Kamakhya Tantra

Kamakhya Tantra (Sanskrit: कामाख्यातन्त्र kāmākhyātantra n.) ist ein śāktisch-kaulisches Tantra in neun Paṭalas, das die Göttin Kamakhya in den Mittelpunkt stellt. Die hier zugrunde liegende Muktabodha-Fassung beginnt mit der Anrufung `oṃ namaḥ paradevatāyai` – „Om, Verehrung der höchsten Gottheit“ – und endet nach dem neunten Paṭala ausdrücklich mit `samāptaścāyaṃ granthaḥ`, „damit ist dieses Werk beendet“.

Das Werk ist theologisch konzentriert und ritualgeschichtlich anspruchsvoll. Kamakhya wird als Yoni-rūpā Mahāvidyā, als Mutter aller Wesen, als Spenderin von Bhukti und Mukti und im neunten Paṭala ausdrücklich als Kali und als Brahman identifiziert. Zugleich enthält das Kamakhya Tantra Mantra, Nyāsa, Pañcatattva, Yoni-Pūjā, sexuelle Kaula-Rituale, Guru-Lehre, Pūrṇābhiṣeka, Befreiungslehre und historische Abhicāra-Passagen.

Durga auf dem Tiger – als bildliche Ergänzung zur Devī- und Kamakhya-Thematik.

Pose der Göttin Kali bei Yoga Vidya – der neunte Paṭala identifiziert Kamakhya ausdrücklich mit Kali.

Einführung: Kamakhya, Kamarupa und die Yoni-Symbolik

Kamakhya ist im Yoga-Vidya-Wiki als eine Form der göttlichen Mutter beschrieben, die eng mit Durga, Kali und Mahāvidyā verbunden ist. Ihr berühmter Kultort liegt in Kāmarūpa/Assam. Im Kamakhya Tantra selbst steht jedoch weniger der äußere Pilgerort als die theologische und rituelle Bedeutung der Göttin im Mittelpunkt.

Bereits der erste Paṭala erklärt Kamakhya zu Dharma, Artha, Kāma und Mokṣa. Sie ist Nirvāṇa, Sāyujya und höchste Gati. Im zweiten Paṭala wird sie als Yoni-rūpā Mahāvidyā verehrt, und der Text entwickelt daraus eine explizite Kaula-Ritualsymbolik.

Die Yoni ist hier zugleich:

• Symbol der kosmischen Schöpfungskraft,
• Sitz der Devī,
• Zeichen von Śakti und Kāma,
• rituelles Zentrum der Kaula-Pūjā,
• Symbol für die Einheit von Körper, Schöpfung und Transzendenz.

Hinweis zur historischen Einordnung
Das Kamakhya Tantra enthält sexuelle Ritualpassagen, Alkohol- und Fleischrituale, soziale Ausschlüsse sowie feindschädigende Abhicāra-Praktiken. Diese Inhalte werden quellentreu dokumentiert, aber nicht als moderne Handlungsempfehlung dargestellt. Gewalt, Zwang, Manipulation und nicht-einvernehmliche Sexualität sind keine legitime Anwendung eines historischen Textes. Für heutige Praxis sind freie Zustimmung erwachsener Beteiligter, Ahimsa, geltendes Recht, Gesundheitsschutz und qualifizierte spirituelle Begleitung maßgeblich.

Hinweis zu expliziten Ritualpassagen
Mehrere Paṭalas beschreiben sexuelle Kaula-Rituale, körperliche Flüssigkeiten, Abhicāra und feindschädigende Praktiken. Diese Passagen gehören zum historischen Quellenbestand des Kamakhya Tantra und werden deshalb nicht ausgelassen. Sie werden jedoch nicht als heutige Praxisanleitung präsentiert. Moderne Anwendung setzt freie, informierte Zustimmung erwachsener Beteiligter, Ahimsa, rechtliche Zulässigkeit, Gesundheitsschutz und qualifizierte spirituelle Begleitung voraus.

Vollständiger deutscher Text

Die folgende deutsche Fassung umfasst den vollständigen erhaltenen Inhalt aller neun Paṭalas in ihrer Reihenfolge. Jeder nummerierte Lehrabschnitt wird berücksichtigt. Wo der Text in verschlüsselter Bīja-Sprache, beschädigter Lesart oder stark technischer Ritualsprache formuliert ist, wird der sicher erkennbare Sinn wiedergegeben, ohne eine nicht belegte wörtliche Rekonstruktion zu erfinden.

Anrufung
Om. Verehrung der höchsten Gottheit.

Erster Patala – Kamakhya als höchste Mahavidya

1.1–1.3
Die Göttin spricht: O Herr, Kenner aller Dharmas, Freund aller Vidyās, dessen Herz immer von Glückseligkeit erfüllt ist und der alle Āgamas erhellt! Ich habe durch deine Gnade zahlreiche Tantras, Yāmalas, Vidyās und ihre Früchte gehört. Kennst du ein Tantra, das noch wesentlicher als das Wesentliche ist? Dies ist ein äußerst geheimer Gegenstand, und deshalb bin ich begierig, ihn zu hören.

1.4–1.6
Śiva spricht: Höre freudig, o segensreiche, mir lebensliebe Göttin. Die große Vidyā Kamakhya, von Yoni-Gestalt, ist die Spenderin von Gaben. Sie schenkt Gaben und Freude, ist ewig und vermehrt große Fülle. Sie ist die Mutter aller und gilt als Retterin aller. Sie ist für alle lieblich, grob und subtil zugleich und immer segensreich. Ich werde dir ihr Tantra darlegen; höre aufmerksam.

1.7–1.8
Welche Vollendungen auch immer Übende in irgendeiner Vidyā erlangen – überall und durch jedes geeignete Mittel ist Kamakhya die Fruchtspenderin. Wer sich von Kamakhya abwendet, gilt in den drei Welten als beklagenswert; ohne die aus Kāma bestehende Göttin gibt es nach dieser Lehre keine Spenderin der Schätze der Siddhi.

1.9–1.13
Kamakhya ist Dharma, Kamakhya ist Artha, Kamakhya ist die Erfüllung des Kāma und Kamakhya ist Mokṣa. Sie selbst ist Nirvāṇa, sie wird als Sāyujya bezeichnet, ebenso als Sālokya und Sārūpya; Kamakhya ist der höchste Weg. Śiva-Sein, Brahman-Sein, Viṣṇu-Sein, Mondhaftigkeit und die Göttlichkeit aller Gottheiten werden auf die kāmarūpiṇī Śakti zurückgeführt. Alles, was als Vidyā und selbst als gewöhnliche Sprache erscheint, gilt als Gestalt der großen Göttin Kamakhya. Betrachte alles in deinem eigenen Herzen: Nichts in den drei Welten ist ohne Kamakhya.

1.14–1.16
Zahllose Mahāvidyās werden in den Tantras gelehrt; unter ihnen gilt Ṣoḍaśī als besonders wesentlich. Doch auch ihr Ursprung ist Kamakhya, die Weltmutter. Wie Mondlicht hervortritt und wieder vergeht, so entstehen und vergehen alle beweglichen und unbeweglichen, beständigen und vergänglichen Dinge aus ihr. Wahrlich, wahrlich, noch einmal wahrlich: Ohne sie entsteht nichts.

Damit endet der erste Paṭala des Kamakhya Tantra.

Zweiter Patala – Mantra, Puja, Panchatattva und Yoni-Verehrung

2.1–2.9
Śiva kündigt die Entfaltung eines Mantras an, durch dessen Erkenntnis nach der Texttradition selbst für Götter schwer erreichbare Siddhis möglich seien. Das Werk schreibt diesem Mantra Macht über Menschen, Könige, himmlische Wesen und verschiedene magische Wirkungen zu: Mohana, Stambhana, Māraṇa, Kṣobhaṇa, Jṛmbhaṇa, Drāvaṇa, Bhīṣaṇa, Vidveṣa, Uccāṭana, Ākarṣaṇa und Vaśīkaraṇa. Solche Aussagen gehören zur historischen Abhicāra-Sprache des Tantra und werden hier dokumentiert, nicht als heutige Handlungsanweisung verstanden.

2.10–2.15
Das Mantra wird in verschlüsselter Bīja-Sprache beschrieben: bestimmte Lautbestandteile, Nāda und Bindu sollen verbunden und wiederholt werden. Kamakhya-Sādhana wird als für śāktische Übende besonders wichtig erklärt. Astrologische oder andere Berechnungen werden in diesem Zusammenhang zurückgewiesen. Die Praxis wird als vergleichsweise unmittelbar und rasch stärkend beschrieben.

2.16–2.20
Die Göttin fragt nach den Folgen unnötiger astrologischer Berechnungen bei Kālī- und Tārā-Mantras. Śiva antwortet in drastischer Polemik, solche Berechnungen seien unangebracht, und kündigt nun die Kamakhya-Pūjā an, die nach der Tradition Siddhi verleihen soll.

2.21–2.24
Es wird ein mit Sindūra gezeichnetes Maṇḍala beschrieben: zunächst ein Dreieck mit den eigenen Bījas im Zentrum, dann ein Quadrat und acht Vajra-Zeichen in den Richtungen. Nach Nyāsa verehrt man die Göttin. Akṣobhya wird als Ṛṣi, Anuṣṭubh als Chandas und Kamakhya als Devatā genannt. Kara- und Aṅga-Nyāsa sollen mit dem eigenen Bīja vollzogen werden.

2.25–2.32
Kamakhya wird meditiert: in roten Gewändern, mit Sindūra-Tilaka, makellos, mondgleich leuchtend, mit Gold, Edelsteinen und Juwelen geschmückt, auf einem kostbaren Löwenthron sitzend, lächelnd und dreiäugig. Ihre Schönheit ist außergewöhnlich; ihr Blick schenkt Fülle. Sie ist von Vidyās, Ḍākinīs, Yoginīs, Vidyādharīs und Gefährtinnen umgeben, von Düften umhüllt und von Dienerinnen mit Tāmbūla begleitet. Sie trägt Blumenbogen und Pfeile und ist ein Ozean des Mitgefühls.

2.33–2.36
Nach der Meditation wird die Göttin angerufen und verehrt. Besonders genannt werden rote Blumen, Kuṅkuma, Sindūra, Javā und Karavīra. Kamakhya soll besonders im Karavīra gegenwärtig sein; auch Hibiskus wird hervorgehoben.

2.37–2.44
Der Text erklärt die Pañcatattva-Praxis zum Herzstück der Verehrung. Die fünf Tattvas gelten als Brahman, als höchster Weg, als Sadāśiva und als Mittel zu Bhukti und Mukti. Durch sie sollen nach der Tradition schwere karmische Belastungen verbrannt werden. Die einzelnen Substanzen werden symbolisch bestimmten Wirkungen zugeordnet. Diese Lehre gehört zum historischen Kaula-Ritual und wird nicht als allgemeine moderne Praxisnorm verstanden.

2.45–2.54
Arghya und weitere Gaben werden dargebracht. Nach verschiedenen Speisen, Kleidern und Schmuck folgt die Āvaraṇa-Pūjā. Indra und weitere Richtungs- beziehungsweise Begleitgottheiten, Kamalā und Vāṇī sowie eine Reihe von Göttinnen – Annadā, Dhanadā, Sukhadā, Jayadā, Rasadā, Mohadā, Ṛddhidā, Siddhidā, Vṛddhidā, Śuddhidā, Bhuktidā, Muktidā, Mokṣadā, Jñānadā, Kāntidā und andere – werden im Yantra verehrt. Danach folgen Ḍākinī-Gruppen und Ṣaḍaṅga-Pūjā. Japa wird der eigenen Kraft entsprechend ausgeführt und der Göttin dargebracht.

2.55–2.61
Alles wird auf Śakti zurückgeführt: Sādhana, Japa, Leben, Diesseits, Jenseits, Tapas und die vier Lebensziele. Was Śakti dargebracht wird, gilt als der Gottheit dargebracht. Ohne Śakti sei der Kaula-Kreis unvollständig. Die Pūjā soll in reiner Hingabe erfolgen.

2.62–2.65
Für Puraścaraṇa nennt der Text hunderttausend Wiederholungen, Homa mit einem Zehntel davon und nachfolgende Tarpaṇa-, Abhiṣeka- und Speisungsanteile. Diese Zahlen gehören zur historischen Ritualsystematik.

2.66–2.79
Der letzte Teil des Kapitels verherrlicht Yoni-Pūjā in stark erotischer und kaulischer Sprache. Die Yoni wird als unmittelbarer Sitz der Göttin verstanden; Betrachtung, Berührung, Salbung und Verehrung werden als höchste Pūjā gepriesen. Der Text verbindet dies ausdrücklich mit sexueller Symbolik und Partnerpraxis und warnt vor Verachtung der Yoni. Diese Passagen spiegeln einen spezifischen initiatorischen Kaula-Kontext. Sie sind religionsgeschichtlich zu lesen und setzen – wo überhaupt praktiziert – freie Zustimmung, erwachsene Beteiligte, ethische Verantwortung und einen sicheren Traditionsrahmen voraus.

Damit endet der zweite Paṭala.

Dritter Patala – Das Kamakhya-Mantra und erotische Kaula-Sādhana

3.1–3.6
Śiva kündigt ein besonderes Kamakhya-Mantra an. Seine Gnade soll selbst Brahmā, Viṣṇu, Śiva, Indra, Gandharvas, Kinnaras, Vidyādharas, Yoginīs und Bhairavīs befähigen. Die Formel wird aus drei eigenen Bījas, zwei Krodha-Bījas, zwei beziehungsweise mehreren Śakti-Lauten, dem Namen Kamakhya und dem Wort prasīda aufgebaut und mit Svāhā abgeschlossen.

Überlieferte Formel
Die Quelle gibt in eckigen Klammern eine konkrete Fassung: krīṃ krīṃ krīṃ huṃ huṃ strīṃ strīṃ kāmākhye prasīda | krīṃ krīṃ krīṃ huṃ huṃ strīṃ strīṃ svāhā || Die Handschrift-/Druckform zeigt an einer Stelle beschädigte Zeichen; die lesbare Struktur wird nicht darüber hinaus rekonstruiert.

3.7–3.17
Das Mantra wird als selten, vier Lebensziele schenkend und schwere Hindernisse beseitigend gepriesen. Für Puraścaraṇa nennt der Text sechstausend Wiederholungen und sechshundert Homa-Gaben. Danach sei der Mantrakenner zu weiteren Anwendungen befähigt.

3.18–3.21
Es folgt die Meditation der Göttin: von lieblicher Gestalt, lächelnd, dreiäugig, dunkel wie eine Regenwolke, in glänzenden Gewändern, mit Abhaya- und Varada-Geste, reich geschmückt, unter einem himmlischen Baum auf einem Edelsteinthron sitzend. Sie wird von Hari, Hara und Brahmā verehrt, ist Wunschspenderin und Yoni-Gestalt.

3.22–3.37
Danach folgen ausdrücklich sexuelle Kaula-Rituale. Die Quelle beschreibt Küssen, Umarmen, Berührung der Brüste, Yoni-Verehrung, Geschlechtsverkehr und Japa während der sexuellen Vereinigung sowie mehrere Nächte dauernde Übungen mit einer erwachsenen Partnerin, darunter auch eine als Veśyā bezeichnete Frau. Der Text schreibt diesen Praktiken Reichtum, Siddhi und andere Ergebnisse zu. Diese Passagen werden hier vollständig als historische tantrische Sexualrituale dokumentiert; sie sind keine moderne Anleitung. Jede heutige sexuelle Praxis setzt freiwillige, informierte Zustimmung aller erwachsenen Beteiligten, Respekt, Gesundheitsschutz und die Freiheit voraus, jederzeit abzubrechen.

Damit endet der dritte Paṭala.

Vierter Patala – Wesen des Gurus, wahrer und falscher Guru, Divya, Vīra und Paśu

4.1–4.3
Die Göttin fragt, was das Guru-Tattva sei, wie Guru-Sein in einem Menschen möglich sei und wie man einen Sadguru von einem verdorbenen Lehrer unterscheiden könne. Śiva verspricht die wesentliche Erkenntnis zum Wohl der Übenden.

4.4–4.12
Der wahre Guru wird zunächst mit Sadāśiva und Ādinātha identifiziert, mit Sat-Cit-Ānanda und dem höchsten Brahman. Daraus folgt eine bemerkenswerte Relativierung des menschlichen Guru: Nicht der Mensch als Person ist absoluter Guru; Guru-Sein ist eine spirituelle Funktion beziehungsweise Projektion der höchsten Wirklichkeit. Der Mensch zeigt auf „jenen Zustand“, so wie ein Gefäß Nahrung trägt, ohne selbst die Nahrung zu sein.

4.13–4.20
Wenn das Gefäß zerbricht, nimmt man ein anderes. Entsprechend darf ein Schüler nach diesem Text einen gierigen, verdorbenen oder unfähigen menschlichen Lehrer verlassen. Wer keine Erkenntnis vermitteln kann, soll nicht allein aufgrund der Rolle festgehalten werden. Wie eine Biene von Blüte zu Blüte geht, darf ein erkenntnissuchender Schüler von Guru zu Guru gehen, bis er Wissen findet.

4.21–4.31
Erkenntnis bringt Dharma, Artha, Kāma und Mokṣa. Sie ist das Höchste und die Frucht von Tapas. Viele Gurus nehmen das Vermögen ihrer Schüler; selten ist der Sadguru, der ihr Leiden nimmt. Ein wahrer Guru öffnet mit der Salbe der Erkenntnis die Augen des in Unwissenheit Blinden. Als weitere Merkmale nennt der Text Ruhe, Selbstbeherrschung, reine Gesinnung, Kenntnis der Tantra-Mantras, Sorge um das Wohl der Schüler, Fähigkeit zu angemessener Führung und Ausrichtung auf Paramārtha.

4.32–4.42
Auch ein formal „divya“ oder „vīra“ geltender Lehrer soll verlassen werden, wenn die genannten Fehler vorliegen. Entscheidend ist das Wohl des Schülers, nicht bloß der Titel.

4.43–4.49
Auf die Frage nach Divya, Vīra und Paśu beschreibt Śiva den Divya-Typ als ruhig, maßvoll, gesammelt, tiefgründig, aufmerksam, Guru-ergeben und furchtlos. Der Vīra ist mutig, kraftvoll, rein, enthusiastisch, intelligent, wagemutig und in der Pañcatattva-Praxis zuhause.

4.50–4.59
Der Text polemisiert scharf gegen den Paśu-Typ und verwendet tierische Vergleiche. Solche abwertenden Kategorien sind Ausdruck sektiererischer Traditionssprache. Sie werden historisch wiedergegeben und nicht auf heutige Menschen übertragen.

4.60–4.74
Für Paśu-Ācāra werden strenge asketische Regeln beschrieben: Haviṣya-Nahrung, sexuelle Enthaltsamkeit außerhalb bestimmter traditioneller Bedingungen, Verzicht auf Fisch und Fleisch, Schmuck und bestimmte Genüsse, Aufenthalt am Tempel, Gabe, Zornverzicht und das Verbot, andere zu initiieren. Der Text erklärt diesen Weg im Kali-Zeitalter für untergeordnet und bevorzugt Kaula-Praxis.

4.75–4.77
Divya erreicht nach der Lehre Ziele leicht, Vīra mit Mühe, Paśu auch nach langer Zeit kaum. Die Lehre wird als höchst geheim bezeichnet.

Damit endet der vierte Paṭala.

Fünfter Patala – Kaulācāra und Pañcatattva

5.1–5.9
Die Göttin fragt, warum bestimmte Übende kritisiert werden, wenn sie ohne Pañcatattva verehren. Śiva erklärt, im Kali-Zeitalter sei für Śāktas und besonders für bestimmte traditionelle Gruppen die Pañcatattva-Praxis zentral. Für Kālī- und Tārā-Verehrung ohne diese Grundlage verwendet der Text drastische Vergleichsbilder. Genannt werden Madya, Māṃsa, Matsya, Mudrā und Maithuna.

5.10–5.23
Es folgen äußerst polemische Aussagen über diejenigen, die trotz Kālī-/Tārā-Dīkṣā nicht den Vīra-Weg befolgen. Die Quelle verwendet dabei die soziale Sprache von Varṇa und „Reinheit“ ihrer Zeit. Der Kaula wird als besonders reinigend und verdienstvoll gepriesen; sogar die Vorfahren sollen sich freuen, wenn in ihrer Linie ein Kenner des Kula entsteht.

5.24–5.35
Śiva beschreibt dann verschiedene Formen von Sādhana an schönen, abgeschiedenen Orten, in Gärten, auf Bergen und in Höhlen. Die Verse sind stark poetisch und mit verschlüsselter erotischer Kaula-Sprache durchzogen. Wer mit Guru-Erlaubnis und Hingabe praktiziert, wird mit Siddhi, Ansehen, Wohlstand und Verehrung in Verbindung gebracht.

Damit endet der fünfte Paṭala.

Sechster Patala – Vira-Rituale, Körperflüssigkeiten und die Lehre von der ursprünglichen Reinheit

6.1–6.3
Die Göttin fragt nach einer Praxis zur Vernichtung großer Feinde. Śiva nennt eine besonders geheime Vīra-Praxis, die nach vorheriger Verehrung der Mahādevī mit den Pañcatattvas vollzogen werden soll.

6.4–6.13
Die Quelle beschreibt Rituale mit eigenem Urin und körperlichen Substanzen, verbunden mit Bhairavī, Māyā-Bīja und ausdrücklich feindschädigenden Zielen wie Māraṇa, Uccāṭana, Unmāda, Mohana, Kṣobhaṇa und Vaśīkaraṇa. Diese Passage wird als historische Abhicāra-Überlieferung dokumentiert. Sie ist keine Anleitung zu Schädigung, Vergiftung, Zwang oder Manipulation anderer Menschen.

6.14–6.18
Auf die Frage, wie Samen, Blut und Urin „rein“ sein könnten, antwortet Śiva mit einer nichtdualen Lehre: „Ich bin Samen, du bist Blut; aus beiden besteht die ganze Welt.“ Da der Körper aus Samen und Blut hervorgegangen ist, soll das Körperliche nicht vorschnell als absolut unrein verachtet werden. Der Text nennt dies Brahma-Jñāna und sagt, die ganze Welt sei in diesem Sinn rein. Ohne Brahma-Erkenntnis gebe es keine Befreiung.

Damit endet der sechste Paṭala.

Siebter Patala – Pūrṇābhiṣeka und große Einweihung

7.1–7.7
Die Göttin bittet um die Lehre vom Pūrṇābhiṣeka der Kaulas. Śiva beschreibt ihn als außergewöhnliche Weihe, die Wünsche erfüllt und Śiva-Sein schenken soll. Ein verwirklichter, mantra- und tantrakundiger Sadguru führt die Zeremonie an einem geheimen, reinen Ort mit qualifizierten Kaulas und Śaktis aus.

7.8–7.15
Ein Kumbha wird aufgestellt und durch Mantra und Mudrā geheiligt. Räucherwerk, Lampen, Blumen, Düfte und weitere Materialien werden verwendet. Nach Pūjā und gemeinschaftlichem Ritual folgen Speisen, Pañcatattva und der traditionelle Cakra-Rahmen. Die Quelle beschreibt einen mehrtägigen Ablauf.

7.16–7.34
Für die Weihe werden ein angemessenes Gefäß, Edelsteine, Gold, Silber, Stoffe, Düfte und Blumen genannt. Der Guru setzt den Kumbha mit Bīja-Mantras auf, füllt ihn mit Wasser, legt fünf Edelsteine hinein und ruft alle heiligen Wasser an. Der Hauptgedanke lautet: Alle heiligen Flüsse, Seen, Quellen und Tīrthas sollen im Gefäß gegenwärtig werden. Danach wird der Schüler mit dem geweihten Wasser übergossen.

7.35–7.57
Es folgt eine lange Abhiṣeka-Litanei. Aufgerufen werden unter anderem Rājarājeśvarī, Bhairavī, Kālabhairavī, Śmaśānabhairavī, Tripurānandabhairavī, Tripurā, Tripurasundarī, Tripureśī, Chinnamastā, Ekajaṭā, Tārā, Jayadurgā, Śūlinī, Bhuvaneśvarī, Tvaritā, Nityā, Vajraprastāriṇī, Aśvārūḍhā, Mahiṣamardinī, Durgā, Navadurgā, Śrīdurgā, Bhagāmālinī, Nīlasarasvatī, Ugratārā, Bhadrakālī, Kṣemaṅkarī, Mahāmāyā, Mātaṅginī, Annapūrṇā, Rājarājeśvarī, Ugracaṇḍā, Caṇḍā, Kālī, Cāmuṇḍā, Mahālakṣmī und viele weitere. Immer wieder lautet der Refrain: „Mögen sie dich mit mantra-geheiligtem Wasser weihen.“

7.58–7.80
Danach werden Richtungswächter, Jahr, Halbjahre, Monate, Pakṣas, Tage, Tithis, Planeten, Nakṣatras, Karaṇas, Yogas, Zeiten und Bhairavas angerufen. Es folgen die Söhne verschiedener Ḍākinī- und Śakti-Gruppen, Brahmā, Viṣṇu, Rudra, Īśvara und Sadāśiva, Puruṣa, Prakṛti, die sechzehn Vikāras und verschiedene Ātman-Stufen. Auch Bījas und schließlich Flüsse, Tīrthas, Inseln, Ozeane und Nāgas werden in die Weihe einbezogen.

7.81–7.87
Die Weihe soll nach der Tradition störende Wesen, Unglück, Armut, Krankheit, Schwäche, Verlust von Kraft und schädigende Einflüsse beseitigen. Verschiedene Bījas werden symbolisch gegen verschiedene Hindernisse eingesetzt. Der Abschluss wünscht, dass alle Gefahren verschwinden und alle Vorhaben erfüllt werden.

7.88–7.95
Nach der Weihe gibt der Guru das Mantra erneut, der Schüler verehrt Devī und Guru und gibt Dakṣiṇā. Guru, Bhairavas und Śaktis segnen den Schüler. Nach mehreren Tagen folgt ein weiterer ritueller Abschluss.

