1217 · 66
tato mūlamuccārya śira ādi pādaparyantaṃ pādādi śiro'ntaṃ
hṛdādi mukhaparyantaṃ vyāpakatrayaṃ nyaset |
athavā praṇavapuṭitamūlena vyāpakanyāsaṃ saptadhā pañcadhā vā
kuryāt |
taduktaṃ phetkārīye:
oṃkārapuṭitaṃ kṛtvā manunā vyāpakaṃ nyaset
|| 66 ||

Dann spreche man den Grundmantra und lege drei den Körper durchdringende Nyāsas auf: vom Kopf bis zu den Füßen, von den Füßen bis zum Kopf und vom Herzen bis zum Mund. Oder man vollziehe den durchdringenden Nyāsa mit dem vom Praṇava umschlossenen Grundmantra siebenmal oder fünfmal. So im Phetkārīya: Nachdem man den Mantra mit oṃ umschlossen hat, lege man ihn als durchdringenden Nyāsa auf.

P2-1218 · 67
tato'rghyasthāpanam |
yathā:
svavāme trikoṇavṛttacaturasramaṇḍalaṃ kṛtvā tatra sādhāraṃ
pātraṃ nidhāya mūlavidyayā jalādināpūrya jalamantreṇa
jalamadhiṣṭhāya raktacandanavilvapatrādīnnikṣipya
arghyasyāgnīśāsuravāyuṣu madhye dikṣu ca hrīṃ akhilavāgrūpiṇyai
hṛdayāya namaḥ ityādinā hrāṃ ekajaṭāyai ityādinā vā ṣaḍaṅgāni
vinyasya arghyapātraṃ matsmudrayācchādya mūlaṃ daśadhā japet |
tathā ca kālītantre:
daśakṛtvo japedvidyāṃ devatābhāvasiddhaye |
tato'streṇa saṃrakṣya dhuneyonimudre pradarśya tejomayaṃ tajjalaṃ
vibhāvya kiñcitprokṣaṇīpātre nikṣipya tenodakenātmānaṃ
pūjopakaraṇañcābhyukṣya pūjāmārabhet |
bhūtaśuddhyanantaraṃ vā |
tathā ca phetkārīye:
bhūtaśuddhiṃ vidhāyātha arghyādisthāpanañcaret |
prāṇāyāmaṃ tataḥ kṛtvā ṛṣyādinyāsamācaret |
tataḥ puṣpāñjaliṃ viracyātmābhedena devatāṃ dhyāyet
|| 67 ||

Danach die Aufstellung des Arghya. So: Zu seiner Linken bilde man ein Maṇḍala aus Dreieck, Kreis und Viereck, stelle dort ein Gefäß mit Untersatz auf und fülle es mit Wasser und den übrigen [Substanzen] unter Rezitation der Grund-Vidyā. Mit dem Wassermantra weihe man das Wasser, lege rotes Sandelholz, Bilva-Blätter und die übrigen [Gaben] hinein und lege an den Stellen Feuer, Īśāna, Asura, Wind, Mitte und den Richtungen des Arghya die sechs Glieder mit „hrīṃ akhilavāgrūpiṇyai hṛdayāya namaḥ“ — derjenigen, deren Gestalt sämtliche Rede ist; Verehrung dem Herzen — und den weiteren Formeln oder mit „hrāṃ ekajaṭāyai“ und den weiteren Formeln auf. Man bedecke das Arghya-Gefäß mit der Fisch-Mudrā und wiederhole den Grundmantra zehnmal. So im Kālītantra: Zehnmal wiederhole man die Vidyā zur Vollendung des Gottheitszustands. Dann schütze man es mit der Waffe, zeige Kuh- und Yoni-Mudrā, vergegenwärtige sich das Wasser als Lichtglanz, gieße etwas in das Sprenggefäß, besprenge sich selbst und die Verehrungsgeräte damit und beginne die Verehrung. Oder [dies erfolgt] nach der Reinigung der Elemente. So im Phetkārīya: Nachdem man die Reinigung der Elemente vollzogen hat, stelle man Arghya und die übrigen [Gefäße] auf. Dann vollziehe man Atemregelung und den Nyāsa des Sehers und der übrigen Zuordnungen. Danach bilde man die Blumenhandvoll und meditiere die Gottheit als vom eigenen Selbst nicht verschieden.

P2-1219 · 68
yathā:
pratyālīḍhapadārpitāṅghri - śavahṛdghorāṭṭahāsā parā,
khaḍgendīvarakartṛkharparabhujā hūṅkārabījodbhavā |
kharvā nīlaviśālapiṅgalajaṭājūṭaikanāgairyutā, jāḍyaṃ nyasya
kapālake trijagatāṃ hantyugratārā svayam
|| 68 ||

So: Die höchste [Göttin] setzt in Pratyālīḍha-Haltung den Fuß auf das Herz des Leichnams und lacht laut und furchtbar. Ihre Arme halten Schwert, blauen Lotus, Schneidemesser und Schädelschale. Sie entsteht aus dem Bīja hūṃ, ist klein, blau, mit mächtigem rötlichem Flechtenknoten und einer Schlange versehen. Ugratārā selbst legt die Trägheit der drei Welten in die Schädelschale und vernichtet sie. [Der syntaktische Bezug der Farbwörter in der Haarbeschreibung ist im Vers knapp.]

P2-1220 · 69
evaṃ vibhāvya karakalitadūrvākṣataraktacandanamilitadina-
karakiraṇāruṇakusumāñjalau mātṛkāyantraṃ dhyātvā
hṛdayānmūlamantratejomayīṃ śuddhajñānacaitanyamayīṃ
ṣaṭcakrabhedena
śiraḥsthitasahasradalakamalakarṇikāntargataparamaśivaṃ prāpayya
kriyāsamabhivyāhāreṇa tadamṛtāmbudhau viśrāmya
tadamṛtalolībhūtāṃ caitanyānandamayīṃ tāṃ
pravahannāsāpuṭādānīya mūlena kalpitamūrtāvāvāhayet |
tathā ca tantrāntare:
devīṃ suṣumnāmārgeṇa cānīya brahmarandhrakam |
vahannāsāpuṭe dhyātvā niryāntīṃ svāñjalisthitām |
puṣpe āropya tatpuṣpaṃ pratimādau nidhāpayet |
oṃ deveśi bhaktisulabhe parivāra - samanvite |
yāvattvaṃ pūjayiṣyāmi tāvattvaṃ susthirā bhava |
pūrvoktakrameṇa āvāhanādikaṃ kṛtvā yonyādipañcamudrā
bījasahitā darśayet |
āvāhanādimudrābhiḥ pañcamudrāḥ pradarśayet |
iti bhairavīye āha |
tāstu mudrāprakaraṇe anusandheyāḥ
|| 69 ||

Nachdem man sie so vergegenwärtigt hat, meditiere man in der mit den Händen gebildeten Blumenhandvoll, vermischt mit Dūrvā-Gras, ungebrochenem Reis, roter Sandelpaste und wie Sonnenstrahlen roten Blumen, das Mātṛkā-Yantra. Vom Herzen aus bringe man die aus dem Lichtglanz des Grundmantras und aus reinem Erkenntnisbewusstsein bestehende [Göttin] durch das Durchbrechen der sechs Cakras zu Paramaśiva im Kelch des tausendblättrigen Lotus am Kopf. Mit der die Handlung begleitenden Aussprache lasse man sie in dessen Nektarozean ruhen. Vom Nektar durchdrungen und aus Bewusstseinswonne bestehend, bringe man sie durch die atmende Nasenöffnung hervor und rufe sie mit dem Grundmantra in die vorgestellte Gestalt herbei. So in einem anderen Tantra: Man bringe die Göttin auf dem Weg der Suṣumnā zur Brahmā-Öffnung, meditiere sie als durch die atmende Nasenöffnung austretend und in der eigenen Blumenhandvoll befindlich. Man lege sie auf die Blume und setze diese Blume auf das Bild oder die andere [Verehrungsgrundlage]. „oṃ deveśi bhaktisulabhe parivārasamanvite yāvat tvāṃ pūjayiṣyāmi tāvat tvaṃ susthirā bhava“ — O Herrin der Götter, durch Hingabe leicht erreichbar, mit Gefolge versehen: Solange ich dich verehre, bleibe fest gegenwärtig! Nachdem man Herbeirufung und die übrigen Handlungen in der zuvor genannten Folge vollzogen hat, zeige man die fünf Mudrās, bei Yoni beginnend, mit ihren Bījas. „Mit den Mudrās der Herbeirufung und der übrigen [Handlungen] zeige man die fünf Mudrās“, heißt es im Bhairavīya. Diese sind im Mudrā-Abschnitt nachzuschlagen.

P2-1221 · 70
āṃ hrīṃ kroṃ svāheti prāṇapratiṣṭhāṃ kṛtvā mūlamuccārya
śrīmadekajaṭe vajrapuṣpaṃ pratīccha hūṃ phaṭ svāheti
ṣoḍaśopacāreṇa pañcopacāreṇa vā pūjayet |
asyāḥ prayogastu:
ādau mūlaṃ tata etanmantramuccārya idaṃ dravyamamukadevatāyai
namaḥ |
tathā ca phetkāriṇyām:
śrīmadekajaṭe uktvā vajrapuṣpaṃ pratīccha ca |
tārādivahnijāyāntamudīrya yajanaṃ caret |
tāraḥ kūrcaṃ tadādi hūṃ phaṭityarthaḥ |
sa ca vahnijāyāntaśceti |
kasyāñcit prācinapaddhatau oṃ bhagavatyekajaṭe hrīṃ
viśuddhadharmagātri sarvapāpāni śamaya sarvavikalpānapanaya hūṃ
phaṭ svāhā pādmaṃ namaḥ |
oṃ tāriṇi hrīṃ idamācamanīyaṃ svadhā |
oṃ hrīṃ maṇidhari vajriṇi mahāpratisare idamarghyaṃ svāhā |
oṃ hrīṃ kapālike madhuparkaḥ svadhā |
śrīmadekajaṭe idamācamanīyaṃ sugandhijalaṃ namaḥ |
gandhapuṣpayorviśeṣastvayaṃ:
oṃ paramānandasaurabhyaparipūrṇadigantaram |
gṛhāṇa paramaṃ gandhaṃ kṛpayā parameśvari |
śrīmadekajaṭe eṣa gandho namaḥ |
evaṃ oṃ turīyavanasambhūtaṃ nānāguṇamanoharam |
ānandasaurabhaṃ puṣpaṃ gṛhyatāṃ parameśvari |
iyaṃ vacoracanā vidyādharācāryasammatā
|| 70 ||

Nachdem man mit „āṃ hrīṃ kroṃ svāhā“ den Lebenshauch eingesetzt hat, spreche man den Grundmantra und „śrīmadekajaṭe vajrapuṣpaṃ pratīccha hūṃ phaṭ svāhā“ — O herrliche Ekajaṭā, empfange die Diamantblume! — und verehre mit sechzehn oder fünf Gaben. Die Ausführung: Zuerst der Grundmantra, dann dieser Mantra, dann „idaṃ dravyam amukadevatāyai namaḥ“ — Diese Substanz ist für die Gottheit [Name]; Verehrung! So im Phetkāriṇī: Nachdem man „śrīmadekajaṭe vajrapuṣpaṃ pratīccha“ gesprochen hat, beginne [der Abschluss] mit Tāra und ende mit der Gattin des Feuers; so vollziehe man die Verehrung. Tāra ist Kūrca; gemeint ist also der Beginn hūṃ phaṭ, endend mit svāhā. In einer alten Ritualordnung: „oṃ bhagavatyekajaṭe hrīṃ viśuddhadharmagātri sarvapāpāni śamaya sarvavikalpān apanaya hūṃ phaṭ svāhā pādyaṃ namaḥ“ — O erhabene Ekajaṭā, o deren Leib reine Wirklichkeit ist: Besänftige alle Sünden, entferne sämtliche gedanklichen Unterscheidungen! Fußwaschwasser, Verehrung. „oṃ tāriṇi hrīṃ idam ācamanīyaṃ svadhā“ — O Tāriṇī, dies ist Schlürfwasser, svadhā. „oṃ hrīṃ maṇidhari vajriṇi mahāpratisare idam arghyaṃ svāhā“ — O Juwelenträgerin, o Vajriṇī, o Mahāpratisarā, dies ist Arghya, svāhā. „oṃ hrīṃ kapālike madhuparkaḥ svadhā“ — O Schädelschalen-Trägerin, dies ist die Honigmischung, svadhā. „śrīmadekajaṭe idam ācamanīyaṃ sugandhijalaṃ namaḥ“ — O herrliche Ekajaṭā, dies ist wohlriechendes Schlürfwasser, Verehrung. Die Besonderheit bei Duft und Blumen: „oṃ paramānandasaurabhyaparipūrṇadigantaram gṛhāṇa paramaṃ gandhaṃ kṛpayā parameśvari“ — Nimm gnädig den höchsten Duft an, der die Enden der Himmelsrichtungen mit dem Wohlgeruch höchster Wonne erfüllt, o höchste Herrin! „śrīmadekajaṭe eṣa gandho namaḥ“ — O herrliche Ekajaṭā, dies ist Duft, Verehrung. Ebenso: „oṃ turīyavanasambhūtaṃ nānāguṇamanoharam ānandasaurabhaṃ puṣpaṃ gṛhyatāṃ parameśvari“ — Möge die im Wald des vierten Zustands entstandene Blume angenommen werden, reizvoll durch vielerlei Vorzüge und mit dem Wohlgeruch der Wonne, o höchste Herrin! Diese Formulierung ist von Vidyādharācārya gebilligt.

