Matrikabheda Tantra

Matrikabheda Tantra (Sanskrit: मातृकाभेदतन्त्र mātṛkābhedatantra n.), auch Mātṛkābheda Tantra oder Matrikabhedatantra, ist ein umfangreicher Śākta-tantrischer Text in Form eines Dialogs zwischen Shiva und der Göttin, die als Caṇḍikā, Pārvatī und Gaurī erscheint. In der hier zugrunde gelegten Edition umfasst der Grundtext 14 Paṭalas mit insgesamt 571 nummerierten Versen. Daran schließt sich ein eigenständiges siebenstrophiges Śrīmad-Guru-Pādukā-Stotra an.

Hinweis: es gibt ein umfangreiches Handbuch zur Anleitung zur Ausführung der hier beschriebenen Rituale. Dazu gehe auf Matrikabheda Tantra – Rituale mit praktischen Anleitungen und Mantras.

Das Matrikabheda Tantra verbindet Kali, Tripurasundari, Śrīvidyā, Kundalini, Guru-Verehrung, Mantra, Nyasa, Puja, Homa, Yantra, Japa-Mālā und Śivaliṅga-Praxis mit kaulischen Bhoga-Lehren, ritueller Surā, Bali sowie Pārada-Alchemie. Es ist daher weniger ein einheitliches philosophisches Lehrgedicht als ein großes tantrisches Ritual- und Lehrkompendium.

Mātṛkā bezeichnet im Tantra die schöpferische Matrix der Sanskritlaute. Im Matrikabheda Tantra verbinden sich Laut, Mantra, Śakti, Körper und Ritual.

Textgrundlage
Die bereitgestellte Muktabodha-Fassung trägt die Katalognummer M00662. Sie beruht auf der Calcutta Sanskrit Series VII, herausgegeben von Chintamani Bhattacharya, Calcutta 1933. Muktabodha bezeichnet die elektronische Fassung ausdrücklich als diplomatische Transkription. Die Edition enthält sehr zahlreiche Handschriftenvarianten, Fußnoten und längere Parallelzitate aus anderen Tantra-Texten.

Für diesen Artikel gilt daher streng: Der vollständige Grundtext aller 14 Paṭalas mit sämtlichen 571 nummerierten Versen wird wiedergegeben und vollständig ins Deutsche übertragen. Editorische Varianten und Parallelzitate werden nicht als Verse des Matrikabheda Tantra ausgegeben. Bei unsicheren Lesarten wird die deutsche Übersetzung bewusst zurückhaltend formuliert.

Bedeutung des Titels
Mātṛkā bezeichnet wörtlich die „Mütter“ und im Tantra besonders die Sanskrit-Buchstaben als schöpferische Kräfte. Bheda kann Unterscheidung, Entfaltung oder geheime Differenzierung bedeuten. Der Titel kann daher als „Tantra über die Differenzierung der Mātṛkā“ verstanden werden.

Der erhaltene Text ist allerdings keine bloße systematische Buchstabenlehre. Er entfaltet vielmehr eine weite Śākta- und Kaula-Ritualwelt, in der Mantra, Devatā, Guru, Körper, Laut und rituelle Materie als miteinander verbundene Ausdrucksformen von Shakti erscheinen.

Historischer und praktischer Hinweis
Einige Teile beschreiben vormoderne Praktiken, die heute gesundheitlich gefährlich, ethisch problematisch oder rechtlich unzulässig sein können: Pārada-/Quecksilber-Alchemie und Einnahme mineralischer Präparate, rituellen Alkohol, Tier-Bali, Śmaśāna-Rituale und den Gebrauch menschlicher Knochen. Solche Stellen werden hier aus Gründen der Texttreue übersetzt und religionsgeschichtlich eingeordnet. Sie sind keine moderne Praxisanweisung. Insbesondere ist Quecksilber hochgiftig und darf nicht aufgrund dieser historischen Angaben verarbeitet oder eingenommen werden.

Einleitung und Überblick

Die 14 Paṭalas bilden ein ungewöhnlich breites Panorama:

• 1–2: alchemistische Stoffe, rituelle Reinigung, Zeugung und tantrische Körpervorstellungen.
• 3–4: Bhoga und Moksha, Kundalinī, innerer und äußerer Homa, Surā und Mahāśaṅkha.
• 5–6: Pārada-Bhasma, Cāmuṇḍā, Grahaṇa und Caṇḍī-Pāṭha.
• 7: Tripurā, Śrīvidyā, Strī-Guru-Stotra und Strī-Guru-Kavaca.
• 8–9: Pārada-Liṅga und weitere alchemistische Verfahren.
• 10–11: Einheit von Guru, Mantra und Devatā sowie religiöse Stiftungsrituale.
• 12: Pūjā-Träger, Śivaliṅga, Einheit der Mahāvidyās und Mantra-Fehler.
• 13: Japa-Mālās und ihre rituelle Behandlung.
• 14: Divya-, Vīra- und Paśu-Bhāva sowie Guru- und Sādhikā-Beziehungen.

Ein roter Faden ist die Transformation: Materie wird rituell verwandelt, Nahrung wird zu Opfer, Sprache wird zu Mantra, der Körper zu einem inneren Kosmos und die Vielheit der Gottheiten schließlich zur einen Mahavidya.

Tripurā und Śrīvidyā bilden einen wichtigen Schwerpunkt des siebten Paṭala.

Vollständiger deutscher Text

Die folgende Fassung übersetzt alle 571 nummerierten Verse des Grundtextes vollständig und in ihrer überlieferten Reihenfolge. Bei editionskritisch unsicheren Stellen wird der sicher erkennbare Sinn wiedergegeben, ohne eine nicht belegte Sanskritlesart zu erfinden.

1. Paṭala – Pārada, Metalle und rituelle Substanzen

Vers 1
Om. Verehrung der Göttin. Auf dem lieblichen, mit vielerlei Edelsteinen geschmückten Gipfel des Kailāsa befragte sie mit höchster Hingabe Bhairava, den höchsten Herrn.

Vers 2
Śrī Caṇḍikā sprach: Herr, für die Verehrung Tripurās werden besonders Gold und Edelsteine benötigt. Im Kali-Zeitalter sind Gold, Silber und kostbare Steine jedoch verborgen beziehungsweise schwer zugänglich.

Vers 3
Durch welches Mittel, Herr der Götter, können Gold, Silber und andere Kostbarkeiten erlangt werden? Erkläre mir im Einzelnen, wie solche Stoffe entstehen sollen.

Vers 4
Was in den übrigen Tantras nicht gesagt worden ist, das sage mir, o Schatz des Erbarmens.

Vers 5
Śrī Śaṅkara sprach: Höre, Göttin, ich werde erklären, wie solche Kostbarkeiten entstehen sollen. Was für ein kostbarer Stoff sollte durch mein Tejas in Gestalt des Pārada nicht erreichbar sein?

Vers 6
Ebenso geschieht es mit einer aus dem Meer stammenden, sehr weißen Salzsubstanz. Höre aufmerksam, Göttin, die Art des sogenannten Sambala.

Vers 7
Oder man verehre die höchste Dakṣiṇā-Kālikā und vollziehe sieben Tage lang Japa und Pūjā nach der im Kālī-Tantra gelehrten Weise.

Vers 8
Im Satya-Yuga genügt ein Maß, im Tretā-Yuga das Doppelte, im Dvāpara das Dreifache; entsprechend ist im Kali-Yuga überall die vierfache Zahl des Japa zu verstehen.

Vers 9
Über dem Sambala rezitiere man achthundertmal die drei Bījas, beginnend mit Vasu, Śiva und dem mit Māyā und Bindu geschmückten Laut.

Vers 10
Man bringe achtzig Tolaka Milch von einer schwarzen Kuh herbei und rezitiere darüber sorgfältig einhundertachtmal.

Vers 11
Dann lege man die Substanz, an einen mit Stoff versehenen Faden gebunden, in die Milch und erwärme sie bei sehr schwachem Feuer.

Vers 12
Wenn sie nach der angegebenen Stufe ungefähr zur Hälfte eingedickt beziehungsweise getrocknet ist, nehme man die Substanz heraus und lege sie in Wasser.

Vers 13
Dann soll eine Prüfung erfolgen: Man halte sie über das Feuer; wenn sie dort ohne Rauch erscheint, nehme man sie sorgfältig heraus.

Vers 14
Dort rezitiere man wiederum das neunlautige, von allen verehrte Mantra und bringe mit großer Sorgfalt reines, schönes Kupfer herbei.

Vers 15
Anderthalb Tolaka Kupfer lege man in das Feuer; wenn es wie das Feuer glüht, nehme man es sorgfältig heraus.

Vers 16
Wird dann eine guñjāgroße Menge jener Substanz zugesetzt, so, heißt es im Text, werde daraus augenblicklich Silber – wahrlich, wahrlich, o Girijā.

Vers 17
Caṇḍikā sprach: In welcher Weise wird die als Kāraṇa bezeichnete Substanz milchartig, o Śaṅkara? Erkläre mir dieses Verfahren aus Gnade, Mahādeva.

Vers 18
Śaṅkara sprach: Der Verständige bringe vier Tolaka Ṭaṅkana herbei und behandle es mit Feuer, bis es die beschriebene geröstete Gestalt annimmt.

Vers 19
Dann nehme man die doppelte Menge Āmra-Puṣpa, zerreibe sie und vermische beides; darüber rezitiere man das Mahāmāyā-Mantra.

Vers 20
Wenn daraus eine Kugel geformt und die Mischung vollzogen wird, soll sie sogleich milchartig werden – so versichert der Text zweimal.

Vers 21
Caṇḍikā sprach: Durch welches Mittel kann Alkohol geruchlos werden, o Śaṅkara? Wenn du Zuneigung zu mir hast, möchte ich dies vollständig hören.

Vers 22
Śaṅkara sprach: Man schreibe die angegebene Formel, in der Śiva mit Feuer, dem linken Auge, Bindu und Nāda verbunden wird, und richte sie auf den Geruch.

Vers 23
Wenn der beste Sādhaka das angegebene Wort einhundertachtmal rezitiert, soll dadurch, nach Aussage des Textes, übler Geruch beseitigt werden.

2. Paṭala – Zeugung, Körper und tantrische Physiologie

Vers 1
Die Göttin sprach: Sage mir, allwissender Īśāna, Höchster unter den Kennern aller Tattvas, was du mir einst in unserer vertrauten Gemeinschaft gelehrt hast.

Vers 2
Wie entsteht ein Sohn? Wo befindet sich der Samen, und wie vollzieht sich der Eintritt des erregten männlichen Gliedes?

Vers 3
Ich bin von Furcht erfüllt, Herr; rette mich aus dieser Bedrängnis.

Vers 4
Śaṅkara sprach: Maṇipūra ist ein großer Lotus in der Mitte der Suṣumṇā; mit seinem Stiel ist, o Göttin, der liebliche Nabel-Lotus verbunden.

Vers 5
Er besitzt drei gebogene beziehungsweise verzweigte Bahnen und ist mit Śukra verbunden; eine obere Bahn reicht zum Sahasrāra.

Vers 6
Von dort, sagt der Text, entwickeln sich auch die beiden Brüste von Tag zu Tag.

Vers 7
Die mittlere Bahn reicht in die Suṣumṇā und ist kühl wie ein Lotusstiel; die untere Bahn wird zur Yoni hin gedacht, o glückselige Śivā.

Vers 8
Höre, Schöngegliederte: Aus der Vereinigung im Inneren entstehe eine Form höchsten Genusses, wie sie in den drei Welten nicht ihresgleichen habe.

Vers 9
In der Mitte befindet sich der Ort des Bindu, stets von einem Lotus geschmückt.

Vers 10
Außen wird ein achtblättriger Lotus gedacht, außerhalb davon ein Viereck mit vier Toren, golden leuchtend und von einem Kreis umgeben.

Vers 11
An diesem Lotus erscheint eine dreiblättrige, gestielte Blüte; wenn sie sich entfaltet, zeigt sich außen Blut.

Vers 12
Wenn in diesem Bereich die geschlechtliche Vereinigung stattfindet und der Samen in die Mitte des Lotus gelangt, entsteht nach dieser Darstellung Nachkommenschaft.

Vers 13
Der Text überliefert anschließend eine vormoderne Lehre zur Geschlechtsentstehung: Unter einer bestimmten Dominanz werde ein Mädchen, unter der entgegengesetzten ein Junge geboren.

Vers 14
Bei Gleichheit beider Anteile, so die historische Vorstellung des Textes, entstehe ein geschlechtlich uneindeutiges Kind.

Vers 15
Höre nun die gepriesene Bedeutung dieser „Blüte“: Durch die Vereinigung mit dem Samen wachse sie Tag für Tag und bilde sich im Verlauf der Monate weiter aus.

Vers 16
Wenn die Reifung vollendet ist, wird die Nachkommenschaft sichtbar beziehungsweise geboren.

Vers 17
Die Göttin fragt: Wenn Krankheit, Würmer oder andere Störungen entstehen und dadurch das Leben des Embryos gefährdet wird, wie kann die Frau dennoch weiterleben?

Vers 18
Śaṅkara antwortet: Wer könnte die Größe dieser Blüte vollständig beschreiben? In ihrem Inneren werden zahllose Bindu-Orte gedacht.

Vers 19
Wenn sich die Entwicklung auf diese Weise fortsetzt und die große Blüte wächst, soll nach der Darstellung des Textes kein entsprechender Schmerz entstehen.

Vers 20
Śiva spricht zur Göttin: Vereinige dich mit mir; der Sohn, der aus dieser Vereinigung hervorgeht, wird Gaṇeśa genannt.

Vers 21
Durch deinen Sohn, o Höchste, entfaltet sich auch auf der Erde die Schöpfung in angemessener Weise und ohne Hindernis.

Vers 22
Nachdem die Göttin dies gehört hatte, wurde sie vom Feuer der Liebe bewegt; Śiva umarmte sie, und sie nahm die Gestalt Śivas an.

3. Paṭala – Bhoga, Moksha, Kundalini und innerer Homa

Vers 1
Die Göttin sprach: Überall habe ich gehört, o Herr, dass Genuss die Sinne stärkt. Wie kannst du als Yogin sagen, dass man durch Genuss Befreiung erlangt?

Vers 2
Śaṅkara sprach: Durch Bhoga kann Yoga erlangt werden, durch Bhoga die Kula-Sādhana; durch Bhoga kann Siddhi entstehen, und durch Bhoga kann man Moksha erreichen.

Vers 3
Darum soll Bhoga in der vorgesehenen Weise vollzogen werden; äußere Pūjā kann nach entsprechender Absicht geschehen. Höre nun die Vorschrift über das Essen, Geliebte.

Vers 4
Die Kraft im Mūlādhāra besitzt die Gestalt einer Schlange; in ihrer Mitte, o Göttin, weilt beständig der Jīvātman.

Vers 5
Von dort entsteht der Wunsch nach Nahrung; der Jīva selbst gilt als unberührt. Die Kundalinī erscheint mit den Guṇas verbunden, der Jīva wird als jenseits der Guṇas bezeichnet.

Vers 6
Das Essen des Jīva ist, so der Text, nur eine Verwechslung. Kundalinī ist mit den Guṇas verbunden und hat die Gestalt von Mond, Sonne und Feuer.

Vers 7
Man meditiere die Göttin vom Mūlādhāra bis zur Zunge und stelle die rituell gereinigten Speisen wie Fisch und Fleisch vor sich.

Vers 8
Mit diesem Mantra, o Göttin, soll bei jedem einzelnen Bissen die Opferhandlung vollzogen werden.

Vers 9
Bei jedem Bissen verfahre der Kundige so; dadurch werde er, so versichert der Text, zur Gestalt Brahmans.

Vers 10
Wer in dem Bewusstsein isst, dass die Göttin Kundalinī selbst gespeist wird, erlangt nach Aussage des Textes Mantra-Siddhi und Erkenntnis-Siddhi.

Vers 11
So vollzogen, werde er zur Gestalt Brahmans, Śivas und Haris; Yoga-Siddhi und die acht Siddhis sollen ihm zuteilwerden.

Vers 12
Der Text behauptet weiter, selbst ein von Feinden gegebenes schweres Gift werde beim Essen augenblicklich zu Amṛta.

Vers 13
Eine durch Mantra gereinigte Substanz werde beim Essen zu Amṛta; als Beispiel wird das Kālakūṭa-Gift beim Quirlen des Ozeans genannt.

Vers 14
Śiva erklärt, er habe jenes Gift damals durch dieses Mantra sogleich verzehrt.

Vers 15
Kundalinī, die schlangenförmige höchste Kalā, wird hier als jene Kraft gedeutet, in deren schlangenförmiger Gestalt selbst das schreckliche Gift aufgenommen wird.

Vers 16
Damit, Geliebte, ist die Vorschrift über das Essen erklärt. Diese Lehre soll, so der Text, vor nicht Eingeweihten verborgen gehalten werden.

Vers 17
Die Göttin sprach: Höre, Herr, höchste Wonne und Wesen des höheren und niederen Kula; erkläre mir, wie das Homa-Kuṇḍa beschaffen ist.

Vers 18
Śiva sprach: Außerhalb des Maṇipūra liegt der schöne Nabel-Lotus, achtblättrig und kreisförmig; in seiner Mitte befindet sich das besondere Opferfeuerbecken.

Vers 19
Dieses Kuṇḍa wird je nach Form als viereckig und anders gestaltet gedacht und mit Kāmarūpa verbunden; der Text ordnet die Ausführung entsprechend seiner historischen Ritualordnung zu.

Vers 20
Für die zweite soziale Gruppe nennt der Text eine runde Form, für die Vaiśya-Gruppe einen Halbmond.

Vers 21
Für die vierte Gruppe nennt er ein dreieckiges Homa-Kuṇḍa. Zugleich wird das innere Kuṇḍa mit drei subtilen Kanälen ausgestattet.

Vers 22
Die obere Bahn reicht zum Sahasrāra und trägt den höchsten Nektar; die mittlere wird im Nabel-Lotus und Mūlādhāra verortet.

Vers 23
Die untere Bahn reicht in den Bereich der geschlechtlichen Vereinigung und wird als glückselig beschrieben. Dieses innere Homa-Kuṇḍa, so heißt es, sei in den Tantras ausgezeichnet.

Vers 24
Durch die Gnade dieses Homa soll man unmittelbar brahmanhaft werden; anschließend nennt der Text nach seiner historischen Kastenordnung unterschiedliche Zahlen von Opfergaben.

Vers 25
Für die Śūdra-Gruppe wird eine einzelne Opfergabe genannt; zugleich spricht der Text von vier Arten der Befreiung.

Vers 26
Er ordnet Mahāmokṣa der Brahmanen-Gruppe, Sāyujya den Kṣatriyas, Sārūpya den Vaiśyas und Sālokya den Śūdras zu – eine historische, hier nicht normativ übernommene Soziallehre.

Vers 27
Beim äußeren Homa wird das äußere Kuṇḍa entsprechend jener historischen Einteilung verschieden gestaltet.

Vers 28
Äußerer Homa soll Wunscherfüllung bewirken; beim Jñāna-Homa, dem Erkenntnisopfer, werde hingegen Befreiung erlangt.

Vers 29
Damit, Geliebte, habe ich die höchste Essenz der Tantras erklärt. Sie soll nach Aussage des Textes nicht vor Ungeeigneten verkündet werden.

Vers 30
Die Göttin sprach: In allen Tantras habe ich vom großen Verdienst des rituellen Alkoholgebrauchs gehört; die Unterschiede nach sozialen Gruppen wurden mir jedoch nicht erklärt – erläutere sie nun.

Vers 31
Śaṅkara antwortet in der Sprache seiner Zeit, der Brahmane sei Herr der Opfer; bei Sautrāmaṇī und im Kulācāra erwähnt er alle vier gesellschaftlichen Gruppen.

Vers 32
Er fährt fort: Wenn ein Brahmane, unter den vorausgesetzten rituellen Bedingungen, an diesem Trankritual teilnimmt …

Vers 33
… werde er sogleich Śiva-gestaltig – so lautet die emphatische Behauptung des Textes.

Vers 34
Wie Wasser in Wasser aufgeht, Feuer in Feuer, Raum nach dem Zerbrechen eines Gefäßes im Raum und Luft in Luft …

Vers 35
… ebenso, behauptet der Text, gehe der entsprechend Eingeweihte durch dieses Ritual in Brahman, im höchsten Selbst, auf.

Vers 36
Für andere Gruppen werden wiederum Sāyujya und weitere Befreiungsarten genannt; die beteiligte Frau wird im Ritual als Göttin betrachtet.

Vers 37
Wie Feuer im feinen Faden verborgen sei, so sei Śivā im Körper; Tapas, rituelle Ordnung und Verehrung werden hier miteinander verbunden.

Vers 38
Der Text behauptet, diese besondere Erkenntnis sei ohne das betreffende Kaula-Ritual nicht zugänglich, und schreibt es daher seinem spezifischen eingeweihten Kontext vor.

Vers 39
Nicht bloß Geburt, sondern Brahman-Erkenntnis, heißt es hier, mache im eigentlichen Sinn zum Brāhmaṇa.

Vers 40
Der Nektar der Götter wird mit Brahman verbunden; die weltliche Surā wird in diesem Ritual symbolisch als dessen Entsprechung gedeutet.

Vers 41
Drei Mantras zur Lösung der auf der Surā liegenden Flüche sollen rezitiert werden; dadurch werde sie im Ritual als brahmanhaft betrachtet.

Vers 42
Durch die rituelle Lösung des Fluches soll die Surā nach Aussage des Textes befreiungsfördernd werden.

Vers 43
Darum ordnet der Text sie dem entsprechend eingeweihten Brāhmaṇa zu und bezeichnet diesen als Vedakenner, Agnihotrin und Dīkṣita.

Vers 44
Kurz gesagt, der Text beschreibt ihn als mit den drei Guṇas beziehungsweise deren Verständnis verbunden.

Vers 45
Diesen als Befreiungsweg verstandenen esoterischen Brauch soll man nach Aussage des Textes geheim halten; öffentliche Preisgabe schade der Praxis.

Im dritten Paṭala werden Bhoga, Kundalinī und innerer Homa miteinander verbunden.

4. Paṭala – Nirmālya, Surā und Mahāśaṅkha

Vers 1
Caṇḍikā sprach: Von dir, aus Veda und Purāṇa habe ich gehört, dass durch Kāraṇa und durch Śivas Nirmālya große Befreiung erlangt werde.

Vers 2
Doch zugleich heißt es, dein Nirmālya und auch Kāraṇa seien nicht anzunehmen. Wie kannst du, Mahādeva, scheinbar widersprüchlich sprechen?

Vers 3
Śaṅkara sprach: Höre, Göttin; alles, wonach du fragst, werde ich dir aufmerksam erklären.

Vers 4
Der Jīva durchwandert, so die traditionelle Vorstellung, vierundachtzig Lakhs von Geburtsformen; danach wird er für Befreiung empfänglich.

Vers 5
Wenn inmitten dieses Kreislaufs große Erkenntnis aufleuchtet, wird Befreiung erlangt – was könnte dann noch weiter wandern?

Vers 6
Darum, sagt Śiva, wurde die Lehre geheim gehalten: Wer seine Entwicklung noch nicht vollendet hat oder stark von unheilsamen Tendenzen geprägt ist, gilt in dieser Logik noch nicht als für Befreiung beziehungsweise Himmel geeignet.

Vers 7
Deshalb wurde die Lehre verborgen: dem Nirmālya wird himmlischer Verdienst, der rituell verstandenen Surā Nirvāṇa zugeschrieben.

Vers 8
Selbst ein schwer belasteter Mensch, so behauptet der Text, könne durch den geheiligten Rest Śivas zur Śiva-Gestalt gelangen.

Vers 9
Befreiung entsteht durch Erkenntnis; Kastenzugehörigkeit ist dafür letztlich nicht entscheidend.

Vers 10
Für alle sozialen Gruppen, o Göttin, liegt Nirvāṇa in Erkenntnis; gerade deshalb habe ich diese Lehre verborgen.

Vers 11
Die verhüllenden oder scheinbar widersprüchlichen Aussagen dienen nach dieser Erklärung dem Schutz des Geheimnisses; sie seien nicht einfach falsch zu verstehen.

Vers 12
Für Nirvāṇa wird hier der rituell verstandenen Surā eine zentrale Rolle zugeschrieben; dies ist eine spezifische kaulische Aussage des Textes, keine allgemeine Empfehlung.

Vers 13
Caṇḍikā sprach: Man sagt, Erkenntnis an der Gaṅgā führe zur Befreiung, ebenso der Tod dort. Wie kann Kāraṇa noch höher als die Gaṅgā sein?

Vers 14
Śaṅkara sprach: Die Surā-Göttin wird hier als von vollkommenem Brahman erfüllt betrachtet; die heilige Gaṅgā wird symbolisch nur als ein Sechzehntel ihrer Macht bezeichnet.

Vers 15
Auch Tulasī wird als ein Teil jener heiligen Kraft gedeutet; zugleich mahnt der Text, dass ein nach Befreiung Strebender heilige Orte nicht geringschätzen solle.

Vers 16
Wie die Mahāśaṅkha-Mālā innerhalb der Gebetsketten als befreiungsfördernd gilt, so wird Kāraṇa als ständig Befreiung spendend beschrieben.

Vers 17
Ohne Mahāśaṅkha, so lautet die ritualistische Behauptung, erlange ein Mantra keine Siddhi.

Vers 18
Die Mahāśaṅkha-Mālā wird als unmittelbar brahmanhaft bezeichnet; bestimmte Berührungen mit anderen heiligen Trägern werden im Text aufgrund eigener Ritualregeln untersagt.

Vers 19
Gaṅgā-Wasser ist heilig, Kāraṇa wird hier als noch tieferer ritueller Grund verstanden; durch dessen Berührung soll die Mālā gereinigt werden.

Vers 20
Caṇḍikā fragt: Warum soll eine Mālā durch Berührung mit der Gaṅgā ihre besondere Qualität verlieren? Das ist mein Zweifel.

Vers 21
Śaṅkara antwortet: Kāraṇa wird für alle Gruppen als befreiungsfördernd, Gaṅgā-Wasser dagegen besonders als himmlischen Verdienst hervorbringend beschrieben.

Vers 22
In Kāraṇa wohne Mahākālī, die höchste Kalā; in der rituellen Surā die Mahāvidyā – so deutet der Text ihre sakrale Funktion.

Vers 23
In der Mahāśaṅkha-Mālā wohnt nach dieser Symbolik die fünfziglautige Mahāvidyā beständig.

Vers 24
Durch bloße Berührung der Gaṅgā geht etwas in die Gaṅgā ein – der Text vergleicht dies mit Feuer, das einen berührten Stoff ergreift.

Vers 25
Daher, so seine rituelle Logik, werde Mahāśaṅkha durch Gaṅgā-Berührung in deren Sphäre aufgenommen und verliere seine besondere Eigenqualität.

Vers 26
Dasselbe Prinzip wird auf Śilā, Yantra, Tulasī und ähnliche heilige Träger bezogen.

Vers 27
Wer mit einer Mahāśaṅkha-Mālā Japa vollzieht, dem schreibt der Text die acht Siddhis und eine Identifikation mit Śambhu zu; wer die Gaṅgā schon auf dem Haupt trägt, brauche kein zusätzliches Bad.

Vers 28
Der Text zählt anschließend große Tīrthas wie Gaṇḍakī, Badarikā und den Zusammenfluss von Gaṅgā und Meer auf.

Vers 29
Wer Hingabe an die Mahāśaṅkha-Mālā hat, soll nach Aussage des Textes schon durch deren Anblick die Frucht aller Tīrtha-Bäder erlangen.

Vers 30
Damit, Geliebte, ist diese äußerst seltene Lehre erklärt; sie soll nach traditioneller Vorschrift selbst unter äußerstem Druck nicht vor Ungeeigneten offengelegt werden.

5. Paṭala – Pārada-Bhasma und tantrische Alchemie

Vers 1
Caṇḍikā sprach: Durch welches Verfahren wird Pārada zu Bhasma verarbeitet, o Śaṅkara? Wenn du mir gnädig bist, möchte ich dies hören.

Vers 2
Śaṅkara sprach: Bei der Herstellung von Pārada-Bhasma gibt es viele Hindernisse; deshalb soll zuerst eine Śānti-Handlung vollzogen werden.

Vers 3
Nach der beschriebenen Ordnung wähle man den Ritualausführenden und verehre sechzehn aus Erde gefertigte Liṅgas.

Vers 4
Sie sollen mit den sechzehn Upacāras nach der im Toḍala gelehrten Weise verehrt werden; als geeignete Gabe wird Madhuparka dargebracht.

Vers 5
Man bade den Herrn mit Pañcāmṛta und reinem Wasser und bringe passende Gewänder dar.

Vers 6
Der Text nennt ferner einen vier Finger breiten silbernen Sitz und angemessenen Schmuck als Opfergaben.

Vers 7
Auch der sechsgliedrige Räucherstoff soll wiederholt dargebracht werden.

Vers 8
Man bringe eine mit Ghee gespeiste Lampe zum Heil dar sowie verschiedene schöne Speisen und Früchte.

Vers 9
Milchreis mit Zucker und außerdem Wasser mit Vijayā werden als weitere Gaben genannt.