7.96–7.117
Die Göttin fragt, wer zu diesem Pūrṇābhiṣeka berechtigt sei. Śiva nennt einen großen Kenner der Kaula-Lehre, reinen, guru-ergebenen und für Führung geeigneten Menschen. Zugleich enthält der Text historische Ausschlüsse aufgrund körperlicher Eigenschaften und sozialer Normen; diese werden nicht als heutige Wertmaßstäbe übernommen. Die Weihe wird als außerordentlich selten und geheim gepriesen und soll wie ein verborgener Schatz bewahrt werden.

Damit endet der siebte Paṭala.

Achter Patala – Befreiung, Nirvāṇa und Kulajñāna

8.1–8.8
Die Göttin fragt nach dem Wesen der Befreiung und setzt es kritisch zu den sechs Darśanas in Beziehung. Śiva antwortet in deutlich sektiererischer Sprache, dass gewöhnliche philosophische Systeme das höchste Geheimnis nicht vollständig erfassen. Durch die Gnade des Guru soll Befreiung zuerst erkannt werden; danach könne man andere Śāstras aus Interesse studieren.

8.9–8.13
Der Weg wird so beschrieben: zuerst Gnade der Göttin, dann Gnade des Guru, daraus tiefe Bhakti, darauf reine Sādhana, daraus klare Erkenntnis und aus Erkenntnis Mokṣa. Vier Befreiungsformen werden genannt: Sālokya, Sārūpya, Sāyujya und das darüber hinausgehende Nirvāṇa. Nirvāṇa wird mit Mano-Laya, dem Zur-Ruhe-Kommen des Geistes, verbunden.

8.14–8.20
Auf Nachfrage erklärt Śiva Nirvāṇa als Befreiung in Form des Aufgehens beziehungsweise der Auflösung des begrenzten Geistes. Diese Befreiung wird als dunkelblau wie ein Nīlotpala, ewig, Sat-Cit-Ānanda und als höchste Mutter beschrieben. Unerschütterliche Beziehung zur Iṣṭa-Devatā ist Nirvāṇa. Wissen, das zur Befreiung führt, wird als Kula-Jñāna bezeichnet.

8.21–8.26
Alle Befreiten in Himmel, Erde und Unterwelt hätten nach dieser Tradition eine solche Befreiung erlangt. Devī-Gnade, Kula-Mārga, Dīkṣā aus dem Mund des Guru und Hingabe an die Kula-Substanzen werden als Faktoren genannt. Die Lehre wird als besonders geheim bezeichnet.

Damit endet der achte Paṭala.

Neunter Patala – Kamakhya als Kali und Abschluss

9.1–9.2
Die Göttin fragt: Wer ist diese Kamakhya, die als allgestaltig beschrieben wurde? Śiva lächelt und antwortet.

9.3–9.9
Jene Mutter Kālī, die höchste Vidyā und Verkörperung aller Vidyās, ist selbst Kamakhya. Sie ist Brahman. Aus ihr entsteht die ganze bewegliche und unbewegliche Welt und in sie wird alles wieder aufgelöst. Sie ist grob, subtil und transzendent, Sat-Cit-Ānanda, unermesslich mächtig, dunkel, Ozean des Mitgefühls, Befreiung selbst, Weltträgerin, ewige Freude, Viśvambharī, Kriyā-Śakti und Tārā. Wie Dakṣiṇā am Ende eines Rituals seine Frucht vollendet, so schenkt diese Göttin die Frucht; daher wird sie Dakṣiṇākālī genannt.

9.10–9.14
Kālī wird als von dunkler Farbe beschrieben. Der Text behauptet, die wesentlichen Lehren vieler Tantras seien in diesem Tantra zusammengefasst. Lesen, Hören und Verehren dieses Werkes werden mit Wunscherfüllung, Bhukti und Mukti verglichen. Wie der Ozean alle Edelsteine enthält, so soll dieses Tantra alle Siddhis enthalten.

9.15–9.22
Dem Besitz und der Verehrung des Textes werden Schutz vor Krankheit, Unglück, Räubern, astrologischen Gefahren, Epidemien, Geistern, Dämonen, wilden Tieren und anderen Bedrohungen zugeschrieben. Diese Aussagen sind traditionelle Segens- und Schutzbehauptungen, keine empirisch überprüften Garantien.

9.23–9.28
Der Text soll geheim gehalten und nicht wahllos weitergegeben werden. Als geeignete Empfänger nennt die Quelle ruhige, reine, kaulische, Kālī-ergebene und nichtdual ausgerichtete Menschen. Einige Ausschlusslisten spiegeln historische soziale und körperbezogene Vorurteile; sie werden hier nicht als heutige Kriterien übernommen.

Damit endet der neunte Paṭala und damit das Kamakhya Tantra.

Vollständiger Sanskrittext in Umschrift

Die folgende Umschrift gibt die vollständige vom Nutzer bereitgestellte Muktabodha-Fassung wieder.

|| oṃ namaḥ paradevatāyai ||

kāmākhyātantre

prathamaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

bhagavan sarvadharmajña sarvavidyāpriya prabho |

sarvadānandahṛdaya sarvāgamaprakāśaka || 1 ||

śrutāni sarvatantrāṇi yāmalāni ca bhūriśaḥ |

vidyāstāḥ sakalā deva phalāni tvatprasādataḥ || 2 ||

sārāt sārataraṃ tantraṃ jānāsi kiṃ vada prabho |

atīvedaṃ rahaḥsthānaṃ tenāhaṃ śravaṇodyatā || 3 ||

śrīśiva uvāca

śṛṇu devi mudā bhadre madīye prāṇavallabhe |

yonirūpā mahāvidyā kāmākhyā varadāyinī || 4 ||

varadānandadā nityā mahāvibhavavarddhinī |

sarveṣāṃ jananī sāpi sarveṣāṃ tāriṇī matā || 5 ||

ramaṇī caiva sarveṣāṃ sthūlā sūkṣmā sadā śubhā |

tasyāstantraṃ pravakṣyāmi sāvadhānā'vadhāraya || 6 ||

nikhilāsu ca vidyāsu ye ye sidhyanti sādhakāḥ |

yatra kutrāpi kenāpi kāmākhyā phaladāyinī || 7 ||

kāmākhyāvimukhā lokā ninditā bhuvanatraye |

vinā kāmātmikāṃ kāpi na dātrī siddhisampadām || 8 ||

kāmākhyā ca sadā dharmaḥ kāmākhyā cārtha eva ca |

kāmākhyā kāmasampattiḥ kāmākhyā mokṣa eva ca || 9 ||

nirvāṇaṃ saiva deveśi saiva sāyujyamīritā |

sālokyaṃ saharūpaṃ ca kāmākhyā paramā gatiḥ || 10 ||

śivatā brahmatā devi viṣṇutā candratāpi ca |

devatvaṃ sarvadevānāṃ niścitaṃ kāmarūpiṇī || 11 ||

sarvāsāmapi vidyānāṃ laukikaṃ vākyameva ca |

kāmākhyāyā mahādevyāḥ svarūpaṃ sarvameva hi || 12 ||

paśya paśya priye sarvaṃ cintayitvā hṛdi svayam |

kāmākhyāṃ na vinā kiñcid vidyate bhuvanatraye || 13 ||

lakṣakoṭimahāvidyāstantrādau parikīrtitāḥ |

sārāt sāratamā devi sarveṣāṃ ṣoḍaśī matā || 14 ||

tasyāśca kāraṇaṃ devi kāmākhyā jagadambikā |

candrakāntiryathā devi jāyate līyate punaḥ || 15 ||

sthāvarāṇi carāṇīha nityā'nityāni yāni ca |

satyaṃ satyaṃ punaḥ satyaṃ vinā tāṃ naiva jāyate || 16 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre devīśvarasaṃvāde prathamaḥ paṭalaḥ || 1 ||

atha dvitīyaḥ paṭalaḥ

śrīśiva uvāca

mantroddhāraṃ pravakṣyāmi śṛṇu devi parāt param |

yajjñātvā sādhayet siddhiṃ devānāmapi durlabhām || 1 ||

mantrasyāsya pratāpena mohayedakhilaṃ jagat |

brahmādīn mohayed devi bālakaṃ jananīṃ yathā || 2 ||

devadānavagandharvakinnarādīn sureśvari |

mohayet kṣaṇmātreṇa prajāsu nṛpatiryathā || 3 ||

mantrasya purato devi rājānaṃ sacivādayaḥ |

anye ca mānavāḥ sarve meṣādijantavo yathā || 4 ||

mohayennagaraṃ rājñaḥ sahastyaśvarathādikam |

ūrvaśyādyāstusvarveśyā rājapatnyādikāḥ kṣaṇāt || 5 ||

stambhanaṃ māraṇaṃ devi kṣobhaṇaṃ jṛmbhaṇaṃ tathā |

drāvaṇaṃ bhīṣaṇaṃ caiva vidveṣoccāṭane tathā || 6 ||

ākarṣaṇaṃ ca nārīṇāṃ viśeṣeṇa maheśvari |

vaśīkaraṇamanyāni sādhayet sādhakottamaḥ || 7 ||

agniḥ stambhati vāyuśca sūryo vārisamūhakaḥ |

kaṭākṣeṇaiva sarvāṇi sādhakasya na cānyathā || 8 ||

jagajjayati mantrajñaḥ kāmadevo yathā jayī |

tasyā'sādhyaṃ tribhuvane na kiñcit prāṇavallabhe || 9 ||

jṛmbhaṇāntaṃ tyaktapāśaṃ yātrāvāraṇarohakam |

vyaṅgavarṇayutaṃ devi nādabinduyutaṃ punaḥ || 10 ||

etat tu triguṇīkṛtya kalpavṛkṣamanuṃ japet |

ekaṃ vāpi dvayaṃ vāpi caturthaṃ vā japet sudhīḥ || 11 ||

kāmākhyāsādhanaṃ kāryaṃ sarvavidyāsu sādhakaiḥ |

anyathā siddhihāniḥ syād vighnasteṣāṃ pade pade || 12 ||

kiṃ śāktā vaiṣṇavāḥ kiṃ vā kiṃ śaivā gāṇapatyakāḥ |

mahāmāyāvratāḥ sarve tailayantre vṛṣā iva || 13 ||

asyāśca sādhanaṃ devi śāktānāmeva sundari |

nātra cakraviśuddhistu kālādiśodhanaṃ na ca || 14 ||

kṛte ca narakaṃ yāti sarvaṃ tasya vinaśyati |

kleśaśūnyaṃ paraṃ devi sādhanaṃ drutapoṣakam || 15 ||

śrīdevī uvāca

kālītārāmantradāne cakracintāṃ karoti yaḥ |

kā gatistasya deveśaḥ nistāro vidyate na vā || 16 ||

śrīśiva uvāca

vayamagniśca kālo'pi ye ye yātā maheśvari |

kiṃ brūmo devadeveśi kālikātāriṇīmanum || 17 ||

ajñānād yadi vā mohāt kālītārāmanau priye |

kṛte cakrādigaṇane śūnīviṣṭhākṛmirbhavet || 18 ||

kalpānte ca mahādevi nistāro vidyate na ca |

asyāḥ pūjāṃ pravakṣyāmi trailokyasādhanapradām || 19 ||

haṭhāddhaṭhācca deveśi yā yā siddhiśca jāyate |

prāpyate tatkṣaṇenaiva nātra kāryā vicāraṇā || 20 ||

sindūramaṇḍalaṃ kṛtvā trikoṇaṃ ca samālikhet |

nijabījāni tanmadhye yojayet sādhakottamaḥ || 21 ||

caturasraṃ likhed devi tato vajrāṣṭakaṃ priye |

aṣṭadikṣu yajet tāṃ tu nyāsajālaṃ vidhāya ca || 22 ||

akṣobhyaśca ṛṣiḥ proktaśchando'nuṣṭubudāhṛtam |

kāmākhyā devatā sarvasiddhaye viniyojitā || 23 ||

karāṅganyāsakaṃ caiva nijabījena kārayet |

ṣaḍdīrghabhājāṃ dhyāyet tu kāmākhyāmiṣṭadāyinīm || 24 ||

raktavastrāṃ varodyuktāṃ sindūratilakānvitām |

niṣkalaṅkāṃ sudhādhāmavadanāmalakojjvalām || 25 ||

svarṇādimaṇimaṇikyabhūṣaṇairbhūṣitāṃ parām |

nānāratnādinirmāṇasiṃhāsanoparisthitām || 26 ||

hāsyavaktrāṃ padmarāgamaṇikāntimanuttamām |

pīnottuṅgakucāṃ kṛṣṇāṃ śrutimūlagatekṣaṇām || 27 ||

kaṭākṣaiśca mahāsampaddāyinīṃ parameśvarīm |

sarvāṅgāninditāṃ nānāvidyābhiḥ pariveṣṭitām || 28 ||

ḍākinīyoginīvidyādharībhiḥ pariśobhitām |

kāminībhiryutāṃ nānāgandhādyaiḥ parigandhitām || 29 ||

tāmbūlādikarābhiśca nāyikābhirvirājitām |

samastasiddhavargāṇāṃ praṇatānāṃ pratīkṣaṇām || 30 ||

trinetrāṃ mohanakarīṃ puṣpacāpeṣu bibhratīm |

bhagaliṅgasamākhyānāṃ kinnarībhyo'pi śṛṇvatīm || 31 ||

vāṇī - lakṣmī - sudhā - vākya - prativākya - samutsukām |

aśeṣaguṇasampannāṃ karuṇāsāgarāṃ śivām || 32 ||

āvāhayet tato devīmevaṃ dhyātvā ca sādhakaḥ |

pūjayitvā yathoktena vidhānena harapriye || 33 ||

kuṅkumādyai raktapuṣpaiḥ sugandhikusumaistathā |

javā - yāvaka - sindūraiḥ karavīrairviśeṣataḥ || 34 ||

karavīreṣu deveśi kāmākhyā tiṣṭhati svayam |

javāyāṃ ca tathā viddhi mālatyādisamīpake || 35 ||

karavīrasya māhātmyaṃ kathituṃ naiva śakyate |

pradānāt tu javāyāśca gāṇapatyamavāpnuyāt || 36 ||

pūjayedambikāṃ devīṃ pañcatatvena sarvadā |

pañcatattvaṃ vinā pūjāmabhicārāya kalpayet || 37 ||

pañcatattvena devyāstu prasādo jāyate kṣaṇāt |

pañcamena mahādevi śivo bhavati sādhakaḥ || 38 ||

pañcatattvasamaṃ nāsti nāsti (kiñcit) kalau yuge |

pañcatattvaṃ paraṃ brahma pañcatattvaṃ parā gatiḥ || 39 ||

pañcatattvaṃ mahādevi pañcatattvaṃ sadāśivaḥ |

pañcatattvaṃ bhuktimuktī mahāyogaḥ prakīrtitaḥ || 40 ||

pañcatattvena deveśi mahāpātakakoṭayaḥ |

naśyanti tatkṣaṇenaiva tūlarāśimivānalaḥ || 41 ||

yatraiva pañca tattvāni tatra devī vased dhruvam |

pañcatattvavihīne tu vimukhī jagadambikā || 42 ||

madyena modate svarge māṃsena mānavādhipaḥ |

matsyena bhairavīputro mudrayā sādhutāṃ vrajet || 43 ||

pareṇa ca mahādevi sāyujyaṃ labhate naraḥ |

bhaktiyukto yajed devīṃ tadā sarvaṃ prajāyate || 44 ||

svayambhūkusumaiḥ śuklaiḥ kuṇḍagolodbhavaiḥ śubhaiḥ |

kuṅkumādyairāsavena cārghyaṃ devyai nivedayet || 45 ||

nānopahāranaivedyairannādipāyasairapi |

vastrabhūṣādibhirdevīṃ prapūjyāvaraṇaṃ yajet || 46 ||

indrādīn pūjayet tatra teṣāṃ yantrāṇi śāṅkari |

pārśvayoḥ kamalāṃ vāṇīṃ pūjayet sādhakottamaḥ || 47 ||

annadā dhanadā caiva sukhadā jayadā tathā |

rasadā mohadā devi ṛddhidā siddhidāpi ca || 48 ||

vṛddhidā śuddhidā caiva bhuktidā muktidā tathā |

mokṣadā sukhadā caiva jñānadā kāntidā tathā || 49 ||

etāḥ pūjyā mahādevyaḥ sarvadā yantramadhyataḥ |

ḍākinyādyāstahā pūjyāḥ siddhayo yatnataḥ śive || 50 ||

ṣaḍaṅgāni tato devyā yajet puṣpāñjalīn kṣipet |

yathāśakti japenmantraṃ śuddhabhāvena sādhakaḥ || 51 ||

japaṃ samarpya vādyādyaistoṣayet paradevatām |

paṭhet stotraṃ ca kavacaṃ praṇamed vidhinā'munā || 52 ||

tataśca hṛdaye devīṃ saṃyujya śeṣikāṃ prati |

nirmālyaṃ nikṣipedaiśe trikoṇaṃ parikalpayet || 53 ||

nirmālyaṃ sādhakaiḥ sārdhaṃ gṛhṇīyād bhaktibhāvataḥ |

viharet pañcatattvena yathāvidhi svaśaktitaḥ || 54 ||

śaktimūlaṃ sādhanaṃ ca śaktimūlaṃ japādikam |

śaktimūlā japāścaiva śaktimūlaṃ ca jīvanam || 55 ||

aihikaṃ śaktimūlaṃ ca paratra śaktimūlakam |

śaktimūlaṃ tapaḥ sarvaṃ caturvargastathā priye || 56 ||

śaktimūlāni sarvāṇi sthāvarāṇi carāṇi ca |

ajñātvā pāpino devi rauravaṃ yānti niścitam || 57 ||

tasmāt sarvaprayatnena sādhakaiśca śivājñayā |

śaktyucchiṣṭaṃ pīyate hi nānyathā yānti rauravam || 58 ||

śaktyai yad dīyate devi tat tu devārpitam bhavet |

saphalaṃ karma tat sarvaṃ satyaṃ satyaṃ kuleśvari || 59 ||

śaktiṃ vinā kaulacakraṃ karoti kārayedapi |

sa yāti narakaṃ ghoraṃ nistāro na hi vidyate || 60 ||

evaṃ tu pūjayed devīṃ yaṃ yaṃ coddiśya sādhakaḥ |

taṃ taṃ kāmaṃ kare kṛtvā priye jayati niścitam || 61 ||

puraścaraṇakāle tu lakṣamekaṃ japet sudhīḥ |

taddaśāṃśaṃ hunedājyaiḥ śarkarāmadhupāyasaiḥ || 62 ||

tarpayeddhudigbhāgairjalaiścandanamiśritaiḥ |

gandhādyaiḥ sādhakādhīśastatkuśairabhiṣecayet || 63 ||

abhiṣekadaśāṃśena bhojayecca dvijottamān |

miṣṭānnaiḥ sādhakān devi devībhaktāṃśca pañcamaiḥ || 64 ||

evaṃ puraskriyāṃ kṛtvā siddho bhavati sādhakaḥ |

prayogeṣu tato devi yogyo bhavati niścitam || 65 ||

etat pūjādikaṃ sarvaṃ kāmākhyāprītikārakam |

mahāprītikarī pūjā yonicakre kuleśvari || 66 ||

yonipūjāṃ mahāpujā tatsamā na hi siddhidā |

tatra devīṃ yajed dhimān saiva devī na cā'nyathā || 67 ||

āvāhanādikarmāṇi na tatra sarvathā priye |

lepayet tāṃ tu gandhādyaiḥ pūjayed vividhena ca || 68 ||

mahāprītirbhaved devyāḥ siddho bhavati tatkṣaṇāt |

yonipūjāsamā pūjā nāsti jñāne tu māmake || 69 ||

cimbanāllehanād yonau kalpavṛkṣamatikramet |

darśanāt sādhakādhīśaḥ sparśanāt sarvamohanaḥ || 70 ||

liṅgayonisamākhyānaṃ kāmākhyāprītivarddhanam |

tadeva jīvanaṃ tasyā girije bahu kiṃ vacaḥ || 71 ||

tasmāt sarvaprayatnena yonipūjāṃ samācaret |

parastrīyonimāsādya viśeṣeṇa yajet sudhīḥ || 72 ||

veśyāyoniḥ parā devi sādhanaṃ tatra kārayet |

trirātrādeva sidhyanti nātra kāryā vicāraṇā || 73 ||

ṛtuyuktaṃ latāmadhye sādhayed vidhivanmudā |

acirāt siddhimāpnoti devānāmapi durlabhām || 74 ||

sārāt sāratamaṃ yonisādhanamīritam |

vinā tat sādhanaṃ devi mahāśāpaḥ prajāyate || 75 ||

yoninindāṃ ghṛṇāṃ devi yaḥ karoti narādhamaḥ |

acirād rauravaṃ yāti devi satyaṃ śivājñayā || 76 ||

yonimadhye vased devi yoginyāścikure sthitāḥ |

tasmānna nindayed yoniṃ yadīcchedātmano hitam || 77 ||

yoninindāṃ prakurvāṇaḥ sa vaṃśena vinaśyati |

yonistutiparo devi śivaḥ syāt tatkṣaṇena ca || 78 ||

kiṃ brūmo yonimāhātmyaṃ yonipūjāphalāni ca |

cāñcalyād gaditaṃ kiñcit kṣantavyaṃ kāmarūpiṇi || 79 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre devīśvarasaṃvāde dvitīyaḥ paṭalaḥ || 2 ||

atha tṛtīyaḥ paṭalaḥ

varamantraṃ pravakṣyāmi sādaraṃ śṛṇu pārvati |

yasya prasādamātreṇa brahmaviṣṇuśivā api || 1 ||

indrādyā devatāḥ sarvā bhavanti kāmanāyutāḥ |

gandharvāḥ kinnarā devi tathā vidyādharādayaḥ || 2 ||

yatprasādaṃ samāgatya svakīyavisayānvitā |

yoginī - ḍākinī - vidyā - bhairavī - nāyikādikāḥ || 3 ||

kāmākhyāmantramāsādya bhajanti yogyatā parām |

svarge martye ca pātāle ye ye sidhyanti sādhakāḥ || 4 ||

nijabījatrayaṃ devi krodhadvayamataḥ param |

vadhūbījatrayaṃ caiva kāmākhyā ca punarvadet || 5 ||

prasīdeti padaṃ caiva pūrvabījāni kalpayet |

ṭhadvayānte manuḥ proktaḥ sarvatantreṣu durlabhaḥ || 6 ||

[krīṃ krīṃ krīṃ huṃ huṃ strīṃ strīṃ kāmākhye prasīda | krīṃ
krīṃ krīṃ hu/ hu/ strīṃ strīṃ svāhā ||]

praṇavādyā mahādevi trailokye cātidurlabhā |

caturvagapradā sākṣānmahāpātakanāśinī || 7 ||

smaraṇādeva mantrasya sarve vighnāḥ samākulāḥ |

naśyanti dahane dīpte pataṅgā iva pārvati || 8 ||

mantragrahaṇamātreṇa jīvonmukto bhavennaraḥ |

bhuktirmuktiḥ kare tasya sarveṣāṃ priyatāṃ vrajet || 9 ||

āvṛṇoti svayaṃ lakṣmīrvadane gīḥ sadā vaset |

putrāḥ pautrāḥ prapautrāśca bhavanti cirajīvinaḥ || 10 ||

pṛthivyāṃ sarvapīṭheṣu kāmākhyādiṣu śaṅkari |

lipiścalati tasyaiva nātra kāryā vicāraṇā || 11 ||

tasya nāma ca saṃsmṛtya praṇamanti sabhājanāḥ |

nāma śrutvā vāramekaṃ palāyante ca hiṃsakāḥ || 12 ||

yāvantyaḥ siddhayaḥ santi svarge martye rasātale |

sādhakānāṃ paricaryāṃ kurvanti nātra saṃśayaḥ || 13 ||

taṃ dṛṣṭvā sādhakendraṃ ca vādī skhalati darśanāt |

sabhāyāṃ koṭisūryābhaṃ paśyanti sarvasajjanāḥ || 14 ||

jihvākoṭisahasraistu vaktrakoṭiśatairapi |

varṇituṃ naiva śaknomi mantrametanmaheśvari || 15 ||

nyāsapūjādikaṃ sarvaṃ pūrvamuktaṃ varānane |

puraścaryāvidhau kintu ṣaṭsahasraṃ manuṃ japet || 16 ||

yathāvidhi ṣaṭśatāni homādīṃśca samācaret |

siddho bhavati mantrajñaḥ prayogeṣu tataḥ kṣamaḥ || 17 ||

dhyānaṃ śṛṇu mahādevyā dhanadhānyasutapradam |

dāridryahananaṃ devi kṣaṇenaiva na cānyathā || 18 ||

atisulalitaveśāṃ hāsyavaktrāṃ trinetrāṃ
jitajaladasukāntiṃ paṭṭavastraprakāśām |
abhayavarakārāḍhyāṃ ratnabhūṣātibhavyāṃ
suratarutalapīṭhe ratnasiṃhāsanasthām || 19 ||

hariharavidhivandhyāṃ buddhivṛddhisvarūpāṃ
madanaśarasamāktāṃ kāminīṃ kāmadātrīm |
nikhilajanavilāsollāsarūpāṃ bhavānīṃ
kālikaluṣanihantrīṃ yonirūpāṃ bhajāmi || 20 ||