P2-1222 · 70 ka
tāriṇīnirṇaye:
praṇavaṃ bhagavatyekajaṭe māyā tataḥ param |
viśuddhadharmagātritaḥ sarvapāpāni tatparam |
śamaya sarvavikalpānapanaya hūṃ phaṭ śiraḥ |
ayaṃ pādyamanurdevi ācamanīyamanuṃ śṛṇu |
tāraṃ vajriṇi māyeti tāro māyā tataḥ param |
maṇidhari vajriṇīti mahāpratisare manuḥ |
māyā kapālike mantro madhuparke sureśvari |
tato yonimudrāṃ pradarśya devi ājñāpayabhavatyāḥ parivārān
pūjayāmiti prarthyākaraṇāna pūjayet |
tadyathā:
keśareṣvagnīśāsuravāyuṣu madhye dikṣu ca ṣaḍaṅgāni pūjayet |
yathā:
hrāṃ ekajaṭāyai hṛdayāya namaḥ |
hrīṃ tāriṇyai śirase svāhā |
hūṃ vajrodake śikhāyai vaṣaṭ |
hraiṃ ugrajaṭe kavacāya huṃ |
hrauṃ mahāpratisare netratrayāya vauṣaṭ |
caturdikṣu hraḥ piṅgograikajaṭe astrāya phaṭ |
nīla sarasvatīpakṣe tu hrīṃ akhilavāgrūpiṇyai hṛdayāya namaḥ
ityādinā ṣaḍaṅgāni sampūjya devyā maulau akṣobhyavajrapuṣpaṃ
pratīccha hūṃ phaṭ svāheti mantreṇākṣobhyaṃ pūjayet |
tataḥ pīṭhasyottare vāyavyādīśāna paryantaṃ gurupaṃktiḥ pūjayet |
yathā:
ūrdhvakeśānandanātha vajrapuṣpaṃ pratīccha hūṃ phaṭ svāheti |
tathā proktaṃ phetkārīye:
vajrapuṣpaṃ pratīccheti hūṃ phaṭ svāheti mantrataḥ |
ekamantre nāmamātraṃ bhinnañcaiva na saṃśayaḥ |
anena manunā sarvān parivārān samarcayet |
evaṃ vyomakeśānandanātha - nīlakaṇṭhānandanātha -
vṛṣadhvajānandanāthān pūjayet |
ete divyaughāḥ |
vasiṣṭhānandanātha - kūrmanāthānandanātha -
mīnanāthānandanātha - maheśvarānandanātha -
harināthānandanāthān pūjayet |
ete siddhaughāḥ |
evaṃ tārāvatyambā - bhānumatyambā - jayāmbā - vidyāmbā -
mahodaryambā - sukhānandanātha - parānandanātha -
pārijātānandanātha - kuleśvarānandanātha -
virūpākṣānandanātha - pheravyambāḥ pūjayet |
ete mānavaughāḥ
|| 70 ka ||

Im Tāriṇīnirṇaya: Praṇava, „bhagavatyekajaṭe“, danach Māyā, „viśuddhadharmagātri“, danach „sarvapāpāni śamaya sarvavikalpān apanaya“, hūṃ phaṭ und Śiras [Abschlussformel]. Dies ist der Fußwaschwasser-Mantra, o Göttin. Höre den Schlürfwasser-Mantra: Tāra, „vajriṇi“, Māyā. Tāra, danach Māyā, „maṇidhari vajriṇi mahāpratisare“ bilden den [Arghya-]Mantra. Māyā, „kapālike“ bilden den Mantra für die Honigmischung, o Herrin der Götter. Danach zeige man die Yoni-Mudrā und bitte: „devi ājñāpaya bhavatyāḥ parivārān pūjayāmi“ — O Göttin, erteile die Erlaubnis; ich verehre dein Gefolge. Dann verehre man die Umfassung. So: Auf den Staubfäden an Feuer, Īśāna, Asura, Wind, Mitte und den Richtungen die sechs Glieder: „hrāṃ ekajaṭāyai hṛdayāya namaḥ“ — Ekajaṭā, Verehrung dem Herzen; „hrīṃ tāriṇyai śirase svāhā“ — Tāriṇī, svāhā dem Kopf; „hūṃ vajrodake śikhāyai vaṣaṭ“ — o Diamantwasser, vaṣaṭ dem Haarschopf; „hraiṃ ugrajaṭe kavacāya huṃ“ — o Wildflechtige, huṃ dem Schutzpanzer; „hrauṃ mahāpratisare netratrayāya vauṣaṭ“ — o Mahāpratisarā, vauṣaṭ den drei Augen; in den vier Richtungen „hraḥ piṅgograikajaṭe astrāya phaṭ“ — o mit einer rötlichen, wilden Flechte, phaṭ der Waffe. Bei Nīlasarasvatī dagegen verehre man die sechs Glieder mit „hrīṃ akhilavāgrūpiṇyai hṛdayāya namaḥ“ und den weiteren Formeln. Auf dem Scheitel der Göttin verehre man Akṣobhya mit „akṣobhya vajrapuṣpaṃ pratīccha hūṃ phaṭ svāhā“ — O Akṣobhya, empfange die Diamantblume! Danach verehre man nördlich des Kultsitzes vom Nordwesten bis zum Nordosten die Guru-Reihe. So: „ūrdhvakeśānandanātha vajrapuṣpaṃ pratīccha hūṃ phaṭ svāhā“ — O Ūrdhvakeśānandanātha, empfange die Diamantblume! So im Phetkārīya: Mit „vajrapuṣpaṃ pratīccha hūṃ phaṭ svāhā“ ist es ein einziger Mantra, allein der Name ist verschieden, ohne Zweifel. Mit diesem Mantra verehre man das ganze Gefolge. Ebenso verehre man Vyomakeśānandanātha, Nīlakaṇṭhānandanātha und Vṛṣadhvajānandanātha; dies ist der göttliche Strom. Vasiṣṭhānandanātha, Kūrmanāthānandanātha, Mīnanāthānandanātha, Maheśvarānandanātha und Harināthānandanātha verehre man; dies ist der Strom der Vollendeten. Ebenso Tārāvatyambā, Bhānumatyambā, Jayāmbā, Vidyāmbā, Mahodaryambā, Sukhānandanātha, Parānandanātha, Pārijātānandanātha, Kuleśvarānandanātha, Virūpākṣānandanātha und Pheravyambā; dies ist der menschliche Strom.

P2-1223 · 70 kha
tathā ca tārātantre:
atha tārāgurūn vakṣye dṛṣṭādṛṣṭaphalapradān |
ūrdhvakeśo vyomakeśe nīlakaṇṭho vṛṣadhvajaḥ |
divyaughāḥ siddhidāḥ vatsa siddhaughān śṛṇu tattvataḥ |
vasiṣṭhaḥ kūrmanāthaśca mīnanātho maheśvaraḥ |
harinātho mānavaughān śṛṇu vakṣyāmi tadgurun |
tārāvatī bhānumatī jayā vidyā mahodarī |
sukhānandaḥ parānandaḥ pārijātaḥ kuleśvaraḥ |
virūpākṣaḥ pheravo ca kathitaṃ tāriṇīkulam |
ānandanāthaśabdāntā guravaḥ sarvasiddhidāḥ |
striyo'pi gururūpāstu ambāntāḥ parikīrtitāḥ |
aśaktaścedakṣobhyamātraṃ pūjayet |
mama maulisthitaṃ devamavaśyaṃ paripūjayet |
iti phetkārīye devīvākyāt |
tataḥ pūrvādidale:
mahākālyatha rudrāṇī umā bhīmā tathaiva ca |
ghorā ca bhrāmarī caiva mahārātriśca saptamī |
aṣṭamī bhairavī proktā yoginīstāḥ prapūjayet |
tataḥ pūrvādi caturdale vāmāvartena vairocana - śaṅkhapāṇḍava -
padmanābhānasitābhān pūjayet |
agnyādikoṇadaleṣu nāmakamāmakapāṇḍava - tārakān pūjayet |
pūrvādidvāracatuṣṭayeṣu nāmāvartena padmāntakayamāntaka
vighnāntaka - narāntakān vajrapuṣpetyādinā pūjayet |
tathā ca siddhasārasvate:
vairocanaṃ tathā śaṃkhaṃ pāṇḍavaṃ padmanābhakam |
asitābhaṃ yajenmantrī dikṣvindrataścacaturdale |
nāmakaṃ māmakañcaiva pāṇḍavaṃ tārakaṃ tathā |
vahnyādikacatuṣkoṇe mantraiḥ svaiḥ kramādyajet |
nīlatantre:
vāmāvartakrameṇaiva pūjayedaṅgadevatāḥ |
dvārapūrvāditastadvaṃ padmāntakayamāntakau |
vighnāntakamathābhyarcya pūjayennarakāntakamiti
|| 70 kha ||

So im Tārātantra: Nun werde ich die Tārā-Gurus erklären, die sichtbare und unsichtbare Früchte gewähren: Ūrdhvakeśa, Vyomakeśa, Nīlakaṇṭha und Vṛṣadhvaja bilden den Vollkommenheit gewährenden göttlichen Strom, mein Kind. Höre wahrheitsgemäß den Strom der Vollendeten: Vasiṣṭha, Kūrmanātha, Mīnanātha, Maheśvara und Harinātha. Höre den menschlichen Strom; ich erkläre seine Gurus: Tārāvatī, Bhānumatī, Jayā, Vidyā, Mahodarī, Sukhānanda, Parānanda, Pārijāta, Kuleśvara, Virūpākṣa und Pherava. So ist Tāriṇīs Kula erklärt. Die Gurus, deren Namen auf Ānandanātha enden, gewähren sämtliche Vollkommenheiten. Die Frauen in Guru-Gestalt werden mit der Endung Ambā bezeichnet. Wenn man dazu nicht fähig ist, verehre man allein Akṣobhya. Denn im Phetkārīya spricht die Göttin: Man muss unbedingt den Gott auf meinem Scheitel verehren. Danach auf den Blütenblättern, im Osten beginnend: Mahākālī, Rudrāṇī, Umā, Bhīmā, Ghorā, Bhrāmarī, als siebte Mahārātri und als achte Bhairavī. Diese Yoginīs verehre man. Danach auf den vier Blättern, im Osten beginnend, gegen den Uhrzeigersinn Vairocana, Śaṅkhapāṇḍava, Padmanābha und Asitābha [die Prosa verbindet die Namen anders als das folgende Zitat]. Auf den Eckblättern, im Südosten beginnend, Nāmaka, Māmaka, Pāṇḍava und Tāraka. An den vier Toren, im Osten beginnend, gegen den Uhrzeigersinn Padmāntaka, Yamāntaka, Vighnāntaka und Narāntaka mit „vajrapuṣpa“ und den weiteren Worten. So im Siddhasārasvata: Vairocana, Śaṅkha, Pāṇḍava, Padmanābha und Asitābha verehre der Mantra-Kundige in den Richtungen auf den vier Blättern, bei Indras Richtung beginnend. Nāmaka, Māmaka, Pāṇḍava und Tāraka verehre man mit ihren eigenen Mantras der Reihe nach in den vier Ecken, bei der Feuerecke beginnend. Im Nīlatantra: Die Gliedergottheiten verehre man gegen den Uhrzeigersinn, ebenso von den östlichen Toren an Padmāntaka und Yamāntaka; nachdem man Vighnāntaka verehrt hat, verehre man Narakāntaka. [Die Fünferliste für vier Blätter und Narakāntaka statt Narāntaka stehen so im Zitat.]

P2-1224 · 71
tato balidānam |
taduktaṃ phetkārīye:
pūjānte bhojanādau ca baliṃ mantreṇa dāpayet
|| 71 ||

Danach die Bali-Gabe. So im Phetkārīya: Am Ende der Verehrung und vor dem Essen lasse man mit dem Mantra Bali darbringen.

P2-1225 · 72
tatra kramaḥ:
svāvāme trikoṇavṛttacaturasramaṇḍalaṃ kṛtvā puṣpaistamabhyarcya
tatra vihitabalidravyabharitaṃ sādhāraṃ pātraṃ nidhāya
tadvāmāṃguṣṭhānāmikābhyāṃ dhṛtvā oṃ hrīṃ ekajaṭe
mahāyakṣādhipataye mayopanītaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa gṛhṇāpaya
gṛhṇāpaya mama sarvaśānti kuru kuru paravidyāmākṛṣyākṛṣya truṭa
truṭa chindhi chindhi sarvajagadvaśamānaya hrīṃ svāhā iti triḥ
paṭhitvā baliṃ dadyāt
|| 72 ||

Die Reihenfolge: Zu seiner Linken bilde man ein Maṇḍala aus Dreieck, Kreis und Viereck, verehre es mit Blumen, stelle dort ein Gefäß mit Untersatz und den vorgeschriebenen Bali-Substanzen auf und halte es mit linkem Daumen und Ringfinger. Man rezitiere dreimal „oṃ hrīṃ ekajaṭe mahāyakṣādhipataye mayopanītaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya mama sarvaśāntiṃ kuru kuru paravidyām ākṛṣyākṛṣya truṭa truṭa chindhi chindhi sarvajagadvaśamānaya hrīṃ svāhā“ — O Ekajaṭā, für den großen Herrn der Yakṣas: Nimm, nimm das von mir herbeigebrachte Bali; lass es annehmen, lass es annehmen; bewirke, bewirke mir umfassenden Frieden; ziehe, ziehe die fremde Vidyā herbei; zerreiße, zerreiße; schneide, schneide; bringe die ganze Welt unter meinen Willen! — und gebe das Bali.

P2-1226 · 74
taduktaṃ matsyasūkte:
iti sampūjya vāme ca vyāpakaṃ maṇḍalaṃ likhet |
kusumairarcayettattu tatra pātraṃ nidhāya ca |
pātre vinihitaṃ dravyaṃ nidhāya sādhakottamaḥ |
aṃguṣṭhānāmikābhyāntu baliṃ dadyāt prayatnataḥ |
iti |
tathā ca siddhasārasvate:
praṇavaṃ pūrvamuddhṛtya hṛllekhāñca tataḥparam |
ekajaṭe padānte ca mahāśabdamudīrayet |
yakṣādhipadamābhāṣya pataye padato mayā |
upanītaṃ padaṃ coktvā baliṃ gṛhṇeti ca dvidhā |
gṛhṇāpaya dvidhā proktvā mama sarvapadaṃ tathā |
śāntiṃ kuru padadvandvaṃ paravidyāmanantaram |
dvidhākṛṣyeti ca brūyāt truṭa chindhīti ca dvidhā |
sarvādi ca tato jagadvaśamānaya śabdataḥ |
māyayā svāhayā yukto mantro balividhau smṛtaḥ tato rahasyamālayā
nigadenopāṃśunā mānasena vā aṣṭottarasahasraṃ śataṃ vā japet |
tathā ca:
aṣṭottaraśataṃ jāpyaṃ yāvajjīvitasaṃkhyayā |
sahasraṃ vā japeddevi nityapūjāvidhau punaḥ |
aśaktaścedviṃśatyā nyūnaṃ na japet |
tathā ca:
sahasraṃ śataṃ viṃśaṃ vā japedrahasyamālayā
|| 74 ||

So im Matsyasūkta: Nachdem man so verehrt hat, zeichne man links ein durchdringendes Maṇḍala, verehre es mit Blumen und stelle dort ein Gefäß auf. Der beste Sādhaka lege die Substanz hinein und gebe sorgfältig mit Daumen und Ringfinger das Bali. So im Siddhasārasvata: Zuerst Praṇava, unmittelbar danach Hṛllekhā; nach „ekajaṭe“ das Wort „mahā“, „yakṣādhipataye“, danach „mayopanītaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa“. Nachdem man zweimal „gṛhṇāpaya“ gesprochen hat, „mama sarvaśāntiṃ kuru kuru“, unmittelbar danach „paravidyām“, zweimal „ākṛṣya“, zweimal „truṭa“ und „chindhi“, danach „sarvajagadvaśamānaya“. Mit Māyā und svāhā verbunden gilt dies als Mantra bei der Bali-Vorschrift. Sein Wortteil ist: O Ekajaṭā, für den großen Yakṣa-Herrn, nimm, nimm mein Bali; lass es annehmen, lass es annehmen; bewirke, bewirke mir allen Frieden; ziehe, ziehe die fremde Vidyā herbei; zerreiße, zerreiße; schneide, schneide; bringe die ganze Welt unter meinen Willen! Danach wiederhole man mit der geheimen Gebetskette laut, flüsternd oder geistig 1.008-mal oder hundertmal. So heißt es: Solange man lebt, sind 108 Wiederholungen auszuführen; oder bei der täglichen Verehrung wiederhole man tausendmal, o Göttin. Ist man nicht dazu fähig, wiederhole man nicht weniger als zwanzigmal. So: Tausend, hundert oder zwanzig Wiederholungen mit der geheimen Gebetskette.