Vers 10
Der beste Sādhaka soll das sechssilbige Mahāmantra in der angegebenen hohen Zahl rezitieren; dadurch werde Siddhi erlangt.

Vers 11
Alternativ soll die Reichtum spendende Göttin Dhanadā sorgfältig mit sechzehn Upacāras verehrt werden.

Vers 12
Ein Zehntel der Japa-Zahl soll, nach der Ritualregel des Textes, als Homa dargebracht werden.

Vers 13
Wer zum Homa nicht fähig ist, soll die doppelte Japa-Zahl vollziehen; wenn die Göttin zufrieden ist, heißt es, was könnte dann unerreichbar sein?

Vers 14
Der Text preist die daraus erwartete Fülle wie den täglich spendenden Kubera und stellt die Bhasma-Herstellung als geringere Schwierigkeit dar.

Vers 15
Dem Guru soll nach den eigenen Möglichkeiten Dakṣiṇā gegeben werden; dadurch gelte der Mantrin als für die Praxis vorbereitet.

Vers 16
Caṇḍikā fragt nun nach dem konkreten Verfahren, durch das die Substanz tatsächlich zu Bhasma werden soll.

Vers 17
Śaṅkara weist an, Pārada auf einen Stein zu legen und darüber das neunlautige Mantra zu rezitieren.

Vers 18
Der führende Sādhaka soll die vorgeschriebene große Zahl von Rezitationen vollziehen und die Substanz in ein rötliches, mit dem sogenannten Svayambhū-Puṣpa verbundenes Tuch geben.

Vers 19
Dann wird das Pārada in zwei Tongefäße eingeschlossen und sorgfältig mit einem Faden gebunden.

Vers 20
Der Text beschreibt weitere Beschichtungs- und Trocknungsschritte mit rituell benannten Flüssigkeiten und Getreide.

Vers 21
Nach erneutem Beschichten soll das Gefäß erhitzt werden; bestimmte Nächte werden ausdrücklich ausgeschlossen.

Vers 22
Als Alternative wird Pārada in einem Tongefäß mit Pflanzensäften gereinigt.

Vers 23
Auch ein weiterer Pflanzensaft wird zur Reinigung genannt; daraus soll eine fest gebundene Kugel entstehen.

Vers 24
Es folgen Datura, schwarze Tulasī und Ghṛtakumārī als weitere in der alchemistischen Rezeptur genannte Stoffe.

Vers 25
Durch diese Bhasma-Behandlung soll nach Behauptung des Textes Gold entstehen, kraft der Gnade Dhanadās.

Vers 26
Ohne die vorausgehende Pūjā werde die Substanz dagegen missfarbig.

Vers 27
Caṇḍikā fragt nach der Bedeutung von Svayambhū-, Kuṇḍa-, Gola-, Svapuṣpa-, Vajra- und Sarvakālodbhava-Puṣpa.

Vers 28
Śaṅkara bezeichnet das erste Menstruationsblut eines unverheirateten Mädchens in dieser historischen Ritualterminologie als Svayambhū.

Vers 29
Eine weitere, an eine bestimmte Beziehungssituation gebundene Körperflüssigkeit wird als Kuṇḍa-Puṣpa bezeichnet und mit magischer Wirksamkeit verbunden.

Vers 30
Eine andere, ebenfalls durch die soziale Situation der Frau definierte Körperflüssigkeit nennt der Text Gola-Puṣpa und schreibt ihr Beherrschungswirkung zu.

Vers 31
Das erste Menstruationsblut einer verheirateten jungen Frau wird als Svapuṣpa bezeichnet und mit Mohana-Wirkung verbunden.

Vers 32
Eine durch geschlechtliche Vereinigung entstandene Blutung wird in dieser Terminologie Vajra-Puṣpa genannt.

Vers 33
Die regelmäßig auftretende Menstruation bezeichnet der Text als Sarvakālodbhava-Puṣpa.

Vers 34
Danach kehrt der Text zur alchemistischen Behandlung zurück und beschreibt eine längere Erhitzung sowie das anschließende Aufbewahren der Substanz in einem goldenen Gefäß.

Vers 35
Über dieser Substanz soll das Prāsāda genannte Mahāmantra rezitiert werden; dadurch werde der Mantrin siddha.

Vers 36
Nach einer großen Zahl von Rezitationen soll ein irdenes Śivaliṅga verehrt werden.

Vers 37
Dann folgt eine Prüfung: Eine abgemessene Menge reinen Kupfers wird in einem Tongefäß erhitzt.

Vers 38
In das geschmolzene Kupfer wird eine guñjāgroße Menge der behandelten Substanz gegeben; der Text behauptet, dadurch werde es augenblicklich zu Gold.

Vers 39
Bei Einnahme einer guñjāgroßen Menge verspricht der Text Heilung von Krankheiten, Schönheit, Mantra-Siddhi und Langlebigkeit. Diese historischen Wirkungsbehauptungen sind medizinisch nicht belegt.

Vers 40
Weiter behauptet der Text außergewöhnliche sexuelle Potenz und Zunahme des Tejas.

Vers 41
Sein Reichtum, heißt es, lasse selbst Kubera gering erscheinen.

Vers 42
Im Gesang werde er wie Tumburu, im Geben wie Indra, als Yogi wie Maheśa und in Unbezwingbarkeit wie Nirṛti.

Vers 43
Er werde sehr stark, kraftvoll, mutig, rein, klar und dem Wohl aller Wesen zugewandt; kurz, er gleiche dem Herrn der Gaṇas.

6. Paṭala – Cāmuṇḍā, Grahaṇa und Caṇḍī-Pāṭha

Vers 1
Caṇḍikā sprach: Sage mir, allwissender Īśāna, bester Kenner aller Tattvas, was bei schwerer Krankheit, großem Leid und drückender Armut zu tun sei.

Vers 2
Was hilft bei vielerlei Krankheiten und Bedrängnissen, beim Verlust eines Reiches, bei Furcht vor Herrschern oder Gefangenschaft?

Vers 3
Und was bei Strafe durch die Obrigkeit oder bei als Graha-Einfluss gedeuteter Bedrängnis? Durch welches Mittel, Herr, wird man davon frei?

Vers 4
Śaṅkara sprach: Höre, Schöngegliederte; alles, wonach du fragst, werde ich dir aufmerksam erklären.

Vers 5
Die ursprüngliche höchste Vidyā ist Cāmuṇḍā, die höchste Kālikā; der Text fragt rhetorisch, was durch ihre Anwendung auf Erden nicht gelingen könne.

Vers 6
Caṇḍikā fragt: Rāhu gilt überall als verunreinigend; warum wird die Berührung von Sonne durch Rāhu dennoch als heilige Zeit betrachtet?

Vers 7
Und wie verhält es sich beim Mond? Dies ist mein Zweifel; erkläre ihn und danach die weitere Lehre.

Vers 8
Śaṅkara sprach: Höre die höchste Deutung des Grahaṇa. Es wird dreifach verstanden und mit Mond, Sonne und Feuer verbunden.

Vers 9
Im Stirnbereich der Śakti wird Feuer gedacht, im linken Auge der Mond und im rechten Auge die Sonne.

Vers 10
Wenn Śambhu und Śakti sich vereinigen, deutet der Text dies innerlich als Grahaṇa – als Verbindung Śivas mit Śakti.

Vers 11
Die Berührung des linken Auges gilt symbolisch als Mondfinsternis, die des rechten als Sonnenfinsternis.

Vers 12
Die Berührung der Stirn gilt als Feuerfinsternis; das Feuer wird dabei mit Śivas schöpferischer Kraft verbunden.

Vers 13
Rāhu wird hier symbolisch mit Śiva, die dreifache Kraft mit Śakti identifiziert; ihre Vereinigung heißt Grahaṇa.

Vers 14
Die Vereinigung von Śiva und Śakti macht diese Zeit in der tantrischen Deutung brahmanhaft; deshalb solle man nicht gewöhnlich astrologisch rechnen.

Vers 15
Nur wenn eine besondere Verbindung von Tithi und Nakṣatra berücksichtigt werden soll, wird nach dieser Ritualregel zusätzlich astrologisch gerechnet.

Vers 16
Monat, Monatshälfte und Tithi sollen in der höchsten Grahaṇa-Praxis nicht eigens ausgesprochen werden.

Vers 17
Schon beim Anblick solle man Japa üben; diese Zeit wird als besonders kraftvoll bezeichnet und soll Siddhi fördern.

Vers 18
Was in dieser Zeit getan wird, schreibt der Text mit der typischen Hyperbel als unendlich fruchtbar aus.

Vers 19
Dieses sehr geheime Prinzip wurde aus Zuneigung offenbart und soll nach traditioneller Vorschrift nicht vor Ungeeigneten verkündet werden.

Vers 20
Selbst Brahmā und Mādhava kennen dieses Tattva nur mit Sorgfalt; es soll so sorgfältig gehütet werden wie der intimste eigene Bereich.

Vers 21
Caṇḍikā fragt nach dem Mahāmantra Cāmuṇḍās und nach der Weise ihrer Verehrung.

Vers 22
Śaṅkara verheißt ein höchstes Cāmuṇḍā-Mantra, dessen Erkenntnis nach dem Text die Wiedergeburt beende.

Vers 23
Die höchste Vidyā Cāmuṇḍā-Kālikā wird als dreisilbig bezeichnet.

Vers 24
Sie soll sieben Tage lang mit sechzehn Upacāras verehrt werden; am Ende der Pūjā wird eine große festgelegte Japa-Zahl genannt.

Vers 25
Nachts soll die Göttin mit den Pañcatattvas verehrt und das Mantra zusammen mit Kula-Śakti rezitiert werden.

Vers 26
Für das Yantra soll ein geräumiger geeigneter Pīṭha vorbereitet und Madhuparka als Gabe dargebracht werden.

Vers 27
Für die verkörperte Śakti beziehungsweise die junge Frau des Rituals werden passende Gewänder als Gabe vorgeschrieben.

Vers 28
Auch Schmuck und verschiedenartige Speisen werden entsprechend dargebracht.

Vers 29
Der Text nennt fleischhaltige Speisen, süßen Reis und anschließend Bali als Bestandteile seiner historischen Ritualordnung.

Vers 30
Nach Vollendung der Glieder des Rituals soll der Bali dargebracht werden.

Vers 31
Dadurch verspreche der Text Mahā-Siddhi; wer Reichtum sucht, erlange Reichtum, wer einen Sohn sucht, einen Sohn.

Vers 32
In Streit und vor dem Herrscher werde Sieg erlangt; der Verehrer werde wie ein Sohn der Göttin siegreich.

Vers 33
Auch Befreiung von schweren Krankheiten und Erfüllung von Wünschen werden als traditionelle Früchte genannt.

Vers 34
Selbst aus Gefangenschaft, heißt es, werde man befreit. Śiva nennt diese Anwendung eine höchst seltene Essenz.

Vers 35
Aus großer Zuneigung sei sie der Göttin offenbart worden; als Alternative empfiehlt der Text die Rezitation der ewigen Caṇḍī.

Vers 36
Caṇḍikā soll mit duftenden Blumen, Räucherwerk, Licht, Duftstoffen und Speisen verehrt werden.

Vers 37
Der Text schreibt hierfür außerdem die Pañcatattva-Verehrung vor.

Vers 38
Zu Beginn werden Ṛṣi und andere Zuordnungen rezitiert; die Pañcatattvas sollen nach der überlieferten Rituallehre gereinigt werden.

Vers 39
Mit dem Arghya-Wasser besprengt man anschließend die Ritualgegenstände und verehrt die Pīṭha-Gottheit.

Vers 40
Nach Praṇava und Māyā-Bīja werden Prabhā, Māyā, Jayā, Sūkṣmā, Viśuddhā und Nandinī angerufen.

Vers 41
Auch Suprabhā, Vijayā und die siddhigebende Kraft werden verehrt; daran schließt eine Schutzformel mit Huṃ und Phaṭ an.

Vers 42
Mit einer Namaḥ-Formel wird der Sitz verehrt; nach der Guru-Reihe folgt erneute Meditation.

Vers 43
Dann werden Āvāhana, Mudrā, Jīva-Nyāsa, Ṣaḍaṅga-Pūjā und die Verehrung des göttlichen Gefolges vollzogen.

Vers 44
Śaṅkhanidhi, Padmanidhi, die Mütter beginnend mit Brāhmī, Indra und die übrigen Hüter samt ihren Waffen werden verehrt.

Vers 45
Mit Praṇava und Namaḥ werden diese verehrt; dann wird die Göttin erneut nach der Pañcatattva-Ordnung angebetet.

Vers 46
Guru, Mantra und Iṣṭa-Devatā werden als Einheit meditiert; anschließend rezitiert man das Mūla-Mantra hundertmal.

Vers 47
Nach Prāṇāyāma werden die rituellen Substanzen herbeigeholt, der Göttin dargebracht und nach der traditionellen Ordnung konsumiert; zugleich wird Caṇḍī rezitiert.

Vers 48
Der Text beschreibt weitere Wiederholungen von Rezitation und rituellem Trinken innerhalb dieser spezifischen Kaula-Praxis.

Vers 49
Am Ende wird das Mantra in umgekehrter Folge hundertmal rezitiert; als besonderes Glück gilt die Begegnung mit Śakti.

Vers 50
Dann, heißt es, könne man alle Siddhis als in der Hand liegend erkennen; in dieser Weise soll der Pāṭha vollzogen werden.

Vers 51
Die Größe dieses Pāṭha sei unaussprechlich; selbst mit hundert Mündern könne man sie nicht vollständig schildern.

Vers 52
Selbst Śiva mit fünf Gesichtern könne sie nicht erschöpfend beschreiben; schon eine einzige Rezitation wird überaus hoch gepriesen.

Vers 53
Der Text verspricht überall Śānti; bliebe sie aus, so erklärt Śiva emphatisch, wäre sein Wort falsch.

Vers 54
Zunächst wird mit sechzehn Upacāras, dann in einer zweiten Phase mit den Pañcatattvas verehrt.

Vers 55
Die Frucht einer einzigen vollständigen Rezitation, heißt es, übertreffe selbst ein Sechzehntel der Frucht tausendfacher Wiederholung.

Vers 56
Nun wird die Meditation über die Göttin gelehrt, damit man vor der Rezitation ihre Gestalt vergegenwärtigt.

Vers 57
Om. Möge jene Caṇḍī mich schützen, die Madhu und Kaiṭabha vernichtet, Mahiṣa bezwingt, Dhūmralocana sowie Caṇḍa und Muṇḍa zerstört, Raktabīja verschlingt, Śumbha und Niśumbha besiegt und als höchste Siddhi-Lakṣmī mit neun Koṭis von Gestalten erscheint.

Vers 58
Dies ist die Dhyāna-Form Caṇḍikās; höre sie, o von den Vīras Verehrte.

Vers 59
Nun folgt das in den drei Welten seltene Mantra: nach dem vedischen Anfang werden Vāgbhava-, Māyā- und Kāma-Bīja genannt.

Vers 60
Weitere Bīja-Elemente und Namaḥ bilden das neunlautige Mahāmantra; zu Beginn soll es hundertmal rezitiert werden.

Vers 61
Am Ende der Rezitation wird das Mahāmantra in umgekehrter Reihenfolge hundertmal gesprochen; anschließend folgen Ṛṣi- und Chandas-Angaben.

Vers 62
Als Devatās werden Mahākālī, Mahālakṣmī und Mahāsarasvatī verstanden; Aiṃ, Hrīṃ und Klīṃ werden als Bījas, Kṣrauṃ als Śakti genannt, mit dem jeweiligen persönlichen Saṅkalpa als Viniyoga.

Vers 63
Mit Praṇava wird Ṣaḍaṅga-Nyāsa vollzogen. Damit ist die im Text gelehrte Form des Caṇḍī-Pāṭha erklärt.

Vers 64
Die Rezitation soll sich genau auf den festgelegten Textabschnitt von „Sāvarṇiḥ sūrya…“ bis „Sāvarṇir bhavitā manuḥ“ erstrecken, ohne Hinzufügung oder Auslassung.

Vers 65
Diese Rezitation soll dreimal erfolgen und drei Tage lang geübt werden.

Vers 66
Sie wird in der Quelle bei schwerer Krankheit, großem Leid, Bedrängnis durch Herrscher, Krankheiten, Verlust und Angst empfohlen.

Vers 67
Auch bei Graha-Bedrängnis und schweren Verfehlungen verspricht der Text Befreiung durch diese Rezitation.

Vers 68
Kurz gesagt, sie soll umfassenden Frieden schenken und von Furcht und Zweifel befreien.

Vers 69
Wenn die erwartete Siddhi nicht eintritt, soll die Praxis nach Aussage des Textes wiederholt werden.

7. Paṭala – Tripurā, Śrīvidyā und die weibliche Guru-Gestalt

Vers 1
Śiva sprach: Nun werde ich das höchste Tripurā-Mantra lehren; allein durch seine Erkenntnis, so heißt es, gebe es keine Wiedergeburt mehr.

Vers 2
Tripurā wird dreifach verstanden: früher wurde Bālā gelehrt, ebenso Bhairavī im Nityā-Tantra; nun höre mit Aufmerksamkeit von Sundarī.

Vers 3
Die Göttin sprach: Das Mahāmantra habe ich im Vāmakeśvara-Yāmala gehört; lehre mir nun die morgendlichen Pflichten und die Reihenfolge der Verehrung.

Vers 4
Der Mantrakenner soll morgens aufstehen, im Sahasrāra den eigenen Guru meditieren und ihn nach der zuvor gelehrten Dhyāna-Weise sorgfältig verehren.

Vers 5
Die Meditation über den Śrī-Guru ist auch im Guptasādhana-Tantra gelehrt; nun höre das von mir früher verkündete Mantra.

Vers 6
Es folgt die in der Edition überlieferte Mantra-Sequenz für Ānanda-Bhairava, die mit der Lautgruppe „hasakhaphre“ verbunden wird.

Vers 7
Danach wird das Mantra seiner Śakti genannt; Hsauḥ erscheint als weiterer Bīja. Diese Formeln beziehen sich auf Guru und Śakti.

Vers 8
Der Name des Gurus wird mit Ānandanātha verbunden; nach den Vāgbhava- und weiteren Bījas wird der individuelle Guru-Name eingesetzt.

Vers 9
Mit der Formel „Śrī-Pādukāṃ pūjayāmi namaḥ“ wird die Guru-Pādukā verehrt; weitere Bījas beziehen Śambhus Gemahlin und die Viṣṇu-Śakti ein.

Vers 10
Nach dem Bhūta-Bīja wird die entsprechende Identifikation ausgesprochen: „Ich bringe dies als von jener Wirklichkeit erfüllt dar.“ So beschreibt der Text die Pūjā.

Vers 11
Anschließend wird das achtlautige Mantra einhundertachtmal rezitiert; nach Darbringung des Japa-Ertrags verneigt man sich mit gefalteten Händen.

Vers 12
Die Göttin sprach: Ich möchte nun Lobpreisung und Kavaca hören. Das Stotra und Kavaca des männlichen Gurus hast du früher bereits gelehrt.

Vers 13
Jetzt lehre mir Stotra und Kavaca des weiblichen Gurus, deren Erkenntnis nach Aussage des Textes die Wiedergeburt beendet.

Vers 14
Śiva sprach: Höre das höchst geheime Stotra; schon sein Hören soll den Menschen aus dem Saṃsāra lösen.

Vers 15
Verehrung dir, Herrin der Götter, von Hara verehrte Göttin; dir, die du die Gestalt der Brahmavidyā bist, sei immer wieder Verehrung.

Vers 16
Dir sei Verehrung, die du dem von der Finsternis der Unwissenheit Geblendeten mit dem Salbstab der Erkenntnis die Augen öffnest.

Vers 17
Dir sei Verehrung, höchste Mutter und Retterin über die Bindung des Werdens hinaus, ewige Spenderin von Erkenntnis und Befreiung.

Vers 18
Dir sei Verehrung, die du an der linken Seite Śrīnāthas weilst, von den Göttern verehrt wirst und beständig höhere Erkenntnis schenkst.

Vers 19
Dir sei Verehrung, die du im großen Lotus des Sahasrāra als Gestalt ewiger Glückseligkeit weilst und große Befreiung schenkst.

Vers 20
Dir sei Verehrung, die du die Gestalt Brahmās und Viṣṇus, des großen Rudra und zugleich der drei Guṇas bist.

Vers 21
Dir sei Verehrung, die du deinen eigenen Herrn umarmst und mit ihm in untrennbarer Einheit verbunden bist.

Vers 22
Dir sei Verehrung, die du Brahmā-, Viṣṇu- und Śiva-Wirklichkeit umfassst, Jīvanmukti schenkst und Erkenntnis wie verwirklichtes Wissen verleihst.

Vers 23
Wer dieses Stotra mit Hingabe rezitiert, soll beständig Siddhi erlangen – so versichert der Text nachdrücklich.

Vers 24
Wer es morgens nach der Guru-Pūjā rezitiert, gilt als gesegnet und wird auf Erden mit einem Sohn der Göttin verglichen.

Vers 25
Śiva sprach: Das Stotra ist beendet; höre nun aufmerksam das Kavaca. Allein durch sein Hören soll man Gleichheit mit dem Herrn der Rede erlangen.

Vers 26
Als Ṛṣi dieses Kavaca des weiblichen Gurus gilt Sadāśiva; die entsprechende Göttin ist die Devatā und soll die vier Lebensziele schenken.

Vers 27
Klīṃ soll Haupt, Stirn und Augen schützen und den ganzen Körper bewahren.

Vers 28
Śrīṃ soll die Schulterregion, das Vāgbhava-Bīja beide Arme schützen.

Vers 29
Ha wird dem rechten Arm, Kṣa der linken Hand, weitere Buchstaben den unteren Bereichen und La dem Herzen als Schutz zugeordnet.

Vers 30
Ra soll Rücken und rechte Seite, Jūṃ die linke Seite und Sa die Wirbelsäulenregion schützen.

Vers 31
Ma soll die Finger, La die Nägel, Va die Hüften und Ra beide Knie schützen.

Vers 32
Ein weiterer Bīja-Laut schützt beide Füße; Hsauḥ soll den ganzen Körper, Geschlechtsorgan, Körperhaare und Haupthaar bewahren.

Vers 33
Aiṃ schützt den Osten, Hrīṃ den Süden, Śrīṃ den Westen und ein Bhūta-Bīja den Norden.

Vers 34
Śrīṃ wird dem Südosten, eine weitere Guru-Formel dem Südwesten zugeordnet; Devyambā soll den Nordwesten schützen, ebenso Śambhus heilige Pādukā.

Vers 35
Damit, Geliebte, ist dieses als höchst wunderbar bezeichnete Kavaca erklärt.

Vers 36
Wer nach dem Guru-Mantra das Kavaca rezitiert, gilt nach Aussage des Textes als siddha und als unmittelbar Śiva-gleich.

Vers 37
Wer dieses mantrageformte Kavaca während der Pūjā rezitiert, soll die Frucht der Pūjā erlangen.

Vers 38
Wer es zu den drei Sandhyās rezitiert, wird nach der Verheißung des Textes siddha.

Vers 39
Wird es auf Birkenrinde geschrieben, als Amulett in Gold gefasst und getragen, sollen Gegner schon durch den Anblick ihre Wirkung verlieren.

Vers 40
Im Streit, im Kampf und in der Versammlung verheißt der Text Sieg und vergleicht den Träger mit einer unbezwingbaren göttlichen Macht.

Vers 41
Wer die weibliche Guru-Gestalt im Sahasrāra meditiert und das Kavaca dreimal täglich rezitiert, strebe nach dem Nirvāṇa-Zustand.

Vers 42
Dieses Kavaca heißt Samasta-Maṅgala, „alles Heil“. Es soll nicht wahllos weitergegeben oder öffentlich gemacht werden.

Vers 43
Es soll einem friedvollen, geeigneten Schüler gegeben werden; vor Unhingebung soll es verborgen bleiben, selbst innerhalb der Familie.

Vers 44
Wer die entsprechenden Mahāvidyā-Praktiken ohne Kenntnis dieses Kavaca vollzieht, soll nach der strengen Warnung des Textes ihre Frucht nicht erlangen.

Vers 45
Śiva fragt: Das Kavaca ist beendet – was möchtest du noch hören? Aus Zuneigung zu dir habe ich nichts absichtlich verborgen.

Vers 46
Nach dem Kūrcca-Bīja und dem Prāṇa-Mantra wird durch eine Atemlenkung die Bewegung der Kundalinī im inneren Chakra vollzogen.

Vers 47
Nach einhundertacht Wiederholungen des Mūla-Mantras verneigt man sich, vollzieht das Bad und danach die zuvor gelehrte Sandhyā.

Vers 48
Die Göttin fragt nach der richtigen Sandhyā-Meditation und nach den Besonderheiten der Śrīvidyā.

Vers 49
Śiva antwortet: Sundarī soll dreifach als Bīja-Gestalt meditiert werden – morgens in der Vāgbhava-Form, mittags in der Madana-Form.

Vers 50
Abends wird sie als Śakti-Form meditiert; bei der Pūjā erscheint die große Göttin jeweils entsprechend der Dhyāna-Form.

Vers 51
Das Śakti-Bīja wird mit goldenem Leuchten und die Göttin zugleich mit roter Erscheinung verbunden.

Vers 52
Morgens soll sie weiß leuchten, mittags dunkelblau erscheinen und abends rot.

Vers 53
Nach dieser Meditation vollzieht der Kundige die Sandhyā, verehrt anschließend Śiva und dann die höchste Göttin.

Vers 54
Danach wird Tripurā, die Befreiung schenkende höchste Vidyā und Mahāvidyā, verehrt.

Vers 55
Der Text erklärt, Tripurā nehme die Pūjā nicht ohne vorausgehende Verehrung ihres Herrn an; deshalb soll zuerst das Liṅga verehrt werden.

Vers 56
Zuerst wird der fünfgesichtige Śiva mit dem fünflautigen Mantra verehrt, danach Tripurā, die Befreiung spendende Göttin.

Vers 57
Die Göttin fragt: Auf welchem Träger soll Śambhu verehrt werden? Welche Früchte ergeben sich aus verschiedenen Ādhāras?

Vers 58
Śiva nennt Liṅgas aus Erde, Stein, Gold, Silber, Kupfer und Bronze als mögliche Verehrungsträger.

Vers 59
Auch Pārada, Gaṅgā-Material, Kristall, Smaragd, Eisen und besondere Bhasma-Liṅgas werden genannt.

Vers 60
Ferner nennt der Text Liṅgas aus Sand oder Kuhdung und verweist für die irdene Form auf die im Toḍala gelehrte Pūjā.

Vers 61
Śiva kündigt nun die besondere rituelle Saṃskāra-Behandlung solcher Liṅgas an.

Vers 62
Ein Silber- oder Gold-Liṅga wird in ein entsprechendes Gefäß gelegt und anschließend drei Tage in Milch aufbewahrt.

Vers 63
Mit dem Tryambaka-Mantra wird es behandelt; Kālarudra und Pārvatī werden mit sechzehn Upacāras verehrt.

Vers 64
Danach liegt das Liṅga drei Tage in Gaṅgā-Wasser und wird schließlich nach vedischer Vorschrift konsekriert.

Vers 65
Caṇḍikā fragt nach den Größenmaßen von Liṅgas aus Erde, Stein und anderen Stoffen.

Vers 66
Für ein irdenes Liṅga nennt der Text eine oder zwei Tolaka als Maß und warnt vor willkürlicher Abweichung.

Vers 67
Bei Stein und anderen dauerhaften Materialien gilt eine größere Form als verdienstvoll; die Größe könne vom Daumenmaß bis zu sehr großen Dimensionen reichen.

Vers 68
Der Text preist bei Liṅgas und Rudrākṣas größere Formen als besonders wirksam.

Vers 69
Durch Verehrung beziehungsweise Tragen werden vielerlei Früchte in Aussicht gestellt.

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

8. Paṭala – Pārada-Liṅga und seine Herstellung

Vers 1
Die Göttin sprach: Höre, Herr, höchste Wonne und Wesen des höheren wie niederen Kula. Außer dir erkenne ich keinen anderen, der mich schützen und belehren kann.

Vers 2
Das vollkommene Liṅga ist, o Maheśāna, der Same Śivas; ebenso wird im Stein das heilige Cakra als höchste Lakṣmī-Nārāyaṇa-Gestalt gesehen.

Vers 3
Vom Geheimnis des Pārada verstehe ich kaum einen Teil. Es gilt als Śiva-Bīja und Śiva-Gestalt; erkläre mir, wie daraus die Liṅga-Form entsteht.

Vers 4
Śiva antwortet: Wie mein lichtvolles Liṅga auf dem Kailāsa ist, so steht in Kāśī Viśveśvara als ein Teil derselben Wirklichkeit.

Vers 5
Das vollkommene Liṅga ist Śivas Bīja; ebenso gilt das Cakra im Stein als höchste Lakṣmī-Nārāyaṇa-Gestalt.

Vers 6
Pārada wird nicht bloß auf Lakṣmī-Nārāyaṇa reduziert; einzelne Laute seines Namens werden symbolisch mit Viṣṇu und Kālikā verbunden.