guhyād guhyataraṃ devi dhyānaṃ dāridryanāśakam |

gopitaṃ sarvatantreṣu tava bhāvāt prakāśitam || 21 ||

svayambhūkusumenaiva tilakaṃ parikalpya ca |

tūlikāyāṃ mahādevi kulaśaktiṃ samāviśet || 22 ||

karpūritamukhaḥ svādu sādhakaścumbayenmudā |

tasyādharo yathā bhṛṅgo nīrajavyākulaḥ priye || 23 ||

dantakṣativitānāṃ ca paramaṃ tatra kārayet |

āliṅgayenmadonmattaḥ sudṛḍhaṃ kucamardanam || 24 ||

nakhāghātairnitambe ca ramayed ratipaṇḍitaḥ |

punaḥ punaścumbanaṃ ca yonau kuryāt kuleśvari || 25 ||

śukraṃ tu stambhayed vīro yonau liṅgaṃ praveśayet |

āghātaistoṣayet tāṃ tu sandhānabhedataḥ priye || 26 ||

tato liṅge sthite yonāvājñāṃ tasyāḥ pragṛhya ca |

aṣṭottaraśataṃ mantraṃ japeddhomādikāṅkṣayā || 27 ||

dinatrayaṃ mahādhīraḥ prajaped dhyānatatparaḥ |

prāpyate mānasaṃ vastu nātra kāryā vicāraṇā || 28 ||

ṛtuyuktalatāṃ devi niveśya tūlikopari |

karavīraprasūnaṃ ca tasyā liṅgopari nyaset || 29 ||

tad vīkṣya devadeveśi japeccā'ṣṭasahasrakam |

dinatrayaṃ tato devyāḥ prītiḥ syādacalā priye || 30 ||

dhanaṃ vindati tasyaiva lakṣasaṅkhyaṃ na saṃśayaḥ |

ānandaṃ varddhayennityaṃ sādhakasya mahātmanaḥ || 31 ||

aṣṭottaraśataṃ yoniṃ saṃcumbya pūjya sajjanaḥ |

punarliṅge sthite yonau japeccāṣṭasahasrakam || 32 ||

kāṅkṣā pañcaguṇaṃ vittaṃ prāpyate sarvadā sukhī |

nityaṃ tasya maheśāni nāyikāsaṅgamo bhavet || 33 ||

veśyālatāṃ samānīya kulacakraṃ vidhāya ca |

tasyā yonau yajed devīṃ hṛṣṭacittena sādhakaḥ || 34 ||

bhagaliṅgasamākhyānaṃ susvareṇa samuccaret |

yoniṃ vīkṣya japenmantraṃ saptarātramatandritaḥ || 35 ||

pratyahaṃ triśataṃ kṛtvā so'pi siddhīśvaraḥ kalau |

ājñāṃ gṛhṇāti dhanadastasya devi na saṃśayaḥ || 36 ||

sadguroḥ smaraṇaṃ kṛtvā yoneśca sādhanaṃ yadi |

tadā siddhimavāpnoti cānyathā hāsyameva hi || 37 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre devīśvarasaṃvāde tṛtīyaḥ paṭalaḥ ||

atha caturthaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

gurutattvaṃ mahādeva viśeṣeṇa vada prabho |

durvahā gurutā yā tu sambhavenmānuṣe katham || 1 ||

tatraiva sadguruḥ ko vā bhraṣṭaḥ ko vā vada prabho |

dūrīkuru mahādeva saṃśayaṃ me mahotkaṭam || 2 ||

iti devyā vacaḥ śrutvā provāca śaṅkaraḥ prabhuḥ |

śṛṇu sārataraṃ jñānaṃ sādhūnāṃ hitakāraṇam || 3 ||

guruḥ sadāśivaḥ prokta ādināthaḥ sa ucyate |

mahākāyayuto devaḥ saccidānandavigrahaḥ || 4 ||

sadātanaḥ paraṃ brahma śrīdharmastriguṇaḥ prabhuḥ |

tvatprasādānmahādevi śivo'hamajarāmaraḥ || 5 ||

ata eva gururnaiva manujaḥ kintu kalpanā |

dīkṣāyai sādhakānāṃ ca vṛkṣādau pūjanaṃ yathā || 6 ||

mantradātuḥ śiraḥ padme yad dhyānaṃ kurute guroḥ |

tad dhyānaṃ śiṣyaśirasi copadiṣṭaṃ na cānyathā || 7 ||

ata eva maheśāni kuto hi mānuṣo guruḥ |

mānuṣe gurutā devi kalpanā na tu tathyatā || 8 ||

akhaṇḍamaṇḍalākāraṃ vyāptaṃ yena carācaram |

tat padaṃ darśitaṃ yena tasmai śrīgurave namaḥ || 9 ||

prasidhamiti yad devi tat padaṃ darśako naraḥ |

ata eva nare devi gurutā kalpanaiva hi || 10 ||

na tu svayaṃ gururnīca mūrkhatā cobhayorapi |

ayaṃ gururiti jñānaṃ śiṣyo'yaṃ khalu me yadā || 11 ||

darśakaḥ paṭhanasyaiva svayaṃ mānuṣo guruḥ |

mokṣo na jāyate satyaṃ mānuṣe gurubhāvanāt || 12 ||

yathā bhoktari bhojyaṃ hi svarṇādipātrakeṇa ca |

dīyate tat tathā devi tasmai sarvaṃ samarpaṇam || 13 ||

yadi cintya ca tat pātraṃ bhagnaṃ vāpi maheśvari |

tadā tyajet tu tat pātramanyapātreṇa toṣayet || 14 ||

ato hi manujaṃ lubdhaṃ duṣṭaṃ śiṣyo'pi santyajet |

asammatastu lokairyastatra ruṣṭaḥ sadāśivaḥ || 15 ||

rājasvaṃ dīyate rājñe prajābhirmaṇḍalādibhiḥ |

yathā tathaiva tasmai tu śiṣyadānaṃ samarpaṇam || 16 ||

atraiva grāhakā hiṃsrā maṇḍalādyāḥ smṛtā yadi |

anyadvāreṇa dātavyaṃ tāṃstān santyajya sarvadā || 17 ||

sarveṣāṃ bhuvane satyaṃ jñānāya gurusevanam |

jñānānmokṣamavāpnoti tasmājjñānaṃ parāt param || 18 ||

ato yo jñānadāne hi na kṣamastaṃ tyajed gurum |

annākāṅkṣī nirannaṃ ca yathā santyajati priye || 19 ||

jñānatrayaṃ yadā bhāti sa guruḥ śiva eva hi |

ajñāninaṃ varjayitvā śaraṇaṃ jñānino vrajet || 20 ||

jñānād dharmo bhavennityaṃ jñānādartho hi pārvati |

jñānāt kāmamavāpnoti jñānānmokṣo hi nirmalaḥ || 21 ||

jñānaṃ hi paramaṃ vastu jñānāt sārataraṃ na hi |

jñānāya bhajate devaṃ jñānaṃ hi tapasaḥ phalam || 22 ||

madhulubdho yathā bhṛṅgaḥ puṣpāt puṣpāntaraṃ vrajet |

jñānalubdhastathā śiṣyo gurorguvantaraṃ vrajet || 23 ||

guravo bahavaḥ santi śiṣyavittāpahārakāḥ |

durlabhaḥ sadgururdevi śiṣyasantāpahārakaḥ || 24 ||

ajñānatimirāndhasya jñānāñjanaśalākayā |

cakṣurunmīlitaṃ yena tasmai śrīgurave namaḥ || 25 ||

iti matvā sādhakendro gurutāṃ kalpayet sadā |

jñāninyeva śiṣyabhaktāḥ kevalaṃ niścitaṃ śive || 26 ||

śāntodāntaḥ kulīnaśca śuddhāntaḥkaraṇaḥ sadā |

pañcatattvārcako yastu sadguruḥ sa prakīrtitaḥ || 27 ||

siddho'sāviti cet khyāto bahubhiḥ śiṣyapālakaḥ |

camatkārī daivaśaktyā sadguruḥ kathitaḥ priye || 28 ||

aśrutaṃ sammataṃ vākyaṃ vakti sādhu manoharam |

tantra mantraṃ samaṃ vakti ya eva sadguruśca saḥ || 29 ||

sadā yaḥ śiṣyabodhāya hitāya ca samākulaḥ |

nigrahānugrahe śaktaḥ sadgururgīyate budhaiḥ || 30 ||

paramārthe sadā dṛṣṭiḥ paramārthaṃ prakīrtitam |

gurupādāmbuje bhaktiryasyaiva sadguruḥ smṛtaḥ || 31 ||

ityādi guṇasampattiṃ dṛṣṭvā devi guruṃ vrajet |

tyaktvā kṣamaṃ guruṃ śiṣyo nātra kālavicāraṇā || 32 ||

kevalaṃ śiṣyasampattirgrāhako bahumārakaḥ |

vyaṅgitaśca samakṣe yo lokairnityo gururmataḥ || 33 ||

kāyena manasā vācā śiṣyaṃ bhaktiyutaṃ yadi |

dṛṣṭvā'numodanaṃ nāsti tasya tad vastu kāmataḥ || 34 ||

karmaṇā garhitenaiva hanti śiṣyaṃ dhanādikam |

śiṣyāhitaiṣiṇaṃ lokaṃ varjayet taṃ narādhamam || 35 ||

mahāvidyāṃ samādāya vīrācāraṃ dadāti ca |

sa yāti narakaṃ ghoraṃ śiṣyo'pi patito dhruvam || 36 ||

paśubhāvasthito yo hi kālikā tāriṇī manum |

tattvācāraṃ vadennaiva narakānna nivartate || 37 ||

tasmāt paśugurustyājyaḥ sādhakaiḥ sarvadā priye |

paśordīkṣā'dhamā proktā caturvargavighātinī || 38 ||

yadi daivāt paśorvidyāṃ labhate śaktimānnaraḥ |

kaulāt tu kaulikīṃ prāthya tanmanuṃ punarālabhet || 39 ||

tadā vidyā prasannā syāt phaladā jananaī samā |

anyayā vimukhī devī kutastasyaiva sadgatiḥ || 40 ||

pūrvoktadoṣayuktaśca divyo vā vīra eva vā |

tayorapi na kartavyā śiṣyeṇa gurubhāvanā || 41 ||

kintu bhāvyaṃ hitaiṣitvaṃ gurutākalpanāṃ tyajet |

divye vīravare vāpi na doṣo'tra śivājñayā || 42 ||

śrīdevī uvāca

divyato vīrato deva paśutaḥ kiṃ viśeṣakaḥ |

vada me parameśāna śrotuṃ me cittamutsukam || 43 ||

śrīśiva uvāca

śṛṇu devi jagadvandye yat pṛṣṭaṃ tattvamuttamam |

divyaḥ sarvamanohārī mitavādī sthirāsanaḥ || 44 ||

gabhīraḥ śliṣṭavaktā ca śatāvadhānakaḥ sukhī |

gurupādāmbuje bhīruḥ sarvatra bhayavarjitaḥ || 45 ||

sarvadarśī sarvavaktā sarvaduṣṭanivārakaḥ |

sarvaguṇānvito divyaḥ so'haṃ kiṃ bahuvākyataḥ || 46 ||

nirbhayo'bhayado vīro gurubhaktiparāyaṇaḥ |

vācālo balavān śuddhaḥ pañcatattve sadā ratiḥ || 47 ||

mahotsāho mahābuddhirmahāsāhasiko'pi ca |

mahāśayaḥ sadā devi sādhūnāṃ pālane rataḥ || 48 ||

tamomayaḥ sadā vīro vinayena mahotsukaḥ |

evaṃ bahuguṇairyukto vīro rudraḥ svayaṃ priye || 49 ||

paśūn śṛṇu mahādevi sarvadevabahiṣkṛtān |

adhamān pāpacittāṃśca pañcatattvavinindakān || 50 ||

kecicchāgopamā devi kecinmeṣopamā iha |

kecit kharopamā bhraṣṭāḥ kecicca śūkaropamāḥ || 51 ||

ityādyāḥ paśavo devi jñeyā duṣṭā narādhamāḥ |

eṣāṃ devyārcanaṃ siddhirgaṇanaṃ vā kuto bhavet || 52 ||

ato hi paśavaśchedyā bhedyāḥ khādyāśca vīrakaiḥ |

varjitāḥ sarvathā bhadre paramārthabahiṣkṛtāḥ || 53 ||

śrīdevī uvāca

kiñcit tu kathitaṃ nātha sandehaḥ pracalīkṛtaḥ |

kṣudro hi paśubhāvaśca gadito yat svayaṃ sadā || 54 ||

arcitaṃ paśubhāvena varaṃ sādhāraṇaṃ vada |

devatā naiva jānāti tasmāt samarpitaṃ na hi || 55 ||

bhañja bhañjāśu sandehaṃ karuṇāsāgara prabho |

sūryo yathā samāhanti cāndhakāraṃ kṣaṇādapi || 56 ||

śrīśiva uvāca

bhadramuktaṃ tvayā vijñe tattvaṃ tu śṛṇu saṃskṛtam |

ya uktaḥ paśubhāvo hi kalau kastasya pālakaḥ || 57 ||

pañcatattvaṃ na gṛhṇāti tatra nindāṃ karoti na |

śivena gaditaṃ yat tu tat satyamiti bhāvayan || 58 ||

nindāyāḥ pātakaṃ vetti pāśavaḥ sa prakīrtitaḥ |

tasyācāraṃ vadāmyāśu śṛṇu saṃśayanāśakam || 59 ||

haviṣyaṃ bhakṣayennityaṃ tāmbūlaṃ na spṛśedapi |

ṛtusnātāṃ vinā nārīṃ kāmabhāvena hi spṛśet || 60 ||

parastriyaṃ kāmabhāvād dṛṣṭvā svarṇaṃ samutsṛjet |

saṃtyajenmatsyamāṃsāni pāśavo nityameva ca || 61 ||

gandhamālyāni vastrāṇi cīrāṇi prabhajenna ca |

devālaye sadā tiṣṭhedāhārārthaṃ gṛhaṃ vrajet || 62 ||

kanyāputrādivātsalyaṃ kuryānnityaṃ samākulaḥ |

aiśvaryaṃ prārthayennaiva yadyasti tat tu na tyajet || 63 ||

sadā dānaṃ samākuryād yadi santi dhanāni ca |

kārpadrohān kṣipet sarvānahaṅkārādikāṃstataḥ || 64 ||

viśeṣeṇa mahādevi krodhaṃ saṃvarjayedapi |

kadācid dīkṣayennaiva pāśavaḥ parameśvari || 65 ||

satyaṃ satyaṃ punaḥ satyaṃ nānyathā vacanaṃ mama |

ajñānād yadi vā lobhānmantradānaṃ karoti ca || 66 ||

satyaṃ satyaṃ mahādevi devīśāpaḥ prajāyate |

ityādi bahudhācārāḥ kvacid brūmaḥ paśormataḥ || 67 ||

tathāpi ca na mokṣaḥ syāt siddhiścaiva kadācana |

yadi caṃkramaṇe śaktaḥ khaṅgadhāre sadā naraḥ || 68 ||

paśvācāraṃ sadā kuryāt kintu siddhirna jāyate |

jambūdvīpe kalua devi brāhmaṇo hi kadācana || 69 ||

paśurna syāt paśurna syāt paśurna syāt śivājñayā |

satye krameccaturvargaiḥ kṣīrājyamadhupiṣṭakaiḥ || 70 ||

tretāyāṃ pūjitā devī ghṛtena sarvajātibhiḥ |

madhubhiḥ sarvavarṇaiśca pūjitā dvāpare yuge || 71 ||

pūjanīyā kalau devī kevalairāsavaiḥ śavaiḥ |

nānukalpaḥ kalau durge nānukalpaḥ kalau yuge || 72 ||

nānukalpo brāhmaṇānāṃ śūdrādīnāṃ kalau yuge |

na sandeho na sandeho na sandehaḥ kalau yuge || 73 ||

satyametat satyametat satyametacchivoditam |

sadguroḥ śaraṇaṃ nītvā kulācāraṃ bhajennaraḥ || 74 ||

divyatvaṃ labhate kiṃ vā vīratvaṃ labhate śubhe |

asādhyaṃ sādhayed divyo'pyanāyāsena yad bhuvi || 75 ||

vīrastaṃ kleśato devi prāpnotīha na cānyathā |

paśuḥ kalpaśatairvāpi sādhituṃ na ca tatkṣamaḥ || 76 ||

laṅghituṃ naiva śaknoti yathā paṅgurgiriṃ kvacit |

atiguhyamidaṃ proktaṃ rahasyaṃ tvayi sundari |

gopanīyaṃ gopanīyaṃ gopanīyaṃ sadā'naghe || 77 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre devīśvarasaṃvāde caturthaḥ paṭalaḥ || 4 ||

atha pañcamaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

kasyā devyāḥ sādhakānāmekāntanindanaṃ mahat |

na kṛtvā pañcatattvaiśca pūjanaṃ parameśvara || 1 ||

śrīśiva uvāca

kalau tu sarvaśāktānāṃ brāhmaṇānāṃ viśeṣataḥ |

pañcatattvavihīnānāṃ nindanaṃ parameśvari || 2 ||

tanmadhye kālikā tārā sādhakānāṃ kuleśvari |

madhyaṃ vinā sādhanaṃ ca mahāhāsyāya kalpate || 3 ||

yathā dīkṣāṃ vinā devi sādhanaṃ hāsyameva hi |

tathānayoḥ sādhakānāṃ jñeyaṃ tattvaṃ vinā sadā || 4 ||

śilāyāṃ sasyavāpaiśca na bhavedaṅkuro yathā |

anāvṛṣṭyā kṣitau devi karṣaṇaṃ ca yathā na hi || 5 ||

ṛtuṃ vinā striyāṃ devi kuto'patyaṃ prajāyate |

gamanaṃ ca vinā kvāpi grāmaprāptiryathā na ca || 6 ||

ato devyāḥ sādhaneṣu pañcatattvaṃ sadā labhet |

pañcatattvaiḥ sādhakendrāvarcayed vidhinā mudā || 7 ||

madyairmāṃsaistathā matsyairmudrābhirmaithunairapi |

strībhiḥ sārddhaṃ sadā sādhurarcayejjagadambikām || 8 ||

anyathā ca mahānindā gīyate paṇḍitaiḥ suraiḥ |

kāyena manasā vācā tasmāt tattvaparo bhavet || 9 ||

kālikātāriṇīdīkṣāṃ gṛhītvā madyalehanam |

na karoti naro yastu sa kalau patito bhavet || 10 ||

vaidikīṃ tāntrikīṃ sandhyāṃ japeddhomabahiṣkṛtaḥ |

abrāhmaṇaḥ sa evoktaḥ sa eva hastimūrkhakaḥ || 11 ||

śūnīmūtrasamaṃ tasya tarpaṇaṃ yat pitṛṣvapi |

ato na tarpayet so'pi yadīcchedātmano hitam || 12 ||

kālītārāmanuṃ prāpya vīrācaraṃ karoti na |

śūdratvaṃ taccharīre tu prāptaṃ tena na cānyathā || 13 ||

kṣatriyo'pi tathā devi vaiśyaścāṇḍālatāṃ vrajet |

śūdro hi śūkaratvaṃ ca yāti yāti na saṃśayaḥ || 14 ||

avaśyaṃ brāhmaṇo nityaṃ rājā vaiśyaśca śūdrakaḥ |

pañcatattvairbhajed devīṃ na kuryāt saṃśayaṃ kvacit || 15 ||

pañcatattvaiḥ kalau devi pūjayed yaḥ kuleśvarīm |

tasyāsādhyaṃ tribhuvane na kiñcidapi vidyate || 16 ||

sa brāhmaṇo vaiṣṇavaḥ sa śākto gāṇapato'pi ca |

sauraḥ sa paramārthī ca sa eva pūrṇadīkṣitaḥ || 17 ||

sa eva dhārmikaḥ sādhurjñānī caiva mahākṛtī |

yājñikaḥ sarvakarmārhaḥ sa hi devo na cānyathā || 18 ||

pāvanānīha tīrthāni sarveṣāmiti sammatam |

tīrthānāṃ pāvanaḥ kaulo girije bahu kiṃ vacaḥ || 19 ||

asyaiva jananī dhanyā dhanyā hi janakādayaḥ |

dhanyā jātikuṭumbāśca dhanyā ālāpino janāḥ || 20 ||

nṛtyanti pitaraḥ sarve gāthāṃ gāyanti te mudā |

api kaścit kule'smākaṃ kulajñānī bhaviṣyati || 21 ||

tadā yogyā bhaviṣyāmaḥ kulīnānāṃ sabhātale |

samāgantumiti jñātvā sūtsukāḥ pitaraḥ pare || 22 ||

kulācārasya māhātmyaṃ kiṃ brūmaḥ parameśvari |

pañcavaktreṇa deveśi sanātanyāḥ phalāni ca || 23 ||

śrīdevī uvāca

sādhanaṃ vada kauleśa sādhakānāṃ sukhāvaham |

divyaṃ ramyaṃ manohāri sarvābhīṣṭaphalapradam || 24 ||

śrīśiva uvāca

śṛṇu kāmakalākānte sādhanaṃ tu sukhāvaham |

yat kañcid gaditaṃ pūrvaṃ vistṛtaṃ tad vadāmyaham || 25 ||

atisulalitadivyaṃ sthānamālokyaṃ bhaktyā
hṛdi ca paramadevīṃ saṃvibhāvaikacittaḥ |
madhurakusumagandhairvyāptamāhṛtya sādhu -
stadupari khalu tiṣṭhet sādhanārthī kulajñaḥ || 26 ||

jayavati yatamānaḥ śabdapuṣpaṃ kṣipet tat
sa khalu karakabījānyatra durge tato hi |
cirabhavabakapuṣpaṃ varjayitvā'rcayitvā
yadi japati vidhijñastatkṣaṇāt so'pyahaṃ ca || 27 ||

upavanapariyukte śuddharamyālaye yo
vidhikṛtabaraliṅgaṃ lepayitvā sugandhaiḥ |
vividhakusumadhūpairdhūpayitvā latāṃ
saṃprati japati subhaktyā tvatsutojāyate saḥ || 28 ||

acalaśikharamadhye śīghramālambayitvā
kanakakusumasārdhaṃ śabdapuṣpaṃ nivedya |
kṛtabahuvidhipūjāḥ svaṃ guruṃ bhāvayitvā
japati yadi vilāsī viṣṇureva svayaṃ saḥ || 29 ||

paricarati sa sādhuḥ siddhavargaḥ saśaṅkaḥ
paravadhūlatānāṃ vaktrapadmopabhogī |
jayati bhuvanamadhye nirjaraścāmaro'pi
vrajati tamanu nityaṃ sārvabhaumo nṛṇāṃ saḥ || 30 ||

abhinavaśubhanīraṃ raktapadmaprakīrṇaṃ
vividhakamalaramyaṃ bhraṣṭamīnaprayuktam |
aparavihitavastu vyāptamīśeśvaro'pi
vigatajanasamūhe prāpya devi prakoṇe || 31 ||

ghanajanitasuśobhe vidyudādīptiramye
hṛdi ca paramadevīṃ cintayitvā subhaktyā |
vidhivihitavidhānaiḥ snānapūjāṃ samāpya
pratijapati niśāyāṃ gahvare brahma kaḥ syāt || 32 ||

iha ca guruvarājñāṃ prāpya śīrṣe nidhāya
tvayi bhajati kulajño bhāvabhedāt kuleśi |
suragururiha ko vā kopi candro dineśo
vrajati bhuvanamadhye dikpatitvaṃ ca ko'pi || 33 ||

iti ca paramadevyāḥ sādhanaṃ yanmayoktaṃ
yadi paṭhati subhavyo gadgado vāsanābhiḥ |
abhimataphalasiddhiḥ sarvalokairvareṇyo
bhavati bhuvanamadhye putradārairyuto'pi || 34 ||

acaladhanasamūhastasya bhoge vaset tu
pratidinamabhipūjā devatāyā gṛhe ca |
parijanagaṇaśaktiḥ sarvadā tatra tiṣṭhet
sadasi vasati rājñaḥ sādaraḥ so'pi vandyaḥ || 35 ||

iti śrīkāmākhyātantre pārvatīśvarasaṃvāde
pañcamaḥ paṭalaḥ || 5 ||

atha ṣṣṭhaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

śrutaṃ rahasyaṃ deveśa kāmākhyāyā maheśvara |

mahāśatruvināśāya sādhanaṃ kiṃ vada prabho || 1 ||

śrīśiva uvāca

atiguhyataraṃ devi tava snehād vitanyate |

mahādhīraḥ sādhakendraḥ prayogaṃ tu samācaret || 2 ||

pūjayitvā mahādevīṃ pañcatattvena sādhayet |

mahānandamayo bhūtvā sādhayet sādhanaṃ mahat || 3 ||

svamūtraṃ tu samādāya kūrcabījena śodhayet |

tarpayed bhairavīṃ ghorāṃ sakalaṃ vā pibet svayam || 4 ||

daśa dikṣu mahāpīṭhe prakṣipedānane'pi ca |

nagno bhūtvā ramet tatra śatrunāśo bhaved dhruvam || 5 ||

śukraśoṇitamūtreṣu vīro yadi ghṛṇī bhavet |

bhairavī kupitā tasya satyaṃ satyaṃ vadāmyaham || 6 ||

dṛṣṭvā śrutvā maheśāni nindāṃ karoti yo naraḥ |

sahasā narakaṃ yāti yāvaccandradivākarau || 7 ||

vīrācāraṃ maheśāni na nindenmanasāpi ca |

vīro yastu mahādevi svecchācārī sadā śuciḥ || 8 ||

mṛtpātraṃ tu samādāya sādhyanāma likhecchive |

vāyunā pūritaṃ kṛtvā svamūtraṃ tatra nikṣipet || 9 ||

māyābījaṃ maheśāni aṣṭottaraśataṃ japet |

bhairavyai darśayed devi māraṇoccāṭanaṃ bhavet || 10 ||

svamūtraṃ ca samādāya vāmahastena śaṅkari |

śodhitvā bhairavīgātre niḥkṣipet sādhakottamaḥ || 11 ||

unmādo jāyate śatrormriyate vā maheśvari |

mohitaḥ kṣobhito vāpi vaśyo vāpi bhaved dhruvam || 12 ||

mūtrasādhanamātreṇa sahasrākṣasamaṃ ripum |

nāśayet sādhako vīro nātra kāryā vicāraṇā || 13 ||

śrīdevī uvāca

śukraśoṇitamūtrāṇi śuddhānīha kathaṃ prabho |

śrīśiva uvāca

śṛṇu devi rahasyaṃ ca mahājñānaṃ vadāmyaham |

śukro'haṃ śoṇitastvaṃ hi dvayorevākhilaṃ jagat || 14 ||

śuddhaṃ sarvaśarīraṃ tu śukraśoṇitajaṃ tataḥ |

evaṃ bhūtaśarīre tu yad yad vastu prajāyate || 15 ||

aśuddhaṃ tu kathaṃ devi pāmaro nindati dhruvam |

brahmajñānamidaṃ devi mayā te gaditaṃ kila || 16 ||

ataḥ śuddhaṃ jagat sarvaṃ svakāyasthe tu kā kathā |

brahmajñānaṃ vinā devi na ca mokṣaḥ prajāyate || 17 ||

brahmajñānī śivaḥ sākṣād viṣṇurbrahmā ca pārvati |

śarīro dīkṣitaḥ śuddho brāhmaṇo vedapāragaḥ |

kroḍe tasya vasantīha sarvatīrthāni niścitam || 18 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre pārvatīsaṃvāde
ṣaṣṭhaḥ paṭalaḥ || 6 ||