P2-1227 · 75
tatra japarahasyam yathā:
mūlādhārasvādhiṣṭhānamaṇipūrakeṣu yathākramaṃ
bījatrayavyāptiṃ taḍitkoṭibhāsvarāṃ parasparānusyūtāṃ vibhāvya
sarvatejomayaṃ phaṭkāraṃ viśrāntimayaṃ hṛdi dhyātvā uccaret |
tathā nīlatantre:
mantradhyānaṃ pravakṣyāmi japāt sārvajñadāyakam |
mantradhyānānmaheśāni śudhyate brahmahā yataḥ |
mūlacakre tu hṛllekhāṃ sūryakoṭisamaprabhām |
svādhiṣṭhāne pītavarṇaṃ dvitīyantu vibhāvayet |
nābhau jīmūtasaṅkāśaṃ kūrcabījaṃ mahāprabham |
astravībījaṃ hṛdi dhyāyet kālāgnisadṛśaprabham |
mūlādibrahmarandhre tu sarvāṃ vidyāṃ vibhāvayet |
sūryakoṭipratīkāśāṃ yogibhirdṛṣṭapūrvikām |
evaṃ yathāśakti japtvā japasamarpaṇādi visarjanāntaṃ karma
samāpayet
|| 75 ||

Das Geheimnis der Wiederholung: In Mūlādhāra, Svādhiṣṭhāna und Maṇipūra vergegenwärtige man sich der Reihe nach die Ausbreitung der drei Bījas, strahlend wie Millionen Blitze und miteinander durchflochten. Phaṭ, aus sämtlichem Lichtglanz bestehend und Ruhe verkörpernd, meditiere man im Herzen und spreche [den Mantra]. So im Nīlatantra: Ich erkläre die Mantra-Meditation, die durch Wiederholung Allwissenheit gewährt. Durch Mantra-Meditation wird sogar ein Brahmanenmörder gereinigt, o Maheśānī. Im Wurzel-Cakra [meditiere man] Hṛllekhā, strahlend wie Millionen Sonnen. Im Svādhiṣṭhāna vergegenwärtige man sich das zweite [Bīja] gelb. Am Nabel das Kūrca-Bīja, einer Wolke gleich und überaus strahlend; das Waffen-Bīja meditiere man im Herzen, mit dem Glanz des Weltende-Feuers. Von der Wurzel bis zur Brahmā-Öffnung vergegenwärtige man sich die ganze Vidyā, Millionen Sonnen gleich, wie sie zuvor von den Yogins geschaut wurde. Nachdem man so nach Vermögen wiederholt hat, beende man die Handlungen von der Übergabe der Wiederholung bis zur Entlassung.

P2-1228 · 76
japasamarpaṇakramastu phetkārīye:
tataścārghyodakenaiva devyāśca vāmahastake |
japaṃ samarpayeddhīmān guhyātiguhyamantrakai
|| 76 ||

Die Reihenfolge der Übergabe der Wiederholung steht im Phetkārīya: Danach übergebe der Verständige die Mantra-Wiederholung mit Arghya-Wasser in die linke Hand der Göttin, mit den Mantras „guhyātiguhya“ [überaus geheim] und den weiteren.

P2-1229 · 77
asya puraścaraṇaṃ lakṣajapaḥ |
tathā ca evaṃ kṛtvā haviṣyāśī japellakṣamananyadhīḥ |
tathā:
rahasyamālāmādāya lakṣamekaṃ sadā japet
|| 77 ||

Die vorbereitende Praxis besteht aus 100.000 Wiederholungen. So heißt es: Nachdem man so verfahren hat, wiederhole man 100.000-mal mit ungeteilter Aufmerksamkeit, Opferkost essend. Ebenso: Man nehme die geheime Gebetskette und wiederhole stets 100.000-mal.

Ergänzungen zu ausdrücklichen Rückverweisen

Die folgenden Stellen erläutern die im Ablauf vorausgesetzten Mantras oder Teilhandlungen. Sie bilden hier keine zusätzliche, vollständig zu wiederholende Puja.

P2-1188 · 38
rudraistu prathamo nyāso dvitīyastu grahairmataḥ |
lokapālaistṛtīyaḥ syācchivaśaktyā caturthakaḥ |
tārādibhiḥ pañcamaḥ syāt ṣaṣṭhaḥ pīṭhairnigadyate |
ekena sahitā rudrāḥ pañcāśat parikīrtitāḥ
|| 38 ||

Der erste Nyāsa erfolgt mit den Rudras, der zweite gilt den Planeten, der dritte erfolgt mit den Weltenhütern, der vierte mit Śiva und Śakti, der fünfte mit Tārā und den übrigen; der sechste wird mit den Kultsitzen erklärt. Die Rudras sind als fünfzig, zusammen mit einem weiteren, angegeben.

P2-1189 · 39
vinduyuktairmātṛkārṇaistryakṣarībījapūrvakeḥ |
ṅe'ntairnamontairdeveśi vinyasettān kramāt sudhīḥ |
tāriṇī tryakṣarī proktā bhavabandhavināśinī |
nīlavarṇāṃ trinayanāṃ śavāsanasamāyutām |
vibhratīṃ vividhāṃ bhūṣāṃ maulāvakṣobhyabhūṣitām |
evaṃ dhyātvā tāriṇīntu samāhitamanāściram
|| 39 ||

Der Verständige lege sie der Reihe nach mit den mit Bindu versehenen Mātṛkā-Lauten auf, mit den drei Bījas voran, den Namen im Dativ und namaḥ am Ende, o Herrin der Götter. Tāriṇī wird als dreisilbig erklärt und vernichtet die Bindung an das Werden. Sie ist blau, hat drei Augen, sitzt auf einem Leichnam, trägt vielfältigen Schmuck und Akṣobhya auf ihrem Scheitel. Nachdem man Tāriṇī so lange mit gesammeltem Geist meditiert hat …

P2-1190 · 40
atha rudranyāsaḥ:
hrīṃ stroṃ hrūṃ aṃ śrīkaṇṭheśāya namaḥ |
ityādinā mātṛkānnyaset |
hrīṃ strīṃ hūṃ āṃ ananteśāya namaḥ, hrīṃ strīṃ hūṃ iṃ
sūkṣmeśāya namaḥ, hrīṃ strīṃ hūṃ īṃ trimūrtīśāya namaḥ,
hrīṃ strīṃ hūṃ uṃ amareśāya namaḥ |
hrīṃ strīṃ hūṃ ūṃ arghīśāya namaḥ |
evaṃ 3 ṛṃ bhārabhūtīśāya , 3 ṝṃ atithīśāya, 3 ḷṃ
sthāṇukeśāya, 3 ḹṃ hareśāya, 3 eṃ jhiṇṭīśāya, 3 aiṃ
bhautikeśāya, 3 oṃ sadyojāteśāya, 3 auṃ anugraheśāya, 3 aṃ
akrūrareśāya, 3 aḥ mahāseneśāya, 3 kaṃ krodhīśāya, 3 khaṃ
caṇḍeśāya, 3 gaṃ pañcāntakeśāya, 3 ghaṃ śivottameśāya, 3
ṅaṃ ekarudreśāya, 3 caṃ kūrmeśāya, 3 chaṃ ekanetreśāya, 3 jaṃ
caturānaneśāya, 3 jhaṃ ajeśāya, 3 ñaṃ sarveśāya, 3 ṭaṃ
someśāya, 3 ṭhaṃ lāṅgalīśāya, 3 ḍaṃ dārukeśāya, 3 ḍhaṃ
arddhanārīśvareśāya, 3 ṇaṃ umākānteśāya, 3 taṃ
āṣāḍhīśāya, 3 thaṃ daṇḍīśāya, 3 daṃ adrīśāya, 3 dhaṃ
mīneśāya, 3 naṃ meṣeśāya, 3 paṃ lohiteśāya, 3 phaṃ śikhīśāya,
3 baṃ chagalaṇḍeśāya, 3 bhaṃ dviraṇḍeśāya, 3 maṃ
mahākāleśāya, 3 yaṃ bālīkāya, 3 raṃ bhujaṅgeśāya, 3 laṃ
pinākīśāya, 3 vaṃ khaḍgīśāya, 3śaṃ vakeśāya, 3 yaṃ
śveteśāya, 3 saṃ bhṛgvīśāya, 3 haṃ nakulīśāya, 3 laṃ śiveśāya,
3 kṣaṃ saṃvartakeśāya |
iti rudranyāsaḥ
|| 40 ||

Nun der Rudra-Nyāsa: „hrīṃ stroṃ hrūṃ aṃ śrīkaṇṭheśāya namaḥ“ — Verehrung Śrīkaṇṭheśa. Mit dieser und den folgenden Formeln lege man die Mātṛkā auf. Danach jeweils hrīṃ strīṃ hūṃ voran, namaḥ am Ende: āṃ Ananteśa, iṃ Sūkṣmeśa, īṃ Trimūrtīśa, uṃ Amareśa, ūṃ Arghīśa, ṛṃ Bhārabhūtīśa, ṝṃ Atithīśa, ḷṃ Sthāṇukeśa, ḹṃ Hareśa, eṃ Jhiṇṭīśa, aiṃ Bhautikeśa, oṃ Sadyojāteśa, auṃ Anugraheśa, aṃ Akrūrareśa, aḥ Mahāseneśa, kaṃ Krodhīśa, khaṃ Caṇḍeśa, gaṃ Pañcāntakeśa, ghaṃ Śivottameśa, ṅaṃ Ekarudreśa, caṃ Kūrmeśa, chaṃ Ekanetreśa, jaṃ Caturānaneśa, jhaṃ Ajeśa, ñaṃ Sarveśa, ṭaṃ Someśa, ṭhaṃ Lāṅgalīśa, ḍaṃ Dārukeśa, ḍhaṃ Arddhanārīśvareśa, ṇaṃ Umākānteśa, taṃ Āṣāḍhīśa, thaṃ Daṇḍīśa, daṃ Adrīśa, dhaṃ Mīneśa, naṃ Meṣeśa, paṃ Lohiteśa, phaṃ Śikhīśa, baṃ Chagalaṇḍeśa, bhaṃ Dviraṇḍeśa, maṃ Mahākāleśa, yaṃ Bālīka, raṃ Bhujaṅgeśa, laṃ Pinākīśa, vaṃ Khaḍgīśa, śaṃ Vakeśa, yaṃ Śveteśa, saṃ Bhṛgvīśa, haṃ Nakulīśa, laṃ Śiveśa, kṣaṃ Saṃvartakeśa. Jede Formel bedeutet Verehrung dem genannten Rudra. Dies ist der Rudra-Nyāsa. [stroṃ/hrūṃ in der ersten Formel, yaṃ bei Śveteśa und die teilweise ungewöhnlichen Namensformen sind nach der Vorlage bewahrt.]

P2-1191 · 41
atha grahanyāsaḥ:
svarairhṛdinyasedarkaṃ raktaṃ tryakṣarapūrvakaiḥ |
bhruvormadhye avagaṇa somaṃ śuklantu vinyaset |
netratraye kavargeṇa lohitaṃ maṅgalaṃ nyaset |
hṛnmaṇḍale tathā śyāmaṃ cavargeṇa budhaṃ nyaset |
kaṇṭhakūpe pītavarṇaṃ ṭavargeṇa bṛhaspatim |
pāṇḍārābhaṃ tavargeṇa śukrantu galadeśake |
nābhideśe nīlavarṇaṃ pavargeṇa śanaiścaram |
yavargeṇa dhūrmavarṇaṃ rāhuṃ vaktrenyasettataḥ |
lakṣābhyāṃ gudadeśe ca ketuṃ dhūmraṃ varānane
|| 41 ||

Nun der Planeten-Nyāsa: Mit den Vokalen und den drei Lauten voran lege man den roten Arka auf das Herz. Zwischen die Brauen lege man den weißen Soma mit der a-/va-Gruppe [Vorlage „avagaṇa“ ist beschädigt]. Auf die drei Augen lege man mit der ka-Gruppe den roten Maṅgala. Im Herzbereich lege man mit der ca-Gruppe den dunklen Budha auf. In die Halsgrube den gelben Bṛhaspati mit der ṭa-Gruppe; im Halsbereich den blassweißen Śukra mit der ta-Gruppe. Am Nabel den blauen Śanaiścara mit der pa-Gruppe; danach am Gesicht den rauchfarbenen Rāhu mit der ya-Gruppe. Mit la und kṣa den rauchfarbenen Ketu am After, o Schönangesichtige.

P2-1192 · 41 ka
prayogastu:
hṛdi raktavarṇaṃ sūryaṃ dhyātvā hrīṃ strīṃ hūṃ aṃ 16 sūryāya
namaḥ |
bhrūmadhye śuklavarṇaṃ somaṃ dhyātvā 3 yaṃ raṃ laṃ vaṃ
somāya namaḥ |
netratraye lohitaṃ maṅgalaṃ dhyātvā 3 kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ ṅaṃ
maṅgalāya namaḥ |
hṛdayamaṇḍale śyāmaṃ budhaṃ dhyātvā 3 caṃ 5 budhāya namaḥ |
kaṇṭhakūpe pītavarṇaṃ bṛhaspatiṃ dhyātvā 3 ṭaṃ 5 bṛhaspataye
namaḥ |
galadeśe pāṇḍaraṃ śukraṃ dhyātvā 3 taṃ 5 śukrāya namaḥ |
nābhideśe nīlavarṇaṃ śanaiścaraṃ dhyātvā 3 paṃ 5 śanaiścarāya
namaḥ |
mukhe dhūmravarṇaṃ rāhuṃ dhyātvā 3 yaṃ raṃ laṃ vaṃ śaṃ
ṣaṃ saṃ haṃ rāhave namaḥ |
gude dhūmravarṇaṃ ketuṃ dhyātvā 3 laṃ kṣaṃ ketave namaḥ |
iti grahanyāsaḥ
|| 41 ka ||

Die Ausführung: Man meditiere die Sonne rot am Herzen und „hrīṃ strīṃ hūṃ“, die sechzehn mit aṃ beginnenden Vokale, „sūryāya namaḥ“ — Verehrung Sūrya. Zwischen den Brauen Soma weiß und „hrīṃ strīṃ hūṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ somāya namaḥ“ — Verehrung Soma. Auf den drei Augen Maṅgala rot und „hrīṃ strīṃ hūṃ kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ ṅaṃ maṅgalāya namaḥ“ — Verehrung Maṅgala. Im Herzbereich Budha dunkel und mit den drei Bījas die fünf mit caṃ beginnenden Laute, „budhāya namaḥ“ — Verehrung Budha. In der Halsgrube Bṛhaspati gelb, die drei Bījas und die fünf mit ṭaṃ beginnenden Laute, „bṛhaspataye namaḥ“. Im Halsbereich Śukra blassweiß, die drei Bījas und die fünf mit taṃ beginnenden Laute, „śukrāya namaḥ“. Am Nabel Śanaiścara blau, die drei Bījas und die fünf mit paṃ beginnenden Laute, „śanaiścarāya namaḥ“. Am Mund Rāhu rauchfarben, die drei Bījas und yaṃ raṃ laṃ vaṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ, „rāhave namaḥ“. Am After Ketu rauchfarben, die drei Bījas und laṃ kṣaṃ, „ketave namaḥ“. Jede Formel bedeutet Verehrung dem genannten Planeten. Dies ist der Planeten-Nyāsa.