Vers 7
Pārada wird hier als eine Gestalt von Brahmā, Viṣṇu und Śiva zugleich gedeutet.

Vers 8
Wer ein Pārada-Liṅga verehrt, wird im Text mit dem unvergänglichen Śambhu identifiziert und als gesegnet, wissend und Tattvakenner gepriesen.

Vers 9
Er wird als Brahmankenner, reich und geehrt beschrieben und als Herr der Aṇimā und anderer Siddhis verherrlicht.

Vers 10
Der Text unterbricht die Lehre mit einer zeittypischen misogyne Bemerkung über Frauen und Geheimhaltung; Pārvatī wird zunächst zum Schweigen aufgefordert.

Vers 11
Pārvatī bittet dennoch um Unterweisung: Wenn du Erbarmen hast, lehre weiter; ohne dein Wort, wo wären Befreiung und rechter Weg?

Vers 12
Śiva erklärt Pārada zum Śiva-Bīja und warnt vor einer bestimmten mechanischen Behandlung; der Text verbindet sie mit Verlust von Vermögen, Nachkommenschaft, Gesundheit und sogar Leben.

Vers 13
Die Göttin erkennt diese Hindernisse an und bittet um eine Methode, sie zu vermeiden.

Vers 14
Śiva sagt: Weil bei der Herstellung eines Pārada-Liṅga viele Hindernisse auftreten, sollen zuerst Śānti und Svastyayana vollzogen werden.

Vers 15
Zwölf irdene Liṅgas sollen mit sechzehn Upacāras verehrt und mit den vorgeschriebenen reinen Materialien ausgestattet werden.

Vers 16
Dem Ritualausführenden werden passende Gewänder und Madhuparka dargebracht.

Vers 17
Nach Möglichkeit werden Schmuck und Bilva-Blätter zum Heil geopfert.

Vers 18
Nach der Toḍala-Vorschrift wird eine hohe Zahl von Japa vollzogen; zunächst soll das fünflautige Śiva-Mantra einhundertachtmal rezitiert werden.

Vers 19
Am Ende der Pūjā folgt das Prāsāda genannte Mahāmantra; der Ritualist wahrt Disziplin, nimmt Haviṣya-Nahrung und vollzieht Dakṣiṇā.

Vers 20
Der Text nennt weitere Speisevorschriften und Verbote, die zu diesem historischen Ritual gehören.

Vers 21
Auch für den Homa ist Dakṣiṇā vorgeschrieben; dadurch sollen Hindernisse fernbleiben.

Vers 22
Am folgenden Tag wird Pārada herbeigebracht und mit dem neunlautigen Mantra versehen.

Vers 23
Es folgt eine aus Bījas zusammengesetzte Mantraformel mit Vyoma-, Śiva-, Varga-, Bindu-, Vāyu- und Tryambaka-Elementen.

Vers 24
Dieses Mantra wird über den verwendeten Stoffen und einhundertachtmal über dem Pārada rezitiert.

Vers 25
Erst zusammen mit den genannten Stoffen soll das Pārada nach Darstellung des Textes gebunden beziehungsweise stabilisiert werden.

Vers 26
Am nächsten Tag wird ein Ritualausführender nach den zuvor genannten Voraussetzungen ausgewählt.

Vers 27
Als Ehrengaben werden goldener Ohrschmuck und ein viereckiges goldenes Halsstück genannt.

Vers 28
Auch Armreifen und Ringe werden als Gaben vorgeschrieben.

Vers 29
Weitere Kleidungsstücke werden dargebracht; anschließend meditiert man den Ritualausführenden in Śiva-Gestalt.

Vers 30
Nun beschreibt der Text die materielle Verarbeitung mit Stein und Pflanzensaft, bis eine breiartige Masse entsteht.

Vers 31
Wenn die Masse formbar ist, wird daraus das Liṅga gebildet und anschließend weiter gehärtet.

Vers 32
Der Text nennt hierzu rituell definierte Stoffe, Kohle und getrockneten Dung sowie vorsichtige Erwärmung.

Vers 33
Das geformte Liṅga wird weiter stabilisiert und in das vorbereitete Material eingebettet.

Vers 34
Es wird weiter erwärmt, bis es hart ist; ohne die verwendeten Stoffe, sagt der Text, werde es nur zu Asche. Diese historische Quecksilbertechnik ist nicht zur Nachahmung geeignet.

9. Paṭala – Weitere Pārada-Bhasma-Verfahren

Vers 1
Śiva sprach: Höre nun eine weitere Art der Bhasma-Herstellung, Geliebte. Zuerst wird wiederum ein geeigneter Ritualausführender gewählt.

Vers 2
Ihm werden goldener und mit Perlen geschmückter Ohrschmuck, Armreifen und Ringe dargebracht.

Vers 3
Für die Oberarme werden goldene Schmuckstücke und für den Hals ein schönes viereckiges Goldstück genannt.

Vers 4
Auch zwei schöne Gewänder und ein Turban beziehungsweise Kopfschmuck werden vorgeschrieben.

Vers 5
Nach dieser Auswahl soll der Ausführende als für das Werk geeignet und in Śiva-Gestalt, mit den drei Guṇas verbunden, meditiert werden.

Vers 6
Am nächsten Tag folgen Śānti und Svastyayana sowie die rituelle Vorbereitung mit Gold und Bilva-Blättern.

Vers 7
Zwölf irdene Liṅgas werden in großer Zahl und mit sechzehn Upacāras verehrt und mit Gewändern ausgestattet.

Vers 8
Der Höchste wird mit verschiedenem Schmuck verehrt; Madhuparka und weitere geeignete Gaben werden dargebracht.

Vers 9
Am Ende der Pūjā rezitiert der Kundige das Mantra einhundertachtmal.

Vers 10
Darauf folgen das sechssilbige Mahāmantra und das Prāsāda-Mantra in großer Zahl; ein Zehntel davon wird für den Homa vorgesehen.

Vers 11
Der Text beginnt nun die Beschreibung der Homa-Materialien und des Feuerbeckens.

Vers 12
Er nennt ein quadratisches Kuṇḍa mit bestimmten traditionellen Maßen.

Vers 13
Darüber wird ein weiteres Maß angegeben; außerdem werden ein goldener beziehungsweise ersatzweise kupferner Kalaśa genannt.

Vers 14
Einer dieser Kalaśas wird auf die Vedi gestellt und sorgfältig mit zwei Stoffbahnen umwickelt.

Vers 15
Der Homa wird mit Bilva-Blättern und den vorgeschriebenen süßen Substanzen vollzogen; daraus verspricht der Text Siddhi.

Vers 16
Danach ist Dakṣiṇā entsprechend den Möglichkeiten zu geben, bis hin zum Wert der verwendeten Stoffe oder dem Doppelten.

Vers 17
Opfer ohne Dakṣiṇā gelten im Text weder als siddhigebend noch als befreiend; deshalb wird die Gabe nach Vermögen betont.

Vers 18
Nun folgt eine historische alchemistisch-medizinische Anweisung, bei der eine abgemessene Menge Pārada eingenommen werden soll. Dies ist wegen Quecksilbertoxizität nicht sicher und darf nicht nachgeahmt werden.

Vers 19
Der Text verbindet dies mit weiterer Einnahme von Milch und anderen Substanzen.

Vers 20
Anschließend beschreibt er die Behandlung eines jungen Tieres beziehungsweise eines tierischen Präparats in einem verschlossenen Verfahren; die genaue technische Lesart ist editionskritisch.

Vers 21
Es folgt Japa des Helakī-Mantras und die Anlage einer großen Grube nach traditionellen Maßen.

Vers 22
Die Grube wird mit Dung gefüllt und der vorbereitete Gegenstand darin starker Hitze ausgesetzt.

Vers 23
Während des Brennens soll das Kuṇḍa nicht berührt werden; erst nach vollständigem Erkalten wird der Inhalt herausgenommen.

Vers 24
Dann wird das „alles erhellende“ Mantra einhundertachtmal rezitiert; der Text leitet zu einer weiteren Pārada-Prozedur über.

Vers 25
Eine abgemessene Menge Pārada wird in einem Kupfergefäß behandelt; zusätzlich wird eine bestimmte Menge Schwefel pulverisiert.

Vers 26
Die Substanz wird sorgfältig mit dem Pulver bedeckt und bei schwachem Feuer erhitzt.

Vers 27
Der Text empfiehlt anschließend die Einnahme einer sehr kleinen Menge des erhaltenen Stoffes; dies ist eine historische Angabe und medizinisch gefährlich.

Vers 28
Er behauptet, dadurch verschwänden selbst schwere Hautkrankheiten, und nennt warmes Wasser als Begleitgetränk sowie Speiseverbote. Diese Heilbehauptung ist nicht wissenschaftlich belegt.

Vers 29
Zugleich warnt der Text ausdrücklich: Ein Haushälter mit Kindern solle diese Praxis nicht durchführen; andernfalls drohten schon am ersten und zweiten Tag Verluste.

Vers 30
Für weitere Tage werden Verlust von Kraft, Haus und Gesundheit angekündigt – eine interne Warnung vor der Gefährlichkeit der Praxis.

Vers 31
Darum soll der Mantrin eine besondere Schutz- und Śānti-Handlung in vervielfachter Form ausführen.

10. Paṭala – Einheit von Guru, Mantra und Devatā – sowie Bali

Vers 1
Die Göttin sprach: Der Guru hat menschliche Gestalt, das Mantra besteht aus Lauten und die Gottheit erscheint gemäß der Meditation – wie kann zwischen diesen dreien Einheit bestehen?

Vers 2
Śiva sprach: Das Mahāmantra wird von den besten Sādhakas aus dem Mund des Gurus empfangen; aus einem einzigen schöpferischen Samen entsteht seine Gestalt.

Vers 3
Der Körper der Devatā entsteht aus dem Bīja; weitere Gestaltungen erscheinen entsprechend der Weisung des Gurus.

Vers 4
Durch die Meditation auf Guru, Mantra und Devatā entsteht Bhāva-Siddhi; deshalb wird ihre Einheit gelehrt.

Vers 5
Die Göttin fragt: Was sichtbar ist, kann in seiner Form meditiert werden; wie aber soll man über das Formlose meditieren?

Vers 6
Śiva antwortet: Das aus meinem Mund hervorgegangene Śabda-Brahman ist die Grundlage; durch den heiligen Laut wird auch das Gestaltlose zugänglich.

Vers 7
Durch reine Rezitation mit hingebungsvollem Geist werde die Gottheit unmittelbar gegenwärtig – so versichert der Text.

Vers 8
Die Göttin fragt nach der richtigen Formel für die historische Bali-Darbringung, durch die die Göttin zufriedengestellt werden soll.

Vers 9
Śiva unterscheidet in der Ritualsprache verschiedene Tierarten und den Gebrauch des Wortes paśu.

Vers 10
Der Text schreibt für bestimmte Bali-Rituale eine entsprechende Benennung vor und verbindet dies mit dem inneren Paśu-Bhāva des Ritualisten.

Vers 11
Bei nicht regelgemäßer Ausführung werde, so der Text, nur ein Zehntel der erwarteten Frucht erlangt.

Vers 12
Bestimmte Tier-Balis werden dem historischen Divya-Vīra-Kontext zugeordnet und mit Siddhi verbunden. Dies ist eine Beschreibung vormoderner Ritualpraxis, keine heutige Empfehlung.

Vers 13
Der Text erklärt Bali in seiner eigenen Ritualordnung für erforderlich, wenn jemand zu einer solchen Nitya-Pūjā befähigt sei.

Vers 14
Auch bei Mittellosigkeit wird Bali als entscheidend für Siddhi dargestellt; diese Aussage gehört zur spezifischen historischen Kulapraxis.

Vers 15
Mindestens einmal jährlich, heißt es, solle der entsprechende Bali vollzogen werden; andernfalls bleibe selbst langjährige Pūjā ohne die erwartete Siddhi.

Vers 16
Bali wird im Kali-Yuga als Mahāyajña bezeichnet, während Aśvamedha und ähnliche vedische Großopfer als nicht mehr zeitgemäß dargestellt werden.

Vers 17
Was als Rest des Yajña übrig bleibt, soll nach dieser Ritualordnung als geheiligte Speise verzehrt werden.

Vers 18
Wer den Opferrest isst, nimmt am Yajña teil; wer ihn aus Verblendung ablehnt, soll die Frucht des Opfers nicht erhalten.

Vers 19
Die Göttin fragt implizit, wie etwas, das verworfen werden sollte, der Mahādevī dargebracht werden könne; Śiva nennt das aus seinem Mund hervorgegangene Mahātantra Brahman-gestaltig.

Vers 20
Wer auch nur einen Buchstaben davon hört oder mit großer Hingabe einen Paṭala vernimmt, soll von allen Sünden gereinigt werden.

Vers 21
Wer alles als Śabda-Brahman erkennt, für den, fragt der Text rhetorisch, was könnten zusätzliche Meditation, Pūjā oder Tīrtha-Bäder noch hinzufügen?

Vers 22
Schon durch Hören soll Siddhi entstehen; die Frucht des Hörens der achtzehn Purāṇas wird zum Vergleich herangezogen.

Vers 23
Selbst die Frucht des Hörens der vier Veden samt ihren Gliedern erreiche nach der Lobpreisung nicht ein Sechzehntel der Frucht dieses Tantra.

Vers 24
Dieses Tantra wird als Brahman-gestaltig, als Essenz der Essenzen und als höher als das Höchste gepriesen.

11. Paṭala – Tempel-, Brunnen- und Yajñasūtra-Vorschriften

Vers 1
Caṇḍikā sprach: Wenn jemand der Göttin einen Tempel oder eine Halle weiht, lehre mir die Vorschrift und die Größe dieses Verdienstes.

Vers 2
Ebenso erkläre, Mahādeva, die Vorschriften und Verdienste für die Stiftung von Brunnen und ähnlichen Anlagen.

Vers 3
Śaṅkara sprach: Höre, Göttin, wie ein Tempel rituell übergeben wird. An seiner Westseite soll eine viereckige Vedi errichtet werden.

Vers 4
Diese wird sorgfältig mit Stoff umhüllt; fehlt Stoff, nennt der Text Gras als Ersatz.

Vers 5
Zwei Kalaśas werden aufgestellt und mit Leinen beziehungsweise feinem Stoff umwickelt.

Vers 6
Im nordöstlichen Kalaśa wird die Göttin, im südöstlichen Bereich Agni verehrt; die Iṣṭa-Devatā soll mit vierundsechzig Upacāras geehrt werden.

Vers 7
Falls dies nicht möglich ist, soll die Verehrung nach den tatsächlich verfügbaren Mitteln erfolgen.

Vers 8
Nach sorgfältiger Pūjā folgen Homa und die nach dem Āgama vorgeschriebene Feuerbereitung.

Vers 9
Der Homa wird mit Bilva-Blättern und den genannten süßen Substanzen vollzogen; der Text verlangt eine große Zahl von Opfergaben.

Vers 10
Bei der Saṅkalpa-Formel werden der gegenwärtige Zeitpunkt und der solare Monat genannt.

Vers 11
Tithi, Gotra und der eigene Name werden ausgesprochen, ebenso das gewünschte Ziel wie Dharma, Artha oder Kāma; danach folgt das Mūla-Mantra.

Vers 12
Nach der Formel an die Devatā wird dem Guru Dakṣiṇā gegeben und der Yajamāna mit dem Wasser der Kalaśas besprengt beziehungsweise gebadet.

Vers 13
Der Guru vollzieht anschließend Śānti. Der Text betont, dass zuerst der Guru für das Ritual ausgewählt und geehrt werden soll.

Vers 14
Als Gaben für den Guru werden goldener Ohrschmuck und ein viereckiges goldenes Halsstück genannt.

Vers 15
Dazu kommen Kopfbedeckung, Halskette und Schmuck für Arme und Handgelenke.

Vers 16
Auch ein Ring und feine Gewänder werden dargebracht; damit wird der Guru als für das Ritual eingesetzt betrachtet.

Vers 17
Der Kundige soll den Guru oder einen Guru-Sohn wählen; zusätzliche Funktionen, wie sie in anderen Ritualsystemen vorkommen, werden hier nicht als notwendig angesehen.

Vers 18
Insbesondere wird kein gesonderter Brahmā-Priester eingesetzt; allein der Guru steht im Mittelpunkt, und sein Diener wird in der Sprache des Textes mit Bhairava verbunden.

Vers 19
Der entsprechend befugte Ritualist vollzieht den Homa selbst in Übereinstimmung mit der Weisung des Gurus.

Vers 20
Mit Māyā-Bīja und der Formel an Ādhāra-Śakti wird die Vedi rituell konsekriert.

Vers 21
Die beiden Gefäße werden mit dem Mantra „bhūr asi …“ und weiteren Schutzformeln geweiht und ausgestattet.

Vers 22
Bei dieser tantrischen Stiftung soll, so betont der Text, nicht einfach eine beliebige vedische oder smārta Mantraordnung eingemischt werden; dieselbe Regel gilt für Brunnenstiftungen.

Vers 23
Im Übrigen entspricht das Verfahren der Tempelstiftung; bei Brunnen und ähnlichen Anlagen kommt die Aufstellung beziehungsweise Einsetzung eines Pfostens hinzu.

Vers 24
Der Pfosten erhält ein bestimmtes traditionelles Maß, wird in der Mitte eingesetzt und mit Mūla-Mantra sowie einer Feuer-Śakti-Formel verbunden.

Vers 25
Beim Einsetzen spricht der Ritualist die entsprechende Formel. Der Text verbietet an dieser Stelle ein bestimmtes Durchführen einer Kuh über die Anlage.

Vers 26
Eine solche Handlung würde nach seiner Ritualtheorie die Frucht vermindern; stattdessen werden Gold, Silber und Koralle als Dakṣiṇā genannt.

Vers 27
Nach dem Bad mit Kalaśa-Wasser vollzieht der Guru wiederum eine Śānti-Handlung.

Vers 28
Auf diese Weise sollen Brunnen, Zisternen und Teiche rituell gestiftet werden.

Vers 29
Auch längliche Wasserbecken, Puṣkariṇīs und andere Gewässer werden in gleicher Weise mit großer Hingabe der Mahādevī geweiht.

Vers 30
Der Text schreibt dieser Stiftung segensreiche Wirkung bis zur siebten Generation der väterlichen und mütterlichen Linie zu.

Vers 31
Der Stifter, so die Verheißung, wohne auf Kailāsa, werde göttlicher Natur und erlange Jīvanmukti.

Vers 32
Das Verdienst wird hyperbolisch höher als das von tausend Aśvamedhas und hundert Vājapeyas gepriesen.

Vers 33
Auch die Gabe einer Goldmenge vom Gewicht des Meru an einen vedagelehrten Brahmanen soll im Vergleich weit geringer sein.

Vers 34
Selbst die symbolische Gabe der ganzen Erde mit ihren sieben Kontinenten an einen Vedagelehrten wird als geringer als diese Stiftung dargestellt.

Vers 35
Dasselbe gilt, so der Text, im Vergleich zu allen vedisch anerkannten Gelübden und Gaben mit Dakṣiṇā.

Vers 36
Caṇḍikā fragt nun nach der Vorschrift des Yajñasūtra, dessen Tragen im Text mit hohem gesellschaftlichem Ansehen verbunden wird.

Vers 37
Śiva nennt für den Ṛgvedin eine bestimmte Tragehöhe: oberhalb des Nabels und unterhalb der Brust.

Vers 38
Für den Yajurvedin wird ein anderes Maß genannt, das sich an der Achsel beziehungsweise Armlänge orientiert.

Vers 39
Für den Sāmavedin beschreibt der Text mehrere Möglichkeiten; eine führt vom Brahmarandhra bis zur Nabelregion.

Vers 40
Eine weitere Variante führt vom Hals über den Nabel und am Rücken entlang der Wirbelsäule.

Vers 41
Eine weitere Messweise reicht vom Hals bis zum rechten Daumen.

Vers 42
Der Text erlaubt je nach vedischer Zugehörigkeit alternative, traditionsgemäße Maße.

Vers 43
Für den Atharvavedin wird eine Länge vom Ājñā-Cakra bis zur Nabelregion genannt.

Vers 44
Wer den zugrunde liegenden Saṅketa nicht kennt und das Yajñasūtra bloß äußerlich trägt, wird im Text drastisch als einem Caṇḍāla gleichgestellt – selbst wenn er gelehrt wie Vyāsa wäre.

12. Paṭala – Pūjā-Träger, Śivaliṅga, Mahāvidyā und Mantra-Fehler

Vers 1
Śiva sprach: Nun werde ich die sehr seltene Lehre von den Trägern der Pūjā darlegen: Śālagrāma, Edelstein, Yantra, Mūrti, Kalaśa und Wasser.

Vers 2
Auch Buch, Gaṅgā, Śivaliṅga und weitere heilige Träger werden genannt. Für die Verehrung am Śālagrāma und am Edelstein verheißt der Text besonders große Frucht.

Vers 3
Für die Verehrung am Yantra und an der Mūrti werden noch höhere Verdienste genannt; Kalaśa und Wasser gelten ebenfalls als gültige Pūjā-Träger.

Vers 4
Am Buch und an der Gaṅgā werden große Verdienste zugeschrieben, am Śivaliṅga sogar unermessliche Frucht; eine besondere Ausnahme wird für bestimmte irdene Liṅgas gemacht.

Vers 5
Bei der Pūjā am Śālagrāma soll kein zusätzliches Yantra darauf gezeichnet werden.

Vers 6
Ebenso soll auf einem Edelstein oder auf einer bereits vorhandenen Mūrti nicht noch ein anderes Yantra angebracht werden.

Vers 7
Vor einer Mūrti kann jedoch ein Kalaśa aufgestellt werden; in ihm werden die begleitenden Gottheiten verehrt.

Vers 8
Die Gottheiten, die einem Yantra zugeordnet sind, werden am Kalaśa beziehungsweise Yantra verehrt; der Kalaśa wird als Gestalt aller Gottheiten und wie ein göttlicher Wunschbaum betrachtet.

Vers 9
Wenn ein großes Yantra als eigentlicher Geburts- und Sitzort der Devatā eingerichtet wird, soll dort nicht zusätzlich unbedacht eine Mūrti aufgestellt werden.

Vers 10
Umgekehrt soll an einem Ort mit Mūrti nicht zusätzlich ein Yantra errichtet werden; geschieht es dennoch, verlangt der Text doppelte Verehrung.

Vers 11
Dann sollen Pūjā, Bali, Japa und Homa jeweils verdoppelt werden.

Vers 12
Andernfalls, so warnt der Text, würden die betreffenden Ritualhandlungen ihre erwartete Frucht verlieren.

Vers 13
Damit ist die seltene Lehre über die verschiedenen Pūjā-Träger erklärt.

Vers 14
Nun erklärt Śiva die Merkmale und Wirkungen verschiedener Śivaliṅgas; für die Verehrung eines irdenen Liṅga wird umfassende Siddhi verheißen.

Vers 15
Der Verehrung eines goldenen Liṅga schreibt der Text die Vernichtung von Feinden zu.

Vers 16
Ein silbernes Liṅga wird mit hoher Siddhi, Kupfer mit Gedeihen und Bronze mit Vermögenszuwachs verbunden.

Vers 17
Die Größe des Pārada-Liṅga sei bereits erklärt; Gaṅgā-Material wird stark gepriesen, während für ein bestimmtes Lack-Material eine ungünstige Wirkung genannt wird.

Vers 18
Kristall und Smaragd werden mit Siddhi, Eisen mit Überwindung von Feinden und ein Bhasma-Liṅga mit Wunscherfüllung verbunden.

Vers 19
Sand wird mit Kāma-Siddhi, Kuhdung mit feindbezogener Magie verbunden; insgesamt werden die Liṅgas als Träger von Dharma, Artha, Kāma und Moksha gepriesen.

Vers 20
Die Unterschiede der Materialien betreffen nach dem Text zusätzliche Früchte; die Grundheiligkeit der Śiva-Verehrung bleibt davon unabhängig.

Vers 21
Durch Śiva-Pūjā werde man Herr der vier Lebensziele; durch die Verehrung Śambhus erlange der Mensch die acht Formen göttlicher Herrlichkeit.

Vers 22
Wer Śambhu verehrt, verehrt damit, so der Text, zugleich alle Götter in Himmel, Erde und Unterwelt.

Vers 23
Ein einziges, selbst beschädigtes Bilva-Blatt wird hyperbolisch höher gepriesen als tausend goldene Blumen.

Vers 24
Selbst eine riesige Goldgabe könne nach der Lobpreisung nicht die Frucht eines solchen Bilva-Blattes erreichen.

Vers 25
Für die Śiva-Pūjā mit Bilva-Blättern wird die gewöhnliche Unterscheidung von rein und unrein relativiert; der Text verheißt dem Verehrer Siddhi.

Vers 26
Alle Gottheiten innerhalb und außerhalb des Brahmāṇḍa sollen allein durch Śiva-Pūjā Zufriedenheit erlangen.

Vers 27
Im Inneren des Liṅga wird ein großes Feuer gedacht; dieses Feuer wird als Rudra bezeichnet.

Vers 28
Was Rudra dargebracht wird, geht sinnbildlich in dieses Feuer ein und wird zu Asche.

Vers 29
Darum wird Śiva-Pūjā selbst als unmittelbarer Homa und der Verehrer als Herr eines großen Yajña gedeutet.

Vers 30
Schon eine winzige Wassermenge, etwa von der Größe einer Kuśa-Spitze, wird beim Abhiṣeka symbolisch einem ganzen Ozean gleichgesetzt.

Vers 31
Eine auf das Liṅga gelegte Blume wird wie ein Meru großer Opfergabe gepriesen; ebenso wird Speise auf dem Haupt des Liṅga geheiligt.

Vers 32
Das Darbringen dieser Speise soll die Frucht einer Gabe der Erde hervorbringen.

Vers 33
Schon ein einzelnes Reiskorn am Liṅga wird mit der Frucht einer das ganze Weltgefäß füllenden Speisengabe verglichen.

Vers 34
Auch ein einzelner Dūrvā-Halm gilt als Arghya-Gabe an alle Götter.

Vers 35
Ein einfacher Abhiṣeka mit Wasser wird mit der Frucht des Badens an unzähligen Tīrthas verglichen.

Vers 36
Caṇḍikā fragt: Wie können Tārīṇī Brahmās Śakti, Tripurā die Vaiṣṇavī und zugleich Śākambharī, Tārā und Śāmbhavī sein?

Vers 37
Śiva antwortet: Als Sāvitrī, die Mutter der Veden, aus Kālīs Körper hervorgeht, erscheint dieselbe Göttin als Śakti Brahmās und Spenderin der drei Lebensziele.

Vers 38
In verborgener Form ist dieselbe Mahāvidyā die Śaivī und Ekajaṭā; als Lakṣmī erscheint sie Vaiṣṇavī und spendet die drei Lebensziele.

Vers 39
In weiterer verborgener Form ist sie Śrī Tripurasundarī, höchste Śāmbhavī-Māyā und als Tripurā die Spenderin der Befreiung.

Vers 40
Die Mahāvidyā ist in Wahrheit nur eine; lediglich die Namen sind verschieden. Ebenso ist auch der eine göttliche Puruṣa nur durch unterschiedliche Namen unterschieden.

Vers 41
Caṇḍikā fragt: Wenn jemand schon durch das Tragen beziehungsweise Empfangen eines Mantras mit ihm eins wird, wie kann er dann verwirrt oder krank werden?

Vers 42
Śiva antwortet: Solche Störungen entstehen durch Fehler im Umgang mit dem Mantra; nun werde ich die sogenannten Mantra-Verdeckungen beziehungsweise Mantra-Fehler erklären.

Vers 43
Acht werden genannt: Mangel an Hingabe, Verwechslung von Buchstaben, Auslassung, Unterbrechung, falsche Kürze, falsche Länge, unerlaubtes Mitteilen und Offenbarung beziehungsweise Verlust im Traum.

Vers 44
Durch falsche Auffassung oder fehlerhafte Gestalt des Mantras, heißt es, könne Verwirrung entstehen.

Vers 45
Der Text schreibt den einzelnen Fehlern drastische Folgen zu: Verlust der geistigen Klarheit, Unglück, Krankheit oder Vermögensverlust.

Vers 46
Unerlaubtes Offenbaren wird sogar mit Todesgefahr verbunden; Kālī- und Tārā-Mantras werden mit loderndem Feuer verglichen.

Vers 47
Wenn ein Mantra in einer Traumszene oder durch eine göttliche Gestalt entzogen beziehungsweise offenbart wird, beschreibt der Text besondere Zeichen beim Sādhaka.

Vers 48
Dazu zählt er ein inneres Brennen im ganzen Körper und das Ausbleiben von Kühlung trotz Wasser oder Heilmitteln.

Vers 49
Alles erscheine dann wie im Traum und der Betroffene wie verwirrt; der Text verbindet dies mit einer schweren traditionellen Gefahrenprognose.

Vers 50
Caṇḍikā sagt: Ich habe von dir die acht Arten des Mantra-Fehlers gehört; wenn einer davon wider Willen entsteht, lehre mir die Abhilfe.

Vers 51
Śiva antwortet: Durch viel Japa, Homa, asketische Anstrengung und vor allem Hingabe sei Siddhi wieder nahe.