atha saptamaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

mahādeva jagadbandho karuṇāsāgara prabho |

pūrṇābhiṣekaṃ kaulānāṃ vada me sukhamokṣadam || 1 ||

śrīśiva uvāca

śṛṇu devi mahāprāṇavallabhe paramādbhutam |

pūrṇābhiṣekaṃ sarvāśāpūrakaṃ śivatāpradam || 2 ||

āgatya sadguruḥ siddho mantratantraviśāradaḥ |

kaulaḥ sarvajanakhyātaścābhiṣekavidhiṃ caret || 3 ||

atiguptālaye śuddhe ramye kaulikasammate |

veśyāṅganāḥ samānīya tattvāni ca sayatnataḥ || 4 ||

viśiṣṭakaulikān bhaktyā tatraiva sanniveśayet |

arcayedabhiṣekārthaṃ guruṃ vastrādibhūṣaṇaiḥ || 5 ||

praṇamed vidhivad bhaktyā toṣayet stutivākyataḥ |

prārthayecchuddhabhāvena kuladharmaṃ vadeti ca || 6 ||

kṛtārthaṃ kuru māṃ nātha śrīguro karuṇānidhe |

abhiṣiñca sādhakañca sevārthaṃ śaraṇaṃ gatam || 7 ||

tato'bhiṣicya ? tattvāni śodhayecchuktimān mudā |

sthāpayitvā puraḥ kumbhaṃ mantramudrādibhiḥ priye || 8 ||

vitānairdhūpadīpānāṃ kṛtvā cāmoditaṃ sthalam |

nānāpuṣpaistathā gandhaiḥ sarvopakaraṇairyajet || 9 ||

samāpya mahatīṃ pūjāṃ tattvāni sannivedya ca |

ādau strībhyaḥ samarpyaiva prasādālpaṃ bhajet tataḥ || 10 ||

śubhacakraṃ vinirmāya āgamoktavidhānataḥ |

abhiṣektā sādhakāṃśca pāyayet tu svayaṃ pibet || 11 ||

bhuñjīran matsyamāṃsādyaiścarvyacoṣyādibhiśca te |

rameran paramānandairveśyāyāṃ ca yathāsukham || 12 ||

vadeyuḥ karmakartuśca siddhirbhavatu niścalā |

abhiṣecanakarmāśu nirvighnaṃ ceti niścitam || 13 ||

cakrālayānniḥsarenna jana eko'pi śaṅkari |

prātaḥkṛtyādikarmāṇi kuryāt tatraiva sādhakaḥ || 14 ||

dināni trīṇi saṃvyāpya bhaktyā tāṃstu samarcayet |

śiṣyaścādau divārātramabhiṣikto bhavet tataḥ || 15 ||

anuṣthānavidhiṃ vakṣye sādaraṃ śṛṇu pārvati |

na prakāṇḍaṃ na hi kṣudraṃ pramāṇaṃ ghaṭamāharet || 16 ||

tāmreṇa nirmitaṃ vāpi svarṇena nirmitaṃ ca vā |

pravālaṃ hīrakaṃ muktāṃ svarṇaraupye tathaiva ca || 17 ||

nānālaṅkāravastrāṇi nānādravyāṇi bhūriśaḥ |

kastūrīkuṅkumādīni nānāgandhāni cāharet || 18 ||

nānāpuṣpāṇi mālyāni pañcatattvāni yatnataḥ |

vihitān dhūpadīpāṃśca ghṛtena parameśvari || 19 ||

tataḥ śiṣyaṃ samānīya guruḥ śuddhālaye priye |

veśyābhiḥ sādhakaiḥ sārdhaṃ pūjanaṃ ca samācaret || 20 ||

paṭaloktavidhānena bhaktitaḥ paripūjayet |

pūjāṃ samāpya devyāstu stavaistu praṇamenmudā || 21 ||

tato hi śivaśaktibhyo gandhamālyāni dāpayet |

āsanaṃ vastrabhūṣāṃ ca pratyekena kuleśvari || 22 ||

tataḥ śaṅkhādivādyaiśca maṅgalācaraṇaiḥ paraiḥ |

ghaṭasthāpanakaṃ kuryāt kramaṃ tatra śṛṇu priye || 23 ||

kāmabījena saṃprokṣya vāgbhavenaiva śodhayet |

śaktyākalaśamāropya māyayā pūrayejjalaiḥ || 24 ||

pravālādīn pañcaratnān vinyaset tatra yatnataḥ |

āvāhayecca tīrthāni mantreṇānena deśikaḥ || 25 ||

oṃ gaṅgādyāḥ saritaḥ sarvāḥ samudrāśca sarāṃsi ca |

sarve samudrāḥ saritaḥ sarāṃsi jaladā nadāḥ || 26 ||

hṛdāḥ prasravaṇāḥ puṇyāḥ svargapātālabhūgatāḥ |

sarvatīrthāni puṇyāni ghaṭe kurvantu sannidhim || 27 ||

ramābījena japtena pallavaṃ pratipādayet |

kūrcena phaladānaṃ syād gandhavastrahṛdātmanā || 28 ||

lalanayaiva sindūraṃ puṣpaṃ dadyāt tu kāmataḥ |

mūlena dūrvāṃ praṇavaiḥ kuryādabhyukṣaṇaṃ tataḥ || 29 ||

huṃ phaṭ svāheti mantreṇa kuryād darbhaiśca tāḍanam |

vicintya mūlapīṭhaṃ tu tatra saṃyojya pūjayet || 30 ||

svatantroktavidhānena prārthayedamunā budhaiḥ |

tadghaṭe hastamāropya śiṣyaṃ paśyan guruśca saḥ || 31 ||

uttiṣṭha brahmakalaśa devatābhīṣṭadāyaka |

sarvatīrthāmbusaṃpūrṇa pūrayāsya manoratham || 32 ||

abhiṣiñcet guruḥ śiṣyaṃ tato mantraiśca pārvati |

maṅgalairnikhilairdravyaiḥ sādhakaiḥ śaktibhiḥ saha || 33 ||

pallavairāmrakādyaiśca natimacchiṣyameva ca |

ānandaiḥ parameśāni bhaktānāṃ hitakāriṇī || 34 ||

asyābhiṣekamantrasya dakṣiṇāmūrtiḥ ṛṣiḥ, anuṣṭuṣ
chandaḥ, śaktirdevatā, amukasya sarvasaṅkalpasiddhaye viniyogaḥ |

oṃ rājarājeśvarīśaktirbhairavī kālabhairavī

śmaśānabhairavī devī tripurānandabhairavī || 35 ||

trikuṭā tripurā devī tathā tripurasundarī |

tripureśī mahādevī tathā triṣuramālikā || 36 ||

tripurānandinī devī tathaiva tripurātanī |

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 37 ||

chinnamastā mahādevī tathaivaikajaṭeśvarī |

tārā ca jayadurgā ca śūlinī bhuvaneśvarī || 38 ||

tvaritākhyā mahādevī tathaiva ca trikhaṇḍikā |

nityā ca nityarūpā ca vajraprastāriṇī tathā || 39 ||

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

aśvārūḍhā maheśāni tathā mahiṣamardinī || 40 ||

durgā ca navadurgā ca śrīdurgā bhagamālinī |

tathā bhagandarī devī bhagaklinnā tathā parā || 41 ||

sarvacakreśvarī devī tathā nīlasarasvatī |

sarvasiddhikarī devī siddhagandharvasevitā || 42 ||

ugratārā mahādevī tathā ca bhadrakālikā |

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 43 ||

kṣemaṅkarī mahāmāyā cāniruddhasarasvatī |

mātaṅginī cānnapūrṇā rājarājeśvarī tathā || 44 ||

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

ugracaṇḍā pracaṇḍā ca caṇḍogrā caṇḍanāyikā || 45 ||

caṇḍā caṇḍavatī caiva caṇḍarūpā'ticaṇḍikā |

etāstvāmamiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 46 ||

ugradaṃṣṭrā mahādaṃṣtrā śubhadaṃṣṭrā kapālinī |

bhīmanetrā viśālākṣī maṅgalā vijayā jayā || 47 ||

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

maṅgalā nandinī bhadrā lakṣmīḥ kīrtiryaśasvinī || 48 ||

puṣṭirmedhā śivā sādhvī yaśā śobhā jayā dhṛtiḥ |

śrīnandā ca sunandā ca nandinī nandapūjitā || 49 ||

etāstvāmabhiṣiñcantu mantapūtena vāriṇā |

vijayā maṅgalā bhadrā dhṛtiḥ śāntiḥ śivā kṣamā || 50 ||

siddhistuṣṭirumā puṣṭiḥ śrī ṛddhiśca ratistathā |

dīptā kāntiryaśolakṣmīrīśvarī buddhireva ca || 51 ||

cakrī jayāvatī brāhmī jayantī cā'parājitā |

ajitā mānavī śvetā ditiścā'ditireva ca || 52 ||

māyā caiva mahāmāyā mohinī kṣobhiṇī tathā |

kamalā vimalā gaurī śaraṇyambudhisundarī || 53 ||

durgā kriyā'rundhatī ca ghaṇṭākarṇā kapālinī |

raudrī kālī ca māyūrī trinetrā cā'parājitā || 54 ||

surūpā bahurūpā ca tathaiva vigrahātmikā |

carcikā cāparā jñeyā tathaiva surapūjitā || 55 ||

vaivasvatī ca kaumārī tathā māheśvarī parā |

vaiṣṇavī ca mahālakṣmīḥ kārtikī kauṣikī tathā || 56 ||

śivadūtī ca cāmuṇḍā muṇḍamālā vibhūṣitā |

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 57 ||

indro'gniśca yamaścaiva ni-ṛtirvaruṇastathā |

pavano dhanadeśānau brahmā'nanto digīśvarāḥ || 58 ||

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

saṃvatsaraścāyanau ca māsāḥ pakṣau dināni ca || 59 ||

tithayaścā'bhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

raviḥ somaḥ kujaḥ saumyo guruḥ śukraḥ śanaiścaraḥ |

rāhuḥ ketuśca satatamabhiṣiñcantu te grahāḥ || 60 ||

nakṣatraṃ karaṇaṃ yogo'mṛtaṃ siddhistataḥ param |

dagdhaṃ pāpaṃ tathā bhadrā yogā vārāḥ kṣaṇāstathā || 61 ||

vāravelā kālavelā daṇḍarāśyādayastathā |

abhiṣiñcantu satataṃ mantrapūtena vāriṇā || 62 ||

asitāṅgo ruruścaṇḍaḥ krodha unmattasaṃjñakaḥ |

kapālī bhīṣaṇākhyaśca saṃhāro'ṣṭau ca bhairavāḥ || 63 ||

abhiṣiñcantu satataṃ mantrapūtena vāriṇā |

ḍākinīputrakāścaiva rākiṇīputrakāstathā || 64 ||

lākinīputrakāścānye kākinīputrakāḥ pare |

śākinīputrakā bhūyo hākinīputrakāstathā || 65 ||

tataśca dakṣiṇīputrā devīputrāstataḥ param |

mātṝṇāṃ ca tathā putrā ūrdhvamukhyāḥ sutāśca vai || 66 ||

adhomukhyā sutāścaiva unmukhyāśca sutāḥ pare |

abhiṣiñcantu te sarve mantrapūtena vāriṇā || 67 ||

brahmā viṣṇuśca rudraśca īśvaraśca sadāśivaḥ |

ete tvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 68 ||

puruṣaḥ prakṛtiścaiva vikārāścaiva ṣoḍaśa |

ātmā'ntarātmā paramajñānātmānaḥ prakīrtitāḥ || 69 ||

ātmanaśca guṇāścaiva sthūlāḥ sūkṣmāśca ye'pare |

ete tvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 70 ||

vedādibījaṃ huṃbījaṃ strībījaṃ mīnaketanam |

śaktibījaṃ ramābījaṃ māyābījaṃ sudhākaram || 71 ||

cintāmaṇirmahābījaṃ nārasiṃhaṃ ca śāṅkaram |

mārtaṇḍabhairavaṃ daurgaṃ bījaṃ śrīpuruṣottamam || 72 ||

gāṇapatyaṃ ca vārāhaṃ kālībījaṃ bhayāpaham |

etāni cābhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 73 ||

gaṅgā godāvarī revā yamunā ca sarvasvatī |

ātreyī bhāratī caiva sarayūrgaṇḍakī tathā || 74 ||

karatoyā candrabhāgā śvetagaṅgā ca kauśikī |

bhogavatī ca pātāle svarge mandākinī tathā || 75 ||

etāstvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

bhairavo bhīmarūpaśca śoṇo gharghara eva ca || 76 ||

sindhuścaiva hṛdaścaiva tathā pātālasambhavāḥ |

ete tvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 77 ||

yāni kāni ca tīrthāni puṇyānyāyatanāni ca |

tāni tvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā || 78 ||

matiśca vallabhā vahnervaṣaṭkūrcamataḥ param |

vauṣaṭkāraṃ tu phaṭkāramabhiṣiñcantu sarvadā || 79 ||

jambudvīpādayo dvīpāḥ sāgarā lavaṇādayaḥ |

anantādyāstathā nāgāḥ sarpā ye takṣakādayaḥ || 80 ||

ete tvāmabhiṣiñcantu mantrapūtena vāriṇā |

naśyantu pretakūṣmāṇḍā rākṣasā dānavāśca ye || 81 ||

piśācā guhyakā bhūtā abhiṣekeṇa tāḍitāḥ |

alakṣmīḥ kālakarṇī ca pāpāni ca mahānti ca || 82 ||

naśyantu cābhiṣekeṇa tārābījena tāḍitāḥ |

rogāḥ śokāśca dāridryaṃdaurbalyaṃ cittavikriyā || 83 ||

naśyantu cābhiṣekeṇa vāgbījenaiva tāḍitāḥ |

tejohrāso balahrāso buddhihrāsastathaiva ca || 84 ||

naśyantu cābhiṣekeṇa śaktibījena tāḍitāḥ |

viṣā'pamṛtyurogāśca ḍākinyādibhayaṃ tathā || 85 ||

ghorābhicārāḥ krūrāśca grahā nāgāstathā pare |

naśyantu cābhiṣekeṇa kālībījena tāṭitāḥ || 86 ||

naśyantu vipadaḥ sarvāḥ sampadaḥ santu susthirāḥ |

abhiṣekeṇa śāktena pūrṇāḥ santu manorathāḥ || 87 ||

tato guruḥ prāptamantraṃ dīkṣayet punareva hi |

tadā siddhirbhavet satyaṃ nānyathā vacanaṃ mama || 88 ||

tato devīṃ guruṃ caiva praṇamed bahudhā mudā |

dakṣiṇāṃ gurave dadyāt svarṇakāñcanamānataḥ || 89 ||

nānāvastrairalaṅkārairgandhamālyādibhistathā |

toṣayet stutivākyaiśca praṇamet punareva hi || 90 ||

kāyena manasā vācā guruḥ kuryāt tathāśiṣaḥ |

vātsalyairvividhaiḥ śiṣyaṃ grāhayet tattvamuttamam || 91 ||

guruśca bhairavaiḥ sārdhaṃ śaktibhirviharenmudā |

bhairavāḥ śaktayaścāpi kuryurāśīḥ suyatnataḥ || 92 ||

tathā tridivasaṃ vyāpya bhojayed bhairavān budhaḥ |

aṣṭame divase śiṣyaṃ punaḥ kuryāt tu secanam || 93 ||

tāmrapātrodakairdevi vidyāṃ rājñāṃ japan sudhīḥ |

kundukāṃśca tathā saptasampattihetave priye || 94 ||

śaktibhyo bhairavebhyo'pi tato vastrādibhūṣaṇam |

dadyāt prayatnataḥ sādhurviddhi devi samāpanam || 95 ||

śrīdevī uvāca

śrutaṃ rahasyaṃ deveśa cābhiṣecanakarmaṇi |

guruḥ kaulādhikārī syādatra tanme vada prabho || 96 ||

śrīśiva uvāca

mahājñānī kaulikendraḥ śuddho guruparāyaṇaḥ |

nigrahānugrahe śaktaḥ śiṣyapālanatatparaḥ || 97 ||

putradārādibhiryuktaḥ sajjanastu prapūjitaḥ |

śraddhāvānāgame nityaṃ so'dhikartā na cānyathā || 98 ||

andhaṃ khañjaṃ tathā rugṇaṃ svalpajñānayutaṃ punaḥ |

sāmānyakaulaṃ varade varjayenmatimān sadā || 99 ||

udāsīnaṃ viśeṣeṇa varjayet siddhikāmukaḥ |

udāsīnamukhād dīkṣā vandhyā nārī yathā priye || 100 ||

ajñānād yadi vā mohādudāsīnaṃ tu pāmaraḥ |

abhiṣikto bhaved devi vighnastasya pade pade || 101 ||

kiṃ tasya japapūjābhiḥ kiṃ dhyānaiḥ kiṃ ca bhaktitaḥ |

sarvaṃ hi viphalaṃ tasya narakaṃ yāti cāntime || 102 ||

kalpakoṭiśataṃ devi bhuṅkte sa narakaṃ sadā |

tato hi bahujanmabhyo devīmantramavāpnuyāt || 103 ||

tato hi vihitaṃ śuddhaṃ gṛhasthaṃ gurumālabhet |

abhiṣecanakarmāṇi punaḥ kuryāt prayatnataḥ || 104 ||

saphalaṃ hi sadā karma sarvaṃ tasya bhaved dhruvam |

vidyāpi jananī tulyā pātitaṃ satataṃ priye || 105 ||

yathā paśuṃ parityajya kaulikaṃ gurumālabhet |

udāsīnaṃ parityajya tathā'bhiṣecanaṃ śatam || 106 ||

abhiṣiktaḥ śivaḥ sākṣādabhiṣikto hi dīkṣitaḥ |

sa eva brāhmaṇo dhanyo devīdevaparāyaṇaḥ || 107 ||

tasyaiva saphalaṃ janma dharaṇyāṃ śṛṇu pārvati |

tasyaiva saphalaṃ karma tasyaiva saphalaṃ dhanam || 108 ||

tasyaiva saphalo dharmaḥ kāmaśca saphalo manuḥ |

dīkṣā hi saphalā devi kriyā ca saphalā tanuḥ || 109 ||

sarvaṃ hi saphalaṃ tasya girije bahu kiṃ vacaḥ |

yatra deśe vaset sādhuḥ so'pi vārāṇasīsamaḥ || 110 ||

tasya kroḍe vasantīha sarvatīrthāni niścitam |

satyaṃ satyaṃ mahāmāye punaḥ satyaṃ mayoditam || 111 ||

uktāni yāni yānīha secanāni ca pārvati |

sarvatantreṣu tānyasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm || 112 ||

yogyaṃ guruṃ tathā śiṣyaṃ vinaitat paṭalaṃ na hi |

jāyate devadeveśi satyaṃ satyaṃ mayoditam || 113 ||

idaṃ tu secanaṃ devi triṣu lokeṣu durlabham |

gaṇeśaḥ pātramatraiva kārttikeyo'pi pārvati || 114 ||

mama tulyo brahmatulyo viṣṇutulyo'tra bhājanam |

pañcavaktraiśca śakto na varṇituṃ parameśvari || 115 ||

iti te kathitaṃ guptaṃ secanaṃ paramaṃ mahat |

gopanīyaṃ gopanīyaṃ gopanīyaṃ prayatnataḥ || 116 ||

yathā ratirgopanīyā tathābhiṣecanaṃ param |

nikhāte dhanamāgatya gopayet tu yathā naraḥ ||

tathaiva tu mahāmāye gopanīyaṃ mamājñayā || 117 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre pārvatīśvarasaṃvāde saptamaḥ paṭalaḥ || 7 ||