P2-1193 · 42
atha lokapālanyāsaḥ indramagniṃ yamaṃ rakṣo varuṇaṃ pavanaṃ
vibhum |
īśānamātmano mūrdhni dikṣu cāṣṭāsvanukramāt |
adho'nantamūrdhvadeśe brahmāṇañca tato nyaset |
hrasvadīrghasvaraiścāṣṭavargestryakṣarapūrvakeḥ |
ātmano mūrdhni deśe'ṣṭadikṣvadha - ūrdhvañca vinyasedityarthaḥ |
tatra prayogaḥ:
hrīṃ strīṃ hūṃ aṃ āṃ kaṃ 5 indrāya namaḥ |
namaḥ sarvatra |
3 iṃ īṃ caṃ 5 agnaye |
3 uṃ ūṃ ṭaṃ 5 yamāya |
3 ṛṃ ṝṃ taṃ 5 nair-ṛtāya |
3 ḷṃ ḹṃ paṃ 5 varuṇāya |
eṃ aiṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ vāyave |
3 oṃ auṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ kuberāya |
3 aṃ aḥ laṃ kṣaṃ īśānāya |
3 adhaḥ anantāya |
3 ūrdhva brahmaṇe |
iti lokapālanyāsaḥ
|| 42 ||

Nun der Nyāsa der Weltenhüter: Indra, Agni, Yama, Rakṣas, Varuṇa, Pavana, Vibhu und Īśāna lege man auf dem eigenen Kopf in den acht Richtungen der Reihe nach auf; danach unten Ananta, oben Brahmā. Mit kurzen und langen Vokalen und den acht Lautgruppen, jeweils mit den drei Lauten voran. Gemeint ist: auf dem eigenen Kopf in den acht Richtungen sowie unten und oben. Die Ausführung, überall mit namaḥ am Ende: „hrīṃ strīṃ hūṃ aṃ āṃ“, die fünf mit kaṃ beginnenden Laute, „indrāya namaḥ“ — Verehrung Indra; mit denselben drei Bījas iṃ īṃ und den fünf mit caṃ beginnenden Lauten Agni; uṃ ūṃ und der ṭa-Gruppe Yama; ṛṃ ṝṃ und der ta-Gruppe Nairṛta; ḷṃ ḹṃ und der pa-Gruppe Varuṇa; eṃ aiṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ Vāyu; oṃ auṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ Kubera; aṃ aḥ laṃ kṣaṃ Īśāna; unten mit den drei Bījas Ananta; oben Brahmā. Dies ist der Weltenhüter-Nyāsa.

P2-1194 · 43
atha śivaśaktinyāsaḥ:
brahmā viṣṇuścarudraśca īśvaraśca sadāśivaḥ |
tataḥ paraśivo devi ṣaṭśivāḥ parikīrtitāḥ
|| 43 ||

Nun der Śiva-Śakti-Nyāsa: Brahmā, Viṣṇu, Rudra, Īśvara, Sadāśiva und danach Paraśiva, o Göttin: Diese werden als die sechs Śivas erklärt.

P2-1195 · 44
mūlādhāre tu brahmāṇaṃ ḍākinīsahitaṃ nyaset |
sarvatra tryakṣarīmuktvā vādisāntaṃ savindukam
|| 44 ||

Im Mūlādhāra lege man Brahmā zusammen mit Ḍākinī auf. Überall spreche man zuvor die dreisilbige [Vidyā] und die mit Bindu versehenen Laute von va bis sa.

P2-1196 · 45
svādhiṣṭhānākhyacakreṇa saviṣṇurākiṇīṃ tathā |
vādilāntaṃ pravinyasya nābhau tu maṇipūrake
|| 45 ||

Im Svādhiṣṭhāna genannten Cakra ebenso Viṣṇu mit Rākiṇī. Nachdem man die Laute von va bis la aufgelegt hat, am Nabel im Maṇipūra …

P2-1197 · 46
ḍādiphāntārṇasahitaṃ rudrañca lākinīntathā |
anāhate kādiṭhāntam īśvaraṃ kākinīṃ nyaset
|| 46 ||

… Rudra und Lākinī, verbunden mit den Lauten von ḍa bis pha. Im Anāhata lege man Īśvara und Kākiṇī mit den Lauten von ka bis ṭha auf.

P2-1198 · 47
viśuddhākhyamahācakre ṣoḍaśasvarasaṃyutam |
sadāśivaṃ śākinīntu vinyasetpūrvavattataḥ
|| 47 ||

Im großen Viśuddha genannten Cakra, verbunden mit den sechzehn Vokalen, lege man danach Sadāśiva und Śākinī wie zuvor auf.

P2-1199 · 48
ājñācakre tu deveśi hakṣavarṇa - samanvitam |
paraṃ śivaṃ brahmarūpaṃ hākinīsahitaṃ nyaset
|| 48 ||

Im Ājñā-Cakra, o Herrin der Götter, lege man den höchsten Śiva in Brahman-Gestalt zusammen mit Hākinī und den Lauten ha und kṣa auf.

P2-1200 · 49
atha prayogaḥ:
mūlādhāre hrīṃ strīṃ hūṃ vaṃ śaṃ ṣaṃ saṃ ḍākinī
sahitabrahmaṇe namaḥ |
svādhiṣṭhāne 3 vaṃ bhaṃ maṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ
rākiṇīsahitaviṣṇave namaḥ |
maṇipūre 3 ḍaṃ ḍhaṃ ṇaṃ taṃ thaṃ daṃ dhaṃ naṃ paṃ phaṃ
lākinīsahitarudrāya namaḥ |
anāhate 3 kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ ṅaṃ caṃ chaṃ jaṃ jhaṃ ñaṃ ṭaṃ
ṭaṃ ṭhaṃ kākinīsahiteśvarāya namaḥ |
viśuddhākhye 3 aṃ 16 śākinīsahaitasadāśivāya namaḥ |
ajñācakre 3 haṃ kṣaṃ hākinīsahitaparaśivāya namaḥ |
iti śivaśaktinyāsaḥ
|| 49 ||

Die Ausführung: Im Mūlādhāra „hrīṃ strīṃ hūṃ vaṃ śaṃ ṣaṃ saṃ ḍākinīsahitabrahmaṇe namaḥ“ — Verehrung Brahmā zusammen mit Ḍākinī. Im Svādhiṣṭhāna mit denselben drei Bījas „vaṃ bhaṃ maṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ rākiṇīsahitaviṣṇave namaḥ“ — Verehrung Viṣṇu zusammen mit Rākiṇī. Im Maṇipūra mit den drei Bījas „ḍaṃ ḍhaṃ ṇaṃ taṃ thaṃ daṃ dhaṃ naṃ paṃ phaṃ lākinīsahitarudrāya namaḥ“ — Verehrung Rudra zusammen mit Lākinī. Im Anāhata mit den drei Bījas „kaṃ khaṃ gaṃ ghaṃ ṅaṃ caṃ chaṃ jaṃ jhaṃ ñaṃ ṭaṃ ṭaṃ ṭhaṃ kākinīsahiteśvarāya namaḥ“ — Verehrung Īśvara zusammen mit Kākiṇī. Im Viśuddha mit den drei Bījas und den sechzehn mit aṃ beginnenden Vokalen „śākinīsahitasadāśivāya namaḥ“ — Verehrung Sadāśiva zusammen mit Śākinī. Im Ājñā-Cakra mit den drei Bījas „haṃ kṣaṃ hākinīsahitaparaśivāya namaḥ“ — Verehrung Paraśiva zusammen mit Hākinī. Dies ist der Śiva-Śakti-Nyāsa. [Das wiederholte vaṃ im Svādhiṣṭhāna und ṭaṃ im Anāhata sind nach der Vorlage bewahrt.]

P2-1201 · 50
atha tārādinyāsaḥ:
tārā cogrā mahogrā ca vajrā kālī sarasvatī |
kāmeśvarī ca cāmuṇḍā ityaṣṭau tāriṇī matā |
sarvādau tāriṇīvarṇaṃ samuccārya krameṇa tu |
svarādivasuvargeṇa bhūṣitena ca vindunā |
ṅe'ntā namo'ntā nyastavyāstarādyā dhyānapūrvikāḥ |
brahmarandhre lalāṭe ca bhrūmadhye kaṇṭhagahvare |
hṛdaye nābhideśe ca liṅge cādhārake nyaset |
prayogastu:
brahmarandhre hrīṃ strīṃ hūṃ aṃ 16 tārāyai namaḥ |
lalāṭe 3 kaṃ 5 ugrāyai namaḥ |
bhrūmadhye 3 caṃ 5 mahogrāyai namaḥ |
kaṇṭhagahvare 3 ṭaṃ 5 vajrāyai namaḥ |
hṛdaye 3 taṃ 5 kālyai namaḥ |
nābhideśe 3 paṃ 5 sarasvatyai namaḥ |
liṅge 3 yaṃ raṃ laṃ vaṃ kāmeśvaryai namaḥ |
mūlādhāre 3 śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ laṃ kṣaṃ cāmuṇḍāyai namaḥ |
iti tārādinyāsaḥ
|| 50 ||

Nun der Nyāsa von Tārā und den übrigen: Tārā, Ugrā, Mahogrā, Vajrā, Kālī, Sarasvatī, Kāmeśvarī und Cāmuṇḍā gelten als die acht Tāriṇīs. Ganz am Anfang spreche man die Laute Tāriṇīs, danach der Reihe nach die acht Gruppen, bei den Vokalen beginnend, geschmückt mit Bindu. Tārā und die übrigen lege man nach vorangehender Meditation mit Dativendung und namaḥ am Ende auf: an Brahmā-Öffnung, Stirn, zwischen den Brauen, Halsgrube, Herz, Nabel, Geschlecht und Ādhāra. Die Ausführung, jeweils hrīṃ strīṃ hūṃ voran und namaḥ am Ende: An der Brahmā-Öffnung die sechzehn mit aṃ beginnenden Vokale für Tārā; an der Stirn die fünf mit kaṃ beginnenden Laute für Ugrā; zwischen den Brauen die ca-Gruppe für Mahogrā; in der Halsgrube die ṭa-Gruppe für Vajrā; am Herzen die ta-Gruppe für Kālī; am Nabel die pa-Gruppe für Sarasvatī; am Geschlecht yaṃ raṃ laṃ vaṃ für Kāmeśvarī; am Mūlādhāra śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ laṃ kṣaṃ für Cāmuṇḍā. Jede Formel bedeutet Verehrung der genannten Göttin. Dies ist der Nyāsa von Tārā und den übrigen.

P2-1202 · 51
atha pīṭhanyāsaḥ:
mūlādhāre kāmarūpaṃ hṛdi jālandharaṃ tathā |
lalāṭe pūrṇagiryākhyaṃ uḍḍīyānaṃ tadūrdhvake |
vārāṇasīṃ bhrūvormadhye jvalantīṃ locanatraye |
māyāvatīṃ mukhavṛtte kaṇṭhe madhupurīṃ tataḥ |
ayodhyāṃ nābhideśe ca kaṭyāṃ kāñcīṃ vinirdiśet |
daśaitāni pradhānāni pīṭhāni kramaśo viduḥ |
hrasvadīrghasvarairbhinnairnamo'ntaiḥ kramato nyaset |
atha prayogaḥ:
mūlādhāre hrīṃ strīṃ hūṃ aṃ āṃ kaṃ 5 kāmarūpīṭhāya
namaḥ |
hṛdi 3 iṃ īṃ caṃ jālandharapīṭhāya namaḥ |
lalāṭe 3 uṃ ūṃ ṭaṃ 5 pūrṇagiripīṭhāya namaḥ |
lalāṭordhve 3 ṛṃ ṝṃ taṃ 5 uḍḍīyānapīṭhāya namaḥ |
bhrūvormadhye 3 ḷṃ ḹṃ paṃ 5 vārāṇasīpīṭhāya namaḥ |
locanatraye 3 eṃ aiṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ jvalantīpīṭhāya namaḥ |
mukhavṛtte 3 oṃ auṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ māyāvatīpīṭhāya namaḥ |
kaṇṭhe 3 aṃ aḥ laṃ kṣaṃ madhupurīpīṭhāya namaḥ |
nābhideśe 3 ayodhyāpīṭhāya namaḥ |
kaṭyāṃ 3 kāñcīpīṭhāya namaḥ
|| 51 ||

Nun der Kultsitz-Nyāsa: Kāmarūpa im Mūlādhāra, Jālandhara am Herzen, der Pūrṇagiri genannte an der Stirn, Uḍḍīyāna darüber; Vārāṇasī zwischen den Brauen, Jvalantī auf den drei Augen, Māyāvatī am Umfang des Gesichts, danach Madhupurī am Hals; Ayodhyā am Nabel und Kāñcī an der Hüfte. Diese zehn Hauptkultsitze kennt man der Reihe nach. Mit den unterschiedenen kurzen und langen Vokalen und namaḥ am Ende lege man sie der Reihe nach auf. Die Ausführung, jeweils hrīṃ strīṃ hūṃ voran und „pīṭhāya namaḥ“ am Ende, Verehrung dem betreffenden Kultsitz: Im Mūlādhāra aṃ āṃ und die fünf mit kaṃ beginnenden Laute für Kāmarūpa; am Herzen iṃ īṃ caṃ für Jālandhara [die 5 fehlt in der Vorlage]; an der Stirn uṃ ūṃ und die ṭa-Gruppe für Pūrṇagiri; darüber ṛṃ ṝṃ und die ta-Gruppe für Uḍḍīyāna; zwischen den Brauen ḷṃ ḹṃ und die pa-Gruppe für Vārāṇasī; auf den drei Augen eṃ aiṃ yaṃ raṃ laṃ vaṃ für Jvalantī; am Gesichtsumfang oṃ auṃ śaṃ ṣaṃ saṃ haṃ für Māyāvatī; am Hals aṃ aḥ laṃ kṣaṃ für Madhupurī; am Nabel die drei Bījas für Ayodhyā; an der Hüfte die drei Bījas für Kāñcī.

P2-1203 · 52
iti ṣoḍā prakathitā tārāyāḥ sarvasiddhidā |
akṣobhyaḥ sarvajantūnāṃ nyāsasyāsya prasādataḥ
|| 52 ||

So ist der sechsfache [Nyāsa] Tārās erklärt, der sämtliche Vollkommenheiten gewährt. Durch die Gnade dieses Nyāsa [wird man] für sämtliche Wesen unerschütterlich, Akṣobhya.

Sanskrit in Devanagari

Die Schriftfassung deckt dieselben ausgewählten Textstellen wie die IAST-Fassung ab.