Vers 52
Bei einem Buchstabenfehler soll der Guru, sein Sohn oder ein befugter Sādhaka die fehlerhafte Form korrigieren und das Mantra erneut übermitteln.

Vers 53
Bei ausgelassenen Lauten soll die fehlende Silbe unter Leitung des Gurus wiederhergestellt und das Mantra neu vermittelt werden.

Vers 54
Bei einer Unterbrechung des Mantras nennt der Text eine besondere Cakra- und Yoni-Mudrā-Praxis sowie eine sehr große Japa-Zahl unter Guru-Führung.

Vers 55
Bei Fehlern von Kürze und Länge soll der Guru das Mantra nach umfangreichem Japa dreimal korrekt vorsprechen; dadurch werde Śānti hergestellt.

Vers 56
Bei unerlaubter Weitergabe verlangt der Text eine sehr hohe Zahl von Wiederholungen unter Guru- beziehungsweise Guru-Sohn-Führung.

Vers 57
Danach soll ein Zehntel als Homa vollzogen werden, gefolgt von Tarpaṇa und weiteren Ritualgliedern.

Vers 58
Wenn die gewünschte Wirkung ausbleibt, soll die Praxis vervielfacht werden, um nach der Logik des Textes Befreiung des Schülers zu fördern.

Vers 59
Selbst wenn der Betroffene stirbt, verheißt der Text ihm nach ordnungsgemäßer Sühne Befreiung; der Fehler des Offenbarens gelte dann als bereinigt.

Vers 60
Auch bei einer Offenbarung des Mantras im Traum wird eine Śmaśāna-Praxis mit großer Japa-Zahl vorgeschrieben.

Vers 61
Darauf folgen wieder Homa und Tarpaṇa; bleibt die Wirkung aus, soll der Sādhaka standhaft bleiben.

Vers 62
Dann wird eine vervielfachte Wiederholung und eine spezielle, an bestimmte Wochentage gebundene siebentägige Devī-Pūjā genannt.

Vers 63
Śiva kündigt nun die Śmaśāna-Sādhana an und verlangt dafür zunächst rituelle Einsetzung und Gaben wie Gold, Silber und Kleidung.

Vers 64
Ein kleiner goldener Pīṭha und Madhuparka werden als Ehrengaben genannt.

Vers 65
Der Ritualpartner beziehungsweise die verehrte Śakti soll mit angemessener Kleidung und Schmuck geehrt werden.

Vers 66
Der Text nennt in diesem historischen Śmaśāna-Ritual fleischhaltige Speise, Rohrzucker, einen Ziegen-Bali, Surā, Gebäck und Milchreis.

Vers 67
Falls niemand die Speise verzehrt, soll sie dem Wasser übergeben werden; danach beginnt eine Śiva-Pūjā.

Vers 68
Einundzwanzig Liṅgas werden mit sechzehn Upacāras und jeweils einhundertacht mit Sandel versehenen Bilva-Blättern verehrt.

Vers 69
Zu jedem werden die vorgeschriebenen Mantras rezitiert; anschließend folgt ein Homa mit tausend Bilva-Blättern.

Vers 70
Bei dieser Ausführung verheißt der Text Śānti und langes Leben.

Śiva-Pūjā und die Vielfalt der Liṅga-Formen bilden einen Schwerpunkt des zwölften Paṭala.

13. Paṭala – Japa-Mālās und ihre rituelle Behandlung

Vers 1
Caṇḍikā sprach: Höre, Herr, höchste Wonne und Herr der höheren und niederen Welt. Nun möchte ich wissen, wie Japa mit einer Mālā vollzogen wird und welche Mālā zu welcher Gottheit gehört.

Vers 2
Für Vaiṣṇava-Praxis nennt der Text eine Tulasī-Mālā, für Gaṇeśa eine aus Elefantenelfenbein; Kālīkā-Mantras sollen mit Rudrākṣa rezitiert werden.

Vers 3
Für Tārā nennt er die Mahāśaṅkha-Mālā; auf ihr könne der Kundige nach Aussage des Textes sämtliche Vidyās rezitieren.

Vers 4
Denn in der Mahāśaṅkha-Mālā, heißt es, wohnen alle Vidyās beständig.

Vers 5
Kristall wird für verschiedene Gottheiten genannt, ebenso Koralle; auch Gold- und Silbermālās werden als allgemein verwendbar beschrieben.

Vers 6
Für Kālīkā und Sundarī werden Rudrākṣas empfohlen; für Bhairavī eine als Śaṅkha-Padma bezeichnete Mālā.

Vers 7
Für Dhūmāvatī wird im historischen Śmaśāna-Kontext eine Mālā aus Datura genannt. Damit ist die Einteilung der Mālā-Materialien erklärt.

Vers 8
Nun, Geliebte, erklärt Śiva die Knotung, durch die eine Mālā als gut vorbereitet und fruchtbringend gilt.

Vers 9
Die Mālā wird hier mit einundfünfzig Perlen beziehungsweise Einheiten verbunden, entsprechend der Mātṛkā-Symbolik.

Vers 10
Sie soll mit Brahma-Granthi und der beschriebenen Umschlingung versehen werden; auch ein Nāga-Pāśa-Knoten wird genannt.

Vers 11
Bei allen Devatā-Mālās kann nach dieser Ordnung Brahma-Granthi oder Nāga-Pāśa verwendet werden.

Vers 12
Zusätzlich wird ein weiterer Knoten gesetzt; die Schnur wird mit Mūla-Mantra oder Praṇava geknüpft.

Vers 13
Danach werden die beiden Fäden miteinander verbunden.

Vers 14
Der Meru wird eingefügt und oberhalb davon geknotet; die so gefertigte Mālā soll sorgfältig und geschützt aufbewahrt werden.

Vers 15
Schütteln, starkes Bewegen und Geräusch sollen vermieden werden; Fallenlassen oder Reißen gelten als Ursachen großer ritueller Störung.

Vers 16
Schütteln wird mit Verlust von Siddhi, heftiges Bewegen mit Leid, Geräusch mit Krankheit und Fallenlassen mit Unheil verbunden.

Vers 17
Reißt der Faden, kündigt der Text sogar Todesgefahr an; deshalb soll man sorgfältig sein und gegebenenfalls Śānti und Svastyayana vollziehen.

Vers 18
Dazu wird der Guru eingeladen und mit zweiundzwanzig Upacāras verehrt.

Vers 19
Nach Aufstellung eines Kalaśa wird die Iṣṭa-Devatā verehrt und ein Homa mit einhundertacht Bilva-Blatt-Opfern vollzogen.

Vers 20
Auch bei starkem Schütteln oder geräuschvollem Japa soll nach der beschriebenen Ordnung eine solche Śānti-Handlung erfolgen.

Vers 21
Bei Fallenlassen oder Reißen verlangt der Text ein neues Puraścaraṇa; am Ende von Japa und anderen Gliedern wird die Göttin mit sechzehn Upacāras verehrt.

Vers 22
Alle Ritualteile sollen nach der fünfgliedrigen Puraścaraṇa-Ordnung abgeschlossen werden.

Vers 23
Wer arm ist und dennoch von Hindernissen bedrängt wird, soll zu Beginn und Ende eine große Pūjā sowie die vorgeschriebene hohe Japa-Zahl vollziehen.

Vers 24
Danach folgt ein Homa zur Beruhigung aller Hindernisse; die Mālā wird mit Kalaśa-Wasser besprengt beziehungsweise gebadet und erneut geweiht.

Vers 25
Nach Aussage des Textes schützt diese Ordnung vor einem Netz von Hindernissen.

14. Paṭala – Divya, Vīra, Paśu und die Guru-Beziehung

Vers 1
Caṇḍikā sprach: Durch das bloße Empfangen eines Mantras soll man mit ihm eins werden; der Jīvātman leuchtet inmitten der Kundalinī wie die Flamme einer Lampe.

Vers 2
Kundalinī im Körper trägt die Gestalt der eigenen Iṣṭa-Devatā. Wenn gerade diese innere Göttin erfahren wird, welche Sorge bleibt dem Sādhaka? Erkläre mir dies, Mahādeva.

Vers 3
Śiva sprach: Bhoga wird dreifach unterschieden – Divya, Vīra und Paśu. Im Divya-Bhāva soll die Erfahrung unberührt und in Kundalinī integriert sein.

Vers 4
Beim Vīra wird Kundalinī bis zur Zunge meditiert; der Paśu nimmt Prasāda zur Freude der Mahādevī in einer äußerlicheren Weise an.

Vers 5
Der Text verbindet den Divya-Bhāva mit Nirvāṇa und ordnet auch dem Vīra eine befreiungsorientierte Stellung zu; die sozialen Bezeichnungen spiegeln die historische Ordnung des Textes.

Vers 6
Für andere Gruppen werden Sāyujya und weitere Befreiungsformen genannt; auch ein hingebungsvoller Paśu kann Prasāda empfangen.

Vers 7
Dem Paśu wird jedoch vor allem himmlischer Genuss, nicht unmittelbare Befreiung zugeschrieben; nach dem Tod folge eine weitere Geburt.

Vers 8
Durch die Gnade des Divya- und Vīra-Weges soll Nirvāṇa erlangt werden.

Vers 9
Wer Prasāda nur im Paśu-Bhāva genießt, bleibt nach dieser Lehre im begrenzten Zustand und besitzt nicht dieselbe Befreiungsbefähigung.

Vers 10
Für ihn, heißt es, tritt keine unmittelbare Mukti ein; weitere Geburt folgt.

Vers 11
Caṇḍikā fragt nach den Merkmalen des Divya und Vīra, durch die große Befreiung möglich werde.

Vers 12
Śiva deutet die rituell verwendete Vāruṇī nach Lösung ihres „Fluches“ als brahmanhafte, höchste Sudhā. Dies ist eine spezifische Kaula-Symbolik.

Vers 13
Durch Darbringung an Mahādevī werde das Dargebrachte zur Gestalt der jeweiligen Göttin; zugleich soll Kundalinī vom Mūlādhāra bis zur Zunge meditiert werden.

Vers 14
Kundalinī wird dabei als im Inneren des Körpers gegenwärtige Göttin verstanden.

Vers 15
Entsprechend soll die rituelle Vāruṇī als mit der eigenen Iṣṭa-Devatā verbunden meditiert und im Śakti-Ritual der Kundalinī gleichgesetzt werden.

Vers 16
Was aus dem Mund der Śakti als ritueller Rest zurückkommt, wird im Text als höchst reines Amṛta verstanden und in der Identifikation mit ihr angenommen.

Vers 17
Auf der Ebene Brahmans, so argumentiert der Text, gibt es letztlich keine gewöhnliche Unterscheidung von „Rest“ und „Nicht-Rest“; auch Gaṅgā-Wasser wird als höchstes Brahman gedeutet.

Vers 18
Dasselbe gilt für Wasser des Gaṅgā-Sāgara; der Text leitet zur symbolischen Bedeutung des vollständigen Eintauchens über.

Vers 19
Durch vollständiges Baden und Eintauchen werde der Mensch, so die traditionelle Verheißung, für Befreiung empfänglich.

Vers 20
Berührung mit den Füßen gilt bei dem als Brahman verstandenen Wasser nicht als Verunreinigung; im Paramātman werden solche äußeren Gegensätze aufgehoben.

Vers 21
Damit ist die im Vīra-Tantra gepriesene Größe dieser Praxis zusammengefasst.

Vers 22
Nun erklärt Śiva die Sādhikā: Er unterscheidet Divya-Śakti, Vīra-Śakti und Guru-Śakti.

Vers 23
Weiter werden Kula-Śakti, Kāminī, Nava-Śakti und Kumārikā genannt; die Sādhikā soll den Śrī-Guru mit Hingabe verehren. Die drastische Sprache des Textes gehört zum initiatorischen Kontext.

Vers 24
Unterlassung dieser Verpflichtung wird im Text mit schweren karmischen und sozialen Folgen bedroht – eine traditionelle Abschreckungsformel, keine heutige Norm.

Vers 25
Die eigene Partnergestalt soll im Ritual als Śiva betrachtet werden; der Text fordert innerhalb seines exklusiven Ritualsystems Konzentration auf diese eine Bindung.

Vers 26
Die Verehrung eines anderen Ritualpartners wird mit Verlust und Unglück bedroht; dies spiegelt die strenge Exklusivität der beschriebenen Kaula-Linie.

Vers 27
Auch Vermögensverlust und göttlicher Zorn werden angedroht; zugleich wird die beständige Verehrung des Guru-Deva gefordert.

Vers 28
Wer am Ort des Gurus ständig zwischen günstig und ungünstig abwägt, soll nach dem Text die Kraft des Mantras beeinträchtigen und Hindernisse erfahren.

Vers 29
Die Rhetorik steigert die Guru-Treue bis zur Behauptung, selbst öffentliche Kritik oder der Verlust des eigenen Lebens sei eher hinzunehmen als das Aufgeben der verehrten Befreiungsinstanz.

Vers 30
Bei der Guru-Pūjā sollen Furcht und Heuchelei beziehungsweise unehrliche Haltung abgelegt werden.

Vers 31
Wer das Tejas des Śrī-Guru mit Hingabe trägt, für den werde dieser Ort selbst zu Kāśī – so versichert der Text wiederholt.

Vers 32
Ohne Hingabe dagegen, heißt es, könne dasselbe Tejas Japa und Pūjā gleichsam verbrennen beziehungsweise unwirksam machen.

Vers 33
Caṇḍikā fragt nach der Verehrung des Gurus zusammen mit seiner Frau und nach der eigenen Stellung innerhalb dieser Beziehung.

Vers 34
Śiva antwortet: Man soll gemäß der Weisung des Gurus dessen Tejas hingebungsvoll aufnehmen, ohne eigennützige Begierde.

Vers 35
Die Frau des Gurus und sein Sohn werden als unmittelbar zum Guru gehörig gedacht; Guru-Patnī und Guru-Putra tragen daher die Guru-Würde.

Vers 36
Durch die Verehrung eines von ihnen werde zugleich die andere Seite geehrt; der Guru-Sohn wird symbolisch mit Gaṇeśa und Ṣaḍānana verbunden.

Vers 37
Der Text fordert, sich innerhalb dieser besonderen Ritualordnung auf einen Guru-Sohn als Verehrungsbezug zu konzentrieren und nicht mehrere parallel einzusetzen.

Vers 38
Ob Vīra oder Divya-Gestalt – die exklusive Verehrung eines einzigen soll große Siddhi bringen.

Vers 39
Die Verehrung mehrerer solcher Bezugspersonen wird dagegen als die Wirksamkeit von Dhyāna, Japa und Pūjā zerstörend dargestellt.

Vers 40
Als ideal wird ein angenehmer, schriftkundiger Guru-Sohn beschrieben, der in Nigraha und Anugraha bewandert ist.

Vers 41
Er soll schön, voller jugendlicher Kraft, dem Guru ebenbürtig und zugleich selbstbeherrscht sein; seine Verehrung wird sogar bis zum Lebensende als befreiungsfördernd bezeichnet.

Vers 42
Wer diese Verehrung aus Verblendung unterlässt, wird in der drastischen Sprache des Textes als von Unheil geprägt bezeichnet.

Vollständiger Sanskrittext in Umschrift

Hinweis zur Sanskritfassung
Der folgende Sanskrittext folgt dem Haupttext der bereitgestellten diplomatischen Muktabodha-Transkription. Editorische Varianten und längere Parallelzitate der Ausgabe sind nicht als Grundtext übernommen.

1. Paṭala

Vers 1
oṃ namo devyai kailāsaśikhare ramye nānāratnopaśobhite | papraccha parayā bhaktyā bhairavaṃ parameśvaram || 1 ||

Vers 2
śrīcaṇḍikovāca- tripurāpūjanaṃ nātha svarṇaratnairviśeṣataḥ| kalikāle svarṇarūpyaṃ guptabhāvaṃ tathā maṇim || 2 ||

Vers 3
kenopāyena deveśa svarṇarūpyādi labhyate | tad vadasva viśeṣeṇa yathā ratnādikaṃ bhavet || 3 ||

Vers 4
yannoktaṃ sarvvatantreṣu tad vadasva dayānidhe || 4 ||

Vers 5
śṛṇu devi pravakṣyāmi yathā ratnādikaṃ bhavet | mattejasā pāradena kiṃ ratnaṃ na hi labhyate || 5 ||

Vers 6
tathā sāmudrakeṇaiva suśubhralavaṇena ca | sambalasya prakāraṃ hi śṛṇu devi prayatnataḥ || 6 ||

Vers 7
athavā pūjayed devīṃ dakṣiṇāṃ kālikāṃ parām | kālītantroktavidhinā saptāhaṃ japapūjanam || 7 ||

Vers 8
satye caikantu tretāyāṃ dviguṇaṃ dvāpare trayam | evaṃ sarvvatra jānīyāccaturguṇajapaḥ kalau || 8 ||

Vers 9
vasurādyaṃ śivaṃ cādyaṃ māyābinduvibhūṣitam | bījatrayaṃ cāṣṭaśataṃ prajapet sambalopari || 9 ||

Vers 10
aśītitolakaṃ mānaṃ kṛṣṇadhenusamudbhavam | dugdhamānīya yatnena cāṣṭottaraśataṃ japet || 10 ||

Vers 11
vastrayuktena sūtreṇa dugdhamadhye vinikṣipet | uttāpaṃ janayeddhīmān mandamandena vahninā || 11 ||

Vers 12
binduvedāntaparyantamarddhaśoṣaṃ bhaved yadā | tadaivauttolya taddravyaṃ toyamadhye vinikṣipet || 12 ||

Vers 13
tataḥ parīkṣā karttavyā pradadyāt pāvakopari | nirdhūmaṃ pāvake dravyaṃ dṛṣṭvā utthāpya yatnataḥ || 13 ||

Vers 14
tatraiva prajapenmantraṃ sarvvavandyanavātmakam | ānīya bahuyatnena śuddhaṃ tāmraṃ manoharam || 14 ||

Vers 15
sārddhena tolakaṃ tāmraṃ vahnimadhye vinikṣipet | yathā vahnistathā tāmraṃ dṛṣṭvā utthāpya yatnataḥ || 15 ||

Vers 16
guñjāpramāṇaṃ taddravyaṃ tatkṣaṇād yadi yojayet | satyaṃ satyaṃ hi girije raupyaṃ bhavati niścitam || 16 ||

Vers 17
kāraṇaṃ dugdharūpaṃ vā kena rūpeṇa śaṅkara | tatprakāraṃ mahādeva kṛpayā vada śaṅkara || 17 ||

Vers 18
ṭaṅkanam ānayeddhīmān tolakantu catuṣṭayam | vahniyogena girije lājarūpañcakāraha || 18 ||

Vers 19
āmrapuṣpaṃ taddviguṇaṃ piṣṭvā milanamācaret | tasyopari japenmantraṃ mahāmāyāṃ hi caṇḍike || 19 ||

Vers 20
etat tu guṭikāṃ kṛtvā melanaṃ kārayed yadi | tadaiva dugdharūpaṃ syāt satyaṃ satyaṃ hi śailaje || 20 ||

Vers 21
śrīcaṇḍikovāca- gandhahīnaṃ bhavenmadyaṃ kenopāyena śaṅkara | tat sarvvaṃ śrotumicchāmi yadi sneho'sti māṃ prati || 21 ||

Vers 22
śivaṃ vahnisamārūḍhaṃ vāmanetravibhūṣitam | bindunādasamāyuktaṃ gandhamādāya saṃlikhet || 22 ||

Vers 23
uhyatāṃ padamuccāryya cāṣṭottaraśataṃ yadi | prajapet sādhakaśreṣṭho durgandhādivināśanam || 23 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre śivapārvatīsaṃvāde prathamaḥ paṭalaḥ || 1 ||

2. Paṭala

Vers 1
vada īśāna sarvvajña sarvvatattvavidāṃ vara | yat tvayā kathitaṃ nātha mama saṅge vihārataḥ || 1 ||

Vers 2
kathaṃ vā jāyate putraḥ śukrasya kutra saṃsthitiḥ | varddhamānaṃ sadā liṅgaṃ praveśo vā kathaṃ bhavet || 2 ||

Vers 3
bhītiyuktā hyahaṃ nātha trāhi māṃ duḥkhasaṅkaṭāt || 3 ||

Vers 4
maṇipūraṃ mahāpadmaṃ suṣumṇāmadhyasaṃsthitam | tasya nālena deveśi nābhipadmaṃ manoharam || 4 ||

Vers 5
vakratrayasamāyuktaṃ sadā śukravibhūṣitam | ūrddhvaṃ nālaṃ sahasrāre ataḥ śukravibhūṣitam || 5 ||

Vers 6
tasmādeva stanadvandvaṃ varddhamānaṃ dine dine || 6 ||

Vers 7
madhyanālaṃ suṣumṇāntaṃ vṛntākāraṃ suśītalam | āyonyagra-madhonālaṃ sadānandamayi śive || 7 ||

Vers 8
śṛṇu cārvaṅgi subhage tanmadhye liṅgatāḍanāt | yadrūpaṃ paramānandaṃ tannāsti bhuvanatraye || 8 ||

Vers 9
bindusthānaṃ madhyadeśe sadā padmavirājitam || 9 ||

Vers 10
bāhyadeśe cāṣṭapatraṃ caturasraṃ tu tadbahiḥ | caturdvārasamāyuktaṃ suvarṇābhaṃ savṛttakam || 10 ||

Vers 11
tatpatreṇa bhavet puṣpaṃ vṛntayuktaṃ tripatrakam | praphulle tu tripatrāre bāhye rudhiradarśanam || 11 ||

Vers 12
etanmadhye maheśāni yadi syālliṅgatāḍanam | padmamadhye gate śukre santatistena jāyate || 12 ||

Vers 13
tadā kanyā bhaveddevi viparītaḥ pumān bhavet || 13 ||

Vers 14
ubhayostulyaśukreṇa klīvaṃ bhavati niścitam || 14 ||

Vers 15
śṛṇu cārvvaṅgi subhage puṣpamāhātmyamuttamam | madhye tacchukrasaṃyoge varddhate tad dine dine | evaṃ diṅmāsasaṃprāpte tat puṣpaṃ vṛntasaṃyutam || 15 ||

Vers 16
galite parameśāni vyakto bhavati santatiḥ || 16 ||

Vers 17
kiñcidrogādisambhūte kṛmikīṭādisambhave | tasmājjīvaṃ praṇaśyanti sā nārī jīvyate katham || 17 ||

Vers 18
asya puṣpasya māhātmyaṃ kiṃ vaktuṃ śakyate mayā | bindusthānaṃ sahasrantu puṣpamadhye priyaṃvade || 18 ||

Vers 19
evaṃ krameṇa deveśi sahasraṃ santatiryadi | varddhamānaṃ mahāpuṣpaṃ pīḍā kiñcinna jāyate || 19 ||

Vers 20
mayā sārddhaṃ maheśāni vihāraṃ kuru yatnataḥ | vihāre yo bhavet putro gaṇeśaḥ sa ca kīrttitaḥ || 20 ||

Vers 21
apare parameśāni tava putraprasādataḥ | pṛthivyāṃ jāyate sṛṣṭirnnirvvighnena yathocitam || 21 ||

Vers 22
etac śrutvā tato devī madanānalavihvalā | śivenāliṅgitā devī śivākāreṇa vai tadā || 22 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre śivapārvatīsaṃvāde dvitīyaḥ paṭalaḥ || 2 ||

3. Paṭala

Vers 1
sarvvatrāhaṃ śrutā nātha bhogaṃ cendriyapuṣṭidam | bhogena mokṣamāpnoti kathaṃ vadasi yogabhṛt || 1 ||

Vers 2
bhogena labhate yogaṃ bhogena kulasādhanam | bhogena siddhimāpnoti bhogena mokṣamāpnuyāt || 2 ||

Vers 3
tasmād bhogaṃ sadā kāryyaṃ bāhyapūjā yathecchayā | bhojanasya vidhānaṃ yat tacchṛṇuṣva priyaṃvade || 3 ||

Vers 4
mūlādhāre tu yā śaktirbhujagākārarūpiṇī | jīvātmā parameśāni tanmadhye varttate sadā || 4 ||

Vers 5
bhojanecchā bhavet tasmānnirllipto jīvasaṃjñakaḥ | saiva sākṣād guṇamayī nirguṇo jīva ucyate || 5 ||

Vers 6
jīvasya bhojanaṃ devi bhrāntireva na saṃśayaḥ | guṇayuktā kuṇḍalinī candrasūryāgnirūpiṇī || 6 ||

Vers 7
mūlādhārācca tāṃ devīmājihvāntāṃ vibhāvayet | śodhitān matsyamāṃsādīn sammukhe sthāpayed budhaḥ || 7 ||

Vers 8
anena manunā devi pratigrāsaṃ samāharet || 8 ||

Vers 9
pratigrāse pareśāni evaṃ kuryyādvicakṣaṇaḥ | tadaiva brahmarūpo'sau satyaṃ satyaṃ sureśvari || 9 ||

Vers 10
bhujyate kuṇḍalī devī iti cintāparo hi yaḥ | mantrasiddhirbhavettasya jñānasiddhirna cānyathā || 10 ||

Vers 11
evaṃ kṛte brahmarūpaḥ śivarūpaḥ svayaṃ hariḥ | yogasiddhirbhavettasya cāṣṭasiddhirbhaviṣyati || 11 ||

Vers 12
śatrubhirdīyate yat tu kṛtrimaṃ dāruṇaṃ viṣam | bhakṣaṇāt tatkṣaṇe devi hyamṛtaṃ nātra saṃśayaḥ || 12 ||

Vers 13
mantreṇa śodhitaṃ dravyaṃ bhakṣaṇādamṛtaṃ bhavet | yadaiva kālakūṭantu samudramathane priye || 13 ||

Vers 14
tadā cānena manunā tatkṣaṇāt khāditaṃ mayā || 14 ||

Vers 15
sarpākārā kuṇḍalinī yā devī paramā kalā | bhujyate sarparūpeṇa tatraiva dāruṇaṃ viṣam || 15 ||

Vers 16
iti te kathitaṃ kānte bhojanasya vidhānakam | etat sarvvaṃ maheśāni goptavyaṃ paśusaṅkaṭe || 16 ||

Vers 17
śṛṇu nātha parānanda parāparakulātmaka | vada me parameśāna homakuṇḍantu kīdṛśam || 17 ||

Vers 18
maṇipūrasya bāhye tu nābhipadmaṃ manoharam | aṣṭapatraṃ tathā vṛttaṃ tanmadhye kuṇḍadurlabham || 18 ||

Vers 19
caturasrādikaṃ devi tat kuṇḍaṃ kāmarūpakam | sarvvakuṇḍasya deveśi vipraḥ karttā vidhīyate || 19 ||

Vers 20
varttulaṃ bāhujātasya vaiśyasya cārddhacandrakam || 20 ||

Vers 21
trikoṇaṃ pādajātasya homakuṇḍaṃ sureśvari | evaṃ kuṇḍaṃ maheśāni nālatrayavibhūṣitam || 21 ||

Vers 22
ūrddhvanālaṃ sahasrāre parāmṛtavibhūṣitam | madhyanālaṃ nābhipadme mūlādhāre ca sundari || 22 ||

Vers 23
āliṅgāgramadhonālaṃ sadānandamayaṃ śive | homakuṇḍamidaṃ devi sarvvatantre pariṣkṛtam || 23 ||

Vers 24
yena homaprasādena sākṣādbrahmamayo bhavet | viprasya cāhutirhomaṃ vijñātavyaṃ catuṣṭayam || 24 ||

Vers 25
śūdrasyaikāhutirdevi muktiścāpi caturvidhā || 25 ||

Vers 26
mahāmokṣaṃ brāhmaṇasya sāyujyaṃ kṣatriyasya ca | sārūpyañcorujātasya sālokyaṃ śūdrajātiṣu || 26 ||

Vers 27
bāhyakuṇḍaṃ bāhyahome evaṃ hi suravandite | jātibhede kuṇḍabhedaṃ kuryyāt sādhakasattamaḥ || 27 ||

Vers 28
bāhyahome kāmyasiddhirbhaviṣyati na saṃśayaḥ | jñānahome mokṣasiddhirlabhate nātra saṃśayaḥ || 28 ||

Vers 29
iti te kathitaṃ kānta tantrāṇāṃ sāramuttamam | na vaktavyaṃ paśoragre śapatho me tvayi priye || 29 ||

Vers 30
madyapāne mahāpuṇyaṃ sarvvatantre śrutaṃ mayā | jātibhedaṃ na kathitamidānīṃ tat prakāśaya || 30 ||

Vers 31
sarvvayajñādhipo vipraḥ saṃśayo nāsti pārvvati | sautrāmaṇyāṃ kulācāre catvāro brāhmaṇādayaḥ || 31 ||

Vers 32
brāhmaṇaḥ parameśāni yadi pānādikañcaret || 32 ||

Vers 33
tatkṣaṇā-cchivarūpau'sau satyaṃ satyaṃ hi śailaje || 33 ||

Vers 34
toye toyaṃ yathā līnaṃ yathā tejasi tejasam | ghaṭe bhagne yathākāśaṃ vāyau vāyuryathā priye || 34 ||