atha aṣṭamaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

muktitattvaṃ mahādeva vada me karuṇānidhe |

yasmin ṣaḍdarśanānīha copahāsyagatāni ca || 1 ||

śrīśiva uvāca

śṛṇu devi śubhe vijñe yat pṛṣṭaṃ tattvamuttamam |

etanmarma ca deveśi ahaṃ vedmi tathā hariḥ || 2 ||

modakena yathā lokaḥ pratārayati bālakān |

laguḍena yathā devi badhnāti durjanaṃ nṛpaḥ || 3 ||

tathānaṅgīkṛto loke darśanairbarbaro mayā |

durjane yadi muktiḥ syācchaṅkīyati śubhānane || 4 ||

ṣaḍdarśanamahākūpe patitāḥ paśavaḥ priye |

paramārthaṃ na jānanti darvīpākarasaṃ yathā || 5 ||

na sāraḥ kadalīvṛkṣe nairaṇḍe tu śubhānane |

darśaneṣu tathā muktirnāsti devi mayoditam || 6 ||

yathā marīcikāyāstu nirvartante punarmṛgāḥ |

darśanebhyo nivartante tathā mumukṣavaḥ punaḥ || 7 ||

śrīgurośca prasādena muktimādau sadā labhet |

vicaret sarvaśāstreṣu kautukāya tataḥ sudhīḥ || 8 ||

muktitattvaṃ pravakṣyāmi sādaraṃ śṛṇu pārvati |

śarīradhāraṇaṃ yasya kurvantīha punaḥ punaḥ || 9 ||

ādāvanugraho devyāḥ śrīgurostadanantaram |

tadānanāt tato dīrghā bhaktistasyāḥ prajāyate || 10 ||

tato hi sādhanaṃ śuddhaṃ tasmājjñānaṃ sunirmalam |

jñānānmokṣo bhavet satyamiti śāstrasya nirṇayaḥ || 11 ||

muktiścaturvidhā proktā sālokyaṃ tu śubhānane |

sārūpyaṃ sahayojyaṃ ca nirvāṇaṃ hi parāt param || 12 ||

sālokyaṃ vasatirloke sārūpyaṃ tu svarūpatā |

sāyujyaṃ kalayā yuktaṃ nirvāṇaṃ tu manolayaḥ || 13 ||

śrīdevī uvāca

samyag layo janasyaiva nirvāṇaṃ yat tu kathyate |

tat kiṃ vada mahādeva saṃśayaṃ layasāt kuru || 14 ||

śrīśiva uvāca

vyaktirlayātmikā muktirasurāṇāṃ dayānidhe |

durjanatvāllopayitvā krīḍayāmi surānaham || 15 ||

manolayātmikā muktiriti jānīhi śaṅkari |

prāptā mayā viṣṇunā ca brahmaṇā nāradādibhiḥ || 16 ||

sālokī kevalaṃ yat tu yāti sāropyayuk dvayam |

tridhā sāyojyavāneti nirvāṇī sarvameva hi || 17 ||

nīlotpaladalaśyāmā muktirdvidalavartinī |

muktasyaiva sadā sphītā sphuratyavirataṃ priye || 18 ||

sanātanī jagadvandyā saccidānandarūpiṇī |

parā ca jananī saiva sarvābhīṣṭapradāyinī || 19 ||

iṣṭe niścalasambandhaḥ sa ca nirvāṇamīrtitam |

muktijñānaṃ kulajñānaṃ nānyajñānaṃ kuleśvari || 20 ||

sādhūnāṃ deva deveśi sarveṣāṃ viddhi niścitam |

svarge martye ca pātāle ye ye muktā bhavanti hi || 21 ||

babhūvuśca bhaviṣyanti sarveṣāṃ muktirīdṛśī |

tathā ca sādhanaṃ jñeyaṃ pañcatattvaiśca muktidam || 22 ||

anugrahastu devyā yaḥ kulamārgapradarśakaḥ |

dīkṣā kulātmikā devi śrīgurormukhapaṅkajāt || 23 ||

kuladravyeṣu yā bhaktiḥ sā mokṣadāyinī matā |

jñātvā caivaṃ prayatnena kulajñānaṃ bhajed budhaḥ || 24 ||

yadi bhāgyavaśād devi mantrametat tu labhyate |

mukteśca kāraṇaṃ tasyāḥ svayaṃ jñātaṃ na cānyathā || 25 ||

aśrutaṃ muktitattvaṃ hi kathitaṃ te maheśvari |

ātmayoniryathā devi tathā gopyaṃ mamājñayā || 26 ||

|| iti śrīkāmākhyātantre pārvatīśvarasaṃvāde aṣṭamaḥ paṭalaḥ ||

atha navamaḥ paṭalaḥ

śrīdevī uvāca

kāmākhyā yā mahādeva kathitā sarvarūpiṇī |

sā kā vada jagannātha kapaṭaṃ mā kuru prabho || 1 ||

kuryāstu kapaṭaṃ nātha yadi me śapathastvayi |

ratau kā kāminī yoniṃ samyak sandarśayet patim ||

śrutvaitad girijāvākyaṃ prahasyovāca śaṅkaraḥ || 2 ||

śrīśiva uvāca

śṛṇu devi mama prāṇavallabhe kathayāmi te |

yā devī kālikā mātā sarvavidyāsvarūpiṇī || 3 ||

kāmākhyā saiva vikhyātā satyaṃ satyaṃ na cānyathā |

saiva brahmeti jānīhi saṃjñārthaṃ darśanāni ca || 4 ||

vicaranti cotsukāni yathā candre cakorakāḥ |

asyā hi jāyate sarvaṃ jagadetaccarācaram || 5 ||

līyante punarasyāṃ ca sandehaṃ mā kuru priye |

sthūlā sūkṣmā parā devī saccidānandarūpiṇī || 6 ||

ameyavikramaśyāmā karuṇāsāgarā matā |

muktimayī jagaddhātrī sadānandamayī tathā || 7 ||

viśvambharī kriyāśaktistārā caiva sanatanī |

yathā karmasamāptau ca dakṣiṇā phalasiddhidā || 8 ||

tathā muktirasau devi sarveṣāṃ phaladāyinī |

ato hi dakṣiṇākālī kathyate varavarṇini || 9 ||

kṛṣṇavarṇā sadā kālī āgamasyeti nirṇayaḥ |

uktāni sarvatantrāṇi tantreṇānena niścitam || 10 ||

kṛtvā saṅkalpasiddhau tat kāmeṣu pāṭhayed budhaḥ |

paṭhitvā śrāvayed vāpi śṛṇoti pūjayed yadi || 11 ||

taṃ taṃ kāmamavāpnoti śrīmatkālīprasādataḥ |

yathāsparśamaṇirdevi tathaitat tantramuttamam || 12 ||

yathā kalpatarurdātā tathā jñeyaṃ manīṣibhiḥ |

yathā sarvāṇi ratnāni sāgare santi niścitam || 13 ||

tathā'tra siddhayaḥ sarvā bhuktirmuktirvarānane |

sarvadevāśayo meruryathā siddhaṃ tathā punaḥ || 14 ||

sarvavidyāyutaṃ tantraṃ śapathena vadāmyaham |

yasya gehe sthitaṃ devi tantrametad bhayāpaham || 15 ||

rogaśokapātakānāṃ leśo nāsti kadācana |

tatra dasyubhayaṃ nāsti graharājabhayaṃ na ca || 16 ||

na cotpātabhayaṃ tatra na ca mārībhayaṃ tathā |

na parājayameṣāṃ hi bhayaṃ devi mayoditam || 17 ||

bhūta - preta - piśācānāṃ dānavānāṃ ca rakṣasām |

na bhayaṃ kvāpi sarveṣāṃ vyāghrādīnāṃ tathaiva ca || 18 ||

kūṣmāṇḍānāṃ bhayaṃ naiva vahnyādīnāṃ bhayaṃ na ca |

vināyakānāṃ sarveṣāṃ gandharvāṇāṃ tathā na ca || 19 ||

svarge martye ca pātāle ye ye santi bhayānakāḥ |

hiṃsrā vighnakarāścaiva na teṣāṃ bhayamīśvari || 20 ||

yamadūtāḥ palāyante vimukhā bhayavihvalāḥ |

satyaṃ satyaṃ mahādevi śapathena vadāmyaham || 21 ||

sampattiratulā tatra tiṣṭhet tu sāptapauruṣam |

vāṇī tathaiva devvyāstu prasādācala īritaḥ || 22 ||

etat te kathitaṃ devi na prakāśyaṃ kadācana |

gopanīyaṃ gopanīyaṃ gopanīyaṃ sadā priye || 23 ||

paśoragre viśeṣeṇa gopanīyaṃ prayatnataḥ |

bhraṣṭānāṃ sādhakānāṃ ca sānnidhye na vadedapi || 24 ||

na dadyāt kāṇakhañjebhyo vigītebhyastathaiva ca |

udāsīnajanasyaiva sānnidhye na vadedapi || 25 ||

dāmbhikāya na dātavyamabhaktāya viśeṣataḥ |

mūrkhāya bhāvahīnāya daridrāya mamājñayā || 26 ||

dadyāt śāntāya śuddhāya kaulikāya maheśvari |

kālībhaktāya śaivāya vaiṣṇavāya śivājñayā || 27 ||

advaitabhāvayuktāya mahākālaprajāpine |

surā - strī - vandakāyā'pi śivābalipradāya ca || 28 ||

||iti śrīkāmākhyātantre pārvatīśvarasaṃvāde navamaḥ paṭalaḥ samāptaḥ || 9 ||

samāptaścāyaṃ granthaḥ |

Vollständiger Sanskrittext in Devanagari

Die folgende Devanagari-Fassung folgt vollständig der bereitgestellten Muktabodha-Datei.

|| ओं नमः परदेवतायै ||

कामाख्यातन्त्रे

प्रथमः पटलः

श्रीदेवी उवाच

भगवन् सर्वधर्मज्ञ सर्वविद्याप्रिय प्रभो |

सर्वदानन्दहृदय सर्वागमप्रकाशक || १ ||

श्रुतानि सर्वतन्त्राणि यामलानि च भूरिशः |

विद्यास्ताः सकला देव फलानि त्वत्प्रसादतः || २ ||

सारात् सारतरं तन्त्रं जानासि किं वद प्रभो |

अतीवेदं रहःस्थानं तेनाहं श्रवणोद्यता || ३ ||

श्रीशिव उवाच

शृणु देवि मुदा भद्रे मदीये प्राणवल्लभे |

योनिरूपा महाविद्या कामाख्या वरदायिनी || ४ ||

वरदाऽऽनन्ददा नित्या महाविभववर्द्धिनी |

सर्वेषां जननी सापि सर्वेषां तारिणी मता || ५ ||

रमणी चैव सर्वेषां स्थूला सूक्ष्मा सदा शुभा |

तस्यास्तन्त्रं प्रवक्ष्यामि सावधानाऽवधारय || ६ ||

निखिलासु च विद्यासु ये ये सिध्यन्ति साधकाः |

यत्र कुत्रापि केनापि कामाख्या फलदायिनी || ७ ||

कामाख्याविमुखा लोका निन्दिता भुवनत्रये |

विना कामात्मिकां कापि न दात्री सिद्धिसम्पदाम् || ८ ||

कामाख्या च सदा धर्मः कामाख्या चार्थ एव च |

कामाख्या कामसम्पत्तिः कामाख्या मोक्ष एव च || ९ ||

निर्वाणं सैव देवेशि सैव सायुज्यमीरिता |

सालोक्यं सहरूपं च कामाख्या परमा गतिः || १० ||

शिवता ब्रह्मता देवि विष्णुता चन्द्रतापि च |

देवत्वं सर्वदेवानां निश्चितं कामरूपिणी || ११ ||

सर्वासामपि विद्यानां लौकिकं वाक्यमेव च |

कामाख्याया महादेव्याः स्वरूपं सर्वमेव हि || १२ ||

पश्य पश्य प्रिये सर्वं चिन्तयित्वा हृदि स्वयम् |

कामाख्यां न विना किञ्चिद् विद्यते भुवनत्रये || १३ ||

लक्षकोटिमहाविद्यास्तन्त्रादौ परिकीर्तिताः |

सारात् सारतमा देवि सर्वेषां षोडशी मता || १४ ||

तस्याश्च कारणं देवि कामाख्या जगदम्बिका |

चन्द्रकान्तिर्यथा देवि जायते लीयते पुनः || १५ ||

स्थावराणि चराणीह नित्याऽनित्यानि यानि च |

सत्यं सत्यं पुनः सत्यं विना तां नैव जायते || १६ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे देवीश्वरसंवादे प्रथमः पटलः || १ ||

अथ द्वितीयः पटलः

श्रीशिव उवाच

मन्त्रोद्धारं प्रवक्ष्यामि शृणु देवि परात् परम् |

यज्ज्ञात्वा साधयेत् सिद्धिं देवानामपि दुर्लभाम् || १ ||

मन्त्रस्यास्य प्रतापेन मोहयेदखिलं जगत् |

ब्रह्मादीन् मोहयेद् देवि बालकं जननीं यथा || २ ||

देवदानवगन्धर्वकिन्नरादीन् सुरेश्वरि |

मोहयेत् क्षण्मात्रेण प्रजासु नृपतिर्यथा || ३ ||

मन्त्रस्य पुरतो देवि राजानं सचिवादयः |

अन्ये च मानवाः सर्वे मेषादिजन्तवो यथा || ४ ||

मोहयेन्नगरं राज्ञः सहस्त्यश्वरथादिकम् |

ऊर्वश्याद्यास्तुस्वर्वेश्या राजपत्न्यादिकाः क्षणात् || ५ ||

स्तम्भनं मारणं देवि क्षोभणं जृम्भणं तथा |

द्रावणं भीषणं चैव विद्वेषोच्चाटने तथा || ६ ||

आकर्षणं च नारीणां विशेषेण महेश्वरि |

वशीकरणमन्यानि साधयेत् साधकोत्तमः || ७ ||

अग्निः स्तम्भति वायुश्च सूर्यो वारिसमूहकः |

कटाक्षेणैव सर्वाणि साधकस्य न चान्यथा || ८ ||

जगज्जयति मन्त्रज्ञः कामदेवो यथा जयी |

तस्याऽसाध्यं त्रिभुवने न किञ्चित् प्राणवल्लभे || ९ ||

जृम्भणान्तं त्यक्तपाशं यात्रावारणरोहकम् |

व्यङ्गवर्णयुतं देवि नादबिन्दुयुतं पुनः || १० ||

एतत् तु त्रिगुणीकृत्य कल्पवृक्षमनुं जपेत् |

एकं वापि द्वयं वापि चतुर्थं वा जपेत् सुधीः || ११ ||

कामाख्यासाधनं कार्यं सर्वविद्यासु साधकैः |

अन्यथा सिद्धिहानिः स्याद् विघ्नस्तेषां पदे पदे || १२ ||

किं शाक्ता वैष्णवाः किं वा किं शैवा गाणपत्यकाः |

महामायाव्रताः सर्वे तैलयन्त्रे वृषा इव || १३ ||

अस्याश्च साधनं देवि शाक्तानामेव सुन्दरि |

नात्र चक्रविशुद्धिस्तु कालादिशोधनं न च || १४ ||

कृते च नरकं याति सर्वं तस्य विनश्यति |

क्लेशशून्यं परं देवि साधनं द्रुतपोषकम् || १५ ||

श्रीदेवी उवाच

कालीतारामन्त्रदाने चक्रचिन्तां करोति यः |

का गतिस्तस्य देवेशः निस्तारो विद्यते न वा || १६ ||

श्रीशिव उवाच

वयमग्निश्च कालोऽपि ये ये याता महेश्वरि |

किं ब्रूमो देवदेवेशि कालिकातारिणीमनुम् || १७ ||

अज्ञानाद् यदि वा मोहात् कालीतारामनौ प्रिये |

कृते चक्रादिगणने शूनीविष्ठाकृमिर्भवेत् || १८ ||

कल्पान्ते च महादेवि निस्तारो विद्यते न च |

अस्याः पूजां प्रवक्ष्यामि त्रैलोक्यसाधनप्रदाम् || १९ ||

हठाद्धठाच्च देवेशि या या सिद्धिश्च जायते |

प्राप्यते तत्क्षणेनैव नात्र कार्या विचारणा || २० ||

सिन्दूरमण्डलं कृत्वा त्रिकोणं च समालिखेत् |

निजबीजानि तन्मध्ये योजयेत् साधकोत्तमः || २१ ||

चतुरस्रं लिखेद् देवि ततो वज्राष्टकं प्रिये |

अष्टदिक्षु यजेत् तां तु न्यासजालं विधाय च || २२ ||

अक्षोभ्यश्च ऋषिः प्रोक्तश्छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् |

कामाख्या देवता सर्वसिद्धये विनियोजिता || २३ ||

कराङ्गन्यासकं चैव निजबीजेन कारयेत् |

षड्दीर्घभाजां ध्यायेत् तु कामाख्यामिष्टदायिनीम् || २४ ||

रक्तवस्त्रां वरोद्युक्तां सिन्दूरतिलकान्विताम् |

निष्कलङ्कां सुधाधामवदनामलकोज्ज्वलाम् || २५ ||

स्वर्णादिमणिमणिक्यभूषणैर्भूषितां पराम् |

नानारत्नादिनिर्माणसिंहासनोपरिस्थिताम् || २६ ||

हास्यवक्त्रां पद्मरागमणिकान्तिमनुत्तमाम् |

पीनोत्तुङ्गकुचां कृष्णां श्रुतिमूलगतेक्षणाम् || २७ ||

कटाक्षैश्च महासम्पद्दायिनीं परमेश्वरीम् |

सर्वाङ्गानिन्दितां नानाविद्याभिः परिवेष्टिताम् || २८ ||

डाकिनीयोगिनीविद्याधरीभिः परिशोभिताम् |

कामिनीभिर्युतां नानागन्धाद्यैः परिगन्धिताम् || २९ ||

ताम्बूलादिकराभिश्च नायिकाभिर्विराजिताम् |

समस्तसिद्धवर्गाणां प्रणतानां प्रतीक्षणाम् || ३० ||

त्रिनेत्रां मोहनकरीं पुष्पचापेषु बिभ्रतीम् |

भगलिङ्गसमाख्यानां किन्नरीभ्योऽपि शृण्वतीम् || ३१ ||

वाणी - लक्ष्मी - सुधा - वाक्य - प्रतिवाक्य - समुत्सुकाम् |

अशेषगुणसम्पन्नां करुणासागरां शिवाम् || ३२ ||

आवाहयेत् ततो देवीमेवं ध्यात्वा च साधकः |

पूजयित्वा यथोक्तेन विधानेन हरप्रिये || ३३ ||

कुङ्कुमाद्यै रक्तपुष्पैः सुगन्धिकुसुमैस्तथा |

जवा - यावक - सिन्दूरैः करवीरैर्विशेषतः || ३४ ||

करवीरेषु देवेशि कामाख्या तिष्ठति स्वयम् |

जवायां च तथा विद्धि मालत्यादिसमीपके || ३५ ||

करवीरस्य माहात्म्यं कथितुं नैव शक्यते |

प्रदानात् तु जवायाश्च गाणपत्यमवाप्नुयात् || ३६ ||

पूजयेदम्बिकां देवीं पञ्चतत्वेन सर्वदा |

पञ्चतत्त्वं विना पूजामभिचाराय कल्पयेत् || ३७ ||

पञ्चतत्त्वेन देव्यास्तु प्रसादो जायते क्षणात् |

पञ्चमेन महादेवि शिवो भवति साधकः || ३८ ||

पञ्चतत्त्वसमं नास्ति नास्ति (किञ्चित्) कलौ युगे |

पञ्चतत्त्वं परं ब्रह्म पञ्चतत्त्वं परा गतिः || ३९ ||

पञ्चतत्त्वं महादेवि पञ्चतत्त्वं सदाशिवः |

पञ्चतत्त्वं भुक्तिमुक्ती महायोगः प्रकीर्तितः || ४० ||

पञ्चतत्त्वेन देवेशि महापातककोटयः |

नश्यन्ति तत्क्षणेनैव तूलराशिमिवानलः || ४१ ||

यत्रैव पञ्च तत्त्वानि तत्र देवी वसेद् ध्रुवम् |

पञ्चतत्त्वविहीने तु विमुखी जगदम्बिका || ४२ ||

मद्येन मोदते स्वर्गे मांसेन मानवाधिपः |

मत्स्येन भैरवीपुत्रो मुद्रया साधुतां व्रजेत् || ४३ ||

परेण च महादेवि सायुज्यं लभते नरः |

भक्तियुक्तो यजेद् देवीं तदा सर्वं प्रजायते || ४४ ||

स्वयम्भूकुसुमैः शुक्लैः कुण्डगोलोद्भवैः शुभैः |

कुङ्कुमाद्यैरासवेन चार्घ्यं देव्यै निवेदयेत् || ४५ ||

नानोपहारनैवेद्यैरन्नादिपायसैरपि |

वस्त्रभूषादिभिर्देवीं प्रपूज्यावरणं यजेत् || ४६ ||

इन्द्रादीन् पूजयेत् तत्र तेषां यन्त्राणि शाङ्करि |

पार्श्वयोः कमलां वाणीं पूजयेत् साधकोत्तमः || ४७ ||

अन्नदा धनदा चैव सुखदा जयदा तथा |

रसदा मोहदा देवि ऋद्धिदा सिद्धिदापि च || ४८ ||

वृद्धिदा शुद्धिदा चैव भुक्तिदा मुक्तिदा तथा |

मोक्षदा सुखदा चैव ज्ञानदा कान्तिदा तथा || ४९ ||

एताः पूज्या महादेव्यः सर्वदा यन्त्रमध्यतः |

डाकिन्याद्यास्तहा पूज्याः सिद्धयो यत्नतः शिवे || ५० ||

षडङ्गानि ततो देव्या यजेत् पुष्पाञ्जलीन् क्षिपेत् |

यथाशक्ति जपेन्मन्त्रं शुद्धभावेन साधकः || ५१ ||

जपं समर्प्य वाद्याद्यैस्तोषयेत् परदेवताम् |

पठेत् स्तोत्रं च कवचं प्रणमेद् विधिनाऽमुना || ५२ ||

ततश्च हृदये देवीं संयुज्य शेषिकां प्रति |

निर्माल्यं निक्षिपेदैशे त्रिकोणं परिकल्पयेत् || ५३ ||

निर्माल्यं साधकैः सार्धं गृह्णीयाद् भक्तिभावतः |

विहरेत् पञ्चतत्त्वेन यथाविधि स्वशक्तितः || ५४ ||

शक्तिमूलं साधनं च शक्तिमूलं जपादिकम् |

शक्तिमूला जपाश्चैव शक्तिमूलं च जीवनम् || ५५ ||

ऐहिकं शक्तिमूलं च परत्र शक्तिमूलकम् |

शक्तिमूलं तपः सर्वं चतुर्वर्गस्तथा प्रिये || ५६ ||

शक्तिमूलानि सर्वाणि स्थावराणि चराणि च |

अज्ञात्वा पापिनो देवि रौरवं यान्ति निश्चितम् || ५७ ||

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन साधकैश्च शिवाज्ञया |

शक्त्युच्छिष्टं पीयते हि नान्यथा यान्ति रौरवम् || ५८ ||

शक्त्यै यद् दीयते देवि तत् तु देवार्पितम् भवेत् |

सफलं कर्म तत् सर्वं सत्यं सत्यं कुलेश्वरि || ५९ ||

शक्तिं विना कौलचक्रं करोति कारयेदपि |

स याति नरकं घोरं निस्तारो न हि विद्यते || ६० ||

एवं तु पूजयेद् देवीं यं यं चोद्दिश्य साधकः |

तं तं कामं करे कृत्वा प्रिये जयति निश्चितम् || ६१ ||

पुरश्चरणकाले तु लक्षमेकं जपेत् सुधीः |

तद्दशांशं हुनेदाज्यैः शर्करामधुपायसैः || ६२ ||

तर्पयेद्धुदिग्भागैर्जलैश्चन्दनमिश्रितैः |

गन्धाद्यैः साधकाधीशस्तत्कुशैरभिषेचयेत् || ६३ ||

अभिषेकदशांशेन भोजयेच्च द्विजोत्तमान् |

मिष्टान्नैः साधकान् देवि देवीभक्तांश्च पञ्चमैः || ६४ ||

एवं पुरस्क्रियां कृत्वा सिद्धो भवति साधकः |

प्रयोगेषु ततो देवि योग्यो भवति निश्चितम् || ६५ ||

एतत् पूजादिकं सर्वं कामाख्याप्रीतिकारकम् |

महाप्रीतिकरी पूजा योनिचक्रे कुलेश्वरि || ६६ ||

योनिपूजां महापुजा तत्समा न हि सिद्धिदा |

तत्र देवीं यजेद् धिमान् सैव देवी न चाऽन्यथा || ६७ ||

आवाहनादिकर्माणि न तत्र सर्वथा प्रिये |

लेपयेत् तां तु गन्धाद्यैः पूजयेद् विविधेन च || ६८ ||

महाप्रीतिर्भवेद् देव्याः सिद्धो भवति तत्क्षणात् |

योनिपूजासमा पूजा नास्ति ज्ञाने तु मामके || ६९ ||

चिम्बनाल्लेहनाद् योनौ कल्पवृक्षमतिक्रमेत् |

दर्शनात् साधकाधीशः स्पर्शनात् सर्वमोहनः || ७० ||

लिङ्गयोनिसमाख्यानं कामाख्याप्रीतिवर्द्धनम् |

तदेव जीवनं तस्या गिरिजे बहु किं वचः || ७१ ||

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन योनिपूजां समाचरेत् |

परस्त्रीयोनिमासाद्य विशेषेण यजेत् सुधीः || ७२ ||

वेश्यायोनिः परा देवि साधनं तत्र कारयेत् |

त्रिरात्रादेव सिध्यन्ति नात्र कार्या विचारणा || ७३ ||

ऋतुयुक्तं लतामध्ये साधयेद् विधिवन्मुदा |

अचिरात् सिद्धिमाप्नोति देवानामपि दुर्लभाम् || ७४ ||

सारात् सारतमं योनिसाधनमीरितम् |

विना तत् साधनं देवि महाशापः प्रजायते || ७५ ||

योनिनिन्दां घृणां देवि यः करोति नराधमः |

अचिराद् रौरवं याति देवि सत्यं शिवाज्ञया || ७६ ||

योनिमध्ये वसेद् देवि योगिन्याश्चिकुरे स्थिताः |

तस्मान्न निन्दयेद् योनिं यदीच्छेदात्मनो हितम् || ७७ ||

योनिनिन्दां प्रकुर्वाणः स वंशेन विनश्यति |

योनिस्तुतिपरो देवि शिवः स्यात् तत्क्षणेन च || ७८ ||

किं ब्रूमो योनिमाहात्म्यं योनिपूजाफलानि च |

चाञ्चल्याद् गदितं किञ्चित् क्षन्तव्यं कामरूपिणि || ७९ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे देवीश्वरसंवादे द्वितीयः पटलः || २ ||

अथ तृतीयः पटलः

वरमन्त्रं प्रवक्ष्यामि सादरं शृणु पार्वति |

यस्य प्रसादमात्रेण ब्रह्मविष्णुशिवा अपि || १ ||

इन्द्राद्या देवताः सर्वा भवन्ति कामनायुताः |

गन्धर्वाः किन्नरा देवि तथा विद्याधरादयः || २ ||

यत्प्रसादं समागत्य स्वकीयविसयान्विता |

योगिनी - डाकिनी - विद्या - भैरवी - नायिकादिकाः || ३ ||

कामाख्यामन्त्रमासाद्य भजन्ति योग्यता पराम् |

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले ये ये सिध्यन्ति साधकाः || ४ ||

निजबीजत्रयं देवि क्रोधद्वयमतः परम् |

वधूबीजत्रयं चैव कामाख्या च पुनर्वदेत् || ५ ||

प्रसीदेति पदं चैव पूर्वबीजानि कल्पयेत् |

ठद्वयान्ते मनुः प्रोक्तः सर्वतन्त्रेषु दुर्लभः || ६ ||

[क्रीं क्रीं क्रीं हुं हुं स्त्रीं स्त्रीं कामाख्ये प्रसीद | क्रीं
क्रीं क्रीं हु/ हु/ स्त्रीं स्त्रीं स्वाहा ||]

प्रणवाद्या महादेवि त्रैलोक्ये चातिदुर्लभा |

चतुर्वगप्रदा साक्षान्महापातकनाशिनी || ७ ||

स्मरणादेव मन्त्रस्य सर्वे विघ्नाः समाकुलाः |

नश्यन्ति दहने दीप्ते पतङ्गा इव पार्वति || ८ ||

मन्त्रग्रहणमात्रेण जीवोन्मुक्तो भवेन्नरः |

भुक्तिर्मुक्तिः करे तस्य सर्वेषां प्रियतां व्रजेत् || ९ ||

आवृणोति स्वयं लक्ष्मीर्वदने गीः सदा वसेत् |

पुत्राः पौत्राः प्रपौत्राश्च भवन्ति चिरजीविनः || १० ||

पृथिव्यां सर्वपीठेषु कामाख्यादिषु शङ्करि |

लिपिश्चलति तस्यैव नात्र कार्या विचारणा || ११ ||

तस्य नाम च संस्मृत्य प्रणमन्ति सभाजनाः |

नाम श्रुत्वा वारमेकं पलायन्ते च हिंसकाः || १२ ||

यावन्त्यः सिद्धयः सन्ति स्वर्गे मर्त्ये रसातले |

साधकानां परिचर्यां कुर्वन्ति नात्र संशयः || १३ ||

तं दृष्ट्वा साधकेन्द्रं च वादी स्खलति दर्शनात् |

सभायां कोटिसूर्याभं पश्यन्ति सर्वसज्जनाः || १४ ||

जिह्वाकोटिसहस्रैस्तु वक्त्रकोटिशतैरपि |

वर्णितुं नैव शक्नोमि मन्त्रमेतन्महेश्वरि || १५ ||

न्यासपूजादिकं सर्वं पूर्वमुक्तं वरानने |

पुरश्चर्याविधौ किन्तु षट्सहस्रं मनुं जपेत् || १६ ||

यथाविधि षट्शतानि होमादींश्च समाचरेत् |

सिद्धो भवति मन्त्रज्ञः प्रयोगेषु ततः क्षमः || १७ ||

ध्यानं शृणु महादेव्या धनधान्यसुतप्रदम् |

दारिद्र्यहननं देवि क्षणेनैव न चान्यथा || १८ ||

अतिसुललितवेशां हास्यवक्त्रां त्रिनेत्रां
जितजलदसुकान्तिं पट्टवस्त्रप्रकाशाम् |
अभयवरकाराढ्यां रत्नभूषातिभव्यां
सुरतरुतलपीठे रत्नसिंहासनस्थाम् || १९ ||

