Tirukkural

1. Wie A am Anfang aller Buchstaben steht, so steht der ursprüngliche Erhabene am Anfang der Welt. Erläuterung

2. Was nützt alles Lernen, wenn man sich nicht vor den guten Füßen dessen neigt, der reine Erkenntnis ist?

3. Wer die edlen Füße dessen erreicht, der über die Blüte schritt, wird auf Erden lange leben. Erläuterung

4. Wer zu den Füßen dessen Zuflucht nimmt, der weder begehrt noch ablehnt, kennt niemals Leid.

5. Die beiden aus Unwissenheit entstehenden Arten des Handelns haften nicht an denen, die Gottes wahrhaftigen Ruhm lieben. Erläuterung

6. Lange leben jene, die dem untadeligen Weg dessen folgen, der die fünf Sinnesbegierden überwunden hat.

7. Nur wer die Füße des Unvergleichlichen erreicht, kann die Sorgen seines Herzens überwinden.

8. Wer nicht zu den Füßen des Heiligen gelangt, der ein Meer der Tugend ist, kann die anderen Meere nur schwer durchschwimmen. Erläuterung

9. Ein Haupt, das sich nicht vor den Füßen des mit acht Eigenschaften Begabten neigt, gleicht einem Sinnesorgan ohne Wahrnehmung. Erläuterung

10. Die an Gottes Füße Gelangten durchschwimmen das große Meer der Geburten; die anderen vermögen es nicht.

↑ Kapitel 1

2. Die Bedeutung des Regens (Verse 11–20)

11. Weil die Welt durch den beständigen Regen erhalten wird, darf man ihn wahrlich Nektar nennen.

12. Regen schafft den Essenden gute Nahrung und wird ihnen selbst zur Nahrung.

13. Wenn der Himmel sein Versprechen bricht, quält Hunger die weite, vom Meer umschlossene Welt.

14. Bleibt der Reichtum spendende Regen aus, bestellen auch die Bauern ihre Felder nicht mehr mit dem Pflug.

15. Regen vernichtet durch sein Ausbleiben; und wiederum richtet er die Vernichteten auf.

16. Fallen keine Tropfen vom Himmel, lässt sich selbst ein grüner Grashalm nicht erblicken.

17. Selbst das weite Meer verliert seinen Reichtum, wenn die Wolken sein aufgenommenes Wasser nicht zurückgeben.

18. Vertrocknet der Himmel, verstummen auf Erden auch die Festfeiern und täglichen Opfer für die Himmlischen.

19. Ohne Regen haben weder freigebiges Schenken noch Askese Bestand in dieser weiten Welt.

20. Ohne Wasser kann die Welt nicht bestehen; ohne Regen hat auch geordnete Lebensführung keinen Bestand. Erläuterung

↑ Kapitel 2

3. Die Größe der Entsagenden (Verse 21–30)

21. Die Schriften preisen vor allem die Größe jener, die in rechter Lebensführung den Begierden entsagt haben.

22. Die Größe der Entsagenden zu ermessen wäre, als wollte man alle Gestorbenen dieser Welt zählen.

23. Wer das Wesen der beiden Daseinsweisen erkennt und hier die Tugend ergreift, dessen Größe erstrahlt in der Welt. Erläuterung

24. Wer mit dem Treibstock der Standhaftigkeit die fünf Sinne hütet, wird zur Saat für die erhabene Welt.

25. Für die Kraft dessen, der die fünf Sinne bezwingt, ist selbst Indra, Herr des weiten Himmels, ein Zeuge.

26. Große Menschen vollbringen das schwer Vollbringbare; kleine Menschen vollbringen es nicht.

27. Wer Geschmack, Gestalt, Berührung, Klang und Geruch in ihrem Wesen erkennt, dem erschließt sich die Welt.

28. Die verborgenen, wirkmächtigen Worte offenbaren auf Erden die Größe der Menschen, deren Rede sich erfüllt.

29. Selbst einen Augenblick lässt sich der Zorn derer kaum ertragen, die auf dem Gipfel der Tugend stehen.

30. Wahrhaft heilig sind die Tugendhaften: Allen Lebewesen begegnen sie mit freundlichem Erbarmen.

↑ Kapitel 3

4. Die Kraft der Tugend (Verse 31–40)

31. Tugend schenkt Würde und Wohlstand. Welchen größeren Gewinn könnte ein Lebender erlangen?

32. Kein Gewinn übertrifft die Tugend; kein Verlust übertrifft das Vergessen der Tugend.

33. Übe das Gute, soweit du vermagst, ohne Unterlass und auf jedem dir möglichen Weg.

34. Ein Herz ohne Makel: Darin besteht die ganze Tugend. Alles andere ist bloßer Lärm.

35. Frei zu bleiben von Neid, Gier, Zorn und verletzender Rede: Das ist Tugend.

36. Verschiebe das Gute nicht auf später. Tu es jetzt: Beim Sterben bleibt es dir als unvergängliche Hilfe.

37. Was die Frucht der Tugend sei, braucht man nicht zu erklären: Man sehe den Sänftenträger und den Getragenen. Erläuterung

38. Wer keinen Tag verstreichen lässt, ohne Gutes zu tun, legt einen Stein vor den Weg zu neuer Geburt.

39. Freude ist allein, was aus Tugend erwächst. Alles andere bringt weder wahre Freude noch Ehre.

40. Was ein Mensch tun soll, ist das Gute; was er meiden soll, ist das Beschämende.

↑ Kapitel 4

5. Das Leben im Hausstand (Verse 41–50)

41. Ein wahrer Haushalter ist den Menschen der drei anderen Lebensstände eine feste Stütze auf dem guten Weg. Erläuterung

42. Der Haushalter unterstützt die Entsagenden, die Bedürftigen und die Verstorbenen.

43. Ahnen, Götter, Gäste, Angehörige und sich selbst zu versorgen: Diese fünffache Pflicht steht für den Haushalter obenan.

44. Wer Unrecht scheut und seine Nahrung teilt, dessen Haus wird Bestand haben.

45. Wo das häusliche Leben Liebe und Tugend trägt, besitzt es seine rechte Beschaffenheit und seine Frucht.

46. Was gewinnt einer auf einem anderen Weg, wenn er sein häusliches Leben bereits tugendhaft führt?

47. Wer als Haushalter seiner natürlichen Pflicht gemäß lebt, ist der Erste unter allen, die nach Vollendung streben.

48. Ein häusliches Leben, das andere auf den rechten Weg führt und selbst nicht abweicht, übertrifft die Strenge der Asketen.

49. Das häusliche Leben heißt mit Recht Tugend; gut ist es, wenn andere daran nichts zu tadeln finden. Erläuterung

50. Wer auf Erden so lebt, wie es sich gebührt, wird unter die im Himmel wohnenden Götter gestellt.

↑ Kapitel 5

6. Die gute Lebensgefährtin (Verse 51–60)

51. Eine Frau mit häuslicher Tugend, die dem Einkommen ihres Mannes entsprechend wirtschaftet, ist eine wahre Lebensgefährtin.

52. Fehlt der Frau die häusliche Tugend, bleibt das Familienleben ohne Wert, welche Größe es sonst auch besitzen mag.

53. Was fehlt einem, dessen Frau vortrefflich ist? Was besitzt einer, dessen Frau ohne diese Vortrefflichkeit ist?

54. Was ist kostbarer als eine Frau, die die feste Kraft ehelicher Treue besitzt?

55. Sie verehrt keinen Gott, sondern erhebt sich, ihren Mann zu verehren: Spricht sie »Regne!«, fällt Regen. Erläuterung

56. Eine Ehefrau wahrt sich selbst, sorgt für ihren Mann und bewahrt unermüdlich den guten Ruf des Hauses.

57. Was nützt es, Frauen einzusperren und zu bewachen? Ihr bester Schutz ist ihre eigene sittliche Festigkeit. Erläuterung

58. Erfüllen Frauen ihre eheliche Verpflichtung, erlangen sie große Herrlichkeit in der Welt der Himmlischen. Erläuterung

59. Wessen Frau den guten Ruf nicht wahrt, kann vor seinen Verächtern nicht erhobenen Hauptes wie ein Löwe gehen.

60. Die Tugend der Ehefrau nennt man den Segen des Hauses; sein schönster Schmuck sind gute Kinder.

↑ Kapitel 6

7. Der Segen der Kinder (Verse 61–70)

61. Unter allen Gütern, die sich erwerben lassen, kennen wir kein höheres als verständige Kinder.

62. Wer untadelige, wohlgeratene Kinder besitzt, den berührt das Übel sieben Geburten hindurch nicht.

63. Die eigenen Kinder nennt man seinen Reichtum; der Reichtum eines jeden erwächst aus seinem eigenen Handeln.

64. Süßer als Nektar ist die Speise, in der die kleinen Hände der eigenen Kinder gespielt haben.

65. Die Berührung der Kinder erfreut den Körper, das Hören ihrer Worte erfreut das Ohr.

66. »Die Flöte ist süß, die Laute ist süß«, sagen jene, die das Lallen ihrer Kinder nicht gehört haben.

67. Der Vater erweist seinem Sohn Gutes, indem er ihn befähigt, in der Versammlung der Gelehrten vorne zu stehen.

68. Dass Kinder ihre Eltern an Einsicht übertreffen, erfreut alle Lebewesen dieser weiten Erde.

69. Größer als bei seiner Geburt ist die Freude der Mutter, wenn sie ihren Sohn einen vortrefflichen Menschen nennen hört.

70. Der Sohn dankt seinem Vater so, dass die Menschen fragen: »Welche Askese hat sein Vater für einen solchen Sohn geübt?«

↑ Kapitel 7

8. Liebe besitzen (Verse 71–80)

71. Gibt es einen Riegel, der Liebe einschließen könnte? Eine kleine Träne offenbart sie den anderen.

72. Die Lieblosen beanspruchen alles für sich; die Liebenden gehören selbst mit ihren Knochen anderen.

73. Die Verbindung des kostbaren Lebens mit dem Leib gilt als Frucht eines Lebens in Liebe. Erläuterung

74. Liebe erweckt Anteilnahme; daraus erwächst die unermessliche Kostbarkeit der Freundschaft.

75. Die Herrlichkeit derer, die in dieser Welt Freude erfahren, gilt als Frucht eines in Liebe gegründeten Lebens.

76. Nur Unverständige meinen, Liebe stütze allein die Tugend: Auch dem heldenhaften Mut ist sie eine Stütze. Erläuterung

77. Wie die Sonne das knochenlose Geschöpf versengt, so versengt die Tugend den Menschen ohne Liebe.

78. Ein Leben ohne Liebe im Herzen gleicht einem verdorrten Baum, der auf hartem, dürrem Boden ausschlagen soll.

79. Was nützen die äußeren Glieder dem, der das innere Glied, die Liebe, nicht besitzt?

80. Leben besteht auf dem Weg der Liebe; ohne sie ist der Körper nur ein mit Haut bedecktes Gerippe.

↑ Kapitel 8

9. Gastfreundschaft (Verse 81–90)

81. Der ganze Sinn häuslichen Lebens und Wirtschaftens liegt darin, Gäste aufzunehmen und zu versorgen.

82. Allein zu essen, während der Gast draußen wartet, ziemt sich nicht, selbst wenn die Speise Unsterblichkeit schenkte.

83. Wer täglich die ankommenden Gäste bewirtet, dessen Leben wird nicht durch Mangel zugrunde gehen.

84. Die Göttin des Glücks wohnt freudig im Haus dessen, der würdige Gäste mit freundlichem Gesicht empfängt.

85. Muss derjenige sein Feld noch besäen, der zuerst den Gast bewirtet und dann die übrige Speise isst?

86. Wer die gekommenen Gäste bewirtet und nach weiteren Ausschau hält, wird den Himmlischen ein willkommener Gast sein.

87. Für die Frucht des Gastopfers gibt es kein festes Maß: Sie bemisst sich nach der Würdigkeit der Gäste.

88. »Wir haben sorgsam gehütet und stehen nun ohne Hilfe da«, klagen jene, die das Gastopfer versäumten.

89. Armut mitten im Reichtum ist die Torheit, keine Gäste zu bewirten; sie findet sich bei den Unverständigen.

90. Die Anichamblüte welkt, wenn man an ihr riecht; der Gast welkt, wenn man ihm ein abgewandtes Gesicht zeigt.

↑ Kapitel 9

10. Freundliche Worte (Verse 91–100)

91. Freundliche Worte sind liebevoll und frei von Täuschung; sie kommen aus dem Mund derer, die das Wahre erkannt haben.

92. Freundliche Worte mit heiterem Gesicht sind noch besser als eine von Herzen gegebene Gabe.

93. Ein freundlicher Blick, ein offenes Gesicht und Worte, die gütig aus dem Herzen kommen: Das ist Tugend.

94. Die leidvolle Armut kommt nicht zu denen, deren freundliche Worte allen Menschen Freude schenken.

95. Bescheidenheit und freundliche Rede schmücken einen Menschen; anderer Schmuck ist kein wirklicher Schmuck.

96. Wer das Gute sucht und freundlich spricht, vermindert das Schlechte und lässt die Tugend wachsen.

97. Worte, die Gutes bewirken und ihre Freundlichkeit nicht verlieren, bringen Wohltat und sittlichen Gewinn.

98. Freundliche Worte ohne Niedrigkeit schenken Freude in diesem wie im kommenden Leben.

99. Wer die Freude freundlicher Worte kennt: Weshalb sollte er verletzend reden?

100. Unfreundliches zu sagen, wenn Freundliches bereitliegt, gleicht dem Pflücken unreifer Früchte, während reife vorhanden sind.

↑ Kapitel 10

11. Dankbarkeit (Verse 101–110)

101. Eine Hilfe, der keine eigene Hilfe vorausging, lässt sich selbst mit Himmel und Erde nicht vergelten.

102. Eine Hilfe zur rechten Zeit mag klein sein; ihr Wert ist größer als die Welt.

103. Wägt man den Wert einer Hilfe, die keine Gegenleistung berechnet, ist ihre Güte größer als das Meer.

104. Wer ihren Wert erkennt, schätzt eine Hilfe von der Größe eines Hirsekorns so hoch wie eine Palmyrapalme.

105. Der Wert einer Hilfe bemisst sich nicht allein an ihrem Umfang, sondern an der Würdigkeit dessen, der sie empfängt. Erläuterung

106. Vergiss die Gemeinschaft untadeliger Menschen nicht; verlasse nicht die Freunde, die dir in der Not beistanden.

107. Sieben Geburten hindurch erinnern sich die Guten an die Freundschaft derer, die ihre Tränen getrocknet haben.

108. Eine Wohltat zu vergessen ist nicht gut; ein erlittenes Unrecht sogleich zu vergessen ist gut.

109. Selbst ein tödlich verletzendes Unrecht schwindet, wenn man sich einer einzigen früheren Wohltat des Täters erinnert.

110. Wer jedes andere Gute zerstört hat, kann noch Rettung finden; wer Dankbarkeit zerstört, findet keine Rettung.

↑ Kapitel 11

12. Unparteilichkeit (Verse 111–120)

111. Unparteilichkeit ist ein hohes Gut, wenn man sie gegenüber allen Seiten gleichermaßen übt.

112. Der Wohlstand eines rechtschaffenen Menschen vergeht nicht; er bietet noch seinen Nachkommen Sicherheit.

113. Gib einen Gewinn, der die Gerechtigkeit verlässt, sogleich auf, selbst wenn er Vorteile brächte.

114. Ob Menschen gerecht oder ungerecht waren, erkennt man an dem, was sie hinterlassen. Erläuterung

115. Verlust und Gewinn bleiben niemandem erspart; ein unvoreingenommenes Herz ist der Schmuck der Weisen.

116. Wenn dein Herz die Gerechtigkeit verlässt und Unrecht tut, erkenne darin: »Ich gehe meinem Verderben entgegen.«

117. Die Welt sieht die Armut eines Menschen, der gerecht und tugendhaft lebt, nicht als Erniedrigung an.

118. Wie eine Waage auszugleichen und nach keiner Seite zu neigen: Das ist der Schmuck rechtschaffener Menschen.

119. Unverzerrte Rede ist Gerechtigkeit, wenn auch das Herz frei von einseitiger Neigung bleibt.

120. Rechter Handel besteht darin, das Gut anderer so sorgfältig wie das eigene zu behandeln.

↑ Kapitel 12

13. Selbstbeherrschung (Verse 121–130)

121. Selbstbeherrschung führt unter die Himmlischen; Unbeherrschtheit stürzt in tiefes Dunkel.

122. Hüte Selbstbeherrschung als deinen Schatz: Einen höheren Gewinn gibt es für das Leben nicht.

123. Wer erkennt, was zu erkennen ist, und sich entsprechend beherrscht, gewinnt durch diese einsichtige Selbstbeherrschung Ansehen.

124. Erhabener als ein Berg ist die Größe dessen, der fest in seinem Stand bleibt und sich beherrscht.

125. Demut steht allen gut; bei den Reichen ist sie ein zusätzlicher Reichtum.

126. Wer in einer Geburt die fünf Sinne wie eine Schildkröte einzieht, gewinnt Schutz für sieben Geburten.

127. Was immer du unbewacht lässt, bewache deine Zunge; sonst verstrickst du dich in Worten und erleidest Kummer.

128. Bringt auch nur ein böses Wort Schaden, kann dadurch alles Gute zunichte werden.

129. Die vom Feuer gebrannte Wunde heilt; die von der Zunge gebrannte Narbe heilt nicht.

130. Die Tugend sucht den Weg zu dem, der seinen Zorn hütet, gelernt hat und in Selbstbeherrschung lebt.

↑ Kapitel 13

14. Gute Lebensführung (Verse 131–140)

131. Weil gute Lebensführung Würde schenkt, soll man sie sorgsamer bewahren als das eigene Leben.

132. Hüte gute Lebensführung mit ganzer Mühe: Prüfst du auch alles andere, bleibt sie doch deine verlässliche Hilfe.

133. Gute Lebensführung ist wahrer Adel; schlechte Lebensführung erniedrigt die Herkunft.

134. Ein Brahmane kann vergessene heilige Lehre neu erlernen; verfehlt er aber die rechte Lebensführung, geht sein Geburtsadel verloren. Erläuterung

135. Wie der Neidische keinen bleibenden Wohlstand besitzt, gewinnt der Mensch ohne rechte Lebensführung keine Größe.

136. Die Standhaften weichen nicht von rechter Lebensführung ab, denn sie kennen die Schande, die aus Verfehlungen erwächst.

137. Gute Lebensführung bringt Größe; schlechte bringt Vorwürfe, die man sich nicht hätte zuziehen sollen.

138. Gute Lebensführung ist die Saat des Guten; schlechte Lebensführung trägt stets Leid.

139. Wer gute Lebensführung besitzt, lässt selbst aus Versehen kein böses Wort über seine Lippen kommen.

140. Wer nicht versteht, mit der Welt angemessen umzugehen, bleibt unwissend, mag er auch vieles gelernt haben.

↑ Kapitel 14

15. Die Frau eines anderen nicht begehren (Verse 141–150)

141. Die Torheit, die Frau eines anderen zu begehren, findet sich nicht bei denen, die Tugend und rechtes Wirtschaften verstehen.

142. Unter denen, die von der Tugend abweichen, ist keiner törichter als der Mann, der vor der Tür eines anderen dessen Frau begehrt.

143. Wer bei der Frau eines Menschen, der ihm vertraut, Böses betreibt, unterscheidet sich wahrlich nicht von einem Toten.

144. Was hilft einem alle Größe, wenn er ohne die geringste Gewissensprüfung zu der Frau eines anderen geht?

145. Wer den Ehebruch für eine Kleinigkeit hält, zieht sich eine Schande zu, die niemals vergeht.

146. Feindschaft, Schuld, Furcht und Schande: Diese vier verlassen den Ehebrecher nicht.

147. Ein tugendhafter Haushalter ist, wer die Frau eines anderen nicht begehrt.

148. Der große Mut, nicht nach der Frau eines anderen zu schauen, ist für die Guten zugleich Tugend und rechte Lebensführung.

149. Wer verdient in dieser meerumgebenen Welt alles Gute? Wer die Schulter der Frau eines anderen nicht umarmt.

150. Mag einer Tugend versäumen und Unrecht tun: Gut bleibt es, wenn er wenigstens die Frau eines anderen nicht begehrt.

↑ Kapitel 15

16. Geduld (Verse 151–160)

151. Die Erde trägt selbst jene, die sie aufgraben. Ebenso die eigenen Verächter zu ertragen ist höchste Tugend.

152. Ein erlittenes Unrecht zu dulden ist gut; es zu vergessen ist noch besser.

153. Armut in der Armut ist verweigerte Gastfreundschaft; Stärke unter den Starken ist Geduld mit den Unverständigen.

154. Willst du deine menschliche Größe ungeschmälert bewahren, so hüte die Geduld in deinem Handeln.

155. Die Vergeltenden schätzt man nicht; die Geduldigen bewahrt man im Herzen wie Gold.

156. Vergeltung schenkt Freude für einen Tag; Geduld bringt Hilfe und Ruhm, solange die Welt besteht.

157. Auch wenn andere dir Unrecht tun: Lass dich vom Leid nicht dazu bewegen, selbst gegen die Tugend zu handeln.

158. Besiege durch deine eigene sittliche Stärke jene, die dir in ihrem Hochmut Unrecht zufügen.

159. Wer die verletzenden Worte der Entgleisten erträgt, besitzt die Reinheit der Entsagenden.

160. Groß sind jene, die fastend Hunger ertragen; größer noch jene, die die harten Worte anderer ertragen.

↑ Kapitel 16

17. Freiheit von Neid (Verse 161–170)

161. Nimm dir als Maßstab guter Lebensführung ein Herz, in dem kein Neid wohnt.

162. Unter allen erreichbaren Vorzügen gibt es keinen wie die Freiheit von Neid gegenüber jedermann.

163. Wer den Wohlstand anderer missgönnt, statt sich daran zu freuen, begehrt weder Tugend noch wahren Gewinn.

164. Wer das Leid kennt, das aus Verfehlungen erwächst, tut aus Neid keine unrechtmäßigen Taten.

165. Den Neidischen genügt ihr Neid zum Verderben: Er richtet sie zugrunde, selbst wenn ihre Feinde versagen.

166. Wer eine Gabe an andere missgönnt, dessen Angehörige werden ohne Kleidung und Nahrung zugrunde gehen.

167. Die Glücksgöttin erträgt den Neidischen nicht; sie überlässt ihn ihrer älteren Schwester, der Armut.

168. Der Unhold Neid vernichtet den Wohlstand und treibt den Menschen auf den Weg des Verderbens.

169. Der Wohlstand des Neidischen und die Not des Rechtschaffenen geben zu ernstem Nachdenken Anlass.

170. Noch nie sind Neidische durch Neid groß geworden; noch nie gingen Neidlose durch ihre Neidlosigkeit zugrunde.

↑ Kapitel 17

18. Fremdes Gut nicht begehren (Verse 171–180)

171. Wer die Gerechtigkeit verlässt und fremdes Gut begehrt, zerstört sein Haus und zieht sich sogleich Schuld zu.

172. Wer sich vor Ungerechtigkeit schämt, begeht nicht aus Gewinnsucht Taten, die Schande bringen.

173. Wer die bleibende Freude sucht, tut um eines kleinen Genusses willen nichts Unrechtes.

174. Auch wenn sie nichts besitzen, begehren die klar Sehenden, die ihre Sinne bezwungen haben, kein fremdes Gut.

175. Was nützt scharfe, umfassende Einsicht, wenn einer aus Habgier gegen jedermann verständnislos handelt?

176. Wer auf dem Weg des Erbarmens steht, aber nach Besitz giert und Böses plant, geht zugrunde.

177. Begehre keinen Gewinn aus Habgier: Wenn du seine Früchte genießt, findest du darin keinen Segen.

178. Was bewahrt den Reichtum vor Verlust? Nicht nach dem Gut anderer zu verlangen.

179. Die Glücksgöttin kennt den Weg zu den Einsichtigen, die um die Tugend wissen und fremden Besitz nicht begehren.

180. Unbedachte Habgier bringt Verderben; die innere Größe des Nichtbegehrens bringt Sieg.

↑ Kapitel 18

19. Nicht hinterrücks schlecht reden (Verse 181–190)

181. Mag jemand Tugend weder lehren noch üben: Gut ist es, wenn man von ihm sagt, er rede nicht hinterrücks schlecht.

182. Hinter dem Rücken zu schmähen und ins Gesicht heuchlerisch zu lächeln ist schlimmer, als die Tugend zu leugnen und Böses zu tun.

183. Besser als ein Leben mit Verleumdung und Lüge ist der Tod: Er brächte noch den von der Tugend verheißenen Gewinn.

184. Magst du jemandem ins Gesicht hart widersprechen: Rede hinter seinem Rücken nichts, dessen Folgen du nicht bedenken willst.

185. Dass einer Tugend nur im Mund führt, verrät die Niedertracht seines hinterrücks gesprochenen Tadels.

186. Wer die Fehler anderer ausbreitet, dessen eigene schlimmste Fehler werden herausgesucht und öffentlich genannt.

187. Mit entzweiender Rede trennen sie selbst Freunde: Sie verstehen nicht, durch heitere Worte Freundschaft zu stiften.

188. Was werden jene erst Fremden antun, die schon die Fehler ihrer engsten Vertrauten verbreiten?

189. Trägt die Erde den Verleumder etwa nur deshalb, weil sie ihr Dulden als Tugend betrachtet?

190. Sähe man die eigenen Fehler wie die Fehler der anderen, welches Unheil könnte das kostbare Leben noch treffen?

↑ Kapitel 19

20. Keine nutzlosen Worte sprechen (Verse 191–200)

191. Wer vor vielen unnütz redet und ihren Unwillen erregt, wird von allen geringgeschätzt.

192. Vor vielen Menschen Unnützes zu reden ist schlimmer, als Freunden eine Unfreundlichkeit zu erweisen.

193. Wer sich ausführlich in nutzloser Rede ergeht, verrät damit selbst seinen Mangel an gutem Urteil.

194. Nutzlose, unfeine Worte vor vielen erfreuen niemanden und entfernen den Sprecher vom Guten.

195. Reden Menschen von guter Wesensart unnütze Worte, verlieren sie Würde und Ansehen.

196. Nenne den Schwätzer nicht einen Menschen; nenne ihn die Spreu unter den Menschen.

197. Mögen die Weisen einmal Unangenehmes sagen: Gut ist, dass sie nichts Nutzloses sagen.

198. Die Einsichtigen, die nach seltenem Gewinn suchen, sprechen keine Worte ohne gewichtigen Nutzen.

199. Wer klar sieht und von Täuschung frei ist, spricht selbst versehentlich nichts Sinnloses.

200. Sprich Worte, die Nutzen haben; sprich keine Worte ohne Nutzen.

↑ Kapitel 20

21. Scheu vor bösen Taten (Verse 201–210)

201. Die an böse Taten Gewöhnten fürchten sich nicht; die Edlen fürchten schon die Verblendung zum Bösen.

202. Weil böse Taten Böses hervorbringen, soll man sie mehr fürchten als Feuer.

203. Als Gipfel aller Einsicht gilt, selbst denen kein Böses zu tun, die einem feindlich begegnen.

204. Plane nicht einmal gedankenlos das Verderben eines anderen; sonst plant die Tugend dein eigenes Verderben.

205. Tu nichts Böses mit der Begründung, du seiest arm; tust du es, wirst du noch ärmer.

206. Wer nicht will, dass ihn Leiden heimsuchen, darf anderen nichts Böses zufügen.

207. Vor anderen Feinden mag man entkommen; die Feindschaft der eigenen Taten folgt einem unablässig bis zum Untergang.

208. Das Verderben folgt den Übeltätern wie ihr Schatten, der ihre Füße niemals verlässt.

209. Wenn du dich selbst liebst, tu keinem anderen auch nur das geringste Böse.

210. Wisse: Vor dem Verderben bewahrt bleibt, wer nicht vom Weg abweicht, um Böses zu tun.

↑ Kapitel 21

22. Verantwortliche Hilfsbereitschaft (Verse 211–220)

211. Hilfsbereitschaft verlangt keine Gegenleistung. Was gibt die Welt der Regenwolke zurück?

212. Aller durch beharrliche Mühe erworbene Wohlstand soll dazu dienen, würdigen Menschen hilfreich zu sein.

213. Weder in dieser Welt noch bei den Himmlischen findet man leicht ein Gut, das tätiger Hilfsbereitschaft gleichkommt.

214. Wer seine Verantwortung für andere erkennt, lebt wirklich; wer sie nicht erkennt, zählt zu den Toten.

215. Der Wohlstand eines einsichtigen, hilfsbereiten Menschen gleicht dem gefüllten Wasserbecken eines Dorfes.

216. Gelangt Wohlstand zu einem hilfsbereiten Menschen, gleicht er einem fruchtbeladenen Baum mitten im Ort.

217. Reichtum in der Hand eines großherzigen Menschen gleicht einem Heilbaum, dessen Teile allesamt Nutzen bringen.

218. Wer seine Pflicht kennt, lässt auch in Zeiten des Mangels nicht von der Hilfsbereitschaft ab.

219. Für den Hilfsbereiten besteht Armut darin, das Gute nicht mehr tun zu können, das er tun möchte.

220. Brächte Hilfsbereitschaft Verlust, wäre dieser Verlust es wert, sich selbst dafür zu verkaufen.

↑ Kapitel 22

23. Freigebigkeit (Verse 221–230)

221. Den Armen zu geben ist wahres Schenken; jede andere Gabe zielt auf eine bemessene Gegenleistung.

222. Auch wenn Nehmen ein guter Weg hieße, wäre es schlecht; auch ohne einen Himmel wäre Geben gut.

223. Nicht kläglich »Ich habe nichts« zu sagen, sondern zu geben: Das kennzeichnet einen Menschen edler Herkunft.

224. Das Bitten eines Bedürftigen schmerzt, bis man sein erfreutes Gesicht sieht.

225. Die Kraft der Asketen liegt darin, Hunger zu ertragen; größer ist die Kraft derer, die den Hunger anderer stillen.

226. Den vernichtenden Hunger Bedürftiger zu stillen: Dort legt man seinen Reichtum sicher an.

227. Wer seine Nahrung regelmäßig teilt, den berührt die brennende Krankheit Hunger nicht.

228. Kennen die Hartherzigen, die ihren Besitz horten und verlieren, die Freude des Schenkens nicht?

229. Den angehäuften Vorrat allein zu verzehren ist wahrlich bitterer, als betteln zu müssen.

230. Nichts ist bitterer als der Tod; selbst er wird süß, wenn man anderen nichts mehr geben kann.

↑ Kapitel 23

24. Guter Ruf (Verse 231–240)

231. Gib und lebe so, dass man dich mit Achtung nennt: Einen größeren Ertrag hat das Leben nicht.

232. Was immer Menschen preisen, es läuft auf den Ruhm dessen hinaus, der den Bittenden hilft.

233. Außer hohem, unvergleichlichem Ruhm bleibt nichts in dieser Welt unvergänglich bestehen.

234. Wer auf Erden weithin bleibenden Ruhm gewinnt, dem gibt die Himmelswelt selbst vor ihren Weisen den Vorrang.

235. Ein Verlust, der Ansehen mehrt, und ein Tod, der Fortbestand schenkt, gelingen nur den wahrhaft Einsichtigen.

236. Wenn du hervortrittst, tritt mit ruhmwürdigen Eigenschaften hervor; ohne sie wäre es besser, nicht hervorzutreten. Erläuterung

237. Wer nicht achtenswert zu leben vermag: Warum beklagt er seine Verächter, statt das eigene Versagen zu beklagen?

238. Keinen guten Ruf zu hinterlassen gilt den Menschen dieser Welt als Schande.

239. Selbst die fruchtbare Erde verliert ihren Ertrag, wenn sie einen Körper ohne guten Ruf trägt.

240. Es leben jene, die ohne Schande leben; wer ohne guten Ruf lebt, lebt nicht wirklich.

↑ Kapitel 24

25. Erbarmen (Verse 241–250)

241. Der Reichtum des Erbarmens ist Reichtum über allen Reichtümern; materiellen Besitz haben auch die Niedrigen.

242. Prüfe den guten Weg und übe Erbarmen: So viele Wege du auch untersuchst, dieses bleibt deine Hilfe.

243. Ein Herz voller Erbarmen gelangt nicht in die leidvolle Welt der Finsternis.

244. Wer Erbarmen übt und Lebewesen schützt, den trifft, so heißt es, keine Tat, um derentwillen sein eigenes Leben zittern müsste.

245. Die große, vom Wind durchwehte Erde bezeugt: Für den Erbarmungsvollen gibt es kein vernichtendes Leid.

246. Wer das Erbarmen verlässt und grausam handelt, hat, so heißt es, den wahren Wert verloren und vergessen.

247. Wie diese Welt den Mittellosen verschlossen bleibt, so jene Welt den Menschen ohne Erbarmen.

248. Wer Besitz verliert, kann wieder aufblühen; wer das Erbarmen verliert, ist ganz verarmt und findet schwer zurück.

249. Die Tugend eines Menschen ohne Erbarmen gleicht bei genauer Prüfung der Wahrheitserkenntnis eines Menschen ohne Einsicht.

250. Wenn du gegen einen Schwächeren vorgehst, erinnere dich daran, wie du selbst vor einem Stärkeren gestanden hast.

↑ Kapitel 25

26. Auf Fleisch verzichten (Verse 251–260)

251. Wie könnte Erbarmen in dem wohnen, der fremdes Fleisch isst, um sein eigenes Fleisch zu vermehren?

252. Wer Besitz nicht hütet, beherrscht ihn nicht; wer Fleisch isst, beherrscht den Weg des Erbarmens nicht.

253. Das Herz dessen, der den Körper eines anderen genussvoll isst, neigt ebenso wenig zum Guten wie das Herz eines Bewaffneten.

254. Erbarmen heißt Nichttöten, sein Gegenteil Töten; das dadurch gewonnene Fleisch zu essen ist kein gutes Handeln.

255. Das Bestehen des Lebens beruht auf dem Nichtessen von Fleisch; wer es isst, den gibt der Höllenschlund nicht frei.

256. Tötete die Welt nicht um des Essens willen, würde niemand um des Gewinns willen Fleisch verkaufen.

257. Fleisch ist die Wunde eines anderen Lebewesens: Wer das erkennt, soll es nicht essen.

258. Die von Verblendung befreiten Klarsehenden essen kein Fleisch, aus dem das Leben gewichen ist.

259. Auf das Töten und Verzehren auch nur eines Lebewesens zu verzichten ist besser, als in tausend Opferfeuern Gaben zu verbrennen.

260. Alle Lebewesen falten verehrend ihre Hände vor dem, der nicht tötet und auf Fleisch verzichtet.

↑ Kapitel 26

27. Askese (Verse 261–270)

261. Eigenes Leid zu ertragen und anderen Lebewesen kein Leid zuzufügen: Darin besteht das Wesen der Askese.

262. Askese gelingt denen, die ihre innere Befähigung besitzen; ohne diese Befähigung ist ihr Unternehmen vergeblich.

263. Haben die anderen ihre eigene Askese vergessen, weil sie sich um die Versorgung der Entsagenden kümmern wollen?

264. Wollen die Asketen Gegner überwinden oder Freunde erhöhen, vermögen sie es durch ihre asketische Kraft.

265. Weil sich durch Askese die ersehnten Ziele erreichen lassen, wird sie schon in dieser Welt eifrig geübt.

266. Wer Askese übt, erfüllt seine eigentliche Aufgabe; die anderen schaden sich, gefangen in ihren Begierden.

267. Wie Gold im Feuer heller glänzt, erstrahlen jene, die die brennende Mühe der Askese ertragen.

268. Wer Herr seines eigenen Lebens geworden ist, den verehren alle anderen Lebewesen.

269. Wer die volle Kraft der Askese erreicht hat, vermag selbst den Tod zu überwinden.

270. Weil wenige Askese üben und viele sie unterlassen, gibt es viele Bedürftige und wenige Begüterte.

↑ Kapitel 27

28. Heuchelei vermeiden (Verse 271–280)

271. Über die geheuchelte Lebensführung des Betrügers lachen in seinem Inneren die fünf Elemente.

272. Was nützt ein himmelhoher heiliger Anschein, wenn das eigene Herz um die begangene Schuld weiß?

273. Der schwache Mensch im Gewand der Stärke gleicht einer Kuh, die in einem Tigerfell weidet.

274. Unter der Maske der Askese Böses zu tun gleicht einem Jäger, der sich im Gebüsch versteckt und Vögel fängt.

275. Wer sagt »Wir haben entsagt« und heuchlerisch lebt, wird später vielfach klagen: »Was haben wir getan!«

276. Niemand ist hartherziger als jene, die im Herzen nicht entsagen und doch als Entsagende täuschend leben.

277. Manche leuchten außen wie die rote Kunitribeere, sind aber innen schwarz wie deren Spitze.

278. Viele tragen ein beflecktes Herz und verbergen sich hinter dem Anschein der Reinheit durch heiliges Baden.

279. Der gerade Pfeil ist grausam, die gekrümmte Laute wohltuend: Beurteile Menschen ebenso nach der Wirkung ihrer Taten.

280. Weder ein kahl geschorener Kopf noch verfilztes Haar ist nötig, wenn man das von der Welt getadelte Handeln aufgibt.

↑ Kapitel 28

29. Nicht stehlen (Verse 281–290)

281. Wer nicht verachtet werden will, bewahre sein Herz davor, auch nur das Geringste stehlen zu wollen.

282. Schon der böse Gedanke ist schlecht: Denke nicht daran, fremdes Gut durch Täuschung zu nehmen.

283. Durch Diebstahl erworbener Besitz scheint zu wachsen, wird aber am Ende ganz zugrunde gehen.

284. Die leidenschaftliche Lust am Stehlen bringt, wenn sie reift, unaufhörliches Leid hervor.

285. Wer auf die Unachtsamkeit eines anderen wartet, um dessen Gut zu nehmen, kennt weder Erbarmen noch Liebe.

286. Wer am Stehlen hängt, kann nicht innerhalb des rechten Maßes leben.

287. Die dunkle Kunst des Stehlens hat keinen Platz bei denen, die die Kraft des rechten Maßes lieben.

288. Wie Tugend im Herzen der Maßvollen wohnt, so wohnt Täuschung im Herzen der im Stehlen Geübten.

289. Wer nur das Stehlen versteht, geht zugrunde, sobald er das rechte Maß überschreitet.

290. Den Dieben entgleitet schon ihr irdisches Leben; den Nichtstehlenden entgleitet selbst die Welt der Himmlischen nicht.

↑ Kapitel 29

30. Wahrhaftigkeit (Verse 291–300)

291. Was heißt Wahrhaftigkeit? Worte zu sprechen, die keinerlei Schaden bewirken.

292. Selbst eine Unwahrheit nimmt den Rang der Wahrheit ein, wenn sie ein makelloses Gutes bewirkt.

293. Sprich keine Lüge, um die dein Herz weiß: Nach der Lüge wird dein eigenes Herz dich verbrennen.

294. Wer im Herzen nicht lügt, lebt in den Herzen aller Menschen.

295. Wer mit Herz und Mund wahrhaftig spricht, übertrifft jene, die Askese üben und Gaben geben.

296. Kein Ruhm gleicht dem Ruhm der Wahrhaftigkeit; ohne weitere Mühe bringt sie alle Tugenden hervor.

297. Wer nie, niemals lügt, braucht die anderen Tugenden nicht eigens zu üben.

298. Wasser reinigt das Äußere; Wahrhaftigkeit offenbart die Reinheit des Inneren.

299. Nicht jedes Licht ist wirklich ein Licht; das Licht der Wahrhaftigkeit ist das Licht der Weisen.

300. Unter allem, was wir als wahr erkannt haben, gibt es nichts Besseres als Wahrhaftigkeit.

↑ Kapitel 30

31. Zorn vermeiden (Verse 301–310)

301. Zorn beherrscht, wer ihn dort bezwingt, wo er Schaden anrichten könnte. Wo er machtlos bleibt, was macht es aus, ihn zu zügeln oder ihm nachzugeben?

302. Zorn gegen Stärkere ist schlimm; gegen Schwächere gibt es nichts Schlimmeres als ihn.

303. Vergiss den Zorn gegen jeden Menschen: Aus ihm entstehen alle weiteren Übel.

304. Gibt es einen anderen Feind wie den Zorn, der das Lächeln und die Freude vernichtet?

305. Willst du dich selbst schützen, schütze dich vor Zorn; ungehütet vernichtet er dich selbst.

306. Der Zorn verbrennt den, der ihm anhaftet, und versengt noch das rettende Floß seiner Angehörigen.

307. Wer Zorn für eine Stärke hält, geht sicher zugrunde, wie die Hand sicher schmerzt, die auf den Erdboden schlägt.

308. Mag einer dir Leid wie ein gebündeltes Feuer zufügen: Gut ist es, bei der Begegnung den Zorn zu meiden.

309. Alles Erwünschte erreicht sogleich, wer in seinem Herzen dem Zorn keinen Raum gibt.

310. Die vom Zorn Überwältigten gleichen Toten; wer ihn aufgegeben hat, gleicht den wahrhaft Entsagenden.

↑ Kapitel 31

32. Kein Leid zufügen (Verse 311–320)

311. Selbst für reichen, ehrenvollen Gewinn niemandem Leid zuzufügen: Das ist der Grundsatz der Makellosen.

312. Selbst denen, die aus Feindschaft Leid zufügten, kein Leid zu erwidern: Das ist der Grundsatz der Makellosen.

313. Wer selbst den unprovozierten Angreifern Leid zurückgibt, zieht sich unausweichlichen Kummer zu.

314. Bestrafe jene, die dir wehgetan haben, indem du ihnen Gutes tust, sodass sie sich schämen; dann lass die Sache los.

315. Was nützt Einsicht, wenn man das Leid anderer nicht wie das eigene Leid zu verhüten sucht?

316. Was du als leidvoll für dich erkannt hast, sollst du anderen nicht antun.

317. Keinem Menschen jemals auch nur das kleinste bewusst verletzende Unrecht zuzufügen ist die höchste Tugend.

318. Wer weiß, wie sehr sein eigenes Leben leidet: Weshalb fügt er anderem Leben Leid zu?

319. Wer anderen am Morgen Leid zufügt, den trifft am Abend das Leid von selbst.

320. Alles Leid fällt auf die zurück, die Leid verursachen; wer frei von Leid sein will, fügt keines zu.

↑ Kapitel 32

33. Nicht töten (Verse 321–330)

321. Was ist tugendhaftes Handeln? Nichttöten. Töten zieht alle anderen Übel nach sich.

322. Die Nahrung teilen und die vielfältigen Lebewesen erhalten: Das steht an der Spitze aller in Schriften gesammelten Tugenden.

323. Unvergleichlich gut ist das Nichttöten; danach folgt die Wahrhaftigkeit.

324. Was heißt guter Weg? Der Weg, der darüber wacht, kein einziges Lebewesen zu töten.

325. Unter allen, die aus Furcht vor vergänglichem Dasein entsagen, steht am höchsten, wer das Töten fürchtet und Nichttöten wahrt.

326. Der lebensraubende Tod nähert sich nicht dem Leben dessen, der auf dem Weg des Nichttötens bleibt.

327. Auch wenn du dein eigenes Leben verlierst, vollbringe keine Tat, die einem anderen sein kostbares Leben nimmt.

328. Mag Töten noch so großen Gewinn verheißen: Den Edlen gilt ein durch Töten gewonnener Vorteil als niedrig.

329. Wer das Töten zu seinem Gewerbe macht, gilt denen, die Niedertracht erkennen, als jemand, der einem niedrigen Gewerbe nachgeht.

330. Von Menschen mit krankem Körper und elendem Leben heißt es, sie hätten einst Leben vom Körper getrennt. Erläuterung

↑ Kapitel 33

34. Vergänglichkeit (Verse 331–340)

331. Vergängliches für dauerhaft zu halten ist die niedrigste Form des Unverstands.

332. Reichtum sammelt sich wie Zuschauer bei einem Schauspiel; sein Schwinden gleicht dem Auseinandergehen der Menge.

333. Reichtum bleibt nicht. Wenn du ihn erlangst, vollbringe sogleich etwas, das Bestand hat.

334. Was sich als ein einzelner Tag zeigt, ist für den Einsichtigen eine Klinge, die das Leben abschneidet.

335. Tu rasch Gutes, bevor die Zunge versagt und das letzte keuchende Atmen aufsteigt.

336. »Gestern war er noch da, heute ist er nicht mehr«: Das ist die große Besonderheit dieser Welt.

337. Menschen wissen nicht, ob sie noch einen Augenblick leben, und hegen doch unzählige Millionen Gedanken.

338. Wie ein Vogel die leere Schale zurücklässt und davonfliegt, so ist die Verbindung zwischen Körper und Leben. Erläuterung

339. Der Tod gleicht dem Einschlafen; die Geburt gleicht dem Erwachen aus dem Schlaf.

340. Hat das Leben, das im Körper nur vorübergehend wohnt, denn nirgends eine bleibende Wohnung gefunden?

↑ Kapitel 34

35. Entsagung (Verse 341–350)

341. Von welchem Ding man sich auch löst: Durch dieses Ding erleidet man keinen Schmerz mehr.

342. Nach dem Loslassen gibt es viele Freuden. Wünschst du sie, so entsage, solange die Möglichkeit besteht.

343. Bezwinge die fünf Sinne und gib zugleich alles auf, was ihre Begierden nährt.

344. Besitzlosigkeit entspricht der Askese; irgendein Besitz führt erneut in Verstrickung und Verblendung.

345. Wer weitere Geburten abschneiden will, dem ist schon der Körper zu viel: Wozu noch andere Bindungen hinzufügen?

346. Wer den Hochmut des »Ich« und »Mein« abschneidet, tritt in eine Welt ein, die selbst die Himmlischen überragt.

347. Die Leiden lassen jene nicht los, die ihrerseits ihre Anhaftungen nicht loslassen.

348. Wer vollständig entsagt, hat das Höchste erreicht; die anderen irren umher, im Netz der Verblendung gefangen.

349. Erst wenn Anhaftung verschwindet, endet die Geburt; andernfalls zeigt sich immer wieder Vergänglichkeit.

350. Halte dich an den, der an nichts haftet. Ergreife diesen Halt, um alle anderen Bindungen loszulassen. Erläuterung

↑ Kapitel 35

36. Das Wirkliche erkennen (Verse 351–360)

351. Nichtwirkliches für wirklich zu halten ist die Verblendung, aus der leidvolle Geburten entstehen.

352. Wer die Täuschung verliert und klar sieht, lässt das Dunkel hinter sich und empfängt Freude.

353. Den von Zweifel befreiten Klarsehenden ist der Himmel näher als die Erde.

354. Selbst vollendete Erkenntnis durch die fünf Sinne nützt denen nichts, die das Wirkliche nicht erkennen.

355. Welcher Art ein Ding auch erscheint: Sein wirkliches Wesen zu erkennen ist Einsicht.

356. Wer hier lernt und das Wirkliche erkennt, gelangt auf einen Weg, von dem es keine Rückkehr gibt.

357. Hat das Herz gründlich geprüft und das wahrhaft Seiende erkannt, braucht es keine weitere Geburt zu bedenken.

358. Die Torheit der Geburt zu überwinden und das erhabene Wirkliche zu erkennen ist wahre Einsicht.

359. Erkenne den tragenden Grund und lebe ohne Anhaftung; dann finden die Leiden, die dich sonst bedrängen, keinen Halt mehr.

360. Wenn Begehren, Zorn und Verblendung selbst dem Namen nach verschwinden, verschwindet auch das daraus entstehende Leid.

↑ Kapitel 36

37. Begehren abschneiden (Verse 361–370)

361. Begehren gilt als die Saat, die allen Lebewesen zu jeder Zeit unaufhörlich neue Geburten bringt.

362. Wenn du etwas begehrst, begehre das Ende der Geburt; es kommt, wenn du das Nichtbegehren begehrst.

363. Kein Reichtum gleicht hier der Wunschlosigkeit; auch in jener Welt gibt es nichts Vergleichbares.

364. Reinheit besteht in der Freiheit vom Begehren; sie erwächst aus dem Verlangen nach Wahrheit.

365. Frei nennt man die vom Begehren Freien; die anderen sind, was sie auch aufgegeben haben, nicht wirklich frei.

366. Das Begehren wachsam zu fürchten ist Tugend; denn es ist das Begehren, das einen Menschen betrügt.

367. Schneidet einer das Begehren vollständig ab, kommen ihm die zum Heil führenden Taten auf seinem Weg entgegen.

368. Wer nicht begehrt, hat kein Leid; wo Begehren besteht, wächst das Leid immer weiter.

369. Wird das Begehren, das Leid im Leiden, vernichtet, strömt die Freude ohne Unterbrechung.

370. Gibt man das seiner Natur nach unersättliche Begehren auf, schenkt dies sogleich unerschöpfliche Erfüllung.

↑ Kapitel 37

38. Das Geschick (Verse 371–380)

371. Ein dem Gewinn günstiges Geschick bringt Tatkraft; ein zum Verlust führendes Geschick bringt Trägheit.

372. Ein verlustbringendes Geschick macht töricht; ein glückbringendes Geschick erweitert die Einsicht.

373. Mag einer viele feinsinnige Schriften studieren: Seine ihm eigene Erkenntnis bleibt maßgeblich.

374. Zweierlei ist in dieser Welt verschieden verteilt: Reichtum zu besitzen und klare Einsicht zu haben.

375. Beim Erwerb von Reichtum kann alles Gute schlecht und alles Schlechte gut werden.

376. Was einem nicht bestimmt ist, bleibt trotz aller Fürsorge nicht; was einem bestimmt ist, geht selbst weggeworfen nicht verloren.

377. Selbst wer Millionen aufgehäuft hat, genießt nur, was der Zuteilende ihm zugemessen hat.

378. Die Mittellosen würden zu Entsagenden, wenn das Geschick sie nicht weiter das ihnen zugemessene Leid erfahren ließe.

379. Wer das Glück freudig annimmt: Weshalb quält er sich, wenn Unglück kommt?

380. Was ist mächtiger als das Geschick? Welchen Ausweg man auch ersinnt, es ist einem schon zuvorgekommen.

↑ Kapitel 38

Buch II – Gesellschaft, Verantwortung und Wohlstand – Poruṭpāl

39. Die Würde des Herrschers (Verse 381–390)

381. Heer, Volk, Vorräte, Minister, Verbündete und Festung: Wer diese sechs besitzt, ist ein Löwe unter den Königen.

382. Furchtlosigkeit, Freigebigkeit, Einsicht und Tatkraft: Diese vier müssen das Wesen eines Königs ausmachen.

383. Wachsamkeit, Bildung und Mut dürfen dem Herrscher eines Landes niemals fehlen.

384. Ein wahrer König weicht nicht von der Tugend ab, beseitigt Unrecht und wahrt eine ehrenhafte, ungebrochene Tapferkeit.

385. Ein König versteht es, Mittel zu erschließen, zu erwerben, zu bewahren und zum rechten Zweck zu verteilen.

386. Die Welt rühmt das Land eines Königs, der leicht zugänglich ist und keine harten Worte spricht.

387. Wer mit freundlicher Rede gibt und schützt, dessen Willen folgt die ganze Welt.

388. Ein König, der gerecht regiert und sein Volk schützt, wird von den Menschen wie ein göttlicher Herr geachtet.

389. Unter dem Schirm des Königs, der auch kränkende Worte erträgt, findet die Welt Schutz.

390. Freigebigkeit, Güte, gerechtes Zepter und Fürsorge für das Volk: Wer diese vier besitzt, leuchtet unter den Königen.

↑ Kapitel 39

40. Bildung (Verse 391–400)

391. Lerne gründlich und fehlerfrei, was zu lernen ist; danach lebe diesem Wissen entsprechend.

392. Zahlen und Buchstaben sind, so heißt es, die beiden Augen des lebenden Menschen.

393. Die Gebildeten nennt man sehend; die Ungebildeten tragen nur zwei Wunden im Gesicht.

394. Freudig zusammenkommen und so auseinandergehen, dass man sich nacheinander sehnt: Das ist die Art der Gelehrten.

395. Wie Bedürftige vor Wohlhabenden stehen die Lernenden bescheiden vor ihren Lehrern; niedriger stehen jene, die nicht lernen.

396. Je tiefer man im Sand gräbt, desto mehr Wasser quillt hervor; je mehr man lernt, desto mehr Einsicht entsteht.

397. Dem Gebildeten wird jedes Land zur Heimat und jeder Ort zum eigenen. Warum bleibt einer bis zum Tod ungebildet?

398. Was man in einer Geburt lernt, dient einem als Schutz in sieben Geburten.

399. Die Lernenden wünschen weiterzulernen, wenn sie sehen, dass ihre eigene Freude auch der Welt Freude bereitet.

400. Bildung ist der unvergängliche, kostbare Reichtum des Menschen; andere Besitztümer sind kein solcher Reichtum.

↑ Kapitel 40

41. Unbildung (Verse 401–410)

401. Ohne umfassendes Wissen vor einer Versammlung zu reden gleicht einem Würfelspiel ohne Spielfeld.

402. Der Ungebildete, der öffentlich reden will, gleicht einer Frau ohne Brüste, die ihre Weiblichkeit begehrt. Erläuterung

403. Auch Ungebildete können vortrefflich sein, wenn sie vor Gelehrten schweigen können.

404. Mag ein Ungebildeter von Natur aus noch so klug sein: Die Einsichtigen erkennen das nicht als gereifte Bildung an.

405. Die Selbstüberschätzung des Ungebildeten schwindet, sobald er im Gespräch auf andere trifft.

406. Von den Ungebildeten lässt sich nur sagen, dass sie existieren: Sie gleichen unfruchtbarem Brachland.

407. Die Schönheit eines Menschen ohne feine, durch Bildung gewonnene Einsicht gleicht der einer bemalten Tonfigur.

408. Reichtum bei Ungebildeten ist leidvoller als Armut bei Gebildeten.

409. Ungebildete hoher Herkunft erreichen nicht die Würde von Gebildeten niedriger Herkunft. Erläuterung

410. Wie Tiere neben Menschen stehen Ungebildete neben denen, die sich in glänzenden Schriften gebildet haben.

↑ Kapitel 41

42. Zuhören und Lernen (Verse 411–420)

411. Der durch Zuhören gewonnene Reichtum ist der Reichtum unter den Reichtümern; er steht über allen anderen.

412. Wenn es keine Nahrung für das Ohr gibt, darf man auch dem Magen ein wenig geben.

413. Wer auf Erden die Nahrung des Hörens genießt, gleicht den Himmlischen, die von Opfergaben leben.

414. Auch wenn du nicht selbst gelernt hast, höre den Wissenden zu: Das wird dir in der Schwäche zum stützenden Stab.

415. Die Worte guter Menschen gleichen einem Stab auf schlüpfrigem Boden.

416. Höre Gutes, selbst wenn es nur wenig ist; auch dieses Wenige verleiht große Würde.

417. Wer gründlich geprüft und viel gehört hat, redet selbst bei einem Irrtum nicht töricht.

418. Ein Ohr, das sich der Unterweisung nicht geöffnet hat, ist taub, obwohl es Geräusche hört.

419. Wer nicht gelernt hat, aufmerksam und fein zu hören, findet schwer zu bescheidener Rede.

420. Was bedeutet Leben oder Sterben bei denen, die nur mit dem Mund schmecken, aber nicht mit dem Ohr?

↑ Kapitel 42

43. Einsicht (Verse 421–430)

421. Einsicht ist eine Waffe gegen den Untergang und eine innere Festung, die Feinde nicht zerstören können.

422. Den Geist nicht überallhin laufen zu lassen, ihn vom Schlechten fernzuhalten und auf das Gute zu richten ist Einsicht.

423. Von wem immer du etwas hörst: Darin das Wahre zu erkennen ist Einsicht.

424. Selbst verständlich zu sprechen und in fremder Rede den feinen Sinn zu erkennen ist Einsicht.

425. Die Freundschaft der Großen zu gewinnen ist Einsicht; sie zu bewahren, ohne wie eine Blüte aufzugehen und sich wieder zu schließen, ist ebenfalls Einsicht.

426. Zu verstehen, wie die Welt sich bewegt, und angemessen mit ihr zu leben ist Einsicht.

427. Die Einsichtigen erkennen, was kommen wird; die Unverständigen vermögen es nicht.

428. Nicht zu fürchten, was zu fürchten ist, ist Torheit; das Furchtbare zu fürchten ist die Aufgabe der Einsichtigen.

429. Wer vorausschauend erkennt und sich schützt, wird nicht von erschütterndem Unheil überrascht.

430. Wer Einsicht besitzt, besitzt alles; wer keine Einsicht besitzt, besitzt trotz all seines Besitzes nichts.

↑ Kapitel 43

44. Fehler beseitigen (Verse 431–440)

431. Wahre Größe wächst bei denen, die von Hochmut, Zorn und Niedrigkeit frei sind.

432. Geiz, unwürdiger Stolz und maßlose Freude sind Fehler eines Herrschers.

433. Wer Schande fürchtet, betrachtet selbst einen Fehler von der Größe eines Hirsekorns als groß wie eine Palme.

434. Hüte dich vor Fehlern als vor deinem Verderben: Sie sind die Feinde, die deinen Untergang herbeiführen.

435. Wer sich nicht vor Unheil schützt, ehe es kommt, dessen Leben verbrennt wie Stroh vor dem Feuer.

436. Welcher Fehler bleibt einem König, der zuerst die eigenen Fehler beseitigt und erst danach die fremden prüft?

437. Der Wohlstand eines Geizigen, der notwendige Ausgaben verweigert, wird ohne entsprechenden Nutzen vergehen.

438. Die klammernde Habgier lässt sich nicht unter gewöhnliche Fehler einordnen: Sie übertrifft sie alle.

439. Rühme dich niemals selbst und wünsche keine Taten zu tun, die nichts Gutes hervorbringen.

440. Genießt ein König seine Neigungen, ohne sie bekannt werden zu lassen, laufen die Anschläge seiner Feinde ins Leere.

↑ Kapitel 44

45. Die Großen als Helfer gewinnen (Verse 441–450)

441. Prüfe ihren Wert und gewinne die Freundschaft tugendkundiger Menschen von reifer Einsicht.

442. Gewinne und behüte jene, die eingetretenes Unheil beheben und künftiges Unheil verhüten können.

443. Unter allen schwer erreichbaren Gütern ist es besonders schwer, große Menschen als Vertraute zu gewinnen.

444. So zu leben, dass Größere als man selbst zu den eigenen Vertrauten gehören, ist die höchste Stärke.

445. Weil ein Herrscher durch die Augen seiner Berater sieht, soll er sie sorgfältig prüfen und dann gewinnen.

446. Wer in der Gemeinschaft würdiger Menschen angemessen handelt, dem können seine Feinde nichts anhaben.

447. Wer könnte den vernichten, der Helfer besitzt, die ihn auch scharf zurechtweisen dürfen?

448. Ein König ohne solche mahnenden Beschützer geht zugrunde, auch wenn niemand seinen Untergang betreibt.

449. Ohne Kapital gibt es keinen Gewinn; ohne tragende Unterstützung gibt es keinen sicheren Bestand.

450. Die Verbindung mit guten Menschen aufzugeben schadet zehnmal mehr, als sich viele Feinde zu machen.

↑ Kapitel 45

46. Schlechte Gesellschaft meiden (Verse 451–460)

451. Edle Menschen scheuen schlechte Gesellschaft; die Niedriggesinnten umgeben sich mit ihr wie mit Verwandten.

452. Wie Wasser die Eigenart des Bodens annimmt, so nimmt die Einsicht eines Menschen die Art seiner Gemeinschaft an.

453. Wahrnehmung erwächst dem Menschen aus seinem Geist; wie er beurteilt wird, hängt von seiner Gemeinschaft ab.

454. Die Einsicht scheint im eigenen Herzen zu wohnen; tatsächlich wird sie durch die Gemeinschaft geprägt.

455. Reinheit des Herzens und Reinheit des Handelns werden beide durch reine Gemeinschaft gestützt.

456. Den Reinen im Herzen bleibt ein gutes Vermächtnis; den Menschen guter Gemeinschaft misslingt kein gutes Werk.

457. Ein gutes Herz bringt dem Menschen Gedeihen; gute Gemeinschaft bringt ihm jeden guten Ruf.

458. Selbst Menschen mit einem wahrhaft guten Herzen gewinnen durch gute Gemeinschaft zusätzlichen Schutz.

459. Ein gutes Herz schenkt jenseitiges Heil; auch dieses wird durch gute Gemeinschaft befestigt.

460. Keine Hilfe übertrifft gute Gesellschaft; kein Leid gleicht dem Leid durch schlechte Gesellschaft.

↑ Kapitel 46

47. Überlegt handeln (Verse 461–470)

461. Bedenke Verlust, Gewinn und den schließlich verbleibenden Ertrag; dann handle.

462. Wer mit ausgewählten Vertrauten prüft und selbst gründlich nachdenkt, dem ist nichts unerreichbar.

463. Die Einsichtigen beginnen kein Unternehmen, das in Hoffnung auf Gewinn das vorhandene Kapital aufzehrt.

464. Wer den Vorwurf der Unüberlegtheit fürchtet, beginnt nichts, bevor er Klarheit gewonnen hat.

465. Ohne gründliche Prüfung in den Kampf zu ziehen heißt, dem Feind einen Boden zum Gedeihen zu bereiten.

466. Man geht zugrunde, wenn man tut, was nicht zu tun ist, und ebenso, wenn man das Notwendige unterlässt.

467. Prüfe erst, dann entschließe dich zur Tat. Nach dem Entschluss zu sagen »Wir werden noch überlegen« ist ein Fehler.

468. Eine Arbeit ohne angemessene Vorgehensweise scheitert, auch wenn viele zusammenstehen, um sie zu stützen.

469. Selbst beim Gutestun entstehen Fehler, wenn man die unterschiedlichen Menschen nicht kennt und entsprechend handelt.

470. Überlege und handle so, dass du keinen Anlass zur Verachtung gibst; die Welt billigt keine Mittel, die dem Handelnden nicht angemessen sind.

↑ Kapitel 47

48. Die eigenen Kräfte kennen (Verse 471–480)

471. Wäge die Schwierigkeit des Vorhabens, deine eigene Stärke, die Stärke des Gegners und die der Verbündeten auf beiden Seiten ab; dann handle.

472. Wer das Mögliche und seine Voraussetzungen kennt und beharrlich danach handelt, dem bleibt nichts auf seinem Weg unerreichbar.

473. Viele wurden mitten im Unternehmen gebrochen, weil sie ihre Kraft nicht kannten und sich vom Eifer treiben ließen.

474. Wer sich nicht einzufügen weiß, die eigenen Grenzen nicht kennt und sich selbst bewundert, geht rasch zugrunde.

475. Selbst ein mit Pfauenfedern beladener Wagen bricht seine Achse, wenn man ihn überlädt.

476. Wer bis an die Spitze eines Astes geklettert ist und darüber hinaus will, bringt sein Leben zu Ende.

477. Kenne deine Mittel und gib ihrem Maß entsprechend: So wird der Besitz bewahrt.

478. Auch ein schmaler Zufluss schadet nicht, solange der Abfluss nicht breiter ist.

479. Das Leben dessen, der ohne Kenntnis seines Maßes wirtschaftet, scheint zu bestehen und schwindet doch ins Nichts.

480. Wer freigebig gibt, ohne die eigenen Mittel abzuwägen, dessen Wohlstand vergeht bald.

↑ Kapitel 48

49. Die rechte Zeit kennen (Verse 481–490)

481. Am Tag besiegt die Krähe die Eule; auch der siegeswillige König braucht den passenden Zeitpunkt.

482. Zur rechten Zeit zu handeln ist die Schnur, die das Glück am Entweichen hindert.

483. Gibt es ein unmögliches Werk, wenn man die geeigneten Mittel kennt und die rechte Zeit wählt?

484. Selbst die ganze Welt lässt sich gewinnen, wenn man den richtigen Zeitpunkt und den passenden Ort wählt.

485. Wer die Welt gewinnen will, wartet ohne Unruhe auf den rechten Zeitpunkt.

486. Die Zurückhaltung des Tatkräftigen gleicht dem Zurückweichen eines Kampfwidders, bevor er zum Stoß ansetzt.

487. Die Einsichtigen lassen ihren Zorn nicht sofort aufflammen; sie halten ihn im Inneren und warten auf die Zeit.

488. Erblickst du den Feind, dulde ihn; kommt seine Stunde, wird sein Haupt sinken.

489. Bietet sich eine seltene Gelegenheit, vollbringe in diesem Augenblick das sonst schwer Vollbringbare.

490. Sei beim Warten still wie der Reiher; ist der Augenblick gekommen, stoße ebenso treffsicher zu.

↑ Kapitel 49

50. Den passenden Ort kennen (Verse 491–500)

491. Beginne nichts und unterschätze den Gegner nicht, bevor du den geeigneten Ort für seine Einschließung gefunden hast.