Vers 35
tathaiva madyapānena brāhmaṇo brahmaṇi priye | līyate nā'tra sandehaḥ paramātmani śailaje || 35 ||

Vers 36
sāyujyādi mahāmokṣaṃ niyuktaṃ kṣatriyādiṣu | sā nārī mānavī madyapāne devī na saṃśayaḥ || 36 ||

Vers 37
sūkṣmasūtre yathā vahnirdehamadhye tathā śivā | taporūpaṃ bṛhat sūtraṃ pūjārūpaṃ tathā hariḥ || 37 ||

Vers 38
saṃyuktaṃ kurute yatra varddhamāno mahāṅkuśaḥ | madyapānaṃ vinā devi tajjñānaṃ na hi labhyate | ata eva hi vipreṇa madyapānaṃ sadā caret || 38 ||

Vers 39
brahmajñānaṃ yadā devi tadā brāhmaṇa ucyate || 39 ||

Vers 40
devānāmamṛtaṃ brahma tadiyaṃ laukikī surā | suratvaṃ bhogamātreṇa surā tena prakīrttitā || 40 ||

Vers 41
mantratrayaṃ sadā pāṭhyaṃ brahmaśāpādimocanam | prakuryyāttu dvijenaiva tadā brahmamayī surā || 41 ||

Vers 42
śāpamocanamātreṇa surā muktipradāyinī || 42 ||

Vers 43
ata eva hi deveśi brāhmaṇaḥ pānamācaret | sa brāhmaṇaḥ sa vedajñaḥ so'gnihotrī sa dīkṣitaḥ || 43 ||

Vers 44
bahu kiṃ kathyate devi sa eva triguṇātmakaḥ || 44 ||

Vers 45
muktimārgamidaṃ devi goptavyaṃ paśusaṅkaṭe | prakāśāt kāryyahāniḥ syān nindanīyo na cānyathā || 45 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde tṛtīyaḥ paṭalaḥ || 3 ||

4. Paṭala

Vers 1
śrīcaṇḍikovāca- kāraṇena mahāmokṣaṃ nirmmālyena śivasya ca | śrutaṃ vede purāṇe ca tava vaktre sureśvara || 1 ||

Vers 2
agrāhyaṃ tava nirmmālyamagrāhyaṃ kāraṇaṃ vibho | mṛṣā vākyaṃ mahādeva kathaṃ vadasi yogabhṛt || 2 ||

Vers 3
śṛṇu devi pravakṣyāmi yanmāṃ tvaṃ paripṛcchasi | tattat sarvvaṃ pravakṣyāmi sāvadhānāvadhāsya || 3 ||

Vers 4
caturaśītilakṣeṣu yonigartte tathaiva hi | bhramaṇaṃ kurute jīvastato mokṣasya bhājanam || 4 ||

Vers 5
etanmadhye mahājñānaṃ yadi syād vīravandite | tadā mokṣamavāpnoti bhramaṇaṃ kena vā bhavet || 5 ||

Vers 6
ata eva maheśāni guptabhāvamathākṛtam | yasya janma na pūrṇatvaṃ sa kathaṃ mokṣabhājanam | yasya pāpādhikaṃ devi sa kathaṃ svargabhājanam || 6 ||

Vers 7
ata eva maheśāni guptabhāvaṃ mayā kṛtam | nirmmālyena bhavet svargaṃ nirvvāṇaṃ surayā bhavet || 7 ||

Vers 8
pāpayukto hi cāṇḍālo nirmmālyaṃ gṛhyate yadā | tadā mokṣamavāpnoti śivarūpī na cānyathā || 8 ||

Vers 9
jñānānmuktirbhavet satyaṃ jātibhedādikaṃ na hi || 9 ||

Vers 10
sarvvajātiṣu nirvvāṇaṃ jñānena parameśvari | ata eva maheśāni guptabhāvaṃ mayā kṛtam || 10 ||

Vers 11
guptabhāvārtha-yadvākyaṃ parihāsārthameva ca | tadarthameva tad vākyaṃ na mithyā parameśvari || 11 ||

Vers 12
nirvāṇaviṣaye devi madyaṃ paramakāraṇam | madyapānaṃ vinā devi mahāmokṣo na labhyate || 12 ||

Vers 13
śrīcaṇḍikovāca- gaṅgāyāṃ jñānato mokṣaṃ tathaiva mriyate yadi | gaṅgāyāścādhikaṃ nātha kāraṇaṃ paradurlabham || 13 ||

Vers 14
pūrṇabrahmamayī devi surādevī na cānyathā | tasyāśca ṣoḍaśāṃśaikā yā gaṅgā surapūjitā || 14 ||

Vers 15
tathaiva tulasī devī śatāṃśaikā sureśvarī | vimokṣārthī ca yo marttyastīrthasevāṃ na cācaret || 15 ||

Vers 16
yathaiva mālikāmadhye mahāśaṅkhaṃ vimokṣadam | tathaiva kāraṇaṃ devi sadā mokṣapradāyakam || 16 ||

Vers 17
mahāśaṅkhaṃ vinā devi na mantraḥ siddhidāyakaḥ || 17 ||

Vers 18
sākṣād brahmamayī mālā mahāśaṅkhākhyayā punaḥ | śilāyantre ca vṛndāyāṃ gaṅgāyāṃ surapūjite | naiva spṛśenmahāśaṅkhaṃ sparśanāt kāṣṭhavad bhavet || 18 ||

Vers 19
gaṅgā tu kāraṇaṃ vāri madyaṃ paramakāraṇam | kāraṇasparśamātreṇa mālāḥ śuddhā bhavanti hi || 19 ||

Vers 20
gaṅgāsparśena deveśa kāṣṭhavanmālikā katham | vada me parameśāna iti me saṃśayo hṛdi || 20 ||

Vers 21
kāraṇaṃ devadeveśi mokṣadaṃ sarvvajātiṣu | tathā svargādijanakaṃ gaṅgātoyaṃ na saṃśayaḥ || 21 ||

Vers 22
kāraṇe nivased devi mahākālī parā kalā | mahāvidyā vasennityaṃ surāyāṃ parameśvari || 22 ||

Vers 23
mahāśaṅkhe vasennityaṃ pañcāśadvarṇarūpiṇī | mahāvidyā vasennityaṃ mahāśaṅkhe ca sarvvadā || 23 ||

Vers 24
gaṅgāsparśanamātreṇa gaṅgāyāṃ līyate priye | kāṣṭhasparśanamātreṇa kāṣṭhe vahnistṛṇe yathā || 24 ||

Vers 25
gaṅgāsparśe tathā devi gaṅgāyāṃ līyate priye | tatkṣaṇe ca mahāśaṅkhaḥ kāṣṭhavannātra saṃśayaḥ || 25 ||

Vers 26
śilāyantre tulasyādau tathaiva parameśvari || 26 ||

Vers 27
mahāśaṅkhākhyamālāyāṃ yo japet sādhakottamaḥ | aṣṭasiddhiḥ kare tasya sa eva śambhuravyayaḥ | maulau gaṅgā sthitā yasya gaṅgāsnānena tasya kim || 27 ||

Vers 28
gaṇḍakīṃ vadarikāṃ devi gaṅgāsāgarasaṅgamam || 28 ||

Vers 29
yasya bhaktirmahāśaṅkhe tasya darśanamātrataḥ | tīrthasnānaphalaṃ sarvvaṃ labhate nātra saṃśayaḥ || 29 ||

Vers 30
iti te kathitaṃ kānte sarvvaṃ paramadurlabham | na vaktavyaṃ paśoragre prāṇānte parameśvari || 30 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde caturthaḥ paṭalaḥ || 4 ||

5. Paṭala

Vers 1
śrīcaṇḍikovāca- pāradaṃ bhasmanirmāṇaṃ kenopāyena śaṅkara | tadahaṃ śrotumicchāmi yadi te'sti kṛpā mayi || 1 ||

Vers 2
pārade bhasmanirmāṇe nānāvighnāni pārvvati | ata eva hi tatrādau śāntiṃ kuryyād dvijottamaḥ || 2 ||

Vers 3
varayet karmmakarttāraṃ vakṣyamāṇavidhānataḥ | pūjayet ṣoḍaśaṃ liṅgaṃ pārthivaṃ parvatātmaje || 3 ||

Vers 4
ṣoḍaśenopacāreṇa toḍaloktavidhānataḥ | bhogayogyaṃ pradātavyaṃ madhuparkaṃ sureśvari || 4 ||

Vers 5
pañcāmṛtena deveśaṃ snāpayecchuddhavāriṇā | puruṣasya yathāyogyaṃ yugmavastraṃ nivedayet || 5 ||

Vers 6
caturaṅgulivistāraṃ raupyanirmmāṇapīṭhakam | alaṅkāraṃ yathāyogyaṃ puruṣasya nivedayet || 6 ||

Vers 7
ṣaḍaṅgadhūpaṃ deveśi pradadyācca punaḥ punaḥ || 7 ||

Vers 8
ghṛtayuktaṃ tathā dīpaṃ dadyāt kalyāṇahetave | naivedyaṃ vividhaṃ ramyaṃ nānāphalasamanvitam || 8 ||

Vers 9
śarkarāsaṃyutaṃ kṛtvā pāyasaṃ vinivedayet | dadyāt toyaṃ maheśāni vijayāsaṃyutaṃ priye || 9 ||

Vers 10
ṣaḍakṣaraṃ mahāmantraṃ gajāntakasahasrakam | prajapet sādhakaśreṣṭhastataḥ siddho bhaved dhruvam || 10 ||

Vers 11
athavā parameśāni dhanadāṃ dhanadāyinīm | pūjayed bahuyatnena ṣoḍaśenopacārataḥ || 11 ||

Vers 12
taddaśāṃśaṃ maheśāni homaṃ kuryyādvicakṣaṇaḥ || 12 ||

Vers 13
homakarmādyaśaktaśced dviguṇaṃ japamācaret | yadi prītā bhavet sā hi tadā kiṃ vā na sidhyati || 13 ||

Vers 14
pratyahaṃ parameśāni kubero dīyate vasu | bhasmanirmāṇakaṃ devi vicitraṃ tasya kiṃ śive || 14 ||

Vers 15
gurave dakṣiṇāṃ dadyād yathāvibhavavistaraiḥ | tataḥ siddho bhavenmantrī nātra kāryyā vicāraṇā || 15 ||

Vers 16
śrīcaṇḍikovāca- vidhānaṃ devadeveśa bhasmanirmāṇakarmmaṇi | sakṛtkṛte yena rūpe bhasmasājjāyate vibho || 16 ||

Vers 17
ānīya pāradaṃ devi sthāpayet prastaropari | tasyopari japenmantraṃ sarvvavandyanavātmakam || 17 ||

Vers 18
sāṣṭasahasraṃ deveśi prajapet sādhakāgraṇīḥ | svayambhupuṣpasaṃyukte vastre cāruṇasannibhe || 18 ||

Vers 19
saṃsthāpya pāradaṃ devi mṛtpātrayugale śive | puṣpayuktena sūtreṇa badhnīyād bahuyatnataḥ || 19 ||

Vers 20
muktidhārājalenaiva dhānyasya parameśvari | lepayed bahuyatnena raudre śuṣkañca kārayet || 20 ||

Vers 21
punaśca lepayed dhīmān tato vahnau vinikṣipet | aṣṭamīnavamīrātrau kṣipennaiva sureśvari || 21 ||

Vers 22
athavā parameśāni mṛtpātre sthāpayedrasam | vallīrasena taddravyaṃ śodhayed bahuyatnataḥ || 22 ||

Vers 23
ghṛtanārīrasenaiva tathaiva śodhanañcaret | evaṃ kṛte tu guṭikāṃ yadi syād dṛḍhabandhanam || 23 ||

Vers 24
dhustūrañca samānīya madhye śūnyañca kārayet | kṛṣṇākhyatulasīyoge tathā ghṛtakumārikā || 24 ||

Vers 25
bhasmayoge bhavet svarṇaṃ dhanadāyāḥ prasādataḥ || 25 ||

Vers 26
vivarṇaṃ jāyate dravyaṃ yadi pūjāṃ na cācaret || 26 ||

Vers 27
śrīcaṇḍikovāca- svayambhu kīdṛśaṃ nātha kuṇḍagolantu kīdṛśam | svapuṣpaṃ kīdṛśaṃ nātha vajrapuṣpantu kīdṛśam | sarvvakālodbhavaṃ nātha kīdṛśaṃ vada śaṅkara || 27 ||

Vers 28
vivāharahitā kanyā prathamaṃ puṣpasaṃyutā | tacchoṇitaṃ maheśāni svayambhu nātra saṃśayaḥ || 28 ||

Vers 29
bharttari vidyamāne tu yā kanyā cānyajā śive | tadudbhavaṃ kuṇḍapuṣpaṃ sarvvakāryyārthasādhakam || 29 ||

Vers 30
mṛte bharttari deveśi yā kanyā anyajā śive | tadudbhavaṃ golapuṣpaṃ devavaśyakaraṃ param || 30 ||

Vers 31
vivāhitāyāḥ kanyāyāḥ prathame ṛtusambhave | tacchoṇitaṃ maheśāni svapuṣpaṃ sarvamohanam || 31 ||

Vers 32
vivāhitāyāḥ kanyāyāḥ puruṣasya ca tāḍanāt | yadi puṣpaṃ samudbhūtaṃ vajraṃ tat parikīrttitam || 32 ||

Vers 33
sarvvakālodbhavaṃ puṣpaṃ kathitaṃ vīravandite || 33 ||

Vers 34
saptakrośaṃ vahnimadhye sthāpayed bahuyatnataḥ | tata utthāya tad dravyaṃ svarṇapātre nidhāya ca || 34 ||

Vers 35
prajapet parameśāni prāsādākhyaṃ mahāmanum | tataḥ siddho bhavenmantrī nānyathā mama bhāṣitam || 35 ||

Vers 36
etanmantraṃ maheśāni gajāntakasahasrakam | japitvā pūjayet paścāt pārthivaṃ śivaliṅgakam || 36 ||

Vers 37
tataḥ parīkṣā karttavyā śṛṇu matprāṇavallabhe | śuddhatāmraṃ vahnimadhye mṛtpātre tolakaṃ mitam || 37 ||

Vers 38
dravībhūte ca tāmre ca guñjāmānaṃ kṣiped yadi | tatkṣaṇe parameśāni svarṇaṃ bhavati niścitam || 38 ||

Vers 39
guñjāpramāṇaṃ tad dravyaṃ bhojanaṃ kurute yadi | sarvarogaparityakto jāyate madanopamaḥ | mantrasiddhirbhavettasya jāyate cirajīvitā || 39 ||

Vers 40
pratyahaṃ parameśāni śatanārīṃ ramed yadi | vīryyādirahitaṃ na syāt tejovṛddhikaraṃ param || 40 ||

Vers 41
tasya vittaṃ vilokyaiva kubero'pi tiraskṛtaḥ || 41 ||

Vers 42
gānena tumburuḥ sākṣād dānena vāsavo yathā | maheśa iva yogīndro nirṛtiriva durdharaḥ || 42 ||

Vers 43
mahābalo mahāvīryyo mahāsāhasikaḥ śuciḥ | mahāsvaccho dayāvāṃśca sarvaprāṇihite rataḥ | bahu kiṃ kathyate devi sa eva gaṇanāyakaḥ || 43 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde pañcamaḥ paṭalaḥ || 5 ||

6. Paṭala

Vers 1
śrīcaṇḍikovāca- vada īśāna sarvvajña sarvatattvavidāṃ vara | mahāroge mahāduḥkhe mahādāridryasaṅkaṭe || 1 ||

Vers 2
nānāvyādhigate vāpi nānāpīḍādisaṅkaṭe | rājyanāśe rājabhaye kārāgāragate punaḥ || 2 ||

Vers 3
rājadaṇḍe ca deveśa tathā ca grahapīḍite | kenopāyena deveśa mucyate vada śaṅkara || 3 ||

Vers 4
śṛṇu cārvaṅgi subhage yanmāṃ tvaṃ paripṛcchasi | tattat sarvaṃ pravakṣyāmi sāvadhānāvadhāraya || 4 ||

Vers 5
yā cādyā paramā vidyā cāmuṇḍā kālikā parā | tasyāḥ prayogamātreṇa kiṃ na sidhyati bhūtale || 5 ||

Vers 6
śrīcaṇḍikovāca- rāhuścāṇḍālo vikhyātaḥ sarvvatra parameśvara | puṇyakālaḥ kathaṃ deva tasya sparśe divākare || 6 ||

Vers 7
niśākare tathā nātha iti me saṃśayo hṛdi | kathayasva parānanda paścādanyat prakāśaya || 7 ||

Vers 8
śṛṇu cārvaṅgi subhage grahaṇañcottamottamam | grahaṇaṃ trividhaṃ devi candrasūryāgnisaṃyutam || 8 ||

Vers 9
śakterlalāṭake netre vahnistiṣṭhati sarvadā | vāmanetre tathā candro dakṣe sūryaḥ pratiṣṭhitaḥ || 9 ||

Vers 10
śambhunāthena deveśi ramaṇaṃ kriyate yadā | tadaiva grahaṇaṃ devi śaktiyukto yadā śivaḥ || 10 ||

Vers 11
vāmanetre cumbane tu śaśāṅkagrahaṇaṃ tadā | dakṣanetre cumbane ca bhāskaragrahaṇaṃ tadā || 11 ||

Vers 12
lalāṭe cumbane cāgnigrahaṇaṃ parameśvari | śivavīryaṃ yato vahnirato'dṛśyaḥ sureśvari || 12 ||

Vers 13
rāhuḥ śivaḥ samākhyātastriguṇā śaktirīritā | śivaśaktyoḥ samāyogo grahaṇaṃ parameśvari || 13 ||

Vers 14
śivaśaktisamāyogaḥ kālaṃ brahmamayaṃ priye | ata eva maheśāni rāśyādīn na vicārayet || 14 ||

Vers 15
tithinakṣatrayogena yadyogaṃ parameśvari | tadaiva parameśāni rāśyādigaṇanañcaret || 15 ||

Vers 16
māsapakṣatithīnāñca noccāryyaṃ parameśvari || 16 ||

Vers 17
dṛṣṭimātreṇa japtavyaṃ tadā siddhirbhaved dhruvam | tatkālaṃ paramaṃ kālaṃ vijñeyaṃ vīravandite || 17 ||

Vers 18
tatra yadyat kṛtaṃ sarvvamanantaphalamīritam | puraiva kathitaṃ sarvaṃ bahu kiṃ kathyate'dhunā || 18 ||

Vers 19
etat suguptabhedaṃ hi tava snehāt prakāśitam | na vaktavyaṃ paśoragre na vaktavyaṃ sureśvari || 19 ||

Vers 20
etattattvaṃ prayatnena brahmā jānāti mādhavaḥ | pragoptavyaṃ prayatnena svayoniriva śailaje || 20 ||

Vers 21
śrīcaṇḍikovāca- cāmuṇḍāyā mahāmantraṃ kīdṛśaṃ parameśvara | ārādhanaṃ kīdṛśaṃ vā tad vadasva dayānidhe || 21 ||

Vers 22
śṛṇu cārvvaṅgi subhage cāmuṇḍāmantramuttamam | yasya vijñānamātreṇa punarjjanma na vidyate || 22 ||

Vers 23
tryakṣarī paramā vidyā cāmuṇḍā kālikā svayam || 23 ||

Vers 24
saptāhaṃ pūjayed devīmupacāraiśca ṣoḍaśaiḥ | pūjānte prajapenmantraṃ trisahasraṃ varānane || 24 ||

Vers 25
rātrau tu pañcatattvena pūjayet parameśvarīm | tathā rātrau japenmantraṃ kulaśaktisamanvitam || 25 ||

Vers 26
yantranirmāṇayogyaṃ hi pīṭhaṃ dadyāt suvistaram | bhogayogyaṃ pradātavyaṃ madhuparkaṃ yathocitam || 26 ||

Vers 27
śakteryathā vidheyaṃ syād yuvatyāḥ parameśvari | tathā vastraṃ pradātavyaṃ sarvakalyāṇahetave || 27 ||

Vers 28
alaṅkāraṃ yathāyogyaṃ tatra tatra niyojayet | naivedyaṃ vividhaṃ ramyaṃ nānādravyasamanvitam || 28 ||

Vers 29
sāmiṣānnaṃ pradātavyaṃ paramānnaṃ saśarkaram | pūjayet parayā bhaktyā balidānaṃ tataḥ param || 29 ||

Vers 30
sāṅge jāte maheśāni cāthavā balimāharet || 30 ||

Vers 31
evaṃ kṛte mahāsiddhiṃ labhate nātra saṃśayaḥ | dhanārthī dhanamāpnoti putrārthī putravān bhavet || 31 ||

Vers 32
vivāde jayamāpnoti rājadvāre jayī bhavet | sarvatra vijayī bhūtvā devīputra iva kṣitau || 32 ||

Vers 33
rogebhyo ghorarūpebhyaḥ pūjayitvā pramucyate | icchāsiddhirbhavet tasya sarvasiddhirna cānyathā || 33 ||

Vers 34
kārāgāragate devi mucyate nātra saṃśayaḥ | prayogaṃ parameśāni sāraṃ paramadurlabham || 34 ||

Vers 35
atisnehena deveśi tava sthāne prakāśitam | athavā parameśāni paṭheccaṇḍīṃ sanātanīm || 35 ||

Vers 36
pūjayeccaṇḍikāṃ devīṃ sugandhipuṣpasaṃyutaiḥ | dhūpadīpena gandhena naivedyena sureśvari || 36 ||

Vers 37
avaśyaṃ pañcatattvena pūjayeccaṇḍikāṃ parām || 37 ||

Vers 38
ādāvṛṣyādi-sūktena cārghyānte parameśvari | pañcatattvaṃ samānīya śodhayecchāstravittamaḥ || 38 ||

Vers 39
arghyodakena saṃprokṣya pūjayet pīṭhadevatām || 39 ||

Vers 40
praṇavañca samuddhṛtya māyābījaṃ tataḥ param | prabhāṃ māyāṃ jayāṃ sūkṣmāṃ viśuddhāṃ nandinīṃ tathā || 40 ||

Vers 41
suprabhāṃ vijayāṃ sarvasiddhidāṃ paripūjayet | vajranakhadaṃṣṭrāyudhāya hūṃ phaḍityantatastataḥ || 41 ||

Vers 42
namo'ntena tu deveśi āsanañca samarccayet | gurupaṅktiṃ pūjayitvā punardhyānaṃ samācaret || 42 ||

Vers 43
āvāhanaṃ tato mudrāṃ jīvanyāsaṃ prapūjanam | ṣaḍaṅgena tu sampūjya parivārān prapūjayet || 43 ||

Vers 44
śaṅkhanidhiṃ padmanidhiṃ tathā brāhmyādikaṃ yajet | indrādīṃścaiva vajrādīn pūjayet sādhakottamaḥ || 44 ||

Vers 45
praṇavādinamo'ntena pūjayet sādhakottamaḥ | punardevīṃ maheśāni pañcatattvena pūjayet || 45 ||

Vers 46
aikyaṃ vibhāvya deveśi mūlamantraṃ japecchatam || 46 ||

Vers 47
prāṇāyāmaṃ tataḥ kṛtvā kāraṇādīn samāharet | tasyai dattvā svayaṃ pītvā paṭheccaṇḍīṃ sureśvari || 47 ||

Vers 48
sāṅge jāte tu māhātmye punaḥ pānaṃ samācaret | tatastu prapaṭhed dhīmān krameṇa pānamācaret || 48 ||

Vers 49
samāpte tu vilomena punarmmantraṃ śataṃ japet | yadi bhāgyavaśād devi śaktiyogaṃ labhennaraḥ || 49 ||

Vers 50
tatkṣaṇe hi vijānīyāt sarvasiddhiḥ kare sthitā | evaṃ kṛtvā maheśāni yadi pāṭhaṃ samācaret || 50 ||

Vers 51
māhātmyaṃ tasya pāṭhasya kiṃ vaktuṃ śakyate mayā | śatavaktraṃ yadi bhavet tadā vaktuṃ na śakyate || 51 ||

Vers 52
pañcavaktreṇa deveśi kiṃ vaktuṃ śakyate'dhunā | sakṛt pāṭhena deveśi kiṃ punarbrahma kevalam || 52 ||

Vers 53
avaśyaṃ labhate śāntiṃ sarvatra parameśvari | yadi śāntiṃ na labhate mama vākyaṃ mṛṣā tadā || 53 ||

Vers 54
ṣoḍaśenopacāreṇa prathamaṃ pūjanañcaret | dvitīye pañcatattvena pūjayeccaṇḍikāṃ priye || 54 ||

Vers 55
sakṛt pāṭhasya deveśi kalāṃ nārhati ṣoḍaśīm || 55 ||

Vers 56
dhyānamasyāḥ pravakṣyāmi yathā dhyātvā paṭhennaraḥ || 56 ||

Vers 57
oṃ yā caṇḍī madhukaiṭabhādidaityadalanī yā māhiṣonmādinī yā dhūmrekṣaṇacaṇḍamuṇḍamathanī yā raktabījāśanī | śaktiḥ śumbhaniśumbhadaityadalanī yā siddhilakṣmīḥ parā sā devī navakoṭimūrttisahitā māṃ pātu viśveśvarī || 57 ||

Vers 58
dhyānametaccaṇḍikāyāḥ śṛṇuṣva vīravandite || 58 ||

Vers 59
śṛṇu mantraṃ pravakṣyāmi trailokyeṣu ca durlabham | vedādyaṃ vāgbhavaṃ māyāṃ kāmabījaṃ tataḥ param || 59 ||

Vers 60
sthiramāyāṃ mahāmāyāṃ kāmabījaṃ tato namaḥ | navākṣaraṃ mahāmantraṃ japedādau śataṃ priye || 60 ||

Vers 61
viparītaṃ mahāmantraṃ pāṭhānte tu śataṃ japet | śṛṇu devi pravakṣyāmi ṛṣicchandaḥ sudurlabham || 61 ||

Vers 62
sarasvatīdevatā-stavakaṃ, aiṃ hrīṃ klīṃ bījāni kṣrauṃ śaktiḥ mamāmukakāmasiddhyarthe viniyogaḥ || 62 ||

Vers 63
praṇavena maheśāni ṣaḍaṅganyāsamācaret | iti te kathitaṃ kānte caṇḍīpāṭhasya lakṣaṇam || 63 ||

Vers 64
sāvarṇiḥ sūryya ityādi sāvarṇirbhavitā manuḥ | etanmātraṃ paṭheddevi kiñcinnyūnādhikaṃ na hi || 64 ||

Vers 65
vāratrayaṃ paṭheddevi saṃjapyaṃ tu dinatrayam || 65 ||

Vers 66
mahāroge mahāduḥkhe rājapīḍādidāruṇe | nānāvyādhigate vāpi rājyanāśe tathā bhaye || 66 ||

Vers 67
grahapīḍādisaṃjāte brahmahatyādipātake | evaṃ pāṭhena deveśi mucyate nātra saṃśayaḥ || 67 ||

Vers 68
bahu kiṃ kathyate devi sarvvaśāntiṃ labhennaraḥ | sarvaśaṅkāvinirmukto jāyate madanopamaḥ || 68 ||

Vers 69
evaṃ kṛte maheśāni yadi siddhirna jāyate | punastenaiva karttavyaṃ tataḥ siddho bhaved dhruvam || 69 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre harapārvatīsaṃvāde ṣaṣṭhaḥ paṭalaḥ || 6 ||

7. Paṭala

Vers 1
athātaḥ saṃpravakṣyāmi tripurāmantramuttamam | yasya vijñānamātreṇa punarjjanma na vidyate || 1 ||

Vers 2
tripurā trividhā devī bālā proktā purā śive | tathaiva bhairavī devī nityātantre mayoditā | idānīṃ sundarīṃ devīṃ śṛṇu pārvati sādaram || 2 ||

Vers 3
mahāmantraṃ śrutaṃ nātha vāmakeśvarayāmale | prātaḥkṛtyādi deveśa ārādhanakramaṃ vada || 3 ||

Vers 4
prātarutthāya mantrajñaḥ sahasrāre nijaṃ gurum | pūrvoktadhyānamuccāryya pūjayed bahuyatnataḥ || 4 ||

Vers 5
tathā ca śrīgurordhyānaṃ guptasādhanatantrake | kathitañca mayā pūrvaṃ mantraṃ śṛṇu varānane || 5 ||

Vers 6
hasakhaphre tathānandabhairavasya manuṃ tataḥ || 6 ||

Vers 7
tasya śaktermanuṃ paścāt tataścaivaṃ hsauḥ smṛtaḥ | śrīgurośca tathā śaktermantrametat sureśvari || 7 ||

Vers 8
śrīgurorānandanāthānte athātaḥ śaktirīritā | vāgbījādīn samuccāryya amukānandanātha ca || 8 ||

Vers 9
śrīpādukāṃ samuccāryya pūjayāmi namastataḥ | vāgbījañca śambhupatnīṃ taduttare haripriyām || 9 ||

Vers 10
bhūtabījaṃ samuccāryya pravadecca tadātmakam | samarpayāmi deveśi pūjāvidhiriti priye || 10 ||