हरिहरविधिवन्ध्यां बुद्धिवृद्धिस्वरूपां
मदनशरसमाक्तां कामिनीं कामदात्रीम् |
निखिलजनविलासोल्लासरूपां भवानीं
कालिकलुषनिहन्त्रीं योनिरूपां भजामि || २० ||

गुह्याद् गुह्यतरं देवि ध्यानं दारिद्र्यनाशकम् |

गोपितं सर्वतन्त्रेषु तव भावात् प्रकाशितम् || २१ ||

स्वयम्भूकुसुमेनैव तिलकं परिकल्प्य च |

तूलिकायां महादेवि कुलशक्तिं समाविशेत् || २२ ||

कर्पूरितमुखः स्वादु साधकश्चुम्बयेन्मुदा |

तस्याधरो यथा भृङ्गो नीरजव्याकुलः प्रिये || २३ ||

दन्तक्षतिवितानां च परमं तत्र कारयेत् |

आलिङ्गयेन्मदोन्मत्तः सुदृढं कुचमर्दनम् || २४ ||

नखाघातैर्नितम्बे च रमयेद् रतिपण्डितः |

पुनः पुनश्चुम्बनं च योनौ कुर्यात् कुलेश्वरि || २५ ||

शुक्रं तु स्तम्भयेद् वीरो योनौ लिङ्गं प्रवेशयेत् |

आघातैस्तोषयेत् तां तु सन्धानभेदतः प्रिये || २६ ||

ततो लिङ्गे स्थिते योनावाज्ञां तस्याः प्रगृह्य च |

अष्टोत्तरशतं मन्त्रं जपेद्धोमादिकाङ्क्षया || २७ ||

दिनत्रयं महाधीरः प्रजपेद् ध्यानतत्परः |

प्राप्यते मानसं वस्तु नात्र कार्या विचारणा || २८ ||

ऋतुयुक्तलतां देवि निवेश्य तूलिकोपरि |

करवीरप्रसूनं च तस्या लिङ्गोपरि न्यसेत् || २९ ||

तद् वीक्ष्य देवदेवेशि जपेच्चाऽष्टसहस्रकम् |

दिनत्रयं ततो देव्याः प्रीतिः स्यादचला प्रिये || ३० ||

धनं विन्दति तस्यैव लक्षसङ्ख्यं न संशयः |

आनन्दं वर्द्धयेन्नित्यं साधकस्य महात्मनः || ३१ ||

अष्टोत्तरशतं योनिं संचुम्ब्य पूज्य सज्जनः |

पुनर्लिङ्गे स्थिते योनौ जपेच्चाष्टसहस्रकम् || ३२ ||

काङ्क्षा पञ्चगुणं वित्तं प्राप्यते सर्वदा सुखी |

नित्यं तस्य महेशानि नायिकासङ्गमो भवेत् || ३३ ||

वेश्यालतां समानीय कुलचक्रं विधाय च |

तस्या योनौ यजेद् देवीं हृष्टचित्तेन साधकः || ३४ ||

भगलिङ्गसमाख्यानं सुस्वरेण समुच्चरेत् |

योनिं वीक्ष्य जपेन्मन्त्रं सप्तरात्रमतन्द्रितः || ३५ ||

प्रत्यहं त्रिशतं कृत्वा सोऽपि सिद्धीश्वरः कलौ |

आज्ञां गृह्णाति धनदस्तस्य देवि न संशयः || ३६ ||

सद्गुरोः स्मरणं कृत्वा योनेश्च साधनं यदि |

तदा सिद्धिमवाप्नोति चान्यथा हास्यमेव हि || ३७ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे देवीश्वरसंवादे तृतीयः पटलः ||

अथ चतुर्थः पटलः

श्रीदेवी उवाच

गुरुतत्त्वं महादेव विशेषेण वद प्रभो |

दुर्वहा गुरुता या तु सम्भवेन्मानुषे कथम् || १ ||

तत्रैव सद्गुरुः को वा भ्रष्टः को वा वद प्रभो |

दूरीकुरु महादेव संशयं मे महोत्कटम् || २ ||

इति देव्या वचः श्रुत्वा प्रोवाच शङ्करः प्रभुः |

शृणु सारतरं ज्ञानं साधूनां हितकारणम् || ३ ||

गुरुः सदाशिवः प्रोक्त आदिनाथः स उच्यते |

महाकाययुतो देवः सच्चिदानन्दविग्रहः || ४ ||

सदातनः परं ब्रह्म श्रीधर्मस्त्रिगुणः प्रभुः |

त्वत्प्रसादान्महादेवि शिवोऽहमजरामरः || ५ ||

अत एव गुरुर्नैव मनुजः किन्तु कल्पना |

दीक्षायै साधकानां च वृक्षादौ पूजनं यथा || ६ ||

मन्त्रदातुः शिरः पद्मे यद् ध्यानं कुरुते गुरोः |

तद् ध्यानं शिष्यशिरसि चोपदिष्टं न चान्यथा || ७ ||

अत एव महेशानि कुतो हि मानुषो गुरुः |

मानुषे गुरुता देवि कल्पना न तु तथ्यता || ८ ||

अखण्डमण्डलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् |

तत् पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः || ९ ||

प्रसिधमिति यद् देवि तत् पदं दर्शको नरः |

अत एव नरे देवि गुरुता कल्पनैव हि || १० ||

न तु स्वयं गुरुर्नीच मूर्खता चोभयोरपि |

अयं गुरुरिति ज्ञानं शिष्योऽयं खलु मे यदा || ११ ||

दर्शकः पठनस्यैव स्वयं मानुषो गुरुः |

मोक्षो न जायते सत्यं मानुषे गुरुभावनात् || १२ ||

यथा भोक्तरि भोज्यं हि स्वर्णादिपात्रकेण च |

दीयते तत् तथा देवि तस्मै सर्वं समर्पणम् || १३ ||

यदि चिन्त्य च तत् पात्रं भग्नं वापि महेश्वरि |

तदा त्यजेत् तु तत् पात्रमन्यपात्रेण तोषयेत् || १४ ||

अतो हि मनुजं लुब्धं दुष्टं शिष्योऽपि सन्त्यजेत् |

असम्मतस्तु लोकैर्यस्तत्र रुष्टः सदाशिवः || १५ ||

राजस्वं दीयते राज्ञे प्रजाभिर्मण्डलादिभिः |

यथा तथैव तस्मै तु शिष्यदानं समर्पणम् || १६ ||

अत्रैव ग्राहका हिंस्रा मण्डलाद्याः स्मृता यदि |

अन्यद्वारेण दातव्यं तांस्तान् सन्त्यज्य सर्वदा || १७ ||

सर्वेषां भुवने सत्यं ज्ञानाय गुरुसेवनम् |

ज्ञानान्मोक्षमवाप्नोति तस्माज्ज्ञानं परात् परम् || १८ ||

अतो यो ज्ञानदाने हि न क्षमस्तं त्यजेद् गुरुम् |

अन्नाकाङ्क्षी निरन्नं च यथा सन्त्यजति प्रिये || १९ ||

ज्ञानत्रयं यदा भाति स गुरुः शिव एव हि |

अज्ञानिनं वर्जयित्वा शरणं ज्ञानिनो व्रजेत् || २० ||

ज्ञानाद् धर्मो भवेन्नित्यं ज्ञानादर्थो हि पार्वति |

ज्ञानात् काममवाप्नोति ज्ञानान्मोक्षो हि निर्मलः || २१ ||

ज्ञानं हि परमं वस्तु ज्ञानात् सारतरं न हि |

ज्ञानाय भजते देवं ज्ञानं हि तपसः फलम् || २२ ||

मधुलुब्धो यथा भृङ्गः पुष्पात् पुष्पान्तरं व्रजेत् |

ज्ञानलुब्धस्तथा शिष्यो गुरोर्गुवन्तरं व्रजेत् || २३ ||

गुरवो बहवः सन्ति शिष्यवित्तापहारकाः |

दुर्लभः सद्गुरुर्देवि शिष्यसन्तापहारकः || २४ ||

अज्ञानतिमिरान्धस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया |

चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः || २५ ||

इति मत्वा साधकेन्द्रो गुरुतां कल्पयेत् सदा |

ज्ञानिन्येव शिष्यभक्ताः केवलं निश्चितं शिवे || २६ ||

शान्तोदान्तः कुलीनश्च शुद्धान्तःकरणः सदा |

पञ्चतत्त्वार्चको यस्तु सद्गुरुः स प्रकीर्तितः || २७ ||

सिद्धोऽसाविति चेत् ख्यातो बहुभिः शिष्यपालकः |

चमत्कारी दैवशक्त्या सद्गुरुः कथितः प्रिये || २८ ||

अश्रुतं सम्मतं वाक्यं वक्ति साधु मनोहरम् |

तन्त्र मन्त्रं समं वक्ति य एव सद्गुरुश्च सः || २९ ||

सदा यः शिष्यबोधाय हिताय च समाकुलः |

निग्रहानुग्रहे शक्तः सद्गुरुर्गीयते बुधैः || ३० ||

परमार्थे सदा दृष्टिः परमार्थं प्रकीर्तितम् |

गुरुपादाम्बुजे भक्तिर्यस्यैव सद्गुरुः स्मृतः || ३१ ||

इत्यादि गुणसम्पत्तिं दृष्ट्वा देवि गुरुं व्रजेत् |

त्यक्त्वा क्षमं गुरुं शिष्यो नात्र कालविचारणा || ३२ ||

केवलं शिष्यसम्पत्तिर्ग्राहको बहुमारकः |

व्यङ्गितश्च समक्षे यो लोकैर्नित्यो गुरुर्मतः || ३३ ||

कायेन मनसा वाचा शिष्यं भक्तियुतं यदि |

दृष्ट्वाऽनुमोदनं नास्ति तस्य तद् वस्तु कामतः || ३४ ||

कर्मणा गर्हितेनैव हन्ति शिष्यं धनादिकम् |

शिष्याहितैषिणं लोकं वर्जयेत् तं नराधमम् || ३५ ||

महाविद्यां समादाय वीराचारं ददाति च |

स याति नरकं घोरं शिष्योऽपि पतितो ध्रुवम् || ३६ ||

पशुभावस्थितो यो हि कालिका तारिणी मनुम् |

तत्त्वाऽऽचारं वदेन्नैव नरकान्न निवर्तते || ३७ ||

तस्मात् पशुगुरुस्त्याज्यः साधकैः सर्वदा प्रिये |

पशोर्दीक्षाऽधमा प्रोक्ता चतुर्वर्गविघातिनी || ३८ ||

यदि दैवात् पशोर्विद्यां लभते शक्तिमान्नरः |

कौलात् तु कौलिकीं प्राथ्य तन्मनुं पुनरालभेत् || ३९ ||

तदा विद्या प्रसन्ना स्यात् फलदा जननई समा |

अन्यया विमुखी देवी कुतस्तस्यैव सद्गतिः || ४० ||

पूर्वोक्तदोषयुक्तश्च दिव्यो वा वीर एव वा |

तयोरपि न कर्तव्या शिष्येण गुरुभावना || ४१ ||

किन्तु भाव्यं हितैषित्वं गुरुताकल्पनां त्यजेत् |

दिव्ये वीरवरे वापि न दोषोऽत्र शिवाज्ञया || ४२ ||

श्रीदेवी उवाच

दिव्यतो वीरतो देव पशुतः किं विशेषकः |

वद मे परमेशान श्रोतुं मे चित्तमुत्सुकम् || ४३ ||

श्रीशिव उवाच

शृणु देवि जगद्वन्द्ये यत् पृष्टं तत्त्वमुत्तमम् |

दिव्यः सर्वमनोहारी मितवादी स्थिरासनः || ४४ ||

गभीरः श्लिष्टवक्ता च शतावधानकः सुखी |

गुरुपादाम्बुजे भीरुः सर्वत्र भयवर्जितः || ४५ ||

सर्वदर्शी सर्ववक्ता सर्वदुष्टनिवारकः |

सर्वगुणान्वितो दिव्यः सोऽहं किं बहुवाक्यतः || ४६ ||

निर्भयोऽभयदो वीरो गुरुभक्तिपरायणः |

वाचालो बलवान् शुद्धः पञ्चतत्त्वे सदा रतिः || ४७ ||

महोत्साहो महाबुद्धिर्महासाहसिकोऽपि च |

महाशयः सदा देवि साधूनां पालने रतः || ४८ ||

तमोमयः सदा वीरो विनयेन महोत्सुकः |

एवं बहुगुणैर्युक्तो वीरो रुद्रः स्वयं प्रिये || ४९ ||

पशून् शृणु महादेवि सर्वदेवबहिष्कृतान् |

अधमान् पापचित्तांश्च पञ्चतत्त्वविनिन्दकान् || ५० ||

केचिच्छागोपमा देवि केचिन्मेषोपमा इह |

केचित् खरोपमा भ्रष्टाः केचिच्च शूकरोपमाः || ५१ ||

इत्याद्याः पशवो देवि ज्ञेया दुष्टा नराधमाः |

एषां देव्यार्चनं सिद्धिर्गणनं वा कुतो भवेत् || ५२ ||

अतो हि पशवश्छेद्या भेद्याः खाद्याश्च वीरकैः |

वर्जिताः सर्वथा भद्रे परमार्थबहिष्कृताः || ५३ ||

श्रीदेवी उवाच

किञ्चित् तु कथितं नाथ सन्देहः प्रचलीकृतः |

क्षुद्रो हि पशुभावश्च गदितो यत् स्वयं सदा || ५४ ||

अर्चितं पशुभावेन वरं साधारणं वद |

देवता नैव जानाति तस्मात् समर्पितं न हि || ५५ ||

भञ्ज भञ्जाशु सन्देहं करुणासागर प्रभो |

सूर्यो यथा समाहन्ति चान्धकारं क्षणादपि || ५६ ||

श्रीशिव उवाच

भद्रमुक्तं त्वया विज्ञे तत्त्वं तु शृणु संस्कृतम् |

य उक्तः पशुभावो हि कलौ कस्तस्य पालकः || ५७ ||

पञ्चतत्त्वं न गृह्णाति तत्र निन्दां करोति न |

शिवेन गदितं यत् तु तत् सत्यमिति भावयन् || ५८ ||

निन्दायाः पातकं वेत्ति पाशवः स प्रकीर्तितः |

तस्याचारं वदाम्याशु शृणु संशयनाशकम् || ५९ ||

हविष्यं भक्षयेन्नित्यं ताम्बूलं न स्पृशेदपि |

ऋतुस्नातां विना नारीं कामभावेन हि स्पृशेत् || ६० ||

परस्त्रियं कामभावाद् दृष्ट्वा स्वर्णं समुत्सृजेत् |

संत्यजेन्मत्स्यमांसानि पाशवो नित्यमेव च || ६१ ||

गन्धमाल्यानि वस्त्राणि चीराणि प्रभजेन्न च |

देवालये सदा तिष्ठेदाहारार्थं गृहं व्रजेत् || ६२ ||

कन्यापुत्रादिवात्सल्यं कुर्यान्नित्यं समाकुलः |

ऐश्वर्यं प्रार्थयेन्नैव यद्यस्ति तत् तु न त्यजेत् || ६३ ||

सदा दानं समाकुर्याद् यदि सन्ति धनानि च |

कार्पद्रोहान् क्षिपेत् सर्वानहङ्कारादिकांस्ततः || ६४ ||

विशेषेण महादेवि क्रोधं संवर्जयेदपि |

कदाचिद् दीक्षयेन्नैव पाशवः परमेश्वरि || ६५ ||

सत्यं सत्यं पुनः सत्यं नान्यथा वचनं मम |

अज्ञानाद् यदि वा लोभान्मन्त्रदानं करोति च || ६६ ||

सत्यं सत्यं महादेवि देवीशापः प्रजायते |

इत्यादि बहुधाऽऽचाराः क्वचिद् ब्रूमः पशोर्मतः || ६७ ||

तथापि च न मोक्षः स्यात् सिद्धिश्चैव कदाचन |

यदि चंक्रमणे शक्तः खङ्गधारे सदा नरः || ६८ ||

पश्वाचारं सदा कुर्यात् किन्तु सिद्धिर्न जायते |

जम्बूद्वीपे कलुअ देवि ब्राह्मणो हि कदाचन || ६९ ||

पशुर्न स्यात् पशुर्न स्यात् पशुर्न स्यात् शिवाज्ञया |

सत्ये क्रमेच्चतुर्वर्गैः क्षीराज्यमधुपिष्टकैः || ७० ||

त्रेतायां पूजिता देवी घृतेन सर्वजातिभिः |

मधुभिः सर्ववर्णैश्च पूजिता द्वापरे युगे || ७१ ||

पूजनीया कलौ देवी केवलैरासवैः शवैः |

नानुकल्पः कलौ दुर्गे नानुकल्पः कलौ युगे || ७२ ||

नानुकल्पो ब्राह्मणानां शूद्रादीनां कलौ युगे |

न सन्देहो न सन्देहो न सन्देहः कलौ युगे || ७३ ||

सत्यमेतत् सत्यमेतत् सत्यमेतच्छिवोदितम् |

सद्गुरोः शरणं नीत्वा कुलाचारं भजेन्नरः || ७४ ||

दिव्यत्वं लभते किं वा वीरत्वं लभते शुभे |

असाध्यं साधयेद् दिव्योऽप्यनायासेन यद् भुवि || ७५ ||

वीरस्तं क्लेशतो देवि प्राप्नोतीह न चान्यथा |

पशुः कल्पशतैर्वापि साधितुं न च तत्क्षमः || ७६ ||

लङ्घितुं नैव शक्नोति यथा पङ्गुर्गिरिं क्वचित् |

अतिगुह्यमिदं प्रोक्तं रहस्यं त्वयि सुन्दरि |

गोपनीयं गोपनीयं गोपनीयं सदाऽनघे || ७७ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे देवीश्वरसंवादे चतुर्थः पटलः || ४ ||

अथ पञ्चमः पटलः

श्रीदेवी उवाच

कस्या देव्याः साधकानामेकान्तनिन्दनं महत् |

न कृत्वा पञ्चतत्त्वैश्च पूजनं परमेश्वर || १ ||

श्रीशिव उवाच

कलौ तु सर्वशाक्तानां ब्राह्मणानां विशेषतः |

पञ्चतत्त्वविहीनानां निन्दनं परमेश्वरि || २ ||

तन्मध्ये कालिका तारा साधकानां कुलेश्वरि |

मध्यं विना साधनं च महाहास्याय कल्पते || ३ ||

यथा दीक्षां विना देवि साधनं हास्यमेव हि |

तथानयोः साधकानां ज्ञेयं तत्त्वं विना सदा || ४ ||

शिलायां सस्यवापैश्च न भवेदङ्कुरो यथा |

अनावृष्ट्या क्षितौ देवि कर्षणं च यथा न हि || ५ ||

ऋतुं विना स्त्रियां देवि कुतोऽपत्यं प्रजायते |

गमनं च विना क्वापि ग्रामप्राप्तिर्यथा न च || ६ ||

अतो देव्याः साधनेषु पञ्चतत्त्वं सदा लभेत् |

पञ्चतत्त्वैः साधकेन्द्रावर्चयेद् विधिना मुदा || ७ ||

मद्यैर्मांसैस्तथा मत्स्यैर्मुद्राभिर्मैथुनैरपि |

स्त्रीभिः सार्द्धं सदा साधुरर्चयेज्जगदम्बिकाम् || ८ ||

अन्यथा च महानिन्दा गीयते पण्डितैः सुरैः |

कायेन मनसा वाचा तस्मात् तत्त्वपरो भवेत् || ९ ||

कालिकातारिणीदीक्षां गृहीत्वा मद्यलेहनम् |

न करोति नरो यस्तु स कलौ पतितो भवेत् || १० ||

वैदिकीं तान्त्रिकीं सन्ध्यां जपेद्धोमबहिष्कृतः |

अब्राह्मणः स एवोक्तः स एव हस्तिमूर्खकः || ११ ||

शूनीमूत्रसमं तस्य तर्पणं यत् पितृष्वपि |

अतो न तर्पयेत् सोऽपि यदीच्छेदात्मनो हितम् || १२ ||

कालीतारामनुं प्राप्य वीराचरं करोति न |

शूद्रत्वं तच्छरीरे तु प्राप्तं तेन न चान्यथा || १३ ||

क्षत्रियोऽपि तथा देवि वैश्यश्चाण्डालतां व्रजेत् |

शूद्रो हि शूकरत्वं च याति याति न संशयः || १४ ||

अवश्यं ब्राह्मणो नित्यं राजा वैश्यश्च शूद्रकः |

पञ्चतत्त्वैर्भजेद् देवीं न कुर्यात् संशयं क्वचित् || १५ ||

पञ्चतत्त्वैः कलौ देवि पूजयेद् यः कुलेश्वरीम् |

तस्यासाध्यं त्रिभुवने न किञ्चिदपि विद्यते || १६ ||

स ब्राह्मणो वैष्णवः स शाक्तो गाणपतोऽपि च |

सौरः स परमार्थी च स एव पूर्णदीक्षितः || १७ ||

स एव धार्मिकः साधुर्ज्ञानी चैव महाकृती |

याज्ञिकः सर्वकर्मार्हः स हि देवो न चान्यथा || १८ ||

पावनानीह तीर्थानि सर्वेषामिति सम्मतम् |

तीर्थानां पावनः कौलो गिरिजे बहु किं वचः || १९ ||

अस्यैव जननी धन्या धन्या हि जनकादयः |

धन्या जातिकुटुम्बाश्च धन्या आलापिनो जनाः || २० ||

नृत्यन्ति पितरः सर्वे गाथां गायन्ति ते मुदा |

अपि कश्चित् कुलेऽस्माकं कुलज्ञानी भविष्यति || २१ ||

तदा योग्या भविष्यामः कुलीनानां सभातले |

समागन्तुमिति ज्ञात्वा सूत्सुकाः पितरः परे || २२ ||

कुलाचारस्य माहात्म्यं किं ब्रूमः परमेश्वरि |

पञ्चवक्त्रेण देवेशि सनातन्याः फलानि च || २३ ||

श्रीदेवी उवाच

साधनं वद कौलेश साधकानां सुखावहम् |

दिव्यं रम्यं मनोहारि सर्वाभीष्टफलप्रदम् || २४ ||

श्रीशिव उवाच

शृणु कामकलाकान्ते साधनं तु सुखावहम् |

यत् कञ्चिद् गदितं पूर्वं विस्तृतं तद् वदाम्यहम् || २५ ||

अतिसुललितदिव्यं स्थानमालोक्यं भक्त्या
हृदि च परमदेवीं संविभावैकचित्तः |
मधुरकुसुमगन्धैर्व्याप्तमाहृत्य साधु -
स्तदुपरि खलु तिष्ठेत् साधनार्थी कुलज्ञः || २६ ||

जयवति यतमानः शब्दपुष्पं क्षिपेत् तत्
स खलु करकबीजान्यत्र दुर्गे ततो हि |
चिरभवबकपुष्पं वर्जयित्वाऽर्चयित्वा
यदि जपति विधिज्ञस्तत्क्षणात् सोऽप्यहं च || २७ ||

उपवनपरियुक्ते शुद्धरम्यालये यो
विधिकृतबरलिङ्गं लेपयित्वा सुगन्धैः |
विविधकुसुमधूपैर्धूपयित्वा लतां
संप्रति जपति सुभक्त्या त्वत्सुतोजायते सः || २८ ||

अचलशिखरमध्ये शीघ्रमालम्बयित्वा
कनककुसुमसार्धं शब्दपुष्पं निवेद्य |
कृतबहुविधिपूजाः स्वं गुरुं भावयित्वा
जपति यदि विलासी विष्णुरेव स्वयं सः || २९ ||

परिचरति स साधुः सिद्धवर्गः सशङ्कः
परवधूलतानां वक्त्रपद्मोपभोगी |
जयति भुवनमध्ये निर्जरश्चामरोऽपि
व्रजति तमनु नित्यं सार्वभौमो नृणां सः || ३० ||

अभिनवशुभनीरं रक्तपद्मप्रकीर्णं
विविधकमलरम्यं भ्रष्टमीनप्रयुक्तम् |
अपरविहितवस्तु व्याप्तमीशेश्वरोऽपि
विगतजनसमूहे प्राप्य देवि प्रकोणे || ३१ ||

घनजनितसुशोभे विद्युदादीप्तिरम्ये
हृदि च परमदेवीं चिन्तयित्वा सुभक्त्या |
विधिविहितविधानैः स्नानपूजां समाप्य
प्रतिजपति निशायां गह्वरे ब्रह्म कः स्यात् || ३२ ||

इह च गुरुवराज्ञां प्राप्य शीर्षे निधाय
त्वयि भजति कुलज्ञो भावभेदात् कुलेशि |
सुरगुरुरिह को वा कोपि चन्द्रो दिनेशो
व्रजति भुवनमध्ये दिक्पतित्वं च कोऽपि || ३३ ||

इति च परमदेव्याः साधनं यन्मयोक्तं
यदि पठति सुभव्यो गद्गदो वासनाभिः |
अभिमतफलसिद्धिः सर्वलोकैर्वरेण्यो
भवति भुवनमध्ये पुत्रदारैर्युतोऽपि || ३४ ||

अचलधनसमूहस्तस्य भोगे वसेत् तु
प्रतिदिनमभिपूजा देवताया गृहे च |
परिजनगणशक्तिः सर्वदा तत्र तिष्ठेत्
सदसि वसति राज्ञः सादरः सोऽपि वन्द्यः || ३५ ||