492. Selbst starken, kampferfahrenen Menschen bringt der Rückhalt einer Festung vielfältigen Nutzen.

493. Auch Schwache werden stark und siegen, wenn sie den geeigneten Ort wählen und sich beim Angriff gut sichern.

494. Wählen die Angreifenden den richtigen Ort und halten sich dort fest, verlieren die Gegner ihre Siegeshoffnung.

495. Im tiefen Wasser siegt das Krokodil; verlässt es das Wasser, können andere es besiegen.

496. Große Wagen mit mächtigen Rädern fahren nicht auf dem Meer; seetüchtige Schiffe fahren nicht auf dem Land.

497. Wer nichts übersieht und am passenden Ort handelt, braucht neben Furchtlosigkeit keine weitere Hilfe.

498. Dringt ein großes Heer in Gelände ein, das einem kleinen Heer günstig ist, verliert es seine Schlagkraft.

499. Selbst ohne starke Festung und großen Einfluss sind Menschen in ihrem eigenen Land schwer anzugreifen.

500. Selbst ein furchtloser Elefant, der Lanzenträger aufspießt, fällt einem Schakal zum Opfer, wenn seine Beine im Schlamm versinken.

↑ Kapitel 50

51. Menschen prüfen und ihnen vertrauen (Verse 501–510)

501. Prüfe einen Menschen an vier Dingen: Tugend, Besitz, sinnlichem Genuss und Furcht um sein Leben; erst dann vertraue ihm.

502. Vertraue einem Menschen guter Herkunft, der frei von Fehlern ist und die Scham besitzt, Verfehlungen zu scheuen.

503. Selbst bei umfassend Gebildeten und Untadeligen findet man bei genauer Prüfung selten völlige Freiheit von Unwissenheit.

504. Prüfe die guten Eigenschaften und die Fehler; prüfe, was überwiegt, und entscheide danach.

505. Für die Größe wie für die Niedrigkeit eines Menschen sind seine Taten der Prüfstein.

506. Vertraue niemandem ohne Bindungen: Wer mit niemandem verbunden ist, fürchtet auch keine Schande.

507. Einem Unverständigen aus bloßer Zuneigung zu vertrauen zieht jede Art von Torheit nach sich.

508. Wer einem Fremden vertraut, ohne ihn geprüft zu haben, bringt unablässigen Kummer über sich und seine Nachkommen.

509. Vertraue niemandem ungeprüft; hast du ihn geprüft, vertraue ihm die Aufgaben an, für die er geeignet ist.

510. Ungeprüftes Vertrauen und Misstrauen gegen einen bereits Geprüften führen gleichermaßen zu endlosem Leid.

↑ Kapitel 51

52. Aufgaben angemessen übertragen (Verse 511–520)

511. Setze den ein, der Gutes und Schlechtes abwägt und von Natur aus das Gute wählt.

512. Die Aufgabe gehört dem, der die Einnahmequellen erweitert, Wohlstand mehrt und drohende Hindernisse prüft.

513. Wähle den Menschen, der vier Eigenschaften fest besitzt: Verbundenheit, Einsicht, Urteilskraft und Freiheit von Habgier.

514. Auch unter gründlich Geprüften verändern sich viele, sobald sie eine bestimmte Aufgabe erhalten.

515. Eine Arbeit gehört dem, der sie versteht und auszuführen vermag; bloße persönliche Zuneigung ist kein Grund für ihre Vergabe.

516. Prüfe den Ausführenden, die Aufgabe und den Zeitpunkt; dann handle entsprechend.

517. Erkenne: »Dieser Mensch kann dies mit diesen Mitteln vollbringen«, und übertrage ihm dann die Aufgabe.

518. Hast du seine Eignung für eine Aufgabe geprüft, statte ihn mit der nötigen Zuständigkeit dafür aus.

519. Das Glück verlässt den Herrscher, der den pflichtbewusst Arbeitenden misstrauisch als Fremden behandelt.

520. Der König prüfe täglich die Arbeit seiner Beauftragten: Bleiben sie aufrecht, gerät auch die Welt nicht aus der Ordnung.

↑ Kapitel 52

53. Verbundenheit mit den Angehörigen (Verse 521–530)

521. Selbst wenn der Besitz schwindet, erinnern Angehörige an die alte Verbundenheit.

522. Bleiben Angehörige in ihrer Liebe beständig, erwächst daraus unaufhörlich zunehmender Wohlstand.

523. Das Leben dessen, der keinen vertrauten Umgang pflegt, gleicht einem gefüllten Teich ohne schützende Ufer.

524. Von Angehörigen umgeben zu leben ist der eigentliche Gewinn erworbenen Reichtums.

525. Wer freigebig ist und freundlich spricht, wird von immer weiteren Angehörigen umgeben sein.

526. Niemand auf dieser weiten Erde hat so viele Angehörige um sich wie der, der großzügig gibt und seinen Zorn bezwingt.

527. Die Krähe verbirgt ihre Nahrung nicht, sondern ruft andere zum gemeinsamen Essen: Solchen Menschen fällt Gedeihen zu.

528. Achtet ein König die Menschen nach ihren jeweiligen Verdiensten, statt alle unterschiedslos zu behandeln, sammeln sich viele um ihn.

529. Angehörige, die sich entfernt haben, kommen zurück, wenn der Grund ihrer Entfremdung entfällt.

530. Kehrt ein Fortgegangener mit einem Anliegen zurück, helfe der König ihm und prüfe dann sorgfältig seine Wiederaufnahme.

↑ Kapitel 53

54. Nicht nachlässig sein (Verse 531–540)

531. Schlimmer als maßloser Zorn ist die Nachlässigkeit, die aus übergroßer Freude entsteht.

532. Nachlässigkeit zerstört den guten Ruf, wie dauernde Armut die Einsicht zerstört.

533. Nachlässigen bleibt Ruhm versagt; darin stimmen die Schriften aller Schulen überein.

534. Dem Furchtsamen nützt keine Festung; dem Nachlässigen nützt kein Vorteil.

535. Wer Gefahren nicht vorbeugt, beklagt später das Unglück und die eigene Schuld daran.

536. Mit niemandem und zu keiner Zeit nachlässig zu sein ist eine unvergleichliche Eigenschaft.

537. Nichts ist zu schwer, wenn man es sorgfältig und mit unermüdlicher Aufmerksamkeit angeht.

538. Übe sorgfältig das von den Weisen Gelobte; wer es missachtet, gewinnt sieben Geburten hindurch keinen Segen.

539. Wenn dich die Freude überhebt, erinnere dich an jene, die durch Nachlässigkeit zugrunde gingen.

540. Das Gedachte ist leicht zu erreichen, wenn man es beharrlich im Sinn behält.

↑ Kapitel 54

55. Gerechte Herrschaft (Verse 541–550)

541. Gründlich untersuchen, niemanden bevorzugen, gegen alle gerecht sein und nach sorgfältiger Prüfung entscheiden: Das ist gerechte Herrschaft.

542. Wie alles Leben zum Regen aufblickt, blickt das Volk zum Zepter seines Königs auf.

543. Das gerechte Zepter des Königs ist die Grundlage für die heiligen Schriften der Brahmanen und für die Tugend.

544. Die Welt schmiegt sich an die Füße des mächtigen Königs, der sein Volk mit Fürsorge regiert.

545. Im Land eines Königs, der gesetzmäßig und gerecht regiert, finden Regen und reicher Ertrag zusammen.

546. Nicht die Lanze schenkt den Sieg, sondern das Zepter des Königs, sofern es sich nicht krümmt.

547. Der König schützt die ganze Welt; die Gerechtigkeit schützt ihn, wenn er sie ohne Fehl wahrt.

548. Ein König, der schwer zugänglich ist und nicht sorgfältig Recht spricht, geht von selbst in Erniedrigung zugrunde.

549. Das Volk zu schützen, es zu bewahren und Verbrechen zu bestrafen ist kein Makel, sondern die Aufgabe des Königs.

550. Wenn ein König grausame Verbrecher mit dem Tod bestraft, gleicht dies dem Ausjäten des Unkrauts im grünen Saatfeld. Erläuterung

↑ Kapitel 55

56. Tyrannische Herrschaft (Verse 551–560)

551. Ein König, der sein Volk bedrückt und ungerecht handelt, ist grausamer als ein gewöhnlicher Mörder.

552. Die Geldforderung des Zepterträgers gleicht dem »Gib her!« eines Räubers, der mit der Lanze den Weg versperrt.

553. Das Reich eines Königs, der nicht täglich die Beschwerden prüft und Recht schafft, verfällt Tag für Tag.

554. Ein König, der ohne Überlegung ungerecht regiert, verliert zugleich Versorgung und Volk.

555. Die Tränen eines Volkes, das seine Unterdrückung nicht erträgt, sind die Waffe, die den königlichen Reichtum verzehrt.

556. Gerechte Herrschaft erhält den Ruhm der Könige; ohne sie bleibt ihr Glanz nicht bestehen.

557. Wie der Welt das Ausbleiben des Regens, so ist den Lebewesen die Lieblosigkeit des Königs.

558. Unter dem ungerechten Zepter eines Königs ist Besitz leidvoller als Armut.

559. Regiert der König gegen die rechte Ordnung, verweigert der Himmel den rechtzeitigen Regen.

560. Versäumt der Beschützer den Schutz, geben die Kühe weniger Milch und die Brahmanen vergessen ihre heilige Lehre.

↑ Kapitel 56

57. Keine Angstherrschaft ausüben (Verse 561–570)

561. Ein König prüft das Unrecht angemessen und bestraft so, dass es nicht erneut geschieht.

562. Wer dauernden Wohlstand wünscht, drohe streng, verhänge die Strafe aber mild.

563. Ein tyrannischer König, dessen Handeln Schrecken verbreitet, wird unfehlbar rasch zugrunde gehen.

564. Wird ein König grausam genannt, verkürzt sich sein Leben und sein Untergang naht.

565. Der große Reichtum eines schwer zugänglichen Menschen mit finsterem Gesicht gleicht einem Schatz in der Hand eines Dämons.

566. Der reiche Besitz eines Königs, der hart spricht und keinen gütigen Blick besitzt, schwindet schnell und bleibt nicht bestehen.

567. Harte Worte und übermäßige Strafen sind eine Feile, die die siegreiche Kraft des Königs abnutzt.

568. Berät ein König sich nicht mit seinen Vertrauten und wütet stattdessen gegen sie, nimmt sein Glück ab.

569. Ein König ohne vorbereiteten Schutz wird beim Ausbruch des Krieges von Furcht ergriffen und rasch vernichtet.

570. Keine Last ist für die Erde schwerer als die Ungebildeten, die eine Gewaltherrschaft an sich bindet.

↑ Kapitel 57

58. Der gütige Blick (Verse 571–580)

571. Durch die große Schönheit des gütigen Blicks besteht diese Welt.

572. Die Welt lebt von freundlicher Anteilnahme; wer sie nicht besitzt, ist der Erde nur eine Last.

573. Was nützt eine Melodie, die nicht zum Lied passt? Was nützt ein Auge ohne Güte?

574. Was tun Augen ohne angemessene Anteilnahme außer im Gesicht zu stehen?

575. Güte ist der Schmuck des Auges; ohne sie gilt es nur als Wunde.

576. Menschen mit Augen, die andere nicht gütig ansehen, gleichen Bäumen, die im Boden feststehen.

577. Wer keinen gütigen Blick besitzt, ist augenlos; wer wahrhaft Augen besitzt, ist nicht ohne Güte.

578. Die Welt gehört denen, die ihre Aufgaben ohne Versäumnis erfüllen und dabei Güte zeigen können.

579. Selbst jene geduldig und freundlich anzusehen, die einen verletzen, ist die höchste Art der Güte.

580. Wer vollkommene, von allen geschätzte Höflichkeit sucht, nimmt selbst wissentlich gereichtes Gift an und wahrt die Verbundenheit. Erläuterung

↑ Kapitel 58

59. Kundschafter einsetzen (Verse 581–590)

581. Der König betrachte Kundschafter und die bewährte Staatslehre als seine beiden Augen.

582. Die Aufgabe des Königs ist, rasch zu erfahren, was allen Menschen zu jeder Zeit widerfährt.

583. Ein König, der die Berichte seiner Kundschafter nicht versteht und auswertet, findet keinen Weg zum Sieg.

584. Ein Kundschafter prüft alle: die Amtsträger, die Angehörigen des Königs und dessen Gegner.

585. Ein Kundschafter hat ein unverdächtiges Auftreten, fürchtet keinen Blick und gibt unter keinen Umständen sein Geheimnis preis.

586. Ein Kundschafter nimmt das Aussehen eines Entsagenden an, dringt in schwer zugängliche Orte ein und hält jeder Befragung stand.

587. Ein Kundschafter vermag Verborgenes zu hören und bleibt bei seinen ermittelten Tatsachen frei von Zweifel.

588. Lass den Bericht eines Kundschafters durch einen anderen Kundschafter überprüfen.

589. Die Kundschafter sollen voneinander nichts wissen; stimmen drei Berichte überein, gewinnt man Gewissheit.

590. Ehre einen Kundschafter nicht öffentlich; sonst enthüllst du selbst dein eigenes Geheimnis.

↑ Kapitel 59

60. Tatkraft (Verse 591–600)

591. Wirklicher Besitz heißt Tatkraft. Besitzen die Kraftlosen überhaupt, was sie ihr Eigentum nennen?

592. Innere Tatkraft ist bleibender Besitz; materieller Besitz vergeht und bleibt nicht.

593. »Wir haben unseren Besitz verloren«, klagen jene nicht, die beständige Tatkraft in Händen halten.

594. Der Wohlstand erkundigt sich nach dem Weg zu dem Menschen, dessen Tatkraft nicht wankt.

595. So hoch das Wasser steigt, so lang wächst der Blütenstängel; so groß das Herz ist, so hoch steigt der Mensch.

596. Denke stets an hohe Ziele; selbst wenn sie dir versagt bleiben, gib diese Ausrichtung nicht auf.

597. Standhafte verzagen nicht im Zusammenbruch, wie der Elefant trotz eingedrungener Pfeile seine Größe wahrt.

598. Wer keine innere Tatkraft besitzt, gewinnt nicht die Freude, sich in dieser Welt einen großzügigen Geber nennen zu dürfen.

599. Obwohl der Elefant groß ist und scharfe Stoßzähne besitzt, fürchtet er den angreifenden Tiger.

600. Tatkraft ist die Stärke des Herzens; wer sie nicht besitzt, ist ein Baum und unterscheidet sich nur der Gestalt nach.

↑ Kapitel 60

61. Trägheit überwinden (Verse 601–610)

601. Das unvergängliche Licht einer Familie erlischt, wenn sich der dunkle Ruß der Trägheit darauf legt.

602. Wer seine Familie zu einer würdigen Familie machen will, soll die Trägheit selbst träge machen.

603. Das Haus des Toren, der sich der Trägheit hingibt, geht noch vor ihm selbst zugrunde.

604. Wo Menschen in Trägheit versinken und edle Anstrengung meiden, verfällt die Familie und wachsen die Fehler.

605. Aufschub, Vergesslichkeit, Trägheit und Schlaf: Diese vier sind das beliebte Schiff derer, die dem Untergang entgegenfahren.

606. Selbst königliche Unterstützung bringt den Trägen nur schwer einen ehrenvollen Gewinn.

607. Wer die Trägheit liebt und keine ernsthafte Anstrengung unternimmt, muss tadelnde und verächtliche Worte hören.

608. Nistet sich Trägheit in einem vornehmen Haus ein, macht sie es zum Sklaven seiner Feinde.

609. Gibt ein Mensch seine Trägheit auf, verschwinden die Mängel, die sein Haus und seine Tatkraft belasteten.

610. Ein König ohne Trägheit gewinnt das ganze Gebiet, das der mit seinem Fuß die Welt messende Gott durchschritt.

↑ Kapitel 61

62. Beharrliche Anstrengung (Verse 611–620)

611. Gib nicht mutlos auf, weil etwas schwer ist: Beharrliche Arbeit schenkt die nötige Größe.

612. Hüte dich, deine Arbeit unvollendet zu lassen; die Welt verlässt jene, die ihre Aufgabe verlassen.

613. Die edle Freude, anderen zu helfen, gründet in beharrlicher Anstrengung.

614. Die Hilfsbereitschaft eines Menschen ohne Ausdauer versagt wie das Schwert in der Hand eines Mutlosen. Erläuterung

615. Wer nicht Genuss, sondern die vollendete Arbeit sucht, ist eine Säule, die die Not der Seinen abträgt.

616. Anstrengung schafft Wohlstand; fehlende Anstrengung führt in die Armut.

617. Bei der Trägheit wohnt die finstere Unglücksgöttin; bei der Mühe des Fleißigen wohnt die Lotusgöttin.

618. Ungünstiges Geschick ist keine Schande; zu wissen, was nötig ist, und dennoch nichts zu tun ist Schande.

619. Mag das Geschick den Erfolg verweigern: Die Mühe schenkt doch den Lohn der geleisteten Anstrengung.

620. Wer ohne Wanken und ohne Verzögerung arbeitet, sieht selbst das Schicksal den Rücken kehren.

↑ Kapitel 62

63. In der Not nicht verzagen (Verse 621–630)

621. Wenn Not kommt, lächle: Nichts vermag sie so wirksam zu überwinden.

622. Eine Flut von Schwierigkeiten vergeht im Herzen des Einsichtigen, sobald er sie verständig betrachtet.

623. Wer im Leid nicht dem Leiden verfällt, bereitet dem Leiden selbst Leid.

624. Wer wie ein Zugochse jeden versperrten Weg bewältigt, dem gegenüber geraten die Schwierigkeiten selbst in Schwierigkeit.

625. Mögen Schwierigkeiten sich aufeinanderhäufen: Wer nicht aufgibt, bringt sie selbst in Bedrängnis.

626. Klagen jene »Wir haben alles verloren«, die sich zuvor nicht an »Wir besitzen« geklammert haben?

627. Wer weiß, dass der Körper dem Leid ausgesetzt ist, lässt sein Handeln nicht von Bestürzung bestimmen.

628. Wer nicht nach Lust jagt und Leid als Teil des Lebens erkennt, wird vom Leiden nicht überwältigt.

629. Wer sich in der Freude nicht an Freude klammert, wird im Leid nicht durch das Leid bedrückt.

630. Wer Unangenehmes wie Angenehmes annimmt, gewinnt eine Größe, die selbst seine Feinde bewundern.

↑ Kapitel 63

64. Der Minister (Verse 631–640)

631. Ein Minister versteht die Mittel, den Zeitpunkt, die Vorgehensweise und die Schwierigkeit des zu vollbringenden Werkes.

632. Festigkeit, Schutz des Volkes, Lernen, Einsicht und Tatkraft: In diesen fünf soll ein Minister hervorragen.

633. Ein Minister kann gegnerische Verbündete trennen, die eigenen bewahren und Abgefallene wieder verbinden.

634. Ein Minister versteht gründlich zu prüfen, angemessen zu handeln und einen klaren, entschiedenen Rat zu geben.

635. Wer die Tugend kennt, gereift und treffend spricht und stets das Mögliche erkennt, ist ein verlässlicher Ratgeber.

636. Welche feinste List könnte Menschen überwinden, deren natürliche Urteilsschärfe durch Schriftkenntnis gestützt wird?

637. Auch wenn du die Regeln des Handelns gelernt hast, erkenne die tatsächliche Beschaffenheit der Welt und handle danach.

638. Selbst wenn der König keinen Rat annimmt und selbst nichts versteht, bleibt es Pflicht des Ministers, das Richtige zu sagen.

639. Besser siebzig Millionen Feinde als ein einziger Minister an der Seite, der auf Verderben sinnt.

640. Wer keine Fähigkeit zur Ausführung besitzt, lässt selbst sorgfältig geplante Vorhaben unvollendet.

↑ Kapitel 64

65. Die Kraft der Rede (Verse 641–650)

641. Die Vortrefflichkeit der Rede ist ein eigener Vorzug; sie ist in keinem anderen Vorzug enthalten.

642. Weil Gedeihen und Verderben aus Worten entstehen, bewahre deine Rede sorgsam vor Nachlässigkeit.

643. Wahre Rede bindet die Zuhörenden an sich und weckt selbst bei Fernstehenden den Wunsch zuzuhören.

644. Erkenne die Aufnahmefähigkeit der Hörenden und sprich entsprechend: Nichts fördert Tugend und Nutzen mehr.

645. Sprich erst, wenn du weißt, dass kein anderes Wort dein Wort widerlegen kann.

646. So sprechen, dass andere gern zuhören, und aus ihren Worten den Nutzen gewinnen: Das ist die Art der makellos Großen.

647. Wer treffend spricht, den Faden nicht verliert und keine Furcht zeigt, ist im Streit schwer zu besiegen.

648. Wer geordnet und angenehm zu sprechen vermag, dessen Aufforderung folgt die Welt bereitwillig.

649. Viele Worte wollen jene machen, die nicht verstehen, wenige fehlerfreie Worte zu sprechen.

650. Wer sein Erlerntes nicht verständlich entfalten kann, gleicht einem Blütenbüschel ohne Duft.

↑ Kapitel 65

66. Reinheit des Handelns (Verse 651–660)

651. Gute Unterstützung bringt Wohlstand; gutes Handeln bringt alles Erwünschte.

652. Meide stets Taten, die weder guten Ruf noch sittlichen Gewinn bringen.

653. Wer emporsteigen will, soll Handlungen meiden, die seinen Glanz verdunkeln.

654. Menschen mit unerschütterlich klarem Urteil tun selbst in Not nichts Erniedrigendes.

655. Tu nichts, worüber du später klagen müsstest: »Was habe ich getan!« Ist es doch geschehen, tue es nicht wieder.

656. Selbst wenn du deine Mutter hungern siehst, vollbringe keine Tat, die gute Menschen verurteilen.

657. Die äußerste Armut guter Menschen ist besser als Reichtum, der mit Schande erkauft wurde.

658. Wer verbotene Taten dennoch vollbringt, dem bringen sie Leiden, selbst wenn sie erfolgreich sind.

659. Was man unter fremden Tränen gewinnt, vergeht unter eigenen Tränen; recht erworbenes Gut trägt später Frucht, selbst wenn es zunächst verloren geht.

660. Mit unredlich erworbenem Gut etwas bewahren zu wollen gleicht dem Aufbewahren von Wasser in einem ungebrannten Tongefäß.

↑ Kapitel 66

67. Festigkeit im Handeln (Verse 661–670)

661. Festigkeit im Handeln ist Festigkeit des Herzens; alles andere ist davon verschieden.

662. Schädliches verhüten und bei eingetretenem Schaden nicht verzagen: Diese beiden Grundsätze nennen die erfahrenen Prüfer.

663. Ein Vorhaben erst bei seiner Vollendung offenzulegen ist Tatkraft; seine vorzeitige Enthüllung kann endloses Leid bringen.

664. Etwas zu sagen ist jedem leicht; nach dem Gesagten zu handeln ist schwer.

665. Die Tatfestigkeit bewährter Menschen erreicht den König und gewinnt Anerkennung.

666. Was sie geplant haben, erreichen die Planenden genau so, wenn sie in der Durchführung standhaft bleiben.

667. Verachte niemanden wegen seiner Gestalt: Es gibt Menschen, die wie der kleine Achsnagel einen großen Wagen zusammenhalten.

668. Was du klar erkannt und beschlossen hast, führe ohne Wanken und ohne Aufschub aus.

669. Mag eine Tat Mühe und Leid bereiten: Führe sie entschlossen aus, wenn sie am Ende Freude bringt.

670. Wer keine Festigkeit im Handeln besitzt, den achtet die Welt nicht, welche anderen Stärken er auch haben mag.

↑ Kapitel 67

68. Das angemessene Vorgehen (Verse 671–680)

671. Am Ende der Beratung steht der Entschluss; nach dem Entschluss zu zögern ist schädlich.

672. Lass warten, was warten darf; lass niemals warten, was keinen Aufschub verträgt.

673. Handle unmittelbar, wo es möglich ist; wo es nicht möglich ist, suche den geeigneten Weg zum Handeln.

674. Unvollendete Arbeit und nicht beigelegte Feindschaft gleichen einem Feuerrest: Sie wachsen weiter und vernichten.

675. Besitz, Mittel, Zeit, Aufgabe und Ort: Prüfe diese fünf ohne Unklarheit, bevor du handelst.

676. Bedenke die Vollendung, die Hindernisse und den großen Nutzen nach dem Abschluss; dann handle.

677. Wer eine Arbeit ausführt, soll sich das Verständnis dessen aneignen, der ihr inneres Wesen kennt.

678. Mit einer Tat eine weitere zu vollbringen gleicht dem Fang eines Elefanten mithilfe eines anderen Elefanten.

679. Dringlicher als Wohltaten für die eigenen Freunde ist es, bisher Unverbundene auf die eigene Seite zu ziehen. Erläuterung

680. Fürchten kleinere Herrscher die Angst ihres Volkes, nehmen sie ein Friedensangebot an und beugen sich dem mächtigeren Herrscher.

↑ Kapitel 68

69. Der Gesandte (Verse 681–690)

681. Verbundenheit, angemessene Herkunft und Eigenschaften, die Könige schätzen, kennzeichnen einen Gesandten.

682. Loyalität, Einsicht und überlegte Redefähigkeit sind drei unverzichtbare Eigenschaften des Gesandten.

683. Wer vor lanzentragenden Königen für den Sieg seines Herrn spricht, muss unter Schriftkundigen besonders schriftkundig sein.

684. Wer natürliche Einsicht, ein ansprechendes Auftreten und gründlich geprüfte Bildung vereint, kann eine Gesandtschaft übernehmen.

685. Ein Gesandter spricht knapp, lässt Verletzendes weg und redet freundlich, sodass seinem Herrn Nutzen entsteht.

686. Ein Gesandter ist gebildet, fürchtet keine strengen Blicke, spricht überzeugend und erkennt das zur Zeit Passende.

687. Der beste Gesandte kennt seine Pflicht, beachtet Zeit und Ort und spricht nach reiflicher Überlegung.

688. Reinheit, hilfreiche Verbindungen und Mut, verbunden mit Wahrhaftigkeit, befähigen dazu, eine Botschaft verlässlich auszurichten.

689. Die Botschaft eines Königs übermittelt der Standhafte, der selbst versehentlich kein unwürdiges Wort über die Lippen bringt.

690. Auch wenn die Botschaft den Tod bringt, darf der Gesandte nicht davor zurückschrecken, den Auftrag seines Herrn zuverlässig zu erfüllen.

↑ Kapitel 69

70. Der Umgang mit Herrschern (Verse 691–700)

691. Wer mit mächtigen Königen lebt, halte es wie ein Mensch am Feuer: weder zu nahe noch zu fern.

692. Nicht nach dem zu verlangen, was der König begehrt, bringt dem Minister durch den König bleibenden Gewinn.

693. Wer sich bewahren will, hüte sich vor schweren Verfehlungen; einmal geweckten Verdacht zu zerstreuen ist kaum möglich.

694. Flüstern mit anderen und vertrauliches Lachen soll man in Gegenwart des Herrschers meiden.

695. Belausche keine Geheimnisse und forsche ihnen nicht nach; höre zu, wenn der König sie selbst mitteilt.

696. Erkenne seine Stimmung und den rechten Zeitpunkt; sprich über das Erwünschte in einer Weise, die keinen Widerwillen weckt.

697. Sprich über das Förderliche; über Nutzloses sprich selbst dann nicht, wenn du danach gefragt wirst.

698. Denke nicht geringschätzig: »Er ist jünger« oder »Er ist unser Verwandter«; begegne ihm entsprechend seiner königlichen Würde.

699. Menschen von unerschütterlichem Urteil tun nichts Ungehöriges mit dem Gedanken: »Wir stehen ja in seiner Gunst.«

700. Wer aus alter Vertrautheit unangemessene Freiheiten beansprucht, richtet sich selbst zugrunde.

↑ Kapitel 70

71. Unausgesprochene Zeichen verstehen (Verse 701–710)

701. Wer aus einem Blick versteht, was nicht ausgesprochen wurde, ist ein Schmuck der vom unversiegenden Meer umgebenen Welt.

702. Achte den wie einen Gott, der ohne Zweifel erkennt, was im Herzen eines anderen liegt.

703. Wer aus Zeichen die unausgesprochenen Absichten erkennt, den gewinne, welchen Teil deines Besitzes er auch verlangt.

704. Wer unausgesprochene Gedanken versteht, unterscheidet sich von anderen, mögen ihre Körper auch gleich aussehen.

705. Welchen Nutzen haben Augen unter den Gliedern, wenn sie aus Zeichen keine Absicht erkennen können?

706. Wie ein Kristall das Nahe widerspiegelt, zeigt das Gesicht, was im Herzen überwiegt.

707. Was erkennt schneller als das Gesicht? Ob Freude oder Unwillen: Es zeigt beides zuerst.

708. Es genügt, einander ins Gesicht zu sehen, wenn der andere ins Herz blickt und versteht, was darin vorgeht.

709. Die Augen verraten Feindschaft und Freundschaft, wenn man jemanden hat, der ihre verschiedenen Blicke zu deuten versteht.

710. Prüft man das Messgerät derer, die sich scharfsinnig nennen, findet man kein anderes als ihre Augen.

↑ Kapitel 71

72. Die Versammlung kennen (Verse 711–720)

711. Wer die Ordnung der Worte kennt, prüfe die Versammlung, überlege und spreche dann.

712. Wer den Gang der Rede versteht, erkenne die passende Gelegenheit und spreche mit klarem Verständnis.

713. Wer ohne Kenntnis der Versammlung zu sprechen beginnt, kennt weder die Beschaffenheit der Rede noch die nötige Befähigung.

714. Leuchte vor den Einsichtigen; vor den Unverständigen nimm die unauffällige Weiße des Kalks an.

715. Unter allen guten Eigenschaften ist die Zurückhaltung besonders gut, nicht vor den Älteren das Wort an sich zu reißen.

716. Vor Menschen umfassender Einsicht den Halt zu verlieren gleicht dem Abkommen vom rechten Weg.

717. Die Bildung der Gelehrten erstrahlt in einer Versammlung, die Worte ohne Fehler zu prüfen versteht.

718. Zu Menschen mit eigener Einsicht zu sprechen gleicht dem Bewässern eines Beetes, in dem die Pflanzen bereits wachsen.

719. Wer vor Guten treffend reden kann, soll solche Worte nicht einmal versehentlich vor Unwürdigen verschwenden.

720. Vor Menschen ohne entsprechende Aufnahmefähigkeit zu sprechen gleicht dem Ausgießen von Nektar in eine unreine Rinne.

↑ Kapitel 72

73. Vor der Versammlung furchtlos sein (Verse 721–730)

721. Wer die Arten der Rede kennt und die Versammlung versteht, wird vor den Fähigen nicht aus Furcht ins Stocken geraten.

722. Unter den Gelehrten gilt als gelehrt, wer sein Wissen den Gelehrten verständlich und überzeugend darlegen kann.

723. Viele sind bereit, vor Feinden zu sterben; wenige bleiben vor einer gelehrten Versammlung ohne Furcht.

724. Trage den Gelehrten dein Wissen überzeugend vor und lerne von denen, die mehr wissen als du.

725. Lerne die Kunst des folgerichtigen Prüfens gründlich, damit du vor einer Versammlung furchtlos antworten kannst.

726. Was soll ein Schwert bei einem Menschen ohne Mut? Was sollen Schriften bei einem Menschen, der sich vor Einsichtigen fürchtet?

727. Das Wissen eines vor der Versammlung Ängstlichen gleicht einem glänzenden Schwert in der Hand eines Mutlosen vor seinen Feinden. Erläuterung

728. Mag einer vieles gelernt haben: Ohne die Fähigkeit, vor Guten überzeugend Gutes zu sagen, bleibt es ohne Nutzen.

729. Wer gelernt und verstanden hat, aber eine gute Versammlung fürchtet, gilt als geringer als ein Ungebildeter.

730. Wer aus Furcht vor der Versammlung sein Wissen nicht wirksam vortragen kann, gleicht trotz seines Daseins einem Abwesenden.

↑ Kapitel 73

74. Das Land (Verse 731–740)

731. Ein Land ist dort, wo unversiegender Ertrag, würdige Menschen und Wohlhabende ohne Erniedrigung zusammenkommen.

732. Ein Land wird um seines großen Reichtums willen begehrt und gedeiht, weil verheerende Gefahren selten sind.

733. Ein Land trägt auch zusätzlich aufgebürdete Lasten und leistet seinem Herrscher dennoch die volle Abgabe.

734. Ein gutes Land ist frei von drückendem Hunger, dauernden Seuchen und vernichtenden Feinden.

735. Ein Land soll frei sein von zersetzenden Parteien, verderblicher innerer Feindschaft und Gewalttätern, die den König bedrängen.

736. Das beste Land kennt keine Verwüstung; selbst wenn es getroffen wird, verliert es seine Ertragskraft nicht.

737. Wasser von oben und unten, geeignete Berge, von ihnen kommende Flüsse und starke Festungen sind die Glieder eines Landes.

738. Gesundheit, Wohlstand, Ertrag, Lebensfreude und Sicherheit: Diese fünf gelten als Schmuck eines Landes.

739. Ein Land heißt Land, wenn es Wohlstand von sich aus gewährt; wo man ihn mühsam suchen muss, ist es kein solches Land.

740. Selbst mit all diesen Vorzügen bleibt ein Land unsicher, wenn zwischen Herrscher und Volk keine gute Verbindung besteht.

↑ Kapitel 74

75. Die Festung (Verse 741–750)

741. Eine Festung nützt sowohl dem, der zum Angriff auszieht, als auch dem, der vor Gefahr Schutz sucht.

742. Klares Wasser, freies Gelände, Berge und kühle Schattenwälder machen eine Festung aus.

743. Höhe, Breite, Stärke und schwere Zugänglichkeit: Diese vier fordern die Schriften von einer Festung.

744. Eine Festung bietet weiten Innenraum, wenige zu bewachende Zugänge und bricht den Mut der Angreifer.

745. Eine Festung ist schwer einzunehmen, reich an Nahrung und für ihre Verteidiger leicht zu halten.

746. Eine Festung besitzt alle nötigen Vorräte und gute Kämpfer, die im entscheidenden Augenblick helfen.

747. Eine Festung lässt sich weder durch Belagerung noch durch Sturm oder Täuschung erobern.

748. Eine Festung ermöglicht ihren Verteidigern, ihren Platz zu halten und selbst überlegene Belagerer zu besiegen.

749. Eine Festung bewährt ihre Größe durch die Taten, mit denen sie die Angreifer schon vor ihren Mauern niederwirft.

750. Mag eine Festung jede andere Stärke besitzen: Ohne tatkräftige Verteidiger ist sie keine Festung.

↑ Kapitel 75

76. Wohlstand erwerben (Verse 751–760)

751. Nichts außer Besitz macht Menschen, denen keine Bedeutung beigemessen wird, zu Menschen von Bedeutung.

752. Die Armen verachten alle; die Reichen ehren alle.

753. Reichtum ist eine verlässliche Leuchte: Er gelangt an den gewünschten Ort und vertreibt dort die Finsternis.

754. Ein mit Sachkenntnis und ohne Unrecht erworbener Besitz schenkt Tugend und Freude.

755. Wohlstand, der nicht mit Erbarmen und Liebe zufließt, soll man zurückweisen, statt ihn anzuhäufen.

756. Zufallendes Gut, Zolleinnahmen und die den Feinden abgenommene Beute bilden den Besitz des Königs.

757. Das Erbarmen, ein Kind der Liebe, wächst unter der Pflege der wohlhabenden Amme Besitz.

758. Mit eigenen Mitteln eine Aufgabe zu unternehmen gleicht dem Betrachten eines Elefantenkampfes von einem Hügel aus.

759. Erwirb Wohlstand: Keine schärfere Waffe gibt es, um den Hochmut deiner Feinde zu brechen.

760. Wer auf gute Weise reichen Besitz erwirbt, dem werden die beiden anderen Güter, Tugend und Freude, leicht zugänglich.

↑ Kapitel 76

77. Die Stärke des Heeres (Verse 761–770)

761. Ein vollständig gegliedertes Heer, das Verwundung nicht fürchtet und siegt, ist der höchste Schatz des Königs.

762. Auch bei Schwächung und Bedrängnis Verletzung nicht zu fürchten: Diese Härte besitzt vor allem ein altbewährtes Heer.

763. Was bedeutet es, wenn feindliche Ratten wie das Meer lärmen? Beim Atem der Schlange vergehen sie.

764. Ein Heer wahrt seinen alten Mut, lässt sich nicht vernichten und läuft nicht zum Gegner über.

765. Ein Heer vermag geschlossen standzuhalten, selbst wenn der Tod persönlich wütend anrückt.

766. Tapferkeit, Ehre, bewährte Vorgehensweise und Verlässlichkeit: Diese vier sind der Schutz eines Heeres.

767. Ein Heer versteht dem feindlichen Ansturm standzuhalten und seine eigene Vorhut voranzubringen.

768. Selbst ohne große Angriffskraft und Widerstandsstärke gewinnt ein Heer durch seine geordnete Aufstellung Ansehen.

769. Ein Heer siegt, wenn es frei bleibt von Auszehrung, unheilbarem Unmut und Mangel.

770. Mag es viele standhafte Soldaten besitzen: Ohne fähige Heerführer hat ein Heer keinen Bestand.

↑ Kapitel 77

78. Der Stolz der Krieger (Verse 771–780)

771. Ihr Feinde, stellt euch meinem Herrn nicht entgegen! Viele taten es einst und stehen heute nur noch als Gedenksteine da.

772. Lieber eine Lanze tragen, die einen Elefanten verfehlte, als einen Pfeil, der im Wald einen Hasen traf.

773. Härte im Kampf nennt man großen Mut; dem bedrängten Gegner zu helfen ist die schärfste Spitze dieses Mutes.

774. Er hat seine Lanze auf den Elefanten geworfen und sucht eine neue: Lächelnd zieht er die Lanze aus seinem eigenen Leib.

775. Ist es für tapfere Kämpfer nicht schon Flucht, vor der heranfliegenden Lanze die kampfentschlossenen Augen zu schließen?

776. Alle Tage ohne ruhmvolle Wunde zählt der Held zu den vertanen Tagen seines Lebens.

777. Wer weltumspannenden Ruhm begehrt und sein Leben nicht festhält, dessen Heldenfußring wird zum würdigen Schmuck.

778. Furchtlose Kämpfer mindern ihren Mut nicht, selbst wenn ihr König ihnen zürnt.

779. Wer wollte denen einen Fehler vorwerfen, die lieber sterben, als ihr gegebenes Wort zu brechen?

780. Wenn ihr Tod die Augen ihres Herrn mit Tränen füllt, ist ein solcher Tod selbst des Erbittens wert.

↑ Kapitel 78

79. Freundschaft (Verse 781–790)

781. Was ist schwerer zu gewinnen als Freundschaft? Und welcher Schutz ist schwerer zu überwinden als sie?

782. Die Freundschaft der Einsichtigen wächst wie der zunehmende Mond; die der Toren schwindet wie der abnehmende Vollmond.

783. Wie ein gutes Buch beim wiederholten Lesen erfreut, erfreut der Umgang mit guten Menschen umso mehr, je vertrauter er wird.

784. Freundschaft besteht nicht bloß im gemeinsamen Lachen; sie soll rechtzeitig eingreifen, wenn einer das rechte Maß überschreitet.

785. Weder Zusammenleben noch ständiger Umgang schafft Freundschaft: Übereinstimmendes Verstehen begründet ihre Vertrautheit.

786. Ein Lächeln im Gesicht ist noch keine Freundschaft; Freundschaft ist das Lächeln tief im Herzen.

787. Freundschaft hält vom Verderben ab, führt auf den guten Weg und teilt das Leid, wenn Unglück dennoch eintritt.

788. Wie die Hand sofort nach dem verrutschenden Gewand greift, so eilt Freundschaft herbei, um Not zu beheben.

789. Worin liegt die feste Stätte der Freundschaft? Darin, ohne Schwanken mit allem Vermögen beizustehen.

790. »So viel bedeutet er uns, so viel wir ihm«: Solches Aufrechnen macht selbst eine gerühmte Freundschaft gering.

↑ Kapitel 79

80. Freundschaften prüfen (Verse 791–800)

791. Nichts schadet mehr als ungeprüfte Freundschaft: Wer sich einmal freundschaftlich gebunden hat, kann sie nicht einfach aufgeben.

792. Eine Freundschaft, die nicht wiederholt geprüft wurde, kann am Ende Leid bis zum Tod bringen.

793. Prüfe Charakter, Herkunft, Fehler und die Beständigkeit seines Umfelds; dann schließe Freundschaft.

794. Die Freundschaft eines Menschen guter Herkunft, der sich vor eigener Schande fürchtet, soll man selbst um einen Preis gewinnen.

795. Suche dir Freunde, die dich zur Besinnung bringen, auch scharf tadeln können und den rechten Weg verstehen.

796. Selbst Unglück hat einen Nutzen: Es ist der Maßstab, mit dem man die Verbundenheit der Freunde ausmessen kann.

797. Ein wirklicher Gewinn ist, sich von der Freundschaft der Toren zu lösen.

798. Lass keinen Gedanken zu, der deinen Mut verkleinert, und keinen Freund, der dich in der Not verlässt.

799. Die Erinnerung an Freunde, die einen in der Not verließen, verbrennt das Herz noch in der Todesstunde.

800. Halte an der Freundschaft Makelloser fest; löse dich selbst um einen Preis von Menschen, die nicht zu dir passen.

↑ Kapitel 80

81. Alte Vertrautheit (Verse 801–810)

801. Was heißt alte Vertrautheit? Eine Freundschaft, die die Freiheiten der Verbundenheit in keiner Weise beschneidet.

802. Zur Freundschaft gehören vertrauliche Freiheiten; sie freundlich anzunehmen ist die Pflicht guter Menschen.

803. Was nützt alte Freundschaft, wenn man die aus Vertrautheit geschehenen Taten des Freundes nicht wie die eigenen anerkennt?

804. Handeln Freunde aus Vertrautheit ungefragt, nehmen die wahrhaft Verbundenen es gern an.

805. Tun Freunde etwas Kränkendes, halte es für Unbedachtheit oder für die Freiheit großer Vertrautheit.

806. Wer die Grenzen echter Freundschaft wahrt, verlässt alte Vertraute selbst in der Not nicht.

807. Wer in dauernder Liebe verbunden ist, verliert seine Zuneigung nicht, selbst wenn der Freund ihm Schaden zufügt.

808. Wer keine Verleumdung seines Freundes anhört, für den ist dessen Fehltritt ein Tag, an dem sich Freundschaft bewähren kann.

809. Die Welt liebt jene, die eine beständige alte Freundschaft nicht aufgeben.

810. Selbst Feinde achten Menschen, deren Liebe zu alten Freunden sich nicht wandelt.

↑ Kapitel 81

82. Schädliche Freundschaft (Verse 811–820)

811. Mag ihre Zuneigung noch so verzehrend wirken: Die Freundschaft Charakterloser soll lieber abnehmen als wachsen.

812. Was gewinnt man oder verliert man an Freunden, die sich bei Nutzen anschließen und bei fehlendem Nutzen verschwinden?

813. Freunde, die ihren Gewinn berechnen, käufliche Liebende, die auf Bezahlung sehen, und Diebe sind einander gleich.

814. Besser Einsamkeit als Gefährten, die einem ungeschulten Pferd gleichen, das seinen Reiter in der Schlacht abwirft.

815. Besser, eine schlechte Freundschaft gar nicht zu gewinnen, als sich auf Niedrige zu verlassen, die keinen Schutz gewähren.

816. Die Feindschaft eines Einsichtigen ist millionenfach besser als die enge Freundschaft eines Toren.

817. Offene Feinde bringen hundertmillionenfach mehr Nutzen als Freunde, die nur zum Lachen da sind.

818. Ziehe dich ohne Ankündigung nach und nach von Freunden zurück, die selbst mögliche Aufgaben unmöglich machen.

819. Die Freundschaft von Menschen, deren Taten ihren Worten widersprechen, schmerzt selbst im Traum.

820. Meide selbst die geringste Nähe zu denen, die dich zu Hause umarmen und öffentlich schmähen.

↑ Kapitel 82

83. Falsche Freundschaft (Verse 821–830)

821. Die Freundschaft eines Menschen ohne innere Verbundenheit gleicht einem Werkzeug, das beim passenden Anlass zum Zuschlagen bereitliegt.

822. Die Freundschaft derer, die vertraut erscheinen, ohne es zu sein, wechselt wie das Herz der Frauen. Erläuterung

823. Mag einer viele gute Schriften studiert haben: Ein gutes Herz zu gewinnen bleibt für manche schwer.

824. Fürchte die Täuschenden, deren Gesicht freundlich lacht, während ihr Herz Böses birgt.

825. Wer im Herzen nicht mit dir übereinstimmt, dessen Worten darfst du in keiner Sache vertrauen.

826. Auch wenn Unverbundene wie Freunde Gutes sagen, zeigt sich bald der falsche Klang ihrer Rede.

827. Vertraue nicht den sich beugenden Worten eines Feindes: Auch der Bogen beugt sich, um Schaden zu bringen.

828. Selbst in den gefalteten Händen eines Feindes verbirgt sich eine Waffe; ebenso in seinen vergossenen Tränen.

829. Wer dir überschwänglich freundlich begegnet und dich innerlich verachtet, dem begegne freundlich, während du die Freundschaft innerlich löst.

830. Wenn Feindschaft als Freundschaft auftritt, wahre zunächst das freundliche Gesicht, löse die innere Bindung und gib schließlich auch den Umgang auf.

↑ Kapitel 83

84. Torheit (Verse 831–840)

831. Was heißt Torheit? Das Schädliche anzunehmen und den Nutzen fahren zu lassen.

832. Die größte Torheit besteht darin, sich an etwas zu hängen, das einem nicht zukommt.

833. Schamlosigkeit, mangelndes Streben, Lieblosigkeit und das Vernachlässigen alles Bewahrenswerten kennzeichnen den Toren.

834. Kein Tor übertrifft den, der gelernt, verstanden und andere belehrt hat, sich selbst aber nicht danach richtet.

835. Ein Tor schafft in einer einzigen Geburt genug Unheil, um in sieben Geburten in der Hölle zu leiden.

836. Übernimmt ein Tor eine Arbeit, die er nicht versteht, scheitert nicht nur das Werk: Er legt sich selbst in Fesseln.

837. Fällt einem Toren großer Reichtum zu, schwelgen Fremde, während seine Angehörigen hungern.

838. Besitz in der Hand eines Toren gleicht dem Rausch eines Menschen, dessen Geist ohnehin verwirrt ist.

839. Wie angenehm ist doch die Freundschaft mit Toren: Beim Abschied verursacht sie keinerlei Schmerz.

840. Ein Tor in der Versammlung der Weisen gleicht einem ungewaschenen Fuß auf einem reinen Bett.

↑ Kapitel 84

85. Beschränkte Einsicht (Verse 841–850)

841. Mangel an Einsicht ist der Mangel aller Mängel; anderen Mangel betrachtet die Welt nicht als ebenso schwer.

842. Gibt ein Tor von Herzen eine Gabe, liegt dies allein am guten Verdienst des Empfängers.

843. Das Leid, das Toren sich selbst zufügen, könnten ihnen selbst ihre Feinde kaum bereiten.

844. Was heißt beschränkte Einsicht? Der Hochmut, zu behaupten: »Wir wissen klar Bescheid.«

845. Wissen vorzutäuschen, das man nicht erworben hat, weckt Zweifel selbst an dem, was man wirklich weiß.

846. Nur die Blöße zu bedecken ist Torheit, wenn man die eigenen Fehler nicht beseitigt.

847. Wer kostbare Unterweisung achtlos beiseitelässt, lädt sich aus eigenem Antrieb große Not auf.

848. Er folgt keinem Rat und findet selbst keine Klarheit: Ein solches Leben bleibt bis zum Ende eine Krankheit.

849. Wer einen Uneinsichtigen belehren will, erscheint selbst uneinsichtig; jener hält weiterhin allein seine eigene Sicht für Einsicht.

850. Wer leugnet, was die Welt als vorhanden anerkennt, wird wie ein umhergehender Ungeist betrachtet.

↑ Kapitel 85

86. Feindseligkeit (Verse 851–860)

851. Feindseligkeit ist eine Krankheit: Sie nährt unter allen Lebewesen die lieblos trennende Haltung.

852. Mag einer aus Entfremdung Unangenehmes tun: Aus Hass ihm Leid zuzufügen, soll man dennoch meiden.

853. Wer die schmerzhafte Krankheit der Feindseligkeit beseitigt, gewinnt einen unvergänglich leuchtenden Ruhm.

854. Ist der Hass, das Leid unter den Leiden, vernichtet, entsteht Freude unter allen Freuden.

855. Wer könnte die überwinden, die sich dem aufsteigenden Hass nicht hingeben?

856. Wer meint, im Hass immer weiterzugehen sei angenehm, dessen Leben nähert sich rasch Irrtum und Verderben.

857. Menschen mit leidbringender, streitsüchtiger Einsicht erkennen nicht die Wahrheit, die zur Größe führt.

858. Dem Hass zu widerstehen bringt Gedeihen; ihm freien Lauf zu lassen bringt Verderben.

859. Wenn Glück naht, sieht man keinen Anlass zum Hass; wenn man den Untergang sucht, vergrößert man ihn.

860. Aus Feindschaft entsteht alles Schmerzhafte; aus Freundschaft entsteht der große Reichtum guter Lebensführung.

↑ Kapitel 86

87. Die Stärke von Gegnern (Verse 861–870)

861. Hüte dich vor Feindschaft mit Stärkeren; versäume nicht, gegen Schwächere entschieden vorzugehen. Erläuterung

862. Wie kann einer ohne Liebe, ohne starke Verbündete und ohne eigene Kraft die Stärke seiner Feinde überwinden?

863. Wer grundlos fürchtet, nichts versteht, keine Verbindung pflegt und nichts gibt, ist seinen Feinden leicht ausgeliefert.

864. Wer seinen Zorn nicht zügelt und keine Beständigkeit besitzt, ist überall, jederzeit und für jeden leicht zu besiegen.

865. Wer den rechten Weg nicht prüft, das Gebotene versäumt, Schande nicht scheut und keine Tugend besitzt, erfreut seine Feinde.

866. Die Feindschaft eines Menschen mit blindem Zorn und unermesslicher Begierde darf man sich wünschen.

867. Gewinne selbst um einen Preis die Feindschaft dessen, der nahe bei dir steht und dennoch gegen die Sache handelt.

868. Wer keine guten Eigenschaften und viele Fehler besitzt, bleibt ohne Verbündete: Das ist ein Vorteil für seine Feinde.

869. Unwissende und furchtsame Gegner verschaffen ihren Bezwingern unaufhörliche Freude.

870. Wer nicht einmal den kleinen Gewinn eines Sieges über einen unwissenden Gegner erringt, dem bleibt Ruhm stets fern. Erläuterung

↑ Kapitel 87

88. Feindschaft richtig einschätzen (Verse 871–880)

871. Feindschaft ist ein Übel, das man nicht einmal im Scherz wünschen soll.

872. Magst du dir die zu Feinden machen, deren Pflug der Bogen ist: Mache dir nicht die zu Feinden, deren Pflug das Wort ist.

873. Wer allein steht und sich viele Feinde macht, ist törichter als ein vom Wahn Ergriffener.

874. Die Welt ruht in der Größe dessen, der Feinde in Freunde zu verwandeln versteht.

875. Stehst du ohne Hilfe zwei Feinden gegenüber, gewinne einen von ihnen als hilfreichen Verbündeten.

876. Ob du ihn bereits geprüft hast oder nicht: In der eigenen Not lass den Gegner weder ganz an dich heran noch brich endgültig mit ihm. Erläuterung

877. Erzähle dein Leid nicht denen, die es nicht verstehen, und offenbare deinen Feinden nicht deine Schwäche.

878. Erkenne die richtige Vorgehensweise, stärke dich und schütze dich: So vergeht der Hochmut deiner Feinde.

879. Fälle den Dornbaum, solange er jung ist; ausgewachsen verletzt er die Hand dessen, der ihn fällen will.

880. Wer die Übermacht seiner Feinde nicht bricht, wird nicht einmal lange genug leben, um frei zu atmen.

↑ Kapitel 88

89. Innere Feindschaft (Verse 881–890)

881. Selbst Schatten und Wasser sind schlimm, wenn sie krank machen; ebenso Angehörige, deren Umgang Leid verursacht.

882. Fürchte nicht Feinde, die wie gezogene Schwerter erscheinen; fürchte Feinde, die als Verwandte auftreten.

883. Fürchte innere Feindschaft und schütze dich: Im Augenblick deiner Schwäche schneidet sie dich entzwei wie das Werkzeug den Töpferton.

884. Entsteht verborgene Feindschaft in einem ungezügelten Herzen, führt sie zu Entfremdung und vielen weiteren Schäden.

885. Entsteht Feindschaft innerhalb der Verwandtschaft, bringt sie vielerlei Übel bis hin zum Tod.

886. Wo unter ursprünglich Verbundenen Zwietracht entsteht, ist dauernder Bestand kaum möglich.

887. Mögen sie wie Gefäß und Deckel zusammenpassen: Eine Familie mit innerer Feindschaft ist niemals wirklich vereint.

888. Eine von innerer Feindschaft erfüllte Familie wird wie gefeiltes Metall abgetragen und verliert ihre Kraft.

889. Mag die innere Feindschaft nur so klein wie ein gespaltenes Sesamkorn sein: In ihr wohnt bereits das Verderben.

890. Mit Menschen ohne innere Übereinstimmung zu leben gleicht dem Wohnen mit einer Schlange in derselben Hütte.

↑ Kapitel 89

90. Die Großen nicht verletzen (Verse 891–900)

891. Die Macht der Fähigen nicht zu unterschätzen ist der wichtigste Schutz unter allen Schutzmaßnahmen.

892. Wer große Menschen ohne Achtung behandelt, zieht sich durch sie unablässiges Leid zu.

893. Willst du zugrunde gehen, handle ohne auf Rat zu hören; willst du vernichtet werden, vergreife dich an den Mächtigen.

894. Wenn Schwache Mächtigen Unrecht tun, winken sie gleichsam dem Tod, näherzukommen.

895. Wer den Zorn eines mächtigen Königs erregt hat, findet nirgends dauernden Aufenthalt, wohin er auch geht.

896. Wer vom Feuer verbrannt wurde, kann noch überleben; wer sich an wahrhaft Großen vergeht, findet keine Rettung.

897. Was nützen ein prachtvoll geordnetes Leben und himmelhoher Reichtum, wenn die würdigen Großen zürnen?

898. Beschließen die berggleichen Großen den Untergang, verschwinden selbst die scheinbar Unerschütterlichen samt ihrem Haus von der Erde.

899. Zürnen Menschen mit erhabenen Grundsätzen, zerbricht selbst die Herrschaft eines Königs.

900. Selbst Menschen mit mächtigen Verbündeten entkommen nicht, wenn ihnen die grenzenlos erhabenen Großen zürnen.

↑ Kapitel 90

91. Abhängigkeit von der Ehefrau (Verse 901–910)

901. Wer sich von der Begierde nach seiner Frau leiten lässt, gewinnt keine Würde; für den Tatkräftigen ist gerade dies unerwünscht. Erläuterung

902. Der Besitz eines Mannes, der seine Selbstständigkeit aufgibt und weiblicher Anziehung folgt, bringt ihm große Schande.

903. Die Unterwürfigkeit vor der eigenen Frau lässt einen Mann unter rechtschaffenen Menschen stets beschämt dastehen.

904. Wer seine Frau fürchtet und damit sein höheres Heil versäumt, dessen Unternehmungen erlangen keinen ehrenvollen Erfolg.

905. Wer seine Frau fürchtet, fürchtet sich stets auch davor, guten Menschen Gutes zu tun.

906. Mögen sie wie die Götter leben: Wer die bambusgleichen Schultern seiner Frau fürchtet, besitzt keine Würde.

907. Die Würde einer schamhaften Frau übertrifft die Männlichkeit eines Mannes, der nur den Anweisungen einer Frau folgt.

908. Wer allein dem Wunsch seiner schönstirnigen Frau folgt, behebt weder die Not seiner Freunde noch vollbringt er Gutes.

909. Bei denen, die nur den Anweisungen ihrer Frau folgen, finden sich weder Tugend noch rechter Erwerb noch die übrigen Lebensgüter.

910. Wer überlegte Entschlossenheit und die daraus erwachsene Stärke besitzt, verfällt nicht der Torheit solcher Abhängigkeit von einer Frau.

↑ Kapitel 91

92. Käufliche Liebe (Verse 911–920)

911. Die süßen Worte schön geschmückter Frauen, die Besitz statt Liebe begehren, bringen später Leid.

912. Prüfe und meide Frauen, deren Freundlichkeit sich nach dem berechneten Gewinn richtet.

913. Die falsche Umarmung einer geldliebenden Frau gleicht dem Umfassen eines fremden Leichnams in einem dunklen Raum. Erläuterung

914. Wer den Reichtum des Erbarmens sucht, begehrt nicht den geringen Genuss bei denen, die nur materiellen Gewinn suchen.

915. Menschen mit natürlicher Urteilskraft und gereifter Einsicht suchen nicht den geringen Genuss öffentlich angebotener Umarmungen.

916. Wer seinen eigenen Wert bewahren will, umarmt nicht die Schultern derer, die ihre Reize stolz allen anbieten.

917. Menschen ohne innere Festigkeit umarmen jene, deren Körper sie umschlingt, während das Herz anderes begehrt.

918. Wer nicht prüfen und unterscheiden kann, dem wird die Umarmung täuschender Frauen zur Begegnung mit einer verderblichen Verführerin.

919. Die zarten Schultern grenzenlos verfügbarer Frauen sind eine Hölle, in die die Unverständigen versinken.

920. Doppelherzige Frauen, Rauschtrank und Glücksspiel sind die Gefährten derer, die von der Glücksgöttin verlassen wurden.

↑ Kapitel 92

93. Auf Rauschtrank verzichten (Verse 921–930)

921. Wer dem Rauschtrank verfallen ist, flößt keinen Respekt ein und verliert seinen guten Ruf.

922. Trinke keinen Rauschtrank. Wer dennoch trinken will, soll es tun, wenn er nicht von guten Menschen geachtet werden möchte.

923. Schon der Mutter ist der Anblick des berauschten Sohnes schmerzlich; wie erst den rechtschaffenen Menschen!

924. Die edle Frau namens Scham wendet sich von denen ab, die dem großen, verachteten Fehler der Trunkenheit verfallen sind.

925. Eigenen Besitz hinzugeben, um damit den Verlust der Besinnung zu kaufen, ist wahrhaft unverständiges Handeln.

926. Schlafende unterscheiden sich kaum von Toten; Trinkende kaum von denen, die Gift verzehren.

927. Wer heimlich trinkt und trübe Augen bekommt, wird von den Leuten des Ortes durchschaut und ausgelacht.

928. Gib die Behauptung auf: »Ich habe nicht getrunken.« Im Rausch tritt gerade das stärker hervor, was das Herz verborgen hielt.

929. Einem Betrunkenen vernünftig zuzureden gleicht der Suche nach einem Untergetauchten mit einer brennenden Lampe.

930. Sieht ein Trinker nüchtern einen Betrunkenen, denkt er dann nicht an die eigene Verwirrung durch den Trank?

↑ Kapitel 93

94. Glücksspiel (Verse 931–940)

931. Begehre das Glücksspiel nicht, selbst wenn du gewinnen kannst: Der Gewinn gleicht dem Köder, mit dem der Fisch den Eisenhaken verschluckt.

932. Wer beim Glücksspiel eines gewinnt und hundert verliert: Welcher Weg führt ihn zu einem guten Leben?

933. Wer unablässig den Würfeln und ihrem Gewinn nachjagt, dessen Besitz und Einnahmequellen gehen an andere über.

934. Nichts bringt Armut wie das Glücksspiel, das viele Leiden schafft und den guten Ruf zerstört.

935. Wer Würfel, Spielplatz und Geschicklichkeit der Hand festhält und nicht loslässt, wird mittellos.

936. Wen die Unglücksgöttin Glücksspiel verschlungen hat, der wird nicht satt und leidet in Not.

937. Der Aufenthalt im Spielhaus vernichtet ererbten Besitz und die Güte des Charakters.

938. Glücksspiel vernichtet Besitz, gewöhnt an Lügen, zerstört das Erbarmen und stürzt ins Leid.

939. Kleidung, Besitz, Nahrung, guter Ruf und Bildung: Diese fünf bleiben dem Glücksspieler versagt.

940. Wie das Spiel umso mehr geliebt wird, je mehr man verliert, so klammert sich das Leben umso stärker an den Körper, je mehr es leidet.

↑ Kapitel 94

95. Heilkunst (Verse 941–950)

941. Die drei von den Heilkundigen genannten Wirkkräfte, beginnend mit Wind, verursachen Krankheit, wenn sie im Übermaß oder im Mangel vorhanden sind. Erläuterung

942. Der Körper braucht keine Arznei, wenn man erst isst, nachdem die zuvor gegessene Nahrung verdaut ist.

943. Ist die Nahrung verdaut, iss im rechten Maß: So lässt sich das Leben im empfangenen Körper lange erhalten.

944. Erkenne, dass die vorige Nahrung verdaut ist; iss bei deutlichem Hunger Nahrung, die dir verträglich ist.

945. Wer verträgliche Nahrung maßvoll zu sich nimmt, bewahrt sein Leben vor schädlicher Störung.

946. Wie bei maßvollem Essen Wohlbefinden bleibt, so bleibt beim maßlosen Essen die Krankheit.

947. Wer ohne Kenntnis seines Verdauungsvermögens zu viel isst, dem entstehen Krankheiten ohne Maß.

948. Erkenne die Krankheit, ihre Ursache und den Weg zu ihrer Linderung; prüfe die Eignung und behandle entsprechend. Erläuterung

949. Der kundige Heiler bedenke den Zustand des Kranken, das Ausmaß der Krankheit und die Zeit; dann handle er.

950. Der Kranke, der Heilende, die Arznei und der Pflegende: Aus diesen vier Teilen besteht die Heilkunst.

↑ Kapitel 95

96. Edle Herkunft (Verse 951–960)

951. Aufrichtigkeit und sittliche Scheu finden sich von Natur aus gemeinsam bei Menschen edler Herkunft. Erläuterung

952. Menschen edler Herkunft weichen von drei Dingen nicht ab: guter Lebensführung, Wahrhaftigkeit und Schamgefühl.

953. Ein freundliches Gesicht, Freigebigkeit, angenehme Rede und das Meiden von Verachtung: Diese vier kennzeichnen edle Herkunft.

954. Selbst für vielfach aufgehäufte Millionen tun Menschen edler Herkunft nichts, was ihre Würde mindert.

955. Auch wenn ihre Mittel zum Geben schrumpfen, verlassen Menschen aus alten, guten Familien nicht ihre großherzige Art.

956. Wer die makellose Ehre seines Hauses bewahren will, tut aus Täuschung nichts Unwürdiges.

957. Ein Fehler bei Menschen edler Herkunft wird sichtbar wie ein Fleck auf dem hoch am Himmel stehenden Mond.

958. Zeigt einer Mangel an liebevoller Güte, zweifelt man an seiner behaupteten edlen Herkunft.

959. Wie der Keim die Beschaffenheit des Bodens zeigt, so zeigt die Rede die Herkunft eines Menschen.

960. Willst du Güte, bewahre dein Schamgefühl; willst du die Würde deines Hauses, begegne allen mit Bescheidenheit.

↑ Kapitel 96

97. Ehre (Verse 961–970)

961. Unterlasse alles, was dich erniedrigt, selbst wenn es unentbehrlichen Nutzen brächte.

962. Wer guten Ruf und Ehre sucht, tut auch um großen Erfolges willen nichts Ehrloses.

963. Im Wohlstand braucht es Demut; in der Not braucht es Würde.

964. Menschen, die aus ihrer Würde fallen, gleichen einem Haar, das vom Kopf gefallen ist.

965. Selbst berggroße Menschen sinken herab, wenn sie auch nur eine winzige erniedrigende Tat begehen.

966. Es bringt keinen Ruhm und öffnet nicht die Himmelswelt: Warum Menschen nachlaufen, die einen verachten?

967. Besser, man sagt, einer sei in seiner Lage gestorben, als dass er durch das Nachlaufen hinter seinen Verächtern weiterlebt.