Vers 11
tataścāṣṭākṣaraṃ mantramaṣṭottaraśataṃ japet | japaṃ samarpayitvā tu namedañjalinā priye || 11 ||

Vers 12
stutiñca kavacaṃ nātha śrotumicchāmi sāmpratam | śrīguroḥ kavacaṃ stotraṃ tvayā proktaṃ purā prabho || 12 ||

Vers 13
idānīṃ strīguroḥ stotraṃ kavacaṃ mayi kathyatām | yasya vijñānamātreṇa punarjanma na vidyate || 13 ||

Vers 14
śṛṇu devi pravakṣyāmi stotraṃ paramagopanam | yasya śravaṇamātreṇa saṃsārānmucyate naraḥ || 14 ||

Vers 15
namaste devadeveśi namaste harapūjite | brahmavidyāsvarūpāyai tasyai nityaṃ namo namaḥ || 15 ||

Vers 16
ajñānatimirāndhasya jñānāñjanaśalākayā | yayā cakṣurunmīlitaṃ tasyai nityaṃ namo namaḥ || 16 ||

Vers 17
bhavabandhanapārasya tāriṇī jananī parā | jñānadā mokṣadā nityā tasyai nityaṃ namo namaḥ || 17 ||

Vers 18
śrīnāthavāmabhāgasthā sadā yā surapūjitā | sadā vijñānadātrī ca tasyai nityaṃ namo namaḥ || 18 ||

Vers 19
sahasrāre mahāpadma sadānandasvarūpiṇī | mahāmokṣapradā devī tasyai nityaṃ namo namaḥ || 19 ||

Vers 20
brahmaviṣṇusvarūpā ca mahārudrasvarūpiṇī | triguṇātmasvarūpā ca tasyai nityaṃ namo namaḥ || 20 ||

Vers 21
svanāthañca samāliṅgya tasyai nityaṃ namo namaḥ || 21 ||

Vers 22
brahmaviṣṇuśivatvādi-jīvanmuktipradāyinī | jñānavijñānadātrī ca tasyai nityaṃ namo namaḥ || 22 ||

Vers 23
idaṃ stotraṃ maheśāni yaḥ paṭhed bhaktisaṃyutaḥ | sa siddhiṃ labhate nityaṃ satyaṃ satyaṃ na saṃśayaḥ || 23 ||

Vers 24
prātaḥkāle paṭhed yastu gurupūjāpuraḥsaram | sa eva dhanyo loke'smin devīputra iva kṣitau || 24 ||

Vers 25
stotraṃ samāptaṃ deveśi kavacaṃ śṛṇu sādaram | yasya śravaṇamātreṇa vāgīśasamatāṃ vrajet || 25 ||

Vers 26
strīguroḥ kavacasyāsya sadāśiva ṛṣiḥ smṛtaḥ | tadākhyā devatā proktā caturvargaphalapradā || 26 ||

Vers 27
klīṃ bījaṃ me śiraḥ pātu tadākhyātaṃ lalāṭakam | klīṃ bījaṃ cakṣuṣoḥ pātu sarvvāṅgaṃ me sadā'vatu || 27 ||

Vers 28
śrīṃ bījaṃ skandhadeśaṃ me vāgbhavaṃ me bhujadvayam || 28 ||

Vers 29
hakāraṃ me dakṣabhujaṃ kṣakāraṃ vāmahastakam | kṣamarṇau tadadhaḥ pātu lakāraṃ hṛdayaṃ mama || 29 ||

Vers 30
rakāraṃ pṛṣṭhadeśañca rakāraṃ dakṣapārśvakam | jūṅkāraṃ vāmapārśve tu sakāraṃ merumeva tu || 30 ||

Vers 31
makāraṃ cāṅgulīḥ pātu lakāraṃ me nakhopari | vakāraṃ me nitambañca rakāraṃ jānuyugmakam || 31 ||

Vers 32
yīḥkāraṃ pādayugalaṃ hsauḥ sarvvāṅgameva tu | hsaurliṅgañca lomañca keśañca parirakṣatu || 32 ||

Vers 33
aiṃ bījaṃ pātu pūrvve tu hrīṃ bījaṃ dakṣiṇe'vatu | śrīṃ bījaṃ paścime pātu uttare bhūtasambhavam || 33 ||

Vers 34
śrīṃ pātu cāgnikoṇe ca tadākhyāṃ nairṛte'vatu | devyambā pātu vāyavyāṃ śambhoḥ śrīpādukāṃ tathā || 34 ||

Vers 35
iti te kathitaṃ kānte kavacaṃ paramādbhutam || 35 ||

Vers 36
gurumantraṃ japitvā tu kavacaṃ prapaṭhed yadi | sa siddhaḥ sagaṇaḥ so'pi śivaḥ sākṣānna saṃśayaḥ || 36 ||

Vers 37
pūjākāle paṭhed yastu kavacaṃ mantravigraham | pūjāphalaṃ bhavet tasya satyaṃ satyaṃ sureśvari || 37 ||

Vers 38
trisandhyaṃ yaḥ paṭhed devi sa siddho nātra saṃśayaḥ || 38 ||

Vers 39
bhūrjje vilikhya guṭikāṃ svarṇasthāṃ dhārayed yadi | tasya darśanamātreṇa vādino niṣprabhāṃ gatāḥ || 39 ||

Vers 40
vivāde jayamāpnoti raṇe ca nirṛtiriva | sabhāyāṃ jayamāpnoti mama tulyo na saṃśayaḥ || 40 ||

Vers 41
sahasrāre bhāvayaṃ stāṃ trisandhyaṃ prapaṭhed yadi | sa eva siddho lokeśo nirvāṇapadamīhate || 41 ||

Vers 42
samastamaṅgalaṃ nāma kavacaṃ paramādbhutam | yasmai kasmai na dātavyaṃ na prakāśyaṃ kadācana || 42 ||

Vers 43
deyaṃ śiṣyāya śāntāya cānyathā patanaṃ bhavet | abhaktebhyo'pideveśi putrebhyo'pi na darśayet || 43 ||

Vers 44
sa nāpnoti phalaṃ tasya pare ca narakaṃ vrajet || 44 ||

Vers 45
samāptaṃ kavacaṃ devi kimanyac chrotumicchasi | tava snehānubandhena kiṃ mayā na prakāśitam || 45 ||

Vers 46
kūrccabījaṃ samuccāryya prāṇamantraṃ tataḥ priye | anena vāyuyogena kuṇḍalīcakrasañcaret || 46 ||

Vers 47
aṣṭottaraśataṃ mūlamantraṃ japtvā namet sudhīḥ | snānakarma tataḥ kṛtvā sandhyāṃ kuryyāt puroditām || 47 ||

Vers 48
sandhyāyāḥ kīdṛśaṃ dhyānaṃ vada me parameśvara | śrīvidyāviṣaye nātha viśeṣo mayi kathyatām || 48 ||

Vers 49
dhyāyecca sundarīṃ devīṃ trividhāṃ bījarūpiṇīm | prabhātevāgbhavāṃ devīṃ madhyāhne madanātmikām || 49 ||

Vers 50
sāyāhne śaktirūpāñca trividhāṃ bindurūpiṇīm | pūjākāle mahādevīṃ dhyānānurūpiṇīṃ śivām || 50 ||

Vers 51
śaktibījaṃ svarṇavarṇaṃ raktavarṇāṃ vibhāvayet || 51 ||

Vers 52
prabhāte śuklavarṇābhāṃ madhyāhne nīlasannibhām | sāyāhne raktavarṇābhāṃ bhāvayet sādhakottamaḥ || 52 ||

Vers 53
evaṃ dhyātvā maheśāni sandhyāṃ kuryyād vicakṣaṇaḥ | śivapūjāṃ tataḥ kṛtvā pūjayet paradevatām || 53 ||

Vers 54
tatastu pūjayeddevīṃ tripurāṃ mokṣadāyinīm | tripurā paramā vidyā mahāvidyā pativratā || 54 ||

Vers 55
patipūjāṃ vinā pūjāṃ na gṛhṇāti kadācana | ata eva maheśāni ādau liṅgaṃ prapūjayet || 55 ||

Vers 56
pañcākṣaraṃ pañcavakraṃ pūjayed bahuyatnataḥ | tatastu pūjayed devīṃ tripurāṃ mokṣadāyinīm || 56 ||

Vers 57
kimādhāre yajecchambhuṃ kṛpayā vada śaṅkara | ādhārabhede deveśa sādhakaḥ phalabhāg bhavet || 57 ||

Vers 58
pūjayet pārthive liṅge pāṣāṇe liṅgake tathā | svarṇaliṅge'thavā devi raupye tāmre ca kāṃsyake || 58 ||

Vers 59
pārade vā'tha gaṅgāyāṃ sphāṭike mārakate'pi vā | kāryyabhede lauhaliṅge bhasmanirmāṇaliṅgake || 59 ||

Vers 60
vālukānirmite liṅge gomaye vā'tha pūjayet | pārthive pūjanaṃ devi toḍalākhye mayoditam || 60 ||

Vers 61
saṃskārañca pravakṣyāmi viśeṣa iha yad bhavet || 61 ||

Vers 62
raupyañca svarṇaliṅgañca svarṇapātre nidhāya ca | tasmāduttolya taṃ liṅgaṃ dugdhamadhye dinatrayam || 62 ||

Vers 63
tryambakeṇa sthāpayitvā kālarudraṃ prapūjayet | ṣoḍaśenopacāreṇa vedyāntu pārvvatīṃ yajet || 63 ||

Vers 64
tasmāduttolya taṃ liṅgaṃ gaṅgātoye dinatrayam | tato vedoktavidhinā saṃskāramācaret sudhīḥ || 64 ||

Vers 65
liṅgapramāṇaṃ deveśa kathayasva mayi prabho | pārthive ca śilādau ca viśeṣo yadi vā bhavet || 65 ||

Vers 66
mṛttikātolakaṃ grāhyamathavā tolakadvayam | etadanyaṃ na karttavyaṃ kadācidapi pārvvati || 66 ||

Vers 67
śilādau parameśāni sthūlañca phaladāyakam | aṅguṣṭhamānaṃ deveśi yadvā hemādrimānakam || 67 ||

Vers 68
sthūlāt sthūlataraṃ liṅgaṃ rudrākṣaṃ parameśvari || 68 ||

Vers 69
pūjanād dhāraṇāddevi phalaṃ bahuvidhaṃ smṛtam || 69 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre harapārvatīsaṃvāde saptamaḥ paṭalaḥ || 7 ||

8. Paṭala

Vers 1
śṛṇu nātha parānanda parāparakulātmaka | tvāṃ vinā trāṇakarttā ca mama jñāne na varttate || 1 ||

Vers 2
pūrṇaliṅgaṃ maheśāna śivabījaṃ na cānyathā | śilāmadhye tathā cakraṃ lakṣmīnārāyaṇaṃ param || 2 ||

Vers 3
pāradasya śatāṃśaikaṃ mama jñāne na varttate | śivabījaṃ mahādeva śivarūpaṃ na cānyathā | liṅgarūpaṃ kathaṃ deva tad vadasva mayi prabho || 3 ||

Vers 4
yathā jyotirmayaṃ liṅgaṃ kailāsaśikhare mama | tasyaiva ṣoḍaśāṃśaikaḥ kāśyāṃ viśveśvaraḥ sthitaḥ || 4 ||

Vers 5
pūrṇaliṅgaṃ maheśāni śivabījaṃ na cānyathā | śilāmadhye tathā cakraṃ lakṣmīnārāyaṇaṃ param || 5 ||

Vers 6
pāradasya śatāṃśaikaṃ lakṣmīnārāyaṇaṃ na hi | pakāraṃ viṣṇurūpañca ākāraṃ kālikā tathā || 6 ||

Vers 7
pāradaṃ parameśāni brahmaviṣṇuśivātmakam || 7 ||

Vers 8
yo yajet pāradaṃ liṅgaṃ sa eva śambhuravyayaḥ | sa eva dhanyo deveśi sa jñānī sa tu tattvavit || 8 ||

Vers 9
sa brahmavettā sa dhanī sa rājā bhuvi pūjitaḥ | aṇimādivibhūtīnāmīśvaraḥ sādhakottamaḥ || 9 ||

Vers 10
striyaḥ svabhāvacapalā gopituṃ na hi śakyate | ata eva hi deveśi viratā bhava pārvvati || 10 ||

Vers 11
kathayasva kṛpānātha karuṇā yadi varttate | tava vākyaṃ vinā deva kva muktiḥ kva ca sādhutā || 11 ||

Vers 12
pāradaṃ śivabījaṃ hi tāḍanaṃ na hi kārayet | tāḍanādvittanāśaḥ syāt tāḍanāt sutahīnatā | tāḍanādrogayuktaḥ syāt tāḍanānmaraṇaṃ bhavet || 12 ||

Vers 13
etadvighnādikaṃ nātha satyameva na saṃśayaḥ | vighnādirahitaṃ nātha kathayasva dayānidhe || 13 ||

Vers 14
pārade śivanirmāṇe nānāvighnaṃ yataḥ śive | ata eva hi tatrādau śānti-svastyayanañcaret || 14 ||

Vers 15
dvādaśaṃ pārthivaṃ liṅgamupacāraiśca ṣauḍaśaiḥ | paṭṭādisūtranirmāṇaṃ racitaṃ śuklameva vā || 15 ||

Vers 16
puruṣasya yathāyogyaṃ yugmavastraṃ nivedayet | bhogayogyaṃ pradātavyaṃ madhuparkaṃ sureśvari || 16 ||

Vers 17
alaṅkāraṃ yathāśakti dadyāt kalyāṇahetave | pūjayed bahuyatnena bilvapatreṇa pārvati || 17 ||

Vers 18
toḍaloktena vidhinā pratyekenāyutaṃ japet | ādau pañcākṣaraṃ mantramaṣṭottaraśataṃ japet || 18 ||

Vers 19
pūjānte prajapet paścāt prāsādākhyaṃ mahāmanum | dakṣiṇāntaṃ samācaryya haviṣyāśī jitendriyaḥ || 19 ||

Vers 20
tāmbūlañca tathā matsyaṃ varjayenna kadācana | asmiṃstantre haviṣyānnaṃ tāmbūlaṃ mīnamuttamam || 20 ||

Vers 21
homasya dakṣiṇā kāryyā tadā vighnairna lipyate || 21 ||

Vers 22
tataḥ parasmin divase pāradamānayed budhaḥ | tasyopari japenmantraṃ sarvvavandyanavātmakam || 22 ||

Vers 23
vyomabījaṃ śivāntañca vargādyaṃ bindumastakam | vāyubījaṃ ca tritayaṃ tritayaṃ tryambakaṃ priye || 23 ||

Vers 24
imaṃ mantraṃ maheśāni prajapedauṣadhopari | pārade prajapenmantramaṣṭottaraśataṃ yadi || 24 ||

Vers 25
tadevauṣadhayogena baddho bhavati nānyathā || 25 ||

Vers 26
tataḥ parasmin divase śṛṇu matprāṇavallabhe | varayet karmmakarttāraṃ yathoktavibhavāvadhi || 26 ||

Vers 27
suvarṇaṃ campakākāraṃ karṇayugme nivedayet | catuṣkoṇayutaṃ svarṇaṃ grīvāyāṃ sumanoharam || 27 ||

Vers 28
hastadvaye maheśāni dadyād valayayugmakam | valayaṃ śuklavarṇañca aṅgarīyaṃ tathaiva ca || 28 ||

Vers 29
ūrmmiṃ dadyāt pītavastraṃ kṣaumavastrayugaṃ śive | evaṃ kṛtvā maheśāni śivarūpaṃ vicintayet || 29 ||

Vers 30
prastare caiva saṃsthāpya jhiṇṭīpatrarasena ca | prastareṇa samāloḍya kuryyāt kardamavat priye || 30 ||

Vers 31
nirmmāṇayogyaṃ tatraiva yadi syāt surasundari | tadā nirmmāya taṃ liṅgaṃ punardṛḍhataraṃ caret || 31 ||

Vers 32
svapuṣpasaṃyute vastre aṅgāre ca karīṣake | kiñciduṣṇaṃ prakarttavyaṃ yato dṛḍhataro bhavet || 32 ||

Vers 33
tato nirmmāya taṃ liṅgaṃ punardṛḍhataraṃ caret | svapuṣpasaṃyute vastre sthāpayet pārthive punaḥ || 33 ||

Vers 34
kiñciduṣṇaṃ prakarttavyaṃ yāvad dṛḍhataro bhavet | vinā hyauṣadhayogena bhasmo bhavati nānyathā || 34 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde'ṣṭamaḥ paṭalaḥ || 8 ||

9. Paṭala

Vers 1
bhasmaprakāraṃ deveśi śṛṇu matprāṇavallabhe | karttāraṃ varayedādau yathoktavibhavāvadhi || 1 ||

Vers 2
suvarṇaṃ mauktikayutaṃ karṇayugme nivedayet | hastayugme ca valayaṃ aṅgurīyaṃ tathaiva ca || 2 ||

Vers 3
tāḍadvayaṃ bāhuyugme śuddhakāñcananirmmitam | grīvāyāṃ dāpayet svarṇaṃ catuṣkoṇaṃ manoramam || 3 ||

Vers 4
vastrayugmaṃ paṭṭasūtranirmmitañca suśobhanam | uṣṇīṣaṃ śuklavarṇañca uṣṇīṣaṃ pītavāsasam || 4 ||

Vers 5
evaṃ hi varayed devi karmmayogyaṃ vicintayet | cintayecchivarūpañca cintayet triguṇātmakam || 5 ||

Vers 6
tataḥ parasmin divase śāntisvastyayanañcaret | nirmmitaṃ śuddhasvarṇena bilvapatreṇa sundari || 6 ||

Vers 7
sahasrasaṅkhyayā devi pārthivaṃ dvādaśaṃ yajet | ṣoḍaśenopacāreṇa paṭṭavastrayugena ca || 7 ||

Vers 8
alaṅkāravicitraiśca pūjayet parameśvaram | bhogayogyaṃ pradātavyaṃ madhuparkaṃ nivedayet || 8 ||

Vers 9
pūjānte prajapenmantramaṣṭottaraśataṃ sudhīḥ || 9 ||

Vers 10
ṣaḍakṣaraṃ mahāmantraṃ prāsādākhyaṃ manuṃ tataḥ | diksahastraṃ japenmantraṃ taddaśāṃśaṃ hunet priye || 10 ||

Vers 11
homasya dravyaṃ deveśi śṛṇu matprāṇavallabhe | vālukānirmmite vāpi kuṇḍe vā parameśvari || 11 ||

Vers 12
dvātriṃśadaṅgulimānaṃ vistṛtaṃ tatsamaṃ priye | ṣoḍaśāṅgulimānaṃ hi kuṇḍaṃ kuryāt sulakṣaṇam || 12 ||

Vers 13
tadūrddhve parameśāni vedanetrāṅgaliṃ śive | evaṃ hi svarṇakumbhañca tāmrakumbhāsamarthinā || 13 ||

Vers 14
etadanyataraṃ kumbhaṃ sthāpayed vedikopari | paṭṭavastreṇa yugmena saṃveṣṭya bahuyatnataḥ || 14 ||

Vers 15
homayed bilvapatreṇa yathoktena sureśvari | trimadhvaktena vidhinā tataḥ siddho bhaved dhruvam || 15 ||

Vers 16
tatastu dakṣiṇā kāryyā yathoktavibhavāvadhi | sarvvadravyamayaṃ mūlyaṃ dviguṇaṃ vā pradāpayet || 16 ||

Vers 17
dakṣiṇāvihīnā yajñāḥ siddhidā na ca mokṣadāḥ | ata eva maheśāni dakṣiṇā vibhavāvadhi || 17 ||

Vers 18
pāradaṃ tolakaṃ mānaṃ bhakṣayed bahuyatnataḥ || 18 ||

Vers 19
punastolakamānaṃ hi mātṛdugdhaṃ tataḥ param | punaśca bhakṣayed dhīmāṃstato dugdhantu bhakṣayet || 19 ||

Vers 20
tataśca vatsamānīya navadvāraṃ prayatnataḥ | sūtrayogeṇa deveśi baddhaṃ kuryyāt prayatnataḥ || 20 ||

Vers 21
tataśca helakīmantramaṣṭottaraśataṃ japet | gajapramāṇaṃ deveśi dīrghaprasthantu khātakam || 21 ||

Vers 22
karīṣakeṇa deveśi pūrṇaṃ kuryyādvicakṣaṇaḥ | tanmadhye sthāpayed vatsaṃ sandahed bahuyatnataḥ || 22 ||

Vers 23
vahnisthite maheśāni na spṛśet kuṇḍamuttamam | kuṇḍe suśītale jāta utthāpya bahuyatnataḥ || 23 ||

Vers 24
sarvvaprakāśakaṃ mantramaṣṭottaraśataṃ japet | viśveśvaraṃ pravakṣyāmi śṛṇu pārvvati sādaram || 24 ||

Vers 25
pāradaṃ tolakaṃ mānaṃ tāmrapātre tu lepayet | cūrṇaṃ kuryānmaheśāni gandhakaṃ sārddhatolakam || 25 ||

Vers 26
samācchādya prayatnena cūrṇena parameśvari | sandahed bahuyatnena mandamandena vahninā || 26 ||

Vers 27
rattipramāṇaṃ tad dravyaṃ bhakṣayed yadi sundari || 27 ||

Vers 28
satyaṃ satyaṃ sarvvakuṣṭhaṃ bhakṣaṇānnāśamāpnuyāt | anupānamuṣṇatoyaṃ matsyādīn parivarjayet || 28 ||

Vers 29
evaṃ prayogaṃ deveśi na kuryāt putravān gṛhī | prathame divase putrān dvitīye divase dhanam || 29 ||

Vers 30
tṛtīye divase śaktiṃ caturthe divase gṛham | pañcame divase rogaṃ nāśaṃ tu jāyate dhruvam || 30 ||

Vers 31
ata eva maheśāni ātmasvastyayanañcaret | pūrvoktavidhinā mantrī caturguṇaṃ samācaret || 31 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde navamaḥ paṭalaḥ || 9 ||

10. Paṭala

Vers 1
narākṛtiṃ guruṃ nātha mantraṃ varṇātmakaṃ tathā | dhyānānurūpiṇaṃ devamekatvaṃ vā kathaṃ vada || 1 ||

Vers 2
guruvaktrānmahāmantro labhyate sādhakottamaiḥ | yadyeko jāyate vīryyastasya mūrttirbhaved dhruvam || 2 ||

Vers 3
devatāyāḥ śarīrañca bījādutpadyate priye | gurorājñānusāreṇa cānyamūrttistu jāyate || 3 ||

Vers 4
gurvādibhāvanād devi bhāvasiddhiḥ prajāyate | ata eva maheśāni caikatvaṃ parikathyate || 4 ||

Vers 5
yaccākṣuṣaṃ mahādeva tadākāraṃ vicintayat | acākṣuṣe mahādeva dhyānaṃ vā kīdṛśaṃ bhavet || 5 ||

Vers 6
śabdabrahmamayaṃ devi mama vaktrādvinirgatam | ākārarahite devi yathā dhyānādikaṃ bhavet || 6 ||

Vers 7
tathaivoccāraṇenaiva bhaktiyuktena cetasā | satyaṃ satyaṃ maheśāni pratyakṣaṃ nātra saṃśayaḥ || 7 ||

Vers 8
paśupradāne vākyaṃ tu kīdṛśaṃ vada śaṅkara | yena vākyena deveśa devī tuṣṭā bhavatyapi || 8 ||

Vers 9
mṛge mahiṣe coṣṭre ca paśuśabdaṃ na yojayet | chāgale ca tathā siṃhe vyāghre ca parameśvari || 9 ||

Vers 10
paśuśabdaṃ yojayitvā mahādevyai nivedayet | paśubhāvasthito mantrī mahiṣo dīyate yadi || 10 ||

Vers 11
samyak phalaṃ na labhate daśāṃśaṃ labhate priye || 11 ||

Vers 12
mahiṣādi pradātavyaṃ divyavīramate sthitaḥ | sa eva siddhimāpnoti phalaṃ samyak priyaṃvade || 12 ||

Vers 13
paśudānaṃ vinā devi pūjayenna kadācana | tathā ca nityapūjāyāṃ yadi śakto bhavennaraḥ || 13 ||

Vers 14
kevalaṃ balidānena siddho bhavati nānyathā | nirdhanaḥ parameśāni yadi pūjādikañcaret || 14 ||

Vers 15
vatsarānte pradātavyaṃ balimekaṃ sureśvari | anyathā naiva siddhiḥ syādājanma pūjanādapi || 15 ||

Vers 16
balidānaṃ mahāyajñaṃ kalikāle ca caṇḍike | aśvamedhādikaṃ yajñaṃ kalau nāsti sureśvari || 16 ||

Vers 17
yajñāvaśeṣaṃ yad dravyaṃ bhojanīyaṃ na cānyathā || 17 ||

Vers 18
yajñāvaśeṣabhogena sa yajñī nātra saṃśayaḥ | na bhakṣed yadi mohena na yajñaphalabhāg bhavet || 18 ||

Vers 19
tyājyaṃ dravyaṃ kathaṃ devi mahādevyai nivedayet | brahmarūpaṃ mahātantraṃ mama vaktrādvinirgatam || 19 ||

Vers 20
sa pūtaḥ sarvvapāpebhyo yadi caikākṣaraṃ śrutam | mahābhaktiyuto bhūtvā śṛṇoti paṭalaṃ yadi || 20 ||

Vers 21
kiṃ tasya dhyānapūjāyāṃ tīrthasnānena tasya kim | śabdabrahmamayaṃ jñātvā samastaṃ yadi caṇḍike || 21 ||

Vers 22
kevalaṃ śravaṇenaiva sa siddho nātra saṃśayaḥ | aṣṭādaśapurāṇānāṃ śravaṇenaiva yat phalam || 22 ||

Vers 23
caturvvedena sāṅgena śravaṇenaiva yat phalam | asya tantrasya deveśi kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm || 23 ||

Vers 24
brahmarūpamidaṃ tantraṃ sārāt sāraṃ parāt param || 24 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde daśamaḥ paṭalaḥ || 10 ||

11. Paṭala

Vers 1
śrīcaṇḍikovāca- prāsādaṃ maṇḍapaṃ vāpi yadi devyai nivedayet | vidhānaṃ tasya māhātmyaṃ vada me parameśvara || 1 ||

Vers 2
kūpādikaṃ mahādeva yadi devyai nivedayet | vidhānaṃ tasya māhātmyaṃ vada me parameśvara || 2 ||

Vers 3
śṛṇu devi pravakṣyāmi yena prāsādamutsṛjet | tasyaiva paścime bhāge vedikāṃ caturasrakām || 3 ||

Vers 4
prakuryyād bahuyatnena vastreṇa veṣṭanañcaret | tadabhāve maheśāni tṛṇenaiva ca veṣṭayet || 4 ||

Vers 5
kumbhayugmaṃ sthāpayitvā kṣaumavastreṇa veṣṭayet | yugmaṃ yugmaṃ kṣaumavastraṃ kumbhayugme niyojayet || 5 ||

Vers 6
īśakumbhe yajeddevīmāgneyyāmagnidaivatam | catuḥṣaṣṭyupacāreṇa pūjayediṣṭadevatām || 6 ||

Vers 7
athavā parameśāni yathāśaktyupacārataḥ || 7 ||

Vers 8
pūjayed bahuyatnena tato homādikañcaret | āgamoktena vidhinā kuryyāt tatra kuśaṇḍikām || 8 ||

Vers 9
trimadhvaktena deveśi bilvapatreṇa homayet | sahasraṃ homayenmantrī śatanyūnaṃ na kārayet || 9 ||

Vers 10
adyetyādi samuccāryya sauramāsaṃ samuccaret || 10 ||

Vers 11
tithigotraṃ cāmuko'haṃ dharmmārthakāmameva vā | prāptaye parameśāni tato mūlaṃ samuccaret || 11 ||

Vers 12
devatāyai namaḥ paścād dakṣiṇāṃ dāpayed gurau | kumbhatoyena deveśi snāpayed yajamānakam || 12 ||

Vers 13
surāstvādīn samuccāryya śāntiṃ kuryyāt tato guruḥ | sarvvādau gurudevasya varaṇaṃ kārayet sudhīḥ || 13 ||

Vers 14
suvarṇaṃ campakākāraṃ karṇayugme nivedayet | catuṣkoṇayutaṃ svarṇaṃ grīvāyāṃ pariyojayet || 14 ||

Vers 15
uṣṇīṣañca tato dadyāt kaṇṭhe mālāṃ niyojayet | tāḍayugmaṃ tato bāhau valayaṃ maṇibandhake || 15 ||

Vers 16
aṅgulyāmaṅgurī deyā divyavastraṃ niyojayet | evaṃ hi varaṇaṃ kṛtvā karmmayogyaṃ vicintayet || 16 ||

Vers 17
guruṃ vā guruputraṃ vā varayed yatnataḥ sudhīḥ | sadasyaṃ na hi karttavyaṃ tantradhāraṃ na tatra vai || 17 ||

Vers 18
brahmāṇaṃ na hi karttavyaṃ kevalaṃ varayed gurum | gurorbhṛtyo maheśāni bhairavo nātra saṃśayaḥ || 18 ||