इति श्रीकामाख्यातन्त्रे पार्वतीश्वरसंवादे
पञ्चमः पटलः || ५ ||

अथ ष्ष्ठः पटलः

श्रीदेवी उवाच

श्रुतं रहस्यं देवेश कामाख्याया महेश्वर |

महाशत्रुविनाशाय साधनं किं वद प्रभो || १ ||

श्रीशिव उवाच

अतिगुह्यतरं देवि तव स्नेहाद् वितन्यते |

महाधीरः साधकेन्द्रः प्रयोगं तु समाचरेत् || २ ||

पूजयित्वा महादेवीं पञ्चतत्त्वेन साधयेत् |

महानन्दमयो भूत्वा साधयेत् साधनं महत् || ३ ||

स्वमूत्रं तु समादाय कूर्चबीजेन शोधयेत् |

तर्पयेद् भैरवीं घोरां सकलं वा पिबेत् स्वयम् || ४ ||

दश दिक्षु महापीठे प्रक्षिपेदाननेऽपि च |

नग्नो भूत्वा रमेत् तत्र शत्रुनाशो भवेद् ध्रुवम् || ५ ||

शुक्रशोणितमूत्रेषु वीरो यदि घृणी भवेत् |

भैरवी कुपिता तस्य सत्यं सत्यं वदाम्यहम् || ६ ||

दृष्ट्वा श्रुत्वा महेशानि निन्दां करोति यो नरः |

सहसा नरकं याति यावच्चन्द्रदिवाकरौ || ७ ||

वीराचारं महेशानि न निन्देन्मनसापि च |

वीरो यस्तु महादेवि स्वेच्छाचारी सदा शुचिः || ८ ||

मृत्पात्रं तु समादाय साध्यनाम लिखेच्छिवे |

वायुना पूरितं कृत्वा स्वमूत्रं तत्र निक्षिपेत् || ९ ||

मायाबीजं महेशानि अष्टोत्तरशतं जपेत् |

भैरव्यै दर्शयेद् देवि मारणोच्चाटनं भवेत् || १० ||

स्वमूत्रं च समादाय वामहस्तेन शङ्करि |

शोधित्वा भैरवीगात्रे निःक्षिपेत् साधकोत्तमः || ११ ||

उन्मादो जायते शत्रोर्म्रियते वा महेश्वरि |

मोहितः क्षोभितो वापि वश्यो वापि भवेद् ध्रुवम् || १२ ||

मूत्रसाधनमात्रेण सहस्राक्षसमं रिपुम् |

नाशयेत् साधको वीरो नात्र कार्या विचारणा || १३ ||

श्रीदेवी उवाच

शुक्रशोणितमूत्राणि शुद्धानीह कथं प्रभो |

श्रीशिव उवाच

शृणु देवि रहस्यं च महाज्ञानं वदाम्यहम् |

शुक्रोऽहं शोणितस्त्वं हि द्वयोरेवाखिलं जगत् || १४ ||

शुद्धं सर्वशरीरं तु शुक्रशोणितजं ततः |

एवं भूतशरीरे तु यद् यद् वस्तु प्रजायते || १५ ||

अशुद्धं तु कथं देवि पामरो निन्दति ध्रुवम् |

ब्रह्मज्ञानमिदं देवि मया ते गदितं किल || १६ ||

अतः शुद्धं जगत् सर्वं स्वकायस्थे तु का कथा |

ब्रह्मज्ञानं विना देवि न च मोक्षः प्रजायते || १७ ||

ब्रह्मज्ञानी शिवः साक्षाद् विष्णुर्ब्रह्मा च पार्वति |

शरीरो दीक्षितः शुद्धो ब्राह्मणो वेदपारगः |

क्रोडे तस्य वसन्तीह सर्वतीर्थानि निश्चितम् || १८ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे पार्वतीसंवादे
षष्ठः पटलः || ६ ||

अथ सप्तमः पटलः

श्रीदेवी उवाच

महादेव जगद्बन्धो करुणासागर प्रभो |

पूर्णाभिषेकं कौलानां वद मे सुखमोक्षदम् || १ ||

श्रीशिव उवाच

शृणु देवि महाप्राणवल्लभे परमाद्भुतम् |

पूर्णाभिषेकं सर्वाशापूरकं शिवताप्रदम् || २ ||

आगत्य सद्गुरुः सिद्धो मन्त्रतन्त्रविशारदः |

कौलः सर्वजनख्यातश्चाभिषेकविधिं चरेत् || ३ ||

अतिगुप्तालये शुद्धे रम्ये कौलिकसम्मते |

वेश्याङ्गनाः समानीय तत्त्वानि च सयत्नतः || ४ ||

विशिष्टकौलिकान् भक्त्या तत्रैव सन्निवेशयेत् |

अर्चयेदभिषेकार्थं गुरुं वस्त्रादिभूषणैः || ५ ||

प्रणमेद् विधिवद् भक्त्या तोषयेत् स्तुतिवाक्यतः |

प्रार्थयेच्छुद्धभावेन कुलधर्मं वदेति च || ६ ||

कृतार्थं कुरु मां नाथ श्रीगुरो करुणानिधे |

अभिषिञ्च साधकञ्च सेवार्थं शरणं गतम् || ७ ||

ततोऽभिषिच्य ? तत्त्वानि शोधयेच्छुक्तिमान् मुदा |

स्थापयित्वा पुरः कुम्भं मन्त्रमुद्रादिभिः प्रिये || ८ ||

वितानैर्धूपदीपानां कृत्वा चामोदितं स्थलम् |

नानापुष्पैस्तथा गन्धैः सर्वोपकरणैर्यजेत् || ९ ||

समाप्य महतीं पूजां तत्त्वानि सन्निवेद्य च |

आदौ स्त्रीभ्यः समर्प्यैव प्रसादाल्पं भजेत् ततः || १० ||

शुभचक्रं विनिर्माय आगमोक्तविधानतः |

अभिषेक्ता साधकांश्च पाययेत् तु स्वयं पिबेत् || ११ ||

भुञ्जीरन् मत्स्यमांसाद्यैश्चर्व्यचोष्यादिभिश्च ते |

रमेरन् परमानन्दैर्वेश्यायां च यथासुखम् || १२ ||

वदेयुः कर्मकर्तुश्च सिद्धिर्भवतु निश्चला |

अभिषेचनकर्माशु निर्विघ्नं चेति निश्चितम् || १३ ||

चक्रालयान्निःसरेन्न जन एकोऽपि शङ्करि |

प्रातःकृत्यादिकर्माणि कुर्यात् तत्रैव साधकः || १४ ||

दिनानि त्रीणि संव्याप्य भक्त्या तांस्तु समर्चयेत् |

शिष्यश्चादौ दिवारात्रमभिषिक्तो भवेत् ततः || १५ ||

अनुष्थानविधिं वक्ष्ये सादरं शृणु पार्वति |

न प्रकाण्डं न हि क्षुद्रं प्रमाणं घटमाहरेत् || १६ ||

ताम्रेण निर्मितं वापि स्वर्णेन निर्मितं च वा |

प्रवालं हीरकं मुक्तां स्वर्णरौप्ये तथैव च || १७ ||

नानालङ्कारवस्त्राणि नानाद्रव्याणि भूरिशः |

कस्तूरीकुङ्कुमादीनि नानागन्धानि चाहरेत् || १८ ||

नानापुष्पाणि माल्यानि पञ्चतत्त्वानि यत्नतः |

विहितान् धूपदीपांश्च घृतेन परमेश्वरि || १९ ||

ततः शिष्यं समानीय गुरुः शुद्धालये प्रिये |

वेश्याभिः साधकैः सार्धं पूजनं च समाचरेत् || २० ||

पटलोक्तविधानेन भक्तितः परिपूजयेत् |

पूजां समाप्य देव्यास्तु स्तवैस्तु प्रणमेन्मुदा || २१ ||

ततो हि शिवशक्तिभ्यो गन्धमाल्यानि दापयेत् |

आसनं वस्त्रभूषां च प्रत्येकेन कुलेश्वरि || २२ ||

ततः शङ्खादिवाद्यैश्च मङ्गलाचरणैः परैः |

घटस्थापनकं कुर्यात् क्रमं तत्र शृणु प्रिये || २३ ||

कामबीजेन संप्रोक्ष्य वाग्भवेनैव शोधयेत् |

शक्त्याकलशमारोप्य मायया पूरयेज्जलैः || २४ ||

प्रवालादीन् पञ्चरत्नान् विन्यसेत् तत्र यत्नतः |

आवाहयेच्च तीर्थानि मन्त्रेणानेन देशिकः || २५ ||

ओं गङ्गाद्याः सरितः सर्वाः समुद्राश्च सरांसि च |

सर्वे समुद्राः सरितः सरांसि जलदा नदाः || २६ ||

हृदाः प्रस्रवणाः पुण्याः स्वर्गपातालभूगताः |

सर्वतीर्थानि पुण्यानि घटे कुर्वन्तु सन्निधिम् || २७ ||

रमाबीजेन जप्तेन पल्लवं प्रतिपादयेत् |

कूर्चेन फलदानं स्याद् गन्धवस्त्रहृदात्मना || २८ ||

ललनयैव सिन्दूरं पुष्पं दद्यात् तु कामतः |

मूलेन दूर्वां प्रणवैः कुर्यादभ्युक्षणं ततः || २९ ||

हुं फट् स्वाहेति मन्त्रेण कुर्याद् दर्भैश्च ताडनम् |

विचिन्त्य मूलपीठं तु तत्र संयोज्य पूजयेत् || ३० ||

स्वतन्त्रोक्तविधानेन प्रार्थयेदमुना बुधैः |

तद्घटे हस्तमारोप्य शिष्यं पश्यन् गुरुश्च सः || ३१ ||

उत्तिष्ठ ब्रह्मकलश देवताभीष्टदायक |

सर्वतीर्थाम्बुसंपूर्ण पूरयास्य मनोरथम् || ३२ ||

अभिषिञ्चेत् गुरुः शिष्यं ततो मन्त्रैश्च पार्वति |

मङ्गलैर्निखिलैर्द्रव्यैः साधकैः शक्तिभिः सह || ३३ ||

पल्लवैराम्रकाद्यैश्च नतिमच्छिष्यमेव च |

आनन्दैः परमेशानि भक्तानां हितकारिणी || ३४ ||

अस्याभिषेकमन्त्रस्य दक्षिणामूर्तिः ऋषिः, अनुष्टुष्
छन्दः, शक्तिर्देवता, अमुकस्य सर्वसङ्कल्पसिद्धये विनियोगः |

ओं राजराजेश्वरीशक्तिर्भैरवी कालभैरवी

श्मशानभैरवी देवी त्रिपुरानन्दभैरवी || ३५ ||

त्रिकुटा त्रिपुरा देवी तथा त्रिपुरसुन्दरी |

त्रिपुरेशी महादेवी तथा त्रिषुरमालिका || ३६ ||

त्रिपुरानन्दिनी देवी तथैव त्रिपुरातनी |

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ३७ ||

छिन्नमस्ता महादेवी तथैवैकजटेश्वरी |

तारा च जयदुर्गा च शूलिनी भुवनेश्वरी || ३८ ||

त्वरिताख्या महादेवी तथैव च त्रिखण्डिका |

नित्या च नित्यरूपा च वज्रप्रस्तारिणी तथा || ३९ ||

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

अश्वारूढा महेशानि तथा महिषमर्दिनी || ४० ||

दुर्गा च नवदुर्गा च श्रीदुर्गा भगमालिनी |

तथा भगन्दरी देवी भगक्लिन्ना तथा परा || ४१ ||

सर्वचक्रेश्वरी देवी तथा नीलसरस्वती |

सर्वसिद्धिकरी देवी सिद्धगन्धर्वसेविता || ४२ ||

उग्रतारा महादेवी तथा च भद्रकालिका |

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ४३ ||

क्षेमङ्करी महामाया चानिरुद्धसरस्वती |

मातङ्गिनी चान्नपूर्णा राजराजेश्वरी तथा || ४४ ||

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

उग्रचण्डा प्रचण्डा च चण्डोग्रा चण्डनायिका || ४५ ||

चण्डा चण्डवती चैव चण्डरूपाऽतिचण्डिका |

एतास्त्वाममिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ४६ ||

उग्रदंष्ट्रा महादंष्त्रा शुभदंष्ट्रा कपालिनी |

भीमनेत्रा विशालाक्षी मङ्गला विजया जया || ४७ ||

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

मङ्गला नन्दिनी भद्रा लक्ष्मीः कीर्तिर्यशस्विनी || ४८ ||

पुष्टिर्मेधा शिवा साध्वी यशा शोभा जया धृतिः |

श्रीनन्दा च सुनन्दा च नन्दिनी नन्दपूजिता || ४९ ||

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्तपूतेन वारिणा |

विजया मङ्गला भद्रा धृतिः शान्तिः शिवा क्षमा || ५० ||

सिद्धिस्तुष्टिरुमा पुष्टिः श्री ऋद्धिश्च रतिस्तथा |

दीप्ता कान्तिर्यशोलक्ष्मीरीश्वरी बुद्धिरेव च || ५१ ||

चक्री जयावती ब्राह्मी जयन्ती चाऽपराजिता |

अजिता मानवी श्वेता दितिश्चाऽदितिरेव च || ५२ ||

माया चैव महामाया मोहिनी क्षोभिणी तथा |

कमला विमला गौरी शरण्यम्बुधिसुन्दरी || ५३ ||

दुर्गा क्रियाऽरुन्धती च घण्टाकर्णा कपालिनी |

रौद्री काली च मायूरी त्रिनेत्रा चाऽपराजिता || ५४ ||

सुरूपा बहुरूपा च तथैव विग्रहात्मिका |

चर्चिका चापरा ज्ञेया तथैव सुरपूजिता || ५५ ||

वैवस्वती च कौमारी तथा माहेश्वरी परा |

वैष्णवी च महालक्ष्मीः कार्तिकी कौषिकी तथा || ५६ ||

शिवदूती च चामुण्डा मुण्डमाला विभूषिता |

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ५७ ||

इन्द्रोऽग्निश्च यमश्चैव नि-ऋतिर्वरुणस्तथा |

पवनो धनदेशानौ ब्रह्माऽनन्तो दिगीश्वराः || ५८ ||

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

संवत्सरश्चायनौ च मासाः पक्षौ दिनानि च || ५९ ||

तिथयश्चाऽभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

रविः सोमः कुजः सौम्यो गुरुः शुक्रः शनैश्चरः |

राहुः केतुश्च सततमभिषिञ्चन्तु ते ग्रहाः || ६० ||

नक्षत्रं करणं योगोऽमृतं सिद्धिस्ततः परम् |

दग्धं पापं तथा भद्रा योगा वाराः क्षणास्तथा || ६१ ||

वारवेला कालवेला दण्डराश्यादयस्तथा |

अभिषिञ्चन्तु सततं मन्त्रपूतेन वारिणा || ६२ ||

असिताङ्गो रुरुश्चण्डः क्रोध उन्मत्तसंज्ञकः |

कपाली भीषणाख्यश्च संहारोऽष्टौ च भैरवाः || ६३ ||

अभिषिञ्चन्तु सततं मन्त्रपूतेन वारिणा |

डाकिनीपुत्रकाश्चैव राकिणीपुत्रकास्तथा || ६४ ||

लाकिनीपुत्रकाश्चान्ये काकिनीपुत्रकाः परे |

शाकिनीपुत्रका भूयो हाकिनीपुत्रकास्तथा || ६५ ||

ततश्च दक्षिणीपुत्रा देवीपुत्रास्ततः परम् |

मातॄणां च तथा पुत्रा ऊर्ध्वमुख्याः सुताश्च वै || ६६ ||

अधोमुख्या सुताश्चैव उन्मुख्याश्च सुताः परे |

अभिषिञ्चन्तु ते सर्वे मन्त्रपूतेन वारिणा || ६७ ||

ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च ईश्वरश्च सदाशिवः |

एते त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ६८ ||

पुरुषः प्रकृतिश्चैव विकाराश्चैव षोडश |

आत्माऽन्तरात्मा परमज्ञानात्मानः प्रकीर्तिताः || ६९ ||

आत्मनश्च गुणाश्चैव स्थूलाः सूक्ष्माश्च येऽपरे |

एते त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ७० ||

वेदादिबीजं हुंबीजं स्त्रीबीजं मीनकेतनम् |

शक्तिबीजं रमाबीजं मायाबीजं सुधाकरम् || ७१ ||

चिन्तामणिर्महाबीजं नारसिंहं च शाङ्करम् |

मार्तण्डभैरवं दौर्गं बीजं श्रीपुरुषोत्तमम् || ७२ ||

गाणपत्यं च वाराहं कालीबीजं भयापहम् |

एतानि चाभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ७३ ||

गङ्गा गोदावरी रेवा यमुना च सर्वस्वती |

आत्रेयी भारती चैव सरयूर्गण्डकी तथा || ७४ ||

करतोया चन्द्रभागा श्वेतगङ्गा च कौशिकी |

भोगवती च पाताले स्वर्गे मन्दाकिनी तथा || ७५ ||

एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

भैरवो भीमरूपश्च शोणो घर्घर एव च || ७६ ||

सिन्धुश्चैव हृदश्चैव तथा पातालसम्भवाः |

एते त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ७७ ||

यानि कानि च तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च |

तानि त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा || ७८ ||

मतिश्च वल्लभा वह्नेर्वषट्कूर्चमतः परम् |

वौषट्कारं तु फट्कारमभिषिञ्चन्तु सर्वदा || ७९ ||

जम्बुद्वीपादयो द्वीपाः सागरा लवणादयः |

अनन्ताद्यास्तथा नागाः सर्पा ये तक्षकादयः || ८० ||

एते त्वामभिषिञ्चन्तु मन्त्रपूतेन वारिणा |

नश्यन्तु प्रेतकूष्माण्डा राक्षसा दानवाश्च ये || ८१ ||

पिशाचा गुह्यका भूता अभिषेकेण ताडिताः |

अलक्ष्मीः कालकर्णी च पापानि च महान्ति च || ८२ ||

नश्यन्तु चाभिषेकेण ताराबीजेन ताडिताः |

रोगाः शोकाश्च दारिद्र्यंदौर्बल्यं चित्तविक्रिया || ८३ ||

नश्यन्तु चाभिषेकेण वाग्बीजेनैव ताडिताः |

तेजोह्रासो बलह्रासो बुद्धिह्रासस्तथैव च || ८४ ||

नश्यन्तु चाभिषेकेण शक्तिबीजेन ताडिताः |

विषाऽपमृत्युरोगाश्च डाकिन्यादिभयं तथा || ८५ ||

घोराभिचाराः क्रूराश्च ग्रहा नागास्तथा परे |

नश्यन्तु चाभिषेकेण कालीबीजेन ताटिताः || ८६ ||

नश्यन्तु विपदः सर्वाः सम्पदः सन्तु सुस्थिराः |

अभिषेकेण शाक्तेन पूर्णाः सन्तु मनोरथाः || ८७ ||

ततो गुरुः प्राप्तमन्त्रं दीक्षयेत् पुनरेव हि |

तदा सिद्धिर्भवेत् सत्यं नान्यथा वचनं मम || ८८ ||

ततो देवीं गुरुं चैव प्रणमेद् बहुधा मुदा |

दक्षिणां गुरवे दद्यात् स्वर्णकाञ्चनमानतः || ८९ ||

नानावस्त्रैरलङ्कारैर्गन्धमाल्यादिभिस्तथा |

तोषयेत् स्तुतिवाक्यैश्च प्रणमेत् पुनरेव हि || ९० ||

कायेन मनसा वाचा गुरुः कुर्यात् तथाशिषः |

वात्सल्यैर्विविधैः शिष्यं ग्राहयेत् तत्त्वमुत्तमम् || ९१ ||

गुरुश्च भैरवैः सार्धं शक्तिभिर्विहरेन्मुदा |

भैरवाः शक्तयश्चापि कुर्युराशीः सुयत्नतः || ९२ ||

तथा त्रिदिवसं व्याप्य भोजयेद् भैरवान् बुधः |

अष्टमे दिवसे शिष्यं पुनः कुर्यात् तु सेचनम् || ९३ ||

ताम्रपात्रोदकैर्देवि विद्यां राज्ञां जपन् सुधीः |

कुन्दुकांश्च तथा सप्तसम्पत्तिहेतवे प्रिये || ९४ ||

शक्तिभ्यो भैरवेभ्योऽपि ततो वस्त्रादिभूषणम् |

दद्यात् प्रयत्नतः साधुर्विद्धि देवि समापनम् || ९५ ||

श्रीदेवी उवाच

श्रुतं रहस्यं देवेश चाभिषेचनकर्मणि |

गुरुः कौलाधिकारी स्यादत्र तन्मे वद प्रभो || ९६ ||

श्रीशिव उवाच

महाज्ञानी कौलिकेन्द्रः शुद्धो गुरुपरायणः |

निग्रहानुग्रहे शक्तः शिष्यपालनतत्परः || ९७ ||

पुत्रदारादिभिर्युक्तः सज्जनस्तु प्रपूजितः |

श्रद्धावानागमे नित्यं सोऽधिकर्ता न चान्यथा || ९८ ||

अन्धं खञ्जं तथा रुग्णं स्वल्पज्ञानयुतं पुनः |

सामान्यकौलं वरदे वर्जयेन्मतिमान् सदा || ९९ ||

उदासीनं विशेषेण वर्जयेत् सिद्धिकामुकः |

उदासीनमुखाद् दीक्षा वन्ध्या नारी यथा प्रिये || १०० ||

अज्ञानाद् यदि वा मोहादुदासीनं तु पामरः |

अभिषिक्तो भवेद् देवि विघ्नस्तस्य पदे पदे || १०१ ||

किं तस्य जपपूजाभिः किं ध्यानैः किं च भक्तितः |

सर्वं हि विफलं तस्य नरकं याति चान्तिमे || १०२ ||

कल्पकोटिशतं देवि भुङ्क्ते स नरकं सदा |

ततो हि बहुजन्मभ्यो देवीमन्त्रमवाप्नुयात् || १०३ ||

ततो हि विहितं शुद्धं गृहस्थं गुरुमालभेत् |

अभिषेचनकर्माणि पुनः कुर्यात् प्रयत्नतः || १०४ ||

सफलं हि सदा कर्म सर्वं तस्य भवेद् ध्रुवम् |

विद्यापि जननी तुल्या पातितं सततं प्रिये || १०५ ||

यथा पशुं परित्यज्य कौलिकं गुरुमालभेत् |

उदासीनं परित्यज्य तथाऽभिषेचनं शतम् || १०६ ||

अभिषिक्तः शिवः साक्षादभिषिक्तो हि दीक्षितः |

स एव ब्राह्मणो धन्यो देवीदेवपरायणः || १०७ ||

तस्यैव सफलं जन्म धरण्यां शृणु पार्वति |

तस्यैव सफलं कर्म तस्यैव सफलं धनम् || १०८ ||

तस्यैव सफलो धर्मः कामश्च सफलो मनुः |

दीक्षा हि सफला देवि क्रिया च सफला तनुः || १०९ ||

सर्वं हि सफलं तस्य गिरिजे बहु किं वचः |

यत्र देशे वसेत् साधुः सोऽपि वाराणसीसमः || ११० ||

तस्य क्रोडे वसन्तीह सर्वतीर्थानि निश्चितम् |

सत्यं सत्यं महामाये पुनः सत्यं मयोदितम् || १११ ||

उक्तानि यानि यानीह सेचनानि च पार्वति |

सर्वतन्त्रेषु तान्यस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् || ११२ ||

योग्यं गुरुं तथा शिष्यं विनैतत् पटलं न हि |

जायते देवदेवेशि सत्यं सत्यं मयोदितम् || ११३ ||

इदं तु सेचनं देवि त्रिषु लोकेषु दुर्लभम् |

गणेशः पात्रमत्रैव कार्त्तिकेयोऽपि पार्वति || ११४ ||

मम तुल्यो ब्रह्मतुल्यो विष्णुतुल्योऽत्र भाजनम् |

पञ्चवक्त्रैश्च शक्तो न वर्णितुं परमेश्वरि || ११५ ||

इति ते कथितं गुप्तं सेचनं परमं महत् |

गोपनीयं गोपनीयं गोपनीयं प्रयत्नतः || ११६ ||

यथा रतिर्गोपनीया तथाभिषेचनं परम् |

निखाते धनमागत्य गोपयेत् तु यथा नरः ||

तथैव तु महामाये गोपनीयं ममाज्ञया || ११७ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे पार्वतीश्वरसंवादे सप्तमः पटलः || ७ ||

अथ अष्टमः पटलः

श्रीदेवी उवाच

मुक्तितत्त्वं महादेव वद मे करुणानिधे |

यस्मिन् षड्दर्शनानीह चोपहास्यगतानि च || १ ||

श्रीशिव उवाच

शृणु देवि शुभे विज्ञे यत् पृष्टं तत्त्वमुत्तमम् |

एतन्मर्म च देवेशि अहं वेद्मि तथा हरिः || २ ||

मोदकेन यथा लोकः प्रतारयति बालकान् |

लगुडेन यथा देवि बध्नाति दुर्जनं नृपः || ३ ||

तथानङ्गीकृतो लोके दर्शनैर्बर्बरो मया |

दुर्जने यदि मुक्तिः स्याच्छङ्कीयति शुभानने || ४ ||

षड्दर्शनमहाकूपे पतिताः पशवः प्रिये |

परमार्थं न जानन्ति दर्वीपाकरसं यथा || ५ ||

न सारः कदलीवृक्षे नैरण्डे तु शुभानने |

दर्शनेषु तथा मुक्तिर्नास्ति देवि मयोदितम् || ६ ||

यथा मरीचिकायास्तु निर्वर्तन्ते पुनर्मृगाः |

दर्शनेभ्यो निवर्तन्ते तथा मुमुक्षवः पुनः || ७ ||

श्रीगुरोश्च प्रसादेन मुक्तिमादौ सदा लभेत् |

विचरेत् सर्वशास्त्रेषु कौतुकाय ततः सुधीः || ८ ||

मुक्तितत्त्वं प्रवक्ष्यामि सादरं शृणु पार्वति |

शरीरधारणं यस्य कुर्वन्तीह पुनः पुनः || ९ ||

आदावनुग्रहो देव्याः श्रीगुरोस्तदनन्तरम् |

तदाननात् ततो दीर्घा भक्तिस्तस्याः प्रजायते || १० ||

ततो हि साधनं शुद्धं तस्माज्ज्ञानं सुनिर्मलम् |

ज्ञानान्मोक्षो भवेत् सत्यमिति शास्त्रस्य निर्णयः || ११ ||

मुक्तिश्चतुर्विधा प्रोक्ता सालोक्यं तु शुभानने |

सारूप्यं सहयोज्यं च निर्वाणं हि परात् परम् || १२ ||

सालोक्यं वसतिर्लोके सारूप्यं तु स्वरूपता |

सायुज्यं कलया युक्तं निर्वाणं तु मनोलयः || १३ ||

श्रीदेवी उवाच

सम्यग् लयो जनस्यैव निर्वाणं यत् तु कथ्यते |

तत् किं वद महादेव संशयं लयसात् कुरु || १४ ||

श्रीशिव उवाच

व्यक्तिर्लयात्मिका मुक्तिरसुराणां दयानिधे |

दुर्जनत्वाल्लोपयित्वा क्रीडयामि सुरानहम् || १५ ||

मनोलयात्मिका मुक्तिरिति जानीहि शङ्करि |

प्राप्ता मया विष्णुना च ब्रह्मणा नारदादिभिः || १६ ||

सालोकी केवलं यत् तु याति सारोप्ययुक् द्वयम् |

त्रिधा सायोज्यवानेति निर्वाणी सर्वमेव हि || १७ ||

नीलोत्पलदलश्यामा मुक्तिर्द्विदलवर्तिनी |

मुक्तस्यैव सदा स्फीता स्फुरत्यविरतं प्रिये || १८ ||

सनातनी जगद्वन्द्या सच्चिदानन्दरूपिणी |

परा च जननी सैव सर्वाभीष्टप्रदायिनी || १९ ||

इष्टे निश्चलसम्बन्धः स च निर्वाणमीर्तितम् |

मुक्तिज्ञानं कुलज्ञानं नान्यज्ञानं कुलेश्वरि || २० ||

साधूनां देव देवेशि सर्वेषां विद्धि निश्चितम् |

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले ये ये मुक्ता भवन्ति हि || २१ ||