P2-1147 · 1 (Auszug)
अथ तारामन्त्राः :
अथ मन्त्रान् प्रवक्ष्यामि तारिण्याः सर्वसिद्धिदान् ।
येषां विज्ञानमात्रेण जीवन्मुक्तस्तु साधकः
॥ १ ॥

P2-1148 · 2
कवितां लभते शुद्धामनर्गलविजृम्भिणीम् ।
पाण्डित्यं सर्वशास्त्रेषु धनैर्धनपतिर्भवेत्
॥ २ ॥

P2-1149 · 3
राजद्वारे सभायाञ्च विवादे व्यवहारके ।
सर्वत्र जयमाप्नोति बृहस्पतिरिवापरः
॥ ३ ॥

P2-1150 · 4
मायाबीजं समुद्धृत्य तकारं वह्निसंयुतम् ।
मायाविन्द्वीशरयुतं द्वितीयं बीजमुद्धृतम् ।
कूर्चबीजं तृतीयं स्यात् फट्कारस्तदनन्तरम् ।
सम्पूर्णसिद्धमन्त्रस्तु रश्मिपञ्चक संयुतः ।
रश्मिपञ्चकं वर्णपञ्चकमित्यर्थः
॥ ४ ॥

P2-1151 · 5
तथा:
लीलया वाक्प्रदा चेति तेन नीलसरस्वती ।
तारकत्वात् सदा तारा सुखमोक्षप्रदायिनी ।
उग्रापत्तारिणी यस्मादुग्रतारा प्रकीर्तिता
॥ ५ ॥

P2-1152 · 6
तारार्णवे:
वसिष्ठाराधिता विद्या न तु शीघ्रफला यतः ।
अतस्तेनापि मूनिना शापो दत्तः सुदारुणः ।
ततः प्रभृति विद्येयं फलदात्री न कस्यचित्
॥ ६ ॥

P2-1153 · 7
शापोद्धारमाह:
चन्द्रबीजं त्रपान्तस्थबीजोपरि नियोजितम् ।
ततः प्रभृति विद्येयं वधूरिव यशस्विनी ।
फलिनी सर्वविद्यानां जयिन जयकांशिणाम् ।
विषक्षयकरी विद्या अमृतत्वप्रदायिनी ।
मन्त्रस्य ज्ञानमात्रेण विजयी भुवि जायते
॥ ७ ॥

P2-1154 · 8
एकवीराकल्पे:
लज्जाबीजं वधूबीजं कूर्चबीजं तथा हि फट् ।
एवं पञ्चाक्षरी विद्या पञ्चभूतप्रकाशिनी ।
वधूबीजं स्त्रींकारः ।
तथा च विश्वसारे:
सतरीञ्च महेशानि वधूबीजं प्रकीर्तितम्
॥ ८ ॥

P2-1155 · 9
तथा एकवीराकल्पे:
षोडशव्यञ्जनं वह्निवामाक्षिविन्दुभूषितम् ।
चन्द्रबीजसमारूढं वधूबीजंमिदं स्मृतम् ।
चन्द्रः सकारः
॥ ९ ॥

P2-1156 · 10
नीलतन्त्रे:
ताराद्या पञ्चवर्णेयं तथा नीलसरस्वती ।
सर्वभाषामयी शुद्धा सर्वाम्नायैर्नमस्कृता
॥ १० ॥

P2-1157 · 11
तारार्णवे:
अणूत्तरं समुद्धृत्य मायोत्तरमतःपरम् ।
प-पञ्चमसमारूढं पञ्चरश्मिप्रकीर्तितम् ।
जीवनीमध्यगा पश्चादेकाक्षरी तदनन्तरम् ।
उग्रदर्पं ततो दद्यादस्त्रं देवि प्रकाशितम् ।
एकाक्षी स्त्रीं तेन सर्वत्र शापोद्धारः
॥ ११ ॥

P2-1158 · 12
पञ्चाक्षरीमधिकृत्य तन्त्रे:
श्रीबीजाद्या यदा विद्या तदा श्रीः सर्वतोमुखी ।
एषैव हि महाविद्या मायाद्या सकलेष्टदा ।
वाग्भवाद्या यदा विद्या वागीशत्वप्रदायिनी ।
वितारैकजटा चैषा महामुक्तिकरी सताम् ।
तारास्त्ररहिता त्र्यर्णा महानीलसरस्वती ।
कुल्लुकेयं समाख्याता सर्वतन्त्रेषु गोपिता ।
जीवनीमध्यगा माया
॥ १२ ॥

P2-1159 · 13
यथा सङ्केतचन्द्रोदये:
हृल्लेखा भुवनेश्वरी च भुवना देवीश्वरी ह्रीं महामाया
जीवनमध्यगा त्रिजगतां धात्री परेशी परा इति ।
एषा क्रमागता प्राप्ता मतभेदादनेकधा ।
एषा पञ्चाक्षरी
॥ १३ ॥

P2-1160 · 14
तदेवाह:
पञ्चाक्षरी एकजटा ताराभावे महेश्वरी ।
ताराद्या तु भवेद्देवि श्रीमन्नीलसरस्वती ।
उग्रतारा त्र्यक्षरी च महानीलसरस्वती ।
अन्यासां विद्यानां एकजटैव देवथा प्रकृतित्वात्
॥ १४ ॥

P2-1161 · 15
एतासां विद्यानां साधनस्थानं नीलतन्त्रे महाफेत्कारीये च:
एकलिङ्गे श्मशाने वा शून्यागारे चतुष्पथे ।
शवस्योपरि मुण्डे वा जले वाकण्ठपूरिते ।
संग्रामभूमौ यानौ वा स्थले वा विजने वने ।
तत्रस्थः साधयेद्योगी विद्यां त्रिभुवनेश्वरीम्
॥ १५ ॥

P2-1162 · 16
तत्रैव:
पञ्चक्रोशान्तरे यत्र न लिङ्गान्तरमीक्षते ।
तदेव लिङ्गमाख्यातं तत्र सिद्धिरनुत्तमा
॥ १६ ॥

P2-1163 · 17
अन्यत्रापि उज्जटे पर्वते वापि निर्जने वा चतुष्पथे ।
देवागारे च शून्ये च निर्जनैकान्तवेश्मनि
॥ १७ ॥

P2-1164 · 18
वीरतन्त्रेऽपि:
शून्यागारे श्मशाने यदि जपति जडस्त्वेकलिङ्गे तडागे,
गङ्गागर्भे गिरौ वा शुचिरमलमतिः सर्वदा भक्तियुतः ।
विद्यां श्रीनीलबाण्या भुवनजनपतिः सर्वशास्त्रार्थवेत्ता,
देहान्ते योगिमुख्यः परमसुखपदं ब्रह्मनिर्वाणमेति
॥ १८ ॥

P2-1165 · 19
अथ ताराचमनम् ।
भैरवतन्त्रे:
ताराभेदैस्त्रिभिः पीत्वा मायया क्षालयेत्करम् ।
स्त्रीं हूमोष्ठौ द्विरुन्मृज्य फट्कारैः क्षालयेत्करम् ।
आस्यनासेक्षण-श्रोत्र-नाभिवक्षःशिरोभुजान् ।
वैरोचनादिभिः स्पृष्ट्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ।
आचम्य भैरवो भूत्वा वत्सरात्तां प्रपश्यति ।
ताराभेदैरिति उग्रतारैकजटानीलसरस्वतीभेदैः
॥ १९ ॥

P2-1166 · 20
वैरोचनादयस्तु:
वैरोचन - शङ्ख - पाण्डव - पद्मनाभामिताभ - नामक -
मामक - तावक - (पाण्डर - असिताभ) - पद्मान्तक - यमान्तक -
विघ्नान्तक - नरान्तकाः ।
सचतुर्थीप्रणवादिनमोऽन्तकाः
॥ २० ॥

P2-1167 · 21
अथास्याः पूजाप्रयोगः ।
प्रातःकृत्यादिस्नानान्तं समाप्य यागस्थानं गत्वा, ॐ वज्रोदके
हूं फट् स्वाहेतिमन्त्रेण जलमधिष्ठाय, तज्जलं पूजार्थं
विधाय, किञ्चिदन्यजले निःक्षिप्य, तेनैव वारिणा ॐ ह्री
विशुद्धसर्वपापानि शमयाशेषविकल्पमपनय हूं फट्
स्वाहेति हस्तौ पादौ च प्रक्षाल्य
कुलकुशान्सुवर्णरजतरूपान्यथाक्रमं तर्जन्यनामासु दत्त्वा ॐ
ह्रीं स्वाहेत्याचम्य, पीठं चिन्तयेत् ॥
विषेषः कुमारीतन्त्रे:
स्नानाच्च तीर उत्थाय वस्त्रे द्वे परिधाय च ।
तिलकं कुलवत्कृत्वा आचम्यैवं सुरेश्वरि ।
तथा:
जलशङ्खं करे कृत्वा गत्वा द्वारि महेश्वरि ।
क्षालयेद्धस्तपादौ च वक्ष्यमाणेन वर्त्मना ।
मत्स्यसूक्ते:
तारं वज्रोदके हूं फट् स्वाहा जलमधिष्ठितम् ॥
तथा:
तारं लज्जाविशुद्धान्ते सर्वपानि चैव हि ।
शमयान्ते स्वशेषान्ते विकल्पपदमुच्चरेत् ।
अपनयान्ते धर्म फट् स्वाहा पदविशुद्धये ।
तारं माया च वह्निजाया स्मृतमाचमने मनुः ।
कुलकुशास्तु:
सुवर्णं रजतञ्चैव जपपूजादिकर्मसु ।
कुशकार्यकरं प्रोक्तं न तु वन्याः कुशाः कुशाः ।
तर्जन्या रजतं धार्यं स्वर्णं धार्यमनामया ।
पीठं यथा:
श्मशानं तत्र सञ्चिन्त्य तत्र कल्पद्रुमं स्मरेत् ।
तन्मूले मणिपीठञ्च नाना - मणिविभूषितम् ।
नानालङ्कारभूषाढ्यं मुनिदेवैश्च भूषितम् ।
शिवाभिर्बहुमांसास्थिमोदमानाभिरन्ततः ।
चतुर्दिक्षु शवमुण्डचिताङ्गारास्थिभूषितम् ।
तन्मध्ये भावयेद्देवं यथोक्तध्यानयोगतः ।
इति ध्यात्वा ॐ मणिधरि वज्रिणि महाप्रतिसरे रक्ष रक्ष हूं फट्
स्वाहा इति शिखां वध्नीयात् ।
ॐ रक्ष रक्ष हूं फट् स्वाहेति जलसेकाद्भूमिं शोधयेत् ।
ॐ सर्वान् विघ्नानुत्सारय हूं फट् स्वाहेति नाराचमुद्रया
अक्षतप्रक्षेपेण त्रिविधविघ्नान् ।
दिव्यान्तरीक्षभौमानुत्सारयेत् ।
ॐ पवित्रवज्रभूमे हूं फट् स्वाहा इति भूमिमभिमन्त्र्य तत्र
कम्बलकोमलविष्टराद्यासनानि यथा साधनान्यास्तीर्य, ॐ आः
सुरेखे वज्ररेखे हूं फट् स्वाहेति पुष्पादिना तदभ्यर्च्य,
स्वस्तिकादिक्रमेण तत्रोपविशेत्
॥ २१ ॥

P2-1168 · 21ka
तदुक्तं मतस्यसूक्ते:
मृदुकोमलमासीनश्चान्येषु कम्बलेषु च ।
विष्टरं वा समासीनः साधयेत्सिद्धिमुत्तमाम् ।
कोमलादिलक्षणमाह श्रीक्रमे:
पञ्चवर्णान्तरं यावन्मृतं बालमचूडकम् ।
षण्मासानन्तरं यावद्दशमासाच्च पूर्वतः ।
गर्भयुतं मृतं बालं गर्भाष्टमपुरःसरम् ।
एतत्कोमलमित्याहुर्विष्टरेषु कुशेषु वा ।
तथा च नीलतन्त्रे:
निवृत्तचूडको बालो हीनोपनयनः पुमान् ।
यो मृतः पञ्चमे वर्षे तमेव कोमलं विदुः ।
पञ्चमे वर्षे पञ्चमवर्षपूर्णे ।
आसनपरिमाणमाह:
एकहस्तं द्विहस्तं वा चतुरस्रं समन्ततः ।
विशुद्धे आसने कुर्यात्संकारं पूजनं ततः ।
कृष्णसारव्याघ्राद्यजिनमप्यासनम् ।
तदुक्तं तन्त्रे:
कृष्णसारद्वीपिचर्म अचूडमित्यादि ।
विष्टरेष्वित्यादि ।
कुशपत्रशतेन वटुकं निर्माय तत्र शवप्राणप्रतिष्ठां कुर्यात्
।
तथा:
ओङ्कारम् आः सुरेखे वज्ररेखे ततः परम् ।
हूं फट् स्वाहेति कुर्यात्तु मण्डलन्तु शवासने ।
वीरासनेनोपविश्य सम्पूज्यासनमेव च ।
चतुरस्रं चतुर्द्वारमेवं मण्डलमालिखेत् ।
ततः ॐ मणिधरि वज्रिणि महाप्रतिसरे रक्ष रक्ष हूं फट् स्वाहा
इति वस्त्रान्ते रक्षाग्रन्थिं बन्धयेत् ।
ॐ आः हूं फट् स्वाहा इति व्यापकतया कायवाक्चित्तं शोधयेत् ।
ॐ पुष्पकेतुराजार्हते शताय सम्यक्सम्बन्धाय ॐ पुष्पे पुष्पे
महापुष्पे सुपुष्पे पुष्पभूषिते ।
पुष्पचयावकीर्णे हूं फट् स्वाहेति पुष्पमभिमन्त्रयेत् ।
ततः सुवर्णादिपीठे गोरोचनाकुंकुमादिलिप्ते ॐ आः सुरेखे
वज्ररेखे हूं फट् स्वाहेति
मन्त्रेणाधोमुखत्रिकोणगर्भाष्टदलपद्मं वृत्तं चतुरस्रं
चतुर्द्वारयुक्तं यन्त्रमुद्धरेत् ।
पद्मस्य पूर्वादिदले मन्त्राक्षराणि लिखेत्
॥ २१क ॥

P2-1169 · 21 kha
(चित्र ३६)
तथा च कुलचुडामणौ:
ततः कुलरसेनैव पीठं निर्माय यत्नतः ।
आः सुरेखे वज्ररेखे हुं-फट् स्वाहासमन्वितम् ।
मन्त्रेणानेन संलिख्य वसुपत्रं मनोरमम् ।
चतुरस्रं चतुर्द्वारमेवं मण्डलमालिखेत् ।
कुलरसेन स्वयम्भूरसेन
॥ २१ ख ॥

P2-1170 · 22
वर्णलिखनप्रकारमाह - फेत्कारीये:
स्वयोनिं चन्दनेनाष्टदलं वृत्तं लिखेत्ततः ।
मृद्वासनं समासाद्य मायां पूर्वदले लिखेत् ।
मध्यबीजं द्वितीये फमुत्तरे पश्चिमे तु टम् ।
मध्ये बीजं लिखेत्तारं भूतशुद्धिमथाचरेत् ।
द्वितीये दक्षिणे तारं हूकारं ताराप्रणवत्वात् ।
टं पश्चिमे भागे कूर्चं पत्रान्ते भूपुरद्वयमिति ।
भेरवीयवाक्याच्च ।
मध्ये षट्कोणान्वितपद्ममिति केचित् ।
तदुक्तम्:
षट्कोणान्तर्गतं पद्मं भूविम्बद्वित्तयं पुनः ।
चतुरस्रं चतुर्द्वारमेवं वा यन्त्रमालिखेत् ।
बीजलिखनन्तु पूर्ववत्
॥ २२ ॥