Vers 19
svayaṃ hotā bhaved vipro gurorājñānusārataḥ || 19 ||

Vers 20
māyābījaṃ samuccārya ādhāraśaktaye namaḥ | anena manunā devi vedisaṃskāramācaret || 20 ||

Vers 21
bhūrasītyādimantreṇa ghaṭa-yugmābhimantritam | astrāntenaiva mūlena uṣṇīṣaṃ pariyojayet || 21 ||

Vers 22
vedoktañcaiva smṛtyuktaṃ mantraṃ na yojayet sudhīḥ | evaṃ kūpādidāneṣu karttavyaṃ parameśvari || 22 ||

Vers 23
anyat sarvvaṃ samānaṃ hi prāsādādisthale punaḥ | kūpādiyojanaṃ kuryyāt yaṣṭiprotanamācaret || 23 ||

Vers 24
caturhastapramāṇañca madhyabhāge tu protanam | mūlamantraṃ samuccārya tato vahnibadhūṃ nyaset || 24 ||

Vers 25
tato yaṣṭiṃ samuccāryya potayāmi vadet sudhīḥ | tatra santaraṇaṃ dhenuṃ naiva kuryyādvicakṣaṇaḥ || 25 ||

Vers 26
dhenusantaraṇenaiva phalahāniḥ prajāyate | svarṇaṃ rūpyaṃ pravālañca dakṣiṇāṃ pariyojayet || 26 ||

Vers 27
snāpayitvā kumbhatoyaiḥ śāntiṃ kuryyāt tato guruḥ || 27 ||

Vers 28
vāpīkūpataḍāgādi hyanenotsargamācaret || 28 ||

Vers 29
dīrghikāñca puṣkariṇīṃ hyanenaiva jalāśayam | utsṛjya parayā bhaktyā mahādevyai prayatnataḥ || 29 ||

Vers 30
puruṣaṃ saptamaṃ kānte pitṛvaṃśe ca mātari | saptamaṃ puruṣaṃ kānte mātṛvaṃśe samaṃ priye || 30 ||

Vers 31
kailāse nivasennityaṃ devyā varaprasādataḥ | svayaṃ devasvarūpaśca jīvanmukto na saṃśayaḥ || 31 ||

Vers 32
aśvamedhasahasreṇa vājapeyaśatena ca | yat phalaṃ labhate devi tasmāllakṣaguṇaṃ bhavet || 32 ||

Vers 33
merutulyaṃsuvarṇantu brāhmaṇe vedapārage | dattvā yat phalamāpnoti tasmāllakṣaguṇaṃ bhavet || 33 ||

Vers 34
pūrṇaśasyena deveśi saptadvīpāṃ vasundharām | pradadyād bahuyatnena brāhmaṇe vedapārage || tasmāllakṣaguṇaṃ puṇyamanena parameśvari || 34 ||

Vers 35
sadakṣiṇaṃ vrataṃ sarvvaṃ dānaṃ yadvedasammatam | tasmāllakṣaguṇaṃ puṇyamanena parameśvari || 35 ||

Vers 36
yajñasūtradhāraṇena bhūpūjyo nātra saṃśayaḥ | idānīṃ yajñasūtrasya vidhānaṃ mayi kathyatām || 36 ||

Vers 37
yajñasūtrasya yanmānaṃ tacchṛṇuṣva varānane | ṛgvedī dhārayet sūtraṃ nābherūrddhvaṃ stanādadhaḥ || 37 ||

Vers 38
yajuṣāṃ sūtramānaṃ hi āścaryaṃ śailaje param | bāhumūlapramāṇena yajñasūtraṃ dvijātibhiḥ | dhāraṇīyaṃ prayatnena nānyad dairghyaṃ kadācana || 38 ||

Vers 39
sāmagasya yajñasūtraṃ trividhaṃ varavarṇini | brahmarandhrānnābhideśaparyyantaṃ yajñasūtrakam || 39 ||

Vers 40
athavāpi ca grīvāyāmāropya nābhi saṃspṛśet | tasmāt pṛṣṭhānmerudaṇḍaparyyantaṃ yajñasūtrakam || 40 ||

Vers 41
athavā parameśāni prakārāntarakaṃ śṛṇu | grīvāyā dakṣiṇāṅguṣṭhaparyyantaṃ yajñasūtrakam || 41 ||

Vers 42
athavā dhārayet sūtraṃ yatnena yajuṣāṃ matam | athavā dhārayet sūtraṃ sāmagasya pramāṇataḥ || 42 ||

Vers 43
ājñācakrānnābhideśaparyyantaṃ yajñasūtrakam || 43 ||

Vers 44
etat saṅketamajñātvā yaḥ kuryyāt sūtradhāraṇam | sa caṇḍālasamo devi yadi vyāsasamo bhavet || 44 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde ekādaśaḥ paṭalaḥ || 11 ||

12. Paṭala

Vers 1
athātaḥ saṃpravakṣyāmi pūjādhāraṃ sudurlabham | śālagrāme maṇau yantre pratimāyāṃ ghaṭe jale || 1 ||

Vers 2
pustikāyāñca gaṅgāyāṃ śivaliṅge prasūnake | śālagrāme śataguṇaṃ maṇau tadvat phalaṃ labhet || 2 ||

Vers 3
yantre lakṣaguṇaṃ puṇyaṃ mūrttau lakṣaṃ sulocane | ghaṭe caikaguṇaṃ puṇyaṃ jale caikaguṇaṃ priye || 3 ||

Vers 4
pustikāyāṃ sahasrantu gaṅgāyāṃ tatsamaṃ phalam | śivaliṅge hyanantaṃ hi vinā pārthivaliṅgake || 4 ||

Vers 5
śālagrāme ca pūjāyāṃ na likhed yantramuttamam || 5 ||

Vers 6
maṇau sthite maheśāni na likhed yantramuttamam | pratimāyāñca pūjāyāṃ na likhed yantramuttamam || 6 ||

Vers 7
pratimāyāśca purato ghaṭaṃ saṃsthāpya yatnataḥ | parivārān yajet tatra ghaṭe tu parameśvari || 7 ||

Vers 8
yantrādhiṣṭhātṛdevāṃśca ghaṭe yantre prapūjayet | samastadevatārūpaṃ ghaṭantu paricintayet | suradrumasvarūpo'yaṃ ghaṭo hi parameśvari || 8 ||

Vers 9
janmasthānaṃ mahāyantraṃ yadi kuryyāt tu sādhakaḥ | tatra mūrttiṃ na kuryyāt tu kadācidapi mohataḥ || 9 ||

Vers 10
yadi mūrttiṃ prakuryyāt tu tatra yantraṃ na kārayet | yadi kuryyāt tu mohena yajed vāradvayaṃ priye || 10 ||

Vers 11
dviguṇaṃ pūjanaṃ tatra dviguṇaṃ balidānakam | dviguṇaṃ prajapenmantraṃ dviguṇaṃ homayet sudhīḥ || 11 ||

Vers 12
sarvvaṃ hi viphalaṃ yasmāt tasmād yantraṃ na kārayet || 12 ||

Vers 13
iti te kathitaṃ kānte pūjādhāraṃ sudurlabham || 13 ||

Vers 14
athātaḥ saṃpravakṣyāmi śivaliṅgasya lakṣaṇam | pārthive śivapūjāyāṃ sarvvasiddhiyuto bhavet || 14 ||

Vers 15
svarṇaliṅge ca pūjāyāṃ śatrūṇāṃ nāśanaṃ matam || 15 ||

Vers 16
sarvvasiddhīśvaro raupye phalaṃ tasmāccaturguṇam | tāmre puṣṭiṃ vijānīyāt kāṃsye ca dhanasañcayam || 16 ||

Vers 17
pāradasya ca māhātmyaṃ pūraiva kathitaṃ mayā | gaṅgāyāñca lakṣaguṇaṃ lākṣāyāṃ rogavān bhavet || 17 ||

Vers 18
sphāṭike sarvvasiddhiḥ syāt tathā mārakate priye | lauhaliṅge ripornāśaṃ kāmadaṃ bhasmaliṅgake || 18 ||

Vers 19
vālukāyāṃ kāmyasiddhirgomaye ripuhiṃsanam | sarvvaliṅgasya māhātmyaṃ dharmmārthakāmamokṣadam || 19 ||

Vers 20
ādhārabhede yat puṇyaṃ cādhikaṃ kathitaṃ tu te | atiriktaphalānyetadādhārasya sulocane || 20 ||

Vers 21
śivasya pūjanād devi caturvargādhipo bhavet | aṣṭaiśvaryyayuto marttyaḥ śambhunāthasya pūjanāt || 21 ||

Vers 22
svarge marttye ca pātāle ye devāḥ saṃsthitāḥ sadā | teṣāṃ pūjā bhaved devi śambhunāthasya pūjanāt || 22 ||

Vers 23
svarṇapuṣpasahasreṇa yat phalaṃ labhate naraḥ | tasmāllakṣaguṇaṃ puṇyaṃ bhagnaikabilvapatrake || 23 ||

Vers 24
bhagnaikabilvapatrasya sahasraikena bhāgataḥ | merutulyasuvarṇena tat phalaṃ na hi labhyate || 24 ||

Vers 25
śuddhāśuddhavicāro'pi nāsti tacchivapūjane | yena tena prakāreṇa bilvapatraiḥ prapūjanāt | sarvvasiddhiyuto bhūtvā sa naraḥ siddha eva hi || 25 ||

Vers 26
brahmāṇḍamadhye ye devāstad bāhye yāśca devatāḥ | te sarvve tṛptimāyānti kevalaṃ śivapūjanāt || 26 ||

Vers 27
liṅgamadhye mahāvahniḥ saiva rudraḥ prakīrttitaḥ || 27 ||

Vers 28
rudropari kṣiped yattu tadeva bhasmatāṃ gataḥ || 28 ||

Vers 29
sākṣāddhomo maheśāni śivasya pūjanād bhavet | mahāyajñeśvaro marttyaḥ śivasya pūjanād bhavet || 29 ||

Vers 30
kuśāgramānaṃ yat toyaṃ tattoyena yajed yadi | satyaṃ satyaṃ hi girije tajjalaṃ sāgaropamam || 30 ||

Vers 31
puṣpañca merusadṛśaṃ liṅgopari niyojanāt | liṅgasya mastake devi yadannaṃ paritiṣṭhati || 31 ||

Vers 32
tadannasya ca dānena kṣitidānaphalaṃ labhet || 32 ||

Vers 33
ekena taṇḍulenaiva yadi liṅgaṃ prapūjayet | brahmāṇḍapātrasaṃpūrṇa-mannadānaphalaṃ labhet || 33 ||

Vers 34
ekayā dūrvvayā vāpi yo'rcayecchivaliṅgakam | sarvvadevasya śīrṣe tu cārghadānaphalaṃ labhet || 34 ||

Vers 35
sāmānyatoyamānīya yadi snāyānmaheśvaram | sārddhatrikoṭitīrthasya snānasya phalabhāg bhavet || 35 ||

Vers 36
śrīcaṇḍikovāca- tāriṇī brahmaṇaḥ śaktistripurā vaiṣṇavī parā | kathaṃ śākambharī tārā tripurā śāmbhavī katham || 36 ||

Vers 37
kālī-dehād yadā jātā sāvitrī vedamātṛkā | trivargadātrī sā devī brahmaṇaḥ śaktireva ca || 37 ||

Vers 38
guptarūpā mahāvidyā śaivī saikajaṭā parā | tasmāllakṣmīrvvaiṣṇavī yā trivargadāyinī śivā || 38 ||

Vers 39
guptarūpā mahāvidyā śrīmattripurasundarī | śāmbhavī paramā māyā tripurā mokṣadāyinī || 39 ||

Vers 40
ekaiva hi mahāvidyā nāmamātraṃ pṛthak pṛthak | tathaiva puruṣaścaiko nāmamātravibhedakaḥ || 40 ||

Vers 41
śrīcaṇḍikovāca- mantradhāraṇamātreṇa tadātmā tanmayo bhavet | kathaṃ vā vātulaḥ so'pi kathaṃ vā rogavān bhavet || 41 ||

Vers 42
mantracchannād vātulatvaṃ rogo dehe na jāyate | mantracchannaṃ pravakṣyāmi śṛṇu devi samāhitā || 42 ||

Vers 43
abhaktiścākṣare bhrāntirluptaśchinnastathaiva ca | hrasvo dīrghaśca kathanaṃ svapne tu cāṣṭadhā smṛtaḥ || 43 ||

Vers 44
evaṃ mantraścānyathā vā ceti bhrāntyā ca vātulaḥ || 44 ||

Vers 45
luptavarṇe buddhināśaśchinne nāśo bhavet kila | hrasvoccāre vyādhiyukto dīrghajāpe vasukṣayaḥ || 45 ||

Vers 46
kathane mṛtyumāpnoti svapne'pi śṛṇu śailaje | kālikāyāśca tārāyā mantro'pi jvaladagnivat || 46 ||

Vers 47
viprarūpeṇa devena premabhāvena cetasā | yadi mantraṃ hared devi śṛṇu sādhakalakṣaṇam || 47 ||

Vers 48
sarvvāṅge vai bhavejjvālā dehamadhye viśeṣataḥ | toye śaityaṃ na jāyeta tathaivauṣadhasevane || 48 ||

Vers 49
sadā vātulavat sarvvaṃ pratyakṣe svapnavadbhavet | varṣamadhye trivarṣe vā mṛtyustasya na saṃśayaḥ || 49 ||

Vers 50
śrīcaṇḍikovāca- mantracchannaṃ cāṣṭavidhaṃ tava vaktrācchrutaṃ mayā | yadi daivād bhaved deva tasyopāyaṃ vadasya me || 50 ||

Vers 51
bahujāpāt tathā homāt kāyakleśādivistarāt | yadi bhaktirbhaved devi tasya siddhiradūrataḥ || 51 ||

Vers 52
guruṇā tatsutenaiva sādhakena varānane | akṣare dūṣaṇaṃ hitvā punarmantraṃ prakāśayet || 52 ||

Vers 53
guruṇā tatsutenaiva sādhakena samāhitaḥ | luptavarṇaṃ samutthāpya punarmantraṃ prakāśayet || 53 ||

Vers 54
cakrabhedena ṣaṭkoṇaṃ tathaiva yonimudrayā | ekoccāre japenmantraṃ lakṣamekaṃ varānane | gurvvādinā maheśāni chinnadoṣanikṛntanam || 54 ||

Vers 55
guruṇā lakṣajāpena tanmantraṃ śrāvayet tridhā | dūṣaṇaṃ hrasvadīrghasya śāntiścātra na saṃśayaḥ || 55 ||

Vers 56
guruṇā tatsutenaiva sādhakenaiva śailaje | uktamārgeṇa deveśi japellakṣacatuṣṭayam || 56 ||

Vers 57
taddaśāṃśaṃ hunet paścāt tarpaṇādi samācaret || 57 ||

Vers 58
caturguṇaṃ hi karttavyaṃ śiṣyasya muktihetave || 58 ||

Vers 59
yadi mṛtyurbhavet tasya tathāpi muktibhāg bhavet | kathanasya doṣaśāntirbhavatyeva na saṃśayaḥ || 59 ||

Vers 60
svapne'pi mantrakathane śmaśāne caiva śailaje | uktamārgeṇa deveśi japellakṣaṃ catuṣṭayam || 60 ||

Vers 61
taddaśāṃśaṃ hunet paścāt tarpaṇādi samācaret | tato'pi yadi naivābhūt sādhakaḥ sthiramānasaḥ || 61 ||

Vers 62
caturguṇaṃ hi karttavyaṃ pūrvvoktaṃ pūjanañcaret | kuje vā śanivāre vā prathame gamanañcaret | saptāhaṃ vā yajed devīṃ turīyaṃ vādinaṃ yajet || 62 ||

Vers 63
śmaśānasādhanaṃ vakṣye śṛṇu caikāgracetasā | svarṇaṃ raupyaṃ tathā vastraṃ dattvā varaṇamācaret || 63 ||

Vers 64
svarṇapīṭhaṃ pradātavyaṃ caturaṅgulivistṛtam | bhogayogyaṃ pradātavyaṃ madhuparkaṃ yathoditam || 64 ||

Vers 65
rājapatnī yena tuṣṭā toṣayet tena vāsasā | alaṅkāraṃ yathāyogyaṃ tatra tatra niyojayet || 65 ||

Vers 66
sāmiṣānnaṃ guḍaṃ chāgaṃ surāpiṣṭakapāyasam || 66 ||

Vers 67
bhogyadravyaṃ jale dadyād yadi bhoktā na tiṣṭhati | evaṃ pūjāṃ samāpyādau śivapūjāṃ samācaret || 67 ||

Vers 68
ṣoḍaśairupacāraiśca liṅgānāñcaikaviṃśatim | aṣṭottaraśatenaiva bilvapatraiḥ sacandanaiḥ || 68 ||

Vers 69
pratyekaṃ pūjayenmantraṃ gajāntakasahasrakam | sahasraṃ homayet paścād bilvapatrairvarānane || 69 ||

Vers 70
evaṃ kṛte labhecchāntiṃ dīrghāyurnātra saṃśayaḥ || 70 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde dvādaśaḥ paṭalaḥ || 12 ||

13. Paṭala

Vers 1
śrīcaṇḍikovāca- śṛṇu nātha parānanda parāparajagatpate | idānīṃ śrotumicchāmi mālāyāḥ kīdṛśo japaḥ | kā mālā kasya devasya tad vadasva samāhitaḥ || 1 ||

Vers 2
vaiṣṇave tulasīmālā gajadantairgaṇeśvare | kālikāyā mahāmantraṃ japed rudrākṣamālayā || 2 ||

Vers 3
tārāyāśca japenmantrī mahāśaṅkhākhyamālayā | mahāśaṅkhākhyamālāyāṃ sarvvāṃ vidyāṃ japet sudhīḥ || 3 ||

Vers 4
tathaiva sakalā vidyā mahāśaṅkhe vaset sadā || 4 ||

Vers 5
sphāṭikī sarvvadevasya pravālaiḥ sakalāṃ japet | svarṇaraupyasamudbhūtāṃ sarvvadeveṣu yojitām || 5 ||

Vers 6
kālikāyāśca sundaryyā rudrākṣaiḥ prajapet sadā | bhairavyāḥ prajapenmantrī śaṅkhapadmākhyayā priye || 6 ||

Vers 7
śmaśāne dhusturairmālāṃ japed dhūmāvatīvidhau | iti te kathitaṃ kānte mahāmālāvinirṇayam || 7 ||

Vers 8
atha granthiṃ pravakṣyāmi śṛṇu kānte samāhitā || yena mālā susiddhā ca nṛṇāṃ sarvvaphalapradā || 8 ||

Vers 9
ekapañcāśikāyāñca mālāyāṃ parameśvari || 9 ||

Vers 10
brahmagranthiyutāṃ mālāṃ sārddhadvitayaveṣṭitām | sapādaveṣṭanaṃ devi nāgapāśaṃ manoharam || 10 ||

Vers 11
sarvvadevasya mālāyāṃ sarvvatra parameśvari | brahmagranthiṃ vidhāyetthaṃ nāgapāśamathāpi vā || 11 ||

Vers 12
mālāyāṃ tvadhikāṃ devi caikāṃ granthiṃ pradāpayet | mūlena grathitaṃ kuryāt praṇavenāthavā priye || 12 ||

Vers 13
sūtradvayaṃ maheśāni milanaṃ kārayet tataḥ || 13 ||

Vers 14
meruñca grathanaṃ kuryāt tadūrddhve granthisaṃyutam | evaṃ mālāṃ vinirmāya gopayed bahuyatnataḥ || 14 ||

Vers 15
kampanaṃ dhūnanaṃ śabdaṃ naiva tatra prakāśayet | karabhraṣṭaṃ tathā chinnaṃ mahāvighnasya kāraṇam || 15 ||

Vers 16
kampane siddhihāniḥ syād dhūnanaṃ bahuduḥkhadam | śabde jāte bhavedrogaḥ karabhraṣṭādvināśakṛt || 16 ||

Vers 17
chinnasūtre bhavenmṛtyustasmād yatnaparo bhavet | evaṃ jñātvā maheśāni śāntisvastyayanaṃ caret || 17 ||

Vers 18
yatnena gurumānīya dvāviṃśadupacārataḥ || 18 ||

Vers 19
kumbhasthāpanakaṃ kṛtvā pūjayediṣṭadevatām | tato huned bilvapatrairaṣṭottaraśatāhutim || 19 ||

Vers 20
trimadhvaktena vidhinā dhūnane'pi ca sundari | saśabde japane caṇḍi hyevaṃ kuryād vicakṣaṇaḥ || 20 ||

Vers 21
karabhraṣṭe tathā chinne puraścaraṇamācaret | japādyante yajed devīṃ ṣoḍaśairupacārakaiḥ || 21 ||

Vers 22
pañcāṅgasya pramāṇena sarvakarmma samāpayet || 22 ||

Vers 23
daridraḥ parameśāni yadi vighnaparāyaṇaḥ | ādyante mahatīṃ pūjāṃ diksahasraṃ japenmanum || 23 ||

Vers 24
sahasraikaṃ hunet paścāt sarvavighnasya śāntaye | kumbhatoyaiḥ snāpayitvā punarmālāṃ pradāpayet || 24 ||

Vers 25
anenaiva vidhānena vighnajālairna lipyate || 25 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde trayodaśaḥ paṭalaḥ || 13 ||

14. Paṭala

Vers 1
śrīcaṇḍikovāca- mantradhāraṇamātreṇa tatkṣaṇe tanmayo bhavet | jīvātmā kuṇḍalīmadhye pradīpakalikā yathā || 1 ||

Vers 2
nijeṣṭadevatārūpā dehasaṃsthā ca kuṇḍalī | bhujyate saiva dehasthā kā cintā sādhakasya ca | tanme brūhi mahādeva yadyahaṃ tava vallabhā || 2 ||

Vers 3
bhogastu trividho devi divyavīrapaśukramāt | nirlipto divyabhāvasthaḥ kuṇḍalī bhujyate yadi || 3 ||

Vers 4
ājihvāntā kuṇḍalinī vīrasya vīravandite | mahādevyāḥ prītaye ca prasādaṃ bhujyate paśuḥ || 4 ||

Vers 5
dvijāterdivyabhāvaśca sadā nirvāṇadāyakaḥ | vipro vīraśca nirvāṇī bhavatyeva na saṃśayaḥ || 5 ||

Vers 6
sāyujyādi mahāmokṣaṃ niyuktaṃ kṣatriyādiṣu | paśunā bhaktiyuktena prasādaṃ bhujyate yadi || 6 ||

Vers 7
svargabhogī bhavatyeva maraṇe nādhikāritā | janmāntaramavāpnoti mahādevyāḥ prasādataḥ || 7 ||

Vers 8
divyavīraprasādena nirvāṇī nātra saṃśayaḥ || 8 ||

Vers 9
prasādabhogī yo devi sa paśurnātra saṃśayaḥ | maraṇe nādhikāro'sti paśubhāvasthitasya ca || 9 ||

Vers 10
naiva muktirbhavet tasya janma cāpnoti niścitam || 10 ||

Vers 11
śrīcaṇḍikovāca- vada me parameśāna divyavīrasya lakṣaṇam | yat kṛte divyavīrasya mahāmuktirbhaviṣyati || 11 ||

Vers 12
sākṣād brahmamayī devī cābhiśaptā ca vāruṇī | śāpamocanamātreṇa brahmarūpā sudhā parā || 12 ||

Vers 13
nivedanānmahādevyai tattad devī bhavet kila | mūlādhārāt kuṇḍalinīmājihvāntāṃ vibhāvayet || 13 ||

Vers 14
yathaiva kuṇḍalī devī dehamadhye vyavasthitā || 14 ||

Vers 15
tathaiva vāruṇīṃ dhyāyet kalāṅge sveṣṭadevatām | kuṇḍalyā samabhāvena śaktivaktre pradāpayet || 15 ||

Vers 16
ātmocchiṣṭaṃ mahāpūtaṃ tanmukhāt paramāmṛtam | avaśyameva gṛhṇīyāt tādātmyena varānane || 16 ||

Vers 17
utsṛṣṭādivicāro'pi kadācinnāsti brahmaṇi | gaṅgātoyaṃ paraṃ brahma prasādaṃ kasya tad vada || 17 ||

Vers 18
gaṅgāsāgaratoyaṃ vā prasādaṃ kasya vā bhavet | śṛṇu devi pravakṣyāmi tajjale snānamātrataḥ || 18 ||

Vers 19
muktibhāgī bhavenmartyaḥ snānāvagāhanāt kila | pādādimastakāntaṃ vai snānakāle pramajjati || 19 ||

Vers 20
pādasparśo na doṣāya paraṃbrahmaṇi śailaje | paramātmani līne ca tathaiva parameśvari || 20 ||

Vers 21
vīratantre ca kathitaṃ māhātmyaṃ prāṇavallabhe || 21 ||

Vers 22
śṛṇu devi pravakṣyāmi sādhikāyāśca lakṣaṇam | divyaśaktirvīraśaktirguruśaktistathā parā || 22 ||

Vers 23
kulaśaktiḥ kāminī ca navaśaktiḥ kumārikā | śrīguruṃ pūjayed bhaktyā svadehadānapūrvvakam || 23 ||

Vers 24
anyathā tu svadehasya nigraho jāyate dhruvam || saptajanmani sā devī pukkasī pativarjjitā || 24 ||

Vers 25
śivaṃ matvā svakāntañca pūjāsādhanamācaret | kadācinna yajeccānyaṃ puruṣaṃ parameśvari || 25 ||

Vers 26
anyasya yajanāccaṇḍi sarvanāśo bhaved dhruvam | kāntasyāyurvihīnatvaṃ vipattiñca pade pade || 26 ||

Vers 27
dhananāśo bhavennityaṃ devyāḥ krodhaśca jāyate | avaśyaṃ pūjayennityaṃ gurudevaṃ sanātanam || 27 ||

Vers 28
bhadrābhadravicārañca yā karoti gurusthale | tasyā mantraṃ krodhayuktaṃ vipattiśca pade pade || 28 ||

Vers 29
varaṃ janamukhānnindā varaṃ prāṇān parityajet | tathāpi pūjayed devaṃ sākṣānnirvāṇadāyakam || 29 ||

Vers 30
sadā bhayañca kāpaṭyaṃ varjayed gurupūjane || 30 ||

Vers 31
śrīgurostejasaṃ bhaktyā yadi dhāraṇamācaret | satyaṃ satyaṃ punaḥ satyaṃ kāśī sā nātra saṃśayaḥ || 31 ||

Vers 32
abhaktyā parameśāni yadi dhāraṇamācaret | japapūjādikaṃ tasyāḥ sandahet tena tejasā || 32 ||

Vers 33
śrīcaṇḍikovāca- sapatnīkaṃ yajed devaṃ guruṃ nirvāṇadāyakam | tasya saṅgaṃ parityajya kathamātmaniyojanam || 33 ||

Vers 34
śṛṇu devi pravakṣyāmi gurorājñānusārataḥ | dhārayet tejasaṃ bhaktyā svayaṃ lipsāvivarjjitā || 34 ||

Vers 35
gurupatnyāścātmajaśca śrīgurorātmajo yataḥ | gurupatnī guruḥ sākṣād guruputro na saṃśayaḥ || 35 ||

Vers 36
ekasya pūjanāt kānta ubhayoḥ pūjanaṃ bhavet | guruputro gaṇeśaśca guruputraḥ ṣaḍānanaḥ || 36 ||

Vers 37
ekaṃ gurusutaṃ kānte pūjane yā sadā ratā | anyaṃ gurusutaṃ kānte pūjayenna kadācana || 37 ||

Vers 38
vīraṃ vā divyamūrttiṃ vā kadācinna hi pūjayet | ekasya pūjanād devi mahāsiddhīśvaro bhavet || 38 ||

Vers 39
ubhayostrīṇi catvāri yā nārī pūjanañcaret | tasyāḥ samastaṃ viphalaṃ dhyānādi-japa-pūjanam || 39 ||

Vers 40
manojñaṃ śāstravettāraṃ nigrahānugrahe ratam || 40 ||

Vers 41
sundaraṃ yauvanonmattaṃ gurutulyaṃ jitendriyam | prāṇānte'pi ca karttavyaṃ pūjanaṃ mokṣadāyakam || 41 ||

Vers 42
no yajed yadi mohena saiva pāpamayī bhavet || 42 ||

Kolophon
iti śrīmātṛkābhedatantre haragaurīsaṃvāde caturdaśaḥ paṭalaḥ || 14 ||

Vollständiger Sanskrittext in Devanagari

Hinweis zur Sanskritfassung
Auch die Devanagari-Fassung gibt den vollständigen Grundtext der 14 Paṭalas wieder; editorische Varianten und Vergleichszitate sind davon getrennt.