968. Wenn hohe Würde verloren ist, wird das bloße Erhalten des Körpers doch kein Mittel gegen den Tod.

969. Wie der Kavariman sein Leben verliert, wenn er sein Haar verliert, geben Ehrenhafte ihr Leben hin, wenn ihre Ehre verletzt wird. Erläuterung

970. Die Welt verehrt den leuchtenden Ruhm derer, die lieber sterben, als in Erniedrigung zu leben.

↑ Kapitel 97

98. Wahre Größe (Verse 971–980)

971. Innere Kühnheit ist der Glanz des Menschen; ohne sie weiterleben zu wollen ist Niedrigkeit.

972. In ihrer Geburt sind alle Lebewesen gleich; ihre besondere Würde unterscheidet sich durch die Verschiedenheit ihrer Taten. Erläuterung

973. Wer oben steht, ist dadurch noch nicht groß; wer unten steht, ist dadurch noch nicht niedrig.

974. Wie eine Frau ihre ungeteilte Treue wahrt, so besteht Größe, wenn ein Mensch sich selbst treu und achtsam bleibt.

975. Menschen von Größe vollbringen auf angemessene Weise das schwer Vollbringbare.

976. Der Gedanke »Wir wollen die Großen ehren und von ihnen lernen« entsteht nicht im Herzen der Kleinlichen.

977. Fällt besondere Geltung Unwürdigen zu, bringt sie maßlos überhebliches Handeln hervor.

978. Größe bleibt stets bescheiden; Kleinheit schmückt sich selbst und bewundert sich.

979. Größe ist Freiheit von Hochmut; Kleinheit ist das Sichüberheben im Hochmut.

980. Größe verdeckt die Fehler anderer; Kleinheit verkündet nichts als diese Fehler.

↑ Kapitel 98

99. Vollkommenheit des Charakters (Verse 981–990)

981. Für Menschen, die ihre Pflicht erkennen und nach Vollkommenheit leben, ist alles Gute eine selbstverständliche Verpflichtung.

982. Charaktergüte ist die wahre Güte der Vollkommenen; andere Vorzüge gelten ihnen nicht als gleichwertige Güter.

983. Liebe, Schamgefühl, Hilfsbereitschaft, freundliche Anteilnahme und Wahrhaftigkeit sind fünf tragende Säulen der Vollkommenheit.

984. Nichttöten ist die Güte der Askese; nicht über fremde Fehler zu reden ist die Güte der Vollkommenheit.

985. Die Stärke der Fähigen ist Bescheidenheit; sie ist die Waffe, mit der die Guten Feinde verwandeln.

986. Was prüft echte Vollkommenheit? Auch von einem Geringeren eine Niederlage annehmen zu können.

987. Was nützt Vollkommenheit, wenn sie denen, die Schmerz zufügten, nicht dennoch Gutes erweist?

988. Armut ist keine Erniedrigung für den, der die feste Kraft eines vollkommenen Charakters besitzt.

989. Selbst wenn Weltalter vergehen, verändern sich jene nicht, die als Ufer des Meeres der Vollkommenheit gelten.

990. Versagen die Guten in ihrer Güte, kann selbst die große Erde ihre Last nicht mehr tragen.

↑ Kapitel 99

100. Menschliche Umgangskultur (Verse 991–1000)

991. Wer für jedermann zugänglich ist, erlangt leicht die gute Eigenschaft, die man menschliche Umgangskultur nennt.

992. Liebevolle Güte und gute Herkunft: Diese beiden begründen einen edlen Umgang mit anderen.

993. Ähnlichkeit der Glieder ist keine wahre Ähnlichkeit; wahre menschliche Ähnlichkeit liegt in den guten Eigenschaften.

994. Die Welt rühmt den Charakter derer, die mit Gerechtigkeit und Güte anderen Nutzen bringen.

995. Verachtung verletzt selbst im Scherz; wer das versteht, wahrt guten Umgang sogar gegenüber Feinden.

996. Durch Menschen mit guter Wesensart besteht die Welt; ohne sie würde sie im Staub versinken.

997. Mag einer scharf sein wie eine Feile: Ohne menschliche Güte gleicht er einem Baum.

998. Selbst gegenüber Menschen, die nicht freundlich sind und Unangemessenes tun, die eigene Güte zu verlieren ist ein Mangel.

999. Wer nicht mit anderen lachen kann, dem liegt die weite Welt selbst am hellen Tag im Dunkeln.

1000. Großer Reichtum bei einem Menschen ohne Güte gleicht guter Milch, die in einem unreinen Gefäß verdirbt.

↑ Kapitel 100

101. Reichtum ohne Wohltat (Verse 1001–1010)

1001. Wer großen Reichtum im Haus anhäuft und nicht genießt, ist wie tot: Aus seinem Besitz ist nichts geworden.

1002. Wer meint »Besitz ist alles« und dennoch nichts gibt, dessen Verblendung führt zu einer niedrigen Geburt.

1003. Menschen, die Besitz sammeln und keinen guten Ruf erstreben, sind der Erde eine Last.

1004. Was kann einer als sein Vermächtnis betrachten, wenn ihn niemand auch nur gernhat?

1005. Wer weder gibt noch selbst genießt, besitzt nichts, selbst wenn er Millionen aufgehäuft hat.

1006. Wer seinen Reichtum weder genießt noch an Würdige weitergibt, ist eine Krankheit seines eigenen großen Besitzes.

1007. Der Besitz dessen, der Bedürftigen nichts gibt, gleicht einer schönen Frau, die ohne Gefährten alt wird.

1008. Der Reichtum eines von niemandem Geliebten gleicht einem fruchtbeladenen Giftbaum mitten im Ort.

1009. Was einer ohne Liebe, unter Selbstquälerei und ohne Rücksicht auf die Tugend anhäuft, werden andere in Besitz nehmen.

1010. Vorübergehender Mangel bei angesehenen Wohltätern gleicht der zeitweiligen Armut einer Regenwolke.

↑ Kapitel 101

102. Sittliches Schamgefühl (Verse 1011–1020)

1011. Wahre Scham scheut eine schlechte Tat; andere Scham ist die Scheu schönstirniger Frauen.

1012. Nahrung, Kleidung und Ähnliches haben alle Menschen gemeinsam; sittliche Scham zeichnet die Guten besonders aus.

1013. Wie das Leben am Körper hängt, so hängt die Vollkommenheit an der guten Eigenschaft sittlicher Scheu.

1014. Ist Schamgefühl nicht der Schmuck der Guten? Ohne es wird ihr stolzer Gang zu etwas Abstoßendem.

1015. Wer sich vor fremder Schande wie vor der eigenen schämt, gilt der Welt als Wohnstätte des Schamgefühls.

1016. Die Großen bewahren das Schamgefühl als schützende Grenze; selbst um die ganze weite Welt zu gewinnen, geben sie es nicht preis. Erläuterung

1017. Die Schamhaften geben für ihre Würde das Leben auf, nicht aber für das Leben ihre Würde.

1018. Wer sich dessen nicht schämt, wofür andere sich schämen, den wird die Tugend beschämt verlassen.

1019. Ein Fehltritt verbrennt die Ehre des Hauses; Schamlosigkeit verbrennt alles Gute.

1020. Die Bewegungen eines Menschen ohne inneres Schamgefühl gleichen einer hölzernen Puppe, deren Leben nur ihre Schnüre vortäuschen.

↑ Kapitel 102

103. Die eigene Familie fördern (Verse 1021–1030)

1021. Keine Größe übertrifft den Entschluss: »Ich werde in der Arbeit für mein Haus die Hand nicht sinken lassen.«

1022. Durch beharrliche Tatkraft und gereifte Einsicht wächst das Ansehen einer Familie.

1023. Wer entschlossen seine Familie aufrichtet, dem gürtet sich die Gottheit selbst zum Dienst und eilt voraus.

1024. Wer sich ohne Nachlassen um das Gedeihen seiner Familie müht, dem gelingt das Werk auch ohne langes Grübeln.

1025. Wer seine Familie ohne Schuld emporführt, den umgibt die Welt in freundschaftlicher Verbundenheit.

1026. Wahre Tatkraft besteht darin, Verantwortung für das Haus zu übernehmen, in das man geboren wurde.

1027. Wie in der Schlacht die Last auf den Tapferen ruht, so ruht sie in der Familie auf denen, die sie tragen können.

1028. Wer seine Familie fördern will, kennt keine ungeeignete Jahreszeit; Trägheit und falscher Stolz lassen das Haus verfallen.

1029. Ist der Körper dessen, der seine Familie vor Unheil bewahrt, etwa ein Gefäß, das nur Leiden aufnehmen soll?

1030. Fehlt einer Familie ein guter Mensch als Stütze, stürzt sie, wenn das Unglück ihre Wurzel abschlägt.

↑ Kapitel 103

104. Ackerbau (Verse 1031–1040)

1031. Wie weit die Welt sich auch dreht, sie folgt zuletzt dem Pflug; darum ist der Ackerbau trotz seiner Mühe die vornehmste Arbeit.

1032. Die Bauern sind der Achsnagel der Welt: Sie tragen alle, die nicht selbst pflügen und anderen Tätigkeiten nachgehen.

1033. Wirklich selbstständig leben die, die pflügen und essen; alle anderen leben, indem sie sich vor anderen verneigen.

1034. Die unter dem Schatten ihrer Ähren leben, sehen die Schirme vieler Könige unter den Schirm ihres eigenen Herrschers gelangen.

1035. Wer von der Arbeit der eigenen Hände lebt, bettelt nicht und verweigert dem Bittenden dennoch nichts.

1036. Lassen die Bauern ihre Hände ruhen, können selbst die nicht bestehen, die sagen: »Wir haben alle Wünsche aufgegeben.«

1037. Wird die gepflügte Erde so getrocknet, dass sie auf ein Viertel ihres Gewichts schrumpft, trägt sie reichlich, auch ohne eine Handvoll Dünger.

1038. Düngen ist besser als Pflügen; nach dem Jäten ist das Bewachen des Feldes wichtiger als das Bewässern.

1039. Geht der Besitzer nicht selbst zum Feld, schmollt die Erde wie eine vernachlässigte Ehefrau.

1040. »Wir besitzen nichts«, sagen sie und sitzen müßig da: Wenn die gütige Erde sie sieht, lacht sie.

↑ Kapitel 104

105. Armut (Verse 1041–1050)

1041. Was ist so bitter wie Armut? Die Armut selbst ist so bitter wie Armut.

1042. Der Unhold Armut kommt und raubt die Freuden dieses und des kommenden Lebens.

1043. Die anhaftende Not zerstört zugleich alte Familienwürde und die Würde der Rede.

1044. Selbst Menschen edler Herkunft bringt die Armut dazu, aus Verzagtheit erniedrigende Worte zu sprechen.

1045. In dem Leid namens Armut kommen zahlreiche weitere Leiden zusammen.

1046. Mag ein Armer den wahren Sinn noch so klar darlegen: Seine Worte finden kein Gehör.

1047. Wer in tugendferne Armut geraten ist, wird selbst von der eigenen Mutter wie ein Fremder angesehen.

1048. Wird sie auch heute wiederkommen, diese Armut, die mich gestern schon beinahe getötet hat?

1049. Mitten im Feuer mag man noch schlafen können; inmitten der Armut ist Schlaf unmöglich.

1050. Wer mittellos ist und dennoch nicht ganz entsagt, wird zum Verzehrer fremden Salzes und fremder dünner Speise.

↑ Kapitel 105

106. Bitten und Empfangen (Verse 1051–1060)

1051. Begegnest du Menschen, bei denen Bitten angemessen ist, so bitte. Verweigern sie, liegt die Schande bei ihnen, nicht bei dir.

1052. Selbst das Bitten wird zur Freude, wenn man das Erbetene ohne Demütigung erhält.

1053. Vor Menschen mit offenem Herzen, die ihre Pflicht kennen, bittend zu stehen besitzt sogar Würde.

1054. Bei Menschen zu bitten, die selbst im Traum nichts zurückhalten, gleicht dem eigenen Geben.

1055. Weil es auf Erden Menschen gibt, die nichts verbergen, wagen Bedürftige, vor sie hinzutreten und zu bitten.

1056. Beim Anblick von Menschen ohne die Krankheit des Verweigerns verschwinden alle Leiden der Bedürftigkeit zugleich.

1057. Sieht der Bittende einen Geber, der weder spottet noch verachtet, freut sich sein Herz bis in die Tiefe.

1058. Gäbe es keine Bittenden, wäre das Geschehen in dieser kühlen, weiten Welt nur das Kommen und Gehen hölzerner Puppen.

1059. Welchen Ruhm hätten die Gebenden, wenn niemand käme, um ihre Gabe zu empfangen?

1060. Der Bittende soll bei einer Absage nicht zornig werden: Seine eigene Not zeigt ihm, dass Mittel fehlen können.

↑ Kapitel 106

107. Scheu vor dem Betteln (Verse 1061–1070)

1061. Nicht zu bitten ist millionenfach besser – selbst bei Freunden, die so kostbar sind wie die eigenen Augen und freudig geben, ohne etwas zurückzuhalten.

1062. Hat der Weltschöpfer das Betteln als Lebensweg bestimmt, so möge auch er umherirren und zugrunde gehen!

1063. Keine härtere Torheit gibt es als den Entschluss: »Durch Betteln werden wir die Not der Armut überwinden.«

1064. Die ganze Welt reicht nicht aus, die Würde dessen zu fassen, der selbst in äußerster Bedrängnis nicht bettelt.

1065. Mag es nur dünner Brei wie klares Wasser sein: Nichts schmeckt süßer als die Speise aus eigener Arbeit.

1066. Selbst um Wasser für eine Kuh zu bitten ist für die Zunge eine schwere Erniedrigung.

1067. Alle Bittenden bitte ich: Wenn ihr schon bittet, bittet nicht bei denen, die ihren Besitz verbergen.

1068. Das ungeschützte Boot des Bettelns zerschellt, sobald es auf den Felsen der Verweigerung stößt.

1069. Beim Gedanken an das Bitten schmilzt das Herz; beim Gedanken an die Verweigerung vergeht es ganz.

1070. Schon das Wort der Verweigerung lässt dem Bittenden das Leben schwinden. Wo verbirgt sich wohl das Leben dessen, der diese Absage ausspricht? Erläuterung

↑ Kapitel 107

108. Niedrigkeit (Verse 1071–1080)

1071. Die Niedrigen sehen Menschen völlig ähnlich. Eine derart genaue Ähnlichkeit haben wir sonst nirgends gesehen.

1072. Die Niedrigen haben es besser als jene, die das Gute kennen: In ihrem Herzen gibt es keine Gewissenssorge.

1073. Die Niedrigen gleichen den Göttern: Auch sie tun einfach, was ihnen gefällt.

1074. Erblickt ein niedriger Mensch einen noch Niedrigeren, überhebt er sich stolz über ihn.

1075. Furcht ist der Hauptgrund für das Wohlverhalten der Niedrigen; ein wenig trägt auch die Aussicht auf Gewinn dazu bei.

1076. Die Niedrigen gleichen einer geschlagenen Trommel: Sie tragen jedes gehörte Geheimnis laut zu anderen weiter.

1077. Die Niedrigen schütteln nicht einmal Speisereste von ihrer Hand ab, außer für jene, deren Faust ihnen den Kiefer brechen könnte.

1078. Den Guten genügt ein Wort, um hilfreich zu werden; die Niedrigen geben wie Zuckerrohr erst unter dem Druck der Presse etwas her.

1079. Sobald der Niedrige andere gut gekleidet und wohlgenährt sieht, sucht er einen Vorwurf gegen sie.

1080. Wozu sind die Niedrigen fähig? Trifft sie eine Not, verkaufen sie sich selbst in aller Eile.

↑ Kapitel 108

Buch III – Liebe, Vereinigung und Trennung – Kāmattuppāl

109. Von ihrer Schönheit überwältigt (Verse 1081–1090)

1081. Ist sie eine Göttin, eine erlesene Pfauenhenne oder eine Frau mit schweren Ohrringen? Mein Herz gerät in Verwirrung. Erläuterung

1082. Sie erwidert meinen Blick: Es ist, als käme die quälende Göttin noch mit einem Heer gegen mich.

1083. Früher wusste ich nicht, was der Tod ist. Jetzt weiß ich es: Weibliche Schönheit mit gewaltig kämpfenden Augen.

1084. Die Augen dieser sanften Frau haben einen Blick, der allen Betrachtenden das Leben raubt.

1085. Ist es der Tod, ein Augenpaar oder eine Hirschkuh? Der Blick dieser Frau besitzt alle drei zugleich.

1086. Würden ihre grausam gebogenen Brauen ihre Augen nur bedecken, könnten diese mich nicht zittern machen.

1087. Das Tuch über den festen Brüsten dieser Frau gleicht der Decke über dem Gesicht eines wilden Elefanten.

1088. Meine Kraft, vor der selbst Feinde im Kampf zitterten, zerbricht an ihrer leuchtenden Stirn.

1089. Wozu braucht sie fremden Schmuck, die schon den Blick einer jungen Hirschkuh und die Zier der Scham besitzt?

1090. Der gegorene Trank erfreut nur den, der ihn trinkt; Liebe erfreut schon beim bloßen Anblick.

↑ Kapitel 109

110. Die Zeichen der Liebe verstehen (Verse 1091–1100)

1091. Zwei Blicke wohnen in ihren geschminkten Augen: Einer macht krank, der andere ist die Arznei dieser Krankheit.

1092. Der kleine verstohlene Blick ist nicht bloß die Hälfte der Liebesfreude, sondern mehr als die Hälfte.

1093. Sie sah mich an und senkte schamhaft den Kopf: Das war Wasser für die wachsende Pflanze unserer Liebe.

1094. Wenn ich sie ansehe, schaut sie zur Erde; wenn ich wegsehe, schaut sie mich an und lächelt leise.

1095. Sie blickt mich nicht offen an, sondern lächelt, als hätte sie ein Auge ein wenig zusammengekniffen.

1096. Mögen die Worte fremd klingen: Dass sie nicht aus wirklichem Zorn kommen, wird bald verständlich.

1097. Ein wenig harte Rede ohne wirklichen Zorn, ein feindlich wirkender Blick: Das sind die Zeichen Liebender, die fremd erscheinen wollen.

1098. Wenn ich sie ansehe, schaut sie mich zärtlich an und lächelt sacht. Welch besondere Anmut liegt in dieser sanften Bewegung!

1099. Sich mit dem gewöhnlichen Blick Fremder anzusehen ist gerade Liebenden eigen.

1100. Wenn Auge mit Auge übereinstimmt, welchen Nutzen haben dann noch gesprochene Worte?

↑ Kapitel 110

111. Freude an der Vereinigung (Verse 1101–1110)

1101. Was die fünf Sinne sehen, hören, schmecken, riechen und berühren: Alle diese Freuden wohnen in ihr mit den leuchtenden Armreifen.

1102. Die Arznei einer Krankheit ist gewöhnlich etwas anderes; für das Leiden, das diese Geschmückte verursacht, ist sie selbst die Arznei.

1103. Ist die Welt des Lotusäugigen süßer als der Schlaf an den weichen Schultern der Geliebten? Erläuterung

1104. Woher nahm sie dieses Feuer, das aus der Ferne brennt und beim Näherkommen kühlt?

1105. Die Schultern der Frau mit blumengeschmücktem Haar gleichen bei jedem Wunsch gerade dem, wonach ich mich sehne.

1106. Bei jeder Berührung sprosst mein Leben neu: Die Schultern dieser Frau müssen aus Nektar bestehen.

1107. Die Umarmung dieser schönen Frau gleicht dem Essen im eigenen Haus aus eigenem Vorrat, nachdem man seinen Anteil geteilt hat.

1108. Süß ist Liebenden die Umarmung, in deren Mitte selbst der Wind keinen Zugang findet.

1109. Liebesstreit, Versöhnung und Vereinigung: Das sind die Früchte, die die Liebenden gewinnen.

1110. Wie beim Lernen immer neues Nichtwissen sichtbar wird, so wächst bei jeder Annäherung an die Geschmückte das Verlangen weiter.

↑ Kapitel 111

112. Die Schönheit der Geliebten preisen (Verse 1111–1120)

1111. Lebe wohl, Anichamblüte! Du bist zart; doch die, der ich verfallen bin, ist noch zarter als du.

1112. Mein Herz, warum irrst du beim Anblick von Blumen und meinst, ihre Augen glichen Blüten, die jeder sehen kann?

1113. Ihr Leib ist ein zarter Spross, ihr Lächeln besteht aus Perlen, ihr Duft berauscht; Lanzen sind ihre geschminkten Augen, Bambus ihre Schultern.

1114. Könnten die blauen Wasserlilien sehen, würden sie beschämt zur Erde blicken: »Den Augen dieser Geschmückten gleichen wir nicht.«

1115. Sie trägt Anichamblüten, ohne deren Stiele zu entfernen: Für ihre zarte Taille werden keine frohen Trommeln mehr erklingen. Erläuterung

1116. Die Sterne irren von ihrem Platz, weil sie den Mond nicht vom Gesicht dieser Frau unterscheiden können.

1117. Hat das Gesicht dieser Frau etwa einen Makel wie der leuchtende Mond, der abnimmt und sich wieder füllt?

1118. Könntest du wie das Gesicht dieser Frau leuchten, auch du, Mond, dürftest meine Liebe genießen. Lebe wohl!

1119. Mond, wenn du ihrem blütenäugigen Gesicht gleichen willst, erscheine nicht so, dass jeder dich sehen kann.

1120. Selbst Anichamblüten und Schwanenfedern sind für die Füße der Geliebten wie stachelige Nerunjifrüchte.

↑ Kapitel 112

113. Die Größe der Liebe aussprechen (Verse 1121–1130)

1121. Was zwischen den weißen Zähnen dieser sanft Redenden fließt, schmeckt wie Milch mit Honig.

1122. Wie die Verbindung von Leib und Leben ist die Verbundenheit zwischen dieser Frau und mir.

1123. Du kleine Gestalt in meiner Pupille, geh fort! Für meine Geliebte mit der schönen Stirn ist kein Platz.

1124. Wenn sie bei mir ist, ist die Geschmückte mein Leben; wenn sie fortgeht, ist sie mein Sterben.

1125. Ich könnte mich erinnern, wenn ich vergessen hätte; doch die Vorzüge ihrer hell kämpfenden Augen vergesse ich nie.

1126. Mein Geliebter verlässt meine Augen nicht; selbst beim Blinzeln schmerzt es ihn nicht, so fein ist sein Wesen.

1127. Weil mein Geliebter in meinen Augen wohnt, schminke ich sie nicht: Ich weiß, dass ich ihn dadurch verdecken würde.

1128. Weil mein Geliebter in meinem Herzen wohnt, fürchte ich mich vor heißer Speise: Sie könnte ihn verbrennen.

1129. Ich weiß, dass er beim Schließen meiner Augen verborgen wäre, und blinzle nicht; doch der Ort nennt ihn lieblos.

1130. Er wohnt immer freudig in meinem Inneren; doch die Menschen sagen, er habe mich lieblos verlassen.

↑ Kapitel 113

114. Die Scham ablegen (Verse 1131–1140)

1131. Wer Liebe genossen hat und nun vor Sehnsucht leidet, hat keinen stärkeren Beistand als das Palmyrapferd. Erläuterung

1132. Mein Leib und mein Leben halten es nicht mehr aus: Sie legen die Scham ab und besteigen das Palmyrapferd.

1133. Scham und edle Mannhaftigkeit besaß ich einst; heute besitze ich das Palmyrapferd der von Liebe Gequälten.

1134. Die reißende Flut der Liebe trägt das Floß aus Scham und Mannhaftigkeit davon.

1135. Sie mit den zarten, girlandengleichen Armreifen schenkte mir das Palmyrapferd und den Schmerz des Abends.

1136. Selbst um Mitternacht denke ich an das Besteigen des Palmyrapferdes; wegen dieser Frau schließen sich meine Augen nicht.

1137. Nichts übertrifft die Würde einer Frau, die selbst in meeresgroßer Liebesqual das Palmyrapferd nicht besteigt.

1138. Die Liebe denkt nicht daran, wie standhaft und zugleich verletzlich Frauen sind; sie durchbricht das Verborgene und tritt öffentlich hervor.

1139. »Niemand kennt mich«, meint meine Liebe und irrt verwirrt durch die Straßen.

1140. Die Unwissenden lachen uns vor unseren Augen aus, weil sie nicht erlitten haben, was wir erleiden.

↑ Kapitel 114

115. Das Gerede über die Liebe (Verse 1141–1150)

1141. Als das Gerücht aufstieg, fasste mein kostbares Leben wieder Halt. Zum Glück wissen die vielen nichts davon.

1142. Ohne den Wert der Blütenäugigen zu kennen, hat dieser Ort sie mir durch sein Gerede gleichsam geschenkt.

1143. Ist das Gerücht des Ortes nicht ein Gewinn für mich? Es lässt mein Herz schon haben, was es noch nicht besitzt.

1144. Durch das Gerede wächst meine Liebe; ohne es verlöre sie ihre Kraft und würde welken.

1145. Wie der Trinker bei jedem Rausch mehr trinken will, wird die Liebe süßer, je öffentlicher sie wird.

1146. Nur einen einzigen Tag sah ich ihn; doch das Gerücht verbreitete sich wie die Nachricht, die Schlange habe den Mond verschlungen.

1147. Das Gerede der Leute ist Dünger, die Worte meiner Mutter sind Wasser: Davon wächst diese Krankheit.

1148. Liebe durch Gerede löschen zu wollen gleicht dem Versuch, Feuer mit geklärter Butter zu löschen.

1149. Warum sollte ich das Gerede scheuen, nachdem der, der »Fürchte dich nicht« sagte, mich vor allen beschämt verlassen hat?

1150. Wenn mein Geliebter will, wird er mir gewähren, was ich wünsche; das erhoffte Gerücht erhebt inzwischen dieser Ort.

↑ Kapitel 115

116. Die Trennung nicht ertragen können (Verse 1151–1160)

1151. Wenn du nicht fortgehst, sage es mir. Deine baldige Rückkehr verkünde denen, die dann noch leben werden.

1152. Einst war schon sein Blick süß; jetzt schmerzt selbst die Umarmung aus Angst vor der Trennung.

1153. Wie schwer ist Vertrauen, wenn selbst der verständnisvolle Geliebte irgendwann fortgeht!

1154. Wenn er fortgeht, obwohl er mir Liebe schenkte und »Fürchte dich nicht« sagte: Liegt dann Schuld bei mir, weil ich seinem klaren Wort glaubte?

1155. Willst du mich bewahren, verhindere seinen Abschied; geht mein Geliebter fort, wird ein Wiedersehen schwer möglich.

1156. Wenn er so hartherzig ist, von Trennung zu sprechen, wie kann ich dann noch hoffen, dass er mir Liebe schenken wird?

1157. Verraten die von meinen Armen gleitenden Reifen nicht selbst den Abschied meines Geliebten?

1158. Bitter ist das Leben an einem Ort ohne Vertraute; bitterer noch ist die Trennung vom Geliebten.

1159. Feuer brennt, wenn man es berührt. Kann es wie Liebesleid auch dann brennen, wenn man sich von ihm entfernt?

1160. Viele ertragen das Schwere, bezwingen die schmerzliche Krankheit, halten die Trennung aus und leben danach weiter.

↑ Kapitel 116

117. In Sehnsucht vergehen (Verse 1161–1170)

1161. Ich versuche diese Krankheit zu verbergen; doch sie quillt wie Wasser nach, je mehr man daraus schöpft.

1162. Ich kann diese Krankheit nicht verbergen; doch die Scham hindert mich, es dem zu sagen, der sie verursacht hat.

1163. Liebe und Scham hängen an meinem Leben wie an einer Tragstange; mein Körper kann ihre Last nicht tragen.

1164. Es gibt ein Meer der Liebe; doch kein schützendes Floß, um es zu durchqueren.

1165. Wer schon in der Freundschaft Leid bereitet: Was wird er erst in Feindschaft tun?

1166. Liebe schenkt meeresgroße Freude; wird sie zur Qual, ist ihr Schmerz noch größer als das Meer.

1167. Ich schwimme durch die wilde Liebesflut und sehe kein Ufer; selbst um Mitternacht bin ich allein.

1168. Die Nacht hat alle Lebewesen gütig in Schlaf versenkt; nur mich behält sie als Gefährtin.

1169. Die Nächte dieser Tage sind in ihrer Länge grausamer als der Grausame, der mich verließ.

1170. Könnten meine Augen wie mein Herz zu ihm gelangen, müssten sie nicht in dieser Tränenflut schwimmen.

↑ Kapitel 117

118. Die klagenden Augen (Verse 1171–1180)

1171. Ihr Augen habt ihn mir gezeigt und dieses unheilbare Leid gebracht; weshalb weint ihr jetzt selbst nach ihm?

1172. Damals habt ihr ohne Überlegung hingesehen; warum versteht ihr jetzt nicht und verzehrt euch im Schmerz?

1173. Eilig habt ihr selbst hingesehen und weint nun selbst: Das ist wahrlich zum Lachen.

1174. Ihr geschminkten Augen habt mir eine unheilbare Krankheit bereitet; nun sind eure eigenen Tränen versiegt.

1175. Ihr Augen habt mir ein größeres Meer als das Meer der Liebe bereitet; nun leidet ihr selbst ruhelos ohne Schlaf.

1176. Wie schön: Die Augen, die mir diese Krankheit gaben, sind nun selbst von ihr ergriffen!

1177. Ihr Augen habt ihn sehnsüchtig gesucht und voller Liebe angesehen: Leidet nun, bis eure Tränen ganz versiegen.

1178. Da ist einer, der mit Worten liebte, ohne mich wirklich zu hüten; doch meine Augen finden keine Ruhe, solange sie ihn nicht sehen.

1179. Kommt er nicht, schlafen sie nicht; kommt er, schlafen sie nicht. In beiden Fällen erleiden meine Augen schwere Qual.

1180. Für die Leute hier ist unser Geheimnis leicht zu erkennen, wenn unsere Augen wie meine laut geschlagene Trommeln sind.

↑ Kapitel 118

119. Das Leid der Blässe (Verse 1181–1190)

1181. Ich habe dem Abschied meines Geliebten zugestimmt. Wem soll ich nun erzählen, dass mein Leib erbleicht?

1182. »Er hat mich geschaffen«, scheint die Blässe stolz zu sagen, während sie meinen Körper überzieht.

1183. Meine Schönheit und meine Scham nahm er mit; zum Tausch gab er mir Krankheit und Blässe.

1184. Ich denke an ihn und spreche nur von seinen Vorzügen. Ist es nicht ein Betrug, dass dennoch Blässe kommt?

1185. Dort geht mein Geliebter fort; hier breitet sich schon die Blässe über meinen Leib.

1186. Wie die Finsternis auf das Erlöschen der Lampe wartet, wartet die Blässe auf das Nachlassen seiner Umarmung.

1187. Ich lag eng an ihn geschmiegt und wandte mich nur ein wenig ab: Schon ergriff mich die Blässe.

1188. Alle sagen: »Sie ist bleich geworden.« Niemand sagt: »Er hat sie verlassen.«

1189. Wenn es dem gutgeht, der mich zum Einverständnis mit seinem Abschied brachte, darf mein Leib ruhig ganz erbleichen.

1190. Mag ich den Namen »die Bleiche« erhalten, wenn man nur den nicht lieblos nennt, der mich zum Abschied überredete.

↑ Kapitel 119

120. Die wachsende Qual einsamer Liebe (Verse 1191–1200)

1191. Wessen Liebe erwidert wird, der hat die kernlose Frucht der Liebe empfangen.

1192. Die Zuwendung des Geliebten ist für die Liebende wie der Regen für die Menschen, die von ihm leben.

1193. Der stolze Gedanke »Wir werden leben« gehört denen, deren Liebe erwidert wird.

1194. Mag eine Frau von anderen geschätzt werden: Wird sie von ihrem Geliebten nicht geliebt, bleibt sie ohne dieses Glück.

1195. Was kann der, den wir lieben, uns schenken, wenn er uns nicht liebt?

1196. Einseitige Liebe schmerzt; beiderseitige Liebe ist süß wie eine gleichmäßig belastete Tragstange.

1197. Sieht der Liebesgott meinen bleichen Kummer nicht, da er seinen Kampf nur auf einer Seite führt?

1198. Niemand hat ein härteres Herz als jene, die ohne ein freundliches Wort ihres Geliebten weiterleben können.

1199. Mag mein Geliebter mir keine Zuneigung schenken: Jedes Wort über ihn ist meinen Ohren süß. Erläuterung

1200. Mein Herz, du willst dem Gleichgültigen dein großes Leid erzählen? Versuche lieber, das Meer zuzuschütten. Lebe wohl!

↑ Kapitel 120

121. Klage in der Erinnerung (Verse 1201–1210)

1201. Süßer als Rauschtrank ist die Liebe: Schon die Erinnerung an sie schenkt unerschöpfliche Freude.

1202. In jeder Hinsicht ist Liebe süß: Denken wir an den Geliebten, erreicht uns kein Leid.

1203. Ein Niesen steigt auf und bleibt doch aus. Will er gerade an mich denken und denkt dann doch nicht an mich? Erläuterung

1204. Er wohnt unablässig in meinem Herzen. Wohnen wir ebenso in seinem?

1205. Er hält mich aus seinem Herzen fern. Schämt er sich nicht, ohne Unterlass in meines einzutreten?

1206. Wodurch sonst lebe ich? Ich lebe, weil ich mich an den Tag unseres Zusammenseins erinnere.

1207. Was würde aus mir, wenn ich vergäße? Ich weiß nicht, wie Vergessen geht; schon die Erinnerung verbrennt mein Herz.

1208. Wie oft ich auch an ihn denke, er zürnt mir nicht. Das ist wohl die besondere Gunst, die mein Geliebter mir erweist.

1209. Mein kostbares Leben vergeht, wenn ich an die Härte dessen denke, der sagte: »Wir sind nicht zwei verschiedene.«

1210. Lebe wohl, Mond! Geh nicht unter, damit meine Augen den sehen können, der fortging, ohne mein Herz zu verlassen.

↑ Kapitel 121

122. Von Träumen erzählen (Verse 1211–1220)

1211. Welches Festmahl soll ich dem Traum bereiten, der mir eine Botschaft meines Geliebten brachte?

1212. Wenn meine fischgleichen, geschminkten Augen auf mein Bitten einschlafen, werde ich ihm im Traum erzählen, wie ich noch am Leben bin.

1213. Weil ich den im Traum sehe, der mir im Wachen keine Liebe schenkt, bleibt mein Leben bestehen.

1214. Der Traum sucht und bringt mir den, der im Wachen nicht kommt; darum schenkt der Traum Liebesfreude.

1215. Im Wachen war sein Anblick süß; im Traum ist sein Anblick ebenso süß, solange er dauert.

1216. Gäbe es dieses grausame Erwachen nicht, würde mein Geliebter mich im Traum nicht verlassen.

1217. Der Grausame schenkt mir im Wachen keine Liebe. Warum kommt er dann im Traum und quält mich?

1218. Wenn ich schlafe, liegt er auf meinen Schultern; wenn ich erwache, eilt er zurück in mein Herz.

1219. Nur jene tadeln den im Wachen Fernbleibenden, die ihren Geliebten nicht im Traum sehen.

1220. Die Frauen hier sagen, er habe mich im Wachen verlassen. Haben sie ihn wohl nie im Traum gesehen?

↑ Kapitel 122

123. Klage beim Anblick des Abends (Verse 1221–1230)

1221. Du bist nicht der Abend von einst, sondern die Stunde, die das Leben vereinter Liebender verzehrt. Lebe wohl, Abend!

1222. Lebe wohl, dunkler Abend mit deinen trüben Augen! Ist auch dein Gefährte so hartherzig wie meiner?

1223. Der Abend, der einst taufeucht und blass herankam, bringt nun Lebensüberdruss und lässt meinen Schmerz wachsen.

1224. Ohne den Geliebten kommt der Abend wie ein Feind auf dem Schlachtfeld, um mich zu töten.

1225. Welches Gute habe ich dem Morgen getan? Welche Feindschaft habe ich dem Abend erwiesen?

1226. Als mein Geliebter noch nicht fortgegangen war, wusste ich nicht, dass der Abend diese Krankheit bringt.

1227. Am Morgen knospt diese Krankheit, den ganzen Tag entfaltet sie sich, und am Abend steht sie in voller Blüte.

1228. Die Hirtenflöte wird zum Boten des feurigen Abends und zur Waffe, die mich tötet.

1229. Wenn der verwirrende Abend sich ausbreitet, gerät selbst der Ort in Verwirrung und wird von leidvollem Taumel ergriffen.

1230. Beim Gedanken an den, der dem Erwerb nachging, schwindet in dieser verwirrenden Abendstunde mein Leben, das bisher standhielt.

↑ Kapitel 123

124. Der Verlust körperlicher Schönheit (Verse 1231–1240)

1231. An den fernen Geliebten denkend verlieren die Augen ihre Würde und schämen sich nun vor duftenden Blumen.

1232. Die blassen Augen vergießen Tränen, als verkündeten sie, dass mein Geliebter mir keine Liebe schenkt.

1233. Die Schultern, die am Tag der Vereinigung aufblühten, scheinen nun deutlich seinen Abschied zu verkünden.

1234. Die goldenen Armreifen gleiten herab; die Schultern haben ihre Fülle verloren und mit seiner Nähe ihre alte Schönheit eingebüßt.

1235. Die Schultern ohne ihren früheren Schmuck und die herabgleitenden Armreifen erzählen von der Grausamkeit des Geliebten.

1236. Dass die Reifen abgleiten und die Schultern schwinden, schmerzt mich; noch mehr schmerzt mich, wenn man ihn deshalb grausam nennt.

1237. Mein Herz, könntest du dir Ruhm erwerben, indem du dem Grausamen die laute Klage meiner schwindenden Schultern berichtest?

1238. Kaum lockerte ich die umarmenden Hände, erbleichte die Stirn der Frau mit den goldenen Armreifen.

1239. Als ein kühler Lufthauch zwischen unsere Umarmung drang, erbleichten ihre großen, kühlen Augen.

1240. Als die Augen sahen, wie die helle Stirn ihre Farbe verlor, wurden auch sie von leidvoller Blässe ergriffen.

↑ Kapitel 124

125. Gespräch mit dem eigenen Herzen (Verse 1241–1250)

1241. Mein Herz, könntest du nicht nachdenken und mir irgendeine Arznei nennen, die diese Krankheit heilt?

1242. Er liebt uns nicht; dass du dich dennoch grämst, ist Torheit. Lebe wohl, mein Herz!

1243. Mein Herz, warum bleibst du hier und denkst leidend an ihn? Der diese Krankheit schuf, hat kein Erbarmen mit uns.

1244. Mein Herz, nimm auch meine Augen mit: Sie verzehren mich in ihrem Verlangen, ihn zu sehen.

1245. Mein Herz, können wir ihn verlassen und sagen »Er hasst uns«, nur weil er unsere Liebe nicht erwidert?

1246. Siehst du den Geliebten, der durch Vereinigung versöhnt, hältst du deinen Groll nicht fest. Jetzt spielst du mir nur falschen Zorn vor, mein Herz.

1247. Mein gutes Herz, gib entweder die Liebe oder die Scham auf; ich kann diese beiden zugleich nicht ertragen.

1248. »Er wird uns keine Liebe schenken«, klagst du und läufst dem Fortgegangenen nach. Wie töricht bist du, mein Herz!

1249. Der Geliebte wohnt doch in dir selbst. Zu wem gehst du, mein Herz, und wen willst du suchen?

1250. Wenn wir den im Herzen behalten, der uns ohne Nähe verlassen hat, verlieren wir auch die noch verbliebene Schönheit.

↑ Kapitel 125

126. Der Verlust der Selbstbeherrschung (Verse 1251–1260)

1251. Die Axt der Liebe zerbricht die Tür der Selbstbeherrschung, die mit dem Riegel der Scham verschlossen ist.

1252. Dieses Ding namens Liebe kennt wahrlich kein Erbarmen: Selbst um Mitternacht beherrscht es mein Herz.

1253. Ich will meine Liebe verbergen; doch sie bricht ohne Vorwarnung hervor wie ein Niesen.

1254. Ich hielt mich für standhaft; doch meine Liebe tritt aus ihrem Versteck hervor und zeigt sich öffentlich.

1255. Die Würde, einem Abweisenden nicht nachzugehen, kennen die von Liebeskrankheit Befallenen nicht.

1256. Wie beschaffen ist nur dieses Leid, das mich dazu treibt, dem nachzulaufen, der mich verließ!

1257. Wenn mein Geliebter mir liebevoll das Gewünschte schenkt, weiß ich von nichts mehr, das Scham heißt.

1258. Sind die schmeichelnden Worte dieses vielgestaltigen Diebes nicht die Waffe, die unsere weibliche Standhaftigkeit zerbricht?

1259. »Ich werde schmollen«, dachte ich und ging hin; doch als ich mein Herz sich ihm zuwenden sah, umarmte ich ihn.

1260. Kann ein Herz, das wie Fett im Feuer schmilzt, sagen: »Wir werden schmollen und dabei bleiben«?

↑ Kapitel 126

127. Sehnsucht nach dem Geliebten (Verse 1261–1270)

1261. Meine Augen sind vom Ausschauhalten stumpf geworden; meine Finger sind abgenutzt vom Zählen der Tage seit seinem Abschied.

1262. Du glänzend Geschmückte, wollte ich ihn heute vergessen, verlören meine Schultern ihre Schönheit und die Armreifen glitten herab.

1263. Er zog fort, um zu siegen, mit dem Mut als Gefährten; ich lebe weiter im Verlangen nach seiner Rückkehr.

1264. Beim Gedanken, dass der Geliebte zur erneuten Vereinigung zurückkehrt, klettert mein Herz von Ast zu Ast empor.

1265. Möge ich meinen Geliebten sehen, bis meine Augen satt sind; dann wird die Blässe von meinen weichen Schultern verschwinden.

1266. Möge er nur an einem Tag zurückkehren: Ich werde ihn genießen, bis dieses ganze elende Leiden geheilt ist.

1267. Wenn mein Geliebter kommt, der mir so kostbar ist wie meine Augen, werde ich schmollen, ihn umarmen oder beides zugleich tun?

1268. Möge der König sein Werk siegreich vollenden; dann wollen wir uns mit der Geliebten vereinen und dem Abend ein Fest bereiten.

1269. Ein einziger Tag gleicht sieben Tagen für jene, die auf die Rückkehr ihres fernen Geliebten warten.

1270. Ist ihr Herz erst zerbrochen, was nützt dann meine Ankunft, was das Wiederfinden, was selbst die Umarmung?

↑ Kapitel 127

128. Die Liebe durch Zeichen mitteilen (Verse 1271–1280)

1271. Magst du es verbergen: Deine Augen gehorchen dir nicht; sie haben mir etwas mitzuteilen.

1272. In dieser augenfüllend schönen Frau mit bambusgleichen Schultern wohnt ein Übermaß an weiblicher Zartheit.

1273. Wie der Faden durch die gereihten Edelsteine sichtbar wird, zeigt sich in ihrer Schönheit ein verborgenes Zeichen.

1274. Wie Duft in einer noch geschlossenen Blütenknospe ruht, liegt in ihrem erst entstehenden Lächeln eine Botschaft.

1275. Das heimliche Zeichen, das die Frau mit den eng sitzenden Armreifen hinterließ, enthält eine Arznei für meinen großen Schmerz. Erläuterung

1276. Dass er mich so überaus zärtlich und tröstend umarmt, lässt mich einen neuen, schwer erträglichen Entzug seiner Liebe ahnen. Erläuterung

1277. Noch vor mir erkannten meine Armreifen, dass sich der Herr der kühlen Küste innerlich von mir entfernt hat.

1278. Erst gestern ging mein Geliebter fort; doch mein Leib ist schon seit sieben Tagen bleich.

1279. Sie sah ihre Armreifen an, dann ihre zarten Schultern, dann ihre Füße: Das war die Botschaft, die sie mir gab.

1280. Mit den Augen die Liebeskrankheit zu erzählen und so um Nähe zu bitten verleiht ihrer Weiblichkeit noch größere Würde.

↑ Kapitel 128

129. Verlangen nach der Vereinigung (Verse 1281–1290)

1281. Schon beim Denken Freude, schon beim Anblick Jubel: Das schenkt nicht der Rauschtrank, sondern die Liebe.

1282. Ist die Liebe groß wie eine Palme, sollte kein Liebesstreit entstehen, der auch nur so groß wie ein Hirsekorn ist.

1283. Mag er mich vernachlässigen und nur seinem eigenen Wunsch folgen: Meine Augen finden keine Ruhe, ohne ihn zu sehen.

1284. Freundin, ich ging hin, um zu schmollen; mein Herz vergaß es und eilte zur Vereinigung.

1285. Wie das Auge den Schminkstift nicht sieht, wenn er es berührt, sehe ich seine Fehler nicht, wenn ich ihn sehe.

1286. Sehe ich ihn, sehe ich seine Fehler nicht; sehe ich ihn nicht, sehe ich nichts als seine Fehler.

1287. Wie Menschen, die wissentlich in eine fortreißende Flut springen, schmolle ich, obwohl ich weiß, dass mein Schmollen keinen Bestand hat.

1288. Du Dieb, deine Brust ist wie der Trank für die Berauschten: Obwohl er bekannte Schande bringt, verlangen sie immer wieder nach ihm.

1289. Liebe ist zarter als eine Blume; nur wenige erkennen ihre feine Art und erfahren sie entsprechend.

1290. Eben noch zeigte sie mit den Augen Groll; doch bei der Umarmung war sie ungeduldiger als ich.

↑ Kapitel 129

130. Streit mit dem eigenen Herzen (Verse 1291–1300)

1291. Mein Herz, du siehst, dass sein Herz ihm selbst gehorcht. Warum stehst du nicht mir zur Seite?

1292. Du siehst, dass er uns nicht liebt, mein Herz; trotzdem gehst du zu ihm und sagst: »Er wird uns nicht abweisen.«

1293. Mein Herz, folgst du ihm nach deinem Belieben, weil du meinst, für die ins Unglück Geratenen gebe es keine Freunde?

1294. Wer wird sich künftig noch mit dir beraten, mein Herz? Du willst nicht erst schmollen und dann die Versöhnung genießen.

1295. Ist er nicht da, fürchtet mein Herz, ihn nicht zu gewinnen; ist er da, fürchtet es den Abschied. So leidet es unaufhörlich.

1296. Wenn ich allein sitze und nachdenke, bleibt mein Herz bei mir, nur um mich zu verzehren.

1297. Selbst meine Scham habe ich vergessen, gefangen in diesem würdelosen, törichten Herzen, das ihn nicht vergessen kann.

1298. Mein am Leben hängendes Herz denkt nur an seine Vorzüge: Es meint, ihn zu verachten würde uns selbst erniedrigen.

1299. Wer hilft einem Menschen in der Not, wenn sein eigenes Herz ihm nicht beisteht?

1300. Wie sollten Fremde Vertraute werden, wenn schon das eigene Herz sich wie ein Fremder verhält?

↑ Kapitel 130

131. Liebesstreit (Verse 1301–1310)

1301. Umarme ihn noch nicht, sondern schmolle ein wenig: Wir wollen sehen, wie sehr er darunter leidet. Erläuterung

1302. Liebesstreit sei wie Salz in angemessener Menge; ihn zu verlängern ist, als salzte man zu viel.

1303. Wer eine Schmollende nicht umarmt, fügt einem bereits Gequälten noch weiteres Leid zu.

1304. Eine Schmollende nicht zu versöhnen gleicht dem Abschneiden einer bereits welkenden Ranke an ihrer Wurzel.

1305. Für gute, liebevolle Männer ist der kleine Groll der blütenäugigen Geliebten selbst ein besonderer Reiz.

1306. Ohne längeren Zwist und kurzes Schmollen gleicht Liebe einer überreifen oder noch unreifen Frucht.

1307. Auch im Liebesstreit wohnt ein Schmerz: der Zweifel, ob die Vereinigung noch lange auf sich warten lässt. Erläuterung

1308. Was nützt mein Leiden, wenn kein liebender Mensch da ist, der erkennt, dass ich leide?

1309. Wie Wasser im Schatten süß ist, so ist Liebesstreit nur bei wirklich Liebenden süß.

1310. Dass mein Herz sich mit dem vereinen will, der mich im Schmollen welken lässt, kommt allein vom Verlangen.

↑ Kapitel 131

132. Die Feinheiten des Liebesstreits (Verse 1311–1320)

1311. »Alle Frauen genießen dich mit ihren Augen. Deine allen zugängliche Brust werde ich nicht umarmen.«

1312. Während ich schmollte, nieste er: Er wusste, dass ich ihm dann ein langes Leben wünschen würde. Erläuterung

1313. Trüge ich auch nur einen Blumenkranz, würde sie zürnen: »Du hast ihn angelegt, um dich einer anderen zu zeigen.«

1314. Als ich sagte: »Ich liebe dich mehr als alle anderen«, schmollte sie: »Mehr als wen? Mehr als wen?«

1315. Als ich sagte: »In diesem Leben werde ich dich nicht verlassen«, füllten sich ihre Augen mit Tränen.

1316. Ich sagte: »Ich habe an dich gedacht.« Sie erwiderte: »Also hattest du mich vergessen?«, löste sich aus der Umarmung und schmollte.

1317. Ich nieste, und sie segnete mich; dann weinte sie plötzlich: »Welche Frau hat an dich gedacht, dass du niesen musstest?« Erläuterung

1318. Ich unterdrückte das Niesen, und sie weinte: »Willst du vor mir verbergen, dass deine anderen Frauen an dich denken?«

1319. Selbst wenn ich sie besänftige, zürnt sie: »So verstehst du also auch die anderen Frauen zu besänftigen!«

1320. Selbst wenn ich sie nachdenklich und aufmerksam betrachte, zürnt sie: »Mit wem vergleichst du mich, während du mich so ganz ansiehst?«

↑ Kapitel 132

133. Die Freude an der Versöhnung (Verse 1321–1330)

1321. Mag er auch keinen Fehler haben: Das Schmollen vermag eine noch liebevollere Zuwendung von ihm hervorzurufen.

1322. Der kleine Schmerz des Liebesstreits hat seinen Wert, selbst wenn die liebevolle Zuwendung zunächst zu welken scheint.

1323. Gibt es selbst bei den Göttern eine Welt süßer als den Liebesstreit derer, die wie Erde und Wasser verbunden sind?

1324. In dem Schmollen, das zur unlöslichen Umarmung führt, entsteht die Waffe, die mein Herz zerbricht.

1325. Selbst ohne eigene Schuld von den zarten Schultern der Geliebten getrennt zu sein hat einen besonderen Reiz.

1326. Verdauen ist angenehmer als weiterzuessen; ebenso ist in der Liebe das Schmollen süßer als die Vereinigung.

1327. Wer im Liebesstreit unterliegt, hat gewonnen: Das zeigt sich bei der anschließenden Vereinigung.

1328. Werden wir durch neues Schmollen wieder jene Würze der Vereinigung genießen, die ihre Stirn mit Schweiß bedeckt? Erläuterung

1329. Möge die glänzend Geschmückte weiter schmollen; möge die Nacht lang werden, damit ich sie umwerben kann!

1330. Schmollen ist eine Freude der Liebe; seine Freude erfüllt sich, wenn die Liebenden sich innig umarmen.

↑ Kapitel 133

Tirukkural: vollständige römische Transliteration

Die Umschrift gibt die tamilischen Buchstaben systematisch wieder. Lange Vokale tragen einen Querstrich: ā, ī, ū, ē, ō. ṭ, ṇ und ḷ bezeichnen retroflexe Laute; ḻ ist ein eigener tamilischer Laut, der in vereinfachter Umschrift oft als zh erscheint. ṟ unterscheidet sich von r, ṉ von n und ṇ; ṅ und ñ sind besondere Nasale. ḵ gibt das Zeichen āytam wieder. Die Umschrift ist keine genaue Lautschrift: Die Aussprache mancher Konsonanten verändert sich je nach Stellung. Worttrennungen folgen weitgehend der Textvorlage.

Buch I – Tugend und gute Lebensführung – Aṟattuppāl

1. kaṭavuḷ vāḻttu (Verse 1–10)

1.

akara mutala eḻuttellām āti
pakavaṉ mutaṟṟē ulaku.

2.

kaṟṟataṉāl āya payaṉeṉkol vālaṟivaṉ
naṟṟāḷ toḻāar eṉiṉ.

3.

malarmicai ēkiṉāṉ māṇaṭi cērntār
nilamicai nīṭuvāḻ vār.

4.

vēṇṭutal vēṇṭāmai ilāṉaṭi cērntārkku
yāṇṭum iṭumpai ila.

5.

iruḷcēr iruviṉaiyum cērā iṟaivaṉ
poruḷcēr pukaḻpurintār māṭṭu.

6.

poṟivāyil aintavittāṉ poytīr oḻukka
neṟiniṉṟār nīṭuvāḻ vār.

7.

taṉakkuvamai illātāṉ tāḷcērntārk kallāl
maṉakkavalai māṟṟal aritu.

8.

aṟavāḻi antaṇaṉ tāḷcērntārk kallāl
piṟavāḻi nīntal aritu.

9.

kōḷil poṟiyiṉ kuṇamilavē eṇkuṇattāṉ
tāḷai vaṇaṅkāt talai.

10.

piṟavip peruṅkaṭal nīntuvar nīntār
iṟaivaṉ aṭicērā tār.

2. vāṉciṟappu (Verse 11–20)

11.

vāṉniṉṟu ulakam vaḻaṅki varutalāl
tāṉamiḻtam eṉṟuṇaraṟ pāṟṟu.

12.

tuppārkkut tuppāya tuppākkit tuppārkkut
tuppāya tūum maḻai.

13.

viṇiṉṟu poyppiṉ virinīr viyaṉulakattu
uḷniṉṟu uṭaṟṟum paci.

14.

ēriṉ uḻāar uḻavar puyaleṉṉum
vāri vaḷaṅkuṉṟik kāl.

15.

keṭuppatūum keṭṭārkkuc cārvāymaṟ ṟāṅkē
eṭuppatūum ellām maḻai.

16.

vicumpiṉ tuḷivīḻiṉ allālmaṟ ṟāṅkē
pacumpul talaikāṇpu aritu.

17.

neṭuṅkaṭalum taṉnīrmai kuṉṟum taṭinteḻili
tāṉnalkā tāki viṭiṉ.

18.

ciṟappoṭu pūcaṉai cellātu vāṉam
vaṟakkumēl vāṉōrkkum īṇṭu.

19.

tāṉam tavamiraṇṭum taṅkā viyaṉulakam
vāṉam vaḻaṅkā teṉiṉ.

20.

nīriṉṟu amaiyātu ulakeṉiṉ yāryārkkum
vāṉiṉṟu amaiyātu oḻukku.

3. nīttār perumai (Verse 21–30)

21.

oḻukkattu nīttār perumai viḻuppattu
vēṇṭum paṉuval tuṇivu.

22.

tuṟantār perumai tuṇaikkūṟiṉ vaiyattu
iṟantārai eṇṇikkoṇ ṭaṟṟu.

23.

irumai vakaiterintu īṇṭuaṟam pūṇṭār
perumai piṟaṅkiṟṟu ulaku.

24.

uraṉeṉṉum tōṭṭiyāṉ ōraintum kāppāṉ
varaṉeṉṉum vaippiṟkōr vittu.

25.

aintavittāṉ āṟṟal akalvicumpu ḷārkōmāṉ
intiraṉē cāluṅ kari.

26.

ceyaṟkariya ceyvār periyar ciṟiyar
ceyaṟkariya ceykalā tār.

27.

cuvaioḷi ūṟuōcai nāṟṟameṉa aintiṉ
vakaiterivāṉ kaṭṭē ulaku.

28.

niṟaimoḻi māntar perumai nilattu
maṟaimoḻi kāṭṭi viṭum.

29.

kuṇameṉṉum kuṉṟēṟi niṉṟār vekuḷi
kaṇamēyum kāttal aritu.

30.

antaṇar eṉpōr aṟavōrmaṟ ṟevvuyir kkum
centaṇmai pūṇṭoḻuka lāṉ.

4. aṟaṉvaliyuṟuttal (Verse 31–40)

31.

ciṟappu īṉum celvamum īṉum aṟattiṉūuṅku
ākkam evaṉō uyirkku.

32.

aṟattiṉūuṅku ākkamum illai ataṉai
maṟattaliṉ ūṅkillai kēṭu.

33.

ollum vakaiyāṉ aṟaviṉai ōvātē
cellumvāy ellāñ ceyal.

34.

maṉattukkaṇ mācilaṉ ātal aṉaittu aṟaṉ
ākula nīra piṟa.

35.

aḻukkāṟu avāvekuḷi iṉṉāccol nāṉkum
iḻukkā iyaṉṟatu aṟam.

36.

aṉṟaṟivām eṉṉātu aṟañceyka maṟṟatu
poṉṟuṅkāl poṉṟāt tuṇai.

37.

aṟattāṟu ituveṉa vēṇṭā civikai
poṟuttāṉōṭu ūrntāṉ iṭai.

38.

vīḻnāḷ paṭāamai naṉṟāṟṟiṉ aḵtoruvaṉ
vāḻnāḷ vaḻiyaṭaikkum kal.

39.

aṟattāṉ varuvatē iṉpam maṟ ṟellām
puṟatta pukaḻum ila.

40.

ceyaṟpāla tōrum aṟaṉē oruvaṟku
uyaṟpāla tōrum paḻi.

5. ilvāḻkkai (Verse 41–50)

41.

ilvāḻvāṉ eṉpāṉ iyalpuṭaiya mūvarkkum
nallāṟṟiṉ niṉṟa tuṇai.

42.

tuṟantārkkum tuvvātavarkkum iṟantārkkum
ilvāḻvāṉ eṉpāṉ tuṇai.

43.

teṉpulattār teyvam viruntokkal tāṉeṉṟāṅku
aimpulattāṟu ōmpal talai.

44.

paḻiyañcip pāttūṇ uṭaittāyiṉ vāḻkkai
vaḻiyeñcal eññāṉṟum il.

45.

aṉpum aṟaṉum uṭaittāyiṉ ilvāḻkkai
paṇpum payaṉum atu.

46.

aṟattāṟṟiṉ ilvāḻkkai āṟṟiṉ puṟattāṟṟil
pōoyp peṟuva tevaṉ?

47.

iyalpiṉāṉ ilvāḻkkai vāḻpavaṉ eṉpāṉ
muyalvāruḷ ellām talai.

48.

āṟṟiṉ oḻuk ki aṟaṉiḻukkā ilvāḻ kkai
nōṟpāriṉ nōṉmai uṭaittu.

49.

aṟaṉ eṉap paṭṭatē ilvāḻkkai aḵtum
piṟaṉpaḻippa tillāyiṉ naṉṟu.

50.

vaiyattuḷ vāḻvāṅku vāḻpavaṉ vāṉuṟaiyum
teyvattuḷ vaikkap paṭum.

6. vāḻkkait tuṇainalam (Verse 51–60)

51.

maṉaittakka māṇpuṭaiyaḷ ākittaṟ koṇṭāṉ
vaḷattakkāḷ vāḻkkait tuṇai.

52.

maṉaimāṭci illāḷkaṇ illāyiṉ vāḻkkai
eṉaimāṭcit tāyiṉum il.

53.

illateṉ illavaḷ māṇpāṉāl uḷḷateṉ
illavaḷ māṇāk kaṭai?

54.

peṇṇiṉ peruntakka yāvuḷa kaṟpeṉṉum
tiṇmaiuṇ ṭākap peṟiṉ.

55.

teyvam toḻāaḷ koḻunaṉ toḻuteḻuvāḷ
peyyeṉap peyyum maḻai.

56.

taṟkāttut taṟkoṇṭāṟ pēṇit takaicāṉṟa
coṟkāttuc cōrvilāḷ peṇ.

57.

ciṟaikākkum kāppevaṉ ceyyum makaḷir
niṟaikākkum kāppē talai.

58.

peṟṟāṟ peṟiṉpeṟuvar peṇṭir peruñciṟappup
puttēḷir vāḻum ulaku.

59.

pukaḻpurinta illilōrkku illai ikaḻvārmuṉ
ēṟupōl pīṭu naṭai.

60.

maṅkalam eṉpa maṉaimāṭci maṟṟu ataṉ
naṉkalam naṉmakkaṭ pēṟu.

7. putalvaraip peṟutal (Verse 61–70)

61.

peṟumavaṟṟuḷ yāmaṟivatu illai aṟivaṟinta
makkaṭpēṟu alla piṟa.

62.

eḻupiṟappum tīyavai tīṇṭā paḻipiṟaṅkāp
paṇpuṭai makkaṭ peṟiṉ.

63.

tamporuḷ eṉpatam makkaḷ avarporuḷ
tamtam viṉaiyāṉ varum.

64.

amiḻtiṉum āṟṟa iṉitētam makkaḷ
ciṟukai aḷāviya kūḻ.

65.

makkaḷmey tīṇṭal uṭaṟkiṉpam maṟṟu avar
coṟkēṭṭal iṉpam cevikku.

66.

kuḻal iṉitu yāḻiṉitu eṉpatam makkaḷ
maḻalaiccol kēḷā tavar.

67.

tantai makaṟkāṟṟum naṉṟi avaiyattu
munti iruppac ceyal.

68.

tammiṉtam makkaḷ aṟivuṭaimai mānilattu
maṉṉuyirk kellām iṉitu.

69.

īṉṟa poḻutiṉ perituvakkum taṉmakaṉaic
cāṉṟōṉ eṉakkēṭṭa tāy.

70.

makaṉtantaikku āṟṟum utavi ivaṉtantai
eṉnōṟṟāṉ kol eṉum col.

8. aṉpuṭaimai (Verse 71–80)

71.

aṉpiṟkum uṇṭō aṭaikkuntāḻ ārvalar
puṉkaṇīr pūcal tarum.

72.

aṉpilār ellām tamakkuriyar aṉpuṭaiyār
eṉpum uriyar piṟarkku.

73.

aṉpōṭu iyainta vaḻakkeṉpa āruyirkku
eṉpōṭu iyainta toṭarpu.

74.

aṉpu īṉum ārvam uṭaimai atuīṉum
naṇpu eṉṉum nāṭāc ciṟappu.

75.

aṉpuṟṟu amarnta vaḻakkeṉpa vaiyakattu
iṉpuṟṟār eytum ciṟappu.

76.

aṟattiṟkē aṉpucār peṉpa aṟiyār
maṟattiṟkum aḵtē tuṇai.

77.

eṉpi lataṉai veyilpōlak kāyumē
aṉpi lataṉai aṟam.

78.

aṉpakat tillā uyirvāḻkkai vaṉpāṟkaṇ
vaṟṟal marantaḷirt taṟṟu.

79.

puṟattuṟup pellām evaṉceyyum yākkai
akattuṟuppu aṉpi lavarkku.

80.

aṉpiṉ vaḻiyatu uyirnilai aḵtilārkku
eṉputōl pōrtta uṭampu.

9. viruntōmpal (Verse 81–90)

81.

iruntōmpi ilvāḻva tellām viruntōmpi
vēḷāṇmai ceytaṟ poruṭṭu.

82.

viruntu puṟattatāt tāṉuṇṭal cāvā
marunteṉiṉum vēṇ ṭaṟpāṟ ṟaṉṟu.

83.

varuviruntu vaikalum ōmpuvāṉ vāḻkkai
paruvantu pāḻpaṭutal iṉṟu.

84.

akaṉamarntu ceyyāḷ uṟaiyum mukaṉamarntu
nalviruntu ōmpuvāṉ il.

85.

vittum iṭalvēṇṭum kollō viruntōmpi
miccil micaivāṉ pulam.

86.

celviruntu ōmpi varuviruntu pārttiruppāṉ
nalvaruntu vāṉat tavarkku.

87.

iṉaittuṇait teṉpatoṉ ṟillai viruntiṉ
tuṇaittuṇai vēḷvip payaṉ.

88.

parintōmpip paṟṟaṟṟēm eṉpar viruntōmpi
vēḷvi talaippaṭā tār.

89.

uṭaimaiyuḷ iṉmai viruntōmpal ōmpā
maṭamai maṭavārkaṇ uṇṭu.

90.

mōppak kuḻaiyum aṉiccam mukantirintu
nōkkak kunaḻyum viruntu.

10. iṉiyavaikūṟal (Verse 91–100)

91.

iṉcolāl īram aḷaiip paṭiṟuilavām
cemporuḷ kaṇṭārvāyc col.

92.

akaṉamarntu ītaliṉ naṉṟē mukaṉamarntu
iṉcolaṉ ākap peṟiṉ.

93.

mukattāṉ amarn tuiṉitu nōkki akattāṉām
iṉco liṉatē aṟam.

94.

tuṉpuṟūum tuvvāmai illākum yārmāṭṭum
iṉpuṟūum iṉco lavarkku.

95.

paṇivuṭaiyaṉ iṉcolaṉ ātal oruvaṟku
aṇiyalla maṟṟup piṟa.

96.

allavai tēya aṟamperukum nallavai
nāṭi iṉiya coliṉ.

97.

nayaṉ īṉṟu naṉṟi payakkum payaṉīṉṟu
paṇpiṉ talaippiriyāc col.