P2-1171 · 23
नीलतन्त्रेऽपि सारस्वतार्थिनां विशेषयन्त्रमाह:
व्योमेन्द्वौ रसनार्णं कर्णिकमचां द्वन्द्वैः स्फुरत्केशरं,
वर्गोल्लासिवसुच्छदं वसुमतीगेहेन सवेष्टितम् ।
ताराधीश्वरवारिवर्णविलसद्दिक्कोणसंशोभितं, यन्त्रं
नीलतनोः परं निगदितं सर्वार्थसिद्धिप्रदम्
॥ २३ ॥

P2-1172 · 24
एवं वा यन्त्रं विखिख्य पीठमर्चयेत् ।
(चित्र ३७)
तथा च कुमारीकल्पे:
ततोऽर्घ्यपात्रं विन्यस्य द्वारपालान् समर्चयेत् ।
गांबीजाद्यं गणेशानं वामाद्यं वटुकं तथा ।
क्षामाद्यं क्षेत्रपालञ्च यामाद्यां योगिनीं तथा ।
पूर्वे पश्चिमे दक्षिणे उत्तरे पूजयेत् सुधीः ।
सर्वत्र प्रणवादिनमोऽन्तेन पूजयेत्
॥ २४ ॥

P2-1173 · 25
तन्त्रे:
ते सर्वे ध्रुवदीर्घाढ्याः शक्तिबीजपुरःसराः ।
यथा:
पीठस्य पूर्वद्वारे ॐ ह्रीं गां गणेशाय नमः, पीठस्य
दक्षिणे ॐ ह्रीं वां वटुकाय नमः, पीठस्य पश्चिमे ॐ ह्रीं
क्षां क्षेत्रपालाय नमः ।
पीठस्योत्तरे ॐ ह्रीं यां योगिनीभ्यो नमः ।
मध्ये ॐ श्मशानाय नमः, ॐ कल्पवृक्षाय नमः ।
तन्मूले मणिपीठाय नमः ।
एवं नानालङ्कारेभ्यो नमः ।
नाना मुनिभ्यः, नानादेवेभ्यः,
बहुमांसास्थिमोदमानशिवाभ्यः ।
चतुर्दिक्षु शवमुण्डचिताङ्गारास्थिभ्यः ।
ततोऽग्न्याद्यष्टदलेषु ॐ लक्ष्म्यै नमः एवं सरस्वत्यै रत्यै
प्रीत्यै कीर्त्यै शान्त्यै तुष्ट्यै पुष्ट्यै; मध्ये ह्सौः
सदाशिवमहाप्रेतपद्मासनाय नमः ।
तदुक्तं सिद्धसारस्वते:
लक्ष्मीः सरस्वती चैव रतिः प्रीतिस्तथैव च ।
कीर्तिः शान्तिश्च तुष्टिश्च पुष्टिरित्यष्टशक्तयः ।
देव्या नीलसरस्वत्याः पठीशक्तय ईरिताः ।
वीरतन्त्रे:
तन्मध्ये पूजयेद्देव्या वाहनं शवमेव च
॥ २५ ॥

P2-1174 · 26
ततो भूतशुद्धिं कुर्यात् ।
तद्यथा:
स्वाङ्के उत्तानौ करौ कृत्वा हंस इति मन्त्रेण कुलकुण्डलिनीं
जीवात्मानं वैलोम्येन चतुर्विंशतितत्त्वानि सुषुम्नावर्त्मना
शिरोऽवस्थित परमात्मनि परमशिवे संयोज्य, ह्रींकारं
रक्तवर्णं नाभौ ध्यायन, पूरकेण तस्य षोडशवारजपेन
तदुद्भूतेनाग्निना लिङ्गशरीरं संदह्य, स्त्रींकारं,
पीतवर्णं हृदि विचिन्त्य, कुम्भकेन तस्य चतुःषष्टिवारजपेन
तदुद्भूतेन वायुना भस्म प्रोत्सार्य, हूंकारं श्वेतवर्णं
शिरसि विचिन्त्य, रेचकेण तस्य द्वात्रिंद्वारजपेन
तदुद्भूतेनामृतेन तदस्थि प्लावितं कृत्वा, समस्तमपगतव्यथं
विश्वं शरीरमाप्लावयेत् ।
तथा च श्रुतिः:
षट्त्रिंशत्तत्त्वानि शरीरमिति ।
तत आत्मानमपगतव्यथं निर्मलं देवताऽभेदेन विचिन्तयेत् ।
तस्मिन् विश्वव्यापके वारिणि आः-कराद्रक्तपङ्कजं तदुपरि
टाङ्कारात्श्वेतपङ्कजं तदुपरि नीलसन्निभं हूंकारं
ध्यात्वा तदुपरि हूंकारभूषितां कर्तृकां ध्यायेत्
॥ २६ ॥

P2-1175 · 26ka
तदुपरि देवतां ध्यात्वा, आं ह्रीं क्रों स्वाहेत्येकादशवारं
जपन् प्राणान् प्रतिष्ठाप्य ध्यायेत ।
तदुक्तं फेत्कारीये:
मायां नाभौ रक्तवर्णं ध्यात्वा तज्जातवह्निना ।
शुक्लं कर्मात्मकं देहं दग्धं सञ्चिन्तयेत्ततः ।
स्त्रीङ्कारं हृदि पीताभं तदुद्भूतेन वायुना ।
भस्म प्रोत्सारितं कृत्वा ललाटे चिन्तयेत्ततः ।
कूर्चं तुषारवर्णाभं तदुद्भूतामृतेन च ।
तदस्थि प्लावितं कृत्वा तदात्मानं विचिन्तयेत् ।
सर्वव्यथाविनिर्मुक्तं निर्मलं देवतामयम् ।
भूतशुद्धिं विधायेत्थं शून्यं विश्वं विचिन्तयेत् ।
निर्लेपं निर्गुणं शुद्धमात्मानं देवतामयम् ।
अन्तरीक्षे ततो ध्यायेदाःकाराद्रक्तपङ्कजम् ।
भूयस्तस्योपरि ध्यायेत् टाङ्कारात् श्वेतपङ्कजम् ।
तस्योपरि पुनर्ध्यायेत् हूंकारं नीलसन्निभम् ।
ततो हूंकारजां पश्येत् कर्तृकां बीजभूषिताम् ।
कर्तृकोपरि ध्यायेदात्मानं तारिणीमयम्
॥ २६क ॥

P2-1176 · 27
प्रत्यालीढपदां घोरां मुण्डमाला - विभूषिताम् ।
खर्वां लम्बोदरीं भीमां व्याघ्रचर्मावृतां कटौ ।
नवयौवनसम्पन्नां पञ्चमुद्राविभूषिताम् ।
चतुर्भुजां ललज्जिह्वां महाभीमां वरप्रदाम् ।
खड्गकर्तृसमायुक्त सव्येतरभुजद्वयाम् ।
कपालोत्पल - संयुक्त - सव्यपाणि - युगान्विताम् ।
पिङ्गोग्रैकजटां ध्यायेन्मौलावक्षोभ्यभूषिताम् ।
बालार्कमण्डलाकार लोचनत्रयभूषिताम् ।
ज्वलच्चितामध्यगतां घोरदंष्ट्रां करालिनीम् ।
सावेशस्मेरवदनां स्त्र्यलङ्कारविभूषिताम् ।
विश्वव्यापकतोयान्तःश्वेतपद्मोपरि स्थिताम् ।
अक्षोभ्यो देवीमूर्द्धन्यस्त्रिमूर्तिनागरूपधृक् ।
पञ्चमुद्राविभूषितामिति ललाटे श्वेतास्थि - पट्टिकाचतुष्टयान्वित
- कपालपञ्चकभूषितामित्यर्थः ।
श्वेतास्थिपट्टिकायुक्त - कपालपञ्चशोभितामिति तन्त्रचूडामणौ ।
श्रीशङ्कराचार्येणाप्युक्तम्:
विचित्रास्थिमालां ललाटे करालां कपालञ्च पञ्चान्वितं
धारयन्तीमिति
॥ २७ ॥

P2-1177 · 28
ततः प्राणायामः:
वामनासपुटे मूलं चतुर्वारं जप्त्वा वायुं पूरयेत् ।
तदनु नासापुटौ धृत्वा षोडशवारेण कुम्भयेत् ।
तदनु दक्षिणनासापुटेन वाराष्टकावर्तेन रेचयेत् ।
पुनर्दक्षिणेनापूर्य कुम्भयित्वा वामेन रेचयेत् ।
पुनर्वामेनापूर्य कुम्भयित्वा दक्षिणेन रेचयेत् ।
इति प्राणायामत्रयं भवति
॥ २८ ॥

P2-1178 · 29
ततः ऋष्यादिन्यासः:
शिरसि अक्षोभ्य-ऋषये नमः ।
मुखे वृहतीच्छन्दसे नमः ।
हृदि श्रीमदेकजटायै नमः ।
मूलाधारे हूं बीजाय नमः ।
पादयोः फट् शक्तये नमः ।
शेषाण्यक्षराण्युच्चार्य सर्वाङ्गे कीलकाय नमः ।
तथा च वीरतन्त्रे:
अक्षोभ्य-ऋषिरेतस्या वृहतीच्छन्द ईरितम् ।
नीलसरस्वती देवी त्रिषु लोकेषु गोपिता ।
हूं बीजं मन्त्रशक्तिः स्याच्चतुर्वर्गफलप्रदा
॥ २९ ॥

P2-1179 · 30
ततः कालीतन्त्रोक्तमातृकान्यासः ।
तथा चोक्तम्:
यथा काली तथा नीला तत्क्रमान्मातृकां न्यसेत् ।
तद्यथा ।
अं आं इं ईं उं ऊं ऋ ॠं ऌं ॡं नमो हृदि ।
एं ऐं ॐ औं अं अः कं खं गं घं नमो दक्षभुजे ।
ङं चं छं जं झं ञं टं ठं डं ढं नमो
वामभुजे ।
णं तं थं दं धं नं पं फं बं भं नमो
दक्षिणजङ्घायाम् ।
मं यं रं लं वं शं षं सं हं लं क्षं नमो
वामजङ्घायाम्
॥ ३० ॥

P2-1180 · 31
ततः कराङ्गन्यासौ:
ह्रां अखिलवाग्रूपिण्यै अंगुष्ठाभ्यां नमः ह्रीं
अखण्डवाग्रूपिण्यै तर्जनीभ्यां स्वाहा ।
ह्रूं ब्रह्मवाग्रूपिण्यै मध्यमाभ्यां वषट् ।
ह्रैं विष्णुवाग्रूपिण्यै अनामिकाभ्यां हूं ।
ह्रौं रुद्रवाग्रूपिण्यै कनिष्ठाभ्यां वौषट् ।
ह्रः सर्ववाग्रूपिण्यै करतलपृष्ठाभ्यां फट् ।
एवं हृदयादिषु ।
अंगुलिनियमस्तु पूर्वं एवोक्तः ।
अयन्तु नीलसरस्वतीपक्षे ।
तथा च तामधिकृत्य सिद्धसारस्वते:
अखिलवाग्रूपिणीं प्रोच्य हृदयाय नमो वदेत् ।
वाग्रूपिणीति शिरसे वह्निवल्लभा ।
ब्रह्मवाग्रूपिणीमुक्त्वा शिखायै वषडित्यपि ।
विष्णुवाग्रूपिणीं प्रोच्य कवचाय हूमुच्चरेत् ।
रुद्रवाग्रूपिणीं नेत्रत्रयाय वौषडित्यपि ।
सर्ववाग्रूपिणीमुक्त्वा अस्त्राय फडिति स्मरेत्
॥ ३१ ॥

P2-1181 · 31ka
षड्दीर्घभाजबीजान्ते ङेऽन्तं नामाभियोजयेत् ।
अयन्तु नीलसरस्वतीपक्षे ।
अन्यत्र तु ह्रां एकजटायै अंगुष्ठाभ्यां नमः ।
ह्रीं तारिण्यै तर्जनीभ्यां स्वाहा ।
ह्रूं वज्रोदके मध्यमाभ्यां वषट् ।
ह्रैं उग्रजटे अनामिकाभ्यां हूम् ।
ह्रौं महाप्रतिसरे कनिष्ठाभ्यां वौषट् ।
ह्रः पिङ्गोग्रैकजटे करतलपृष्ठाभ्यां फट् ।
एवं हृदयादिषु ।
तथा च एकजटामधिकृत्य नीलतन्त्रे:
बीजान्ते एकजटायै हृदयं परिकीर्तितम् ।
तारिण्यै शिरसे तद्वद्वज्रोदके शिखा तथा ।
उग्रजटे तु कवचं महाप्रतिसरे तथा ।
पिङ्गोग्रैकजटे तद्वन्नेत्रास्त्रे परिकीर्तिते ।
षड्दीर्घभाजबीजान्ते ङेऽन्तं नामाभियोजयेत्
॥ ३१क ॥

P2-1182 · 32
अनुक्तत्वादत्र पीठन्यासमातृकान्यासौ न लिखितौ ।
तथा च फेत्कारीये:
अत्रोक्तमाचरेत् सम्यक्नान्यत् सञ्चारयेद्बुधः ।
ततः फलार्थिना ताराषोढान्यासः कर्त्तव्यः
॥ ३२ ॥

P2-1217 · 66
ततो मूलमुच्चार्य शिर आदि पादपर्यन्तं पादादि शिरोऽन्तं
हृदादि मुखपर्यन्तं व्यापकत्रयं न्यसेत् ।
अथवा प्रणवपुटितमूलेन व्यापकन्यासं सप्तधा पञ्चधा वा
कुर्यात् ।
तदुक्तं फेत्कारीये:
ओंकारपुटितं कृत्वा मनुना व्यापकं न्यसेत्
॥ ६६ ॥

P2-1218 · 67
ततोऽर्घ्यस्थापनम् ।
यथा:
स्ववामे त्रिकोणवृत्तचतुरस्रमण्डलं कृत्वा तत्र साधारं
पात्रं निधाय मूलविद्यया जलादिनापूर्य जलमन्त्रेण
जलमधिष्ठाय रक्तचन्दनविल्वपत्रादीन्निक्षिप्य
अर्घ्यस्याग्नीशासुरवायुषु मध्ये दिक्षु च ह्रीं अखिलवाग्रूपिण्यै
हृदयाय नमः इत्यादिना ह्रां एकजटायै इत्यादिना वा षडङ्गानि
विन्यस्य अर्घ्यपात्रं मत्स्मुद्रयाच्छाद्य मूलं दशधा जपेत् ।
तथा च कालीतन्त्रे:
दशकृत्वो जपेद्विद्यां देवताभावसिद्धये ।
ततोऽस्त्रेण संरक्ष्य धुनेयोनिमुद्रे प्रदर्श्य तेजोमयं तज्जलं
विभाव्य किञ्चित्प्रोक्षणीपात्रे निक्षिप्य तेनोदकेनात्मानं
पूजोपकरणञ्चाभ्युक्ष्य पूजामारभेत् ।
भूतशुद्ध्यनन्तरं वा ।
तथा च फेत्कारीये:
भूतशुद्धिं विधायाथ अर्घ्यादिस्थापनञ्चरेत् ।
प्राणायामं ततः कृत्वा ऋष्यादिन्यासमाचरेत् ।
ततः पुष्पाञ्जलिं विरच्यात्माभेदेन देवतां ध्यायेत्
॥ ६७ ॥