बभूवुश्च भविष्यन्ति सर्वेषां मुक्तिरीदृशी |

तथा च साधनं ज्ञेयं पञ्चतत्त्वैश्च मुक्तिदम् || २२ ||

अनुग्रहस्तु देव्या यः कुलमार्गप्रदर्शकः |

दीक्षा कुलात्मिका देवि श्रीगुरोर्मुखपङ्कजात् || २३ ||

कुलद्रव्येषु या भक्तिः सा मोक्षदायिनी मता |

ज्ञात्वा चैवं प्रयत्नेन कुलज्ञानं भजेद् बुधः || २४ ||

यदि भाग्यवशाद् देवि मन्त्रमेतत् तु लभ्यते |

मुक्तेश्च कारणं तस्याः स्वयं ज्ञातं न चान्यथा || २५ ||

अश्रुतं मुक्तितत्त्वं हि कथितं ते महेश्वरि |

आत्मयोनिर्यथा देवि तथा गोप्यं ममाज्ञया || २६ ||

|| इति श्रीकामाख्यातन्त्रे पार्वतीश्वरसंवादे अष्टमः पटलः ||

अथ नवमः पटलः

श्रीदेवी उवाच

कामाख्या या महादेव कथिता सर्वरूपिणी |

सा का वद जगन्नाथ कपटं मा कुरु प्रभो || १ ||

कुर्यास्तु कपटं नाथ यदि मे शपथस्त्वयि |

रतौ का कामिनी योनिं सम्यक् सन्दर्शयेत् पतिम् ||

श्रुत्वैतद् गिरिजावाक्यं प्रहस्योवाच शङ्करः || २ ||

श्रीशिव उवाच

शृणु देवि मम प्राणवल्लभे कथयामि ते |

या देवी कालिका माता सर्वविद्यास्वरूपिणी || ३ ||

कामाख्या सैव विख्याता सत्यं सत्यं न चान्यथा |

सैव ब्रह्मेति जानीहि संज्ञार्थं दर्शनानि च || ४ ||

विचरन्ति चोत्सुकानि यथा चन्द्रे चकोरकाः |

अस्या हि जायते सर्वं जगदेतच्चराचरम् || ५ ||

लीयन्ते पुनरस्यां च सन्देहं मा कुरु प्रिये |

स्थूला सूक्ष्मा परा देवी सच्चिदानन्दरूपिणी || ६ ||

अमेयविक्रमश्यामा करुणासागरा मता |

मुक्तिमयी जगद्धात्री सदानन्दमयी तथा || ७ ||

विश्वम्भरी क्रियाशक्तिस्तारा चैव सनतनी |

यथा कर्मसमाप्तौ च दक्षिणा फलसिद्धिदा || ८ ||

तथा मुक्तिरसौ देवि सर्वेषां फलदायिनी |

अतो हि दक्षिणाकाली कथ्यते वरवर्णिनि || ९ ||

कृष्णवर्णा सदा काली आगमस्येति निर्णयः |

उक्तानि सर्वतन्त्राणि तन्त्रेणानेन निश्चितम् || १० ||

कृत्वा सङ्कल्पसिद्धौ तत् कामेषु पाठयेद् बुधः |

पठित्वा श्रावयेद् वापि शृणोति पूजयेद् यदि || ११ ||

तं तं काममवाप्नोति श्रीमत्कालीप्रसादतः |

यथास्पर्शमणिर्देवि तथैतत् तन्त्रमुत्तमम् || १२ ||

यथा कल्पतरुर्दाता तथा ज्ञेयं मनीषिभिः |

यथा सर्वाणि रत्नानि सागरे सन्ति निश्चितम् || १३ ||

तथाऽत्र सिद्धयः सर्वा भुक्तिर्मुक्तिर्वरानने |

सर्वदेवाशयो मेरुर्यथा सिद्धं तथा पुनः || १४ ||

सर्वविद्यायुतं तन्त्रं शपथेन वदाम्यहम् |

यस्य गेहे स्थितं देवि तन्त्रमेतद् भयापहम् || १५ ||

रोगशोकपातकानां लेशो नास्ति कदाचन |

तत्र दस्युभयं नास्ति ग्रहराजभयं न च || १६ ||

न चोत्पातभयं तत्र न च मारीभयं तथा |

न पराजयमेषां हि भयं देवि मयोदितम् || १७ ||

भूत - प्रेत - पिशाचानां दानवानां च रक्षसाम् |

न भयं क्वापि सर्वेषां व्याघ्रादीनां तथैव च || १८ ||

कूष्माण्डानां भयं नैव वह्न्यादीनां भयं न च |

विनायकानां सर्वेषां गन्धर्वाणां तथा न च || १९ ||

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले ये ये सन्ति भयानकाः |

हिंस्रा विघ्नकराश्चैव न तेषां भयमीश्वरि || २० ||

यमदूताः पलायन्ते विमुखा भयविह्वलाः |

सत्यं सत्यं महादेवि शपथेन वदाम्यहम् || २१ ||

सम्पत्तिरतुला तत्र तिष्ठेत् तु साप्तपौरुषम् |

वाणी तथैव देव्व्यास्तु प्रसादाचल ईरितः || २२ ||

एतत् ते कथितं देवि न प्रकाश्यं कदाचन |

गोपनीयं गोपनीयं गोपनीयं सदा प्रिये || २३ ||

पशोरग्रे विशेषेण गोपनीयं प्रयत्नतः |

भ्रष्टानां साधकानां च सान्निध्ये न वदेदपि || २४ ||

न दद्यात् काणखञ्जेभ्यो विगीतेभ्यस्तथैव च |

उदासीनजनस्यैव सान्निध्ये न वदेदपि || २५ ||

दाम्भिकाय न दातव्यमभक्ताय विशेषतः |

मूर्खाय भावहीनाय दरिद्राय ममाज्ञया || २६ ||

दद्यात् शान्ताय शुद्धाय कौलिकाय महेश्वरि |

कालीभक्ताय शैवाय वैष्णवाय शिवाज्ञया || २७ ||

अद्वैतभावयुक्ताय महाकालप्रजापिने |

सुरा - स्त्री - वन्दकायाऽपि शिवाबलिप्रदाय च || २८ ||

||इति श्रीकामाख्यातन्त्रे पार्वतीश्वरसंवादे नवमः पटलः समाप्तः || ९ ||

समाप्तश्चायं ग्रन्थः |

Zusammenfassende deutsche Übersetzung

Das Kamakhya Tantra ist ein vergleichsweise kurzes, aber stark konzentriertes Kaula-Śākta-Tantra in neun Paṭalas. Es identifiziert Kamakhya ausdrücklich mit Kālī und letztlich mit Brahman. Die Göttin ist nach dem Text zugleich Quelle von Dharma, Artha, Kāma und Mokṣa, von Bhukti und Mukti sowie Ursprung und Rückkehrpunkt der ganzen Welt.

Der erste Paṭala entfaltet diese Theologie. Kamakhya ist nicht nur eine regionale Göttin oder ein einzelner Kultname, sondern die alles durchdringende Mahāvidyā. Alle Vidyās, Gottheiten, Formen und selbst Sprache werden als ihre Erscheinungsweisen gedeutet.

Der zweite und dritte Paṭala bilden den rituell-kaulischen Kern. Sie behandeln Kamakhya-Mantra, Maṇḍala, Nyāsa, rote Blumen, Pañcatattva und Yoni-Pūjā. Die Yoni ist dabei kein bloßes biologisches Symbol, sondern das kosmische Zeichen von Ursprung, Śakti, Schöpfung und Rückkehr. Zugleich enthält der Text explizite sexuelle Partner-Rituale. Diese gehören in einen historischen initiatorischen Kontext und dürfen nicht von Ethik, freier Zustimmung und Verantwortung getrennt werden.

Der vierte Paṭala ist besonders bemerkenswert wegen seiner Guru-Lehre. Der menschliche Lehrer wird ausdrücklich relativiert: Der wahre Guru ist Sadāśiva. Ein menschlicher Lehrer ist nur insofern Guru, als er Erkenntnis vermittelt und auf die höchste Wirklichkeit hinweist. Ein gieriger, schädlicher oder unfähiger Lehrer darf verlassen werden. Diese ungewöhnlich kritische Passage gehört zu den philosophisch stärksten Teilen des Werkes.

Der fünfte und sechste Paṭala entfalten Vīra- und Kaula-Ācāra. Dabei erscheinen historische, teils extreme Reinheits-, Sexual- und Abhicāra-Rituale. Gleichzeitig begründet der sechste Paṭala die rituelle Verwendung körperlicher Substanzen mit einer nichtdualen Reinheitslehre: Wenn die Welt aus Śiva und Śakti hervorgeht, kann Körperlichkeit nicht absolut außerhalb des Heiligen stehen.

Der siebte Paṭala beschreibt den Pūrṇābhiṣeka, die große kaulische Weihe. In einer langen Litanei werden zahlreiche Göttinnen, Bhairavas, Planeten, Tīrthas, Flüsse, Bījas und kosmische Kräfte angerufen. Die Weihe soll den Schüler vollständig in die Śākta-Tradition aufnehmen.

Der achte Paṭala formuliert die Befreiungslehre: Devī-Gnade führt zur Guru-Gnade, diese zu Bhakti, Sādhana, Erkenntnis und schließlich Mokṣa. Über Sālokya, Sārūpya und Sāyujya hinaus wird Nirvāṇa als Mano-Laya und unerschütterliche Einheit mit der Iṣṭa-Devatā beschrieben.

Der neunte Paṭala gibt die endgültige Identifikation: Kamakhya ist Kālī, und Kālī ist Brahman. Aus ihr entsteht das ganze Universum, und in sie kehrt es zurück. Damit endet der Text nicht in Ritualtechnik, sondern in einer nichtdualen Devī-Theologie.

Die neun Patalas im Überblick

1. Paṭala – Kamakhya als höchste Mahāvidyā
Kamakhya als Mutter aller, Quelle von Dharma, Artha, Kāma, Mokṣa und aller Vidyās.

2. Paṭala – Mantra, Pūjā, Pañcatattva und Yoni
Maṇḍala, Nyāsa, Meditation, rote Blumen, Pañcatattva, Puraścaraṇa und Yoni-Pūjā.

3. Paṭala – Kamakhya-Mantra und erotische Kaula-Praxis
Konkrete Mantraformel, Dhyāna und sexuelle Ritualformen.

4. Paṭala – Guru-Tattva
Sadguru, falscher Guru, Freiheit zum Lehrerwechsel sowie Divya-, Vīra- und Paśu-Kategorien.

5. Paṭala – Kaulācāra
Pañcatattva, Vīra-Praxis und poetisch verschlüsselte Kaula-Sādhana.

6. Paṭala – Vīra-Rituale und Reinheitslehre
Historische Abhicāra-Praktiken und nichtduale Begründung der Reinheit des Körperlichen.

7. Paṭala – Pūrṇābhiṣeka
Große Initiation, Kumbha, lange Göttinnenlitanei, kosmische Weihe und Guru-Dakṣiṇā.

8. Paṭala – Mukti-Tattva
Devī-Gnade, Guru, Bhakti, Sādhana, Jñāna, Sālokya, Sārūpya, Sāyujya und Nirvāṇa.

9. Paṭala – Kamakhya ist Kālī
Endgültige Identifikation Kamakhyas mit Kālī, Brahman und der Quelle des Universums.

Zentrale Lehren des Kamakhya Tantra

• Kamakhya ist die alles durchdringende Śakti und wird im neunten Paṭala ausdrücklich mit Kālī und Brahman identifiziert.
• Yoni-Symbolik steht für Ursprung, Schöpfungskraft, Śakti und die sakrale Einheit von Körper und Kosmos.
• Pañcatattva und Kaula-Ritual bilden den historischen rituellen Kern des Werkes.
• Der wahre Guru wird nicht bloß sozial definiert, sondern daran gemessen, ob er Erkenntnis vermittelt und das Wohl des Schülers fördert.
• Jñāna gilt als höchste Frucht spiritueller Praxis.
• Devī-Gnade, Guru-Gnade, Bhakti, Sādhana und Erkenntnis führen nach dem achten Paṭala zur Befreiung.
• Nirvāṇa wird mit Mano-Laya und unerschütterlicher Beziehung zur Iṣṭa-Devatā verbunden.

Inspirierende Verse aus dem Kamakhya Tantra

„Kamakhya ist Dharma, Artha, Kāma und Mokṣa.“
kāmākhyā ca sadā dharmaḥ kāmākhyā cārtha eva ca |
kāmākhyā kāmasampattiḥ kāmākhyā mokṣa eva ca || 1.9 ||

Inspiration: Die Göttin wird nicht auf einen Lebensbereich begrenzt. Spirituelles und Weltliches sollen in der höchsten Śakti zusammenfinden.

„Nichts in den drei Welten ist ohne Kamakhya.“
paśya paśya priye sarvaṃ cintayitvā hṛdi svayam |
kāmākhyāṃ na vinā kiñcid vidyate bhuvanatraye || 1.13 ||

Inspiration: Die Meditation führt von der äußeren Göttin zur Erkenntnis ihrer Allgegenwart im eigenen Herzen.

„Viele Gurus nehmen den Besitz der Schüler; selten ist der Sadguru, der das Leiden der Schüler nimmt.“
guravo bahavaḥ santi śiṣyavittāpahārakāḥ |
durlabhaḥ sadgururdevi śiṣyasantāpahārakaḥ || 4.24 ||

Inspiration: Wahre spirituelle Autorität zeigt sich nicht in Macht oder Besitz, sondern darin, Leid zu vermindern und Erkenntnis zu eröffnen.

„Wie eine Biene von Blüte zu Blüte geht, so darf der erkenntnissuchende Schüler von Guru zu Guru gehen.“
madhulubdho yathā bhṛṅgaḥ puṣpāt puṣpāntaraṃ vrajet |
jñānalubdhastathā śiṣyo gurorgurvantaraṃ vrajet || 4.23 ||

Inspiration: Loyalität zum Guru bedeutet im Text nicht blinde Bindung. Erkenntnis bleibt der Maßstab.

„Erkenntnis ist das höchste Gut.“
jñānaṃ hi paramaṃ vastu jñānāt sārataraṃ na hi |
jñānāya bhajate devaṃ jñānaṃ hi tapasaḥ phalam || 4.22 ||

Inspiration: Hinter Ritual und Mantra steht Jñāna als Ziel.

„Kamakhya ist Kālī, die Mutter und Gestalt aller Vidyās.“
yā devī kālikā mātā sarvavidyāsvarūpiṇī |
kāmākhyā saiva vikhyātā satyaṃ satyaṃ na cānyathā || 9.3–4 ||

Inspiration: Der Schluss führt alle speziellen Formen der Sādhana zurück in eine einzige höchste Devī.

Wichtigste Mantras aus dem Kamakhya Tantra

Eröffnungsanrufung
oṃ namaḥ paradevatāyai
ॐ नमः परदेवतायै ।

Bedeutung: „Om. Verehrung der höchsten Gottheit.“

Kamakhya-Mantra des dritten Patalas
krīṃ krīṃ krīṃ huṃ huṃ strīṃ strīṃ kāmākhye prasīda | krīṃ krīṃ krīṃ huṃ huṃ strīṃ strīṃ svāhā ||
क्रीं क्रीं क्रीं हुं हुं स्त्रीं स्त्रीं कामाख्ये प्रसीद । क्रीं क्रीं क्रीं हुं हुं स्त्रीं स्त्रीं स्वाहा ॥

Bedeutung: Die Bīja-Silben werden nicht wörtlich übersetzt. Der verständliche Teil lautet: „O Kamakhya, sei gnädig … Svāhā.“

Hinweis: Die Muktabodha-Umschrift ist an einer Stelle der überlieferten Klammerform beschädigt (`hu/ hu/`). Die Quelle selbst ist an dieser Stelle beschädigt. Die hier lesbar wiedergegebene Form orientiert sich ausschließlich an der unmittelbar vorausgehenden Beschreibung derselben Mantrastruktur; sie ist keine Behauptung einer unabhängig rekonstruierten kritischen Lesart. Für initiatorische Mantra-Praxis bleibt eine authentische Guru-Übertragung maßgeblich.

Guru-Pranama
akhaṇḍamaṇḍalākāraṃ vyāptaṃ yena carācaram | tat padaṃ darśitaṃ yena tasmai śrīgurave namaḥ ||
अखण्डमण्डलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् । तत् पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥

Bedeutung: „Verehrung dem Guru, der jenen Zustand gezeigt hat, der das ganze ungeteilte Universum, das Bewegliche und Unbewegliche, durchdringt.“

Guru-Mantra der Erkenntnis
ajñānatimirāndhasya jñānāñjanaśalākayā | cakṣurunmīlitaṃ yena tasmai śrīgurave namaḥ ||
अज्ञानतिमिरान्धस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया । चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥

Bedeutung: „Verehrung dem Guru, der dem durch die Dunkelheit der Unwissenheit Geblendeten mit der Salbe der Erkenntnis die Augen geöffnet hat.“

Tirtha-Avahana im Purnabhisheka
oṃ gaṅgādyāḥ saritaḥ sarvāḥ samudrāśca sarāṃsi ca | sarvatīrthāni puṇyāni ghaṭe kurvantu sannidhim ||
ॐ गङ्गाद्याः सरितः सर्वाः समुद्राश्च सरांसि च । सर्वतीर्थानि पुण्यानि घटे कुर्वन्तु सन्निधिम् ॥

Bedeutung: „Om. Mögen alle Flüsse, beginnend mit der Ganga, alle Meere und Seen und alle heiligen Tīrthas in diesem Gefäß gegenwärtig sein.“

Bilder und Videos

Der erste Paṭala beschreibt Kamakhya als Mutter aller und der neunte identifiziert sie ausdrücklich mit Kālī. Als visuelle Ergänzung passt daher die Yoga-Vidya-Darstellung Durgās sowie eine Kali-bezogene Asana-Darstellung.

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Das Yoga-Vidya-Mantra-Video „Kali Durga Namo Namah“ ist eine passende devotional-musikalische Ergänzung zur Kālī-Durgā-Seite des Textes.

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

„Jaya Mata Kali – Jaya Mata Durga“ wurde im Yoga-Vidya-Ashram aufgenommen und ergänzt die Devī-Bhakti des Artikels.

Verhältnis zu anderen Tantra-Schriften

Das Kamakhya Tantra gehört in die größere Welt der Śākta-Tantras und berührt Themen, die auch in anderen Werken erscheinen:

• Yogini Tantra – Kamakhya, Kāmarūpa, Yoni und Śākta-Pīṭha;
• Kalika Purana – Kālī, Kamakhya und Kāmarūpa;
• Kularnava Tantra – Kaula, Guru, Dīkṣā und Pañcatattva;
• Shaktananda Tarangini – umfassende Śākta-Ritualsystematik;
• Yogini Hridaya – innere Śakti-Praxis und Śrīvidyā;
• Shrividyarnava Tantra – Devī, Mantra, Nyāsa und Pūjā;
• Purashcharanarnava – Puraścaraṇa;
• Mantramahodadhi – Mantra und tantrische Ritualformen.

Besonders eng ist die Verbindung zum Yogini Tantra, das Kamakhya ebenfalls mit der ewigen Kālī identifiziert und Kāmarūpa als zentralen Śākta-Raum entfaltet.

Spirituelle Bedeutung für heutige Aspiranten

Das Kamakhya Tantra ist kein allgemeines Anfängerhandbuch. Viele Passagen setzen Kaula-Dīkṣā, Guru-Unterweisung und einen sehr spezifischen historischen Ritualkontext voraus.

Für heutige Yoga- und Meditation-Aspiranten sind besonders folgende Gedanken wertvoll:

• Kamakhya wird als allgegenwärtige Śakti verstanden.
• Körperlichkeit wird nicht grundsätzlich vom Heiligen getrennt.
• Der wahre Guru wird an Erkenntnis und Wohlergehen des Schülers gemessen.
• Ein schädlicher oder unfähiger Guru darf verlassen werden.
• Jñāna steht über bloßer äußerer Autorität.
• Devī-Gnade, Bhakti, Sādhana und Erkenntnis führen zur Befreiung.
• Die Yoni symbolisiert Ursprung und schöpferische Kraft – ohne dass jede historische Ritualform modern übernommen werden muss.
• Im letzten Paṭala wird Kamakhya als Kālī und Brahman erkannt.

Abschließende Betrachtung
Das Kamakhya Tantra führt von einer hochgradig konkreten, körper- und ritualbezogenen Tantra-Welt zu einer klaren nichtdualen Aussage. Anfangs ist Kamakhya die Yoni-rūpā Mahāvidyā, die Spenderin von Siddhi und die Göttin des Kaula-Rituals. Später wird die Frage nach Guru und Erkenntnis zentral. Schließlich heißt es schlicht: Kamakhya ist Kālī, und Kālī ist Brahman.

Gerade die Guru-Lehre verdient besondere Aufmerksamkeit. Der Text fordert keine blinde Unterwerfung unter einen Menschen. Der wahre Guru ist Sadāśiva; der menschliche Lehrer ist nur dann Guru, wenn er Erkenntnis vermittelt. Ein schlechter Lehrer kann und soll verlassen werden. Diese Aussage bildet einen wichtigen Gegenpol zu den stark hierarchischen und geheimen Ritualpassagen des Werkes.

Die tiefste Inspiration des Kamakhya Tantra liegt daher weniger in der wortwörtlichen Wiederholung historischer Kaula-Riten als in seiner Bewegung von Körper und Śakti zu Erkenntnis: Die Welt entsteht aus der Devī, lebt in der Devī und kehrt in die Devī zurück.

Textgrundlage
Muktabodha Indological Research Institute, Katalognummer M00132, kāmākhyātantra. Herausgeber: R. M. Caṭṭopādhyāya. Die Transkription wurde von Mitarbeitern Muktabodhas unter der Aufsicht von Mark S. G. Dyczkowski erstellt. Als Vorlage nennt die Datei eine Ausgabe in bengalischer Schrift; ein Publikationsjahr ist in den Metadaten nicht angegeben. Für Sanskrit-Umschrift und Devanagari dieses Artikels wurden ausschließlich die beiden vom Nutzer bereitgestellten Muktabodha-Dateien verwendet.

Siehe auch

• Kamakhya
• Kamarupa
• Kali
• Durga
• Devi
• Shakti
• Shaktismus
• Mahavidya
• Kaula
• Kula
• Yoni
• Panchatattva
• Diksha
• Guru
• Mantra
• Nyasa
• Puja
• Purascharana
• Abhisheka
• Bhairava
• Yogini
• Yogini Tantra
• Kalika Purana
• Kularnava Tantra
• Shaktananda Tarangini
• Shrividyarnava Tantra
• Mantramahodadhi
• Meditation

Seminare

Zur Vertiefung von Devī-, Mantra- und Bhakti-Praxis:

27.11.2026 - 29.11.2026 Entdecke und verstehe die Musik in dir

Du liebst Yoga und Klaviermusik? Dann lass dich im Klavier-Yoga-Seminar von Jnanadev David Iannis herzöffnenden Klavierkompositionen in deiner Yogaprax…

Jnanadev David Ianni

29.11.2026 - 06.12.2026 Mantra Yogalehrer/in Ausbildung Intensivwoche mit Narendra und Katyayani

Lerne systematisch Yogastunden mit Mantra-Begleitung zu geben. Mantras können die Wirkung der Yogaübungen verstärken, vertiefen, harmonisieren. Mantr…

Narendra Hübner, Katyayani

Zur Vertiefung von Meditation und innerer Bewusstheit:

27.11.2026 - 29.11.2026 Atme dich frei! Yoga, Meditation & Achtsamkeit

Lade dich mit neuer Energie auf & stärke deine Selbstheilungskraft! Wir praktizieren dynamische und ausgleichende Atemübungen und bringen unseren Atem…

Adidivya Andre

29.11.2026 - 06.12.2026 Shivalaya Stille Retreat

Stille – Schweigen – Sein. In der Abgeschiedenheit des Shivalaya Retreatzentrums fühlst du dich dem Himmel ganz nah. Mit intensiver Meditations- un…

Swami Nirgunananda, Rukmini Keilbar