98.

ciṟumaiyuvu nīṅkiya iṉcol maṟumaiyum
immaiyum iṉpam tarum.

99.

iṉcol iṉitīṉṟal kāṇpāṉ evaṉkolō
vaṉcol vaḻaṅku vatu?

100.

iṉiya uḷavāka iṉṉāta kūṟal
kaṉiiruppak kāykavarn taṟṟu.

11. ceynnaṉṟi aṟital (Verse 101–110)

101.

ceyyāmal ceyta utavikku vaiyakamum
vāṉakamum āṟṟal aritu.

102.

kālatti ṉāṟceyta naṉṟi ciṟiteṉiṉum
ñālattiṉ māṇap peritu.

103.

payaṉtūkkār ceyta utavi nayaṉtūkkiṉ
naṉmai kaṭaliṉ peritu.

104.

tiṉaittuṇai naṉṟi ceyiṉum paṉaittuṇaiyāk
koḷvar payaṉteri vār.

105.

utavi varaittaṉṟu utavi utavi
ceyappaṭṭār cālpiṉ varaittu.

106.

maṟavaṟka mācaṟṟār kēṇmai tuṟavaṟka
tuṉpattuḷ tuppāyār naṭpu.

107.

eḻumai eḻupiṟappum uḷḷuvar taṅkaṇ
viḻuman tuṭaittavar naṭpu.

108.

naṉṟi maṟappatu naṉṟaṉṟu naṉṟallatu
aṉṟē maṟappatu naṉṟu.

109.

koṉṟaṉṉa iṉṉā ceyiṉum avarceyta
oṉṟunaṉṟu uḷḷak keṭum.

110.

ennaṉṟi koṉṟārkkum uyvuṇṭām uyvillai
ceynnaṉṟi koṉṟa makaṟku.

12. naṭuvu nilaimai (Verse 111–120)

111.

takuti eṉavoṉṟu naṉṟē pakutiyāl
pāṟpaṭṭu oḻukap peṟiṉ.

112.

ceppam uṭaiyavaṉ ākkañ citaiviṉṟi
eccattiṟ kēmāppu uṭaittu.

113.

naṉṟē tariṉum naṭuvikantām ākkattai
aṉṟē yoḻiya viṭal.

114.

takkār takavilar eṉpatu avaravar
eccattāṟ kāṇappa paṭum.

115.

kēṭum perukkamum illalla neñcattuk
kōṭāmai cāṉṟōrk kaṇi.

116.

keṭuvalyāṉ eṉpatu aṟikataṉ neñcam
naṭuvorīi alla ceyiṉ.

117.

keṭuvāka vaiyātu ulakam naṭuvāka
naṉṟikkaṇ taṅkiyāṉ tāḻvu.

118.

camaṉceytu cīrtūkkuṅ kōlpōl amaintorupāl
kōṭāmai cāṉṟōrk kaṇi.

119.

coṟkōṭṭam illatu ceppam orutalaiyā
uṭkōṭṭam iṉmai peṟiṉ.

120.

vāṇikam ceyvārkku vāṇikam pēṇip
piṟavum tamapōl ceyiṉ.

13. aṭakkamuṭaimai (Verse 121–130)

121.

aṭakkam amararuḷ uykkum aṭaṅkāmai
āriruḷ uyttu viṭum.

122.

kākka poruḷā aṭakkattai ākkam
ataṉiṉūuṅ killai uyirkku.

123.

ceṟivaṟintu cīrmai payakkum aṟivaṟintu
āṟṟiṉ aṭaṅkap peṟiṉ.

124.

nilaiyiṉ tiriyātu aṭaṅkiyāṉ tōṟṟam
malaiyiṉum māṇap peritu.

125.

ellārkkum naṉṟām paṇital avaruḷḷum
celvarkkē celvam takaittu.

126.

orumaiyuḷ āmaipōl aintaṭakkal āṟṟiṉ
eḻumaiyum ēmāp puṭaittu.

127.

yākāvā rāyiṉum nākākka kāvākkāl
cōkāppar colliḻukkup paṭṭu.

128.

oṉṟāṉun tīccol poruṭpayaṉ uṇṭāyiṉ
naṉṟākā tāki viṭum.

129.

tīyiṉāṟ cuṭṭapuṇ uḷḷāṟum āṟātē
nāviṉāṟ cuṭṭa vaṭu.

130.

kataṅkāttuk kaṟṟaṭaṅkal āṟṟuvāṉ cevvi
aṟampārkkum āṟṟiṉ nuḻaintu.

14. oḻukkamuṭaimai (Verse 131–140)

131.

oḻukkam viḻuppan taralāṉ oḻukkam
uyiriṉum ōmpap paṭum.

132.

parintōmpik kākka oḻukkam terintōmpit
tēriṉum aḵtē tuṇai.

133.

oḻukkam uṭaimai kuṭimai iḻukkam
iḻinta piṟappāy viṭum.

134.

maṟappiṉum ōttuk koḷalākum pār ppāṉ
piṟappoḻukkaṅ kuṉṟak keṭum.

135.

aḻukkā ṟuṭaiyāṉkaṇ ākkampōṉṟu illai
oḻukka milāṉkaṇ uyarvu.

136.

oḻukkattiṉ olkār uravōr iḻukkattiṉ
ētam paṭupāk kaṟintu.

137.

oḻukkattiṉ eytuvar mēṉmai iḻukkattiṉ
eytuvar eytāp paḻi.

138.

naṉṟikku vittākum nalloḻukkam tīyoḻukkam
eṉṟum iṭumpai tarum.

139.

oḻukka muṭaiyavarkku ollāvē tīya
vaḻukkiyum vāyāṟ colal.

140.

ulakattōṭu oṭṭa oḻukal palakaṟṟum
kallār aṟivilā tār.

15. piṟaṉil viḻaiyāmai (Verse 141–150)

141.

piṟaṉporuḷāḷ peṭṭoḻukum pētaimai ñālattu
aṟamporuḷ kaṇṭārkaṇ il.

142.

aṟaṉkaṭai niṉṟāruḷ ellām piṟaṉkaṭai
niṉṟāriṉ pētaiyār il.

143.

viḷintāriṉ vēṟallar maṉṟa teḷintāril
tīmai purintu oḻuku vār.

144.

eṉaittuṇaiyar āyiṉum eṉṉām tiṉaittuṇaiyum
tērāṉ piṟaṉil pukal.

145.

eḷiteṉa illiṟappāṉ eytumeñ ñāṉṟum
viḷiyātu niṟkum paḻi.

146.

pakaipāvam accam paḻiyeṉa nāṉkum
ikavāvām illiṟappāṉ kaṇ.

147.

aṟaṉiyalāṉ ilvāḻvāṉ eṉpāṉ piṟaṉiyalāḷ
peṇmai nayavā tavaṉ.

148.

piṟaṉmaṉai nōkkāta pērāṇmai cāṉṟōrkku
aṟaṉoṉṟō āṉṟa voḻukku.

149.

nalakkuriyār yāreṉiṉ nāmanīr vaippiṉ
piṟarkkuriyāḷ tōḷtōyā tār.

150.

aṟaṉvaraiyāṉ alla ceyiṉum piṟaṉvaraiyāḷ
peṇmai nayavāmai naṉṟu.

16. poṟaiyuṭaimai (Verse 151–160)

151.

akaḻvārait tāṅkum nilampōlat tammai
ikaḻvārp poṟuttal talai.

152.

poṟuttal iṟappiṉai eṉṟum ataṉai
maṟattal ataṉiṉum naṉṟu.

153.

iṉmaiyuḷ iṉmai viruntorāl vaṉmaiyuḷ
vaṉmai maṭavārp poṟai.

154.

niṟaiyuṭaimai nīṅkāmai vēṇṭiṉ poṟaiyuṭaimai
pōṟṟi yoḻukap paṭum.

155.

oṟuttārai oṉṟāka vaiyārē vaippar
poṟuttāraip poṉpōṟ potintu.

156.

oṟuttārkku orunāḷai iṉpam poṟuttārkkup
poṉṟun tuṇaiyum pukaḻ.

157.

tiṟaṉalla taṟpiṟar ceyyiṉum nōnontu
aṟaṉalla ceyyāmai naṉṟu.

158.

mikutiyāṉ mikkavai ceytārait tāntam
takutiyāṉ veṉṟu viṭal.

159.

tuṟantāriṉ tūymai uṭaiyar iṟantārvāy
iṉṉāccol nōṟkiṟ pavar.

160.

uṇṇātu nōṟpār periyar piṟarcollum
iṉṉāccol nōṟpāriṉ piṉ.

17. aḻukkāṟāmai (Verse 161–170)

161.

oḻukkāṟāk koḷka oruvaṉtaṉ neñcattu
aḻukkāṟu ilāta iyalpu.

162.

viḻuppēṟṟiṉ aḵtoppatu illaiyār māṭṭum
aḻukkāṟṟiṉ aṉmai peṟiṉ.

163.

aṟaṉākkam vēṇṭātāṉ eṉpāṉ piṟaṉākkam
pēṇātu aḻukkaṟup pāṉ.

164.

aḻukkāṟṟiṉ allavai ceyyār iḻukkāṟṟiṉ
ētam paṭupākku aṟintu.

165.

aḻukkāṟu uṭaiyārkku atucālum oṉṉār
vaḻukkāyum kēṭīṉ patu.

166.

koṭuppatu aḻukkaṟuppāṉ cuṟṟam uṭuppatūum
uṇpatūum iṉṟik keṭum.

167.

avvittu aḻukkāṟu uṭaiyāṉaic ceyyavaḷ
tavvaiyaik kāṭṭi viṭum.

168.

aḻukkāṟu eṉaoru pāvi tirucceṟṟut
tīyuḻi uyttu viṭum.

169.

avviya neñcattāṉ ākkamum cevviyāṉ
kēṭum niṉaikkap paṭum.

170.

aḻukkaṟṟu akaṉṟārum illai aḵtuillār
perukkattil tīrntārum il.

18. veḵkāmai (Verse 171–180)

171.

naṭuviṉṟi naṉporuḷ veḵkiṉ kuṭipoṉṟik
kuṟṟamum āṅkē tarum.

172.

paṭupayaṉ veḵkip paḻippaṭuva ceyyār
naṭuvaṉmai nāṇu pavar.

173.

ciṟṟiṉpam veḵki aṟaṉalla ceyyārē
maṟṟiṉpam vēṇṭu pavar.

174.

ilameṉṟu veḵkutal ceyyār pulamveṉṟa
puṉmaiyil kāṭci yavar.

175.

aḵki akaṉṟa aṟiveṉṉām yārmāṭṭum
veḵki veṟiya ceyiṉ.

176.

aruḷveḵki āṟṟiṉkaṇ niṉṟāṉ poruḷveḵkip
pollāta cūḻak keṭum.

177.

vēṇṭaṟka veḵkiyām ākkam viḷaivayiṉ
māṇṭaṟ karitām payaṉ.

178.

aḵkāmai celvattiṟku yāteṉiṉ veḵkāmai
vēṇṭum piṟaṉkaip poruḷ.

179.

aṟaṉaṟintu veḵkā aṟivuṭaiyārc cērum
tiṟaṉaṟin tāṅkē tiru.

180.

iṟalīṉum eṇṇātu veḵkiṉ viṟalīṉum
vēṇṭāmai eṉṉuñ cerukku.

19. puṟaṅkūṟāmai (Verse 181–190)

181.

aṟaṅkūṟāṉ alla ceyiṉum oruvaṉ
puṟaṅkūṟāṉ eṉṟal iṉitu.

182.

aṟaṉaḻīi allavai ceytaliṉ tītē
puṟaṉaḻīip poyttu nakai.

183.

puṟaṅkūṟip poyttuyir vāḻtaliṉ cātal
aṟaṅkūṟṟum ākkat tarum.

184.

kaṇṇiṉṟu kaṇṇaṟac colliṉum collaṟka
muṉṉiṉṟu piṉnōkkāc col.

185.

aṟañcollum neñcattāṉ aṉmai puṟañcollum
puṉmaiyāṟ kāṇap paṭum.

186.

piṟaṉpaḻi kūṟuvāṉ taṉpaḻi yuḷḷum
tiṟaṉterintu kūṟap paṭum.

187.

pakaccollik kēḷirp pirippar nakaccolli
naṭpāṭal tēṟṟā tavar.

188.

tuṉṉiyār kuṟṟamum tūṟṟum marapiṉār
eṉṉaikol ētilār māṭṭu.

189.

aṟaṉnōkki āṟṟuṅkol vaiyam puṟaṉnōkkip
puṉcol uraippāṉ poṟai.

190.

ētilār kuṟṟampōl taṅkuṟṟaṅ kāṇkiṟpiṉ
tītuṇṭō maṉṉum uyirkku.

20. payaṉila collāmai (Verse 191–200)

191.

pallār muṉiyap payaṉila colluvāṉ
ellārum eḷḷap paṭum.

192.

payaṉila pallārmuṉ collal nayaṉila
naṭṭārkaṇ ceytaliṟ ṟītu.

193.

nayaṉilaṉ eṉpatu collum payaṉila
pārit turaikkum urai.

194.

nayaṉcārā naṉmaiyiṉ nīkkum payaṉcārāp
paṇpilcol pallā rakattu.

195.

cīrmai ciṟappoṭu nīṅkum payaṉila
nīrmai yuṭaiyār coliṉ.

196.

payaṉil col pārāṭṭu vāṉai makaṉeṉal
makkaṭ pataṭi yeṉal.

197.

nayaṉila colliṉuñ colluka cāṉṟōr
payaṉila collāmai naṉṟu.

198.

arumpayaṉ āyum aṟiviṉār collār
perumpayaṉ illāta col.

199.

poruḷtīrnta poccāntuñ collār maruḷtīrnta
mācaṟu kāṭci yavar.

200.

colluka colliṟ payaṉuṭaiya collaṟka
colliṟ payaṉilāc col.

21. tīviṉaiyaccam (Verse 201–210)

201.

tīviṉaiyār añcār viḻumiyār añcuvar
tīviṉai eṉṉum cerukku.

202.

tīyavai tīya payattalāl tīyavai
tīyiṉum añcap paṭum.

203.

aṟiviṉuḷ ellān talaiyeṉpa tīya
ceṟuvārkkum ceyyā viṭal.

204.

maṟantum piṟaṉkēṭu cūḻaṟka cūḻiṉ
aṟañcūḻam cūḻntavaṉ kēṭu.

205.

ilaṉ eṉṟu tīyavai ceyyaṟka ceyyiṉ
ilaṉākum maṟṟum peyarttu.

206.

tīppāla tāṉpiṟarkaṇ ceyyaṟka nōyppāla
taṉṉai aṭalvēṇṭā tāṉ.

207.

eṉaippakai yuṟṟārum uyvar viṉaippakai
vīyātu piṉceṉṟu aṭum.

208.

tīyavai ceytār keṭutal niḻaltaṉṉai
vīyātu aiuṟain taṟṟu.

209.

taṉṉaittāṉ kātala ṉāyiṉ eṉaittoṉṟum
tuṉṉaṟka tīviṉaip pāl.

210.

aruṅkēṭaṉ eṉpatu aṟika maruṅkōṭit
tīviṉai ceyyāṉ eṉiṉ.

22. oppuravaṟital (Verse 211–220)

211.

kaimmāṟu vēṇṭā kaṭappāṭu mārimāṭṭu
eṉ āṟṟuṅ kollō ulaku.

212.

tāḷāṟṟit tanta poruḷellām takkārkku
vēḷāṇmai ceytaṟ poruṭṭu.

213.

puttē ḷulakattum īṇṭum peṟalaritē
oppuraviṉ nalla piṟa.

214.

otta taṟavōṉ uyirvāḻvāṉ maṟṟaiyāṉ
cettāruḷ vaikkap paṭum.

215.

ūruṇi nīrniṟain taṟṟē ulakavām
pēraṟi vāḷaṉ tiru.

216.

payaṉmaram uḷḷūrp paḻuttaṟṟāl celvam
nayaṉuṭai yāṉkaṇ paṭiṉ.

217.

maruntākit tappā marattaṟṟāl celvam
peruntakai yāṉkaṇ paṭiṉ.

218.

iṭaṉil paruvattum oppuraviṟku olkār
kaṭaṉaṟi kāṭci yavar.

219.

nayaṉuṭaiyāṉ nalkūrntā ṉātal ceyumnīra
ceyyātu amaikalā vāṟu.

220.

oppuravi ṉālvarum kēṭeṉiṉ aḵtoruvaṉ
viṟṟukkōḷ takka tuṭaittu.

23. īkai (Verse 221–230)

221.

vaṟiyārkkoṉṟu īvatē īkaimaṟ ṟellām
kuṟiyetirppai nīra tuṭaittu.

222.

nallāṟu eṉiṉum koḷaltītu mēlulakam
illeṉiṉum ītalē naṉṟu.

223.

ilaṉeṉṉum evvam uraiyāmai ītal
kulaṉuṭaiyāṉ kaṇṇē yuḷa.

224.

iṉṉātu irakkap paṭutal irantavar
iṉmukaṅ kāṇum aḷavu.

225.

āṟṟuvār āṟṟal paciāṟṟal appaciyai
māṟṟuvār āṟṟaliṉ piṉ.

226.

aṟṟār aḻipaci tīrttal aḵtoruvaṉ
peṟṟāṉ poruḷvaip puḻi.

227.

pāttūṇ marīi yavaṉaip paciyeṉṉum
tīppiṇi tīṇṭal aritu.

228.

īttuvakkum iṉpam aṟiyārkol tāmuṭaimai
vaittiḻakkum vaṉka ṇavar.

229.

irattaliṉ iṉṉātu maṉṟa nirappiya
tāmē tamiyar uṇal.

230.

cātaliṉ iṉṉāta tillai iṉitatūum
ītal iyaiyāk kaṭai.

24. pukaḻ (Verse 231–240)

231.

ītal icaipaṭa vāḻtal atuvallatu
ūtiyam illai uyirkku.

232.

uraippār uraippavai ellām irappārkkoṉṟu
īvārmēl niṟkum pukaḻ.

233.

oṉṟā ulakattu uyarnta pukaḻallāl
poṉṟātu niṟpatoṉ ṟil.

234.

nilavarai nīḷpukaḻ āṟṟiṉ pulavaraip
pōṟṟātu puttēḷ ulaku.

235.

nattampōl kēṭum uḷatākum cākkāṭum
vittakark kallāl aritu.

236.

tōṉṟiṉ pukaḻoṭu tōṉṟuka aḵtilār
tōṉṟaliṉ tōṉṟāmai naṉṟu.

237.

pukaḻpaṭa vāḻātār tannōvār tammai
ikaḻvārai nōvatu evaṉ?

238.

vacaiyeṉpa vaiyattārk kellām icaiyeṉṉum
eccam peṟāa viṭiṉ.

239.

vacaiyilā vaṇpayaṉ kuṉṟum icaiyilā
yākkai poṟutta nilam.

240.

vacaiyoḻiya vāḻvārē vāḻvār icaiyoḻiya
vāḻvārē vāḻā tavar.

25. aruḷuṭaimai (Verse 241–250)

241.

aruṭcelvam celvattuḷ celvam poruṭcelvam
pūriyār kaṇṇum uḷa.

242.

nallāṟṟāḷ nāṭi aruḷāḷka pallāṟṟāl
tēriṉum aḵtē tuṇai.

243.

aruḷcērnta neñciṉārk killai iruḷcērnta
iṉṉā ulakam pukal.

244.

maṉṉuyir ōmpi aruḷāḷvārk ku illeṉpa
taṉṉuyir añcum viṉai.

245.

allal aruḷāḷvārkku illai vaḷivaḻaṅkum
mallaṉmā ñālaṅ kari.

246.

poruḷnīṅkip poccāntār eṉpar aruḷnīṅki
allavai ceytoḻuku vār.

247.

aruḷillārkku avvulakam illai poruḷillārkku
ivvulakam illāki yāṅku.

248.

poruḷaṟṟār pūppar orukāl aruḷaṟṟār
aṟṟārmaṟ ṟātal aritu.

249.

teruḷātāṉ meypporuḷ kaṇṭaṟṟāl tēriṉ
aruḷātāṉ ceyyum aṟam.

250.

valiyārmuṉ taṉṉai niṉaikka tāṉ taṉṉiṉ
meliyārmēl cellu miṭattu.

26. pulāṉmaṟuttal (Verse 251–260)

251.

taṉṉūṉ perukkaṟkut tāṉpiṟitu ūṉuṇpāṉ
eṅṅaṉam āḷum aruḷ?

252.

poruḷāṭci pōṟṟātārkku illai aruḷāṭci
āṅkillai ūṉtiṉ pavarkku.

253.

paṭaikoṇṭār neñcampōl naṉṉūkkātu oṉṟaṉ
uṭalcuvai uṇṭār maṉam.

254.

aruḷallatu yāteṉiṉ kollāmai kōṟal
poaruḷallatu avvūṉ tiṉal.

255.

uṇṇāmai uḷḷatu uyirnilai ūṉuṇṇa
aṇṇāttal ceyyātu aḷaṟu.

256.

tiṉaṟporuṭṭāl kollātu ulakeṉiṉ yārum
vilaipporuṭṭāl ūṉṟaruvā ril.

257.

uṇṇāmai vēṇṭum pulāal piṟitoṉṟaṉ
puṇṇatu uṇarvārp peṟiṉ.

258.

ceyiriṉ talaippirinta kāṭciyār uṇṇār
uyiriṉ talaippirinta ūṉ.

259.

avicorin tāyiram vēṭṭaliṉ oṉṟaṉ
uyircekut tuṇṇāmai naṉṟu.

260.

kollāṉ pulālai maṟuttāṉaik kaikūppi
ellā uyirun toḻum.

27. tavam (Verse 261–270)

261.

uṟṟanōy nōṉṟal uyirkkuṟukaṇ ceyyāmai
aṟṟē tavattiṟ kuru.

262.

tavamum tavamuṭaiyārkku ākum ataṉai
aḵtilār mēṟkoḷ vatu.

263.

tuṟantārkkut tuppuravu vēṇṭi maṟantārkol
maṟṟai yavarkaḷ tavam.

264.

oṉṉārt teṟalum uvantārai ākkalum
eṇṇiṉ tavattāṉ varum.

265.

vēṇṭiya vēṇṭiyāṅ keytalāl ceytavam
īṇṭu muyalap paṭum.

266.

tavañ ceyvār taṅkarumañ ceyvārmaṟ ṟallār
avañceyvār ācaiyuṭ paṭṭu.

267.

cuṭaccuṭarum poṉpōl oḷiviṭum tuṉpañ
cuṭaccuṭa nōṟkiṟ pavarkku.

268.

taṉṉuyir tāṉaṟap peṟṟāṉai ēṉaiya
maṉṉuyi rellān toḻum.

269.

kūṟṟam kutittalum kaikūṭum nōṟṟaliṉ
āṟṟal talaippaṭ ṭavarkkul.

270.

ilarpala rākiya kāraṇam nōṟpār
cilarpalar nōlā tavar.

28. kūṭāvoḻukkam (Verse 271–280)

271.

vañca maṉattāṉ paṭiṟṟoḻukkam pūtaṅkaḷ
aintum akattē nakum.

272.

vāṉuyar tōṟṟam evaṉceyyum taṉṉeñcam
tāṉaṟi kuṟṟap paṭiṉ.

273.

valiyil nilaimaiyāṉ valluruvam peṟṟam
puliyiṉtōl pōrttumēyn taṟṟu.

274.

tavamaṟaintu allavai ceytal putalmaṟaintu
vēṭṭuvaṉ puḷcimiḻt taṟṟu.

275.

paṟṟaṟṟēm eṉpār paṭiṟṟoḻukkam eṟṟeṟṟeṉṟu
ētam palavun tarum.

276.

neñciṉ tuṟavār tuṟantārpōl vañcittu
vāḻvāriṉ vaṉkaṇār il.

277.

puṟaṅkuṉṟi kaṇṭaṉaiya rēṉum akaṅkuṉṟi
mukkiṟ kariyār uṭaittu.

278.

maṉattatu mācāka māṇṭār nīrāṭi
maṟaintoḻuku māntar palar.

279.

kaṇaikoṭitu yāḻkōṭu cevvituāṅ kaṉṉa
viṉaipaṭu pālāl koḷal.

280.

maḻittalum nīṭṭalum vēṇṭā ulakam
paḻittatu oḻittu viṭiṉ.

29. kaḷḷāmai (Verse 281–290)

281.

eḷḷāmai vēṇṭuvāṉ eṉpāṉ eṉaittoṉṟum
kaḷḷāmai kākkataṉ neñcu.

282.

uḷḷattāl uḷḷalum tītē piṟaṉporuḷaik
kaḷḷattāl kaḷvēm eṉal.

283.

kaḷaviṉāl ākiya ākkam aḷaviṟantu
āvatu pōlak keṭum.

284.

kaḷaviṉkaṇ kaṉṟiya kātal viḷaiviṉkaṇ
vīyā viḻumam tarum.

285.

aruḷkaruti aṉpuṭaiya rātal poruḷkarutip
poccāppup pārppārkaṇ il.

286.

aḷaviṉkaṇ niṉṟoḻukal āṟṟār kaḷaviṉkaṇ
kaṉṟiya kāta lavar.

287.

kaḷaveṉṉum kāraṟi vāṇmai aḷaveṉṉum
āṟṟal purintārkaṇṭa il.

288.

aḷavaṟintār neñcat taṟampōla niṟkum
kaḷavaṟintār neñcil karavu.

289.

aḷavalla ceytāṅkē vīvar kaḷavalla
maṟṟaiya tēṟṟā tavar.

290.

kaḷvārkkut taḷḷum uyirnilai kaḷḷārkkut
taḷḷātu puttē ḷulaku.

30. vāymai (Verse 291–300)

291.

vāymai eṉappaṭuvatu yāteṉiṉ yātoṉṟum
tīmai ilāta colal.

292.

poymaiyum vāymai yiṭatta puraitīrnta
naṉmai payakkum eṉiṉ.

293.

taṉneñ caṟivatu poyyaṟka poyttapiṉ
taṉneñcē taṉṉaic cuṭum.

294.

uḷḷattāṟ poyyā toḻukiṉ ulakattār
uḷḷattu ḷellām uḷaṉ.

295.

maṉattoṭu vāymai moḻiyiṉ tavattoṭu
tāṉañcey vāriṉ talai.

296.

poyyāmai aṉṉa pukaḻillai eyyāmai
ellā aṟamun tarum.

297.

poyyāmai poyyāmai āṟṟiṉ aṟampiṟa
ceyyāmai ceyyāmai naṉṟu.

298.

puṟaḷtūymai nīrāṉ amaiyum akantūymai
vāymaiyāl kāṇap paṭum.

299.

ellā viḷakkum viḷakkalla cāṉṟōrkkup
poyyā viḷakkē viḷakku.

300.

yāmeyyāk kaṇṭavaṟṟuḷ illai eṉaittoṉṟum
vāymaiyiṉ nalla piṟa.

31. vekuḷāmai (Verse 301–310)

301.

celliṭattuk kāppāṉ ciṉaṅkāppāṉ alliṭattuk
kākkiṉeṉ kāvākkāl eṉ?

302.

cellā iṭattuc ciṉantītu celliṭattum
ilataṉiṉ tīya piṟa.

303.

maṟattal vekuḷiyai yārmāṭṭum tīya
piṟattal ataṉāṉ varum.

304.

nakaiyum uvakaiyum kollum ciṉattiṉ
pakaiyum uḷavō piṟa.

305.

taṉṉaittāṉ kākkiṉ ciṉaṅkākka kāvākkāl
taṉṉaiyē kolluñ ciṉam.

306.

ciṉameṉṉum cērntāraik kolli iṉameṉṉum
ēmap puṇaiyaic cuṭum.

307.

ciṉattaip poruḷeṉṟu koṇṭavaṉ kēṭu
nilattaṟaintāṉ kaipiḻaiyā taṟṟu.

308.

iṇareri tōyvaṉṉa iṉṉā ceyiṉum
puṇariṉ vekuḷāmai naṉṟu.

309.

uḷḷiya tellām uṭaṉeytum uḷḷattāl
uḷḷāṉ vekuḷi eṉiṉ.

310.

iṟantār iṟantār aṉaiyar ciṉattait
tuṟantār tuṟantār tuṇai.

32. iṉṉāceyyāmai (Verse 311–320)

311.

ciṟappīṉum celvam peṟiṉum piṟarkku iṉṉā
ceyyāmai mācaṟṟār kōḷ.

312.

kaṟuttuiṉṉā ceytavak kaṇṇum maṟuttiṉṉā
ceyyāmai mācaṟṟār kōḷ.

313.

ceyyāmal ceṟṟārkkum iṉṉāta ceytapiṉ
uyyā viḻuman tarum.

314.

iṉṉācey tārai oṟuttal avarnāṇa
naṉṉayañ ceytu viṭal.

315.

aṟiviṉāṉ ākuva tuṇṭō piṟitiṉnōy
tannōypōl pōṟṟāk kaṭai.

316.

iṉṉā eṉattāṉ uṇarntavai tuṉṉāmai
vēṇṭum piṟaṉkaṇ ceyal.

317.

eṉaittāṉum eññāṉṟum yārkkum maṉattāṉām
māṇācey yāmai talai.

318.

taṉṉuyirkaku ēṉṉāmai tāṉaṟivāṉ eṉkolō
maṉṉuyirkku iṉṉā ceyal.

319.

piṟarkkiṉṉā muṟpakal ceyyiṉ tamakku iṉṉā
piṟpakal tāmē varum.

320.

nōyellām nōyceytār mēlavām nōyceyyār
nōyiṉmai vēṇṭu pavar.

33. kollāmai (Verse 321–330)

321.

aṟaviṉai yāteṉiṉ kollāmai kōṟal
piṟaviṉai ellān tarum.

322.

pakuttuṇṭu palluyir ōmputal nūlōr
tokuttavaṟṟuḷ ellān talai.

323.

oṉṟāka nallatu kollāmai maṟṟataṉ
piṉcārap poyyāmai naṉṟu.

324.

nallāṟu eṉappaṭuvatu yāteṉiṉ yātoṉṟum
kollāmai cūḻum neṟi.

325.

nilaiañci nīttāruḷ ellām kolaiañcik
kollāmai cūḻvāṉ talai.

326.

kollāmai mēṟkoṇ ṭoḻukuvāṉ vāḻnāḷmēl
cellātu uyiruṇṇuṅ kūṟṟu.

327.

taṉṉuyir nīppiṉum ceyyaṟka tāṉpiṟitu
iṉṉuyir nīkkum viṉai.

328.

naṉṟākum ākkam periteṉiṉum cāṉṟōrk kuk
koṉṟākum ākkaṅ kaṭai.

329.

kolaiviṉaiya rākiya mākkaḷ pulaiviṉaiyar
puṉmai terivā rakattu.

330.

uyir uṭampiṉ nīkkiyār eṉpa ceyir uṭampiṉ
cellāttī vāḻkkai yavar.

34. nilaiyāmai (Verse 331–340)

331.

nillāta vaṟṟai nilaiyiṉa eṉṟuṇarum
pullaṟi vāṇmai kaṭai.

332.

kūttāṭṭu avaik kuḻāt taṟṟē peruñcelvam
pōkkum atuviḷin taṟṟu.

333.

aṟkā iyalpiṟṟuc celvam atupeṟṟāl
aṟkupa āṅkē ceyal.

334.

nāḷeṉa oṉṟupōṟ kāṭṭi uyir īrum
vāḷatu uṇarvārp peṟiṉ.

335.

nācceṟṟu vikkuḷmēl vārāmuṉ nalviṉai
mēṟceṉṟu ceyyap paṭum

336.

nerunal uḷaṉoruvaṉ iṉṟillai eṉṉum
perumai uṭaittuiv vulaku.

337.

orupoḻutum vāḻvatu aṟiyār karutupa
kōṭiyum alla pala.

338.

kuṭampai taṉittu oḻiyap puḷpaṟan taṟṟē
uṭampoṭu uyiriṭai naṭpu.

339.

uṟaṅku vatupōluñ cākkāṭu uṟaṅki
viḻippatu pōlum piṟappu.

340.

pukkil amaintiṉṟu kollō uṭampiṉuḷ
tuccil irunta uyirkku.

35. tuṟavu (Verse 341–350)

341.

yātaṉiṉ yātaṉiṉ nīṅkiyāṉ nōtal
ataṉiṉ ataṉiṉ ilaṉ.

342.

vēṇṭiṉ uṇ ṭākat tuṟakka tuṟantapiṉ
īṇṭuiyaṟ pāla pala.

343.

aṭalvēṇṭum aintaṉ pulattai viṭalvēṇṭum
vēṇṭiya vellām oruṅku.

344.

iyalpākum nōṉpiṟkoṉṟu iṉmai uṭaimai
mayalākum maṟṟum peyarttu.

345.

maṟṟum toṭarppāṭu evaṉkol piṟappaṟukkal
uṟṟārkku uṭampum mikai.

346.

yāṉ eṉatu eṉṉum cerukku aṟuppāṉ vāṉōrkku
uyarnta ulakam pukum.

347.

paṟṟi viṭāa iṭumpaikaḷ paṟṟiṉaip
paṟṟi viṭāa tavar kku.

348.

talaippaṭṭār tīrat tuṟantār mayaṅki
valaippaṭṭār maṟṟai yavar.

349.

paṟṟaṟṟa kaṇṇē piṟappaṟukkum maṟṟu
nilaiyāmai kāṇap paṭum.

350.

paṟṟuka paṟṟaṟṟāṉ paṟṟiṉai appaṟṟaip
paṟṟuka paṟṟu viṭaṟku.

36. meyyuṇartal (Verse 351–360)

351.

poruḷalla vaṟṟaip poruḷeṉṟu uṇarum
maruḷāṉām māṇāp piṟappu.

352.

iruḷnīṅki iṉpam payakkum maruḷnīṅki
mācaṟu kāṭci yavarkku.

353.

aiyattiṉ nīṅkit teḷintārkku vaiyattiṉ
vāṉam naṇiya tuṭaittu.

354.

aiyuṇarvu eytiyak kaṇṇum payamiṉṟē
meyyuṇarvu illā tavarkku.

355.

epporuḷ ettaṉmait tāyiṉum apporuḷ
meypporuḷ kāṇpatu aṟivu.

356.

kaṟṟīṇṭu meypporuḷ kaṇṭār talaippaṭuvar
maṟṟīṇṭu vārā neṟi.

357.

ōrttuḷḷam uḷḷatu uṇariṉ orutalaiyāp
pērttuḷḷa vēṇṭā piṟappu.

358.

piṟappeṉṉum pētaimai nīṅkac ciṟappeṉṉum
cemporuḷ kāṇpatu aṟivu.

359.

cārpuṇarntu cārpu keṭaoḻukiṉ maṟṟaḻittuc
cārtarā cārtaru nōy.

360.

kāmam vekuḷi mayakkam immūṉṟaṉ
nāmam keṭakkeṭum nōy.

37. avāvaṟuttal (Verse 361–370)

361.

avāeṉpa ellā uyirkkum eñ ñāṉṟum
tavāap piṟappīṉum vittu.

362.

vēṇṭuṅkāl vēṇṭum piṟavāmai maṟṟatu
vēṇṭāmai vēṇṭa varum.

363.

vēṇṭāmai aṉṉa viḻuccelvam īṇṭillai
āṇṭum aḵtoppatu il.

364.

tūuymai eṉpatu avāviṉmai maṟṟatu
vāaymai vēṇṭa varum.

365.

aṟṟavar eṉpār avāaṟṟār maṟṟaiyār
aṟṟāka aṟṟatu ilar.

366.

añcuva tōrum aṟaṉē oruvaṉai
vañcippa tōrum avā.

367.

avāviṉai āṟṟa aṟuppiṉ tavāviṉai
tāṉvēṇṭu māṟṟāṉ varum.

368.

avāillārk killākun tuṉpam aḵtuṇṭēl
tavāatu mēṉmēl varum.

369.

iṉpam iṭaiyaṟā tīṇṭum avāveṉṉum
tuṉpattuḷ tuṉpaṅ keṭiṉ.

370.

ārā iyaṟkai avānīppiṉ annilaiyē
pērā iyaṟkai tarum.

38. ūḻ (Verse 371–380)

371.

ākūḻāl tōṉṟum acaiviṉmai kaipporuḷ
pōkūḻāl tōṉṟum maṭi.

372.

pētaip paṭukkum iḻavūḻ aṟivakaṟṟum
ākalūḻ uṟṟak kaṭai.

373.

nuṇṇiya nūlpala kaṟpiṉum maṟṟuntaṉ
uṇmai yaṟivē mikum.

374.

iruvēṟu ulakattu iyaṟkai tiruvēṟu
teḷḷiya rātalum vēṟu.

375.

nallavai ellāan tīyavām tīyavum
nallavām celvam ceyaṟku.

376.

pariyiṉum ākāvām pālalla uyttuc
coriyiṉum pōkā tama.

377.

vakuttāṉ vakutta vakaiyallāl kōṭi
tokuttārkku tuyttal aritu.

378.

tuṟappārmaṉ tuppura villār uṟaṟpāla
ūṭṭā kaḻiyu meṉiṉ.

379.

naṉṟāṅkāl nallavāk kāṇpavar aṉṟāṅkāl
allaṟ paṭuva tevaṉ?

380.

ūḻiṟ peruvali yāvuḷa maṟṟoṉṟu
cūḻiṉun tāṉmun tuṟum.

Buch II – Gesellschaft, Verantwortung und Wohlstand – Poruṭpāl

39. iṟaimāṭci (Verse 381–390)

381.

paṭaikuṭi kūḻamaiccu naṭparaṇ āṟum
uṭaiyāṉ aracaruḷ ēṟu.

382.

añcāmai īkai aṟivūkkam innāṉkum
eñcāmai vēntark kiyalpu.

383.

tūṅkāmai kalvi tuṇivuṭaimai immūṉṟum
nīṅkā nilaṉāṉ pavarkku.

384.

aṟaṉiḻukkā tallavai nīkki maṟaṉiḻukkā
māṉam uṭaiya taracu.

385.

iyaṟṟalum īṭṭaluṅ kāttalum kātta
vakuttalum valla taracu.

386.

kāṭcik keḷiyaṉ kaṭuñcollaṉ allaṉēl
mīkkūṟum maṉṉaṉ nilam

387.

iṉcolāl īttaḷikka vallārkkut taṉcolāl
tāṉkaṇ ṭaṉaittiv vulaku.

388.

muṟaiceytu kāppāṟṟum maṉṉavaṉ makkaṭku
iṟaiyeṉṟu vaikkap paṭum.

389.

cevikaippac coṟpoṟukkum paṇpuṭai vēntaṉ
kavikaikkīḻt taṅkum ulaku.

390.

koṭaiyaḷi ceṅkōl kuṭiyōmpal nāṉkum
uṭaiyāṉām vēntark koḷi.

40. kalvi (Verse 391–400)

391.

kaṟka kacaṭaṟak kaṟpavai kaṟṟapiṉ
niṟka ataṟkut taka.

392.

eṇṇeṉpa ēṉai eḻutteṉpa ivviraṇ ṭum
kaṇṇeṉpa vāḻum uyirkku.

393.

kaṇṇuṭaiyar eṉpavar kaṟṟōr mukattiraṇṭu
puṇṇuṭaiyar kallā tavar.

394.

uvappat talaikkūṭi uḷḷap pirital
aṉaittē pulavar toḻil.

395.

uṭaiyārmuṉ illārpōl ēkkaṟṟuṅ kaṟṟār
kaṭaiyarē kallā tavar.

396.

toṭṭaṉait tūṟum maṇaṟkēṇi māntarkkuk
kaṟṟaṉait tūṟum aṟivu.

397.

yātāṉum nāṭāmāl ūrāmāl eṉṉoruvaṉ
cāntuṇaiyuṅ kallāta vāṟu.

398.

orumaikkaṇ tāṉ kaṟṟa kalvi oruvaṟku
eḻumaiyum ēmāp puṭaittu.

399.

tāmiṉ puṟuvatu ulakiṉ puṟak kaṇṭu
kāmuṟuvar kaṟṟaṟin tār.

400.

kēṭil viḻuccelvam kalvi yoruvaṟku
māṭalla maṟṟai yavai.

41. kallāmai (Verse 401–410)

401.

araṅkiṉṟi vaṭṭāṭi yaṟṟē nirampiya
nūliṉṟik kōṭṭi koḷal.

402.

kallātāṉ coṟkā muṟutal mulaiyiraṇṭum
illātāḷ peṇkāmuṟ ṟaṟṟu.

403.

kallā tavarum naṉinallar kaṟṟārmuṉ
collā tirukkap peṟiṉ.

404.

kallātāṉ oṭpam kaḻiyanaṉ ṟāyiṉum
koḷḷār aṟivuṭai yār.

405.

kallā oruvaṉ takaimai talaippeytu
collāṭac cōrvu paṭum.

406.

uḷareṉṉum māttiraiyar allāl payavāk
kaḷaraṉaiyar kallā tavar.

407.

nuṇmāṇ nuḻaipulam illāṉ eḻilnalam
maṇmāṇ puṉaipāvai yaṟṟu.

408.

nallārkaṇ paṭṭa vaṟumaiyiṉ iṉṉātē
kallārkaṇ paṭ ṭa tiru.

409.

mēṟpiṟantā rāyiṉum kallātār kīḻppiṟantum
kaṟṟār aṉaittilar pāṭu.

410.

vilaṅkoṭu makkaḷ aṉaiyar ilaṅkunūl
kaṟṟārōṭu ēṉai yavar.

42. kēḷvi (Verse 411–420)

411.

celvattuṭ celvañ ceviccelvam accelvam
celvattu ḷellān talai.

412.

cevukkuṇa villāta pōḻtu ciṟitu
vayiṟṟukkum īyap paṭum.

413.

ceviyuṇaviṟ kēḷvi yuṭaiyār aviyuṇaviṉ
āṉṟārō ṭoppar nilattu.

414.

kaṟṟila ṉāyiṉuṅ kēṭka aḵtoruvaṟku
oṟkattiṉ ūṟṟān tuṇai.

415.

iḻukkal uṭaiyuḻi ūṟṟukkōl aṟṟē
oḻukka muṭaiyārvāyc col.

416.

eṉaittāṉum nallavai kēṭka aṉaittāṉum
āṉṟa perumai tarum.

417.

piḻait tuṇarntum pētaimai collā riḻaittuṇarn
tīṇṭiya kēḷvi yavar.

418.

kēṭpiṉuṅ kēḷāt takaiyavē kēḷviyāl
tōṭkap paṭāta cevi.

419.

nuṇaṅkiya kēḷviya rallār vaṇaṅkiya
vāyiṉa rātal aritu.

420.

ceviyiṟ cuvaiyuṇarā vāyuṇarviṉ mākkaḷ
aviyiṉum vāḻiṉum eṉ?

43. aṟivuṭaimai (Verse 421–430)

421.

aṟivaṟṟaṅ kākkuṅ karuvi ceṟuvārkkum
uḷḷaḻikka lākā araṇ.

422.

ceṉṟa iṭattāl celaviṭā tītorīi
naṉṟiṉpāl uyppa taṟivu.

423.

epporuḷ yāryārvāyk kēṭpiṉum apporuḷ
meypporuḷ kāṇpa taṟivu.

424.

eṇporuḷa vākac celaccollit tāṉpiṟarvāy
nuṇporuḷ kāṇpa taṟivu.

425.

ulakam taḻīiya toṭpam malartalum
kūmpalum illa taṟivu.

426.

evva tuṟaivatu ulakam ulakattōṭu
avva tuṟaiva taṟivu.

427.

aṟivuṭaiyār āva taṟivār aṟivilār
aḵtaṟi kallā tavar.

428.

añcuva tañcāmai pētaimai añcuvatu
añcal aṟivār toḻil.

429.

etiratāk kākkum aṟiviṉārk killai
atira varuvatōr nōy.

430.

aṟivuṭaiyār ellā muṭaiyār aṟivilār
eṉṉuṭaiya rēṉum ilar.

44. kuṟṟaṅkaṭital (Verse 431–440)

431.

cerukkuñ ciṉamum ciṟumaiyum illār
perukkam perumita nīrttu.

432.

ivaṟalum māṇpiṟanta māṉamum māṇā
uvakaiyum ētam iṟaikku.

433.

tiṉaittuṇaiyāṅ kuṟṟam variṉum paṉaittuṇaiyāk
koḷvar paḻināṇu vār.

434.

kuṟṟamē kākka poruḷākak kuṟṟamē
aṟṟan trūum pakai.

435.

varumuṉṉark kāvātāṉ vāḻkkai erimuṉṉar
vaittūṟu pōlak keṭum.

436.

taṉkuṟṟam nīkkip piṟarkuṟṟaṅ kāṇkiṟpiṉ
eṉkuṟṟa mākum iṟaikku?

437.

ceyaṟpāla ceyyā tivaṟiyāṉ celvam
uyaṟpāla taṉṟik keṭum.

438.

paṟṟuḷḷam eṉṉum ivaṟaṉmai eṟṟuḷḷum
eṇṇap paṭuvatoṉ ṟaṉṟu.

439.

viyavaṟka eññāṉṟum taṉṉai nayavaṟka
naṉṟi payavā viṉai.

440.

kātala kātal aṟiyāmai uykkiṟpiṉ
ētila ētilār nūl.

45. periyārait tuṇaikkōṭal (Verse 441–450)

441.

aṟaṉaṟintu mūtta aṟivuṭaiyār kēṇmai
tiṟaṉaṟintu tērntu koḷal.

442.

uṟṟanōy nīkki uṟāamai muṟkākkum
peṟṟiyārp pēṇik koḷal.

443.

ariyavaṟṟu ḷellām aritē periyāraip
pēṇit tamarāk koḷal.

444.

tammiṟ periyār tamarā oḻukutal
vaṉmaiyu ḷellān talai.

445.

cūḻvārkaṇ ṇāka oḻukalāṉ maṉṉavaṉ
cūḻvāraik cūḻntu koḷal.

446.

takkā riṉattaṉāyt tāṉoḻuka vallāṉaic
ceṟṟār ceyakkiṭanta til.

447.

iṭikkun tuṇaiyārai yāḷvarai yārē
keṭukkun takaimai yavar.

448.

iṭippārai illāta ēmarā maṉṉaṉ
keṭuppā rilāṉuṅ keṭum.

449.

mutalilārkku ūtiya millai matalaiyāñ
cārpilārk killai nilai.

450.

pallār pakai koḷaliṟ pattaṭutta tīmaittē
nallār toṭarkai viṭal.

46. ciṟṟiṉañcērāmai (Verse 451–460)

451.

ciṟṟiṉam añcum perumai ciṟumaitāṉ
cuṟṟamāc cūḻntu viṭum.

452.

nilattiyalpāl nīrtirin taṟṟākum māntarkku
iṉattiyalpa tākum aṟivu.

453.

maṉattāṉām māntark kuṇarcci iṉattāṉām
iṉṉāṉ eṉappaṭuñ col.

454.

maṉattu ḷatupōlak kāṭṭi oruvaṟku
iṉattuḷa tākum aṟivu.

455.

maṉantūymai ceyviṉai tūymai iraṇṭum
iṉantūymai tūvā varum.

456.

maṉantūyārk keccamnaṉ ṟākum iṉantūyārkku
illainaṉ ṟākā viṉai.

457.

maṉanalam maṉṉuyirk kākkam iṉanalam
ellāp pukaḻum tarum.

458.

maṉanalam naṉkuṭaiya rāyiṉum cāṉṟōrkku
iṉanalam ēmāp puṭaittu.

459.

maṉanalattiṉ ākum maṟumaimaṟ ṟaḵtum
iṉanalattiṉ ēmāp puṭaittu.

460.

nalliṉatti ṉūṅkun tuṇaiyillai tīyiṉattiṉ
allaṟ paṭuppatūum il.

47. terintuceyalvakai (Verse 461–470)

461.

aḻivatūum āvatūum āki vaḻipayakkum
ūtiyamum cūḻntu ceyal.

462.

terinta iṉattoṭu tērnteṇṇic ceyvārkku
arumporuḷ yātoṉṟum il

463.

ākkam karuti mutaliḻakkum ceyviṉai
ūkkār aṟivuṭai yār.

464.

teḷivi lataṉait toṭaṅkār iḷiveṉṉum
ētappāṭu añcu pavar.

465.

vakaiyaṟac cūḻā teḻutal pakaivaraip
pāttip paṭuppatō rāṟu.

466.

ceytakka alla ceyak keṭum ceytakka
ceyyāmai yāṉuṅ keṭum.

467.

eṇṇit tuṇika karumam tuṇintapiṉ
eṇṇuvam eṉpatu iḻukku.

468.

āṟṟiṉ varuntā varuttam palarniṉṟu
pōṟṟiṉum pottup paṭum.

469.

naṉṟāṟṟa luḷḷun tavuṟuṇṭu avaravar
paṇpaṟin tāṟṟāk kaṭai.

470.

eḷḷāta eṇṇic ceyalvēṇṭum tammōṭu
koḷḷāta koḷḷātu ulaku.

48. valiyaṟital (Verse 471–480)

471.

viṉaivaliyum taṉvaliyum māṟṟāṉ valiyum
tuṇaivaliyum tūkkic ceyal.

472.

olva taṟivatu aṟintataṉ kaṇtaṅkic
celvārkkuc cellātatu il.

473.

uṭaittam valiyaṟiyār ūkkattiṉ ūkki
iṭaikkaṇ murintār palar.

474.

amaintāṅ koḻukāṉ aḷavaṟiyāṉ taṉṉai
viyantāṉ viraintu keṭum.

475.

pīlipey cākāṭum acciṟum appaṇṭañ
cāla mikuttup peyiṉ.

476.

nuṉikkompar ēṟiṉār aḵtiṟan tūkkiṉ
uyirkkiṟuti āki viṭum.

477.

āṟṟiṉ aṟavaṟintu īka atuporuḷ
pōṟṟi vaḻaṅku neṟi.

478.

ākāṟu aḷaviṭṭi tāyiṉuṅ kēṭillai
pōkāṟu akalāk kaṭai.

479.

aḷavaṟintu vāḻātāṉ vāḻkkai uḷapōla
illākit tōṉṟāk keṭum.

480.

uḷavarai tūkkāta oppura vāṇmai
vaḷavarai vallaik keṭum.

49. kālamaṟital (Verse 481–490)

481.

pakalvellum kūkaiyaik kākkai ikalvellum
vēntarkku vēṇṭum poḻutu.

482.

paruvattōṭu oṭṭa oḻukal tiruviṉait
tīrāmai ārkkuṅ kayiṟu.

483.

aruviṉai yeṉpa uḷavō karuviyāṉ
kālam aṟintu ceyiṉ.

484.

ñālam karutiṉuṅ kaikūṭuṅ kālam
karuti iṭattāṟ ceyiṉ.

485.

kālam karuti iruppar kalaṅkātu
ñālam karutu pavar.

486.

ūkka muṭaiyāṉ oṭukkam porutakar
tākkaṟkup pērun takaittu.

487.

poḷḷeṉa āṅkē puṟamvērār kālampārttu
uḷvērppar oḷḷi yavar.

488.

ceṟunaraik kāṇiṉ cumakka iṟuvarai
kāṇiṉ kiḻakkām talai.

489.

eytaṟ kariyatu iyaintakkāl annilaiyē
ceytaṟ kariya ceyal.

490.

kokkokka kūmpum paruvattu maṟṟataṉ
kuttokka cīrtta iṭattu.

50. iṭaṉaṟital (Verse 491–500)

491.

toṭaṅkaṟka evviṉaiyum eḷḷaṟka muṟṟum
iṭaṅkaṇṭa piṉal latu.

492.

muraṇcērnta moympi ṉavarkkum araṇcērntām
ākkam palavun tarum.

493.

āṟṟārum āṟṟi aṭupa iṭaṉaṟintu
pōṟṟārkaṇ pōṟṟic ceyiṉ.

494.

eṇṇiyār eṇṇam iḻappar iṭaṉaṟintu
tuṉṉiyār tuṉṉic ceyiṉ.

495.

neṭumpuṉaluḷ vellum mutalai aṭumpuṉaliṉ
nīṅkiṉ ataṉaip piṟa.

496.

kaṭalōṭā kālval neṭuntēr kaṭalōṭum
nāvāyum ōṭā nilattu.

497.

añcāmai allāl tuṇaivēṇṭā eñcāmai
eṇṇi iṭattāl ceyiṉ.

498.

ciṟupaṭaiyāṉ celliṭam cēriṉ uṟupaṭaiyāṉ
ūkkam aḻintu viṭum.

499.

ciṟainalaṉum cīrum ilareṉiṉum māntar
uṟainilattōṭu oṭṭal aritu.

500.

kālāḻ kaḷaril nariyaṭum kaṇṇañcā
vēlāḷ mukatta kaḷiṟu.

51. terintuteḷital (Verse 501–510)

501.

aṟamporuḷ iṉpam uyiraccam nāṉkiṉ
tiṟanterintu tēṟap paṭum.

502.

kuṭippiṟantu kuṟṟattiṉ nīṅki vaṭuppariyum
nāṇuṭaiyāṉ cuṭṭē teḷivu.

503.

ariyakaṟṟu ācaṟṟār kaṇṇum teriyuṅkāl
iṉmai aritē veḷiṟu.

504.

kuṇamnāṭik kuṟṟamum nāṭi avaṟṟuḷ
mikaināṭi mikka koḷal.

505.

perumaikkum ēṉaic ciṟumaikkum tattam
karumamē kaṭṭaḷaik kal.

506.

aṟṟārait tēṟutal ōmpuka maṟṟavar
paṟṟilar nāṇār paḻi.

507.

kātaṉmai kantā aṟivaṟiyārt tēṟutal
pētaimai ellān tarum.

508.

tērāṉ piṟaṉait teḷintāṉ vaḻimuṟai
tīrā iṭumpai tarum.

509.

tē ṟaṟka yāraiyum tērātu tērntapiṉ
tēṟuka tēṟum poruḷ.

510.

tērāṉ teḷivum teḷintāṉkaṇ aiyuṟavum
tīrā iṭumpai tarum.

52. terintuviṉaiyāṭal (Verse 511–520)

511.

naṉmaiyum tīmaiyum nāṭi nalampurinta
taṉmaiyāṉ āḷap paṭum.

512.

vāri perukki vaḷampaṭuttu uṟṟavai
ārāyvāṉ ceyka viṉai.

513.

aṉpaṟivu tēṟṟam avāviṉmai innāṉkum
naṉkuṭaiyāṉ kaṭṭē teḷivu.

514.

eṉaivakaiyāṉ tēṟiyak kaṇṇum viṉaivakaiyāṉ
vēṟākum māntar palar.

515.

aṟintāṟṟic ceykiṟpāṟku allāl viṉaitāṉ
ciṟantāṉeṉṟu ēvaṟpāṟ ṟaṉṟu.

516.

ceyvāṉai nāṭi viṉaināṭik kālattōṭu
eyta uṇarntu ceyal.

517.

itaṉai itaṉāl ivaṉmuṭikkum eṉṟāyntu
ataṉai avaṉkaṇ viṭal.

518.

viṉaik kurimai nāṭiya piṉṟai avaṉai
ataṟkuriya ṉākac ceyal.

519.

viṉaikkaṇ viṉaiyuṭaiyāṉ kēṇmaivē ṟāka
niṉaippāṉai nīṅkum tiru.

520.

nāṭō ṟum nāṭuka maṉṉaṉ viṉaiceyvāṉ
kōṭāmai kōṭā tulaku.

53. cuṟṟantaḻāl (Verse 521–530)

521.

paṟṟaṟṟa kaṇṇum paḻaimaipā rāṭṭutal
cuṟṟattār kaṇṇē uḷa.

522.

viruppaṟāc cuṟṟam iyaiyiṉ aruppaṟā
ākkam palavum tarum.

523.

aḷavaḷā villātāṉ vāḻkkai kuḷavaḷāk
kōṭiṉṟi nīrniṟain taṟṟu.

524.

cuṟṟattāl cuṟṟap paṭaoḻukal celvantāṉ
peṟṟattāl peṟṟa payaṉ.

525.

koṭuttalum iṉcolum āṟṟiṉ aṭukkiya
cuṟṟattāl cuṟṟap paṭum.

526.

peruṅkoṭaiyāṉ pēṇāṉ vekuḷi avaṉiṉ
maruṅkuṭaiyār mānilattu il.

527.

kākkai karavā karaintuṇṇum ākkamum
aṉṉanī rārkkē uḷa.

528.

potunōkkāṉ vēntaṉ varicaiyā nōkkiṉ
atunōkki vāḻvār palar.

529.

tamarākik taṟṟuṟantār cuṟṟam amarāmaik
kāraṇam iṉṟi varum.

530.

uḻaippirintu kāraṇattiṉ vantāṉai vēntaṉ
iḻait tiruntu eṇṇik koḷal.

54. poccāvāmai (Verse 531–540)

531.

iṟanta vekuḷiyiṉ tītē ciṟanta
uvakai makiḻcciyiṟ cōrvu.

532.

poccāppuk kollum pukaḻai aṟiviṉai
nicca nirappuk koṉ ṟāṅku.

533.

poccāppārk killai pukaḻmai atuulakattu
eppālnū lōrkkum tuṇivu.

534.

acca muṭaiyārkku araṇillai āṅkillai
poccāp puṭaiyārkku naṉku.

535.

muṉṉuṟak kāvātu iḻukkiyāṉ taṉpiḻai
piṉṉūṟu iraṅki viṭum.

536.

iḻukkāmai yārmāṭṭum eṉṟum vaḻukkāmai
vāyiṉ atuvoppatu il.

537.

ariyaeṉṟu ākāta illaipoc cāvāk
karuviyāl pōṟṟic ceyiṉ.

538.

pukaḻntavai pōṟṟic ceyalvēṇṭum ceyyātu
ikaḻntārkku eḻumaiyum il.

539.

ikaḻcciyiṉ keṭṭārai uḷḷuka tāntam
makiḻcciyiṉ maintuṟum pōḻtu.

540.

uḷḷiyatu eytal eḷitumaṉ maṟṟuntāṉ
uḷḷiyatu uḷḷap peṟiṉ.

55. ceṅkōṉmai (Verse 541–550)

541.

ōrntukaṇ ṇōṭātu iṟaipurintu yārmāṭṭum
tērntucey vaḵtē muṟai.

542.

vāṉōkki vāḻum ulakellām maṉṉavaṉ
kōl nōkki vāḻuṅ kuṭi.

543.

antaṇar nūṟkum aṟattiṟkum ātiyāy
niṉṟatu maṉṉavaṉ kōl.

544.

kuṭitaḻīik kōlōccum mānila maṉṉaṉ
aṭitaḻīi niṟkum ulaku.

545.

iyalpuḷik kōlōccum maṉṉavaṉ nāṭṭa
peyalum viḷaiyuḷum tokku.

546.

vēlaṉṟu veṉṟi taruvatu maṉṉavaṉ
kōlatūuṅ kōṭā teṉiṉ.

547.

iṟaikākkum vaiyakam ellām avaṉai
muṟaikākkum muṭṭāc ceyiṉ.

548.

eṇpatattāṉ ōrā muṟaiceyyā maṉṉavaṉ
taṇpatattāṉ tāṉē keṭum.

549.

kuṭipuṟaṅ kāttōmpik kuṟṟam kaṭital
vaṭuvaṉṟu vēntaṉ toḻil.

550.

kolaiyiṟ koṭiyārai vēntoṟuttal paiṅkūḻ
kaḷaikaṭ ṭataṉoṭu nēr.

56. koṭuṅkōṉmai (Verse 551–560)

551.

kolaimēṟkoṇ ṭāriṟ koṭitē alaimēṟkoṇṭu
allavai ceytoḻukum vēntu.

552.

vēloṭu niṉṟāṉ iṭuveṉ ṟatupōlum
kōloṭu niṉṟāṉ iravu.

553.

nāṭoṟum nāṭi muṟaiceyyā maṉṉavaṉ
nāṭoṟum nāṭu keṭum.

554.

kūḻuṅ kuṭiyum oruṅkiḻakkum kōlkōṭic
cūḻātu ceyyum aracu.

555.

allaṟpaṭṭu āṟṟātu aḻutakaṇ ṇīraṉṟē
celvattait tēykkum paṭai

556.

maṉṉarkku maṉṉutal ceṅkōṉmai aḵtiṉṟēl
maṉṉāvām maṉṉark koḷi.

557.

tuḷiyiṉmai ñālattiṟku eṟṟaṟṟē vēntaṉ
aḷiyiṉmai vāḻum uyirkku.

558.

iṉmaiyiṉ iṉṉātu uṭaimai muṟaiceyyā
maṉṉavaṉ kōṟkīḻp paṭiṉ.

559.

muṟaikōṭi maṉṉavaṉ ceyyiṉ uṟaikōṭi
ollātu vāṉam peyal.

560.

āpayaṉ kuṉṟum aṟutoḻilōr nūlmaṟappar
kāvalaṉ kāvāṉ eṉiṉ.

57. veruvantaceyyāmai (Verse 561–570)

561.

takkāṅku nāṭit talaiccellā vaṇṇattāl
ottāṅku oṟuppatu vēntu.

562.

kaṭitōcci mella eṟika neṭitākkam
nīṅkāmai vēṇṭu pavar.

563.

veruvanta ceytoḻukum veṅkōla ṉāyiṉ
oruvantam ollaik keṭum.

564.

iṟaikaṭiyaṉ eṉṟuraikkum iṉṉāccol vēntaṉ
uṟaikaṭuki ollaik keṭum.

565.

aruñcevvi iṉṉā mukattāṉ peruñcelvam
pēeykaṇ ṭaṉṉatu uṭaittu.

566.

kaṭuñcollaṉ kaṇṇilaṉ āyiṉ neṭuñcelvam
nīṭiṉṟi āṅkē keṭum.

567.

kaṭumoḻiyum kaiyikanta taṇṭamum vēntaṉ
aṭumuraṇ tēykkum aram.

568.

iṉattāṟṟi eṇṇāta vēntaṉ ciṉattāṟṟic
cīṟiṟ ciṟukum tiru.

569.

ceruvanta pōḻtiṟ ciṟaiceyyā vēntaṉ
veruvantu veytu keṭum.

570.

kallārp piṇikkum kaṭuṅkōl atuvallatu
illai nilakkup poṟai.

58. kaṇṇōṭ ṭam (Verse 571–580)

571.

kaṇṇōṭṭam eṉṉum kaḻiperuṅ kārikai
uṇmaiyāṉ uṇṭiv vulaku.

572.

kaṇṇōṭṭat tuḷḷatu ulakiyal aḵtilār
uṇmai nilakkup poṟai.

573.

paṇeṉṉām pāṭaṟku iyaipiṉṟēl kaṇeṉṉām
kaṇṇōṭṭam illāta kaṇ.

574.

uḷapōl mukattevaṉ ceyyum aḷaviṉāl
kaṇṇōṭṭam illāta kaṇ.

575.

kaṇṇiṟku aṇikalam kaṇṇōṭṭam aḵtiṉṟēl
puṇṇeṉṟu uṇarap paṭum

576.

maṇṇō ṭiyainta marattaṉaiyar kaṇṇō
ṭiyaintukaṇ ṇōṭā tavar.

577.

kaṇṇōṭ ṭam illavar kaṇṇilar kaṇṇuṭaiyār
kaṇṇōṭṭam iṉmaiyum il.

578.

karumam citaiyāmal kaṇṇōṭa vallārkku
urimai uṭaittiv vulaku.

579.

oṟuttāṟṟum paṇpiṉār kaṇṇumkaṇ ṇōṭip
poṟuttāṟṟum paṇpē talai.

580.

peyakkaṇṭum nañcuṇ ṭamaivar nayattakka
nākarikam vēṇṭu pavar.

59. oṟṟāṭal (Verse 581–590)

581.

oṟṟum uraicāṉṟa nūlum ivaiyiraṇṭum
teṟṟeṉka maṉṉavaṉ kaṇ.

582.

ellārkkum ellām nikaḻpavai eññāṉṟum
vallaṟital vēntaṉ toḻil.

583.

oṟṟiṉāṉ oṟṟip poruḷteriyā maṉṉavaṉ
koṟṟaṅ koḷakkiṭantatu il.

584.

viṉaiceyvār tamcuṟṟam vēṇṭātār eṉṟāṅku
aṉaivaraiyum ārāyvatu oṟṟu.

585.

kaṭāa uruvoṭu kaṇṇañcātu yāṇṭum
ukāamai vallatē oṟṟu.

586.

tuṟantār paṭivatta rāki iṟantārāyntu
eṉceyiṉum cōrvilatu oṟṟu.

587.

maṟaintavai kēṭkavaṟ ṟāki aṟintavai
aiyappāṭu illatē oṟṟu.

588.

oṟṟoṟṟit tanta poruḷaiyum maṟṟumōr
oṟṟiṉāl oṟṟik koḷal.