P2-1219 · 68
यथा:
प्रत्यालीढपदार्पिताङ्घ्रि - शवहृद्घोराट्टहासा परा,
खड्गेन्दीवरकर्तृखर्परभुजा हूङ्कारबीजोद्भवा ।
खर्वा नीलविशालपिङ्गलजटाजूटैकनागैर्युता, जाड्यं न्यस्य
कपालके त्रिजगतां हन्त्युग्रतारा स्वयम्
॥ ६८ ॥

P2-1220 · 69
एवं विभाव्य करकलितदूर्वाक्षतरक्तचन्दनमिलितदिन-
करकिरणारुणकुसुमाञ्जलौ मातृकायन्त्रं ध्यात्वा
हृदयान्मूलमन्त्रतेजोमयीं शुद्धज्ञानचैतन्यमयीं
षट्चक्रभेदेन
शिरःस्थितसहस्रदलकमलकर्णिकान्तर्गतपरमशिवं प्रापय्य
क्रियासमभिव्याहारेण तदमृताम्बुधौ विश्राम्य
तदमृतलोलीभूतां चैतन्यानन्दमयीं तां
प्रवहन्नासापुटादानीय मूलेन कल्पितमूर्तावावाहयेत् ।
तथा च तन्त्रान्तरे:
देवीं सुषुम्नामार्गेण चानीय ब्रह्मरन्ध्रकम् ।
वहन्नासापुटे ध्यात्वा निर्यान्तीं स्वाञ्जलिस्थिताम् ।
पुष्पे आरोप्य तत्पुष्पं प्रतिमादौ निधापयेत् ।
ॐ देवेशि भक्तिसुलभे परिवार - समन्विते ।
यावत्त्वं पूजयिष्यामि तावत्त्वं सुस्थिरा भव ।
पूर्वोक्तक्रमेण आवाहनादिकं कृत्वा योन्यादिपञ्चमुद्रा
बीजसहिता दर्शयेत् ।
आवाहनादिमुद्राभिः पञ्चमुद्राः प्रदर्शयेत् ।
इति भैरवीये आह ।
तास्तु मुद्राप्रकरणे अनुसन्धेयाः
॥ ६९ ॥

P2-1221 · 70
आं ह्रीं क्रों स्वाहेति प्राणप्रतिष्ठां कृत्वा मूलमुच्चार्य
श्रीमदेकजटे वज्रपुष्पं प्रतीच्छ हूं फट् स्वाहेति
षोडशोपचारेण पञ्चोपचारेण वा पूजयेत् ।
अस्याः प्रयोगस्तु:
आदौ मूलं तत एतन्मन्त्रमुच्चार्य इदं द्रव्यममुकदेवतायै
नमः ।
तथा च फेत्कारिण्याम्:
श्रीमदेकजटे उक्त्वा वज्रपुष्पं प्रतीच्छ च ।
तारादिवह्निजायान्तमुदीर्य यजनं चरेत् ।
तारः कूर्चं तदादि हूं फटित्यर्थः ।
स च वह्निजायान्तश्चेति ।
कस्याञ्चित् प्राचिनपद्धतौ ॐ भगवत्येकजटे ह्रीं
विशुद्धधर्मगात्रि सर्वपापानि शमय सर्वविकल्पानपनय हूं
फट् स्वाहा पाद्मं नमः ।
ॐ तारिणि ह्रीं इदमाचमनीयं स्वधा ।
ॐ ह्रीं मणिधरि वज्रिणि महाप्रतिसरे इदमर्घ्यं स्वाहा ।
ॐ ह्रीं कपालिके मधुपर्कः स्वधा ।
श्रीमदेकजटे इदमाचमनीयं सुगन्धिजलं नमः ।
गन्धपुष्पयोर्विशेषस्त्वयं:
ॐ परमानन्दसौरभ्यपरिपूर्णदिगन्तरम् ।
गृहाण परमं गन्धं कृपया परमेश्वरि ।
श्रीमदेकजटे एष गन्धो नमः ।
एवं ॐ तुरीयवनसम्भूतं नानागुणमनोहरम् ।
आनन्दसौरभं पुष्पं गृह्यतां परमेश्वरि ।
इयं वचोरचना विद्याधराचार्यसम्मता
॥ ७० ॥

P2-1222 · 70 ka
तारिणीनिर्णये:
प्रणवं भगवत्येकजटे माया ततः परम् ।
विशुद्धधर्मगात्रितः सर्वपापानि तत्परम् ।
शमय सर्वविकल्पानपनय हूं फट् शिरः ।
अयं पाद्यमनुर्देवि आचमनीयमनुं शृणु ।
तारं वज्रिणि मायेति तारो माया ततः परम् ।
मणिधरि वज्रिणीति महाप्रतिसरे मनुः ।
माया कपालिके मन्त्रो मधुपर्के सुरेश्वरि ।
ततो योनिमुद्रां प्रदर्श्य देवि आज्ञापयभवत्याः परिवारान्
पूजयामिति प्रर्थ्याकरणान पूजयेत् ।
तद्यथा:
केशरेष्वग्नीशासुरवायुषु मध्ये दिक्षु च षडङ्गानि पूजयेत् ।
यथा:
ह्रां एकजटायै हृदयाय नमः ।
ह्रीं तारिण्यै शिरसे स्वाहा ।
हूं वज्रोदके शिखायै वषट् ।
ह्रैं उग्रजटे कवचाय हुं ।
ह्रौं महाप्रतिसरे नेत्रत्रयाय वौषट् ।
चतुर्दिक्षु ह्रः पिङ्गोग्रैकजटे अस्त्राय फट् ।
नील सरस्वतीपक्षे तु ह्रीं अखिलवाग्रूपिण्यै हृदयाय नमः
इत्यादिना षडङ्गानि सम्पूज्य देव्या मौलौ अक्षोभ्यवज्रपुष्पं
प्रतीच्छ हूं फट् स्वाहेति मन्त्रेणाक्षोभ्यं पूजयेत् ।
ततः पीठस्योत्तरे वायव्यादीशान पर्यन्तं गुरुपंक्तिः पूजयेत् ।
यथा:
ऊर्ध्वकेशानन्दनाथ वज्रपुष्पं प्रतीच्छ हूं फट् स्वाहेति ।
तथा प्रोक्तं फेत्कारीये:
वज्रपुष्पं प्रतीच्छेति हूं फट् स्वाहेति मन्त्रतः ।
एकमन्त्रे नाममात्रं भिन्नञ्चैव न संशयः ।
अनेन मनुना सर्वान् परिवारान् समर्चयेत् ।
एवं व्योमकेशानन्दनाथ - नीलकण्ठानन्दनाथ -
वृषध्वजानन्दनाथान् पूजयेत् ।
एते दिव्यौघाः ।
वसिष्ठानन्दनाथ - कूर्मनाथानन्दनाथ -
मीननाथानन्दनाथ - महेश्वरानन्दनाथ -
हरिनाथानन्दनाथान् पूजयेत् ।
एते सिद्धौघाः ।
एवं तारावत्यम्बा - भानुमत्यम्बा - जयाम्बा - विद्याम्बा -
महोदर्यम्बा - सुखानन्दनाथ - परानन्दनाथ -
पारिजातानन्दनाथ - कुलेश्वरानन्दनाथ -
विरूपाक्षानन्दनाथ - फेरव्यम्बाः पूजयेत् ।
एते मानवौघाः
॥ ७० क ॥

P2-1223 · 70 kha
तथा च तारातन्त्रे:
अथ तारागुरून् वक्ष्ये दृष्टादृष्टफलप्रदान् ।
ऊर्ध्वकेशो व्योमकेशे नीलकण्ठो वृषध्वजः ।
दिव्यौघाः सिद्धिदाः वत्स सिद्धौघान् शृणु तत्त्वतः ।
वसिष्ठः कूर्मनाथश्च मीननाथो महेश्वरः ।
हरिनाथो मानवौघान् शृणु वक्ष्यामि तद्गुरुन् ।
तारावती भानुमती जया विद्या महोदरी ।
सुखानन्दः परानन्दः पारिजातः कुलेश्वरः ।
विरूपाक्षः फेरवो च कथितं तारिणीकुलम् ।
आनन्दनाथशब्दान्ता गुरवः सर्वसिद्धिदाः ।
स्त्रियोऽपि गुरुरूपास्तु अम्बान्ताः परिकीर्तिताः ।
अशक्तश्चेदक्षोभ्यमात्रं पूजयेत् ।
मम मौलिस्थितं देवमवश्यं परिपूजयेत् ।
इति फेत्कारीये देवीवाक्यात् ।
ततः पूर्वादिदले:
महाकाल्यथ रुद्राणी उमा भीमा तथैव च ।
घोरा च भ्रामरी चैव महारात्रिश्च सप्तमी ।
अष्टमी भैरवी प्रोक्ता योगिनीस्ताः प्रपूजयेत् ।
ततः पूर्वादि चतुर्दले वामावर्तेन वैरोचन - शङ्खपाण्डव -
पद्मनाभानसिताभान् पूजयेत् ।
अग्न्यादिकोणदलेषु नामकमामकपाण्डव - तारकान् पूजयेत् ।
पूर्वादिद्वारचतुष्टयेषु नामावर्तेन पद्मान्तकयमान्तक
विघ्नान्तक - नरान्तकान् वज्रपुष्पेत्यादिना पूजयेत् ।
तथा च सिद्धसारस्वते:
वैरोचनं तथा शंखं पाण्डवं पद्मनाभकम् ।
असिताभं यजेन्मन्त्री दिक्ष्विन्द्रतश्चचतुर्दले ।
नामकं मामकञ्चैव पाण्डवं तारकं तथा ।
वह्न्यादिकचतुष्कोणे मन्त्रैः स्वैः क्रमाद्यजेत् ।
नीलतन्त्रे:
वामावर्तक्रमेणैव पूजयेदङ्गदेवताः ।
द्वारपूर्वादितस्तद्वं पद्मान्तकयमान्तकौ ।
विघ्नान्तकमथाभ्यर्च्य पूजयेन्नरकान्तकमिति
॥ ७० ख ॥

P2-1224 · 71
ततो बलिदानम् ।
तदुक्तं फेत्कारीये:
पूजान्ते भोजनादौ च बलिं मन्त्रेण दापयेत्
॥ ७१ ॥

P2-1225 · 72
तत्र क्रमः:
स्वावामे त्रिकोणवृत्तचतुरस्रमण्डलं कृत्वा पुष्पैस्तमभ्यर्च्य
तत्र विहितबलिद्रव्यभरितं साधारं पात्रं निधाय
तद्वामांगुष्ठानामिकाभ्यां धृत्वा ॐ ह्रीं एकजटे
महायक्षाधिपतये मयोपनीतं बलिं गृह्ण गृह्ण गृह्णापय
गृह्णापय मम सर्वशान्ति कुरु कुरु परविद्यामाकृष्याकृष्य त्रुट
त्रुट छिन्धि छिन्धि सर्वजगद्वशमानय ह्रीं स्वाहा इति त्रिः
पठित्वा बलिं दद्यात्
॥ ७२ ॥

P2-1226 · 74
तदुक्तं मत्स्यसूक्ते:
इति सम्पूज्य वामे च व्यापकं मण्डलं लिखेत् ।
कुसुमैरर्चयेत्तत्तु तत्र पात्रं निधाय च ।
पात्रे विनिहितं द्रव्यं निधाय साधकोत्तमः ।
अंगुष्ठानामिकाभ्यान्तु बलिं दद्यात् प्रयत्नतः ।
इति ।
तथा च सिद्धसारस्वते:
प्रणवं पूर्वमुद्धृत्य हृल्लेखाञ्च ततःपरम् ।
एकजटे पदान्ते च महाशब्दमुदीरयेत् ।
यक्षाधिपदमाभाष्य पतये पदतो मया ।
उपनीतं पदं चोक्त्वा बलिं गृह्णेति च द्विधा ।
गृह्णापय द्विधा प्रोक्त्वा मम सर्वपदं तथा ।
शान्तिं कुरु पदद्वन्द्वं परविद्यामनन्तरम् ।
द्विधाकृष्येति च ब्रूयात् त्रुट छिन्धीति च द्विधा ।
सर्वादि च ततो जगद्वशमानय शब्दतः ।
मायया स्वाहया युक्तो मन्त्रो बलिविधौ स्मृतः ततो रहस्यमालया
निगदेनोपांशुना मानसेन वा अष्टोत्तरसहस्रं शतं वा जपेत् ।
तथा च:
अष्टोत्तरशतं जाप्यं यावज्जीवितसंख्यया ।
सहस्रं वा जपेद्देवि नित्यपूजाविधौ पुनः ।
अशक्तश्चेद्विंशत्या न्यूनं न जपेत् ।
तथा च:
सहस्रं शतं विंशं वा जपेद्रहस्यमालया
॥ ७४ ॥

P2-1227 · 75
तत्र जपरहस्यम् यथा:
मूलाधारस्वाधिष्ठानमणिपूरकेषु यथाक्रमं
बीजत्रयव्याप्तिं तडित्कोटिभास्वरां परस्परानुस्यूतां विभाव्य
सर्वतेजोमयं फट्कारं विश्रान्तिमयं हृदि ध्यात्वा उच्चरेत् ।
तथा नीलतन्त्रे:
मन्त्रध्यानं प्रवक्ष्यामि जपात् सार्वज्ञदायकम् ।
मन्त्रध्यानान्महेशानि शुध्यते ब्रह्महा यतः ।
मूलचक्रे तु हृल्लेखां सूर्यकोटिसमप्रभाम् ।
स्वाधिष्ठाने पीतवर्णं द्वितीयन्तु विभावयेत् ।
नाभौ जीमूतसङ्काशं कूर्चबीजं महाप्रभम् ।
अस्त्रवीबीजं हृदि ध्यायेत् कालाग्निसदृशप्रभम् ।
मूलादिब्रह्मरन्ध्रे तु सर्वां विद्यां विभावयेत् ।
सूर्यकोटिप्रतीकाशां योगिभिर्दृष्टपूर्विकाम् ।
एवं यथाशक्ति जप्त्वा जपसमर्पणादि विसर्जनान्तं कर्म
समापयेत्
॥ ७५ ॥

P2-1228 · 76
जपसमर्पणक्रमस्तु फेत्कारीये:
ततश्चार्घ्योदकेनैव देव्याश्च वामहस्तके ।
जपं समर्पयेद्धीमान् गुह्यातिगुह्यमन्त्रकै
॥ ७६ ॥

P2-1229 · 77
अस्य पुरश्चरणं लक्षजपः ।
तथा च एवं कृत्वा हविष्याशी जपेल्लक्षमनन्यधीः ।
तथा:
रहस्यमालामादाय लक्षमेकं सदा जपेत्
॥ ७७ ॥

P2-1188 · 38
रुद्रैस्तु प्रथमो न्यासो द्वितीयस्तु ग्रहैर्मतः ।
लोकपालैस्तृतीयः स्याच्छिवशक्त्या चतुर्थकः ।
तारादिभिः पञ्चमः स्यात् षष्ठः पीठैर्निगद्यते ।
एकेन सहिता रुद्राः पञ्चाशत् परिकीर्तिताः
॥ ३८ ॥