589.

oṟṟeṟ ṟuṇarāmai āḷka uṭaṉmūvar
coṟṟokka tēṟap paṭum.

590.

ciṟappaṟiya oṟṟiṉkaṇ ceyyaṟka ceyyiṉ
puṟappaṭuttāṉ ākum maṟai.

60. ūkkamuṭaimai (Verse 591–600)

591.

uṭaiyar eṉappaṭuvatu ūkkam aḵ tillār
uṭaiyatu uṭaiyarō maṟṟu.

592.

uḷḷam uṭaimai uṭaimai poruḷuṭaimai
nillātu nīṅki viṭum.

593.

ākkam iḻantēmeṉṟu allāvār ūkkam
oruvantam kaittuṭai yār.

594.

ākkam atarviṉāyc cellum acaivilā
ūkka muṭaiyā ṉuḻai.

595.

veḷḷat taṉaiya malarnīṭṭam māntartam
uḷḷat taṉaiyatu uyarvu.

596.

uḷḷuva tellām uyarvuḷḷal maṟṟatu
taḷḷiṉun taḷḷāmai nīrttu.

597.

citaiviṭattu olkār uravōr putaiyampiṟ
paṭṭuppā ṭūṉṟuṅ kaḷiṟu.

598.

uḷḷam ilātavar eytār ulakattu
vaḷḷiyam eṉṉuñ cerukku.

599.

pariyatu kūrṅkōṭṭatu āyiṉum yāṉai
verūum pulitāk kuṟiṉ.

600.

uramoruvaṟku uḷḷa veṟukkaiaḵ tillār
marammakka ḷātalē vēṟu.

61. maṭiyiṉmai (Verse 601–610)

601.

kuṭiyeṉṉum kuṉṟā viḷakkam maṭiyeṉṉum
mācūra māyntu keṭum.

602.

maṭiyai maṭiyā oḻukal kuṭiyaik
kuṭiyāka vēṇṭu pavar.

603.

maṭimaṭik koṇṭoḻukum pētai piṟanta
kuṭimaṭiyum taṉṉiṉum muntu.

604.

kuṭimaṭintu kuṟṟam perukum maṭimaṭintu
māṇṭa uñaṟṟi lavarkku.

605.

neṭunīr maṟavi maṭituyil nāṉkum
keṭunīrār kāmak kalaṉ.

606.

paṭiyuṭaiyār paṟṟamaintak kaṇṇum maṭiyuṭaiyār
māṇpayaṉ eytal aritu.

607.

iṭipurintu eḷḷuñ col kēṭpar maṭipurintu
māṇṭa uñaṟṟi lavar.

608.

maṭimai kuṭimaikkaṇ taṅkiṉtaṉ oṉṉārkku
aṭimai pukutti viṭum.

609.

kuṭiyāṇmai yuḷvanta kuṟṟam oruvaṉ
maṭiyāṇmai māṟṟak keṭum.

610.

maṭiyilā maṉṉavaṉ eytum aṭiyaḷantāṉ
tāaya tellām oruṅku.

62. āḷviṉaiyuṭaimai (Verse 611–620)

611.

arumai uṭaitteṉṟu acāvāmai vēṇṭum
perumai muyaṟci tarum.

612.

viṉaikkaṇ viṉaikeṭal ōmpal viṉaikkuṟai
tīrntāriṉ tīrntaṉṟu ulaku.

613.

tāḷāṇmai eṉṉum takaimaikkaṇ taṅkiṟṟē
vēḷāṇmai eṉṉuñ cerukku.

614.

tāḷāṇmai illātāṉ vēḷāṇmai pēṭikai
vāḷāṇmai pōlak keṭum.

615.

iṉpam viḻaiyāṉ viṉaiviḻaivāṉ taṉkēḷir
tuṉpam tuṭaittūṉṟum tūṇ.

616.

muyaṟci tiruviṉai ākkum muyaṟṟiṉmai
iṉmai pukutti viṭum.

617.

maṭiyuḷāḷ māmukaṭi eṉpa maṭiyilāṉ
tāḷuḷāṉ tāmaraiyi ṉāḷ.

618.

poṟiyiṉmai yārkkum paḻiyaṉṟu aṟivaṟintu
āḷviṉai iṉmai paḻi.

619.

teyvattāṉ ākā teṉiṉum muyaṟcitaṉ
meyvaruttak kūli tarum.

620.

ūḻaiyum uppakkam kāṇpar ulaiviṉṟit
tāḻātu uñaṟṟu pavar.

63. iṭukkaṇaḻiyāmai (Verse 621–630)

621.

iṭukkaṇ varuṅkāl nakuka ataṉai
aṭuttūrvatu aḵtoppa til.

622.

veḷḷat taṉaiya iṭumpai aṟivuṭaiyāṉ
uḷḷattiṉ uḷḷak keṭum.

623.

iṭumpaikku iṭumpai paṭuppar iṭumpaikku
iṭumpai paṭāa tavar.

624.

maṭuttavā yellām pakaṭaṉṉāṉ uṟṟa
iṭukkaṇ iṭarppāṭu uṭaittu.

625.

aṭukki variṉum aḻivilāṉ uṟṟa
iṭukkaṇ iṭukkaṭ paṭum.

626.

aṟṟēmeṉṟu allaṟ paṭupavō peṟṟēmeṉṟu
ōmputal tēṟṟā tavar.

627.

ilakkam uṭampiṭumpaik keṉṟu kalakkattaik
kaiyāṟāk koḷḷātām mēl.

628.

iṉpam viḻaiyāṉ iṭumpai iyalpeṉpāṉ
tuṉpam uṟutal ilaṉ.

629.

iṉpattuḷ iṉpam viḻaiyātāṉ tuṉpattuḷ
tuṉpam uṟutal ilaṉ.

630.

iṉṉāmai iṉpam eṉakkoḷiṉ ākuntaṉ
oṉṉār viḻaiyuñ ciṟappu.

64. amaiccu (Verse 631–640)

631.

karuviyum kālamum ceykaiyum ceyyum
aruviṉaiyum māṇṭatu amaiccu.

632.

vaṉkaṇ kuṭikāttal kaṟṟaṟital āḷviṉaiyōṭu
aintuṭaṉ māṇṭatu amaiccu.

633.

pirittalum pēṇik koḷalum pirintārp
poruttalum valla tamaiccu.

634.

teritalum tērntu ceyalum orutalaiyāc
collalum vallatu amaiccu.

635.

aṟaṉaṟintu āṉṟamainta collāṉeñ ñāṉṟun
tiṟaṉaṟintāṉ tērccit tuṇai.

636.

matinuṭpam nūlōṭu uṭaiyārkku atinuṭpam
yāvuḷa muṉniṟ pavai.

637.

ceyaṟkai aṟintak kaṭaittum ulakattu
iyaṟkai aṟintu ceyal.

638.

aṟikoṉṟu aṟiyāṉ eṉiṉum uṟuti
uḻaiyiruntāṉ kūṟal kaṭaṉ.

639.

paḻuteṇṇum mantiriyiṉ pakkatatuḷ tevvōr
eḻupatu kōṭi uṟum.

640.

muṟaippaṭac cūḻntum muṭivilavē ceyvar
tiṟappāṭu ilāa tavar.

65. colvaṉmai (Verse 641–650)

641.

nānalam eṉṉum nalaṉuṭaimai annalam
yānalattu uḷḷatūum aṉṟu.

642.

ākkamuṅ kēṭum ataṉāl varutalāl
kāttōmpal colliṉkaṭ cōrvu.

643.

kēṭṭārp piṇikkum takaiyavāyk kēḷārum
vēṭpa moḻivatām col.

644.

tiṟaṉaṟintu colluka collai aṟaṉum
poruḷum ataṉiṉūuṅku il.

645.

colluka collaip piṟitōrcol accollai
velluñcol iṉmai aṟintu.

646.

vēṭpattāñ collip piṟarcol payaṉkōṭal
māṭciyiṉ mācaṟṟār kōḷ.

647.

colalvallaṉ cōrvilaṉ añcāṉ avaṉai
ikalvellal yārkkum aritu.

648.

viraintu toḻilkēṭkum ñālam nirantiṉitu
collutal vallārp peṟiṉ.

649.

palacollak kāmuṟuvar maṉṟamā caṟṟa
cilacollal tēṟṟā tavar.

650.

iṇarūḻttum nāṟā malaraṉaiyar kaṟṟatu
uṇara viritturaiyā tār.

66. viṉaittūymai (Verse 651–660)

651.

tuṇainalam ākkam truum viṉainalam
vēṇṭiya ellān tarum.

652.

eṉṟum oruvutal vēṇṭum pukaḻoṭu
naṉṟi payavā viṉai.

653.

oōtal vēṇṭum oḷimāḻkum ceyviṉai
āatum eṉṉu mavar.

654.

iṭukkaṇ paṭiṉum iḷivanta ceyyār
naṭukkaṟṟa kāṭci yavar.

655.

eṟṟeṉṟu iraṅkuva ceyyaṟka ceyvāṉēl
maṟṟaṉṉa ceyyāmai naṉṟu.

656.

īṉṟāḷ pacikāṇpāṉ āyiṉuñ ceyyaṟ ka
cāṉṟōr paḻikkum viṉai.

657.

paḻimalaintu eytiya ākkattiṉ cāṉṟōr
kaḻinal kuravē talai.

658.

kaṭinta kaṭintorār ceytārkku avaitām
muṭintālum pīḻai tarum.

659.

aḻak koṇṭa ellām aḻappōm iḻappiṉum
piṟpayakkum naṟpā lavai.

660.

calattāl poruḷceytē mārttal pacumaṇ
kalattuḷnīr peytirīi yaṟṟu.

67. viṉaittiṭpam (Verse 661–670)

661.

viṉaittiṭpam eṉpatu oruvaṉ maṉattiṭpam
maṟṟaiya ellām piṟa.

662.

ūṟorāl uṟṟapiṉ olkāmai ivviraṇṭiṉ
āṟeṉpar āyntavar kōḷ.

663.

kaṭaikkoṭkac ceytakka tāṇmai iṭaikkoṭkiṉ
eṟṟā viḻuman tarum.

664.

collutal yārkkum eḷiya ariyavām
colliya vaṇṇam ceyal.

665.

vīṟeyti māṇṭār viṉaittiṭpam vēntaṉkaṇ
ūṟeyti uḷḷap paṭum.

666.

eṇṇiya eṇṇiyāṅku eytuvar eṇṇiyār
tiṇṇiyar ākap peṟiṉ.

667.

uruvukaṇṭu eḷḷāmai vēṇṭum uruḷperuntērkku
accāṇi aṉṉār uṭaittu.

668.

kalaṅkātu kaṇṭa viṉaikkaṇ tuḷaṅkātu
tūkkaṅ kaṭintu ceyal.

669.

tuṉpam uṟavariṉum ceyka tuṇivāṟṟi
iṉpam payakkum viṉai.

670.

eṉaittiṭpam ey tiyak kaṇṇum viṉaittiṭpam
vēṇṭārai vēṇṭātu ulaku.

68. viṉaiceyalvakai (Verse 671–680)

671.

cūḻcci muṭivu tuṇiveytal attuṇivu
tāḻcciyuḷ taṅkutal tītu.

672.

tūṅkuka tūṅkic ceyaṟpāla tūṅkaṟka
tūṅkātu ceyyum viṉai.

673.

ollumvā yellām viṉainaṉṟē ollākkāl
cellumvāy nōkkic ceyal.

674.

viṉaipakai eṉṟiraṇṭiṉ eccam niṉaiyuṅkāl
tīyeccam pōlat teṟum.

675.

poruḷkaruvi kālam viṉaiyiṭaṉoṭu aintum
iruḷtīra eṇṇic ceyal.

676.

muṭivum iṭaiyūṟum muṟṟiyāṅku eytum
paṭupayaṉum pārttuc ceyal.

677.

ceyviṉai ceyvāṉ ceyaṉmuṟai avviṉai
uḷḷaṟivāṉ uḷḷam koḷal.

678.

viṉaiyāṉ viṉaiyākkik kōṭal naṉaikavuḷ
yāṉaiyāl yāṉaiyāt taṟṟu.

679.

naṭṭārkku nalla ceyaliṉ viraintatē
oṭṭārai oṭṭik koḷal.

680.

uṟaiciṟiyār uḷnaṭuṅkal añcik kuṟaipeṟiṉ
koḷvar periyārp paṇintu.

69. tūtu (Verse 681–690)

681.

aṉpuṭaimai āṉṟa kuṭippiṟattal vēntavām
paṇpuṭaimai tūturaippāṉ paṇpu.

682.

aṉpaṟivu ārāynta colvaṉmai tūturaippārkku
iṉṟi yamaiyāta mūṉṟu.

683.

nūlāruḷ nūlvallaṉ ākutal vēlāruḷ
veṉṟi viṉaiyuraippāṉ paṇpu.

684.

aṟivuru vārāynta kalviim mūṉṟaṉ
ceṟivuṭaiyāṉ celka viṉaikku.

685.

tokac collit tūvāta nīkki nakaccolli
naṉṟi payappatān tūtu.

686.

kaṟṟukkaṇ añcāṉ celaccollik kālattāl
takkatu aṟivatām tūtu.

687.

kaṭaṉaṟintu kālaṅ karuti iṭaṉaṟintu
eṇṇi uraippāṉ talai.

688.

tūymai tuṇaimai tuṇivuṭaimai immūṉṟiṉ
vāymai vaḻiyuraippāṉ paṇpu.

689.

viṭumāṟṟam vēntarkku uraippāṉ vaṭumāṟṟam
vāycērā vaṉka ṇavaṉ.

690.

iṟuti payappiṉum eñcātu iṟaivaṟ ku
uṟuti payappatām tūtu.

70. maṉṉaraic cērntoḻutal (Verse 691–700)

691.

akalātu aṇukātu tīkkāyvār pōlka
ikalvēntarc cērntoḻuku vār.

692.

maṉṉar viḻaipa viḻaiyāmai maṉṉarāl
maṉṉiya ākkan tarum.

693.

pōṟṟiṉ ariyavai pōṟṟal kaṭuttapiṉ
tēṟṟutal yārkkum aritu.

694.

ceviccollum cērnta nakaiyum avittoḻukal
āṉṟa periyā rakattu.

695.

epporuḷum ōrār toṭarārmaṟ ṟapporuḷai
viṭṭakkāl kēṭka maṟai.

696.

kuṟippaṟintu kālaṅ karuti veṟuppila
vēṇṭupa vēṭpac colal.

697.

vēṭpaṉa colli viṉaiyila eññāṉṟum
kēṭpiṉum collā viṭal.

698.

iḷaiyar iṉamuṟaiyar eṉṟikaḻār niṉṟa
oḷiyōṭu oḻukap paṭum.

699.

koḷappaṭṭēm eṉṟeṇṇik koḷḷāta ceyyār
tuḷakkaṟṟa kāṭci yavar.

700.

paḻaiyam eṉakkarutip paṇpalla ceyyum
keḻutakaimai kēṭu tarum.

71. kuṟippaṟital (Verse 701–710)

701.

kūṟāmai nōkkik kuṟippaṟivāṉ eññāṉṟum
māṟānīr vaiyak kaṇi.

702.

aiyap paṭāatu akattatu uṇarvāṉait
teyvattō ṭoppak koḷal.

703.

kuṟippiṟ kuṟippuṇar vārai uṟuppiṉuḷ
yātu koṭuttum koḷal.

704.

kuṟittatu kūṟāmaik koḷvārō ṭēṉai
uṟuppō raṉaiyarāl vēṟu.

705.

kuṟippiṟ kuṟippuṇarā vāyiṉ uṟuppiṉuḷ
eṉṉa payattavō kaṇ?

706.

aṭuttatu kāṭṭum paḷiṅkupōl neñcam
kaṭuttatu kāṭṭum mukam.

707.

mukattiṉ mutukkuṟaintatu uṇṭō uvappiṉum
kāyiṉum tāṉmun tuṟum.

708.

mukamnōkki niṟka amaiyum akamnōkki
uṟṟa tuṇarvārp peṟiṉ.

709.

pakaimaiyum kēṇmaiyum kaṇṇuraikkum kaṇṇiṉ
vakaimai uṇarvārp peṟiṉ.

710.

nuṇṇiyam eṉpār aḷakkuṅkōl kāṇuṅkāl
kaṇṇallatu illai piṟa.

72. avaiyaṟital (Verse 711–720)

711.

avaiyaṟinatu ārāyntu colluka colliṉ
tokaiyaṟinta tūymai yavar.

712.

iṭaiterintu naṉkuṇarntu colluka colliṉ
naṭaiterinta naṉmai yavar.

713.

avaiyaṟiyār collalmēṟ koḷpavar colliṉ
vakaiyaṟiyār vallatūum il.

714.

oḷiyārmuṉ oḷḷiya rātal veḷiyārmuṉ
vāṉcutai vaṇṇam koḷal.

715.

naṉṟeṉṟa vaṟṟuḷḷum naṉṟē mutuvaruḷ
muntu kiḷavāc ceṟivu.

716.

āṟṟiṉ nilaitaḷarn taṟṟē viyaṉpulam
ēṟṟuṇarvār muṉṉar iḻukku.

717.

kaṟṟaṟintār kalvi viḷaṅkum kacaṭaṟac
colterital vallār akattu.

718.

uṇarva tuṭaiyārmuṉ collal vaḷarvataṉ
pāttiyuḷ nīrcorin taṟṟu.

719.

pullavaiyuḷ poccāntum collaṟka nallavaiyuḷ
naṉkucalac collu vār.

720.

aṅkaṇattuḷ ukka amiḻtaṟṟāl taṅkaṇattār
allārmuṉ kōṭṭi koḷal.

73. avaiyañcāmai (Verse 721–730)

721.

vakaiyaṟintu vallavai vāycōrār colliṉ
tokaiyaṟinta tūymai yavar.

722.

kaṟṟāruḷ kaṟṟār eṉappaṭuvar kaṟṟārmuṉ
kaṟṟa celaccollu vār.

723.

pakaiyakattuc cāvār eḷiyar ariyar
avaiyakattu añcā tavar.

724.

kaṟṟārmuṉ kaṟṟa celaccollit tāmkaṟṟa
mikkāruḷ mikka koḷal.

725.

āṟṟiṉ aḷavaṟintu kaṟka avaiyañcā
māṟṟaṅ koṭuttaṟ poruṭṭu.

726.

vāḷoṭeṉ vaṉkaṇṇar allārkku nūloṭeṉ
nuṇṇavai añcu pavarkku.

727.

pakaiyakattup pēṭikai oḷvāḷ avaiyakattu
añcu mavaṉkaṟṟa nūl.

728.

pallavai kaṟṟum payamilarē nallavaiyuḷ
naṉku celaccollā tār.

729.

kallā tavariṉ kaṭaiyeṉpa kaṟṟaṟintum
nallā ravaiyañcu vār.

730.

uḷareṉiṉum illāroṭu oppar kaḷaṉañcik
kaṟṟa celaccollā tār.

74. nāṭu (Verse 731–740)

731.

taḷḷā viḷaiyuḷum takkārum tāḻvilāc
celvarum cērvatu nāṭu.

732.

perumporuḷāl peṭṭakka tāki aruṅkēṭṭāl
āṟṟa viḷaivatu nāṭu.

733.

poṟaiyoruṅku mēlvaruṅkāl tāṅki iṟaivaṟku
iṟaiyoruṅku nērvatu nāṭu.

734.

uṟupaciyum ōvāp piṇiyum ceṟupakaiyum
cērā tiyalvatu nāṭu.

735.

palkuḻuvum pāḻceyyum uṭpakaiyum vēntalaikkum
kolkuṟumpum illatu nāṭu.

736.

kēṭaṟiyāk keṭṭa iṭattum vaḷaṅkuṉṟā
nāṭeṉpa nāṭṭiṉ talai.

737.

irupuṉalum vāynta malaiyum varupuṉalum
vallaraṇum nāṭṭiṟku uṟuppu.

738.

piṇiyiṉmai celvam viḷaiviṉpam ēmam
aṇiyeṉpa nāṭṭiv vaintu.

739.

nāṭeṉpa nāṭā vaḷattaṉa nāṭalla
nāṭa vaḷantaru nāṭu.

740.

āṅkamai veytiyak kaṇṇum payamiṉṟē
vēntamai villāta nāṭu.

75. araṇ (Verse 741–750)

741.

āṟṟu pavarkkum araṇporuḷ añcittaṟ
pōṟṟu pavarkkum poruḷ.

742.

maṇinīrum maṇṇum malaiyum aṇiniḻaṟ
kāṭum uṭaiya taraṇ.

743.

uyarvakalam tiṇmai arumaiin nāṉkiṉ
amaivaraṇ eṉṟuraikkum nūl.

744.

ciṟukāppiṟ pēriṭatta tāki uṟupakai
ūkkam aḻippa taraṇ.

745.

koḷaṟkaritāyk koṇṭakūḻt tāki akattār
nilaikkeḷitām nīratu araṇ.

746.

ellāp poruḷum uṭaittāy iṭattutavum
nallāḷ uṭaiyatu araṇ.

747.

muṟṟiyum muṟṟā teṟintum aṟaippaṭuttum
paṟṟaṟ kariyatu araṇ.

748.

muṟṟāṟṟi muṟṟi yavaraiyum paṟṟāṟṟip
paṟṟiyār velvatu araṇ.

749.

muṉaimukattu māṟṟalar cāya viṉaimukattu
vīṟeyti māṇṭa taraṇ.

750.

eṉaimāṭcit tākiyak kaṇṇum viṉaimāṭci
illārkaṇ illatu araṇ.

76. poruḷceyalvakai (Verse 751–760)

751.

poruḷal lavaraip poruḷākac ceyyum
poruḷallatu illai poruḷ.

752.

illārai ellārum eḷḷuvar celvarai
ellārum ceyvar ciṟappu.

753.

poruḷeṉṉum poyyā viḷakkam iruḷaṟukkum
eṇṇiya tēyattuc ceṉṟu.

754.

aṟaṉīṉum iṉpamum īṉum tiṟaṉaṟintu
tītiṉṟi vanta poruḷ.

755.

aruḷoṭum aṉpoṭum vārāp poruḷākkam
pullār puraḷa viṭal.

756.

uṟuporuḷum ulku poruḷumtaṉ oṉṉārt
teṟuporuḷum vēntaṉ poruḷ.

757.

aruḷeṉṉum aṉpīṉ kuḻavi poruḷeṉṉum
celvac ceviliyāl uṇṭu.

758.

kuṉṟēṟi yāṉaip pōr kaṇṭaṟṟāl taṉkaittoṉṟu
uṇṭākac ceyvāṉ viṉai.

759.

ceyka poruḷaic ceṟunar cerukkaṟukkum
eḵkataṉiṟ kūriya til.

760.

oṇporuḷ kāḻppa iyaṟṟiyārkku eṇporuḷ
ēṉai iraṇṭum oruṅku.

77. paṭaimāṭci (Verse 761–770)

761.

uṟuppamaintu ūṟañcā velpaṭai vēntaṉ
veṟukkaiyuḷ ellām talai.

762.

ulaiviṭattu ūṟañcā vaṉkaṇ tolaiviṭattut
tolpaṭaik kallāl aritu.

763.

olittakkāl eṉṉām uvari elippakai
nākam uyirppak keṭum.

764.

aḻiviṉṟi aṟaipōkā tāki vaḻivanta
vaṉka ṇatuvē paṭai.

765.

kūṟṟuṭaṉṟu mēlvariṉum kūṭi etirniṟkum
āṟṟa latuvē paṭai.

766.

maṟamāṉam māṇṭa vaḻiccelavu tēṟṟam
eṉanāṉkē ēmam paṭaikku.

767.

tārtāṅkic celvatu tāṉai talaivanta
pōrtāṅkum taṉmai aṟintu.

768.

aṭaltakaiyum āṟṟalum illeṉiṉum tāṉai
paṭaittakaiyāl pāṭu peṟum.

769.

ciṟumaiyum cellāt tuṉiyum vaṟumaiyum
illāyiṉ vellum paṭai.

770.

nilaimakkaḷ cāla uṭaitteṉiṉum tāṉai
talaimakkaḷ ilvaḻi il.

78. paṭaiccerukku (Verse 771–780)

771.

eṉṉaimuṉ nillaṉmiṉ tevvir palareṉṉai
muṉniṉṟu kalniṉ ṟavar.

772.

kāṉa muyaleyta ampiṉil yāṉai
piḻaittavēl ēntal iṉitu.

773.

pērāṇmai eṉpa taṟukaṇoṉ ṟuṟṟakkāl
ūrāṇmai maṟṟataṉ eḵku.

774.

kaivēl kaḷiṟṟoṭu pōkki varupavaṉ
meyvēl paṟiyā nakum.

775.

viḻittakaṇ vēlkoṇa ṭeṟiya aḻittimaippiṉ
oṭṭaṉṟō vaṉka ṇavarkku.

776.

viḻuppuṇ paṭātanāḷ ellām vaḻukkiṉuḷ
vaikkumtaṉ nāḷai eṭuttu.

777.

cuḻalum icaivēṇṭi vēṇṭā uyirār
kaḻalyāppuk kārikai nīrttu.

778.

uṟiṉuyir añcā maṟavar iṟaivaṉ
ceṟiṉum cīrkuṉṟal ilar.

779.

iḻaittatu ikavāmaic cāvārai yārē
piḻaittatu oṟukkiṟ pavar.

780.

purantārkaṇ nīrmalkac cākiṟpiṉ cākkāṭu
irantukōḷ takkatu uṭaittu.

79. naṭpu (Verse 781–790)

781.

ceyaṟkariya yāvuḷa naṭpiṉ atupōl
viṉaikkariya yāvuḷa kāppu.

782.

niṟainīra nīravar kēṇmai piṟaimatip
piṉṉīra pētaiyār naṭpu.

783.

naviltoṟum nūlnayam pōlum payiltoṟum
paṇpuṭai yāḷar toṭarpu.

784.

nakutaṟ poruṭṭaṉṟu naṭṭal mikutikkaṇ
mēṟceṉaṟu iṭittaṟ poruṭṭu.

785.

puṇarcci paḻakutal vēṇṭā uṇarccitāṉ
naṭpāṅ kiḻamai tarum.

786.

mukanaka naṭpatu naṭpaṉṟu neñcattu
akanaka naṭpatu naṭpu.

787.

aḻivi ṉavainīkki āṟuyttu aḻiviṉkaṇ
allal uḻappatām naṭpu.

788.

uṭukkai iḻantavaṉ kaipōla āṅkē
iṭukkaṇ kaḷaivatām naṭpu.

789.

naṭpiṟku vīṟṟirukkai yāteṉiṉ koṭpiṉṟi
ollumvāy ūṉṟum nilai.

790.

iṉaiyar ivaremakku iṉṉamyām eṉṟu
puṉaiyiṉum pulleṉṉum naṭpu.

80. naṭpārāytal (Verse 791–800)

791.

nāṭātu naṭ ṭaliṟ kēṭillai naṭṭapiṉ
vīṭillai naṭpāḷ pavarkku.

792.

āyntāyntu koḷḷātāṉ kēṇmai kaṭaimuṟai
tāṉcām tuyaram tarum.

793.

kuṇamum kuṭimaiyum kuṟṟamum kuṉṟā
iṉaṉum aṟintiyākka naṭpu.

794.

kuṭippiṟantu taṉkaṇ paḻināṇu vāṉaik
koṭuttum koḷalvēṇṭum naṭpu.

795.

aḻaccolli allatu iṭittu vaḻakkaṟiya
vallārnaṭapu āyntu koḷal.

796.

kēṭṭiṉum uṇṭō r uṟuti kiḷaiñarai
nīṭṭi aḷappatōr kōl.

797.

ūtiyam eṉpatu oruvaṟkup pētaiyār
kēṇmai orīi viṭal.

798.

uḷḷaṟka uḷḷam ciṟukuva koḷḷaṟka
allaṟkaṇ āṟṟaṟuppār naṭpu.

799.

keṭuṅkālaik kaiviṭuvār kēṇmai aṭuṅkālai
uḷḷiṉum uḷḷañ cuṭum.

800.

maruvuka mācaṟṟār kēṇmaioṉ ṟīttum
oruvuka oppilār naṭpu.

81. paḻaimai (Verse 801–810)

801.

paḻaimai eṉappaṭuvatu yāteṉiṉ yātum
kiḻamaiyaik kīḻntiṭā naṭpu.

802.

naṭpiṟ kuṟuppuk keḻutakaimai maṟṟataṟku
uppātal cāṉṟōr kaṭaṉ.

803.

paḻakiya naṭpevaṉ ceyyuṅ keḻutakaimai
ceytāṅku amaiyāk kaṭai.

804.

viḻaitakaiyāṉ vēṇṭi iruppar keḻutakaiyāṟ
kēḷātu naṭṭār ceyiṉ.

805.

pētaimai oṉṟō peruṅkiḻamai eṉṟuṇarka
nōtakka naṭṭār ceyiṉ.

806.

ellaikkaṇ niṉṟār tuṟavār tolaiviṭattum
tollaikkaṇ niṉṟār toṭarpu.

807.

aḻivanta ceyyiṉum aṉpaṟār aṉpiṉ
vaḻivanta kēṇmai yavar.

808.

kēḷiḻukkam kēḷāk keḻutakaimai vallārkku
nāḷiḻukkam naṭṭār ceyiṉ.

809.

keṭāa vaḻivanta kēṇmaiyār kēṇmai
viṭāar viḻaiyum ulaku.

810.

viḻaiyār viḻaiyap paṭupa paḻaiyārkaṇ
paṇpiṉ talaippiriyā tār.

82. tī naṭpu (Verse 811–820)

811.

parukuvār pōliṉum paṇpilār kēṇmai
perukaliṟ kuṉṟal iṉitu.

812.

uṟiṉnaṭṭu aṟiṉoruum oppilār kēṇmai
peṟiṉum iḻappiṉum eṉ?

813.

uṟuvatu cīrtūkkum naṭpum peṟuvatu
koḷvārum kaḷvarum nēr.

814.

amarakattu āṟṟaṟukkum kallāmā aṉṉār
tamariṉ taṉimai talai.

815.

ceytēmañ cārāc ciṟiyavar puṉkēṇmai
eytaliṉ eytāmai naṉṟu.

816.

pētai peruṅkeḻīi naṭpiṉ aṟivuṭaiyār
ētiṉmai kōṭi uṟum.

817.

nakaivakaiya rākiya naṭpiṉ pakaivarāl
pattaṭutta kōṭi uṟum.

818.

ollum karumam uṭaṟṟu pavarkēṇmai
collāṭār cōra viṭal.

819.

kaṉaviṉum iṉṉātu maṉṉō viṉaivēṟu
colvēṟu paṭṭār toṭarpu.

820.

eṉaittum kuṟukutal ōmpal maṉaikkeḻīi
maṉṟil paḻippār toṭarpu.

83. kūṭānaṭpu (Verse 821–830)

821.

cīriṭam kāṇiṉ eṟitaṟkup paṭ ṭaṭai
nērā nirantavar naṭpu.

822.

iṉampōṉṟu iṉamallār kēṇmai makaḷir
maṉampōla vēṟu paṭum.

823.

palanalla kaṟṟak kaṭaittu maṉanallar
ākutal māṇārk karitu.

824.

mukattiṉ iṉiya nakāa akattiṉṉā
vañcarai añcap paṭum.

825.

maṉattiṉ amaiyā tavarai eṉaittoṉṟum
colliṉāl tēṟaṟpāṟṟu aṉṟu.

826.

naṭṭārpōl nallavai colliṉum oṭṭārcol
ollai uṇarap paṭum.

827.

colvaṇakkam oṉṉārkaṇ koḷḷaṟka vilvaṇakkam
tīṅku kuṟittamai yāṉ.

828.

toḻutakai yuḷḷum paṭaiyoṭuṅkum oṉṉār
aḻutakaṇ ṇīrum aṉaittu.

829.

mikacceytu tammeḷḷu vārai nakacceytu
naṭpiṉuḷ cāppullaṟ pāṟṟu.

830.

pakainaṭpām kālam varuṅkāl mukanaṭṭu
akanaṭpu orīi viṭal.

84. pētaimai (Verse 831–840)

831.

pētaimai eṉpatoṉṟu yāteṉiṉ ētaṅkoṇṭu
ūtiyam pōka viṭal.

832.

pētaimaiyuḷ ellām pētaimai kātaṉmai
kaiyalla taṉkaṭ ceyal.

833.

nāṇāmai nāṭāmai nāriṉmai yātoṉṟum
pēṇāmai pētai toḻil

834.

ōti uṇarntum piṟar kkuraittum tāṉaṭaṅkāp
pētaiyiṉ pētaiyār il.

835.

orumaic ceyalāṟṟum pētai eḻumaiyum
tāṉpuk kaḻuntum aḷaṟu.

836.

poypaṭum oṉṟō puṉaipūṇum kaiyaṟiyāp
pētai viṉaimēṟ koḷiṉ.

837.

ētilār ārat tamarpacippar pētai
peruñcelvam uṟṟak kaṭai.

838.

maiyal oruvaṉ kaḷittaṟṟāl pētaitaṉ
kaiyoṉṟu uṭaimai peṟiṉ.

839.

peritiṉitu pētaiyār kēṇmai piriviṉkaṇ
pīḻai taruvatoṉ ṟil.

840.

kaḻāakkāl paḷḷiyuḷ vaittaṟṟāl cāṉṟōr
kuḻāattup pētai pukal.

85. pullaṟivāṇmai (Verse 841–850)

841.

aṟiviṉmai iṉmaiyuḷ iṉmai piṟitiṉmai
iṉmaiyā vaiyā tulaku.

842.

aṟivilāṉ neñcuvantu ītal piṟitiyātum
illai peṟuvāṉ tavam.

843.

aṟivilār tāntammaip pīḻikkum pīḻai
ceṟuvārkkum ceytal aritu.

844.

veṇmai eṉappaṭuva tiyāteṉiṉ oṇmai
uṭaiyamyām eṉṉum cerukku.

845.

kallāta mēṟkoṇ ṭoḻukal kacaṭaṟa
vallatūum aiyam tarum.

846.

aṟṟam maṟaittalō pullaṟivu tamvayiṉ
kuṟṟam maṟaiyā vaḻi.

847.

arumaṟai cōrum aṟivilāṉ ceyyum
perumiṟai tāṉē taṉakku.

848.

ēvavum ceykalāṉ tāṉtēṟāṉ avvuyir
pōom aḷavumōr nōy.

849.

kāṇātāṉ kāṭṭuvāṉ tāṉkāṇāṉ kāṇātāṉ
kaṇṭāṉām tāṉkaṇṭa vāṟu.

850.

ulakattār uṇṭeṉpatu illeṉpāṉ vaiyattu
alakaiyā vaikkap paṭum.

86. ikal (Verse 851–860)

851.

ikaleṉpa ellā uyirkkum pakaleṉṉum
paṇpiṉmai pārikkum nōy.

852.

pakalkarutip paṟṟā ceyiṉum ikalkaruti
iṉṉācey yāmai talai.

853.

ikaleṉṉum evvanōy nīkkiṉ tavalillāt
tāvil viḷakkam tarum.

854.

iṉpattuḷ iṉpam payakkum ikaleṉṉum
tuṉpattuḷ tuṉpaṅ keṭiṉ.

855.

ikaletir cāyntoḻuka vallārai yārē
miklūkkum taṉmai yavar.

856.

ikaliṉ mikaliṉitu eṉpavaṉ vāḻkkai
tavalum keṭalum naṇittu.

857.

mikalmēval meypporuḷ kāṇār ikalmēval
iṉṉā aṟivi ṉavar.

858.

ikaliṟku etircāytal ākkam ataṉai
miklūkkiṉ ūkkumām kēṭu.

859.

ikalkāṇāṉ ākkam varuṅkāl ataṉai
mikalkāṇum kēṭu taraṟku.

860.

ikalāṉām iṉṉāta ellām nakalāṉām
naṉṉayam eṉṉum cerukku.

87. pakaimāṭci (Verse 861–870)

861.

valiyārkku māṟēṟṟal ōmpuka ōmpā
meliyārmēl mēka pakai.

862.

aṉpilaṉ āṉṟa tuṇaiyilaṉ tāṉtuvvāṉ
eṉpariyum ētilāṉ tuppu.

863.

añcum aṟiyāṉ amaivilaṉ īkalāṉ
tañcam eḷiyaṉ pakaikku.

864.

nīṅkāṉ vekuḷi niṟaiyilaṉ eññāṉṟum
yāṅkaṇum yārkkum eḷitu.

865.

vaḻinōkkāṉ vāyppaṉa ceyyāṉ paḻinōkkāṉ
paṇpilaṉ paṟṟārkku iṉitu.

866.

kāṇāc ciṉattāṉ kaḻiperuṅ kāmattāṉ
pēṇāmai pēṇap paṭum.

867.

koṭuttum koḷalvēṇṭum maṉṟa aṭuttiruntu
māṇāta ceyvāṉ pakai.

868.

kuṇaṉilaṉāyk kuṟṟam palavāyiṉ māṟṟārkku
iṉaṉilaṉām ēmāp puṭaittu.

869.

ceṟuvārkkuc cēṇikavā iṉpam aṟivilā
añcum pakaivarp peṟiṉ.

870.

kallāṉ vekuḷum ciṟuporuḷ eññāṉṟum
ollāṉai ollā toḷi.

88. pakaittiṟanterital (Verse 871–880)

871.

pakaieṉṉum paṇpi lataṉai oruvaṉ
nakaiyēyum vēṇṭaṟpāṟṟu aṉṟu.

872.

villēr uḻavar pakaikoḷiṉum koḷḷaṟka
collēr uḻavar pakai.

873.

ēmuṟ ṟavariṉum ēḻai tamiyaṉāyp
pallār pakaikoḷ pavaṉ.

874.

pakainaṭpāk koṇṭoḻukum paṇpuṭai yāḷaṉ
takaimaikkaṇ taṅkiṟṟu ulaku.

875.

taṉtuṇai iṉṟāl pakaiyiraṇṭāl tāṉoruvaṉ
iṉtuṇaiyāk koḷkavaṟṟiṉ oṉṟu.

876.

tēṟiṉum tēṟā viṭiṉum aḻiviṉkaṇ
tēṟāṉ pakāaṉ viṭal.

877.

nōvaṟka nontatu aṟiyārkku mēvaṟka
meṉmai pakaivar akattu.

878.

vakaiyaṟintu taṟceytu taṟkāppa māyum
pakaivarkaṇ paṭṭa cerukku.

879.

iḷaitāka muḷmaram kolka kaḷaiyunar
kaikollum kāḻtta iṭattu.

880.

uyirppa uḷarallar maṉṟa ceyirppavar
cemmal citaikkalā tār.

89. uṭpakai (Verse 881–890)

881.

niḻalnīrum iṉṉāta iṉṉā tamarnīrum
iṉṉāvām iṉṉā ceyiṉ.

882.

vāḷpōla pakaivarai añcaṟka añcuka
kēḷpōl pakaivar toṭarpu.

883.

uṭpakai añcittaṟ kākka ulaiviṭattu
maṭpakaiyiṉ māṇat teṟum.

884.

maṉamāṇā uṭpakai tōṉṟiṉ iṉamāṇā
ētam palavum tarum.

885.

uṟalmuṟaiyāṉ uṭpakai tōṉṟiṉ iṟalmuṟaiyāṉ
ētam palavum tarum.

886.

oṉṟāmai oṉṟiyār kaṭpaṭiṉ eññāṉṟum
poṉṟāmai oṉṟal aritu.

887.

ceppiṉ puṇarccipōl kūṭiṉum kūṭātē
uṭpakai uṟṟa kuṭi.

888.

aramporuta poṉpōlat tēyum uramporutu
uṭpakai uṟṟa kuṭi.

889.

eṭpaka vaṉṉa ciṟumaittē āyiṉum
uṭpakai uḷḷatāṅ kēṭu.

890.

uṭampāṭu ilātavar vāḻkkai kuṭaṅkaruḷ
pāmpōṭu uṭaṉuṟain taṟṟu.

90. periyāraip piḻaiyāmai (Verse 891–900)

891.

āṟṟuvār āṟṟal ikaḻāmai pōṟṟuvār
pōṟṟaluḷ ellām talai.

892.

periyāraip pēṇātu oḻukiṟ periyārāl
pērā iṭumpai tarum.

893.

keṭalvēṇṭiṉ kēḷātu ceyka aṭalvēṇṭiṉ
āṟṟu pavarkaṇ iḻukku.

894.

kūṟṟattaik kaiyāl viḷittaṟṟāl āṟṟuvārkku
āṟṟātār iṉṉā ceyal.

895.

yāṇṭucceṉ ṟiyāṇṭu muḷarākār ventuppiṉ
vēntu ceṟappaṭ ṭavar.

896.

eriyāl cuṭappaṭiṉum uyvuṇṭām uyyār
periyārp piḻaittoḻuku vār.

897.

vakaimāṇṭa vāḻkkaiyum vāṉporuḷum eṉṉām
takaimāṇṭa takkār ceṟiṉ.

898.

kuṉṟaṉṉār kuṉṟa matippiṉ kuṭiyoṭu
niṉṟaṉṉār māyvar nilattu.

899.

ēntiya koḷkaiyār cīṟiṉ iṭaimurintu
vēntaṉum vēntu keṭum.

900.

iṟantamainta cārpuṭaiyar āyiṉum uyyār
ciṟantamainta cīrār ceṟiṉ.

91. peṇvaḻiccēṟal (Verse 901–910)

901.

maṉaiviḻaivār māṇpayaṉ eytār viṉaiviḻaiyār
vēṇṭāp poruḷum atu.

902.

pēṇātu peṇviḻaivāṉ ākkam periyatōr
nāṇāka nāṇut tarum.

903.

illāḷkaṇ tāḻnta iyalpiṉmai eññāṉṟum
nallāruḷ nāṇut tarum.

904.

maṉaiyāḷai añcum maṟumaiyi lāḷaṉ
viṉaiyāṇmai vīṟeyta liṉṟu.

905.

illāḷai añcuvāṉ añcumaṟ ṟeññāṉṟum
nallārkku nalla ceyal.

906.

imaiyāriṉ vāḻiṉum pāṭilarē illāḷ
amaiyārtōḷ añcu pavar.

907.

peṇṇēval ceytoḻukum āṇmaiyiṉ nāṇuṭaip
peṇṇē perumai uṭaittu.

908.

naṭṭār kuṟaimuṭiyār naṉṟāṟṟār naṉṉutalāḷ
peṭ ṭāṅku oḻuku pavar.

909.

aṟaviṉaiyum āṉṟa poruḷum piṟaviṉaiyum
peṇēval ceyvārkaṇ il.

910.

eṇcērnta neñcat tiṭaṉuṭaiyārkku eññāṉṟum
peṇcērntām pētaimai il.

92. varaiviṉmakaḷir (Verse 911–920)

911.

aṉpiṉ viḻaiyār poruḷviḻaiyum āytoṭiyār
iṉcol iḻukkut tarum.

912.

payaṉtūkkip paṇpuraikkum paṇpiṉ makaḷir
nayaṉtūkki naḷḷā viṭal.

913.

poruṭpeṇṭir poymmai muyakkam iruṭṭaṟaiyil
ētil piṇantaḻīi aṟṟu.

914.

poruṭporuḷār puṉṉalan tōyār aruṭporuḷ
āyum aṟivi ṉavar.

915.

potunalattār puṉṉalam tōyār matinalattiṉ
māṇṭa aṟivi ṉavar.

916.

tannalam pārippār tōyār takaicerukkip
puṉṉalam pārippār tōḷ.

917.

niṟaineñcam illavar tōyvār piṟaneñciṟ
pēṇip puṇarpavar tōḷ.

918.

āyum aṟiviṉar allārkku aṇaṅkeṉpa
māya makaḷir muyakku.

919.

varaivilā māṇiḻaiyār meṉtōḷ puraiyilāp
pūriyarkaḷ āḻum aḷaṟu.

920.

irumaṉap peṇṭirum kaḷḷum kavaṟum
tirunīkkap paṭṭār toṭarpu.

93. kaḷḷuṇṇāmai (Verse 921–930)

921.

uṭkap paṭāar oḷiyiḻappar eññāṉṟum
kaṭkātal koṇṭoḻuku vār.

922.

uṇṇaṟka kaḷḷai uṇiluṇka cāṉṟōrāṉ
eṇṇap paṭavēṇṭā tār.

923.

īṉṟāḷ mukattēyum iṉṉātāl eṉmaṟṟuc
cāṉṟōr mukattuk kaḷi.

924.

nāṇeṉṉum nallāḷ puṟaṅkoṭukkum kaḷḷeṉṉum
pēṇāp peruṅkuṟṟat tārkku.

925.

kaiyaṟi yāmai uṭaittē poruḷkoṭuttu
meyyaṟi yāmai koḷal.

926.

tuñciṉār cettāriṉ vēṟallar eññāṉṟum
nañcuṇpār kaḷḷuṇ pavar.

927.

uḷḷoṟṟi uḷḷūr nakappaṭuvar eññāṉṟum
kaḷḷoṟṟik kaṇcāy pavar3

928.

kaḷittaṟiyēṉ eṉpatu kaiviṭuka neñcattu
oḷittatūum āṅkē mikum.

929.

kaḷittāṉaik kāraṇam kāṭṭutal kīḻnīrk
kuḷittāṉait tītturīi aṟṟu.

930.

kaḷḷuṇṇāp pōḻtiṟ kaḷittāṉaik kāṇuṅkāl
uḷḷāṉkol uṇṭataṉ cōrvu.

94. cūtu (Verse 931–940)

931.

vēṇṭaṟka veṉṟiṭiṉum cūtiṉai veṉṟatūum
tūṇṭiṟpoṉ mīṉviḻuṅki aṟṟu.

932.

oṉṟeyti nūṟiḻakkum cūtarkkum uṇṭāṅkol
naṉṟeyti vāḻvatōr āṟu.

933.

uruḷāyam ōvātu kūṟiṉ poruḷāyam
pōoyp puṟamē paṭum.

934.

ciṟumai palaceytu cīraḻikkum cūtiṉ
vaṟumai taruvatoṉṟu il.

935.

kavaṟum kaḻakamum kaiyum tarukki
ivaṟiyār illāki yār.

936.

akaṭārār allal uḻapparcū teṉṉum
mukaṭiyāṉ mūṭappaṭ ṭār.

937.

paḻakiya celvamum paṇpum keṭukkum
kaḻakattuk kālai pukiṉ.

938.

poruḷ keṭuttup poymēṟ koḷīi aruḷkeṭuttu
allal uḻappikkum cūtu.

939.

uṭaicelvam ūṇoḷi kalvieṉṟu aintum
aṭaiyāvām āyaṅ koḷiṉ.

940.

iḻattoṟūum kātalikkum cūtēpōl tuṉpam
uḻattoṟūum kātaṟṟu uyir.

95. maruntu (Verse 941–950)

941.

mikiṉum kuṟaiyiṉum nōyceyyum nūlōr
vaḷimutalā eṇṇiya mūṉṟu.

942.

marunteṉa vēṇṭāvām yākkaikku aruntiyatu
aṟṟatu pōṟṟi uṇiṉ.

943.

aṟṟāl aṟavaṟintu uṇka aḵtuṭampu
peṟṟāṉ neṭituykkum āṟu.

944.

aṟṟatu aṟintu kaṭaippiṭittu māṟalla
tuykka tuvarap pacittu.

945.

māṟupāṭu illāta uṇṭi maṟuttuṇṇiṉ
ūṟupāṭu illai uyirkku.

946.

iḻivaṟintu uṇpāṉkaṇ iṉpampōl niṟkum
kaḻipēr iraiyāṉkaṇ nōy.

947.

tīyaḷa vaṉṟit teriyāṉ perituṇṇiṉ
nōyaḷa viṉṟip paṭum.

948.

nōynāṭi nōymutal nāṭi atutaṇikkum
vāynāṭi vāyppac ceyal.

949.

uṟṟāṉ aḷavum piṇiyaḷavum kālamum
kaṟṟāṉ karutic ceyal.

950.

uṟṟavaṉ tīrppāṉ maruntuḻaic celvāṉeṉṟu
appāl nāṟ kūṟṟē maruntu.

96. kuṭimai (Verse 951–960)

951.

iṟpiṟantār kaṇallatu illai iyalpākac
ceppamum nāṇum oruṅku.

952.

oḻukkamum vāymaiyum nāṇum im mūṉṟum
iḻukkār kuṭippiṟan tār.

953.

nakaiīkai iṉcol ikaḻāmai nāṉkum
vakaiyeṉpa vāymaik kuṭikku.

954.

aṭukkiya kōṭi peṟiṉum kuṭippiṟantār
kuṉṟuva ceytal ilar.

955.

vaḻaṅkuva tuḷvīḻntak kaṇṇum paḻaṅkuṭi
paṇpil talaippirital iṉṟu.

956.

calampaṟṟic cālpila ceyyārmā caṟṟa
kulampaṟṟi vāḻtum eṉ pār.

957.

kuṭippiṟantār kaṇviḷaṅkum kuṟṟam vicumpiṉ
matikkaṇ maṟuppōl uyarntu.

958.

nalattiṉkaṇ nāriṉmai tōṉṟiṉ avaṉaik
kulattiṉkaṇ aiyap paṭum.

959.

nilattil kiṭantamai kālkāṭṭum kāṭṭum
kulattil piṟantārvāyc col.

960.

nalamvēṇṭiṉ nāṇuṭaimai vēṇṭum kulam vēṇṭiṉ
vēṇṭuka yārkkum paṇivu.

97. māṉam (Verse 961–970)

961.

iṉṟi amaiyāc ciṟappiṉa āyiṉum
kuṉṟa varupa viṭal.

962.

cīriṉum cīralla ceyyārē cīroṭu
pērāṇmai vēṇṭu pavar.

963.

perukkattu vēṇṭum paṇital ciṟiya
curukkattu vēṇṭum uyarvu.

964.

talaiyiṉ iḻinta mayiraṉaiyar māntar
nilaiyiṉ iḻintak kaṭai.

965.

kuṉṟiṉ aṉaiyārum kuṉṟuvar kuṉṟuva
kuṉṟi aṉaiya ceyiṉ.

966.

pukaḻiṉṟāl puttēḷnāṭṭu uyyātāl eṉmaṟṟu
ikaḻvārpiṉ ceṉṟu nilai.

967.

oṭ ṭārpiṉ ceṉṟoruvaṉ vāḻtaliṉ annilaiyē
keṭṭāṉ eṉappaṭutal naṉṟu.

968.

maruntōmaṟṟu ūṉōmpum vāḻkkai peruntakaimai
pīṭaḻiya vanta iṭattu.

969.

mayirnīppiṉ vāḻāk kavarimā aṉṉār
uyirnīppar māṉam variṉ.

970.

iḷivariṉ vāḻāta māṉam uṭaiyār
oḷitoḻutu ēttum ulaku.

98. perumai (Verse 971–980)

971.

oḷioruvaṟku uḷḷa veṟukkai iḷioruvaṟku
aḵtiṟantu vāḻtum eṉal.

972.

piṟappokkum ellā uyirkkum ciṟappovvā
ceytoḻil vēṟṟumai yāṉ.

973.

mēliruntum mēlallār mēlallar kīḻiruntum
kīḻallār kīḻal lavar.

974.

orumai makaḷirē pōlap perumaiyum
taṉṉaittāṉ koṇṭoḻukiṉ uṇṭu.

975.

perumai yuṭaiyavar āṟṟuvār āṟṟiṉ
arumai uṭaiya ceyal.

976.

ciṟiyār uṇarcciyuḷ illai periyāraip
pēṇik koḷ vēm eṉṉum nōkku.

977.

iṟappē purinta toḻiṟṟām ciṟappuntāṉ
cīral lavarkaṇ paṭiṉ.

978.

paṇiyumām eṉṟum perumai ciṟumai
aṇiyumām taṉṉai viyantu.

979.

perumai perumitam iṉmai ciṟumai
perumitam ūrntu viṭal.

980.

aṟṟam maṟaikkum perumai ciṟumaitāṉ
kuṟṟamē kūṟi viṭum.

99. cāṉṟāṇmai (Verse 981–990)

981.

kaṭaṉeṉpa nallavai ellām kaṭaṉaṟintu
cāṉṟāṇmai mēṟkoḷ pavarkku.

982.

kuṇanalam cāṉṟōr nalaṉē piṟanalam
ennalattu uḷḷatūum aṉṟu.

983.

aṉpunāṇ oppuravu kaṇṇōṭṭam vāymaiyoṭu
aintucāl ūṉṟiya tūṇ.

984.

kollā nalattatu nōṉmai piṟartīmai
collā nalattatu cālpu.

985.

āṟṟuvār āṟṟal paṇital atucāṉṟōr
māṟṟārai māṟṟum paṭai.

986.

cālpiṟkuk kaṭṭaḷai yāteṉiṉ tōlvi
tulaiyallār kaṇṇum koḷal.

987.

iṉṉācey tārkkum iṉiyavē ceyyākkāl
eṉṉa payattatō cālpu.

988.

iṉmai oruvaṟku iḷivaṉṟu cālpeṉṉum
tiṇmai uṇ ṭākap peṟiṉ.

989.

ūḻi peyariṉum tāmpeyarār cāṉṟāṇmaikku
āḻi eṉappaṭu vār.

990.

cāṉṟavar cāṉṟāṇmai kuṉṟiṉ irunilantāṉ
tāṅkātu maṉṉō poṟai.

100. paṇpuṭaimai (Verse 991–1000)

991.

eṇpatattāl eytal eḷiteṉpa yārmāṭṭum
paṇpuṭaimai eṉṉum vaḻakku.

992.

aṉpuṭaimai āṉṟa kuṭippiṟattal ivviraṇṭum
paṇpuṭaimai eṉṉum vaḻakku.

993.

uṟuppottal makkaḷoppu aṉṟāl veṟuttakka
paṇpottal oppatām oppu.

994.

nayaṉoṭu naṉṟi purinta payaṉuṭaiyār
paṇpupā rāṭṭum ulaku.

995.

nakaiyuḷḷum iṉṉā tikaḻcci pakaiyuḷḷum
paṇpuḷa pāṭaṟivār māṭṭu.

996.

paṇpuṭaiyārp paṭṭuṇṭu ulakam atuiṉṟēl
maṇpukku māyvatu maṉ.

997.

arampōlum kūrmaiya rēṉum marampōlvar
makkaṭpaṇpu illā tavar.

998.

naṇpāṟṟār āki nayamila ceyvārkkum
paṇpāṟṟār ātal kaṭai.

999.

nakalvallar allārkku māyiru ñālam
pakalumpāṟ paṭṭaṉṟu iruḷ.

1000.

paṇpilāṉ peṟṟa peruñcelvam naṉpāl
kalantīmai yāltirin taṟṟu.

101. naṉṟiyilcelvam (Verse 1001–1010)

1001.

vaittāṉvāy cāṉṟa perumporuḷ aḵtuṇṇāṉ
cettāṉ ceyakkiṭantatu il.

1002.

poruḷāṉām ellāmeṉṟu īyātu ivaṟum
maruḷāṉām māṇāp piṟappu

1003.

īṭṭam ivaṟi icaivēṇṭā āṭavar
tōṟṟam nilakkup poṟai.

1004.

eccameṉṟu eṉeṇṇuṅ kollō oruvarāl
naccap paṭāa tavaṉ.

1005.

koṭuppatūum tuyppatūum illārkku aṭukkiya
kōṭiyuṇ ṭāyiṉum il.

1006.

ētam peruñcelvam tāṉtuvvāṉ takkārkkoṉṟu
ītal iyalpilā tāṉ.

1007.

aṟṟārkkoṉṟu āṟṟātāṉ celvam mikanalam
peṟṟāḷ tamiyaḷmūt taṟṟu.

1008.

naccap paṭātavaṉ celvam naṭuvūruḷ
naccu marampaḻut taṟṟu.

1009.

aṉporīit taṟceṟṟu aṟanōkkātu īṭṭiya
oṇporuḷ koḷvār piṟar.

1010.

cīruṭaic celvar ciṟutuṉi māri
vaṟaṅkūrn taṉaiyatu uṭaittu.

102. nāṇuṭaimai (Verse 1011–1020)

1011.

karumattāl nāṇutal nāṇun tirunutal
nallavar nāṇup piṟa.

1012.

ūṇuṭai eccam uyirkkellām vēṟalla
nāṇuṭaimai māntar ciṟappu.

1013.

ūṉaik kuṟitta uyirellām nāṇeṉṉum
naṉmai kuṟittatu cālpu.

1014.

aṇiaṉṟō nāṇuṭaimai cāṉṟōrkku aḵtiṉṟēl
piṇiaṉṟō pīṭu naṭai.

1015.

piṟarpaḻiyum tampaḻiyum nāṇuvār nāṇukku
uṟaipati eṉṉum ulaku.

1016.

nāṇvēli koḷḷātu maṉṉō viyaṉñālam
pēṇalar mēlā yavar.

1017.

nāṇāl uyirait tuṟappar uyirpporuṭṭāl
nāṇtuṟavār nāṇāḷ pavar.

1018.

piṟarnāṇat takkatu tāṉnāṇā ṉāyiṉ
aṟamnāṇat takkatu uṭaittu.

1019.

kulañcuṭum koḷkai piḻaippiṉ nalañcuṭum
nāṇiṉmai niṉṟak kaṭai.

1020.

nāṇakat tillār iyakkam marappāvai
nāṇāl uyirmaruṭṭi aṟṟu.

103. kuṭiceyalvakai (Verse 1021–1030)

1021.

karumam ceyaoruvaṉ kaitūvēṉ eṉṉum
perumaiyiṉ pīṭuṭaiyatu il.

1022.

āḷviṉaiyum āṉṟa aṟivum eṉairaṇṭiṉ
nīḷviṉaiyāl nīḷum kuṭi.

1023.

kuṭiceyval eṉṉum oruvaṟkut teyvam
maṭitaṟṟut tāṉmun tuṟum.

1024.

cūḻāmal tāṉē muṭiveytum tamkuṭiyait
tāḻātu uñaṟṟu pavarkku.

1025.

kuṟṟam ilaṉāyk kuṭiceytu vāḻvāṉaic
cuṟṟamāc cuṟṟum ulaku.

1026.

nallāṇmai eṉpatu oruvaṟkut tāṉpiṟanta
illāṇmai ākkik koḷal.

1027.

amarakattu vaṉkaṇṇar pōlat tamarakattum
āṟṟuvār mēṟṟē poṟai.

1028.

kuṭiceyvārk killai paruvam maṭiceytu
māṉaṅ karutak keṭum.

1029.

iṭumpaikkē koḷkalam kollō kuṭumpattaik
kuṟṟa maṟaippāṉ uṭampu.

1030.

iṭukkaṇkāl koṉṟiṭa vīḻum aṭuttūṉṟum
nallāḷ ilāta kuṭi.

104. uḻavu (Verse 1031–1040)

1031.

cuḻaṉṟumērp piṉṉatu ulakam ataṉāl
uḻantum uḻavē talai.

1032.

uḻuvār ulakattārkku āṇiaḵ tāṟṟātu
eḻuvārai ellām poṟuttu.

1033.

uḻutuṇṭu vāḻvārē vāḻvārmaṟ ṟellām
toḻutuṇṭu piṉcel pavar.

1034.

palakuṭai nīḻalum taṅkuṭaikkīḻk kāṇpar
alakuṭai nīḻa lavar.

1035.

iravār irappārkkoṉṟu īvar karavātu
kaiceytūṇ mālai yavar.

1036.

uḻaviṉār kaimmaṭaṅkiṉ illai viḻaivatūum
viṭṭēmeṉ pārkkum nilai.

1037.

toṭippuḻuti kaḵcā uṇakkiṉ piṭitteruvum
vēṇṭātu cālap paṭum.

1038.

ēriṉum naṉṟāl eruviṭutal kaṭṭapiṉ
nīriṉum naṉṟataṉ kāppu.

1039.

cellāṉ kiḻavaṉ iruppiṉ nilampulantu
illāḷiṉ ūṭi viṭum.

1040.

ilameṉṟu acaii iruppāraik kāṇiṉ
nilameṉṉum nallāḷ nakum.

105. nalkuravu (Verse 1041–1050)

1041.

iṉmaiyiṉ iṉṉātatu yāteṉiṉ iṉmaiyiṉ
iṉmaiyē iṉṉā tatu.

1042.

iṉmai eṉavoru pāvi maṟumaiyum
immaiyum iṉṟi varum.

1043.

tolvaravum tōlum keṭukkum tokaiyāka
nalkuravu eṉṉum nacai.

1044.

iṟpiṟantār kaṇṇēyum iṉmai iḷivanta
coṟpiṟakkum cōrvu tarum.

1045.

nalkuravu eṉṉum iṭumpaiyuḷ palkurait
tuṉpaṅkaḷ ceṉṟu paṭum.

1046.

naṟporuḷ naṉkuṇarntu colliṉum nalkūrntār
coṟporuḷ cōrvu paṭum.

1047.

aṟañcārā nalkuravu īṉṟatā yāṉum
piṟaṉpōla nōkkap paṭum.

1048.

iṉṟum varuvatu kollō nerunalum
koṉṟatu pōlum nirappu.

1049.

neruppiṉuḷ tuñcalum ākum nirappiṉuḷ
yātoṉṟum kaṇpāṭu aritu.

1050.

tuppura villār tuvarat tuṟavāmai
uppiṟkum kāṭikkum kūṟṟu.

106. iravu (Verse 1051–1060)

1051.

irakka irattakkārk kāṇiṉ karappiṉ
avarpaḻi tampaḻi aṉṟu.

1052.

iṉpam oruvaṟku irattal irantavai
tuṉpam uṟāa variṉ.

1053.

karappilā neñciṉ kaṭaṉaṟivār muṉniṉṟu
irappumō rēer uṭaittu.

1054.

irattalum ītalē pōlum karattal
kaṉavilum tēṟṟātār māṭṭu.

1055.

karappilār vaiyakattu uṇmaiyāl kaṇṇiṉṟu
irappavar mēṟkoḷ vatu.

1056.

karappiṭumpai yillāraik kāṇiṉ nirappiṭumpai
ellām oruṅku keṭum.

1057.

ikaḻnteḷḷātu īvāraik kāṇiṉ makiḻntuḷḷam
uḷḷuḷ uvappatu uṭaittu.

1058.

irappārai illāyiṉ īrṅkaṇmā ñālam
marappāvai ceṉṟuvan taṟṟu.

1059.

īvārkaṇ eṉṉuṇṭām tōṟṟam irantukōḷ
mēvār ilāak kaṭai.

1060.

irappāṉ vekuḷāmai vēṇṭum nirappiṭumpai
tāṉēyum cālum kari.

107. iravaccam (Verse 1061–1070)

1061.

karavātu uvantīyum kaṇṇaṉṉār kaṇṇum
iravāmai kōṭi uṟum.

1062.

irantum uyirvāḻtal vēṇṭiṉ parantu
keṭuka ulakiyaṟṟi yāṉ.

1063.

iṉmai iṭumpai irantutīr vāmeṉṉum
vaṉmaiyiṉ vaṉpāṭṭa til.

1064.

iṭamellām koḷḷāt takaittē iṭamillāk
kālum iravollāc cālpu.

1065.

teṇṇīr aṭupuṟkai āyiṉum tāḷtantatu
uṇṇaliṉ ūṅkiṉiya til.

1066.

āviṟku nīreṉṟu irappiṉum nāviṟku
iraviṉ iḷivanta til.

1067.

irappaṉ irappārai ellām irappiṉ
karappār iravaṉmiṉ eṉṟu.

1068.

iraveṉṉum ēmāppil tōṇi karaveṉṉum
pārtākkap pakku viṭum.

1069.

iravuḷḷa uḷḷam urukum karavuḷḷa
uḷḷatūum iṉṟik keṭum.

1070.

karappavarkku yāṅkoḷikkum kollō irappavar
collāṭap pōom uyir.

108. kayamai (Verse 1071–1080)

1071.

makkaḷē pōlvar kayavar avaraṉṉa
oppāri yāṅkaṇṭa til.

1072.

naṉṟaṟi vāriṟ kayavar tiruvuṭaiyar
neñcattu avalam ilar.

1073.

tēvar aṉaiyar kayavar avaruntām
mēvaṉa ceytoḻuka lāṉ.

1074.

akappaṭṭi āvāraik kāṇiṉ avariṉ
mikappaṭṭuc cemmākkum kīḻ.

1075.

accamē kīḻkaḷatu ācāram eccam
avāvuṇṭēl uṇṭām ciṟitu.

1076.

aṟaipaṟai aṉṉar kayavartām kēṭṭa
maṟaipiṟarkku uytturaikka lāṉ.

1077.

īrṅkai vitirār kayavar koṭiṟuṭaikkum
kūṉkaiyar allā tavarkku.

1078.

collap payaṉpaṭuvar cāṉṟōr karumpupōl
kollap payaṉpaṭum kīḻ.

1079.

uṭuppatūum uṇpatūum kāṇiṉ piṟarmēl
vaṭukkāṇa vaṟṟākum kīḻ.

1080.

eṟṟiṟ kuriyar kayavaroṉṟu uṟṟakkāl
viṟṟaṟku uriyar viraintu.

Buch III – Liebe, Vereinigung und Trennung – Kāmattuppāl

109. takaiyaṇaṅkuṟuttal (Verse 1081–1090)

1081.

aṇaṅkukol āymayil kollō kaṉaṅkuḻai
mātarkol mālum eṉ neñcu.

1082.

nōkkiṉāḷ nōkketir nōkkutal tākkaṇaṅku
tāṉaikkoṇ ṭaṉṉa tuṭaittu.

1083.

paṇṭaṟiyēṉ kūṟṟeṉ pataṉai iṉiyaṟintēṉ
peṇṭakaiyāl pēramark kaṭṭu.

1084.

kaṇṭār uyiruṇṇum tōṟṟattāl peṇṭakaip
pētaikku amarttaṉa kaṇ.

1085.

kūṟṟamō kaṇṇō piṇaiyō maṭavaral
nōkkamim mūṉṟum uṭaittu.

1086.

koṭumpuruvam kōṭā maṟaippiṉ naṭuṅkañar
ceyyala maṉivaḷ kaṇ.

1087.

kaṭāak kaḷiṟṟiṉmēṟ kaṭpaṭām mātar
paṭāa mulaimēl tukil.

1088.

oṇṇutaṟ kōo uṭaintatē ñāṭpiṉuḷ
naṇṇārum uṭkumeṉ pīṭu.

1089.

piṇaiyēr maṭanōkkum nāṇum uṭaiyāṭku
aṇiyevaṉō ētila tantu.

1090.

uṇṭārkaṇ allatu aṭunaṟāk kāmampōl
kaṇṭār makiḻceytal iṉṟu.

110. kuṟippaṟital (Verse 1091–1100)

1091.

irunōkku ivaḷuṇkaṇ uḷḷatu orunōkku
nōynōkkoṉ ṟannōy maruntu.

1092.

kaṇkaḷavu koḷḷum ciṟunōkkam kāmattil
cempākam aṉṟu peritu.

1093.

nōkkiṉāḷ nōkki iṟaiñciṉāḷ aḵtavaḷ
yāppiṉuḷ aṭṭiya nīr.

1094.

yāṉnōkkum kālai nilaṉnōkkum nōkkākkāl
tāṉnōkki mella nakum.

1095.

kuṟikkoṇṭu nōkkāmai allāl orukaṇ
ciṟakkaṇittāḷ pōla nakum

1096.

uṟāa tavarpōl coliṉum ceṟāarcol
ollai uṇarap paṭum.

1097.

ceṟāac ciṟucollum ceṟṟārpōl nōkkum
uṟāarpōṉṟu uṟṟār kuṟippu.

1098.

acaiyiyaṟku uṇṭāṇṭō r ēeryāṉ nōkkap
pacaiyiṉaḷ paiya nakum.

1099.

ētilār pōlap potunōkku nōkkutal
kātalār kaṇṇē uḷa.

1100.

kaṇṇoṭu kaṇiṇai nōkkokkiṉ vāyccoṟkaḷ
eṉṉa payaṉum ila.

111. puṇarccimakiḻtal (Verse 1101–1110)

1101.

kaṇṭukēṭṭu uṇṭuyirttu uṟṟaṟiyum aimpulaṉum
oṇtoṭi kaṇṇē uḷa.

1102.

piṇikku maruntu piṟamaṉ aṇiyiḻai
taṉnōykkut tāṉē maruntu.

1103.

tāmvīḻvār meṉṟōḷ tuyiliṉ iṉitukol
tāmaraik kaṇṇāṉ ulaku.

1104.

nīṅkiṉ teṟūum kuṟukuṅkāl taṇṇeṉṉum
tīyāṇṭup peṟṟāḷ ivaḷ?

1105.

vēṭ ṭa poḻutiṉ avaiyavai pōlumē
tōṭ ṭār katuppiṉāḷ tōḷ.

1106.

uṟutōṟu uyirtaḷirppat tīṇṭalāl pētaikku
amiḻtiṉ iyaṉṟaṉa tōḷ.

1107.

tammil iruntu tamatupāttu uṇṭaṟṟāl
ammā arivai muyakku.

1108.

vīḻum iruvarkku iṉitē vaḷiyiṭai
pōḻap paṭāa muyakku.

1109.

ūṭal uṇartal puṇartal ivaikāmam
kūṭiyār peṟṟa payaṉ.

1110.

aṟitōṟu aṟiyāmai kaṇṭaṟṟāl kāmam
ceṟitōṟum cēyiḻai māṭṭu.

112. nalampuṉainturaittal (Verse 1111–1120)

1111.

naṉṉīrai vāḻi aṉiccamē niṉṉiṉum
meṉṉīraḷ yāmvīḻ pavaḷ.

1112.

malarkāṇiṉ maiyātti neñcē ivaḷkaṇ
palarkāṇum pūvokkum eṉṟu.

1113.

muṟimēṉi muttam muṟuval veṟināṟṟam
vēluṇkaṇ vēyttō ḷavaṭku.

1114.

kāṇiṉ kuvaḷai kaviḻntu nilaṉnōkkum
māṇiḻai kaṇṇovvēm eṉṟu.

1115.

aṉiccappūk kālkaḷaiyāḷ peytāḷ nukappiṟku
nalla paṭāa paṟai.

1116.

matiyum maṭantai mukaṉum aṟiyā
patiyiṉ kalaṅkiya mīṉ.

1117.

aṟuvāy niṟainta avirmatikkup pōla
maṟuvuṇṭō mātar mukattu.

1118.

mātar mukampōl oḷiviṭa vallaiyēl
kātalai vāḻi mati.

1119.

malaraṉṉa kaṇṇāḷ mukamotti yāyiṉ
palarkāṇat tōṉṟal mati.

1120.

aṉiccamum aṉṉattiṉ tūviyum mātar
aṭikku neruñcip paḻam.

113. kātaṟciṟappuraittal (Verse 1121–1130)

1121.

pāloṭu tēṉkalan taṟṟē paṇimoḻi
vāleyiṟu ūṟiya nīr.

1122.

uṭampoṭu uyiriṭai eṉṉamaṟ ṟaṉṉa
maṭantaiyoṭu emmiṭai naṭpu.

1123.

karumaṇiyiṟ pāvāynī pōtāyām vīḻum
tirunutaṟku illai iṭam.

1124.

vāḻtal uyirkkaṉṉaḷ āyiḻai cātal
ataṟkaṉṉaḷ nīṅkum iṭattu.

1125.

uḷḷuvaṉ maṉyāṉ maṟappiṉ maṟappaṟiyēṉ
oḷḷamark kaṇṇāḷ kuṇam.

1126.

kaṇṇuḷḷiṉ pōkār imaippiṉ parukuvarā
nuṇṇiyarem kāta lavar.

1127.

kaṇṇuḷḷār kāta lavarākak kaṇṇum
eḻutēm karappākku aṟintu.

1128.

neñcattār kāta lavarāka veytuṇṭal
añcutum vēpāk kaṟintu.

1129.

imaippiṉ karappākku aṟival aṉaittiṟkē
ētilar eṉṉum iv vūr.

1130.

uvantuṟaivar uḷḷattuḷ eṉṟum ikantuṟaivar
ētilar eṉṉum iv vūr.

114. nāṇuttuṟavuraittal (Verse 1131–1140)

1131.

kāmam uḻantu varuntiṉārkku ēmam
maṭalallatu illai vali.

1132.

nōṉā uṭampum uyirum maṭalēṟum
nāṇiṉai nīkki niṟuttu.

1133.

nāṇoṭu nallāṇmai paṇṭuṭaiyēṉ iṉṟuṭaiyēṉ
kāmuṟṟār ēṟum maṭal.

1134.

kāmak kaṭumpuṉal uykkum nāṇoṭu
nallāṇmai eṉṉum puṇai.

1135.

toṭalaik kuṟuntoṭi tantāḷ maṭaloṭu
mālai uḻakkum tuyar.

1136.

maṭalūrtal yāmattum uḷḷuvēṉ maṉṟa
paṭalollā pētaikkeṉ kaṇ.

1137.

kaṭalaṉṉa kāmam uḻantum maṭalēṟāp
peṇṇiṉ peruntakka til.

1138.

niṟaiyariyar maṉaḷiyar eṉṉātu kāmam
maṟaiyiṟantu maṉṟu paṭum.

1139.

aṟikilār ellārum eṉṟēeṉ kāmam
maṟukiṉ maṟukum maruṇṭu.

1140.

yāmkaṇṇiṉ kāṇa nakupa aṟivillār
yāmpaṭṭa tāmpaṭā āṟu.

115. alaraṟivuṟuttal (Verse 1141–1150)

1141.

alareḻa āruyir niṟkum ataṉaip
palaraṟiyār pākkiyat tāl.

1142.

malaraṉṉa kaṇṇāḷ arumai aṟiyātu
alaremakku īntativ vūr.

1143.

uṟāatō ūraṟinta keḷavai ataṉaip
peṟāatu peṟṟaṉṉa nīrttu.

1144.

kavvaiyāl kavvitu kāmam atuviṉṟēl
tavveṉṉum taṉmai iḻantu.

1145.

kaḷittoṟum kaḷḷuṇṭal vēṭṭaṟṟāl kāmam
veḷippaṭun tōṟum iṉitu.

1146.

kaṇṭatu maṉṉum orunāḷ alarmaṉṉum
tiṅkaḷaip pāmpukoṇ ṭaṟṟu.

1147.

ūravar keḷavai eruvāka aṉṉaicol
nīrāka nīḷumin nōy.

1148.

neyyāl erinutuppēm eṉṟaṟṟāl keḷavaiyāl
kāmam nutuppēm eṉal.

1149.

alarnāṇa olvatō añcalōmpu eṉṟār
palarnāṇa nīttak kaṭai.

1150.

tāmvēṇṭiṉ nalkuvar kātalar yāmvēṇṭum
keḷavai eṭukkumiv vūr.

116. pirivāṟṟāmai (Verse 1151–1160)

1151.

cellāmai uṇṭēl eṉakkurai maṟṟuniṉ
valvaravu vāḻvārk kurai.

1152.

iṉkaṇ uṭaittavar pārval pirivañcum
puṉkaṇ uṭaittāl puṇarvu.

1153.

aritarō tēṟṟam aṟivuṭaiyār kaṇṇum
pirivō riṭattuṇmai yāṉ.

1154.

aḷittañcal eṉṟavar nīppiṉ teḷittacol
tēṟiyārkku uṇṭō tavaṟu.

1155.

ōmpiṉ amaintār pirivōmpal maṟṟavar
nīṅkiṉ aritāl puṇarvu.

1156.

pirivuraikkum vaṉkaṇṇar āyiṉ aritavar
nalkuvar eṉṉum nacai.

1157.

tuṟaivaṉ tuṟantamai tūṟṟākol muṉkai
iṟaiiṟavā niṉṟa vaḷai.

1158.

iṉṉātu iṉaṉilūr vāḻtal ataṉiṉum
iṉṉātu iṉiyārp pirivu.

1159.

toṭiṟcuṭiṉ allatu kāmanōy pōla
viṭiṟcuṭal āṟṟumō tī.

1160.

aritāṟṟi allalnōy nīkkip pirivāṟṟip
piṉiruntu vāḻvār palar.

117. paṭarmelintiraṅkal (Verse 1161–1170)

1161.

maṟaippēṉmaṉ yāṉiḵtō nōyai iṟaippavarkku
ūṟṟunīr pōla mikum.

1162.

karattalum āṟṟēṉin nōyainōy ceytārkku
uraittalum nāṇut tarum.

1163.

kāmamum nāṇum uyirkāvāt tūṅkumeṉ
nōṉā uṭampiṉ akattu.

1164.

kāmak kaṭalmaṉṉum uṇṭē atunīntum
ēmap puṇaimaṉṉum il.

1165.

tuppiṉ evaṉāvar maṉkol tuyarvaravu
naṭpiṉuḷ āṟṟu pavar.

1166.

iṉpam kaṭalmaṟṟuk kāmam aḵtaṭuṅkāl
tuṉpam ataṉiṟ peritu.

1167.

kāmak kaṭumpuṉal nīntik karaikāṇēṉ
yāmattum yāṉē uḷēṉ.

1168.

maṉṉuyir ellām tuyiṟṟi aḷittirā
eṉṉallatu illai tuṇai.

1169.

koṭiyār koṭumaiyiṉ tāmkoṭiya innāḷ
neṭiya kaḻiyum irā.

1170.

uḷḷampōṉṟu uḷvaḻic celkiṟpiṉ veḷḷanīr
nīntala maṉṉōeṉ kaṇ.

118. kaṇvituppaḻital (Verse 1171–1180)

1171.

kaṇtām kaluḻva tevaṉkolō taṇṭānōy
tāmkāṭṭa yāmkaṇ ṭatu.

1172.

terintuṇarā nōkkiya uṇkaṇ parintuṇarāp
paital uḻappatu evaṉ?

1173.

katumeṉat tānōkkit tāmē kaluḻum
itunakat takka tuṭaittu.

1174.

peyalāṟṟā nīrulanta uṇkaṇ uyalāṟṟā
uyvilnōy eṉkaṇ niṟuttu.

1175.

paṭalāṟṟā paital uḻakkum kaṭalāṟṟāk
kāmanōy ceytaeṉ kaṇ.

1176.

ōo iṉitē emakkinnōy ceytakaṇ
tāam itaṟpaṭ ṭatu.

1177.

uḻantuḻan tuḷnīr aṟuka viḻaintiḻaintu
vēṇṭi avarkkaṇṭa kaṇ.

1178.

pēṇātu peṭṭār uḷarmaṉṉō maṟṟavark
kāṇātu amaivila kaṇ.

1179.

vārākkāl tuñcā variṉtuñcā āyiṭai
ārañar uṟṟaṉa kaṇ.

1180.

maṟaipeṟal ūrārkku aritaṉṟāl empōl
aṟaipaṟai kaṇṇār akattu.

119. pacappuṟuparuvaral (Verse 1181–1190)

1181.

nayantavarkku nalkāmai nērntēṉ pacantaveṉ
paṇpiyārkku uraikkō piṟa.

1182.

avartantār eṉṉum takaiyāl ivartanteṉ
mēṉimēl ūrum pacappu.

1183.

cāyalum nāṇum avarkoṇṭār kaimmāṟā
nōyum pacalaiyum tantu.

1184.

uḷḷuvaṉ maṉyāṉ uraippatu avartiṟamāl
kaḷḷam piṟavō pacappu.

1185.

uvakkāṇem kātalar celvār ivakkāṇeṉ
mēṉi pacappūr vatu.

1186.

viḷakkaṟṟam pārkkum iruḷēpōl koṇkaṉ
muyakkaṟṟam pārkkum pacappu.

1187.

pullik kiṭantēṉ puṭaipeyarntēṉ avvaḷavil
aḷḷikkoḷ vaṟṟē pacappu.

1188.

pacantāḷ ivaḷeṉpatu allāl ivaḷait
tuṟantār avareṉpār il.

1189.

pacakkamaṉ paṭṭāṅkeṉ mēṉi nayappittār
naṉṉilaiyar āvar eṉiṉ.

1190.

pacappeṉap pērpeṟutal naṉṟē nayappittār
nalkāmai tūṟṟār eṉiṉ.

120. taṉippaṭarmikuti (Verse 1191–1200)

1191.

tāmvīḻvār tamvīḻap peṟṟavar peṟṟārē
kāmattuk kāḻil kaṉi.

1192.

vāḻvārkku vāṉam payantaṟṟāl vīḻvārkku
vīḻvār aḷikkum aḷi.

1193.

vīḻunar vīḻap paṭuvārkku amaiyumē
vāḻunam eṉṉum cerukku.

1194.

vīḻap paṭuvār keḻīiyilar tāmvīḻvār
vīḻap paṭāar eṉiṉ.

1195.

nāmkātal koṇṭār namakkevaṉ ceypavō
tāmkātal koḷḷāk kaṭai.

1196.

orutalaiyāṉ iṉṉātu kāmamkāp pōla
irutalai yāṉum iṉitu.

1197.

paruvaralum paitalum kāṇāṉkol kāmaṉ
oruvarkaṇ niṉṟoḻuku vāṉ.

1198.

vīḻvāriṉ iṉcol peṟāatu ulakattu
vāḻvāriṉ vaṉkaṇār il.

1199.

nacaiiyār nalkār eṉiṉum avarmāṭṭu
icaiyum iṉiya cevikku.

1200.

uṟāarkku uṟunōy uraippāy kaṭalaic
ceṟāaay vāḻiya neñcu.

121. niṉaintavarpulampal (Verse 1201–1210)

1201.

uḷḷiṉum tīrāp perumakiḻ ceytalāl
kaḷḷiṉum kāmam iṉitu.

1202.

eṉaittoṉṟu iṉitēkāṇ kāmamtām vīḻvār
niṉaippa varuvatoṉṟu il.

1203.

niṉaippavar pōṉṟu niṉaiyārkol tummal
ciṉaippatu pōṉṟu keṭum.

1204.

yāmum uḷēṅkol avarneñcattu enneñcattu
ōo uḷarē avar.

1205.

tamneñcattu emmaik kaṭikoṇṭār nāṇārkol
emneñcattu ōvā varal.

1206.

maṟṟiyāṉ eṉṉuḷēṉ maṉṉō avaroṭi yāṉ
uṟṟanāḷ uḷḷa uḷēṉ.

1207.

maṟappiṉ evaṉāvaṉ maṟkol maṟappaṟiyēṉ
uḷḷiṉum uḷḷam cuṭum.

1208.

eṉaittu niṉaippiṉum kāyār aṉaittaṉṟō
kātalar ceyyum ciṟappu.

1209.

viḷiyumeṉ iṉṉuyir vēṟallam eṉpār
aḷiyiṉmai āṟṟa niṉaintu.

1210.

viṭāatu ceṉṟāraik kaṇṇiṉāl kāṇap
paṭāati vāḻi mati.

122. kaṉavunilaiyuraittal (Verse 1211–1220)

1211.

kātalar tūtoṭu vanta kaṉaviṉukku
yātucey vēṉkol viruntu.

1212.

kayaluṇkaṇ yāṉirappat tuñciṟ kalantārkku
uyaluṇmai cāṟṟuvēṉ maṉ.

1213.

naṉaviṉāl nalkā tavaraik kaṉaviṉāl
kāṇṭaliṉ uṇṭeṉ uyir.

1214.

kaṉaviṉāṉ uṇṭākum kāmam naṉaviṉāṉ
nalkārai nāṭit taraṟku.

1215.

naṉaviṉāl kaṇṭatūum āṅkē kaṉavuntāṉ
kaṇṭa poḻutē iṉitu.

1216.

naṉaveṉa oṉṟillai āyiṉ kaṉaviṉāl
kātalar nīṅkalar maṉ.

1217.

naṉaviṉāl nalkāk koṭiyār kaṉavaṉāl
eṉemmaip pīḻip patu.

1218.

tuñcuṅkāl tōḷmēlar āki viḻikkuṅkāl
neñcattar āvar viraintu.

1219.

naṉaviṉāl nalkārai nōvar kaṉaviṉāl
kātalark kāṇā tavar.

1220.

naṉaviṉāl namnīttār eṉpar kaṉaviṉāl
kāṇārkol ivvū ravar.

123. poḻutukaṇṭiraṅkal (Verse 1221–1230)

1221.

mālaiyō allai maṇantār uyiruṇṇum
vēlainī vāḻi poḻutu.

1222.

puṉkaṇṇai vāḻi maruḷmālai emkēḷpōl
vaṉkaṇṇa tōniṉ tuṇai.

1223.

paṉiarumpip paitalkoḷ mālai tuṉiarumpit
tuṉpam vaḷara varum.

1224.

kātalar ilvaḻi mālai kolaikkaḷattu
ētilar pōla varum.

1225.

kālaikkuc ceytanaṉṟu eṉkol evaṉkolyāṉ
mālaikkuc ceyta pakai?

1226.

mālainōy ceytal maṇantār akalāta
kālai aṟinta tilēṉ.

1227.

kālai arumpip pakalellām pōtāki
mālai malarumin nōy.

1228.

aḻalpōlum mālaikkut tūtāki āyaṉ
kuḻalpōlum kollum paṭai.

1229.

patimaruṇṭu paital uḻakkum matimaruṇṭu
mālai paṭartarum pōḻtu.

1230.

poruḷmālai yāḷarai uḷḷi maruḷmālai
māyumeṉ māyā uyir.

124. uṟuppunalaṉaḻital (Verse 1231–1240)

1231.

ciṟumai namakkoḻiyac cēṭceṉṟār uḷḷi
naṟumalar nāṇiṉa kaṇ.

1232.

nayantavar nalkāmai colluva pōlum
pacantu paṉivārum kaṇ.

1233.

taṇantamai cāla aṟivippa pōlum
maṇantanāḷ vīṅkiya tōḷ.

1234.

paṇainīṅkip paintoṭi cōrum tuṇainīṅkit
tolkaviṉ vāṭiya tōḷ.

1235.

koṭiyār koṭumai uraikkum toṭiyoṭu
tolkaviṉ vāṭiya tōḷ.

1236.

toṭiyoṭu tōḷnekiḻa nōval avaraik
koṭiyar eṉakkūṟal nontu.

1237.

pāṭu peṟutiyō neñcē koṭiyārkkeṉ
vāṭutōṭ pūcal uraittu.

1238.

muyaṅkiya kaikaḷai ūkkap pacantatu
paintoṭip pētai nutal.

1239.

muyakkiṭait taṇvaḷi pōḻap pacappuṟṟa
pētai perumaḻaik kaṇ.

1240.

kaṇṇiṉ pacappō paruvaral eytiṉṟē
oṇṇutal ceytatu kaṇṭu.

125. neñcoṭukiḷattal (Verse 1241–1250)

1241.

niṉaittoṉṟu collāyō neñcē eṉaittoṉṟum
evvanōy tīrkkum maruntu.

1242.

kātal avarilar ākanī nōvatu
pētaimai vāḻiyeṉ neñcu.

1243.

iruntuḷḷi eṉparital neñcē parintuḷḷal
paitalnōy ceytārkaṇ il.

1244.

kaṇṇum koḷaccēṟi neñcē ivaiyeṉṉait
tiṉṉum avarkkāṇal uṟṟu.

1245.

ceṟṟār eṉakkai viṭaluṇṭō neñcēyām
uṟṟāl uṟāa tavar.

1246.

kalantuṇarttum kātalark kaṇṭāṟ pulantuṇarāy
poykkāyvu kāytieṉ neñcu.

1247.

kāmam viṭuoṉṟō nāṇviṭu naṉṉeñcē
yāṉō poṟēṉiv viraṇṭu.

1248.

parintavar nalkāreṉṟu ēṅkip pirintavar
piṉcelvāy pētaieṉ neñcu.

1249.

uḷḷattār kāta lavarāl uḷḷinī
yāruḻaic cēṟiyeṉ neñcu.

1250.

tuṉṉāt tuṟantārai neñcattu uṭaiyēmā
iṉṉum iḻattum kaviṉ.

126. niṟaiyaḻital (Verse 1251–1260)

1251.

kāmak kaṇicci uṭaikkum niṟaiyeṉṉum
nāṇuttāḻ vīḻtta katavu.

1252.

kāmam eṉavoṉṟō kaṇṇiṉṟeṉ neñcattai
yāmattum āḷum toḻil.

1253.

maṟaippēṉmaṉ kāmattai yāṉō kuṟippiṉṟit
tummalpōl tōṉṟi viṭum.

1254.

niṟaiyuṭaiyēṉ eṉpēṉmaṉ yāṉōeṉ kāmam
maṟaiyiṟantu maṉṟu paṭum.

1255.

ceṟṟārpiṉ cellāp peruntakaimai kāmanōy
uṟṟār aṟivatoṉṟu aṉṟu.

1256.

ceṟṟavar piṉcēṟal vēṇṭi aḷittarō
eṟṟeṉṉai uṟṟa tuyar.

1257.

nāṇeṉa oṉṟō aṟiyalam kāmattāl
pēṇiyār peṭpa ceyiṉ.

1258.

paṉmāyak kaḷvaṉ paṇimoḻi aṉṟōnam
peṇmai uṭaikkum paṭai.

1259.

pulappal eṉacceṉṟēṉ pulliṉēṉ neñ cam
kalattal uṟuvatu kaṇṭu.

1260.

niṇantīyil iṭṭaṉṉa neñciṉārkku uṇṭō
puṇarntūṭi niṟpēm eṉal.

127. avarvayiṉvitumpal (Verse 1261–1270)

1261.

vāḷaṟṟup puṟkeṉṟa kaṇṇum avarceṉṟa
nāḷoṟṟit tēynta viral.

1262.

ilaṅkiḻāy iṉṟu maṟappiṉeṉ tōḷmēl
kalaṅkaḻiyum kārikai nīttu.

1263.

uraṉnacaii uḷḷam tuṇaiyākac ceṉṟār
varalnacaii iṉṉum uḷēṉ.

1264.

kūṭiya kāmam pirintār varavuḷḷik
kōṭuko ṭēṟumeṉ neñcu.

1265.

kāṇkamaṉ koṇkaṉaik kaṇṇārak kaṇṭapiṉ
nīṅkumeṉ meṉtōḷ pacappu.

1266.

varukamaṉ koṇkaṉ orunāḷ parukuvaṉ
paitalnōy ellām keṭa.

1267.

pulappēṉkol pulluvēṉ kollō kalappēṉkol
kaṇaṉṉa kēḷir viraṉ.

1268.

viṉaikalantu veṉṟīka vēntaṉ maṉaikalantu
mālai ayarkam viruntu.

1269.

orunāḷ eḻunāḷpōl cellumcēṇ ceṉṟār
varunāḷvaittu ēṅku pavarkku.

1270.

peṟiṉeṉṉām peṟṟakkāl eṉṉām uṟiṉeṉṉām
uḷḷam uṭaintukkak kāl.

128. kuṟippaṟivuṟuttal (Verse 1271–1280)

1271.

karappiṉuṅ kaiyikan tollāniṉ uṇkaṇ
uraikkal uṟuvatoṉ ṟuṇṭu.

1272.

kaṇṇiṟainta kārikaik kāmpērtōṭ pētaikkup
peṇniṟainta nīrmai peritu.

1273.

maṇiyil tikaḻtaru nūlpōl maṭantai
aṇiyil tikaḻvatoṉṟu uṇṭu.

1274.

mukaimokkuḷ uḷḷatu nāṟṟampōl pētai
nakaimokkuḷ uḷḷatoṉ ṟuṇṭu.

1275.

ceṟitoṭi ceytiṟanta kaḷḷam uṟutuyar
tīrkkum maruntoṉṟu uṭaittu.

1276.

peritāṟṟip peṭpak kalattal aritāṟṟi
aṉpiṉmai cūḻva tuṭaittu.

1277.

taṇṇan tuṟaivaṉ taṇantamai nammiṉum
muṉṉam uṇarnta vaḷai.

1278.

nerunaṟṟuc ceṉṟārem kātalar yāmum
eḻunāḷēm mēṉi pacantu.

1279.

toṭinōkki meṉtōḷum nōkki aṭinōkki
aḵtāṇ ṭavaḷcey tatu.

1280.

peṇṇiṉāl peṇmai uṭaitteṉpa kaṇṇiṉāl
kāmanōy colli iravu.

129. puṇarccivitumpal (Verse 1281–1290)

1281.

uḷḷak kaḷittalum kāṇa makiḻtalum
kaḷḷukkil kāmattiṟ kuṇṭu.

1282.

tiṉaittuṇaiyum ūṭāmai vēṇṭum paṉait tuṇaiyum
kāmam niṟaiya variṉ.

1283.

pēṇātu peṭpavē ceyyiṉum koṇkaṉaik
kāṇā tamaiyala kaṇ.

1284.

ūṭaṟkaṇ ceṉṟēṉmaṉ tōḻi atumaṟantu
kūṭaṟkaṇ ceṉṟatu eṉ ṉeñcu.

1285.

eḻutuṅkāl kōlkāṇāk kaṇṇēpōl koṇkaṉ
paḻikāṇēṉ kaṇṭa iṭattu.

1286.

kāṇuṅkāl kāṇēṉ tavaṟāya kāṇākkāl
kāṇēṉ tavaṟal lavai.

1287.

uyttal aṟintu puṉalpāy pavarēpōl
poyttal aṟinteṉ pulantu.

1288.

iḷittakka iṉṉā ceyiṉum kaḷittārkkuk
kaḷḷaṟṟē kaḷvaniṉ mārpu.

1289.

malariṉum mellitu kāmam cilarataṉ
cevvi talaippaṭu vār.

1290.

kaṇṇiṉ tuṉittē kalaṅkiṉāḷ pullutal
eṉṉiṉum tāṉvitup puṟṟu.

130. neñcoṭupulattal (Verse 1291–1300)

1291.

avarneñcu avarkkātal kaṇṭum evaṉneñcē
nīemakku ākā tatu.

1292.

uṟāa tavarkkaṇṭa kaṇṇum avaraic
ceṟāareṉac cēṟiyeṉ neñcu.

1293.

keṭṭārkku naṭṭāril eṉpatō neñcēnī
peṭṭāṅku avarpiṉ celal.

1294.

iṉiaṉṉa niṉṉoṭu cūḻvāryār neñcē
tuṉiceytu tuvvāykāṇ maṟṟu.

1295.

peṟāamai añcum peṟiṉpirivu añcum
aṟāa iṭumpaitteṉ neñcu.

1296.

taṉiyē iruntu niṉaittakkāl eṉṉait
tiṉiya iruntateṉ neñcu.

1297.

nāṇum maṟantēṉ avarmaṟak kallāeṉ
māṇā maṭaneñciṟ paṭṭu.

1298.

eḷḷiṉ iḷivāmeṉṟu eṇṇi avartiṟam
uḷḷum uyirkkātal neñcu.

1299.

tuṉpattiṟku yārē tuṇaiyāvār tāmuṭaiya
neñcan tuṇaiyal vaḻi.

1300.

tañcam tamarallar ētilār tāmuṭaiya
neñcam tamaral vaḻi.

131. pulavi (Verse 1301–1310)

1301.

pullā tirāap pulattai avar uṟum
allalnōy kāṇkam ciṟitu.

1302.

uppamain taṟṟāl pulavi atuciṟitu
mikkaṟṟāl nīḷa viṭal.

1303.

alantārai allalnōy ceytaṟṟāl tammaip
pulantāraip pullā viṭal.

1304.

ūṭi yavarai uṇarāmai vāṭiya
vaḷḷi mutalarin taṟṟu.

1305.

nalattakai nallavarkku ēer pulattakai
pūaṉṉa kaṇṇār akattu.

1306.

tuṉiyum pulaviyum illāyiṉ kāmam
kaṉiyum karukkāyum aṟṟu.

1307.

ūṭaliṉ uṇṭāṅkōr tuṉpam puṇarvatu
nīṭuva taṉṟu kol eṉṟu.

1308.

nōtal evaṉmaṟṟu nontāreṉṟu aḵtaṟiyum
kātalar illā vaḻi.

1309.

nīrum niḻalatu iṉitē pulaviyum
vīḻunar kaṇṇē iṉitu.

1310.

ūṭal uṇaṅka viṭuvārōṭu eṉneñcam
kūṭuvēm eṉpatu avā.

132. pulavi nuṇukkam (Verse 1311–1320)

1311.

peṇṇiyalār ellārum kaṇṇiṉ potuuṇpar
naṇṇēṉ parattaniṉ mārpu.

1312.

ūṭi iruntēmāt tummiṉār yāmtammai
nīṭuvāḻ keṉpāk kaṟintu.

1313.

kōṭṭup pūc cūṭiṉum kāyum oruttiyaik
kāṭṭiya cūṭiṉīr eṉṟu.

1314.

yāriṉum kātalam eṉṟēṉā ūṭiṉāḷ
yāriṉum yāriṉum eṉṟu.

1315.

immaip piṟappil piriyalam eṉṟēṉāk
kaṇniṟai nīrkoṇ ṭaṉaḷ.

1316.

uḷḷiṉēṉ eṉṟēṉmaṟ ṟeṉmaṟantīr eṉṟeṉṉaip
pullāḷ pulattak kaṉaḷ.

1317.

vaḻuttiṉāḷ tummiṉēṉ āka aḻittaḻutāḷ
yāruḷḷit tummiṉīr eṉṟu.

1318.

tummuc ceṟuppa aḻutāḷ numaruḷḷal
emmai maṟaittirō eṉṟu.

1319.

taṉṉai uṇarttiṉum kāyum piṟarkkumnīr
innīrar ākutir eṉṟu.

1320.

niṉaittiruntu nōkkiṉum kāyum aṉaittunīr
yāruḷḷi nōkkiṉīr eṉṟu.

133. ūṭaluvakai (Verse 1321–1330)

1321.

illai tavaṟavarkku āyiṉum ūṭutal
vallatu avaraḷikku māṟu.

1322.

ūṭaliṉ tōṉṟum ciṟutuṉi nallaḷi
vāṭiṉum pāṭu peṟum.

1323.

pulattaliṉ puttēḷnāṭu uṇṭō nilattoṭu
nīriyain taṉṉār akattu.

1324.

pulli viṭāap pulaviyuḷ tōṉṟumeṉ
uḷḷam uṭaikkum paṭai.

1325.

tavaṟilar āyiṉum tāmvīḻvār meṉṟōḷ
akaṟaliṉ āṅkoṉ ṟuṭaittu.

1326.

uṇaliṉum uṇṭatu aṟaliṉitu kāmam
puṇartaliṉ ūṭal iṉitu.

1327.

ūṭalil tōṟṟavar veṉṟār atumaṉṉum
kūṭaliṟ kāṇap paṭum.

1328.

ūṭip peṟukuvam kollō nutalveyarppak
kūṭalil tōṉṟiya uppu.

1329.

ūṭuka maṉṉō oḷiyiḻai yāmirappa
nīṭuka maṉṉō irā.

1330.

ūṭutal kāmattiṟku iṉpam ataṟkiṉpam
kūṭi muyaṅkap peṟiṉ.

Tirukkural: vollständiger tamilischer Originaltext

Die tamilische Fassung enthält alle 1.330 Verse. Ihre Zählung entspricht der deutschen Übersetzung und der Umschrift. Korrekturen gegenüber der elektronischen Ausgangsfassung sind unter Textgrundlage und redaktionelle Entscheidungen dokumentiert.

Buch I – Tugend und gute Lebensführung – Aṟattuppāl

1. கடவுள் வாழ்த்து (Verse 1–10)

1.

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு.

2.

கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்.

3.

மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்
நிலமிசை நீடுவாழ் வார்.

4.

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல.

5.

இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு.

6.

பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க
நெறிநின்றார் நீடுவாழ் வார்.

7.

தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
மனக்கவலை மாற்றல் அரிது.

8.

அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்
பிறவாழி நீந்தல் அரிது.

9.

கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.

10.

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்.

2. வான்சிறப்பு (Verse 11–20)

11.

வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்
தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.

12.

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்
துப்பாய தூஉம் மழை.

13.

விண்இன்று பொய்ப்பின் விரிநீர் வியனுலகத்து
உள்நின்று உடற்றும் பசி.

14.

ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும்
வாரி வளங்குன்றிக் கால்.

15.

கெடுப்பதூஉம் கெட்டார்க்குச் சார்வாய்மற் றாங்கே
எடுப்பதூஉம் எல்லாம் மழை.

16.

விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால்மற் றாங்கே
பசும்புல் தலைகாண்பு அரிது.

17.

நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும் தடிந்தெழிலி
தான்நல்கா தாகி விடின்.

18.

சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம்
வறக்குமேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு.

19.

தானம் தவம்இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம்
வானம் வழங்கா தெனின்.

20.

நீர்இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்
வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு.

3. நீத்தார் பெருமை (Verse 21–30)

21.

ஒழுக்கத்து நீத்தார் பெருமை விழுப்பத்து
வேண்டும் பனுவல் துணிவு.

22.

துறந்தார் பெருமை துணைக்கூறின் வையத்து
இறந்தாரை எண்ணிக்கொண் டற்று.

23.

இருமை வகைதெரிந்து ஈண்டுஅறம் பூண்டார்
பெருமை பிறங்கிற்று உலகு.

24.

உரனென்னும் தோட்டியான் ஓரைந்தும் காப்பான்
வரனென்னும் வைப்பிற்கோர் வித்து.

25.

ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் அகல்விசும்பு ளார்கோமான்
இந்திரனே சாலுங் கரி.

26.

செயற்கரிய செய்வார் பெரியர் சிறியர்
செயற்கரிய செய்கலா தார்.

27.

சுவைஒளி ஊறுஓசை நாற்றமென ஐந்தின்
வகைதெரிவான் கட்டே உலகு.

28.

நிறைமொழி மாந்தர் பெருமை நிலத்து
மறைமொழி காட்டி விடும்.

29.

குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி
கணமேயும் காத்தல் அரிது.

30.

அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர் க்கும்
செந்தண்மை பூண்டொழுக லான்.

4. அறன்வலியுறுத்தல் (Verse 31–40)

31.

சிறப்பு ஈனும் செல்வமும் ஈனும் அறத்தினூஉங்கு
ஆக்கம் எவனோ உயிர்க்கு.

32.

அறத்தினூஉங்கு ஆக்கமும் இல்லை அதனை
மறத்தலின் ஊங்கில்லை கேடு.

33.

ஒல்லும் வகையான் அறவினை ஓவாதே
செல்லும்வாய் எல்லாஞ் செயல்.

34.

மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்து அறன்
ஆகுல நீர பிற.

35.

அழுக்காறு அவாவெகுளி இன்னாச்சொல் நான்கும்
இழுக்கா இயன்றது அறம்.

36.

அன்றறிவாம் என்னாது அறஞ்செய்க மற்றது
பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை.

37.

அறத்தாறு இதுவென வேண்டா சிவிகை
பொறுத்தானோடு ஊர்ந்தான் இடை.

38.

வீழ்நாள் படாஅமை நன்றாற்றின் அஃதொருவன்
வாழ்நாள் வழியடைக்கும் கல்.

39.

அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற் றெல்லாம்
புறத்த புகழும் இல.

40.

செயற்பால தோரும் அறனே ஒருவற்கு
உயற்பால தோரும் பழி.

5. இல்வாழ்க்கை (Verse 41–50)

41.

இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்
நல்லாற்றின் நின்ற துணை.

42.

துறந்தார்க்கும் துவ்வாதவர்க்கும் இறந்தார்க்கும்
இல்வாழ்வான் என்பான் துணை.

43.

தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை.

44.

பழியஞ்சிப் பாத்தூண் உடைத்தாயின் வாழ்க்கை
வழியெஞ்சல் எஞ்ஞான்றும் இல்.

45.

அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை
பண்பும் பயனும் அது.

46.

அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில்
போஒய்ப் பெறுவ தெவன்?

47.

இயல்பினான் இல்வாழ்க்கை வாழ்பவன் என்பான்
முயல்வாருள் எல்லாம் தலை.

48.

ஆற்றின் ஒழுக் கி அறனிழுக்கா இல்வாழ் க்கை
நோற்பாரின் நோன்மை உடைத்து.

49.

அறன் எனப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை அஃதும்
பிறன்பழிப்ப தில்லாயின் நன்று.

50.

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வான்உறையும்
தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.

6. வாழ்க்கைத் துணைநலம் (Verse 51–60)

51.

மனைத்தக்க மாண்புடையள் ஆகித்தற் கொண்டான்
வளத்தக்காள் வாழ்க்கைத் துணை.

52.

மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்லாயின் வாழ்க்கை
எனைமாட்சித் தாயினும் இல்.

53.

இல்லதென் இல்லவள் மாண்பானால் உள்ளதென்
இல்லவள் மாணாக் கடை?

54.

பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள கற்பென்னும்
திண்மைஉண் டாகப் பெறின்.

55.

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.

56.

தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற
சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண்.

57.

சிறைகாக்கும் காப்பெவன் செய்யும் மகளிர்
நிறைகாக்கும் காப்பே தலை.

58.

பெற்றாற் பெறின்பெறுவர் பெண்டிர் பெருஞ்சிறப்புப்
புத்தேளிர் வாழும் உலகு.

59.

புகழ்புரிந்த இல்லிலோர்க்கு இல்லை இகழ்வார்முன்
ஏறுபோல் பீடு நடை.

60.

மங்கலம் என்ப மனைமாட்சி மற்று அதன்
நன்கலம் நன்மக்கட் பேறு.

7. புதல்வரைப் பெறுதல் (Verse 61–70)

61.

பெறுமவற்றுள் யாமறிவது இல்லை அறிவறிந்த
மக்கட்பேறு அல்ல பிற.

62.

எழுபிறப்பும் தீயவை தீண்டா பழிபிறங்காப்
பண்புடை மக்கட் பெறின்.

63.

தம்பொருள் என்பதம் மக்கள் அவர்பொருள்
தம்தம் வினையான் வரும்.

64.

அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள்
சிறுகை அளாவிய கூழ்.

65.

மக்கள்மெய் தீண்டல் உடற்கின்பம் மற்று அவர்
சொற்கேட்டல் இன்பம் செவிக்கு.

66.

குழல் இனிது யாழ்இனிது என்பதம் மக்கள்
மழலைச்சொல் கேளா தவர்.

67.

தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி அவையத்து
முந்தி இருப்பச் செயல்.

68.

தம்மின்தம் மக்கள் அறிவுடைமை மாநிலத்து
மன்னுயிர்க் கெல்லாம் இனிது.

69.

ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச்
சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்.

70.

மகன்தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி இவன்தந்தை
என்நோற்றான் கொல் எனும் சொல்.

8. அன்புடைமை (Verse 71–80)

71.

அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ் ஆர்வலர்
புன்கணீர் பூசல் தரும்.

72.

அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் அன்புடையார்
என்பும் உரியர் பிறர்க்கு.

73.

அன்போடு இயைந்த வழக்கென்ப ஆருயிர்க்கு
என்போடு இயைந்த தொடர்பு.

74.

அன்பு ஈனும் ஆர்வம் உடைமை அதுஈனும்
நண்பு என்னும் நாடாச் சிறப்பு.

75.

அன்புற்று அமர்ந்த வழக்கென்ப வையகத்து
இன்புற்றார் எய்தும் சிறப்பு.

76.

அறத்திற்கே அன்புசார் பென்ப அறியார்
மறத்திற்கும் அஃதே துணை.

77.

என்பி லதனை வெயில்போலக் காயுமே
அன்பி லதனை அறம்.

78.

அன்பகத் தில்லா உயிர்வாழ்க்கை வன்பாற்கண்
வற்றல் மரந்தளிர்த் தற்று.

79.

புறத்துறுப் பெல்லாம் எவன்செய்யும் யாக்கை
அகத்துறுப்பு அன்பி லவர்க்கு.

80.

அன்பின் வழியது உயிர்நிலை அஃதிலார்க்கு
என்புதோல் போர்த்த உடம்பு.

9. விருந்தோம்பல் (Verse 81–90)

81.

இருந்தோம்பி இல்வாழ்வ தெல்லாம் விருந்தோம்பி
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.

82.

விருந்து புறத்ததாத் தானுண்டல் சாவா
மருந்தெனினும் வேண் டற்பாற் றன்று.

83.

வருவிருந்து வைகலும் ஓம்புவான் வாழ்க்கை
பருவந்து பாழ்படுதல் இன்று.

84.

அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும் முகனமர்ந்து
நல்விருந்து ஓம்புவான் இல்.

85.

வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பி
மிச்சில் மிசைவான் புலம்.

86.

செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்
நல்வருந்து வானத் தவர்க்கு.

87.

இனைத்துணைத் தென்பதொன் றில்லை விருந்தின்
துணைத்துணை வேள்விப் பயன்.

88.

பரிந்தோம்பிப் பற்றற்றேம் என்பர் விருந்தோம்பி
வேள்வி தலைப்படா தார்.

89.

உடைமையுள் இன்மை விருந்தோம்பல் ஓம்பா
மடமை மடவார்கண் உண்டு.

90.

மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து
நோக்கக் குநழ்யும் விருந்து.

10. இனியவைகூறல் (Verse 91–100)

91.

இன்சொலால் ஈரம் அளைஇப் படிறுஇலவாம்
செம்பொருள் கண்டார்வாய்ச் சொல்.

92.

அகன்அமர்ந்து ஈதலின் நன்றே முகனமர்ந்து
இன்சொலன் ஆகப் பெறின்.

93.

முகத்தான் அமர்ந் துஇனிது நோக்கி அகத்தானாம்
இன்சொ லினதே அறம்.

94.

துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும் யார்மாட்டும்
இன்புறூஉம் இன்சொ லவர்க்கு.

95.

பணிவுடையன் இன்சொலன் ஆதல் ஒருவற்கு
அணியல்ல மற்றுப் பிற.

96.

அல்லவை தேய அறம்பெருகும் நல்லவை
நாடி இனிய சொலின்.

97.

நயன் ஈன்று நன்றி பயக்கும் பயன்ஈன்று
பண்பின் தலைப்பிரியாச் சொல்.

98.

சிறுமையுவு நீங்கிய இன்சொல் மறுமையும்
இம்மையும் இன்பம் தரும்.

99.

இன்சொல் இனிதீன்றல் காண்பான் எவன்கொலோ
வன்சொல் வழங்கு வது?

100.

இனிய உளவாக இன்னாத கூறல்
கனிஇருப்பக் காய்கவர்ந் தற்று.

11. செய்ந்நன்றி அறிதல் (Verse 101–110)

101.

செய்யாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும்
வானகமும் ஆற்றல் அரிது.

102.

காலத்தி னாற்செய்த நன்றி சிறிதெனினும்
ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது.

103.

பயன்தூக்கார் செய்த உதவி நயன்தூக்கின்
நன்மை கடலின் பெரிது.

104.

தினைத்துணை நன்றி செயினும் பனைத்துணையாக்
கொள்வர் பயன்தெரி வார்.

105.

உதவி வரைத்தன்று உதவி உதவி
செயப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து.

106.

மறவற்க மாசற்றார் கேண்மை துறவற்க
துன்பத்துள் துப்பாயார் நட்பு.

107.

எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தங்கண்
விழுமந் துடைத்தவர் நட்பு.

108.

நன்றி மறப்பது நன்றன்று நன்றல்லது
அன்றே மறப்பது நன்று.

109.

கொன்றன்ன இன்னா செயினும் அவர்செய்த
ஒன்றுநன்று உள்ளக் கெடும்.

110.

எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை
செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.

12. நடுவு நிலைமை (Verse 111–120)

111.

தகுதி எனவொன்று நன்றே பகுதியால்
பாற்பட்டு ஒழுகப் பெறின்.

112.

செப்பம் உடையவன் ஆக்கஞ் சிதைவின்றி
எச்சத்திற் கேமாப்பு உடைத்து.

113.

நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை
அன்றே யொழிய விடல்.

114.

தக்கார் தகவிலர் என்பது அவரவர்
எச்சத்தாற் காணப்ப படும்.

115.

கேடும் பெருக்கமும் இல்லல்ல நெஞ்சத்துக்
கோடாமை சான்றோர்க் கணி.

116.

கெடுவல்யான் என்பது அறிகதன் நெஞ்சம்
நடுவொரீஇ அல்ல செயின்.

117.

கெடுவாக வையாது உலகம் நடுவாக
நன்றிக்கண் தங்கியான் தாழ்வு.

118.

சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்தொருபால்
கோடாமை சான்றோர்க் கணி.

119.

சொற்கோட்டம் இல்லது செப்பம் ஒருதலையா
உட்கோட்டம் இன்மை பெறின்.

120.

வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம் பேணிப்
பிறவும் தமபோல் செயின்.

13. அடக்கமுடைமை (Verse 121–130)

121.

அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை
ஆரிருள் உய்த்து விடும்.

122.

காக்க பொருளா அடக்கத்தை ஆக்கம்
அதனினூஉங் கில்லை உயிர்க்கு.

123.

செறிவறிந்து சீர்மை பயக்கும் அறிவறிந்து
ஆற்றின் அடங்கப் பெறின்.

124.

நிலையின் திரியாது அடங்கியான் தோற்றம்
மலையினும் மாணப் பெரிது.

125.

எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல் அவருள்ளும்
செல்வர்க்கே செல்வம் தகைத்து.

126.

ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து.

127.

யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால்
சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு.

128.

ஒன்றானுந் தீச்சொல் பொருட்பயன் உண்டாயின்
நன்றாகா தாகி விடும்.

129.

தீயினாற் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆறாதே
நாவினாற் சுட்ட வடு.

130.

கதங்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி
அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து.

14. ஒழுக்கமுடைமை (Verse 131–140)

131.

ஒழுக்கம் விழுப்பந் தரலான் ஒழுக்கம்
உயிரினும் ஓம்பப் படும்.

132.

பரிந்தோம்பிக் காக்க ஒழுக்கம் தெரிந்தோம்பித்
தேரினும் அஃதே துணை.

133.

ஒழுக்கம் உடைமை குடிமை இழுக்கம்
இழிந்த பிறப்பாய் விடும்.

134.

மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார் ப்பான்
பிறப்பொழுக்கங் குன்றக் கெடும்.

135.

அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று இல்லை
ஒழுக்க மிலான்கண் உயர்வு.

136.

ஒழுக்கத்தின் ஒல்கார் உரவோர் இழுக்கத்தின்
ஏதம் படுபாக் கறிந்து.

137.

ஒழுக்கத்தின் எய்துவர் மேன்மை இழுக்கத்தின்
எய்துவர் எய்தாப் பழி.

138.

நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம் தீயொழுக்கம்
என்றும் இடும்பை தரும்.

139.

ஒழுக்க முடையவர்க்கு ஒல்லாவே தீய
வழுக்கியும் வாயாற் சொலல்.

140.

உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் பலகற்றும்
கல்லார் அறிவிலா தார்.

15. பிறனில் விழையாமை (Verse 141–150)

141.

பிறன்பொருளாள் பெட்டொழுகும் பேதைமை ஞாலத்து
அறம்பொருள் கண்டார்கண் இல்.

142.

அறன்கடை நின்றாருள் எல்லாம் பிறன்கடை
நின்றாரின் பேதையார் இல்.

143.

விளிந்தாரின் வேறல்லர் மன்ற தெளிந்தாரில்
தீமை புரிந்து ஒழுகு வார்.

144.

எனைத்துணையர் ஆயினும் என்னாம் தினைத்துணையும்
தேரான் பிறனில் புகல்.

145.

எளிதென இல்லிறப்பான் எய்துமெஞ் ஞான்றும்
விளியாது நிற்கும் பழி.

146.

பகைபாவம் அச்சம் பழியென நான்கும்
இகவாவாம் இல்லிறப்பான் கண்.

147.

அறனியலான் இல்வாழ்வான் என்பான் பிறனியலாள்
பெண்மை நயவா தவன்.

148.

பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மை சான்றோர்க்கு
அறனொன்றோ ஆன்ற வொழுக்கு.

149.

நலக்குரியார் யாரெனின் நாமநீர் வைப்பின்
பிறர்க்குரியாள் தோள்தோயா தார்.

150.

அறன்வரையான் அல்ல செயினும் பிறன்வரையாள்
பெண்மை நயவாமை நன்று.

16. பொறையுடைமை (Verse 151–160)

151.

அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை
இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை.

152.

பொறுத்தல் இறப்பினை என்றும் அதனை
மறத்தல் அதனினும் நன்று.

153.

இன்மையுள் இன்மை விருந்தொரால் வன்மையுள்
வன்மை மடவார்ப் பொறை.

154.

நிறையுடைமை நீங்காமை வேண்டின் பொறையுடைமை
போற்றி யொழுகப் படும்.

155.

ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே வைப்பர்
பொறுத்தாரைப் பொன்போற் பொதிந்து.

156.

ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம் பொறுத்தார்க்குப்
பொன்றுந் துணையும் புகழ்.

157.

திறனல்ல தற்பிறர் செய்யினும் நோநொந்து
அறனல்ல செய்யாமை நன்று.

158.

மிகுதியான் மிக்கவை செய்தாரைத் தாந்தம்
தகுதியான் வென்று விடல்.

159.

துறந்தாரின் தூய்மை உடையர் இறந்தார்வாய்
இன்னாச்சொல் நோற்கிற் பவர்.

160.

உண்ணாது நோற்பார் பெரியர் பிறர்சொல்லும்
இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின்.

17. அழுக்காறாமை (Verse 161–170)

161.

ஒழுக்காறாக் கொள்க ஒருவன்தன் நெஞ்சத்து
அழுக்காறு இலாத இயல்பு.

162.

விழுப்பேற்றின் அஃதொப்பது இல்லையார் மாட்டும்
அழுக்காற்றின் அன்மை பெறின்.

163.

அறன்ஆக்கம் வேண்டாதான் என்பான் பிறனாக்கம்
பேணாது அழுக்கறுப் பான்.

164.

அழுக்காற்றின் அல்லவை செய்யார் இழுக்காற்றின்
ஏதம் படுபாக்கு அறிந்து.

165.

அழுக்காறு உடையார்க்கு அதுசாலும் ஒன்னார்
வழுக்காயும் கேடீன் பது.

166.

கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் சுற்றம் உடுப்பதூஉம்
உண்பதூஉம் இன்றிக் கெடும்.

167.

அவ்வித்து அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள்
தவ்வையைக் காட்டி விடும்.

168.

அழுக்காறு எனஒரு பாவி திருச்செற்றுத்
தீயுழி உய்த்து விடும்.

169.

அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
கேடும் நினைக்கப் படும்.

170.

அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லை அஃதுஇல்லார்
பெருக்கத்தில் தீர்ந்தாரும் இல்.

18. வெஃகாமை (Verse 171–180)

171.

நடுவின்றி நன்பொருள் வெஃகின் குடிபொன்றிக்
குற்றமும் ஆங்கே தரும்.

172.

படுபயன் வெஃகிப் பழிப்படுவ செய்யார்
நடுவன்மை நாணு பவர்.

173.

சிற்றின்பம் வெஃகி அறனல்ல செய்யாரே
மற்றின்பம் வேண்டு பவர்.

174.

இலமென்று வெஃகுதல் செய்யார் புலம்வென்ற
புன்மையில் காட்சி யவர்.

175.

அஃகி அகன்ற அறிவென்னாம் யார்மாட்டும்
வெஃகி வெறிய செயின்.

176.

அருள்வெஃகி ஆற்றின்கண் நின்றான் பொருள்வெஃகிப்
பொல்லாத சூழக் கெடும்.

177.

வேண்டற்க வெஃகியாம் ஆக்கம் விளைவயின்
மாண்டற் கரிதாம் பயன்.

178.

அஃகாமை செல்வத்திற்கு யாதெனின் வெஃகாமை
வேண்டும் பிறன்கைப் பொருள்.

179.

அறனறிந்து வெஃகா அறிவுடையார்ச் சேரும்
திறன்அறிந் தாங்கே திரு.

180.

இறலீனும் எண்ணாது வெஃகின் விறல்ஈனும்
வேண்டாமை என்னுஞ் செருக்கு.

19. புறங்கூறாமை (Verse 181–190)

181.

அறங்கூறான் அல்ல செயினும் ஒருவன்
புறங்கூறான் என்றல் இனிது.

182.

அறனழீஇ அல்லவை செய்தலின் தீதே
புறனழீஇப் பொய்த்து நகை.

183.

புறங்கூறிப் பொய்த்துயிர் வாழ்தலின் சாதல்
அறங்கூற்றும் ஆக்கத் தரும்.

184.

கண்ணின்று கண்ணறச் சொல்லினும் சொல்லற்க
முன்னின்று பின்நோக்காச் சொல்.

185.

அறஞ்சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை புறஞ்சொல்லும்
புன்மையாற் காணப் படும்.

186.

பிறன்பழி கூறுவான் தன்பழி யுள்ளும்
திறன்தெரிந்து கூறப் படும்.

187.

பகச்சொல்லிக் கேளிர்ப் பிரிப்பர் நகச்சொல்லி
நட்பாடல் தேற்றா தவர்.

188.

துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்
என்னைகொல் ஏதிலார் மாட்டு.

189.

அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் வையம் புறன்நோக்கிப்
புன்சொல் உரைப்பான் பொறை.

190.

ஏதிலார் குற்றம்போல் தங்குற்றங் காண்கிற்பின்
தீதுண்டோ மன்னும் உயிர்க்கு.

20. பயனில சொல்லாமை (Verse 191–200)

191.

பல்லார் முனியப் பயனில சொல்லுவான்
எல்லாரும் எள்ளப் படும்.

192.

பயனில பல்லார்முன் சொல்லல் நயனில
நட்டார்கண் செய்தலிற் றீது.

193.

நயனிலன் என்பது சொல்லும் பயனில
பாரித் துரைக்கும் உரை.

194.

நயன்சாரா நன்மையின் நீக்கும் பயன்சாராப்
பண்பில்சொல் பல்லா ரகத்து.

195.

சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும் பயனில
நீர்மை யுடையார் சொலின்.

196.

பயனில் சொல் பாராட்டு வானை மகன்எனல்
மக்கட் பதடி யெனல்.

197.

நயனில சொல்லினுஞ் சொல்லுக சான்றோர்
பயனில சொல்லாமை நன்று.

198.

அரும்பயன் ஆயும் அறிவினார் சொல்லார்
பெரும்பயன் இல்லாத சொல்.

199.

பொருள்தீர்ந்த பொச்சாந்துஞ் சொல்லார் மருள்தீர்ந்த
மாசறு காட்சி யவர்.

200.

சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய சொல்லற்க
சொல்லிற் பயனிலாச் சொல்.

21. தீவினையச்சம் (Verse 201–210)

201.

தீவினையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்
தீவினை என்னும் செருக்கு.

202.

தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை
தீயினும் அஞ்சப் படும்.

203.

அறிவினுள் எல்லாந் தலையென்ப தீய
செறுவார்க்கும் செய்யா விடல்.

204.

மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க சூழின்
அறஞ்சூழம் சூழ்ந்தவன் கேடு.

205.

இலன் என்று தீயவை செய்யற்க செய்யின்
இலனாகும் மற்றும் பெயர்த்து.

206.

தீப்பால தான்பிறர்கண் செய்யற்க நோய்ப்பால
தன்னை அடல்வேண்டா தான்.

207.

எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை
வீயாது பின்சென்று அடும்.

208.

தீயவை செய்தார் கெடுதல் நிழல்தன்னை
வீயாது அஇஉறைந் தற்று.

209.

தன்னைத்தான் காதல னாயின் எனைத்தொன்றும்
துன்னற்க தீவினைப் பால்.

210.

அருங்கேடன் என்பது அறிக மருங்கோடித்
தீவினை செய்யான் எனின்.

22. ஒப்புரவறிதல் (Verse 211–220)

211.

கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு மாரிமாட்டு
என் ஆற்றுங் கொல்லோ உலகு.

212.

தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.

213.

புத்தே ளுலகத்தும் ஈண்டும் பெறலரிதே
ஒப்புரவின் நல்ல பிற.

214.

ஒத்த தறவோன் உயிர்வாழ்வான் மற்றையான்
செத்தாருள் வைக்கப் படும்.

215.

ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம்
பேரறி வாளன் திரு.

216.

பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்
நயனுடை யான்கண் படின்.

217.

மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்.

218.

இடனில் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார்
கடனறி காட்சி யவர்.

219.

நயனுடையான் நல்கூர்ந்தா னாதல் செயும்நீர
செய்யாது அமைகலா வாறு.

220.

ஒப்புரவி னால்வரும் கேடெனின் அஃதொருவன்
விற்றுக்கோள் தக்க துடைத்து.

23. ஈகை (Verse 221–230)

221.

வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம்
குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.

222.

நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம்
இல்லெனினும் ஈதலே நன்று.

223.

இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல்
குலனுடையான் கண்ணே யுள.

224.

இன்னாது இரக்கப் படுதல் இரந்தவர்
இன்முகங் காணும் அளவு.

225.

ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல் அப்பசியை
மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின்.

226.

அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்
பெற்றான் பொருள்வைப் புழி.

227.

பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும்
தீப்பிணி தீண்டல் அரிது.

228.

ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை
வைத்திழக்கும் வன்க ணவர்.

229.

இரத்தலின் இன்னாது மன்ற நிரப்பிய
தாமே தமியர் உணல்.

230.

சாதலின் இன்னாத தில்லை இனிததூஉம்
ஈதல் இயையாக் கடை.

24. புகழ் (Verse 231–240)

231.

ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது
ஊதியம் இல்லை உயிர்க்கு.

232.

உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம் இரப்பார்க்கொன்று
ஈவார்மேல் நிற்கும் புகழ்.

233.

ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால்
பொன்றாது நிற்பதொன் றில்.

234.

நிலவரை நீள்புகழ் ஆற்றின் புலவரைப்
போற்றாது புத்தேள் உலகு.

235.

நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும்
வித்தகர்க் கல்லால் அரிது.

236.

தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.

237.

புகழ்பட வாழாதார் தந்நோவார் தம்மை
இகழ்வாரை நோவது எவன்?

238.

வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லாம் இசையென்னும்
எச்சம் பெறாஅ விடின்.

239.

வசையிலா வண்பயன் குன்றும் இசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்.

240.

வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய
வாழ்வாரே வாழா தவர்.

25. அருளுடைமை (Verse 241–250)

241.

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

242.

நல்லாற்றாள் நாடி அருளாள்க பல்லாற்றால்
தேரினும் அஃதே துணை.

243.

அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்த
இன்னா உலகம் புகல்.

244.

மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க் கு இல்லென்ப
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை.

245.

அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை வளிவழங்கும்
மல்லன்மா ஞாலங் கரி.

246.

பொருள்நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் அருள்நீங்கி
அல்லவை செய்தொழுகு வார்.

247.

அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை பொருளில்லார்க்கு
இவ்வுலகம் இல்லாகி யாங்கு.

248.

பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால் அருளற்றார்
அற்றார்மற் றாதல் அரிது.

249.

தெருளாதான் மெய்ப்பொருள் கண்டற்றால் தேரின்
அருளாதான் செய்யும் அறம்.

250.

வலியார்முன் தன்னை நினைக்க தான் தன்னின்
மெலியார்மேல் செல்லு மிடத்து.

26. புலான்மறுத்தல் (Verse 251–260)

251.

தன்னூன் பெருக்கற்குத் தான்பிறிது ஊனுண்பான்
எங்ஙனம் ஆளும் அருள்?

252.

பொருளாட்சி போற்றாதார்க்கு இல்லை அருளாட்சி
ஆங்கில்லை ஊன்தின் பவர்க்கு.

253.

படைகொண்டார் நெஞ்சம்போல் நன்னூக்காது ஒன்றன்
உடல்சுவை உண்டார் மனம்.

254.

அருளல்லது யாதெனின் கொல்லாமை கோறல்
பொஅருளல்லது அவ்வூன் தினல்.

255.

உண்ணாமை உள்ளது உயிர்நிலை ஊனுண்ண
அண்ணாத்தல் செய்யாது அளறு.

256.

தினற்பொருட்டால் கொல்லாது உலகெனின் யாரும்
விலைப்பொருட்டால் ஊன்றருவா ரில்.

257.

உண்ணாமை வேண்டும் புலாஅல் பிறிதொன்றன்
புண்ணது உணர்வார்ப் பெறின்.

258.

செயிரின் தலைப்பிரிந்த காட்சியார் உண்ணார்
உயிரின் தலைப்பிரிந்த ஊன்.

259.

அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்
உயிர்செகுத் துண்ணாமை நன்று.

260.

கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக் கைகூப்பி
எல்லா உயிருந் தொழும்.

27. தவம் (Verse 261–270)

261.

உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை
அற்றே தவத்திற் குரு.

262.

தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும் அதனை
அஃதிலார் மேற்கொள் வது.

263.

துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி மறந்தார்கொல்
மற்றை யவர்கள் தவம்.

264.

ஒன்னார்த் தெறலும் உவந்தாரை ஆக்கலும்
எண்ணின் தவத்தான் வரும்.

265.

வேண்டிய வேண்டியாங் கெய்தலால் செய்தவம்
ஈண்டு முயலப் படும்.

266.

தவஞ் செய்வார் தங்கருமஞ் செய்வார்மற் றல்லார்
அவஞ்செய்வார் ஆசையுட் பட்டு.

267.

சுடச்சுடரும் பொன்போல் ஒளிவிடும் துன்பஞ்
சுடச்சுட நோற்கிற் பவர்க்கு.

268.