P2-1189 · 39
विन्दुयुक्तैर्मातृकार्णैस्त्र्यक्षरीबीजपूर्वकेः ।
ङेऽन्तैर्नमोन्तैर्देवेशि विन्यसेत्तान् क्रमात् सुधीः ।
तारिणी त्र्यक्षरी प्रोक्ता भवबन्धविनाशिनी ।
नीलवर्णां त्रिनयनां शवासनसमायुताम् ।
विभ्रतीं विविधां भूषां मौलावक्षोभ्यभूषिताम् ।
एवं ध्यात्वा तारिणीन्तु समाहितमनाश्चिरम्
॥ ३९ ॥

P2-1190 · 40
अथ रुद्रन्यासः:
ह्रीं स्त्रों ह्रूं अं श्रीकण्ठेशाय नमः ।
इत्यादिना मातृकान्न्यसेत् ।
ह्रीं स्त्रीं हूं आं अनन्तेशाय नमः, ह्रीं स्त्रीं हूं इं
सूक्ष्मेशाय नमः, ह्रीं स्त्रीं हूं ईं त्रिमूर्तीशाय नमः,
ह्रीं स्त्रीं हूं उं अमरेशाय नमः ।
ह्रीं स्त्रीं हूं ऊं अर्घीशाय नमः ।
एवं ३ ऋं भारभूतीशाय , ३ ॠं अतिथीशाय, ३ ऌं
स्थाणुकेशाय, ३ ॡं हरेशाय, ३ एं झिण्टीशाय, ३ ऐं
भौतिकेशाय, ३ ॐ सद्योजातेशाय, ३ औं अनुग्रहेशाय, ३ अं
अक्रूररेशाय, ३ अः महासेनेशाय, ३ कं क्रोधीशाय, ३ खं
चण्डेशाय, ३ गं पञ्चान्तकेशाय, ३ घं शिवोत्तमेशाय, ३
ङं एकरुद्रेशाय, ३ चं कूर्मेशाय, ३ छं एकनेत्रेशाय, ३ जं
चतुराननेशाय, ३ झं अजेशाय, ३ ञं सर्वेशाय, ३ टं
सोमेशाय, ३ ठं लाङ्गलीशाय, ३ डं दारुकेशाय, ३ ढं
अर्द्धनारीश्वरेशाय, ३ णं उमाकान्तेशाय, ३ तं
आषाढीशाय, ३ थं दण्डीशाय, ३ दं अद्रीशाय, ३ धं
मीनेशाय, ३ नं मेषेशाय, ३ पं लोहितेशाय, ३ फं शिखीशाय,
३ बं छगलण्डेशाय, ३ भं द्विरण्डेशाय, ३ मं
महाकालेशाय, ३ यं बालीकाय, ३ रं भुजङ्गेशाय, ३ लं
पिनाकीशाय, ३ वं खड्गीशाय, ३शं वकेशाय, ३ यं
श्वेतेशाय, ३ सं भृग्वीशाय, ३ हं नकुलीशाय, ३ लं शिवेशाय,
३ क्षं संवर्तकेशाय ।
इति रुद्रन्यासः
॥ ४० ॥

P2-1191 · 41
अथ ग्रहन्यासः:
स्वरैर्हृदिन्यसेदर्कं रक्तं त्र्यक्षरपूर्वकैः ।
भ्रुवोर्मध्ये अवगण सोमं शुक्लन्तु विन्यसेत् ।
नेत्रत्रये कवर्गेण लोहितं मङ्गलं न्यसेत् ।
हृन्मण्डले तथा श्यामं चवर्गेण बुधं न्यसेत् ।
कण्ठकूपे पीतवर्णं टवर्गेण बृहस्पतिम् ।
पाण्डाराभं तवर्गेण शुक्रन्तु गलदेशके ।
नाभिदेशे नीलवर्णं पवर्गेण शनैश्चरम् ।
यवर्गेण धूर्मवर्णं राहुं वक्त्रेन्यसेत्ततः ।
लक्षाभ्यां गुददेशे च केतुं धूम्रं वरानने
॥ ४१ ॥

P2-1192 · 41 ka
प्रयोगस्तु:
हृदि रक्तवर्णं सूर्यं ध्यात्वा ह्रीं स्त्रीं हूं अं १६ सूर्याय
नमः ।
भ्रूमध्ये शुक्लवर्णं सोमं ध्यात्वा ३ यं रं लं वं
सोमाय नमः ।
नेत्रत्रये लोहितं मङ्गलं ध्यात्वा ३ कं खं गं घं ङं
मङ्गलाय नमः ।
हृदयमण्डले श्यामं बुधं ध्यात्वा ३ चं ५ बुधाय नमः ।
कण्ठकूपे पीतवर्णं बृहस्पतिं ध्यात्वा ३ टं ५ बृहस्पतये
नमः ।
गलदेशे पाण्डरं शुक्रं ध्यात्वा ३ तं ५ शुक्राय नमः ।
नाभिदेशे नीलवर्णं शनैश्चरं ध्यात्वा ३ पं ५ शनैश्चराय
नमः ।
मुखे धूम्रवर्णं राहुं ध्यात्वा ३ यं रं लं वं शं
षं सं हं राहवे नमः ।
गुदे धूम्रवर्णं केतुं ध्यात्वा ३ लं क्षं केतवे नमः ।
इति ग्रहन्यासः
॥ ४१ क ॥

P2-1193 · 42
अथ लोकपालन्यासः इन्द्रमग्निं यमं रक्षो वरुणं पवनं
विभुम् ।
ईशानमात्मनो मूर्ध्नि दिक्षु चाष्टास्वनुक्रमात् ।
अधोऽनन्तमूर्ध्वदेशे ब्रह्माणञ्च ततो न्यसेत् ।
ह्रस्वदीर्घस्वरैश्चाष्टवर्गेस्त्र्यक्षरपूर्वकेः ।
आत्मनो मूर्ध्नि देशेऽष्टदिक्ष्वध - ऊर्ध्वञ्च विन्यसेदित्यर्थः ।
तत्र प्रयोगः:
ह्रीं स्त्रीं हूं अं आं कं ५ इन्द्राय नमः ।
नमः सर्वत्र ।
३ इं ईं चं ५ अग्नये ।
३ उं ऊं टं ५ यमाय ।
३ ऋं ॠं तं ५ नैर्-ऋताय ।
३ ऌं ॡं पं ५ वरुणाय ।
एं ऐं यं रं लं वं वायवे ।
३ ॐ औं शं षं सं हं कुबेराय ।
३ अं अः लं क्षं ईशानाय ।
३ अधः अनन्ताय ।
३ ऊर्ध्व ब्रह्मणे ।
इति लोकपालन्यासः
॥ ४२ ॥

P2-1194 · 43
अथ शिवशक्तिन्यासः:
ब्रह्मा विष्णुश्चरुद्रश्च ईश्वरश्च सदाशिवः ।
ततः परशिवो देवि षट्शिवाः परिकीर्तिताः
॥ ४३ ॥

P2-1195 · 44
मूलाधारे तु ब्रह्माणं डाकिनीसहितं न्यसेत् ।
सर्वत्र त्र्यक्षरीमुक्त्वा वादिसान्तं सविन्दुकम्
॥ ४४ ॥

P2-1196 · 45
स्वाधिष्ठानाख्यचक्रेण सविष्णुराकिणीं तथा ।
वादिलान्तं प्रविन्यस्य नाभौ तु मणिपूरके
॥ ४५ ॥

P2-1197 · 46
डादिफान्तार्णसहितं रुद्रञ्च लाकिनीन्तथा ।
अनाहते कादिठान्तम् ईश्वरं काकिनीं न्यसेत्
॥ ४६ ॥

P2-1198 · 47
विशुद्धाख्यमहाचक्रे षोडशस्वरसंयुतम् ।
सदाशिवं शाकिनीन्तु विन्यसेत्पूर्ववत्ततः
॥ ४७ ॥

P2-1199 · 48
आज्ञाचक्रे तु देवेशि हक्षवर्ण - समन्वितम् ।
परं शिवं ब्रह्मरूपं हाकिनीसहितं न्यसेत्
॥ ४८ ॥

P2-1200 · 49
अथ प्रयोगः:
मूलाधारे ह्रीं स्त्रीं हूं वं शं षं सं डाकिनी
सहितब्रह्मणे नमः ।
स्वाधिष्ठाने ३ वं भं मं यं रं लं वं
राकिणीसहितविष्णवे नमः ।
मणिपूरे ३ डं ढं णं तं थं दं धं नं पं फं
लाकिनीसहितरुद्राय नमः ।
अनाहते ३ कं खं गं घं ङं चं छं जं झं ञं टं
टं ठं काकिनीसहितेश्वराय नमः ।
विशुद्धाख्ये ३ अं १६ शाकिनीसहैतसदाशिवाय नमः ।
अज्ञाचक्रे ३ हं क्षं हाकिनीसहितपरशिवाय नमः ।
इति शिवशक्तिन्यासः
॥ ४९ ॥

P2-1201 · 50
अथ तारादिन्यासः:
तारा चोग्रा महोग्रा च वज्रा काली सरस्वती ।
कामेश्वरी च चामुण्डा इत्यष्टौ तारिणी मता ।
सर्वादौ तारिणीवर्णं समुच्चार्य क्रमेण तु ।
स्वरादिवसुवर्गेण भूषितेन च विन्दुना ।
ङेऽन्ता नमोऽन्ता न्यस्तव्यास्तराद्या ध्यानपूर्विकाः ।
ब्रह्मरन्ध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठगह्वरे ।
हृदये नाभिदेशे च लिङ्गे चाधारके न्यसेत् ।
प्रयोगस्तु:
ब्रह्मरन्ध्रे ह्रीं स्त्रीं हूं अं १६ तारायै नमः ।
ललाटे ३ कं ५ उग्रायै नमः ।
भ्रूमध्ये ३ चं ५ महोग्रायै नमः ।
कण्ठगह्वरे ३ टं ५ वज्रायै नमः ।
हृदये ३ तं ५ काल्यै नमः ।
नाभिदेशे ३ पं ५ सरस्वत्यै नमः ।
लिङ्गे ३ यं रं लं वं कामेश्वर्यै नमः ।
मूलाधारे ३ शं षं सं हं लं क्षं चामुण्डायै नमः ।
इति तारादिन्यासः
॥ ५० ॥

P2-1202 · 51
अथ पीठन्यासः:
मूलाधारे कामरूपं हृदि जालन्धरं तथा ।
ललाटे पूर्णगिर्याख्यं उड्डीयानं तदूर्ध्वके ।
वाराणसीं भ्रूवोर्मध्ये ज्वलन्तीं लोचनत्रये ।
मायावतीं मुखवृत्ते कण्ठे मधुपुरीं ततः ।
अयोध्यां नाभिदेशे च कट्यां काञ्चीं विनिर्दिशेत् ।
दशैतानि प्रधानानि पीठानि क्रमशो विदुः ।
ह्रस्वदीर्घस्वरैर्भिन्नैर्नमोऽन्तैः क्रमतो न्यसेत् ।
अथ प्रयोगः:
मूलाधारे ह्रीं स्त्रीं हूं अं आं कं ५ कामरूपीठाय
नमः ।
हृदि ३ इं ईं चं जालन्धरपीठाय नमः ।
ललाटे ३ उं ऊं टं ५ पूर्णगिरिपीठाय नमः ।
ललाटोर्ध्वे ३ ऋं ॠं तं ५ उड्डीयानपीठाय नमः ।
भ्रूवोर्मध्ये ३ ऌं ॡं पं ५ वाराणसीपीठाय नमः ।
लोचनत्रये ३ एं ऐं यं रं लं वं ज्वलन्तीपीठाय नमः ।
मुखवृत्ते ३ ॐ औं शं षं सं हं मायावतीपीठाय नमः ।
कण्ठे ३ अं अः लं क्षं मधुपुरीपीठाय नमः ।
नाभिदेशे ३ अयोध्यापीठाय नमः ।
कट्यां ३ काञ्चीपीठाय नमः
॥ ५१ ॥

P2-1203 · 52
इति षोडा प्रकथिता तारायाः सर्वसिद्धिदा ।
अक्षोभ्यः सर्वजन्तूनां न्यासस्यास्य प्रसादतः
॥ ५२ ॥

Quellen und Textstand

• Krishnananda Agamavagisha: Brihat Tantrasara. Grundlage ist die gespeicherte deutsche Gesamtausgabe mit den zugehörigen IAST- und Devanagari-Dateien, Bearbeitungsstand 4. Oktober 2026.
• Die Kennungen P1 bis P5 mit vierstelliger Nummer bezeichnen die Fundstellen der Gesamtausgabe. Die daneben stehende Verszählung einschließlich Zusatznummern bleibt erhalten.
• Lokale Hinweise in eckigen Klammern kennzeichnen Lesarten, Textlücken und Übersetzungsprobleme. Ein neuer Vergleich mit einer gedruckten Sanskritedition wurde für diese Ritualredaktion nicht vorgenommen.
• Brihat Tantrasara Übersetzung 2: P2-1147–P2-1182, P2-1217–P2-1229; ergänzend P2-1188–P2-1203

Siehe auch

• Brihat Tantrasara Ritualartikel Übersicht
• Tara Shodha Nyasa nach dem Rudrayamala im Brihat Tantrasara
• Tara Purascharana Abschluss nach dem Brihat Tantrasara
• Tara Puja mit der Taraya-Anrufung nach dem Brihat Tantrasara
• Tara Puja nach dem Gandharva im Brihat Tantrasara
• Tara Puja an Ashtami und Chaturdashi nach dem Brihat Tantrasara

Seminare

Kundalini Yoga

13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…

Manuel Hirning

22.11.2026 - 27.11.2026 Chakras und Kundalini Yoga - Selbstentfaltung und ganzheitliche Weiterentwicklung

Eine Woche intensiver Praxis mit Techniken aus dem Kundalini Yoga: langes Halten der Asanas mit Chakra Konzentration, fortgeschrittene Pranayama Übunge…

Gauri Blumenthal

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…

Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer

01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…

Vedamurti Dr Olaf Schönert

Chakras

20.11.2026 - 22.11.2026 Heilreise durch die Chakren

Tauche ein in eine transformative Reise durch die sieben Hauptchakren und erfahre, wie du deine Energiezentren aktivieren, ausbalancieren und für dein …

Nese Niekrens, Gajendra Sebastian Niekrens

26.12.2026 - 01.01.2027 Kundalini Yoga Intensiv Praxis - Live Online

Intensives Praktizieren der im Mittelstufen-Seminar gelernten Übungen für noch tiefere Erfahrung und Erweiterung des Bewusstseins ohne viel Theorie. L…

Sukadev Bretz, Shaktipriya Vogt, Radharani Birkner

Energiearbeit

13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…

Manuel Hirning

20.11.2026 - 22.11.2026 Heilend Strömen

Ganz automatisch legen wir bei Schmerz oder Unwohlsein unsere Hände nicht nur an die entsprechende Stelle, sondern auch an wichtige Energiepunkte des K…

Eric Vis Dieperink