தன்னுயிர் தான்அறப் பெற்றானை ஏனைய
மன்னுயி ரெல்லாந் தொழும்.

269.

கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும் நோற்றலின்
ஆற்றல் தலைப்பட் டவர்க்குல்.

270.

இலர்பல ராகிய காரணம் நோற்பார்
சிலர்பலர் நோலா தவர்.

28. கூடாவொழுக்கம் (Verse 271–280)

271.

வஞ்ச மனத்தான் படிற்றொழுக்கம் பூதங்கள்
ஐந்தும் அகத்தே நகும்.

272.

வானுயர் தோற்றம் எவன்செய்யும் தன்னெஞ்சம்
தான்அறி குற்றப் படின்.

273.

வலியில் நிலைமையான் வல்லுருவம் பெற்றம்
புலியின்தோல் போர்த்துமேய்ந் தற்று.

274.

தவமறைந்து அல்லவை செய்தல் புதல்மறைந்து
வேட்டுவன் புள்சிமிழ்த் தற்று.

275.

பற்றற்றேம் என்பார் படிற்றொழுக்கம் எற்றெற்றென்று
ஏதம் பலவுந் தரும்.

276.

நெஞ்சின் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து
வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்.

277.

புறங்குன்றி கண்டனைய ரேனும் அகங்குன்றி
முக்கிற் கரியார் உடைத்து.

278.

மனத்தது மாசாக மாண்டார் நீராடி
மறைந்தொழுகு மாந்தர் பலர்.

279.

கணைகொடிது யாழ்கோடு செவ்விதுஆங் கன்ன
வினைபடு பாலால் கொளல்.

280.

மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்
பழித்தது ஒழித்து விடின்.

29. கள்ளாமை (Verse 281–290)

281.

எள்ளாமை வேண்டுவான் என்பான் எனைத்தொன்றும்
கள்ளாமை காக்கதன் நெஞ்சு.

282.

உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே பிறன்பொருளைக்
கள்ளத்தால் கள்வேம் எனல்.

283.

களவினால் ஆகிய ஆக்கம் அளவிறந்து
ஆவது போலக் கெடும்.

284.

களவின்கண் கன்றிய காதல் விளைவின்கண்
வீயா விழுமம் தரும்.

285.

அருள்கருதி அன்புடைய ராதல் பொருள்கருதிப்
பொச்சாப்புப் பார்ப்பார்கண் இல்.

286.

அளவின்கண் நின்றொழுகல் ஆற்றார் களவின்கண்
கன்றிய காத லவர்.

287.

களவென்னும் காரறி வாண்மை அளவென்னும்
ஆற்றல் புரிந்தார்கண்ட இல்.

288.

அளவறிந்தார் நெஞ்சத் தறம்போல நிற்கும்
களவறிந்தார் நெஞ்சில் கரவு.

289.

அளவல்ல செய்தாங்கே வீவர் களவல்ல
மற்றைய தேற்றா தவர்.

290.

கள்வார்க்குத் தள்ளும் உயிர்நிலை கள்ளார்க்குத்
தள்ளாது புத்தே ளுலகு.

30. வாய்மை (Verse 291–300)

291.

வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்
தீமை இலாத சொலல்.

292.

பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கும் எனின்.

293.

தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.

294.

உள்ளத்தாற் பொய்யா தொழுகின் உலகத்தார்
உள்ளத்து ளெல்லாம் உளன்.

295.

மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் தவத்தொடு
தானஞ்செய் வாரின் தலை.

296.

பொய்யாமை அன்ன புகழில்லை எய்யாமை
எல்லா அறமுந் தரும்.

297.

பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் அறம்பிற
செய்யாமை செய்யாமை நன்று.

298.

புறள்தூய்மை நீரான் அமையும் அகந்தூய்மை
வாய்மையால் காணப் படும்.

299.

எல்லா விளக்கும் விளக்கல்ல சான்றோர்க்குப்
பொய்யா விளக்கே விளக்கு.

300.

யாமெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும்
வாய்மையின் நல்ல பிற.

31. வெகுளாமை (Verse 301–310)

301.

செல்லிடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான் அல்லிடத்துக்
காக்கின்என் காவாக்கால் என்?

302.

செல்லா இடத்துச் சினந்தீது செல்லிடத்தும்
இல்அதனின் தீய பிற.

303.

மறத்தல் வெகுளியை யார்மாட்டும் தீய
பிறத்தல் அதனான் வரும்.

304.

நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின்
பகையும் உளவோ பிற.

305.

தன்னைத்தான் காக்கின் சினங்காக்க காவாக்கால்
தன்னையே கொல்லுஞ் சினம்.

306.

சினமென்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி இனமென்னும்
ஏமப் புணையைச் சுடும்.

307.

சினத்தைப் பொருளென்று கொண்டவன் கேடு
நிலத்தறைந்தான் கைபிழையா தற்று.

308.

இணர்எரி தோய்வன்ன இன்னா செயினும்
புணரின் வெகுளாமை நன்று.

309.

உள்ளிய தெல்லாம் உடனெய்தும் உள்ளத்தால்
உள்ளான் வெகுளி எனின்.

310.

இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தைத்
துறந்தார் துறந்தார் துணை.

32. இன்னாசெய்யாமை (Verse 311–320)

311.

சிறப்பீனும் செல்வம் பெறினும் பிறர்க்கு இன்னா
செய்யாமை மாசற்றார் கோள்.

312.

கறுத்துஇன்னா செய்தவக் கண்ணும் மறுத்தின்னா
செய்யாமை மாசற்றார் கோள்.

313.

செய்யாமல் செற்றார்க்கும் இன்னாத செய்தபின்
உய்யா விழுமந் தரும்.

314.

இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயஞ் செய்து விடல்.

315.

அறிவினான் ஆகுவ துண்டோ பிறிதின்நோய்
தந்நோய்போல் போற்றாக் கடை.

316.

இன்னா எனத்தான் உணர்ந்தவை துன்னாமை
வேண்டும் பிறன்கண் செயல்.

317.

எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம்
மாணாசெய் யாமை தலை.

318.

தன்னுயிர்ககு ஏன்னாமை தானறிவான் என்கொலோ
மன்னுயிர்க்கு இன்னா செயல்.

319.

பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கு இன்னா
பிற்பகல் தாமே வரும்.

320.

நோயெல்லாம் நோய்செய்தார் மேலவாம் நோய்செய்யார்
நோயின்மை வேண்டு பவர்.

33. கொல்லாமை (Verse 321–330)

321.

அறவினை யாதெனின் கொல்லாமை கோறல்
பிறவினை எல்லாந் தரும்.

322.

பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்
தொகுத்தவற்றுள் எல்லாந் தலை.

323.

ஒன்றாக நல்லது கொல்லாமை மற்றதன்
பின்சாரப் பொய்யாமை நன்று.

324.

நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்
கொல்லாமை சூழும் நெறி.

325.

நிலைஅஞ்சி நீத்தாருள் எல்லாம் கொலைஅஞ்சிக்
கொல்லாமை சூழ்வான் தலை.

326.

கொல்லாமை மேற்கொண் டொழுகுவான் வாழ்நாள்மேல்
செல்லாது உயிருண்ணுங் கூற்று.

327.

தன்னுயிர் நீப்பினும் செய்யற்க தான்பிறிது
இன்னுயிர் நீக்கும் வினை.

328.

நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினும் சான்றோர்க் குக்
கொன்றாகும் ஆக்கங் கடை.

329.

கொலைவினைய ராகிய மாக்கள் புலைவினையர்
புன்மை தெரிவா ரகத்து.

330.

உயிர் உடம்பின் நீக்கியார் என்ப செயிர் உடம்பின்
செல்லாத்தீ வாழ்க்கை யவர்.

34. நிலையாமை (Verse 331–340)

331.

நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
புல்லறி வாண்மை கடை.

332.

கூத்தாட்டு அவைக் குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்
போக்கும் அதுவிளிந் தற்று.

333.

அற்கா இயல்பிற்றுச் செல்வம் அதுபெற்றால்
அற்குப ஆங்கே செயல்.

334.

நாளென ஒன்றுபோற் காட்டி உயிர் ஈரும்
வாளது உணர்வார்ப் பெறின்.

335.

நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை
மேற்சென்று செய்யப் படும்

336.

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்துஇவ் வுலகு.

337.

ஒருபொழுதும் வாழ்வது அறியார் கருதுப
கோடியும் அல்ல பல.

338.

குடம்பை தனித்து ஒழியப் புள்பறந் தற்றே
உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு.

339.

உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு.

340.

புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்
துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு.

35. துறவு (Verse 341–350)

341.

யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்.

342.

வேண்டின் உண் டாகத் துறக்க துறந்தபின்
ஈண்டுஇயற் பால பல.

343.

அடல்வேண்டும் ஐந்தன் புலத்தை விடல்வேண்டும்
வேண்டிய வெல்லாம் ஒருங்கு.

344.

இயல்பாகும் நோன்பிற்கொன்று இன்மை உடைமை
மயலாகும் மற்றும் பெயர்த்து.

345.

மற்றும் தொடர்ப்பாடு எவன்கொல் பிறப்பறுக்கல்
உற்றார்க்கு உடம்பும் மிகை.

346.

யான் எனது என்னும் செருக்கு அறுப்பான் வானோர்க்கு
உயர்ந்த உலகம் புகும்.

347.

பற்றி விடாஅ இடும்பைகள் பற்றினைப்
பற்றி விடாஅ தவர் க்கு.

348.

தலைப்பட்டார் தீரத் துறந்தார் மயங்கி
வலைப்பட்டார் மற்றை யவர்.

349.

பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும் மற்று
நிலையாமை காணப் படும்.

350.

பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்
பற்றுக பற்று விடற்கு.

36. மெய்யுணர்தல் (Verse 351–360)

351.

பொருளல்ல வற்றைப் பொருளென்று உணரும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு.

352.

இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி
மாசறு காட்சி யவர்க்கு.

353.

ஐயத்தின் நீங்கித் தெளிந்தார்க்கு வையத்தின்
வானம் நணிய துடைத்து.

354.

ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
மெய்யுணர்வு இல்லா தவர்க்கு.

355.

எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.

356.

கற்றீண்டு மெய்ப்பொருள் கண்டார் தலைப்படுவர்
மற்றீண்டு வாரா நெறி.

357.

ஓர்த்துள்ளம் உள்ளது உணரின் ஒருதலையாப்
பேர்த்துள்ள வேண்டா பிறப்பு.

358.

பிறப்பென்னும் பேதைமை நீங்கச் சிறப்பென்னும்
செம்பொருள் காண்பது அறிவு.

359.

சார்புணர்ந்து சார்பு கெடஒழுகின் மற்றழித்துச்
சார்தரா சார்தரு நோய்.

360.

காமம் வெகுளி மயக்கம் இம்மூன்றன்
நாமம் கெடக்கெடும் நோய்.

37. அவாவறுத்தல் (Verse 361–370)

361.

அவாஎன்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ் ஞான்றும்
தவாஅப் பிறப்பீனும் வித்து.

362.

வேண்டுங்கால் வேண்டும் பிறவாமை மற்றது
வேண்டாமை வேண்ட வரும்.

363.

வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை
ஆண்டும் அஃதொப்பது இல்.

364.

தூஉய்மை என்பது அவாவின்மை மற்றது
வாஅய்மை வேண்ட வரும்.

365.

அற்றவர் என்பார் அவாஅற்றார் மற்றையார்
அற்றாக அற்றது இலர்.

366.

அஞ்சுவ தோரும் அறனே ஒருவனை
வஞ்சிப்ப தோரும் அவா.

367.

அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின் தவாவினை
தான்வேண்டு மாற்றான் வரும்.

368.

அவாஇல்லார்க் கில்லாகுந் துன்பம் அஃதுண்டேல்
தவாஅது மேன்மேல் வரும்.

369.

இன்பம் இடையறா தீண்டும் அவாவென்னும்
துன்பத்துள் துன்பங் கெடின்.

370.

ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே
பேரா இயற்கை தரும்.

38. ஊழ் (Verse 371–380)

371.

ஆகூழால் தோன்றும் அசைவின்மை கைப்பொருள்
போகூழால் தோன்றும் மடி.

372.

பேதைப் படுக்கும் இழவூழ் அறிவகற்றும்
ஆகலூழ் உற்றக் கடை.

373.

நுண்ணிய நூல்பல கற்பினும் மற்றுந்தன்
உண்மை யறிவே மிகும்.

374.

இருவேறு உலகத்து இயற்கை திருவேறு
தெள்ளிய ராதலும் வேறு.

375.

நல்லவை எல்லாஅந் தீயவாம் தீயவும்
நல்லவாம் செல்வம் செயற்கு.

376.

பரியினும் ஆகாவாம் பாலல்ல உய்த்துச்
சொரியினும் போகா தம.

377.

வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி
தொகுத்தார்க்கு துய்த்தல் அரிது.

378.

துறப்பார்மன் துப்புர வில்லார் உறற்பால
ஊட்டா கழியு மெனின்.

379.

நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால்
அல்லற் படுவ தெவன்?

380.

ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினுந் தான்முந் துறும்.

Buch II – Gesellschaft, Verantwortung und Wohlstand – Poruṭpāl

39. இறைமாட்சி (Verse 381–390)

381.

படைகுடி கூழ்அமைச்சு நட்பரண் ஆறும்
உடையான் அரசருள் ஏறு.

382.

அஞ்சாமை ஈகை அறிவூக்கம் இந்நான்கும்
எஞ்சாமை வேந்தர்க் கியல்பு.

383.

தூங்காமை கல்வி துணிவுடைமை இம்மூன்றும்
நீங்கா நிலனான் பவர்க்கு.

384.

அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்கா
மானம் உடைய தரசு.

385.

இயற்றலும் ஈட்டலுங் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்ல தரசு.

386.

காட்சிக் கெளியன் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனேல்
மீக்கூறும் மன்னன் நிலம்

387.

இன்சொலால் ஈத்தளிக்க வல்லார்க்குத் தன்சொலால்
தான்கண் டனைத்திவ் வுலகு.

388.

முறைசெய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்கு
இறையென்று வைக்கப் படும்.

389.

செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்
கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு.

390.

கொடையளி செங்கோல் குடியோம்பல் நான்கும்
உடையானாம் வேந்தர்க் கொளி.

40. கல்வி (Verse 391–400)

391.

கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக.

392.

எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண் டும்
கண்ணென்ப வாழும் உயிர்க்கு.

393.

கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு
புண்ணுடையர் கல்லா தவர்.

394.

உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்
அனைத்தே புலவர் தொழில்.

395.

உடையார்முன் இல்லார்போல் ஏக்கற்றுங் கற்றார்
கடையரே கல்லா தவர்.

396.

தொட்டனைத் தூறும் மணற்கேணி மாந்தர்க்குக்
கற்றனைத் தூறும் அறிவு.

397.

யாதானும் நாடாமால் ஊராமால் என்னொருவன்
சாந்துணையுங் கல்லாத வாறு.

398.

ஒருமைக்கண் தான் கற்ற கல்வி ஒருவற்கு
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து.

399.

தாமின் புறுவது உலகின் புறக் கண்டு
காமுறுவர் கற்றறிந் தார்.

400.

கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி யொருவற்கு
மாடல்ல மற்றை யவை.

41. கல்லாமை (Verse 401–410)

401.

அரங்கின்றி வட்டாடி யற்றே நிரம்பிய
நூலின்றிக் கோட்டி கொளல்.

402.

கல்லாதான் சொற்கா முறுதல் முலையிரண்டும்
இல்லாதாள் பெண்காமுற் றற்று.

403.

கல்லா தவரும் நனிநல்லர் கற்றார்முன்
சொல்லா திருக்கப் பெறின்.

404.

கல்லாதான் ஒட்பம் கழியநன் றாயினும்
கொள்ளார் அறிவுடை யார்.

405.

கல்லா ஒருவன் தகைமை தலைப்பெய்து
சொல்லாடச் சோர்வு படும்.

406.

உளரென்னும் மாத்திரையர் அல்லால் பயவாக்
களரனையர் கல்லா தவர்.

407.

நுண்மாண் நுழைபுலம் இல்லான் எழில்நலம்
மண்மாண் புனைபாவை யற்று.

408.

நல்லார்கண் பட்ட வறுமையின் இன்னாதே
கல்லார்கண் பட் ட திரு.

409.

மேற்பிறந்தா ராயினும் கல்லாதார் கீழ்ப்பிறந்தும்
கற்றார் அனைத்திலர் பாடு.

410.

விலங்கொடு மக்கள் அனையர் இலங்குநூல்
கற்றாரோடு ஏனை யவர்.

42. கேள்வி (Verse 411–420)

411.

செல்வத்துட் செல்வஞ் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம்
செல்வத்து ளெல்லாந் தலை.

412.

செவுக்குண வில்லாத போழ்து சிறிது
வயிற்றுக்கும் ஈயப் படும்.

413.

செவியுணவிற் கேள்வி யுடையார் அவியுணவின்
ஆன்றாரோ டொப்பர் நிலத்து.

414.

கற்றில னாயினுங் கேட்க அஃதொருவற்கு
ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை.

415.

இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே
ஒழுக்க முடையார்வாய்ச் சொல்.

416.

எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும்
ஆன்ற பெருமை தரும்.

417.

பிழைத் துணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லா ரிழைத்துணர்ந்
தீண்டிய கேள்வி யவர்.

418.

கேட்பினுங் கேளாத் தகையவே கேள்வியால்
தோட்கப் படாத செவி.

419.

நுணங்கிய கேள்விய ரல்லார் வணங்கிய
வாயின ராதல் அரிது.

420.

செவியிற் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள்
அவியினும் வாழினும் என்?

43. அறிவுடைமை (Verse 421–430)

421.

அறிவற்றங் காக்குங் கருவி செறுவார்க்கும்
உள்ளழிக்க லாகா அரண்.

422.

சென்ற இடத்தால் செலவிடா தீதொரீஇ
நன்றின்பால் உய்ப்ப தறிவு.

423.

எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.

424.

எண்பொருள வாகச் செலச்சொல்லித் தான்பிறர்வாய்
நுண்பொருள் காண்ப தறிவு.

425.

உலகம் தழீஇய தொட்பம் மலர்தலும்
கூம்பலும் இல்ல தறிவு.

426.

எவ்வ துறைவது உலகம் உலகத்தோடு
அவ்வ துறைவ தறிவு.

427.

அறிவுடையார் ஆவ தறிவார் அறிவிலார்
அஃதறி கல்லா தவர்.

428.

அஞ்சுவ தஞ்சாமை பேதைமை அஞ்சுவது
அஞ்சல் அறிவார் தொழில்.

429.

எதிரதாக் காக்கும் அறிவினார்க் கில்லை
அதிர வருவதோர் நோய்.

430.

அறிவுடையார் எல்லா முடையார் அறிவிலார்
என்னுடைய ரேனும் இலர்.

44. குற்றங்கடிதல் (Verse 431–440)

431.

செருக்குஞ் சினமும் சிறுமையும் இல்லார்
பெருக்கம் பெருமித நீர்த்து.

432.

இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா
உவகையும் ஏதம் இறைக்கு.

433.

தினைத்துணையாங் குற்றம் வரினும் பனைத்துணையாக்
கொள்வர் பழிநாணு வார்.

434.

குற்றமே காக்க பொருளாகக் குற்றமே
அற்றந் த்ரூஉம் பகை.

435.

வருமுன்னர்க் காவாதான் வாழ்க்கை எரிமுன்னர்
வைத்தூறு போலக் கெடும்.

436.

தன்குற்றம் நீக்கிப் பிறர்குற்றங் காண்கிற்பின்
என்குற்ற மாகும் இறைக்கு?

437.

செயற்பால செய்யா திவறியான் செல்வம்
உயற்பால தன்றிக் கெடும்.

438.

பற்றுள்ளம் என்னும் இவறன்மை எற்றுள்ளும்
எண்ணப் படுவதொன் றன்று.

439.

வியவற்க எஞ்ஞான்றும் தன்னை நயவற்க
நன்றி பயவா வினை.

440.

காதல காதல் அறியாமை உய்க்கிற்பின்
ஏதில ஏதிலார் நூல்.

45. பெரியாரைத் துணைக்கோடல் (Verse 441–450)

441.

அறனறிந்து மூத்த அறிவுடையார் கேண்மை
திறனறிந்து தேர்ந்து கொளல்.

442.

உற்றநோய் நீக்கி உறாஅமை முற்காக்கும்
பெற்றியார்ப் பேணிக் கொளல்.

443.

அரியவற்று ளெல்லாம் அரிதே பெரியாரைப்
பேணித் தமராக் கொளல்.

444.

தம்மிற் பெரியார் தமரா ஒழுகுதல்
வன்மையு ளெல்லாந் தலை.

445.

சூழ்வார்கண் ணாக ஒழுகலான் மன்னவன்
சூழ்வாரைக் சூழ்ந்து கொளல்.

446.

தக்கா ரினத்தனாய்த் தானொழுக வல்லானைச்
செற்றார் செயக்கிடந்த தில்.

447.

இடிக்குந் துணையாரை யாள்வரை யாரே
கெடுக்குந் தகைமை யவர்.

448.

இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன்
கெடுப்பா ரிலானுங் கெடும்.

449.

முதலிலார்க்கு ஊதிய மில்லை மதலையாஞ்
சார்பிலார்க் கில்லை நிலை.

450.

பல்லார் பகை கொளலிற் பத்தடுத்த தீமைத்தே
நல்லார் தொடர்கை விடல்.

46. சிற்றினஞ்சேராமை (Verse 451–460)

451.

சிற்றினம் அஞ்சும் பெருமை சிறுமைதான்
சுற்றமாச் சூழ்ந்து விடும்.

452.

நிலத்தியல்பால் நீர்திரிந் தற்றாகும் மாந்தர்க்கு
இனத்தியல்ப தாகும் அறிவு.

453.

மனத்தானாம் மாந்தர்க் குணர்ச்சி இனத்தானாம்
இன்னான் எனப்படுஞ் சொல்.

454.

மனத்து ளதுபோலக் காட்டி ஒருவற்கு
இனத்துள தாகும் அறிவு.

455.

மனந்தூய்மை செய்வினை தூய்மை இரண்டும்
இனந்தூய்மை தூவா வரும்.

456.

மனந்தூயார்க் கெச்சம்நன் றாகும் இனந்தூயார்க்கு
இல்லைநன் றாகா வினை.

457.

மனநலம் மன்னுயிர்க் காக்கம் இனநலம்
எல்லாப் புகழும் தரும்.

458.

மனநலம் நன்குடைய ராயினும் சான்றோர்க்கு
இனநலம் ஏமாப் புடைத்து.

459.

மனநலத்தின் ஆகும் மறுமைமற் றஃதும்
இனநலத்தின் ஏமாப் புடைத்து.

460.

நல்லினத்தி னூங்குந் துணையில்லை தீயினத்தின்
அல்லற் படுப்பதூஉம் இல்.

47. தெரிந்துசெயல்வகை (Verse 461–470)

461.

அழிவதூஉம் ஆவதூஉம் ஆகி வழிபயக்கும்
ஊதியமும் சூழ்ந்து செயல்.

462.

தெரிந்த இனத்தொடு தேர்ந்தெண்ணிச் செய்வார்க்கு
அரும்பொருள் யாதொன்றும் இல்

463.

ஆக்கம் கருதி முதலிழக்கும் செய்வினை
ஊக்கார் அறிவுடை யார்.

464.

தெளிவி லதனைத் தொடங்கார் இளிவென்னும்
ஏதப்பாடு அஞ்சு பவர்.

465.

வகையறச் சூழா தெழுதல் பகைவரைப்
பாத்திப் படுப்பதோ ராறு.

466.

செய்தக்க அல்ல செயக் கெடும் செய்தக்க
செய்யாமை யானுங் கெடும்.

467.

எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு.

468.

ஆற்றின் வருந்தா வருத்தம் பலர்நின்று
போற்றினும் பொத்துப் படும்.

469.

நன்றாற்ற லுள்ளுந் தவுறுண்டு அவரவர்
பண்பறிந் தாற்றாக் கடை.

470.

எள்ளாத எண்ணிச் செயல்வேண்டும் தம்மோடு
கொள்ளாத கொள்ளாது உலகு.

48. வலியறிதல் (Verse 471–480)

471.

வினைவலியும் தன்வலியும் மாற்றான் வலியும்
துணைவலியும் தூக்கிச் செயல்.

472.

ஒல்வ தறிவது அறிந்ததன் கண்தங்கிச்
செல்வார்க்குச் செல்லாதது இல்.

473.

உடைத்தம் வலியறியார் ஊக்கத்தின் ஊக்கி
இடைக்கண் முரிந்தார் பலர்.

474.

அமைந்தாங் கொழுகான் அளவறியான் தன்னை
வியந்தான் விரைந்து கெடும்.

475.

பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும் அப்பண்டஞ்
சால மிகுத்துப் பெயின்.

476.

நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந் தூக்கின்
உயிர்க்கிறுதி ஆகி விடும்.

477.

ஆற்றின் அறவறிந்து ஈக அதுபொருள்
போற்றி வழங்கு நெறி.

478.

ஆகாறு அளவிட்டி தாயினுங் கேடில்லை
போகாறு அகலாக் கடை.

479.

அளவறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை உளபோல
இல்லாகித் தோன்றாக் கெடும்.

480.

உளவரை தூக்காத ஒப்புர வாண்மை
வளவரை வல்லைக் கெடும்.

49. காலமறிதல் (Verse 481–490)

481.

பகல்வெல்லும் கூகையைக் காக்கை இகல்வெல்லும்
வேந்தர்க்கு வேண்டும் பொழுது.

482.

பருவத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் திருவினைத்
தீராமை ஆர்க்குங் கயிறு.

483.

அருவினை யென்ப உளவோ கருவியான்
காலம் அறிந்து செயின்.

484.

ஞாலம் கருதினுங் கைகூடுங் காலம்
கருதி இடத்தாற் செயின்.

485.

காலம் கருதி இருப்பர் கலங்காது
ஞாலம் கருது பவர்.

486.

ஊக்க முடையான் ஒடுக்கம் பொருதகர்
தாக்கற்குப் பேருந் தகைத்து.

487.

பொள்ளென ஆங்கே புறம்வேரார் காலம்பார்த்து
உள்வேர்ப்பர் ஒள்ளி யவர்.

488.

செறுநரைக் காணின் சுமக்க இறுவரை
காணின் கிழக்காம் தலை.

489.

எய்தற் கரியது இயைந்தக்கால் அந்நிலையே
செய்தற் கரிய செயல்.

490.

கொக்கொக்க கூம்பும் பருவத்து மற்றதன்
குத்தொக்க சீர்த்த இடத்து.

50. இடனறிதல் (Verse 491–500)

491.

தொடங்கற்க எவ்வினையும் எள்ளற்க முற்றும்
இடங்கண்ட பின்அல் லது.

492.

முரண்சேர்ந்த மொய்ம்பி னவர்க்கும் அரண்சேர்ந்தாம்
ஆக்கம் பலவுந் தரும்.

493.

ஆற்றாரும் ஆற்றி அடுப இடனறிந்து
போற்றார்கண் போற்றிச் செயின்.

494.

எண்ணியார் எண்ணம் இழப்பர் இடனறிந்து
துன்னியார் துன்னிச் செயின்.

495.

நெடும்புனலுள் வெல்லும் முதலை அடும்புனலின்
நீங்கின் அதனைப் பிற.

496.

கடலோடா கால்வல் நெடுந்தேர் கடலோடும்
நாவாயும் ஓடா நிலத்து.

497.

அஞ்சாமை அல்லால் துணைவேண்டா எஞ்சாமை
எண்ணி இடத்தால் செயின்.

498.

சிறுபடையான் செல்லிடம் சேரின் உறுபடையான்
ஊக்கம் அழிந்து விடும்.

499.

சிறைநலனும் சீரும் இலரெனினும் மாந்தர்
உறைநிலத்தோடு ஒட்டல் அரிது.

500.

காலாழ் களரில் நரியடும் கண்ணஞ்சா
வேலாள் முகத்த களிறு.

51. தெரிந்துதெளிதல் (Verse 501–510)

501.

அறம்பொருள் இன்பம் உயிரச்சம் நான்கின்
திறந்தெரிந்து தேறப் படும்.

502.

குடிப்பிறந்து குற்றத்தின் நீங்கி வடுப்பரியும்
நாணுடையான் சுட்டே தெளிவு.

503.

அரியகற்று ஆசற்றார் கண்ணும் தெரியுங்கால்
இன்மை அரிதே வெளிறு.

504.

குணம்நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள்
மிகைநாடி மிக்க கொளல்.

505.

பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம்
கருமமே கட்டளைக் கல்.

506.

அற்றாரைத் தேறுதல் ஓம்புக மற்றவர்
பற்றிலர் நாணார் பழி.

507.

காதன்மை கந்தா அறிவறியார்த் தேறுதல்
பேதைமை எல்லாந் தரும்.

508.

தேரான் பிறனைத் தெளிந்தான் வழிமுறை
தீரா இடும்பை தரும்.

509.

தே றற்க யாரையும் தேராது தேர்ந்தபின்
தேறுக தேறும் பொருள்.

510.

தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவும்
தீரா இடும்பை தரும்.

52. தெரிந்துவினையாடல் (Verse 511–520)

511.

நன்மையும் தீமையும் நாடி நலம்புரிந்த
தன்மையான் ஆளப் படும்.

512.

வாரி பெருக்கி வளம்படுத்து உற்றவை
ஆராய்வான் செய்க வினை.

513.

அன்பறிவு தேற்றம் அவாவின்மை இந்நான்கும்
நன்குடையான் கட்டே தெளிவு.

514.

எனைவகையான் தேறியக் கண்ணும் வினைவகையான்
வேறாகும் மாந்தர் பலர்.

515.

அறிந்தாற்றிச் செய்கிற்பாற்கு அல்லால் வினைதான்
சிறந்தானென்று ஏவற்பாற் றன்று.

516.

செய்வானை நாடி வினைநாடிக் காலத்தோடு
எய்த உணர்ந்து செயல்.

517.

இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடல்.

518.

வினைக் குரிமை நாடிய பின்றை அவனை
அதற்குரிய னாகச் செயல்.

519.

வினைக்கண் வினையுடையான் கேண்மைவே றாக
நினைப்பானை நீங்கும் திரு.

520.

நாடோ றும் நாடுக மன்னன் வினைசெய்வான்
கோடாமை கோடா துலகு.

53. சுற்றந்தழால் (Verse 521–530)

521.

பற்றற்ற கண்ணும் பழைமைபா ராட்டுதல்
சுற்றத்தார் கண்ணே உள.

522.

விருப்பறாச் சுற்றம் இயையின் அருப்பறா
ஆக்கம் பலவும் தரும்.

523.

அளவளா வில்லாதான் வாழ்க்கை குளவளாக்
கோடின்றி நீர்நிறைந் தற்று.

524.

சுற்றத்தால் சுற்றப் படஒழுகல் செல்வந்தான்
பெற்றத்தால் பெற்ற பயன்.

525.

கொடுத்தலும் இன்சொலும் ஆற்றின் அடுக்கிய
சுற்றத்தால் சுற்றப் படும்.

526.

பெருங்கொடையான் பேணான் வெகுளி அவனின்
மருங்குடையார் மாநிலத்து இல்.

527.

காக்கை கரவா கரைந்துண்ணும் ஆக்கமும்
அன்னநீ ரார்க்கே உள.

528.

பொதுநோக்கான் வேந்தன் வரிசையா நோக்கின்
அதுநோக்கி வாழ்வார் பலர்.

529.

தமராகிக் தற்றுறந்தார் சுற்றம் அமராமைக்
காரணம் இன்றி வரும்.

530.

உழைப்பிரிந்து காரணத்தின் வந்தானை வேந்தன்
இழைத் திருந்து எண்ணிக் கொளல்.

54. பொச்சாவாமை (Verse 531–540)

531.

இறந்த வெகுளியின் தீதே சிறந்த
உவகை மகிழ்ச்சியிற் சோர்வு.

532.

பொச்சாப்புக் கொல்லும் புகழை அறிவினை
நிச்ச நிரப்புக் கொன் றாங்கு.

533.

பொச்சாப்பார்க் கில்லை புகழ்மை அதுஉலகத்து
எப்பால்நூ லோர்க்கும் துணிவு.

534.

அச்ச முடையார்க்கு அரணில்லை ஆங்கில்லை
பொச்சாப் புடையார்க்கு நன்கு.

535.

முன்னுறக் காவாது இழுக்கியான் தன்பிழை
பின்னூறு இரங்கி விடும்.

536.

இழுக்காமை யார்மாட்டும் என்றும் வழுக்காமை
வாயின் அதுவொப்பது இல்.

537.

அரியஎன்று ஆகாத இல்லைபொச் சாவாக்
கருவியால் போற்றிச் செயின்.

538.

புகழ்ந்தவை போற்றிச் செயல்வேண்டும் செய்யாது
இகழ்ந்தார்க்கு எழுமையும் இல்.

539.

இகழ்ச்சியின் கெட்டாரை உள்ளுக தாந்தம்
மகிழ்ச்சியின் மைந்துறும் போழ்து.

540.

உள்ளியது எய்தல் எளிதுமன் மற்றுந்தான்
உள்ளியது உள்ளப் பெறின்.

55. செங்கோன்மை (Verse 541–550)

541.

ஓர்ந்துகண் ணோடாது இறைபுரிந்து யார்மாட்டும்
தேர்ந்துசெய் வஃதே முறை.

542.

வானோக்கி வாழும் உலகெல்லாம் மன்னவன்
கோல் நோக்கி வாழுங் குடி.

543.

அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய்
நின்றது மன்னவன் கோல்.

544.

குடிதழீஇக் கோலோச்சும் மாநில மன்னன்
அடிதழீஇ நிற்கும் உலகு.

545.

இயல்புளிக் கோலோச்சும் மன்னவன் நாட்ட
பெயலும் விளையுளும் தொக்கு.

546.

வேலன்று வென்றி தருவது மன்னவன்
கோலதூஉங் கோடா தெனின்.

547.

இறைகாக்கும் வையகம் எல்லாம் அவனை
முறைகாக்கும் முட்டாச் செயின்.

548.

எண்பதத்தான் ஓரா முறைசெய்யா மன்னவன்
தண்பதத்தான் தானே கெடும்.

549.

குடிபுறங் காத்தோம்பிக் குற்றம் கடிதல்
வடுவன்று வேந்தன் தொழில்.

550.

கொலையிற் கொடியாரை வேந்தொறுத்தல் பைங்கூழ்
களைகட் டதனொடு நேர்.

56. கொடுங்கோன்மை (Verse 551–560)

551.

கொலைமேற்கொண் டாரிற் கொடிதே அலைமேற்கொண்டு
அல்லவை செய்தொழுகும் வேந்து.

552.

வேலொடு நின்றான் இடுவென் றதுபோலும்
கோலொடு நின்றான் இரவு.

553.

நாடொறும் நாடி முறைசெய்யா மன்னவன்
நாடொறும் நாடு கெடும்.

554.

கூழுங் குடியும் ஒருங்கிழக்கும் கோல்கோடிச்
சூழாது செய்யும் அரசு.

555.

அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண் ணீரன்றே
செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை

556.

மன்னர்க்கு மன்னுதல் செங்கோன்மை அஃதின்றேல்
மன்னாவாம் மன்னர்க் கொளி.

557.

துளியின்மை ஞாலத்திற்கு எற்றற்றே வேந்தன்
அளியின்மை வாழும் உயிர்க்கு.

558.

இன்மையின் இன்னாது உடைமை முறைசெய்யா
மன்னவன் கோற்கீழ்ப் படின்.

559.

முறைகோடி மன்னவன் செய்யின் உறைகோடி
ஒல்லாது வானம் பெயல்.

560.

ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல்மறப்பர்
காவலன் காவான் எனின்.

57. வெருவந்தசெய்யாமை (Verse 561–570)

561.

தக்காங்கு நாடித் தலைச்செல்லா வண்ணத்தால்
ஒத்தாங்கு ஒறுப்பது வேந்து.

562.

கடிதோச்சி மெல்ல எறிக நெடிதாக்கம்
நீங்காமை வேண்டு பவர்.

563.

வெருவந்த செய்தொழுகும் வெங்கோல னாயின்
ஒருவந்தம் ஒல்லைக் கெடும்.

564.

இறைகடியன் என்றுரைக்கும் இன்னாச்சொல் வேந்தன்
உறைகடுகி ஒல்லைக் கெடும்.

565.

அருஞ்செவ்வி இன்னா முகத்தான் பெருஞ்செல்வம்
பேஎய்கண் டன்னது உடைத்து.

566.

கடுஞ்சொல்லன் கண்ணிலன் ஆயின் நெடுஞ்செல்வம்
நீடின்றி ஆங்கே கெடும்.

567.

கடுமொழியும் கையிகந்த தண்டமும் வேந்தன்
அடுமுரண் தேய்க்கும் அரம்.

568.

இனத்தாற்றி எண்ணாத வேந்தன் சினத்தாற்றிச்
சீறிற் சிறுகும் திரு.

569.

செருவந்த போழ்திற் சிறைசெய்யா வேந்தன்
வெருவந்து வெய்து கெடும்.

570.

கல்லார்ப் பிணிக்கும் கடுங்கோல் அதுவல்லது
இல்லை நிலக்குப் பொறை.

58. கண்ணோட் டம் (Verse 571–580)

571.

கண்ணோட்டம் என்னும் கழிபெருங் காரிகை
உண்மையான் உண்டிவ் வுலகு.

572.

கண்ணோட்டத் துள்ளது உலகியல் அஃதிலார்
உண்மை நிலக்குப் பொறை.

573.

பண்என்னாம் பாடற்கு இயைபின்றேல் கண்என்னாம்
கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்.

574.

உளபோல் முகத்தெவன் செய்யும் அளவினால்
கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்.

575.

கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம் அஃதின்றேல்
புண்ணென்று உணரப் படும்

576.

மண்ணோ டியைந்த மரத்தனையர் கண்ணோ
டியைந்துகண் ணோடா தவர்.

577.

கண்ணோட் டம் இல்லவர் கண்ணிலர் கண்ணுடையார்
கண்ணோட்டம் இன்மையும் இல்.

578.

கருமம் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லார்க்கு
உரிமை உடைத்திவ் வுலகு.

579.

ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும்கண் ணோடிப்
பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை.

580.

பெயக்கண்டும் நஞ்சுண் டமைவர் நயத்தக்க
நாகரிகம் வேண்டு பவர்.

59. ஒற்றாடல் (Verse 581–590)

581.

ஒற்றும் உரைசான்ற நூலும் இவையிரண்டும்
தெற்றென்க மன்னவன் கண்.

582.

எல்லார்க்கும் எல்லாம் நிகழ்பவை எஞ்ஞான்றும்
வல்லறிதல் வேந்தன் தொழில்.

583.

ஒற்றினான் ஒற்றிப் பொருள்தெரியா மன்னவன்
கொற்றங் கொளக்கிடந்தது இல்.

584.

வினைசெய்வார் தம்சுற்றம் வேண்டாதார் என்றாங்கு
அனைவரையும் ஆராய்வது ஒற்று.

585.

கடாஅ உருவொடு கண்ணஞ்சாது யாண்டும்
உகாஅமை வல்லதே ஒற்று.

586.

துறந்தார் படிவத்த ராகி இறந்தாராய்ந்து
என்செயினும் சோர்விலது ஒற்று.

587.

மறைந்தவை கேட்கவற் றாகி அறிந்தவை
ஐயப்பாடு இல்லதே ஒற்று.

588.

ஒற்றொற்றித் தந்த பொருளையும் மற்றுமோர்
ஒற்றினால் ஒற்றிக் கொளல்.

589.

ஒற்றெற் றுணராமை ஆள்க உடன்மூவர்
சொற்றொக்க தேறப் படும்.

590.

சிறப்பறிய ஒற்றின்கண் செய்யற்க செய்யின்
புறப்படுத்தான் ஆகும் மறை.

60. ஊக்கமுடைமை (Verse 591–600)

591.

உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம் அஃ தில்லார்
உடையது உடையரோ மற்று.

592.

உள்ளம் உடைமை உடைமை பொருளுடைமை
நில்லாது நீங்கி விடும்.

593.

ஆக்கம் இழந்தேமென்று அல்லாவார் ஊக்கம்
ஒருவந்தம் கைத்துடை யார்.

594.

ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும் அசைவிலா
ஊக்க முடையா னுழை.

595.

வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்
உள்ளத் தனையது உயர்வு.

596.

உள்ளுவ தெல்லாம் உயர்வுள்ளல் மற்றது
தள்ளினுந் தள்ளாமை நீர்த்து.

597.

சிதைவிடத்து ஒல்கார் உரவோர் புதையம்பிற்
பட்டுப்பா டூன்றுங் களிறு.

598.

உள்ளம் இலாதவர் எய்தார் உலகத்து
வள்ளியம் என்னுஞ் செருக்கு.

599.

பரியது கூர்ங்கோட்டது ஆயினும் யானை
வெரூஉம் புலிதாக் குறின்.

600.

உரமொருவற்கு உள்ள வெறுக்கைஅஃ தில்லார்
மரம்மக்க ளாதலே வேறு.

61. மடியின்மை (Verse 601–610)

601.

குடியென்னும் குன்றா விளக்கம் மடியென்னும்
மாசூர மாய்ந்து கெடும்.

602.

மடியை மடியா ஒழுகல் குடியைக்
குடியாக வேண்டு பவர்.

603.

மடிமடிக் கொண்டொழுகும் பேதை பிறந்த
குடிமடியும் தன்னினும் முந்து.

604.

குடிமடிந்து குற்றம் பெருகும் மடிமடிந்து
மாண்ட உஞற்றி லவர்க்கு.

605.

நெடுநீர் மறவி மடிதுயில் நான்கும்
கெடுநீரார் காமக் கலன்.

606.

படியுடையார் பற்றமைந்தக் கண்ணும் மடியுடையார்
மாண்பயன் எய்தல் அரிது.

607.

இடிபுரிந்து எள்ளுஞ் சொல் கேட்பர் மடிபுரிந்து
மாண்ட உஞற்றி லவர்.

608.

மடிமை குடிமைக்கண் தங்கின்தன் ஒன்னார்க்கு
அடிமை புகுத்தி விடும்.

609.

குடியாண்மை யுள்வந்த குற்றம் ஒருவன்
மடியாண்மை மாற்றக் கெடும்.

610.

மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்
தாஅய தெல்லாம் ஒருங்கு.

62. ஆள்வினையுடைமை (Verse 611–620)

611.

அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்
பெருமை முயற்சி தரும்.

612.

வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல் வினைக்குறை
தீர்ந்தாரின் தீர்ந்தன்று உலகு.

613.

தாளாண்மை என்னும் தகைமைக்கண் தங்கிற்றே
வேளாண்மை என்னுஞ் செருக்கு.

614.

தாளாண்மை இல்லாதான் வேளாண்மை பேடிகை
வாளாண்மை போலக் கெடும்.

615.

இன்பம் விழையான் வினைவிழைவான் தன்கேளிர்
துன்பம் துடைத்தூன்றும் தூண்.

616.

முயற்சி திருவினை ஆக்கும் முயற்றின்மை
இன்மை புகுத்தி விடும்.

617.

மடியுளாள் மாமுகடி என்ப மடியிலான்
தாளுளான் தாமரையி னாள்.

618.

பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று அறிவறிந்து
ஆள்வினை இன்மை பழி.

619.

தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.

620.

ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர்.

63. இடுக்கணழியாமை (Verse 621–630)

621.

இடுக்கண் வருங்கால் நகுக அதனை
அடுத்தூர்வது அஃதொப்ப தில்.

622.

வெள்ளத் தனைய இடும்பை அறிவுடையான்
உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்.

623.

இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் இடும்பைக்கு
இடும்பை படாஅ தவர்.

624.

மடுத்தவா யெல்லாம் பகடன்னான் உற்ற
இடுக்கண் இடர்ப்பாடு உடைத்து.

625.

அடுக்கி வரினும் அழிவிலான் உற்ற
இடுக்கண் இடுக்கட் படும்.

626.

அற்றேமென்று அல்லற் படுபவோ பெற்றேமென்று
ஓம்புதல் தேற்றா தவர்.

627.

இலக்கம் உடம்பிடும்பைக் கென்று கலக்கத்தைக்
கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல்.

628.

இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பென்பான்
துன்பம் உறுதல் இலன்.

629.

இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்பம் உறுதல் இலன்.

630.

இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின் ஆகுந்தன்
ஒன்னார் விழையுஞ் சிறப்பு.

64. அமைச்சு (Verse 631–640)

631.

கருவியும் காலமும் செய்கையும் செய்யும்
அருவினையும் மாண்டது அமைச்சு.

632.

வன்கண் குடிகாத்தல் கற்றறிதல் ஆள்வினையோடு
ஐந்துடன் மாண்டது அமைச்சு.

633.

பிரித்தலும் பேணிக் கொளலும் பிரிந்தார்ப்
பொருத்தலும் வல்ல தமைச்சு.

634.

தெரிதலும் தேர்ந்து செயலும் ஒருதலையாச்
சொல்லலும் வல்லது அமைச்சு.

635.

அறனறிந்து ஆன்றமைந்த சொல்லான்எஞ் ஞான்றுந்
திறனறிந்தான் தேர்ச்சித் துணை.

636.

மதிநுட்பம் நூலோடு உடையார்க்கு அதிநுட்பம்
யாவுள முன்நிற் பவை.

637.

செயற்கை அறிந்தக் கடைத்தும் உலகத்து
இயற்கை அறிந்து செயல்.

638.

அறிகொன்று அறியான் எனினும் உறுதி
உழையிருந்தான் கூறல் கடன்.

639.

பழுதெண்ணும் மந்திரியின் பக்கததுள் தெவ்வோர்
எழுபது கோடி உறும்.

640.

முறைப்படச் சூழ்ந்தும் முடிவிலவே செய்வர்
திறப்பாடு இலாஅ தவர்.

65. சொல்வன்மை (Verse 641–650)

641.

நாநலம் என்னும் நலனுடைமை அந்நலம்
யாநலத்து உள்ளதூஉம் அன்று.

642.

ஆக்கமுங் கேடும் அதனால் வருதலால்
காத்தோம்பல் சொல்லின்கட் சோர்வு.

643.

கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
வேட்ப மொழிவதாம் சொல்.

644.

திறனறிந்து சொல்லுக சொல்லை அறனும்
பொருளும் அதனினூஉங்கு இல்.

645.

சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
வெல்லுஞ்சொல் இன்மை அறிந்து.

646.

வேட்பத்தாஞ் சொல்லிப் பிறர்சொல் பயன்கோடல்
மாட்சியின் மாசற்றார் கோள்.

647.

சொலல்வல்லன் சோர்விலன் அஞ்சான் அவனை
இகல்வெல்லல் யார்க்கும் அரிது.

648.

விரைந்து தொழில்கேட்கும் ஞாலம் நிரந்தினிது
சொல்லுதல் வல்லார்ப் பெறின்.

649.

பலசொல்லக் காமுறுவர் மன்றமா சற்ற
சிலசொல்லல் தேற்றா தவர்.

650.

இணரூழ்த்தும் நாறா மலரனையர் கற்றது
உணர விரித்துரையா தார்.

66. வினைத்தூய்மை (Verse 651–660)

651.

துணைநலம் ஆக்கம் த்ருஉம் வினைநலம்
வேண்டிய எல்லாந் தரும்.

652.

என்றும் ஒருவுதல் வேண்டும் புகழொடு
நன்றி பயவா வினை.

653.

ஒஓதல் வேண்டும் ஒளிமாழ்கும் செய்வினை
ஆஅதும் என்னு மவர்.

654.

இடுக்கண் படினும் இளிவந்த செய்யார்
நடுக்கற்ற காட்சி யவர்.

655.

எற்றென்று இரங்குவ செய்யற்க செய்வானேல்
மற்றன்ன செய்யாமை நன்று.

656.

ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினுஞ் செய்யற் க
சான்றோர் பழிக்கும் வினை.

657.

பழிமலைந்து எய்திய ஆக்கத்தின் சான்றோர்
கழிநல் குரவே தலை.

658.

கடிந்த கடிந்தொரார் செய்தார்க்கு அவைதாம்
முடிந்தாலும் பீழை தரும்.

659.

அழக் கொண்ட எல்லாம் அழப்போம் இழப்பினும்
பிற்பயக்கும் நற்பா லவை.

660.

சலத்தால் பொருள்செய்தே மார்த்தல் பசுமண்
கலத்துள்நீர் பெய்திரீஇ யற்று.

67. வினைத்திட்பம் (Verse 661–670)

661.

வினைத்திட்பம் என்பது ஒருவன் மனத்திட்பம்
மற்றைய எல்லாம் பிற.

662.

ஊறொரால் உற்றபின் ஒல்காமை இவ்விரண்டின்
ஆறென்பர் ஆய்ந்தவர் கோள்.

663.

கடைக்கொட்கச் செய்தக்க தாண்மை இடைக்கொட்கின்
எற்றா விழுமந் தரும்.

664.

சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம்
சொல்லிய வண்ணம் செயல்.

665.

வீறெய்தி மாண்டார் வினைத்திட்பம் வேந்தன்கண்
ஊறெய்தி உள்ளப் படும்.

666.

எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துவர் எண்ணியார்
திண்ணியர் ஆகப் பெறின்.

667.

உருவுகண்டு எள்ளாமை வேண்டும் உருள்பெருந்தேர்க்கு
அச்சாணி அன்னார் உடைத்து.

668.

கலங்காது கண்ட வினைக்கண் துளங்காது
தூக்கங் கடிந்து செயல்.

669.

துன்பம் உறவரினும் செய்க துணிவாற்றி
இன்பம் பயக்கும் வினை.

670.

எனைத்திட்பம் எய் தியக் கண்ணும் வினைத்திட்பம்
வேண்டாரை வேண்டாது உலகு.

68. வினைசெயல்வகை (Verse 671–680)

671.

சூழ்ச்சி முடிவு துணிவெய்தல் அத்துணிவு
தாழ்ச்சியுள் தங்குதல் தீது.

672.

தூங்குக தூங்கிச் செயற்பால தூங்கற்க
தூங்காது செய்யும் வினை.

673.

ஒல்லும்வா யெல்லாம் வினைநன்றே ஒல்லாக்கால்
செல்லும்வாய் நோக்கிச் செயல்.

674.

வினைபகை என்றிரண்டின் எச்சம் நினையுங்கால்
தீயெச்சம் போலத் தெறும்.

675.

பொருள்கருவி காலம் வினையிடனொடு ஐந்தும்
இருள்தீர எண்ணிச் செயல்.

676.

முடிவும் இடையூறும் முற்றியாங்கு எய்தும்
படுபயனும் பார்த்துச் செயல்.

677.

செய்வினை செய்வான் செயன்முறை அவ்வினை
உள்ளறிவான் உள்ளம் கொளல்.

678.

வினையான் வினையாக்கிக் கோடல் நனைகவுள்
யானையால் யானையாத் தற்று.

679.

நட்டார்க்கு நல்ல செயலின் விரைந்ததே
ஒட்டாரை ஒட்டிக் கொளல்.

680.

உறைசிறியார் உள்நடுங்கல் அஞ்சிக் குறைபெறின்
கொள்வர் பெரியார்ப் பணிந்து.

69. தூது (Verse 681–690)

681.

அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் வேந்தவாம்
பண்புடைமை தூதுரைப்பான் பண்பு.

682.

அன்பறிவு ஆராய்ந்த சொல்வன்மை தூதுரைப்பார்க்கு
இன்றி யமையாத மூன்று.

683.

நூலாருள் நூல்வல்லன் ஆகுதல் வேலாருள்
வென்றி வினையுரைப்பான் பண்பு.

684.

அறிவுரு வாராய்ந்த கல்விஇம் மூன்றன்
செறிவுடையான் செல்க வினைக்கு.

685.

தொகச் சொல்லித் தூவாத நீக்கி நகச்சொல்லி
நன்றி பயப்பதாந் தூது.

686.

கற்றுக்கண் அஞ்சான் செலச்சொல்லிக் காலத்தால்
தக்கது அறிவதாம் தூது.

687.

கடனறிந்து காலங் கருதி இடனறிந்து
எண்ணி உரைப்பான் தலை.

688.

தூய்மை துணைமை துணிவுடைமை இம்மூன்றின்
வாய்மை வழியுரைப்பான் பண்பு.

689.

விடுமாற்றம் வேந்தர்க்கு உரைப்பான் வடுமாற்றம்
வாய்சேரா வன்க ணவன்.

690.

இறுதி பயப்பினும் எஞ்சாது இறைவற் கு
உறுதி பயப்பதாம் தூது.

70. மன்னரைச் சேர்ந்தொழுதல் (Verse 691–700)

691.

அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல்க
இகல்வேந்தர்ச் சேர்ந்தொழுகு வார்.

692.

மன்னர் விழைப விழையாமை மன்னரால்
மன்னிய ஆக்கந் தரும்.

693.

போற்றின் அரியவை போற்றல் கடுத்தபின்
தேற்றுதல் யார்க்கும் அரிது.

694.

செவிச்சொல்லும் சேர்ந்த நகையும் அவித்தொழுகல்
ஆன்ற பெரியா ரகத்து.

695.

எப்பொருளும் ஓரார் தொடரார்மற் றப்பொருளை
விட்டக்கால் கேட்க மறை.

696.

குறிப்பறிந்து காலங் கருதி வெறுப்பில
வேண்டுப வேட்பச் சொலல்.

697.

வேட்பன சொல்லி வினையில எஞ்ஞான்றும்
கேட்பினும் சொல்லா விடல்.

698.

இளையர் இனமுறையர் என்றிகழார் நின்ற
ஒளியோடு ஒழுகப் படும்.

699.

கொளப்பட்டேம் என்றெண்ணிக் கொள்ளாத செய்யார்
துளக்கற்ற காட்சி யவர்.

700.

பழையம் எனக்கருதிப் பண்பல்ல செய்யும்
கெழுதகைமை கேடு தரும்.

71. குறிப்பறிதல் (Verse 701–710)

701.

கூறாமை நோக்கிக் குறிப்பறிவான் எஞ்ஞான்றும்
மாறாநீர் வையக் கணி.

702.

ஐயப் படாஅது அகத்தது உணர்வானைத்
தெய்வத்தோ டொப்பக் கொளல்.

703.

குறிப்பிற் குறிப்புணர் வாரை உறுப்பினுள்
யாது கொடுத்தும் கொளல்.

704.

குறித்தது கூறாமைக் கொள்வாரோ டேனை
உறுப்போ ரனையரால் வேறு.

705.

குறிப்பிற் குறிப்புணரா வாயின் உறுப்பினுள்
என்ன பயத்தவோ கண்?

706.

அடுத்தது காட்டும் பளிங்குபோல் நெஞ்சம்
கடுத்தது காட்டும் முகம்.

707.

முகத்தின் முதுக்குறைந்தது உண்டோ உவப்பினும்
காயினும் தான்முந் துறும்.

708.

முகம்நோக்கி நிற்க அமையும் அகம்நோக்கி
உற்ற துணர்வார்ப் பெறின்.

709.

பகைமையும் கேண்மையும் கண்ணுரைக்கும் கண்ணின்
வகைமை உணர்வார்ப் பெறின்.

710.

நுண்ணியம் என்பார் அளக்குங்கோல் காணுங்கால்
கண்ணல்லது இல்லை பிற.

72. அவையறிதல் (Verse 711–720)

711.

அவையறிநது ஆராய்ந்து சொல்லுக சொல்லின்
தொகையறிந்த தூய்மை யவர்.

712.

இடைதெரிந்து நன்குணர்ந்து சொல்லுக சொல்லின்
நடைதெரிந்த நன்மை யவர்.

713.

அவையறியார் சொல்லல்மேற் கொள்பவர் சொல்லின்
வகையறியார் வல்லதூஉம் இல்.

714.

ஒளியார்முன் ஒள்ளிய ராதல் வெளியார்முன்
வான்சுதை வண்ணம் கொளல்.

715.

நன்றென்ற வற்றுள்ளும் நன்றே முதுவருள்
முந்து கிளவாச் செறிவு.

716.

ஆற்றின் நிலைதளர்ந் தற்றே வியன்புலம்
ஏற்றுணர்வார் முன்னர் இழுக்கு.

717.

கற்றறிந்தார் கல்வி விளங்கும் கசடறச்
சொல்தெரிதல் வல்லார் அகத்து.

718.

உணர்வ துடையார்முன் சொல்லல் வளர்வதன்
பாத்தியுள் நீர்சொரிந் தற்று.

719.

புல்லவையுள் பொச்சாந்தும் சொல்லற்க நல்லவையுள்
நன்குசலச் சொல்லு வார்.

720.

அங்கணத்துள் உக்க அமிழ்தற்றால் தங்கணத்தார்
அல்லார்முன் கோட்டி கொளல்.

73. அவையஞ்சாமை (Verse 721–730)

721.

வகையறிந்து வல்லவை வாய்சோரார் சொல்லின்
தொகையறிந்த தூய்மை யவர்.

722.

கற்றாருள் கற்றார் எனப்படுவர் கற்றார்முன்
கற்ற செலச்சொல்லு வார்.

723.

பகையகத்துச் சாவார் எளியர் அரியர்
அவையகத்து அஞ்சா தவர்.

724.

கற்றார்முன் கற்ற செலச்சொல்லித் தாம்கற்ற
மிக்காருள் மிக்க கொளல்.

725.

ஆற்றின் அளவறிந்து கற்க அவையஞ்சா
மாற்றங் கொடுத்தற் பொருட்டு.

726.

வாளொடென் வன்கண்ணர் அல்லார்க்கு நூலொடென்
நுண்ணவை அஞ்சு பவர்க்கு.

727.

பகையகத்துப் பேடிகை ஒள்வாள் அவையகத்து
அஞ்சு மவன்கற்ற நூல்.

728.

பல்லவை கற்றும் பயமிலரே நல்லவையுள்
நன்கு செலச்சொல்லா தார்.

729.

கல்லா தவரின் கடையென்ப கற்றறிந்தும்
நல்லா ரவையஞ்சு வார்.

730.

உளரெனினும் இல்லாரொடு ஒப்பர் களன்அஞ்சிக்
கற்ற செலச்சொல்லா தார்.

74. நாடு (Verse 731–740)

731.

தள்ளா விளையுளும் தக்காரும் தாழ்விலாச்
செல்வரும் சேர்வது நாடு.

732.

பெரும்பொருளால் பெட்டக்க தாகி அருங்கேட்டால்
ஆற்ற விளைவது நாடு.

733.

பொறையொருங்கு மேல்வருங்கால் தாங்கி இறைவற்கு
இறையொருங்கு நேர்வது நாடு.

734.

உறுபசியும் ஓவாப் பிணியும் செறுபகையும்
சேரா தியல்வது நாடு.

735.

பல்குழுவும் பாழ்செய்யும் உட்பகையும் வேந்தலைக்கும்
கொல்குறும்பும் இல்லது நாடு.

736.

கேடறியாக் கெட்ட இடத்தும் வளங்குன்றா
நாடென்ப நாட்டின் தலை.

737.

இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும்
வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு.

738.

பிணியின்மை செல்வம் விளைவின்பம் ஏமம்
அணியென்ப நாட்டிவ் வைந்து.

739.

நாடென்ப நாடா வளத்தன நாடல்ல
நாட வளந்தரு நாடு.

740.

ஆங்கமை வெய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
வேந்தமை வில்லாத நாடு.

75. அரண் (Verse 741–750)

741.

ஆற்று பவர்க்கும் அரண்பொருள் அஞ்சித்தற்
போற்று பவர்க்கும் பொருள்.

742.

மணிநீரும் மண்ணும் மலையும் அணிநிழற்
காடும் உடைய தரண்.

743.

உயர்வகலம் திண்மை அருமைஇந் நான்கின்
அமைவரண் என்றுரைக்கும் நூல்.

744.

சிறுகாப்பிற் பேரிடத்த தாகி உறுபகை
ஊக்கம் அழிப்ப தரண்.

745.

கொளற்கரிதாய்க் கொண்டகூழ்த் தாகி அகத்தார்
நிலைக்கெளிதாம் நீரது அரண்.

746.

எல்லாப் பொருளும் உடைத்தாய் இடத்துதவும்
நல்லாள் உடையது அரண்.

747.

முற்றியும் முற்றா தெறிந்தும் அறைப்படுத்தும்
பற்றற் கரியது அரண்.

748.

முற்றாற்றி முற்றி யவரையும் பற்றாற்றிப்
பற்றியார் வெல்வது அரண்.

749.

முனைமுகத்து மாற்றலர் சாய வினைமுகத்து
வீறெய்தி மாண்ட தரண்.

750.

எனைமாட்சித் தாகியக் கண்ணும் வினைமாட்சி
இல்லார்கண் இல்லது அரண்.

76. பொருள்செயல்வகை (Verse 751–760)

751.

பொருளல் லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்
பொருளல்லது இல்லை பொருள்.

752.

இல்லாரை எல்லாரும் எள்ளுவர் செல்வரை
எல்லாரும் செய்வர் சிறப்பு.

753.

பொருளென்னும் பொய்யா விளக்கம் இருளறுக்கும்
எண்ணிய தேயத்துச் சென்று.

754.

அறன்ஈனும் இன்பமும் ஈனும் திறனறிந்து
தீதின்றி வந்த பொருள்.

755.

அருளொடும் அன்பொடும் வாராப் பொருளாக்கம்
புல்லார் புரள விடல்.

756.

உறுபொருளும் உல்கு பொருளும்தன் ஒன்னார்த்
தெறுபொருளும் வேந்தன் பொருள்.

757.

அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும்
செல்வச் செவிலியால் உண்டு.

758.

குன்றேறி யானைப் போர் கண்டற்றால் தன்கைத்தொன்று
உண்டாகச் செய்வான் வினை.

759.

செய்க பொருளைச் செறுநர் செருக்கறுக்கும்
எஃகதனிற் கூரிய தில்.

760.

ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க்கு எண்பொருள்
ஏனை இரண்டும் ஒருங்கு.

77. படைமாட்சி (Verse 761–770)

761.

உறுப்பமைந்து ஊறஞ்சா வெல்படை வேந்தன்
வெறுக்கையுள் எல்லாம் தலை.

762.

உலைவிடத்து ஊறஞ்சா வன்கண் தொலைவிடத்துத்
தொல்படைக் கல்லால் அரிது.

763.

ஒலித்தக்கால் என்னாம் உவரி எலிப்பகை
நாகம் உயிர்ப்பக் கெடும்.

764.

அழிவின்றி அறைபோகா தாகி வழிவந்த
வன்க ணதுவே படை.

765.

கூற்றுடன்று மேல்வரினும் கூடி எதிர்நிற்கும்
ஆற்ற லதுவே படை.

766.

மறமானம் மாண்ட வழிச்செலவு தேற்றம்
எனநான்கே ஏமம் படைக்கு.

767.

தார்தாங்கிச் செல்வது தானை தலைவந்த
போர்தாங்கும் தன்மை அறிந்து.

768.

அடல்தகையும் ஆற்றலும் இல்லெனினும் தானை
படைத்தகையால் பாடு பெறும்.

769.

சிறுமையும் செல்லாத் துனியும் வறுமையும்
இல்லாயின் வெல்லும் படை.

770.

நிலைமக்கள் சால உடைத்தெனினும் தானை
தலைமக்கள் இல்வழி இல்.

78. படைச்செருக்கு (Verse 771–780)

771.

என்னைமுன் நில்லன்மின் தெவ்விர் பலரென்னை
முன்நின்று கல்நின் றவர்.

772.

கான முயலெய்த அம்பினில் யானை
பிழைத்தவேல் ஏந்தல் இனிது.

773.

பேராண்மை என்ப தறுகண்ஒன் றுற்றக்கால்
ஊராண்மை மற்றதன் எஃகு.

774.

கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன்
மெய்வேல் பறியா நகும்.

775.

விழித்தகண் வேல்கொண டெறிய அழித்திமைப்பின்
ஒட்டன்றோ வன்க ணவர்க்கு.

776.

விழுப்புண் படாதநாள் எல்லாம் வழுக்கினுள்
வைக்கும்தன் நாளை எடுத்து.

777.

சுழலும் இசைவேண்டி வேண்டா உயிரார்
கழல்யாப்புக் காரிகை நீர்த்து.

778.

உறின்உயிர் அஞ்சா மறவர் இறைவன்
செறினும் சீர்குன்றல் இலர்.

779.

இழைத்தது இகவாமைச் சாவாரை யாரே
பிழைத்தது ஒறுக்கிற் பவர்.

780.

புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின் சாக்காடு
இரந்துகோள் தக்கது உடைத்து.

79. நட்பு (Verse 781–790)

781.

செயற்கரிய யாவுள நட்பின் அதுபோல்
வினைக்கரிய யாவுள காப்பு.

782.

நிறைநீர நீரவர் கேண்மை பிறைமதிப்
பின்னீர பேதையார் நட்பு.

783.

நவில்தொறும் நூல்நயம் போலும் பயில்தொறும்
பண்புடை யாளர் தொடர்பு.

784.

நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல் மிகுதிக்கண்
மேற்செனறு இடித்தற் பொருட்டு.

785.

புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா உணர்ச்சிதான்
நட்பாங் கிழமை தரும்.

786.

முகநக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்து
அகநக நட்பது நட்பு.

787.

அழிவி னவைநீக்கி ஆறுய்த்து அழிவின்கண்
அல்லல் உழப்பதாம் நட்பு.

788.

உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே
இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு.

789.

நட்பிற்கு வீற்றிருக்கை யாதெனின் கொட்பின்றி
ஒல்லும்வாய் ஊன்றும் நிலை.

790.

இனையர் இவரெமக்கு இன்னம்யாம் என்று
புனையினும் புல்லென்னும் நட்பு.

80. நட்பாராய்தல் (Verse 791–800)

791.

நாடாது நட் டலிற் கேடில்லை நட்டபின்
வீடில்லை நட்பாள் பவர்க்கு.

792.

ஆய்ந்தாய்ந்து கொள்ளாதான் கேண்மை கடைமுறை
தான்சாம் துயரம் தரும்.

793.

குணமும் குடிமையும் குற்றமும் குன்றா
இனனும் அறிந்தியாக்க நட்பு.

794.

குடிப்பிறந்து தன்கண் பழிநாணு வானைக்
கொடுத்தும் கொளல்வேண்டும் நட்பு.

795.

அழச்சொல்லி அல்லது இடித்து வழக்கறிய
வல்லார்நடபு ஆய்ந்து கொளல்.

796.

கேட்டினும் உண்டோ ர் உறுதி கிளைஞரை
நீட்டி அளப்பதோர் கோல்.

797.

ஊதியம் என்பது ஒருவற்குப் பேதையார்
கேண்மை ஒரீஇ விடல்.

798.

உள்ளற்க உள்ளம் சிறுகுவ கொள்ளற்க
அல்லற்கண் ஆற்றறுப்பார் நட்பு.

799.

கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை அடுங்காலை
உள்ளினும் உள்ளஞ் சுடும்.

800.

மருவுக மாசற்றார் கேண்மைஒன் றீத்தும்
ஒருவுக ஒப்பிலார் நட்பு.

81. பழைமை (Verse 801–810)

801.

பழைமை எனப்படுவது யாதெனின் யாதும்
கிழமையைக் கீழ்ந்திடா நட்பு.

802.

நட்பிற் குறுப்புக் கெழுதகைமை மற்றதற்கு
உப்பாதல் சான்றோர் கடன்.

803.

பழகிய நட்பெவன் செய்யுங் கெழுதகைமை
செய்தாங்கு அமையாக் கடை.

804.

விழைதகையான் வேண்டி இருப்பர் கெழுதகையாற்
கேளாது நட்டார் செயின்.

805.

பேதைமை ஒன்றோ பெருங்கிழமை என்றுணர்க
நோதக்க நட்டார் செயின்.

806.

எல்லைக்கண் நின்றார் துறவார் தொலைவிடத்தும்
தொல்லைக்கண் நின்றார் தொடர்பு.

807.

அழிவந்த செய்யினும் அன்பறார் அன்பின்
வழிவந்த கேண்மை யவர்.

808.

கேளிழுக்கம் கேளாக் கெழுதகைமை வல்லார்க்கு
நாளிழுக்கம் நட்டார் செயின்.

809.

கெடாஅ வழிவந்த கேண்மையார் கேண்மை
விடாஅர் விழையும் உலகு.

810.

விழையார் விழையப் படுப பழையார்கண்
பண்பின் தலைப்பிரியா தார்.

82. தீ நட்பு (Verse 811–820)

811.

பருகுவார் போலினும் பண்பிலார் கேண்மை
பெருகலிற் குன்றல் இனிது.

812.

உறின்நட்டு அறினொருஉம் ஒப்பிலார் கேண்மை
பெறினும் இழப்பினும் என்?

813.

உறுவது சீர்தூக்கும் நட்பும் பெறுவது
கொள்வாரும் கள்வரும் நேர்.

814.

அமரகத்து ஆற்றறுக்கும் கல்லாமா அன்னார்
தமரின் தனிமை தலை.

815.

செய்தேமஞ் சாராச் சிறியவர் புன்கேண்மை
எய்தலின் எய்தாமை நன்று.

816.

பேதை பெருங்கெழீஇ நட்பின் அறிவுடையார்
ஏதின்மை கோடி உறும்.

817.

நகைவகைய ராகிய நட்பின் பகைவரால்
பத்தடுத்த கோடி உறும்.

818.

ஒல்லும் கருமம் உடற்று பவர்கேண்மை
சொல்லாடார் சோர விடல்.

819.

கனவினும் இன்னாது மன்னோ வினைவேறு
சொல்வேறு பட்டார் தொடர்பு.

820.

எனைத்தும் குறுகுதல் ஓம்பல் மனைக்கெழீஇ
மன்றில் பழிப்பார் தொடர்பு.

83. கூடாநட்பு (Verse 821–830)

821.

சீரிடம் காணின் எறிதற்குப் பட் டடை
நேரா நிரந்தவர் நட்பு.

822.

இனம்போன்று இனமல்லார் கேண்மை மகளிர்
மனம்போல வேறு படும்.

823.

பலநல்ல கற்றக் கடைத்து மனநல்லர்
ஆகுதல் மாணார்க் கரிது.

824.

முகத்தின் இனிய நகாஅ அகத்தின்னா
வஞ்சரை அஞ்சப் படும்.

825.

மனத்தின் அமையா தவரை எனைத்தொன்றும்
சொல்லினால் தேறற்பாற்று அன்று.

826.

நட்டார்போல் நல்லவை சொல்லினும் ஒட்டார்சொல்
ஒல்லை உணரப் படும்.

827.

சொல்வணக்கம் ஒன்னார்கண் கொள்ளற்க வில்வணக்கம்
தீங்கு குறித்தமை யான்.

828.

தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்
அழுதகண் ணீரும் அனைத்து.

829.

மிகச்செய்து தம்மெள்ளு வாரை நகச்செய்து
நட்பினுள் சாப்புல்லற் பாற்று.

830.

பகைநட்பாம் காலம் வருங்கால் முகநட்டு
அகநட்பு ஒரீஇ விடல்.

84. பேதைமை (Verse 831–840)

831.

பேதைமை என்பதொன்று யாதெனின் ஏதங்கொண்டு
ஊதியம் போக விடல்.

832.

பேதைமையுள் எல்லாம் பேதைமை காதன்மை
கையல்ல தன்கட் செயல்.

833.

நாணாமை நாடாமை நாரின்மை யாதொன்றும்
பேணாமை பேதை தொழில்

834.

ஓதி உணர்ந்தும் பிறர் க்குரைத்தும் தானடங்காப்
பேதையின் பேதையார் இல்.

835.

ஒருமைச் செயலாற்றும் பேதை எழுமையும்
தான்புக் கழுந்தும் அளறு.

836.

பொய்படும் ஒன்றோ புனைபூணும் கையறியாப்
பேதை வினைமேற் கொளின்.

837.

ஏதிலார் ஆரத் தமர்பசிப்பர் பேதை
பெருஞ்செல்வம் உற்றக் கடை.

838.

மையல் ஒருவன் களித்தற்றால் பேதைதன்
கையொன்று உடைமை பெறின்.

839.

பெரிதினிது பேதையார் கேண்மை பிரிவின்கண்
பீழை தருவதொன் றில்.

840.

கழாஅக்கால் பள்ளியுள் வைத்தற்றால் சான்றோர்
குழாஅத்துப் பேதை புகல்.

85. புல்லறிவாண்மை (Verse 841–850)

841.

அறிவின்மை இன்மையுள் இன்மை பிறிதின்மை
இன்மையா வையா துலகு.

842.

அறிவிலான் நெஞ்சுவந்து ஈதல் பிறிதியாதும்
இல்லை பெறுவான் தவம்.

843.

அறிவிலார் தாந்தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை
செறுவார்க்கும் செய்தல் அரிது.

844.

வெண்மை எனப்படுவ தியாதெனின் ஒண்மை
உடையம்யாம் என்னும் செருக்கு.

845.

கல்லாத மேற்கொண் டொழுகல் கசடற
வல்லதூஉம் ஐயம் தரும்.

846.

அற்றம் மறைத்தலோ புல்லறிவு தம்வயின்
குற்றம் மறையா வழி.

847.

அருமறை சோரும் அறிவிலான் செய்யும்
பெருமிறை தானே தனக்கு.

848.

ஏவவும் செய்கலான் தான்தேறான் அவ்வுயிர்
போஒம் அளவுமோர் நோய்.

849.

காணாதான் காட்டுவான் தான்காணான் காணாதான்
கண்டானாம் தான்கண்ட வாறு.

850.

உலகத்தார் உண்டென்பது இல்லென்பான் வையத்து
அலகையா வைக்கப் படும்.

86. இகல் (Verse 851–860)

851.

இகலென்ப எல்லா உயிர்க்கும் பகலென்னும்
பண்பின்மை பாரிக்கும் நோய்.

852.

பகல்கருதிப் பற்றா செயினும் இகல்கருதி
இன்னாசெய் யாமை தலை.

853.

இகலென்னும் எவ்வநோய் நீக்கின் தவலில்லாத்
தாவில் விளக்கம் தரும்.

854.

இன்பத்துள் இன்பம் பயக்கும் இகலென்னும்
துன்பத்துள் துன்பங் கெடின்.

855.

இகலெதிர் சாய்ந்தொழுக வல்லாரை யாரே
மிக்லூக்கும் தன்மை யவர்.

856.

இகலின் மிகலினிது என்பவன் வாழ்க்கை
தவலும் கெடலும் நணித்து.

857.

மிகல்மேவல் மெய்ப்பொருள் காணார் இகல்மேவல்
இன்னா அறிவி னவர்.

858.

இகலிற்கு எதிர்சாய்தல் ஆக்கம் அதனை
மிக்லூக்கின் ஊக்குமாம் கேடு.

859.

இகல்காணான் ஆக்கம் வருங்கால் அதனை
மிகல்காணும் கேடு தரற்கு.

860.

இகலானாம் இன்னாத எல்லாம் நகலானாம்
நன்னயம் என்னும் செருக்கு.

87. பகைமாட்சி (Verse 861–870)

861.

வலியார்க்கு மாறேற்றல் ஓம்புக ஓம்பா
மெலியார்மேல் மேக பகை.

862.

அன்பிலன் ஆன்ற துணையிலன் தான்துவ்வான்
என்பரியும் ஏதிலான் துப்பு.

863.

அஞ்சும் அறியான் அமைவிலன் ஈகலான்
தஞ்சம் எளியன் பகைக்கு.

864.

நீங்கான் வெகுளி நிறையிலன் எஞ்ஞான்றும்
யாங்கணும் யார்க்கும் எளிது.

865.

வழிநோக்கான் வாய்ப்பன செய்யான் பழிநோக்கான்
பண்பிலன் பற்றார்க்கு இனிது.

866.

காணாச் சினத்தான் கழிபெருங் காமத்தான்
பேணாமை பேணப் படும்.

867.

கொடுத்தும் கொளல்வேண்டும் மன்ற அடுத்திருந்து
மாணாத செய்வான் பகை.

868.

குணனிலனாய்க் குற்றம் பலவாயின் மாற்றார்க்கு
இனனிலனாம் ஏமாப் புடைத்து.

869.

செறுவார்க்குச் சேணிகவா இன்பம் அறிவிலா
அஞ்சும் பகைவர்ப் பெறின்.

870.

கல்லான் வெகுளும் சிறுபொருள் எஞ்ஞான்றும்
ஒல்லானை ஒல்லா தொளி.

88. பகைத்திறந்தெரிதல் (Verse 871–880)

871.

பகைஎன்னும் பண்பி லதனை ஒருவன்
நகையேயும் வேண்டற்பாற்று அன்று.

872.

வில்லேர் உழவர் பகைகொளினும் கொள்ளற்க
சொல்லேர் உழவர் பகை.

873.

ஏமுற் றவரினும் ஏழை தமியனாய்ப்
பல்லார் பகைகொள் பவன்.

874.

பகைநட்பாக் கொண்டொழுகும் பண்புடை யாளன்
தகைமைக்கண் தங்கிற்று உலகு.

875.

தன்துணை இன்றால் பகையிரண்டால் தான்ஒருவன்
இன்துணையாக் கொள்கவற்றின் ஒன்று.

876.

தேறினும் தேறா விடினும் அழிவின்கண்
தேறான் பகாஅன் விடல்.

877.

நோவற்க நொந்தது அறியார்க்கு மேவற்க
மென்மை பகைவர் அகத்து.

878.

வகையறிந்து தற்செய்து தற்காப்ப மாயும்
பகைவர்கண் பட்ட செருக்கு.

879.

இளைதாக முள்மரம் கொல்க களையுநர்
கைகொல்லும் காழ்த்த இடத்து.

880.

உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற செயிர்ப்பவர்
செம்மல் சிதைக்கலா தார்.

89. உட்பகை (Verse 881–890)

881.

நிழல்நீரும் இன்னாத இன்னா தமர்நீரும்
இன்னாவாம் இன்னா செயின்.

882.

வாள்போல பகைவரை அஞ்சற்க அஞ்சுக
கேள்போல் பகைவர் தொடர்பு.

883.

உட்பகை அஞ்சித்தற் காக்க உலைவிடத்து
மட்பகையின் மாணத் தெறும்.

884.

மனமாணா உட்பகை தோன்றின் இனமாணா
ஏதம் பலவும் தரும்.

885.

உறல்முறையான் உட்பகை தோன்றின் இறல்முறையான்
ஏதம் பலவும் தரும்.

886.

ஒன்றாமை ஒன்றியார் கட்படின் எஞ்ஞான்றும்
பொன்றாமை ஒன்றல் அரிது.

887.

செப்பின் புணர்ச்சிபோல் கூடினும் கூடாதே
உட்பகை உற்ற குடி.

888.

அரம்பொருத பொன்போலத் தேயும் உரம்பொருது
உட்பகை உற்ற குடி.

889.

எட்பக வன்ன சிறுமைத்தே ஆயினும்
உட்பகை உள்ளதாங் கேடு.

890.

உடம்பாடு இலாதவர் வாழ்க்கை குடங்கருள்
பாம்போடு உடனுறைந் தற்று.

90. பெரியாரைப் பிழையாமை (Verse 891–900)

891.

ஆற்றுவார் ஆற்றல் இகழாமை போற்றுவார்
போற்றலுள் எல்லாம் தலை.

892.

பெரியாரைப் பேணாது ஒழுகிற் பெரியாரால்
பேரா இடும்பை தரும்.

893.

கெடல்வேண்டின் கேளாது செய்க அடல்வேண்டின்
ஆற்று பவர்கண் இழுக்கு.

894.

கூற்றத்தைக் கையால் விளித்தற்றால் ஆற்றுவார்க்கு
ஆற்றாதார் இன்னா செயல்.

895.

யாண்டுச்சென் றியாண்டு முளராகார் வெந்துப்பின்
வேந்து செறப்பட் டவர்.

896.

எரியால் சுடப்படினும் உய்வுண்டாம் உய்யார்
பெரியார்ப் பிழைத்தொழுகு வார்.

897.

வகைமாண்ட வாழ்க்கையும் வான்பொருளும் என்னாம்
தகைமாண்ட தக்கார் செறின்.

898.

குன்றன்னார் குன்ற மதிப்பின் குடியொடு
நின்றன்னார் மாய்வர் நிலத்து.

899.

ஏந்திய கொள்கையார் சீறின் இடைமுரிந்து
வேந்தனும் வேந்து கெடும்.

900.

இறந்தமைந்த சார்புடையர் ஆயினும் உய்யார்
சிறந்தமைந்த சீரார் செறின்.

91. பெண்வழிச்சேறல் (Verse 901–910)

901.

மனைவிழைவார் மாண்பயன் எய்தார் வினைவிழையார்
வேண்டாப் பொருளும் அது.

902.

பேணாது பெண்விழைவான் ஆக்கம் பெரியதோர்
நாணாக நாணுத் தரும்.

903.

இல்லாள்கண் தாழ்ந்த இயல்பின்மை எஞ்ஞான்றும்
நல்லாருள் நாணுத் தரும்.

904.

மனையாளை அஞ்சும் மறுமையி லாளன்
வினையாண்மை வீறெய்த லின்று.

905.

இல்லாளை அஞ்சுவான் அஞ்சுமற் றெஞ்ஞான்றும்
நல்லார்க்கு நல்ல செயல்.

906.

இமையாரின் வாழினும் பாடிலரே இல்லாள்
அமையார்தோள் அஞ்சு பவர்.

907.

பெண்ணேவல் செய்தொழுகும் ஆண்மையின் நாணுடைப்
பெண்ணே பெருமை உடைத்து.

908.

நட்டார் குறைமுடியார் நன்றாற்றார் நன்னுதலாள்
பெட் டாங்கு ஒழுகு பவர்.

909.

அறவினையும் ஆன்ற பொருளும் பிறவினையும்
பெண்ஏவல் செய்வார்கண் இல்.

910.

எண்சேர்ந்த நெஞ்சத் திடனுடையார்க்கு எஞ்ஞான்றும்
பெண்சேர்ந்தாம் பேதைமை இல்.

92. வரைவின்மகளிர் (Verse 911–920)

911.

அன்பின் விழையார் பொருள்விழையும் ஆய்தொடியார்
இன்சொல் இழுக்குத் தரும்.

912.

பயன்தூக்கிப் பண்புரைக்கும் பண்பின் மகளிர்
நயன்தூக்கி நள்ளா விடல்.

913.

பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம் இருட்டறையில்
ஏதில் பிணந்தழீஇ அற்று.

914.

பொருட்பொருளார் புன்னலந் தோயார் அருட்பொருள்
ஆயும் அறிவி னவர்.

915.

பொதுநலத்தார் புன்னலம் தோயார் மதிநலத்தின்
மாண்ட அறிவி னவர்.

916.

தந்நலம் பாரிப்பார் தோயார் தகைசெருக்கிப்
புன்னலம் பாரிப்பார் தோள்.

917.

நிறைநெஞ்சம் இல்லவர் தோய்வார் பிறநெஞ்சிற்
பேணிப் புணர்பவர் தோள்.

918.

ஆயும் அறிவினர் அல்லார்க்கு அணங்கென்ப
மாய மகளிர் முயக்கு.

919.

வரைவிலா மாணிழையார் மென்தோள் புரையிலாப்
பூரியர்கள் ஆழும் அளறு.

920.

இருமனப் பெண்டிரும் கள்ளும் கவறும்
திருநீக்கப் பட்டார் தொடர்பு.

93. கள்ளுண்ணாமை (Verse 921–930)

921.

உட்கப் படாஅர் ஒளியிழப்பர் எஞ்ஞான்றும்
கட்காதல் கொண்டொழுகு வார்.

922.

உண்ணற்க கள்ளை உணில்உண்க சான்றோரான்
எண்ணப் படவேண்டா தார்.

923.

ஈன்றாள் முகத்தேயும் இன்னாதால் என்மற்றுச்
சான்றோர் முகத்துக் களி.

924.

நாண்என்னும் நல்லாள் புறங்கொடுக்கும் கள்ளென்னும்
பேணாப் பெருங்குற்றத் தார்க்கு.

925.

கையறி யாமை உடைத்தே பொருள்கொடுத்து
மெய்யறி யாமை கொளல்.

926.

துஞ்சினார் செத்தாரின் வேறல்லர் எஞ்ஞான்றும்
நஞ்சுண்பார் கள்ளுண் பவர்.

927.

உள்ளொற்றி உள்ளூர் நகப்படுவர் எஞ்ஞான்றும்
கள்ளொற்றிக் கண்சாய் பவர்3

928.

களித்தறியேன் என்பது கைவிடுக நெஞ்சத்து
ஒளித்ததூஉம் ஆங்கே மிகும்.

929.

களித்தானைக் காரணம் காட்டுதல் கீழ்நீர்க்
குளித்தானைத் தீத்துரீஇ அற்று.

930.

கள்ளுண்ணாப் போழ்திற் களித்தானைக் காணுங்கால்
உள்ளான்கொல் உண்டதன் சோர்வு.

94. சூது (Verse 931–940)

931.

வேண்டற்க வென்றிடினும் சூதினை வென்றதூஉம்
தூண்டிற்பொன் மீன்விழுங்கி அற்று.

932.

ஒன்றெய்தி நூறிழக்கும் சூதர்க்கும் உண்டாங்கொல்
நன்றெய்தி வாழ்வதோர் ஆறு.

933.

உருளாயம் ஓவாது கூறின் பொருளாயம்
போஒய்ப் புறமே படும்.

934.

சிறுமை பலசெய்து சீரழிக்கும் சூதின்
வறுமை தருவதொன்று இல்.

935.

கவறும் கழகமும் கையும் தருக்கி
இவறியார் இல்லாகி யார்.

936.

அகடாரார் அல்லல் உழப்பர்சூ தென்னும்
முகடியான் மூடப்பட் டார்.

937.

பழகிய செல்வமும் பண்பும் கெடுக்கும்
கழகத்துக் காலை புகின்.

938.

பொருள் கெடுத்துப் பொய்மேற் கொளீஇ அருள்கெடுத்து
அல்லல் உழப்பிக்கும் சூது.

939.

உடைசெல்வம் ஊண்ஒளி கல்விஎன்று ஐந்தும்
அடையாவாம் ஆயங் கொளின்.

940.

இழத்தொறூஉம் காதலிக்கும் சூதேபோல் துன்பம்
உழத்தொறூஉம் காதற்று உயிர்.

95. மருந்து (Verse 941–950)

941.

மிகினும் குறையினும் நோய்செய்யும் நூலோர்
வளிமுதலா எண்ணிய மூன்று.

942.

மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது
அற்றது போற்றி உணின்.

943.

அற்றால் அறவறிந்து உண்க அஃதுடம்பு
பெற்றான் நெடிதுய்க்கும் ஆறு.

944.

அற்றது அறிந்து கடைப்பிடித்து மாறல்ல
துய்க்க துவரப் பசித்து.

945.

மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின்
ஊறுபாடு இல்லை உயிர்க்கு.

946.

இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்
கழிபேர் இரையான்கண் நோய்.

947.

தீயள வன்றித் தெரியான் பெரிதுண்ணின்
நோயள வின்றிப் படும்.

948.

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்
வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்.

949.

உற்றான் அளவும் பிணியளவும் காலமும்
கற்றான் கருதிச் செயல்.

950.

உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானென்று
அப்பால் நாற் கூற்றே மருந்து.

96. குடிமை (Verse 951–960)

951.

இற்பிறந்தார் கண்அல்லது இல்லை இயல்பாகச்
செப்பமும் நாணும் ஒருங்கு.

952.

ஒழுக்கமும் வாய்மையும் நாணும் இம் மூன்றும்
இழுக்கார் குடிப்பிறந் தார்.

953.

நகைஈகை இன்சொல் இகழாமை நான்கும்
வகையென்ப வாய்மைக் குடிக்கு.

954.

அடுக்கிய கோடி பெறினும் குடிப்பிறந்தார்
குன்றுவ செய்தல் இலர்.

955.

வழங்குவ துள்வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடி
பண்பில் தலைப்பிரிதல் இன்று.

956.

சலம்பற்றிச் சால்பில செய்யார்மா சற்ற
குலம்பற்றி வாழ்தும் என் பார்.

957.

குடிப்பிறந்தார் கண்விளங்கும் குற்றம் விசும்பின்
மதிக்கண் மறுப்போல் உயர்ந்து.

958.

நலத்தின்கண் நாரின்மை தோன்றின் அவனைக்
குலத்தின்கண் ஐயப் படும்.

959.

நிலத்தில் கிடந்தமை கால்காட்டும் காட்டும்
குலத்தில் பிறந்தார்வாய்ச் சொல்.

960.

நலம்வேண்டின் நாணுடைமை வேண்டும் குலம் வேண்டின்
வேண்டுக யார்க்கும் பணிவு.

97. மானம் (Verse 961–970)

961.

இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும்
குன்ற வருப விடல்.

962.

சீரினும் சீரல்ல செய்யாரே சீரொடு
பேராண்மை வேண்டு பவர்.

963.

பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய
சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு.

964.

தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர்
நிலையின் இழிந்தக் கடை.

965.

குன்றின் அனையாரும் குன்றுவர் குன்றுவ
குன்றி அனைய செயின்.

966.

புகழ்இன்றால் புத்தேள்நாட்டு உய்யாதால் என்மற்று
இகழ்வார்பின் சென்று நிலை.

967.

ஒட் டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலின் அந்நிலையே
கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று.

968.

மருந்தோமற்று ஊன்ஓம்பும் வாழ்க்கை பெருந்தகைமை
பீடழிய வந்த இடத்து.

969.

மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்
உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்.

970.

இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்
ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு.

98. பெருமை (Verse 971–980)

971.

ஒளிஒருவற்கு உள்ள வெறுக்கை இளிஒருவற்கு
அஃதிறந்து வாழ்தும் எனல்.

972.

பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா
செய்தொழில் வேற்றுமை யான்.

973.

மேலிருந்தும் மேலல்லார் மேலல்லர் கீழிருந்தும்
கீழல்லார் கீழல் லவர்.

974.

ஒருமை மகளிரே போலப் பெருமையும்
தன்னைத்தான் கொண்டொழுகின் உண்டு.

975.

பெருமை யுடையவர் ஆற்றுவார் ஆற்றின்
அருமை உடைய செயல்.

976.

சிறியார் உணர்ச்சியுள் இல்லை பெரியாரைப்
பேணிக் கொள் வேம் என்னும் நோக்கு.

977.

இறப்பே புரிந்த தொழிற்றாம் சிறப்புந்தான்
சீரல் லவர்கண் படின்.

978.

பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை
அணியுமாம் தன்னை வியந்து.

979.

பெருமை பெருமிதம் இன்மை சிறுமை
பெருமிதம் ஊர்ந்து விடல்.

980.

அற்றம் மறைக்கும் பெருமை சிறுமைதான்
குற்றமே கூறி விடும்.

99. சான்றாண்மை (Verse 981–990)

981.

கடன்என்ப நல்லவை எல்லாம் கடன்அறிந்து
சான்றாண்மை மேற்கொள் பவர்க்கு.

982.

குணநலம் சான்றோர் நலனே பிறநலம்
எந்நலத்து உள்ளதூஉம் அன்று.

983.

அன்புநாண் ஒப்புரவு கண்ணோட்டம் வாய்மையொடு
ஐந்துசால் ஊன்றிய தூண்.

984.

கொல்லா நலத்தது நோன்மை பிறர்தீமை
சொல்லா நலத்தது சால்பு.

985.

ஆற்றுவார் ஆற்றல் பணிதல் அதுசான்றோர்
மாற்றாரை மாற்றும் படை.

986.

சால்பிற்குக் கட்டளை யாதெனின் தோல்வி
துலையல்லார் கண்ணும் கொளல்.

987.

இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்
என்ன பயத்ததோ சால்பு.

988.

இன்மை ஒருவற்கு இளிவன்று சால்பென்னும்
திண்மை உண் டாகப் பெறின்.

989.

ஊழி பெயரினும் தாம்பெயரார் சான்றாண்மைக்கு
ஆழி எனப்படு வார்.

990.

சான்றவர் சான்றாண்மை குன்றின் இருநிலந்தான்
தாங்காது மன்னோ பொறை.

100. பண்புடைமை (Verse 991–1000)

991.

எண்பதத்தால் எய்தல் எளிதென்ப யார்மாட்டும்
பண்புடைமை என்னும் வழக்கு.

992.

அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் இவ்விரண்டும்
பண்புடைமை என்னும் வழக்கு.

993.

உறுப்பொத்தல் மக்களொப்பு அன்றால் வெறுத்தக்க
பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு.

994.

நயனொடு நன்றி புரிந்த பயனுடையார்
பண்புபா ராட்டும் உலகு.

995.

நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும்
பண்புள பாடறிவார் மாட்டு.

996.

பண்புடையார்ப் பட்டுண்டு உலகம் அதுஇன்றேல்
மண்புக்கு மாய்வது மன்.

997.

அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண்பு இல்லா தவர்.

998.

நண்பாற்றார் ஆகி நயமில செய்வார்க்கும்
பண்பாற்றார் ஆதல் கடை.

999.

நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம்
பகலும்பாற் பட்டன்று இருள்.

1000.

பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால்
கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று.

101. நன்றியில்செல்வம் (Verse 1001–1010)

1001.

வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் அஃதுண்ணான்
செத்தான் செயக்கிடந்தது இல்.

1002.

பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு

1003.

ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர்
தோற்றம் நிலக்குப் பொறை.

1004.

எச்சமென்று என்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால்
நச்சப் படாஅ தவன்.

1005.

கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க்கு அடுக்கிய
கோடியுண் டாயினும் இல்.

1006.

ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்று
ஈதல் இயல்பிலா தான்.

1007.

அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்
பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று.

1008.

நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள்
நச்சு மரம்பழுத் தற்று.

1009.

அன்பொரீஇத் தற்செற்று அறநோக்காது ஈட்டிய
ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்.

1010.

சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி
வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து.

102. நாணுடைமை (Verse 1011–1020)

1011.

கருமத்தால் நாணுதல் நாணுந் திருநுதல்
நல்லவர் நாணுப் பிற.

1012.

ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல
நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு.

1013.

ஊனைக் குறித்த உயிரெல்லாம் நாண்என்னும்
நன்மை குறித்தது சால்பு.

1014.

அணிஅன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கு அஃதின்றேல்
பிணிஅன்றோ பீடு நடை.

1015.

பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்கு
உறைபதி என்னும் உலகு.

1016.

நாண்வேலி கொள்ளாது மன்னோ வியன்ஞாலம்
பேணலர் மேலா யவர்.

1017.

நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்ப்பொருட்டால்
நாண்துறவார் நாணாள் பவர்.

1018.

பிறர்நாணத் தக்கது தான்நாணா னாயின்
அறம்நாணத் தக்கது உடைத்து.

1019.

குலஞ்சுடும் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும்
நாணின்மை நின்றக் கடை.

1020.

நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை
நாணால் உயிர்மருட்டி அற்று.

103. குடிசெயல்வகை (Verse 1021–1030)

1021.

கருமம் செயஒருவன் கைதூவேன் என்னும்
பெருமையின் பீடுடையது இல்.

1022.

ஆள்வினையும் ஆன்ற அறிவும் எனஇரண்டின்
நீள்வினையால் நீளும் குடி.

1023.

குடிசெய்வல் என்னும் ஒருவற்குத் தெய்வம்
மடிதற்றுத் தான்முந் துறும்.

1024.

சூழாமல் தானே முடிவெய்தும் தம்குடியைத்
தாழாது உஞற்று பவர்க்கு.

1025.

குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச்
சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு.

1026.

நல்லாண்மை என்பது ஒருவற்குத் தான்பிறந்த
இல்லாண்மை ஆக்கிக் கொளல்.

1027.

அமரகத்து வன்கண்ணர் போலத் தமரகத்தும்
ஆற்றுவார் மேற்றே பொறை.

1028.

குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து
மானங் கருதக் கெடும்.

1029.

இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக்
குற்ற மறைப்பான் உடம்பு.

1030.

இடுக்கண்கால் கொன்றிட வீழும் அடுத்தூன்றும்
நல்லாள் இலாத குடி.

104. உழவு (Verse 1031–1040)

1031.

சுழன்றும்ஏர்ப் பின்னது உலகம் அதனால்
உழந்தும் உழவே தலை.

1032.

உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணிஅஃ தாற்றாது
எழுவாரை எல்லாம் பொறுத்து.

1033.

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம்
தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்.

1034.

பலகுடை நீழலும் தங்குடைக்கீழ்க் காண்பர்
அலகுடை நீழ லவர்.

1035.

இரவார் இரப்பார்க்கொன்று ஈவர் கரவாது
கைசெய்தூண் மாலை யவர்.

1036.

உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம்
விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை.

1037.

தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும்.

1038.

ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல் கட்டபின்
நீரினும் நன்றதன் காப்பு.

1039.

செல்லான் கிழவன் இருப்பின் நிலம்புலந்து
இல்லாளின் ஊடி விடும்.

1040.

இலமென்று அசைஇ இருப்பாரைக் காணின்
நிலமென்னும் நல்லாள் நகும்.

105. நல்குரவு (Verse 1041–1050)

1041.

இன்மையின் இன்னாதது யாதெனின் இன்மையின்
இன்மையே இன்னா தது.

1042.

இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும்
இம்மையும் இன்றி வரும்.

1043.

தொல்வரவும் தோலும் கெடுக்கும் தொகையாக
நல்குரவு என்னும் நசை.

1044.

இற்பிறந்தார் கண்ணேயும் இன்மை இளிவந்த
சொற்பிறக்கும் சோர்வு தரும்.

1045.

நல்குரவு என்னும் இடும்பையுள் பல்குரைத்
துன்பங்கள் சென்று படும்.

1046.

நற்பொருள் நன்குணர்ந்து சொல்லினும் நல்கூர்ந்தார்
சொற்பொருள் சோர்வு படும்.

1047.

அறஞ்சாரா நல்குரவு ஈன்றதா யானும்
பிறன்போல நோக்கப் படும்.

1048.

இன்றும் வருவது கொல்லோ நெருநலும்
கொன்றது போலும் நிரப்பு.

1049.

நெருப்பினுள் துஞ்சலும் ஆகும் நிரப்பினுள்
யாதொன்றும் கண்பாடு அரிது.

1050.

துப்புர வில்லார் துவரத் துறவாமை
உப்பிற்கும் காடிக்கும் கூற்று.

106. இரவு (Verse 1051–1060)

1051.

இரக்க இரத்தக்கார்க் காணின் கரப்பின்
அவர்பழி தம்பழி அன்று.

1052.

இன்பம் ஒருவற்கு இரத்தல் இரந்தவை
துன்பம் உறாஅ வரின்.

1053.

கரப்பிலா நெஞ்சின் கடனறிவார் முன்நின்று
இரப்புமோ ரேஎர் உடைத்து.

1054.

இரத்தலும் ஈதலே போலும் கரத்தல்
கனவிலும் தேற்றாதார் மாட்டு.

1055.

கரப்பிலார் வையகத்து உண்மையால் கண்ணின்று
இரப்பவர் மேற்கொள் வது.

1056.

கரப்பிடும்பை யில்லாரைக் காணின் நிரப்பிடும்பை
எல்லாம் ஒருங்கு கெடும்.

1057.

இகழ்ந்தெள்ளாது ஈவாரைக் காணின் மகிழ்ந்துள்ளம்
உள்ளுள் உவப்பது உடைத்து.

1058.

இரப்பாரை இல்லாயின் ஈர்ங்கண்மா ஞாலம்
மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று.

1059.

ஈவார்கண் என்னுண்டாம் தோற்றம் இரந்துகோள்
மேவார் இலாஅக் கடை.

1060.

இரப்பான் வெகுளாமை வேண்டும் நிரப்பிடும்பை
தானேயும் சாலும் கரி.

107. இரவச்சம் (Verse 1061–1070)

1061.

கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
இரவாமை கோடி உறும்.

1062.

இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து
கெடுக உலகியற்றி யான்.

1063.

இன்மை இடும்பை இரந்துதீர் வாமென்னும்
வன்மையின் வன்பாட்ட தில்.

1064.

இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்
காலும் இரவொல்லாச் சால்பு.

1065.

தெண்ணீர் அடுபுற்கை ஆயினும் தாள்தந்தது
உண்ணலின் ஊங்கினிய தில்.

1066.

ஆவிற்கு நீரென்று இரப்பினும் நாவிற்கு
இரவின் இளிவந்த தில்.

1067.

இரப்பன் இரப்பாரை எல்லாம் இரப்பின்
கரப்பார் இரவன்மின் என்று.

1068.

இரவென்னும் ஏமாப்பில் தோணி கரவென்னும்
பார்தாக்கப் பக்கு விடும்.

1069.

இரவுள்ள உள்ளம் உருகும் கரவுள்ள
உள்ளதூஉம் இன்றிக் கெடும்.

1070.

கரப்பவர்க்கு யாங்கொளிக்கும் கொல்லோ இரப்பவர்
சொல்லாடப் போஒம் உயிர்.

108. கயமை (Verse 1071–1080)

1071.

மக்களே போல்வர் கயவர் அவரன்ன
ஒப்பாரி யாங்கண்ட தில்.

1072.

நன்றறி வாரிற் கயவர் திருவுடையர்
நெஞ்சத்து அவலம் இலர்.

1073.

தேவர் அனையர் கயவர் அவருந்தாம்
மேவன செய்தொழுக லான்.

1074.

அகப்பட்டி ஆவாரைக் காணின் அவரின்
மிகப்பட்டுச் செம்மாக்கும் கீழ்.

1075.

அச்சமே கீழ்களது ஆசாரம் எச்சம்
அவாவுண்டேல் உண்டாம் சிறிது.

1076.

அறைபறை அன்னர் கயவர்தாம் கேட்ட
மறைபிறர்க்கு உய்த்துரைக்க லான்.

1077.

ஈர்ங்கை விதிரார் கயவர் கொடிறுடைக்கும்
கூன்கையர் அல்லா தவர்க்கு.

1078.

சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோல்
கொல்லப் பயன்படும் கீழ்.

1079.

உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் காணின் பிறர்மேல்
வடுக்காண வற்றாகும் கீழ்.

1080.

எற்றிற் குரியர் கயவரொன்று உற்றக்கால்
விற்றற்கு உரியர் விரைந்து.

Buch III – Liebe, Vereinigung und Trennung – Kāmattuppāl

109. தகையணங்குறுத்தல் (Verse 1081–1090)

1081.

அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை
மாதர்கொல் மாலும் என் நெஞ்சு.

1082.

நோக்கினாள் நோக்கெதிர் நோக்குதல் தாக்கணங்கு
தானைக்கொண் டன்ன துடைத்து.

1083.

பண்டறியேன் கூற்றென் பதனை இனியறிந்தேன்
பெண்டகையால் பேரமர்க் கட்டு.

1084.

கண்டார் உயிருண்ணும் தோற்றத்தால் பெண்டகைப்
பேதைக்கு அமர்த்தன கண்.

1085.

கூற்றமோ கண்ணோ பிணையோ மடவரல்
நோக்கமிம் மூன்றும் உடைத்து.

1086.

கொடும்புருவம் கோடா மறைப்பின் நடுங்கஞர்
செய்யல மன்இவள் கண்.

1087.

கடாஅக் களிற்றின்மேற் கட்படாம் மாதர்
படாஅ முலைமேல் துகில்.

1088.

ஒண்ணுதற் கோஒ உடைந்ததே ஞாட்பினுள்
நண்ணாரும் உட்குமென் பீடு.

1089.

பிணையேர் மடநோக்கும் நாணும் உடையாட்கு
அணியெவனோ ஏதில தந்து.

1090.

உண்டார்கண் அல்லது அடுநறாக் காமம்போல்
கண்டார் மகிழ்செய்தல் இன்று.

110. குறிப்பறிதல் (Verse 1091–1100)

1091.

இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து.

1092.

கண்களவு கொள்ளும் சிறுநோக்கம் காமத்தில்
செம்பாகம் அன்று பெரிது.

1093.

நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள் அஃதவள்
யாப்பினுள் அட்டிய நீர்.

1094.

யான்நோக்கும் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தான்நோக்கி மெல்ல நகும்.

1095.

குறிக்கொண்டு நோக்காமை அல்லால் ஒருகண்
சிறக்கணித்தாள் போல நகும்

1096.

உறாஅ தவர்போல் சொலினும் செறாஅர்சொல்
ஒல்லை உணரப் படும்.

1097.

செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்
உறாஅர்போன்று உற்றார் குறிப்பு.

1098.

அசையியற்கு உண்டாண்டோ ர் ஏஎர்யான் நோக்கப்
பசையினள் பைய நகும்.

1099.

ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்
காதலார் கண்ணே உள.

1100.

கண்ணொடு கண்இணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல.

111. புணர்ச்சிமகிழ்தல் (Verse 1101–1110)

1101.

கண்டுகேட்டு உண்டுயிர்த்து உற்றறியும் ஐம்புலனும்
ஒண்தொடி கண்ணே உள.

1102.

பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை
தன்நோய்க்குத் தானே மருந்து.

1103.

தாம்வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு.

1104.

நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்?

1105.

வேட் ட பொழுதின் அவையவை போலுமே
தோட் டார் கதுப்பினாள் தோள்.

1106.

உறுதோறு உயிர்தளிர்ப்பத் தீண்டலால் பேதைக்கு
அமிழ்தின் இயன்றன தோள்.

1107.

தம்மில் இருந்து தமதுபாத்து உண்டற்றால்
அம்மா அரிவை முயக்கு.

1108.

வீழும் இருவர்க்கு இனிதே வளியிடை
போழப் படாஅ முயக்கு.

1109.

ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவைகாமம்
கூடியார் பெற்ற பயன்.

1110.

அறிதோறு அறியாமை கண்டற்றால் காமம்
செறிதோறும் சேயிழை மாட்டு.

112. நலம்புனைந்துரைத்தல் (Verse 1111–1120)

1111.

நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்
மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்.

1112.

மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று.

1113.

முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்
வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு.

1114.

காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று.

1115.

அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுகப்பிற்கு
நல்ல படாஅ பறை.

1116.

மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா
பதியின் கலங்கிய மீன்.

1117.

அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல
மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து.

1118.

மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்
காதலை வாழி மதி.

1119.

மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்
பலர்காணத் தோன்றல் மதி.

1120.

அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர்
அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்.

113. காதற்சிறப்புரைத்தல் (Verse 1121–1130)

1121.

பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி
வாலெயிறு ஊறிய நீர்.

1122.

உடம்பொடு உயிரிடை என்னமற் றன்ன
மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு.

1123.

கருமணியிற் பாவாய்நீ போதாயாம் வீழும்
திருநுதற்கு இல்லை இடம்.

1124.

வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல்
அதற்கன்னள் நீங்கும் இடத்து.

1125.

உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்
ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்.

1126.

கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருகுவரா
நுண்ணியர்எம் காத லவர்.

1127.

கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்
எழுதேம் கரப்பாக்கு அறிந்து.

1128.

நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்
அஞ்சுதும் வேபாக் கறிந்து.

1129.

இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் அனைத்திற்கே
ஏதிலர் என்னும் இவ் வூர்.

1130.

உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்
ஏதிலர் என்னும் இவ் வூர்.

114. நாணுத்துறவுரைத்தல் (Verse 1131–1140)

1131.

காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம்
மடலல்லது இல்லை வலி.

1132.

நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து.

1133.

நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறும் மடல்.

1134.

காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை.

1135.

தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்.

1136.

மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படல்ஒல்லா பேதைக்கென் கண்.

1137.

கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்.

1138.

நிறையரியர் மன்அளியர் என்னாது காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்.

1139.

அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேஎன் காமம்
மறுகின் மறுகும் மருண்டு.

1140.

யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார்
யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு.

115. அலரறிவுறுத்தல் (Verse 1141–1150)

1141.

அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்
பலரறியார் பாக்கியத் தால்.

1142.

மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியாது
அலரெமக்கு ஈந்ததிவ் வூர்.

1143.

உறாஅதோ ஊரறிந்த கெளவை அதனைப்
பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து.

1144.

கவ்வையால் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்
தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து.

1145.

களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம்
வெளிப்படுந் தோறும் இனிது.

1146.

கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்
திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று.

1147.

ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல்
நீராக நீளும்இந் நோய்.

1148.

நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால் கெளவையால்
காமம் நுதுப்பேம் எனல்.

1149.

அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார்
பலர்நாண நீத்தக் கடை.

1150.

தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும்
கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்.

116. பிரிவாற்றாமை (Verse 1151–1160)

1151.

செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின்
வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை.

1152.

இன்கண் உடைத்தவர் பார்வல் பிரிவஞ்சும்
புன்கண் உடைத்தால் புணர்வு.

1153.

அரிதரோ தேற்றம் அறிவுடையார் கண்ணும்
பிரிவோ ரிடத்துண்மை யான்.

1154.

அளித்தஞ்சல் என்றவர் நீப்பின் தெளித்தசொல்
தேறியார்க்கு உண்டோ தவறு.

1155.

ஓம்பின் அமைந்தார் பிரிவோம்பல் மற்றவர்
நீங்கின் அரிதால் புணர்வு.

1156.

பிரிவுரைக்கும் வன்கண்ணர் ஆயின் அரிதவர்
நல்குவர் என்னும் நசை.

1157.

துறைவன் துறந்தமை தூற்றாகொல் முன்கை
இறைஇறவா நின்ற வளை.

1158.

இன்னாது இனன்இல்ஊர் வாழ்தல் அதனினும்
இன்னாது இனியார்ப் பிரிவு.

1159.

தொடிற்சுடின் அல்லது காமநோய் போல
விடிற்சுடல் ஆற்றுமோ தீ.

1160.

அரிதாற்றி அல்லல்நோய் நீக்கிப் பிரிவாற்றிப்
பின்இருந்து வாழ்வார் பலர்.

117. படர்மெலிந்திரங்கல் (Verse 1161–1170)

1161.

மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை இறைப்பவர்க்கு
ஊற்றுநீர் போல மிகும்.

1162.

கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு
உரைத்தலும் நாணுத் தரும்.

1163.

காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்கும்என்
நோனா உடம்பின் அகத்து.

1164.

காமக் கடல்மன்னும் உண்டே அதுநீந்தும்
ஏமப் புணைமன்னும் இல்.

1165.

துப்பின் எவனாவர் மன்கொல் துயர்வரவு
நட்பினுள் ஆற்று பவர்.

1166.

இன்பம் கடல்மற்றுக் காமம் அஃதடுங்கால்
துன்பம் அதனிற் பெரிது.

1167.

காமக் கடும்புனல் நீந்திக் கரைகாணேன்
யாமத்தும் யானே உளேன்.

1168.

மன்னுயிர் எல்லாம் துயிற்றி அளித்திரா
என்னல்லது இல்லை துணை.

1169.

கொடியார் கொடுமையின் தாம்கொடிய இந்நாள்
நெடிய கழியும் இரா.

1170.

உள்ளம்போன்று உள்வழிச் செல்கிற்பின் வெள்ளநீர்
நீந்தல மன்னோஎன் கண்.

118. கண்விதுப்பழிதல் (Verse 1171–1180)

1171.

கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ தண்டாநோய்
தாம்காட்ட யாம்கண் டது.

1172.

தெரிந்துணரா நோக்கிய உண்கண் பரிந்துணராப்
பைதல் உழப்பது எவன்?

1173.

கதுமெனத் தாநோக்கித் தாமே கலுழும்
இதுநகத் தக்க துடைத்து.

1174.

பெயலாற்றா நீருலந்த உண்கண் உயலாற்றா
உய்வில்நோய் என்கண் நிறுத்து.

1175.

படலாற்றா பைதல் உழக்கும் கடலாற்றாக்
காமநோய் செய்தஎன் கண்.

1176.

ஓஒ இனிதே எமக்கிந்நோய் செய்தகண்
தாஅம் இதற்பட் டது.

1177.

உழந்துழந் துள்நீர் அறுக விழைந்திழைந்து
வேண்டி அவர்க்கண்ட கண்.

1178.

பேணாது பெட்டார் உளர்மன்னோ மற்றவர்க்
காணாது அமைவில கண்.

1179.

வாராக்கால் துஞ்சா வரின்துஞ்சா ஆயிடை
ஆரஞர் உற்றன கண்.

1180.

மறைபெறல் ஊரார்க்கு அரிதன்றால் எம்போல்
அறைபறை கண்ணார் அகத்து.

119. பசப்புறுபருவரல் (Verse 1181–1190)

1181.

நயந்தவர்க்கு நல்காமை நேர்ந்தேன் பசந்தவென்
பண்பியார்க்கு உரைக்கோ பிற.

1182.

அவர்தந்தார் என்னும் தகையால் இவர்தந்தென்
மேனிமேல் ஊரும் பசப்பு.

1183.

சாயலும் நாணும் அவர்கொண்டார் கைம்மாறா
நோயும் பசலையும் தந்து.

1184.

உள்ளுவன் மன்யான் உரைப்பது அவர்திறமால்
கள்ளம் பிறவோ பசப்பு.

1185.

உவக்காண்எம் காதலர் செல்வார் இவக்காண்என்
மேனி பசப்பூர் வது.

1186.

விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளேபோல் கொண்கன்
முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு.

1187.

புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில்
அள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு.

1188.

பசந்தாள் இவள்என்பது அல்லால் இவளைத்
துறந்தார் அவர்என்பார் இல்.

1189.

பசக்கமன் பட்டாங்கென் மேனி நயப்பித்தார்
நன்னிலையர் ஆவர் எனின்.

1190.

பசப்பெனப் பேர்பெறுதல் நன்றே நயப்பித்தார்
நல்காமை தூற்றார் எனின்.

120. தனிப்படர்மிகுதி (Verse 1191–1200)

1191.

தாம்வீழ்வார் தம்வீழப் பெற்றவர் பெற்றாரே
காமத்துக் காழில் கனி.

1192.

வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு
வீழ்வார் அளிக்கும் அளி.

1193.

வீழுநர் வீழப் படுவார்க்கு அமையுமே
வாழுநம் என்னும் செருக்கு.

1194.

வீழப் படுவார் கெழீஇயிலர் தாம்வீழ்வார்
வீழப் படாஅர் எனின்.

1195.

நாம்காதல் கொண்டார் நமக்கெவன் செய்பவோ
தாம்காதல் கொள்ளாக் கடை.

1196.

ஒருதலையான் இன்னாது காமம்காப் போல
இருதலை யானும் இனிது.

1197.

பருவரலும் பைதலும் காணான்கொல் காமன்
ஒருவர்கண் நின்றொழுகு வான்.

1198.

வீழ்வாரின் இன்சொல் பெறாஅது உலகத்து
வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்.

1199.

நசைஇயார் நல்கார் எனினும் அவர்மாட்டு
இசையும் இனிய செவிக்கு.

1200.

உறாஅர்க்கு உறுநோய் உரைப்பாய் கடலைச்
செறாஅஅய் வாழிய நெஞ்சு.

121. நினைந்தவர்புலம்பல் (Verse 1201–1210)

1201.

உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால்
கள்ளினும் காமம் இனிது.

1202.

எனைத்தொன்று இனிதேகாண் காமம்தாம் வீழ்வார்
நினைப்ப வருவதொன்று இல்.

1203.

நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொல் தும்மல்
சினைப்பது போன்று கெடும்.

1204.

யாமும் உளேங்கொல் அவர்நெஞ்சத்து எந்நெஞ்சத்து
ஓஒ உளரே அவர்.

1205.

தம்நெஞ்சத்து எம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொல்
எம்நெஞ்சத்து ஓவா வரல்.

1206.

மற்றியான் என்னுளேன் மன்னோ அவரொடி யான்
உற்றநாள் உள்ள உளேன்.

1207.

மறப்பின் எவனாவன் மற்கொல் மறப்பறியேன்
உள்ளினும் உள்ளம் சுடும்.

1208.

எனைத்து நினைப்பினும் காயார் அனைத்தன்றோ
காதலர் செய்யும் சிறப்பு.

1209.

விளியுமென் இன்னுயிர் வேறல்லம் என்பார்
அளியின்மை ஆற்ற நினைந்து.

1210.

விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினால் காணப்
படாஅதி வாழி மதி.

122. கனவுநிலையுரைத்தல் (Verse 1211–1220)

1211.

காதலர் தூதொடு வந்த கனவினுக்கு
யாதுசெய் வேன்கொல் விருந்து.

1212.

கயலுண்கண் யானிரப்பத் துஞ்சிற் கலந்தார்க்கு
உயலுண்மை சாற்றுவேன் மன்.

1213.

நனவினால் நல்கா தவரைக் கனவினால்
காண்டலின் உண்டென் உயிர்.

1214.

கனவினான் உண்டாகும் காமம் நனவினான்
நல்காரை நாடித் தரற்கு.

1215.

நனவினால் கண்டதூஉம் ஆங்கே கனவுந்தான்
கண்ட பொழுதே இனிது.

1216.

நனவென ஒன்றில்லை ஆயின் கனவினால்
காதலர் நீங்கலர் மன்.

1217.

நனவினால் நல்காக் கொடியார் கனவனால்
என்எம்மைப் பீழிப் பது.

1218.

துஞ்சுங்கால் தோள்மேலர் ஆகி விழிக்குங்கால்
நெஞ்சத்தர் ஆவர் விரைந்து.

1219.

நனவினால் நல்காரை நோவர் கனவினால்
காதலர்க் காணா தவர்.

1220.

நனவினால் நம்நீத்தார் என்பர் கனவினால்
காணார்கொல் இவ்வூ ரவர்.

123. பொழுதுகண்டிரங்கல் (Verse 1221–1230)

1221.

மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும்
வேலைநீ வாழி பொழுது.

1222.

புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்
வன்கண்ண தோநின் துணை.

1223.

பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித்
துன்பம் வளர வரும்.

1224.

காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து
ஏதிலர் போல வரும்.

1225.

காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான்
மாலைக்குச் செய்த பகை?

1226.

மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத
காலை அறிந்த திலேன்.

1227.

காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி
மாலை மலரும்இந் நோய்.

1228.

அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன்
குழல்போலும் கொல்லும் படை.

1229.

பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு
மாலை படர்தரும் போழ்து.

1230.

பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை
மாயும்என் மாயா உயிர்.

124. உறுப்புநலனழிதல் (Verse 1231–1240)

1231.

சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.

1232.

நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.

1233.

தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.

1234.

பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

1235.

கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

1236.

தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.

1237.

பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்
வாடுதோட் பூசல் உரைத்து.

1238.

முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.

1239.

முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.

1240.

கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.

125. நெஞ்சொடுகிளத்தல் (Verse 1241–1250)

1241.

நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்
எவ்வநோய் தீர்க்கும் மருந்து.

1242.

காதல் அவரிலர் ஆகநீ நோவது
பேதைமை வாழியென் நெஞ்சு.

1243.

இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்
பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்.

1244.

கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்
தின்னும் அவர்க்காணல் உற்று.

1245.

செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம்
உற்றால் உறாஅ தவர்.

1246.

கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய்
பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு.

1247.

காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே
யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு.

1248.

பரிந்தவர் நல்காரென்று ஏங்கிப் பிரிந்தவர்
பின்செல்வாய் பேதைஎன் நெஞ்சு.

1249.

உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ
யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு.

1250.

துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத்து உடையேமா
இன்னும் இழத்தும் கவின்.

126. நிறையழிதல் (Verse 1251–1260)

1251.

காமக் கணிச்சி உடைக்கும் நிறையென்னும்
நாணுத்தாழ் வீழ்த்த கதவு.

1252.

காமம் எனவொன்றோ கண்ணின்றென் நெஞ்சத்தை
யாமத்தும் ஆளும் தொழில்.

1253.

மறைப்பேன்மன் காமத்தை யானோ குறிப்பின்றித்
தும்மல்போல் தோன்றி விடும்.

1254.

நிறையுடையேன் என்பேன்மன் யானோஎன் காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்.

1255.

செற்றார்பின் செல்லாப் பெருந்தகைமை காமநோய்
உற்றார் அறிவதொன்று அன்று.

1256.

செற்றவர் பின்சேறல் வேண்டி அளித்தரோ
எற்றென்னை உற்ற துயர்.

1257.

நாணென ஒன்றோ அறியலம் காமத்தால்
பேணியார் பெட்ப செயின்.

1258.

பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநம்
பெண்மை உடைக்கும் படை.

1259.

புலப்பல் எனச்சென்றேன் புல்லினேன் நெஞ் சம்
கலத்தல் உறுவது கண்டு.

1260.

நிணந்தீயில் இட்டன்ன நெஞ்சினார்க்கு உண்டோ
புணர்ந்தூடி நிற்பேம் எனல்.

127. அவர்வயின்விதும்பல் (Verse 1261–1270)

1261.

வாளற்றுப் புற்கென்ற கண்ணும் அவர்சென்ற
நாளொற்றித் தேய்ந்த விரல்.

1262.

இலங்கிழாய் இன்று மறப்பின்என் தோள்மேல்
கலங்கழியும் காரிகை நீத்து.

1263.

உரன்நசைஇ உள்ளம் துணையாகச் சென்றார்
வரல்நசைஇ இன்னும் உளேன்.

1264.

கூடிய காமம் பிரிந்தார் வரவுள்ளிக்
கோடுகொ டேறுமென் நெஞ்சு.

1265.

காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின்
நீங்கும்என் மென்தோள் பசப்பு.

1266.

வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன்
பைதல்நோய் எல்லாம் கெட.

1267.

புலப்பேன்கொல் புல்லுவேன் கொல்லோ கலப்பேன்கொல்
கண்அன்ன கேளிர் விரன்.

1268.

வினைகலந்து வென்றீக வேந்தன் மனைகலந்து
மாலை அயர்கம் விருந்து.

1269.

ஒருநாள் எழுநாள்போல் செல்லும்சேண் சென்றார்
வருநாள்வைத்து ஏங்கு பவர்க்கு.

1270.

பெறின்என்னாம் பெற்றக்கால் என்னாம் உறினென்னாம்
உள்ளம் உடைந்துக்கக் கால்.

128. குறிப்பறிவுறுத்தல் (Verse 1271–1280)

1271.

கரப்பினுங் கையிகந் தொல்லாநின் உண்கண்
உரைக்கல் உறுவதொன் றுண்டு.

1272.

கண்ணிறைந்த காரிகைக் காம்பேர்தோட் பேதைக்குப்
பெண்நிறைந்த நீர்மை பெரிது.

1273.

மணியில் திகழ்தரு நூல்போல் மடந்தை
அணியில் திகழ்வதொன்று உண்டு.

1274.

முகைமொக்குள் உள்ளது நாற்றம்போல் பேதை
நகைமொக்குள் உள்ளதொன் றுண்டு.

1275.

செறிதொடி செய்திறந்த கள்ளம் உறுதுயர்
தீர்க்கும் மருந்தொன்று உடைத்து.

1276.

பெரிதாற்றிப் பெட்பக் கலத்தல் அரிதாற்றி
அன்பின்மை சூழ்வ துடைத்து.

1277.

தண்ணந் துறைவன் தணந்தமை நம்மினும்
முன்னம் உணர்ந்த வளை.

1278.

நெருநற்றுச் சென்றார்எம் காதலர் யாமும்
எழுநாளேம் மேனி பசந்து.

1279.

தொடிநோக்கி மென்தோளும் நோக்கி அடிநோக்கி
அஃதாண் டவள்செய் தது.

1280.

பெண்ணினால் பெண்மை உடைத்தென்ப கண்ணினால்
காமநோய் சொல்லி இரவு.

129. புணர்ச்சிவிதும்பல் (Verse 1281–1290)

1281.

உள்ளக் களித்தலும் காண மகிழ்தலும்
கள்ளுக்கில் காமத்திற் குண்டு.

1282.

தினைத்துணையும் ஊடாமை வேண்டும் பனைத் துணையும்
காமம் நிறைய வரின்.

1283.

பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக்
காணா தமையல கண்.

1284.

ஊடற்கண் சென்றேன்மன் தோழி அதுமறந்து
கூடற்கண் சென்றது என் னெஞ்சு.

1285.

எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன்
பழிகாணேன் கண்ட இடத்து.

1286.

காணுங்கால் காணேன் தவறாய காணாக்கால்
காணேன் தவறல் லவை.

1287.

உய்த்தல் அறிந்து புனல்பாய் பவரேபோல்
பொய்த்தல் அறிந்தென் புலந்து.

1288.

இளித்தக்க இன்னா செயினும் களித்தார்க்குக்
கள்ளற்றே கள்வநின் மார்பு.

1289.

மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன்
செவ்வி தலைப்படு வார்.

1290.

கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல்
என்னினும் தான்விதுப் புற்று.

130. நெஞ்சொடுபுலத்தல் (Verse 1291–1300)

1291.

அவர்நெஞ்சு அவர்க்காதல் கண்டும் எவன்நெஞ்சே
நீஎமக்கு ஆகா தது.

1292.

உறாஅ தவர்க்கண்ட கண்ணும் அவரைச்
செறாஅரெனச் சேறியென் நெஞ்சு.

1293.

கெட்டார்க்கு நட்டார்இல் என்பதோ நெஞ்சேநீ
பெட்டாங்கு அவர்பின் செலல்.

1294.

இனிஅன்ன நின்னொடு சூழ்வார்யார் நெஞ்சே
துனிசெய்து துவ்வாய்காண் மற்று.

1295.

பெறாஅமை அஞ்சும் பெறின்பிரிவு அஞ்சும்
அறாஅ இடும்பைத்தென் நெஞ்சு.

1296.

தனியே இருந்து நினைத்தக்கால் என்னைத்
தினிய இருந்ததென் நெஞ்சு.

1297.

நாணும் மறந்தேன் அவர்மறக் கல்லாஎன்
மாணா மடநெஞ்சிற் பட்டு.

1298.

எள்ளின் இளிவாம்என்று எண்ணி அவர்திறம்
உள்ளும் உயிர்க்காதல் நெஞ்சு.

1299.

துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் தாமுடைய
நெஞ்சந் துணையல் வழி.

1300.

தஞ்சம் தமரல்லர் ஏதிலார் தாமுடைய
நெஞ்சம் தமரல் வழி.

131. புலவி (Verse 1301–1310)

1301.

புல்லா திராஅப் புலத்தை அவர் உறும்
அல்லல்நோய் காண்கம் சிறிது.

1302.

உப்பமைந் தற்றால் புலவி அதுசிறிது
மிக்கற்றால் நீள விடல்.

1303.

அலந்தாரை அல்லல்நோய் செய்தற்றால் தம்மைப்
புலந்தாரைப் புல்லா விடல்.

1304.

ஊடி யவரை உணராமை வாடிய
வள்ளி முதலரிந் தற்று.

1305.

நலத்தகை நல்லவர்க்கு ஏஎர் புலத்தகை
பூஅன்ன கண்ணார் அகத்து.

1306.

துனியும் புலவியும் இல்லாயின் காமம்
கனியும் கருக்காயும் அற்று.

1307.

ஊடலின் உண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது
நீடுவ தன்று கொல் என்று.

1308.

நோதல் எவன்மற்று நொந்தாரென்று அஃதறியும்
காதலர் இல்லா வழி.

1309.

நீரும் நிழலது இனிதே புலவியும்
வீழுநர் கண்ணே இனிது.

1310.

ஊடல் உணங்க விடுவாரோடு என்நெஞ்சம்
கூடுவேம் என்பது அவா.

132. புலவி நுணுக்கம் (Verse 1311–1320)

1311.

பெண்ணியலார் எல்லாரும் கண்ணின் பொதுஉண்பர்
நண்ணேன் பரத்தநின் மார்பு.

1312.

ஊடி இருந்தேமாத் தும்மினார் யாம்தம்மை
நீடுவாழ் கென்பாக் கறிந்து.

1313.

கோட்டுப் பூச் சூடினும் காயும் ஒருத்தியைக்
காட்டிய சூடினீர் என்று.

1314.

யாரினும் காதலம் என்றேனா ஊடினாள்
யாரினும் யாரினும் என்று.

1315.

இம்மைப் பிறப்பில் பிரியலம் என்றேனாக்
கண்நிறை நீர்கொண் டனள்.

1316.

உள்ளினேன் என்றேன்மற் றென்மறந்தீர் என்றென்னைப்
புல்லாள் புலத்தக் கனள்.

1317.

வழுத்தினாள் தும்மினேன் ஆக அழித்தழுதாள்
யாருள்ளித் தும்மினீர் என்று.

1318.

தும்முச் செறுப்ப அழுதாள் நுமர்உள்ளல்
எம்மை மறைத்திரோ என்று.

1319.

தன்னை உணர்த்தினும் காயும் பிறர்க்கும்நீர்
இந்நீரர் ஆகுதிர் என்று.

1320.

நினைத்திருந்து நோக்கினும் காயும் அனைத்துநீர்
யாருள்ளி நோக்கினீர் என்று.

133. ஊடலுவகை (Verse 1321–1330)