1. Paṭala

Vers 1
ओं नमो देव्यै कैलासशिखरे रम्ये नानारत्नोपशोभिते | पप्रच्छ परया भक्त्या भैरवं परमेश्वरम् || १ ||

Vers 2
श्रीचण्डिकोवाच- त्रिपुरापूजनं नाथ स्वर्णरत्नैर्विशेषतः| कलिकाले स्वर्णरूप्यं गुप्तभावं तथा मणिम् || २ ||

Vers 3
केनोपायेन देवेश स्वर्णरूप्यादि लभ्यते | तद् वदस्व विशेषेण यथा रत्नादिकं भवेत् || ३ ||

Vers 4
यन्नोक्तं सर्व्वतन्त्रेषु तद् वदस्व दयानिधे || ४ ||

Vers 5
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यथा रत्नादिकं भवेत् | मत्तेजसा पारदेन किं रत्नं न हि लभ्यते || ५ ||

Vers 6
तथा सामुद्रकेणैव सुशुभ्रलवणेन च | सम्बलस्य प्रकारं हि शृणु देवि प्रयत्नतः || ६ ||

Vers 7
अथवा पूजयेद् देवीं दक्षिणां कालिकां पराम् | कालीतन्त्रोक्तविधिना सप्ताहं जपपूजनम् || ७ ||

Vers 8
सत्ये चैकन्तु त्रेतायां द्विगुणं द्वापरे त्रयम् | एवं सर्व्वत्र जानीयाच्चतुर्गुणजपः कलौ || ८ ||

Vers 9
वसुराद्यं शिवं चाद्यं मायाबिन्दुविभूषितम् | बीजत्रयं चाष्टशतं प्रजपेत् सम्बलोपरि || ९ ||

Vers 10
अशीतितोलकं मानं कृष्णधेनुसमुद्भवम् | दुग्धमानीय यत्नेन चाष्टोत्तरशतं जपेत् || १० ||

Vers 11
वस्त्रयुक्तेन सूत्रेण दुग्धमध्ये विनिक्षिपेत् | उत्तापं जनयेद्धीमान् मन्दमन्देन वह्निना || ११ ||

Vers 12
बिन्दुवेदान्तपर्यन्तमर्द्धशोषं भवेद् यदा | तदैवौत्तोल्य तद्द्रव्यं तोयमध्ये विनिक्षिपेत् || १२ ||

Vers 13
ततः परीक्षा कर्त्तव्या प्रदद्यात् पावकोपरि | निर्धूमं पावके द्रव्यं दृष्ट्वा उत्थाप्य यत्नतः || १३ ||

Vers 14
तत्रैव प्रजपेन्मन्त्रं सर्व्ववन्द्यनवात्मकम् | आनीय बहुयत्नेन शुद्धं ताम्रं मनोहरम् || १४ ||

Vers 15
सार्द्धेन तोलकं ताम्रं वह्निमध्ये विनिक्षिपेत् | यथा वह्निस्तथा ताम्रं दृष्ट्वा उत्थाप्य यत्नतः || १५ ||

Vers 16
गुञ्जाप्रमाणं तद्द्रव्यं तत्क्षणाद् यदि योजयेत् | सत्यं सत्यं हि गिरिजे रौप्यं भवति निश्चितम् || १६ ||

Vers 17
कारणं दुग्धरूपं वा केन रूपेण शङ्कर | तत्प्रकारं महादेव कृपया वद शङ्कर || १७ ||

Vers 18
टङ्कनम् आनयेद्धीमान् तोलकन्तु चतुष्टयम् | वह्नियोगेन गिरिजे लाजरूपञ्चकारह || १८ ||

Vers 19
आम्रपुष्पं तद्द्विगुणं पिष्ट्वा मिलनमाचरेत् | तस्योपरि जपेन्मन्त्रं महामायां हि चण्डिके || १९ ||

Vers 20
एतत् तु गुटिकां कृत्वा मेलनं कारयेद् यदि | तदैव दुग्धरूपं स्यात् सत्यं सत्यं हि शैलजे || २० ||

Vers 21
श्रीचण्डिकोवाच- गन्धहीनं भवेन्मद्यं केनोपायेन शङ्कर | तत् सर्व्वं श्रोतुमिच्छामि यदि स्नेहोऽस्ति मां प्रति || २१ ||

Vers 22
शिवं वह्निसमारूढं वामनेत्रविभूषितम् | बिन्दुनादसमायुक्तं गन्धमादाय संलिखेत् || २२ ||

Vers 23
उह्यतां पदमुच्चार्यय चाष्टोत्तरशतं यदि | प्रजपेत् साधकश्रेष्ठो दुर्गन्धादिविनाशनम् || २३ ||

2. Paṭala

Vers 1
श्रीदेव्युवाच- वद ईशान सर्व्वज्ञ सर्व्वतत्त्वविदां वर | यत् त्वया कथितं नाथ मम सङ्गे विहारतः || १ ||

Vers 2
कथं वा जायते पुत्रः शुक्रस्य कुत्र संस्थितिः | वर्द्धमानं सदा लिङ्गं प्रवेशो वा कथं भवेत् || २ ||

Vers 3
भीतियुक्ता ह्यहं नाथ त्राहि मां दुःखसङ्कटात् || ३ ||

Vers 4
मणिपूरं महापद्मं सुषुम्णामध्यसंस्थितम् | तस्य नालेन देवेशि नाभिपद्मं मनोहरम् || ४ ||

Vers 5
वक्रत्रयसमायुक्तं सदा शुक्रविभूषितम् | ऊर्द्ध्वं नालं सहस्रारे अतः शुक्रविभूषितम् || ५ ||

Vers 6
तस्मादेव स्तनद्वन्द्वं वर्द्धमानं दिने दिने || ६ ||

Vers 7
मध्यनालं सुषुम्णान्तं वृन्ताकारं सुशीतलम् | आयोन्यग्र-मधोनालं सदानन्दमयि शिवे || ७ ||

Vers 8
शृणु चार्वङ्गि सुभगे तन्मध्ये लिङ्गताडनात् | यद्रूपं परमानन्दं तन्नास्ति भुवनत्रये || ८ ||

Vers 9
बिन्दुस्थानं मध्यदेशे सदा पद्मविराजितम् || ९ ||

Vers 10
बाह्यदेशे चाष्टपत्रं चतुरस्रं तु तद्बहिः | चतुर्द्वारसमायुक्तं सुवर्णाभं सवृत्तकम् || १० ||

Vers 11
तत्पत्रेण भवेत् पुष्पं वृन्तयुक्तं त्रिपत्रकम् | प्रफुल्ले तु त्रिपत्रारे बाह्ये रुधिरदर्शनम् || ११ ||

Vers 12
एतन्मध्ये महेशानि यदि स्याल्लिङ्गताडनम् | पद्ममध्ये गते शुक्रे सन्ततिस्तेन जायते || १२ ||

Vers 13
तदा कन्या भवेद्देवि विपरीतः पुमान् भवेत् || १३ ||

Vers 14
उभयोस्तुल्यशुक्रेण क्लीवं भवति निश्चितम् || १४ ||

Vers 15
शृणु चार्व्वङ्गि सुभगे पुष्पमाहात्म्यमुत्तमम् | मध्ये तच्छुक्रसंयोगे वर्द्धते तद् दिने दिने | एवं दिङ्माससंप्राप्ते तत् पुष्पं वृन्तसंयुतम् || १५ ||

Vers 16
गलिते परमेशानि व्यक्तो भवति सन्ततिः || १६ ||

Vers 17
किञ्चिद्रोगादिसम्भूते कृमिकीटादिसम्भवे | तस्माज्जीवं प्रणश्यन्ति सा नारी जीव्यते कथम् || १७ ||

Vers 18
अस्य पुष्पस्य माहात्म्यं किं वक्तुं शक्यते मया | बिन्दुस्थानं सहस्रन्तु पुष्पमध्ये प्रियंवदे || १८ ||

Vers 19
एवं क्रमेण देवेशि सहस्रं सन्ततिर्यदि | वर्द्धमानं महापुष्पं पीडा किञ्चिन्न जायते || १९ ||

Vers 20
मया सार्द्धं महेशानि विहारं कुरु यत्नतः | विहारे यो भवेत् पुत्रो गणेशः स च कीर्त्तितः || २० ||

Vers 21
अपरे परमेशानि तव पुत्रप्रसादतः | पृथिव्यां जायते सृष्टिर्न्निर्व्विघ्नेन यथोचितम् || २१ ||

Vers 22
एतच् श्रुत्वा ततो देवी मदनानलविह्वला | शिवेनालिङ्गिता देवी शिवाकारेण वै तदा || २२ ||

3. Paṭala

Vers 1
श्रीदेव्युवाच- सर्व्वत्राहं श्रुता नाथ भोगं चेन्द्रियपुष्टिदम् | भोगेन मोक्षमाप्नोति कथं वदसि योगभृत् || १ ||

Vers 2
भोगेन लभते योगं भोगेन कुलसाधनम् | भोगेन सिद्धिमाप्नोति भोगेन मोक्षमाप्नुयात् || २ ||

Vers 3
तस्माद् भोगं सदा कार्ययं बाह्यपूजा यथेच्छया | भोजनस्य विधानं यत् तच्छृणुष्व प्रियंवदे || ३ ||

Vers 4
मूलाधारे तु या शक्तिर्भुजगाकाररूपिणी | जीवात्मा परमेशानि तन्मध्ये वर्त्तते सदा || ४ ||

Vers 5
भोजनेच्छा भवेत् तस्मान्निर्ल्लिप्तो जीवसंज्ञकः | सैव साक्षाद् गुणमयी निर्गुणो जीव उच्यते || ५ ||

Vers 6
जीवस्य भोजनं देवि भ्रान्तिरेव न संशयः | गुणयुक्ता कुण्डलिनी चन्द्रसूर्याग्निरूपिणी || ६ ||

Vers 7
मूलाधाराच्च तां देवीमाजिह्वान्तां विभावयेत् | शोधितान् मत्स्यमांसादीन् सम्मुखे स्थापयेद् बुधः || ७ ||

Vers 8
अनेन मनुना देवि प्रतिग्रासं समाहरेत् || ८ ||

Vers 9
प्रतिग्रासे परेशानि एवं कुर्ययाद्विचक्षणः | तदैव ब्रह्मरूपोऽसौ सत्यं सत्यं सुरेश्वरि || ९ ||

Vers 10
भुज्यते कुण्डली देवी इति चिन्तापरो हि यः | मन्त्रसिद्धिर्भवेत्तस्य ज्ञानसिद्धिर्न चान्यथा || १० ||

Vers 11
एवं कृते ब्रह्मरूपः शिवरूपः स्वयं हरिः | योगसिद्धिर्भवेत्तस्य चाष्टसिद्धिर्भविष्यति || ११ ||

Vers 12
शत्रुभिर्दीयते यत् तु कृत्रिमं दारुणं विषम् | भक्षणात् तत्क्षणे देवि ह्यमृतं नात्र संशयः || १२ ||

Vers 13
मन्त्रेण शोधितं द्रव्यं भक्षणादमृतं भवेत् | यदैव कालकूटन्तु समुद्रमथने प्रिये || १३ ||

Vers 14
तदा चानेन मनुना तत्क्षणात् खादितं मया || १४ ||

Vers 15
सर्पाकारा कुण्डलिनी या देवी परमा कला | भुज्यते सर्परूपेण तत्रैव दारुणं विषम् || १५ ||

Vers 16
इति ते कथितं कान्ते भोजनस्य विधानकम् | एतत् सर्व्वं महेशानि गोप्तव्यं पशुसङ्कटे || १६ ||

Vers 17
शृणु नाथ परानन्द परापरकुलात्मक | वद मे परमेशान होमकुण्डन्तु कीदृशम् || १७ ||

Vers 18
मणिपूरस्य बाह्ये तु नाभिपद्मं मनोहरम् | अष्टपत्रं तथा वृत्तं तन्मध्ये कुण्डदुर्लभम् || १८ ||

Vers 19
चतुरस्रादिकं देवि तत् कुण्डं कामरूपकम् | सर्व्वकुण्डस्य देवेशि विप्रः कर्त्ता विधीयते || १९ ||

Vers 20
वर्त्तुलं बाहुजातस्य वैश्यस्य चार्द्धचन्द्रकम् || २० ||

Vers 21
त्रिकोणं पादजातस्य होमकुण्डं सुरेश्वरि | एवं कुण्डं महेशानि नालत्रयविभूषितम् || २१ ||

Vers 22
ऊर्द्ध्वनालं सहस्रारे परामृतविभूषितम् | मध्यनालं नाभिपद्मे मूलाधारे च सुन्दरि || २२ ||

Vers 23
आलिङ्गाग्रमधोनालं सदानन्दमयं शिवे | होमकुण्डमिदं देवि सर्व्वतन्त्रे परिष्कृतम् || २३ ||

Vers 24
येन होमप्रसादेन साक्षाद्ब्रह्ममयो भवेत् | विप्रस्य चाहुतिर्होमं विज्ञातव्यं चतुष्टयम् || २४ ||

Vers 25
शूद्रस्यैकाहुतिर्देवि मुक्तिश्चापि चतुर्विधा || २५ ||

Vers 26
महामोक्षं ब्राह्मणस्य सायुज्यं क्षत्रियस्य च | सारूप्यञ्चोरुजातस्य सालोक्यं शूद्रजातिषु || २६ ||

Vers 27
बाह्यकुण्डं बाह्यहोमे एवं हि सुरवन्दिते | जातिभेदे कुण्डभेदं कुर्ययात् साधकसत्तमः || २७ ||

Vers 28
बाह्यहोमे काम्यसिद्धिर्भविष्यति न संशयः | ज्ञानहोमे मोक्षसिद्धिर्लभते नात्र संशयः || २८ ||

Vers 29
इति ते कथितं कान्त तन्त्राणां सारमुत्तमम् | न वक्तव्यं पशोरग्रे शपथो मे त्वयि प्रिये || २९ ||

Vers 30
श्रीदेव्युवाच- मद्यपाने महापुण्यं सर्व्वतन्त्रे श्रुतं मया | जातिभेदं न कथितमिदानीं तत् प्रकाशय || ३० ||

Vers 31
सर्व्वयज्ञाधिपो विप्रः संशयो नास्ति पार्व्वति | सौत्रामण्यां कुलाचारे चत्वारो ब्राह्मणादयः || ३१ ||

Vers 32
ब्राह्मणः परमेशानि यदि पानादिकञ्चरेत् || ३२ ||

Vers 33
तत्क्षणा-च्छिवरूपौऽसौ सत्यं सत्यं हि शैलजे || ३३ ||

Vers 34
तोये तोयं यथा लीनं यथा तेजसि तेजसम् | घटे भग्ने यथाऽऽकाशं वायौ वायुर्यथा प्रिये || ३४ ||

Vers 35
तथैव मद्यपानेन ब्राह्मणो ब्रह्मणि प्रिये | लीयते नाऽत्र सन्देहः परमात्मनि शैलजे || ३५ ||

Vers 36
सायुज्यादि महामोक्षं नियुक्तं क्षत्रियादिषु | सा नारी मानवी मद्यपाने देवी न संशयः || ३६ ||

Vers 37
सूक्ष्मसूत्रे यथा वह्निर्देहमध्ये तथा शिवा | तपोरूपं बृहत् सूत्रं पूजारूपं तथा हरिः || ३७ ||

Vers 38
संयुक्तं कुरुते यत्र वर्द्धमानो महाङ्कुशः | मद्यपानं विना देवि तज्ज्ञानं न हि लभ्यते | अत एव हि विप्रेण मद्यपानं सदा चरेत् || ३८ ||

Vers 39
ब्रह्मज्ञानं यदा देवि तदा ब्राह्मण उच्यते || ३९ ||

Vers 40
देवानाममृतं ब्रह्म तदियं लौकिकी सुरा | सुरत्वं भोगमात्रेण सुरा तेन प्रकीर्त्तिता || ४० ||

Vers 41
मन्त्रत्रयं सदा पाठ्यं ब्रह्मशापादिमोचनम् | प्रकुर्ययात्तु द्विजेनैव तदा ब्रह्ममयी सुरा || ४१ ||

Vers 42
शापमोचनमात्रेण सुरा मुक्तिप्रदायिनी || ४२ ||

Vers 43
अत एव हि देवेशि ब्राह्मणः पानमाचरेत् | स ब्राह्मणः स वेदज्ञः सोऽग्निहोत्री स दीक्षितः || ४३ ||

Vers 44
बहु किं कथ्यते देवि स एव त्रिगुणात्मकः || ४४ ||

Vers 45
मुक्तिमार्गमिदं देवि गोप्तव्यं पशुसङ्कटे | प्रकाशात् कार्ययहानिः स्यान् निन्दनीयो न चान्यथा || ४५ ||

4. Paṭala

Vers 1
श्रीचण्डिकोवाच- कारणेन महामोक्षं निर्म्माल्येन शिवस्य च | श्रुतं वेदे पुराणे च तव वक्त्रे सुरेश्वर || १ ||

Vers 2
अग्राह्यं तव निर्म्माल्यमग्राह्यं कारणं विभो | मृषा वाक्यं महादेव कथं वदसि योगभृत् || २ ||

Vers 3
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि | तत्तत् सर्व्वं प्रवक्ष्यामि सावधानावधास्य || ३ ||

Vers 4
चतुरशीतिलक्षेषु योनिगर्त्ते तथैव हि | भ्रमणं कुरुते जीवस्ततो मोक्षस्य भाजनम् || ४ ||

Vers 5
एतन्मध्ये महाज्ञानं यदि स्याद् वीरवन्दिते | तदा मोक्षमवाप्नोति भ्रमणं केन वा भवेत् || ५ ||

Vers 6
अत एव महेशानि गुप्तभावमथाकृतम् | यस्य जन्म न पूर्णत्वं स कथं मोक्षभाजनम् | यस्य पापाधिकं देवि स कथं स्वर्गभाजनम् || ६ ||

Vers 7
अत एव महेशानि गुप्तभावं मया कृतम् | निर्म्माल्येन भवेत् स्वर्गं निर्व्वाणं सुरया भवेत् || ७ ||

Vers 8
पापयुक्तो हि चाण्डालो निर्म्माल्यं गृह्यते यदा | तदा मोक्षमवाप्नोति शिवरूपी न चान्यथा || ८ ||

Vers 9
ज्ञानान्मुक्तिर्भवेत् सत्यं जातिभेदादिकं न हि || ९ ||

Vers 10
सर्व्वजातिषु निर्व्वाणं ज्ञानेन परमेश्वरि | अत एव महेशानि गुप्तभावं मया कृतम् || १० ||

Vers 11
गुप्तभावार्थ-यद्वाक्यं परिहासार्थमेव च | तदर्थमेव तद् वाक्यं न मिथ्या परमेश्वरि || ११ ||

Vers 12
निर्वाणविषये देवि मद्यं परमकारणम् | मद्यपानं विना देवि महामोक्षो न लभ्यते || १२ ||

Vers 13
श्रीचण्डिकोवाच- गङ्गायां ज्ञानतो मोक्षं तथैव म्रियते यदि | गङ्गायाश्चाधिकं नाथ कारणं परदुर्लभम् || १३ ||

Vers 14
पूर्णब्रह्ममयी देवि सुरादेवी न चान्यथा | तस्याश्च षोडशांशैका या गङ्गा सुरपूजिता || १४ ||

Vers 15
तथैव तुलसी देवी शतांशैका सुरेश्वरी | विमोक्षार्थी च यो मर्त्त्यस्तीर्थसेवां न चाचरेत् || १५ ||

Vers 16
यथैव मालिकामध्ये महाशङ्खं विमोक्षदम् | तथैव कारणं देवि सदा मोक्षप्रदायकम् || १६ ||

Vers 17
महाशङ्खं विना देवि न मन्त्रः सिद्धिदायकः || १७ ||

Vers 18
साक्षाद् ब्रह्ममयी माला महाशङ्खाख्यया पुनः | शिलायन्त्रे च वृन्दायां गङ्गायां सुरपूजिते | नैव स्पृशेन्महाशङ्खं स्पर्शनात् काष्ठवद् भवेत् || १८ ||

Vers 19
गङ्गा तु कारणं वारि मद्यं परमकारणम् | कारणस्पर्शमात्रेण मालाः शुद्धा भवन्ति हि || १९ ||

Vers 20
गङ्गास्पर्शेन देवेश काष्ठवन्मालिका कथम् | वद मे परमेशान इति मे संशयो हृदि || २० ||

Vers 21
कारणं देवदेवेशि मोक्षदं सर्व्वजातिषु | तथा स्वर्गादिजनकं गङ्गातोयं न संशयः || २१ ||

Vers 22
कारणे निवसेद् देवि महाकाली परा कला | महाविद्या वसेन्नित्यं सुरायां परमेश्वरि || २२ ||

Vers 23
महाशङ्खे वसेन्नित्यं पञ्चाशद्वर्णरूपिणी | महाविद्या वसेन्नित्यं महाशङ्खे च सर्व्वदा || २३ ||

Vers 24
गङ्गास्पर्शनमात्रेण गङ्गायां लीयते प्रिये | काष्ठस्पर्शनमात्रेण काष्ठे वह्निस्तृणे यथा || २४ ||

Vers 25
गङ्गास्पर्शे तथा देवि गङ्गायां लीयते प्रिये | तत्क्षणे च महाशङ्खः काष्ठवन्नात्र संशयः || २५ ||

Vers 26
शिलायन्त्रे तुलस्यादौ तथैव परमेश्वरि || २६ ||

Vers 27
महाशङ्खाख्यमालायां यो जपेत् साधकोत्तमः | अष्टसिद्धिः करे तस्य स एव शम्भुरव्ययः | मौलौ गङ्गा स्थिता यस्य गङ्गास्नानेन तस्य किम् || २७ ||

Vers 28
गण्डकीं वदरिकां देवि गङ्गासागरसङ्गमम् || २८ ||

Vers 29
यस्य भक्तिर्महाशङ्खे तस्य दर्शनमात्रतः | तीर्थस्नानफलं सर्व्वं लभते नात्र संशयः || २९ ||

Vers 30
इति ते कथितं कान्ते सर्व्वं परमदुर्लभम् | न वक्तव्यं पशोरग्रे प्राणान्ते परमेश्वरि || ३० ||

5. Paṭala

Vers 1
श्रीचण्डिकोवाच- पारदं भस्मनिर्माणं केनोपायेन शङ्कर | तदहं श्रोतुमिच्छामि यदि तेऽस्ति कृपा मयि || १ ||

Vers 2
पारदे भस्मनिर्माणे नानाविघ्नानि पार्व्वति | अत एव हि तत्रादौ शान्तिं कुर्ययाद् द्विजोत्तमः || २ ||

Vers 3
वरयेत् कर्म्मकर्त्तारं वक्ष्यमाणविधानतः | पूजयेत् षोडशं लिङ्गं पार्थिवं पर्वतात्मजे || ३ ||

Vers 4
षोडशेनोपचारेण तोडलोक्तविधानतः | भोगयोग्यं प्रदातव्यं मधुपर्कं सुरेश्वरि || ४ ||

Vers 5
पञ्चामृतेन देवेशं स्नापयेच्छुद्धवारिणा | पुरुषस्य यथायोग्यं युग्मवस्त्रं निवेदयेत् || ५ ||

Vers 6
चतुरङ्गुलिविस्तारं रौप्यनिर्म्माणपीठकम् | अलङ्कारं यथायोग्यं पुरुषस्य निवेदयेत् || ६ ||

Vers 7
षडङ्गधूपं देवेशि प्रदद्याच्च पुनः पुनः || ७ ||

Vers 8
घृतयुक्तं तथा दीपं दद्यात् कल्याणहेतवे | नैवेद्यं विविधं रम्यं नानाफलसमन्वितम् || ८ ||

Vers 9
शर्करासंयुतं कृत्वा पायसं विनिवेदयेत् | दद्यात् तोयं महेशानि विजयासंयुतं प्रिये || ९ ||

Vers 10
षडक्षरं महामन्त्रं गजान्तकसहस्रकम् | प्रजपेत् साधकश्रेष्ठस्ततः सिद्धो भवेद् ध्रुवम् || १० ||

Vers 11
अथवा परमेशानि धनदां धनदायिनीम् | पूजयेद् बहुयत्नेन षोडशेनोपचारतः || ११ ||

Vers 12
तद्दशांशं महेशानि होमं कुर्ययाद्विचक्षणः || १२ ||

Vers 13
होमकर्माद्यशक्तश्चेद् द्विगुणं जपमाचरेत् | यदि प्रीता भवेत् सा हि तदा किं वा न सिध्यति || १३ ||

Vers 14
प्रत्यहं परमेशानि कुबेरो दीयते वसु | भस्मनिर्माणकं देवि विचित्रं तस्य किं शिवे || १४ ||

Vers 15
गुरवे दक्षिणां दद्याद् यथाविभवविस्तरैः | ततः सिद्धो भवेन्मन्त्री नात्र कार्यया विचारणा || १५ ||

Vers 16
श्रीचण्डिकोवाच- विधानं देवदेवेश भस्मनिर्माणकर्म्मणि | सकृत्कृते येन रूपे भस्मसाज्जायते विभो || १६ ||

Vers 17
आनीय पारदं देवि स्थापयेत् प्रस्तरोपरि | तस्योपरि जपेन्मन्त्रं सर्व्ववन्द्यनवात्मकम् || १७ ||

Vers 18
साष्टसहस्रं देवेशि प्रजपेत् साधकाग्रणीः | स्वयम्भुपुष्पसंयुक्ते वस्त्रे चारुणसन्निभे || १८ ||

Vers 19
संस्थाप्य पारदं देवि मृत्पात्रयुगले शिवे | पुष्पयुक्तेन सूत्रेण बध्नीयाद् बहुयत्नतः || १९ ||

Vers 20
मुक्तिधाराजलेनैव धान्यस्य परमेश्वरि | लेपयेद् बहुयत्नेन रौद्रे शुष्कञ्च कारयेत् || २० ||

Vers 21
पुनश्च लेपयेद् धीमान् ततो वह्नौ विनिक्षिपेत् | अष्टमीनवमीरात्रौ क्षिपेन्नैव सुरेश्वरि || २१ ||

Vers 22
अथवा परमेशानि मृत्पात्रे स्थापयेद्रसम् | वल्लीरसेन तद्द्रव्यं शोधयेद् बहुयत्नतः || २२ ||

Vers 23
घृतनारीरसेनैव तथैव शोधनञ्चरेत् | एवं कृते तु गुटिकां यदि स्याद् दृढबन्धनम् || २३ ||

Vers 24
धुस्तूरञ्च समानीय मध्ये शून्यञ्च कारयेत् | कृष्णाख्यतुलसीयोगे तथा घृतकुमारिका || २४ ||

Vers 25
भस्मयोगे भवेत् स्वर्णं धनदायाः प्रसादतः || २५ ||

Vers 26
विवर्णं जायते द्रव्यं यदि पूजां न चाचरेत् || २६ ||

Vers 27
श्रीचण्डिकोवाच- स्वयम्भु कीदृशं नाथ कुण्डगोलन्तु कीदृशम् | स्वपुष्पं कीदृशं नाथ वज्रपुष्पन्तु कीदृशम् | सर्व्वकालोद्भवं नाथ कीदृशं वद शङ्कर || २७ ||

Vers 28
विवाहरहिता कन्या प्रथमं पुष्पसंयुता | तच्छोणितं महेशानि स्वयम्भु नात्र संशयः || २८ ||

Vers 29
भर्त्तरि विद्यमाने तु या कन्या चान्यजा शिवे | तदुद्भवं कुण्डपुष्पं सर्व्वकार्ययार्थसाधकम् || २९ ||

Vers 30
मृते भर्त्तरि देवेशि या कन्या अन्यजा शिवे | तदुद्भवं गोलपुष्पं देववश्यकरं परम् || ३० ||

Vers 31
विवाहितायाः कन्यायाः प्रथमे ऋतुसम्भवे | तच्छोणितं महेशानि स्वपुष्पं सर्वमोहनम् || ३१ ||

Vers 32
विवाहितायाः कन्यायाः पुरुषस्य च ताडनात् | यदि पुष्पं समुद्भूतं वज्रं तत् परिकीर्त्तितम् || ३२ ||

Vers 33
सर्व्वकालोद्भवं पुष्पं कथितं वीरवन्दिते || ३३ ||

Vers 34
सप्तक्रोशं वह्निमध्ये स्थापयेद् बहुयत्नतः | तत उत्थाय तद् द्रव्यं स्वर्णपात्रे निधाय च || ३४ ||

Vers 35
प्रजपेत् परमेशानि प्रासादाख्यं महामनुम् | ततः सिद्धो भवेन्मन्त्री नान्यथा मम भाषितम् || ३५ ||

Vers 36
एतन्मन्त्रं महेशानि गजान्तकसहस्रकम् | जपित्वा पूजयेत् पश्चात् पार्थिवं शिवलिङ्गकम् || ३६ ||

Vers 37
ततः परीक्षा कर्त्तव्या शृणु मत्प्राणवल्लभे | शुद्धताम्रं वह्निमध्ये मृत्पात्रे तोलकं मितम् || ३७ ||

Vers 38
द्रवीभूते च ताम्रे च गुञ्जामानं क्षिपेद् यदि | तत्क्षणे परमेशानि स्वर्णं भवति निश्चितम् || ३८ ||

Vers 39
गुञ्जाप्रमाणं तद् द्रव्यं भोजनं कुरुते यदि | सर्वरोगपरित्यक्तो जायते मदनोपमः | मन्त्रसिद्धिर्भवेत्तस्य जायते चिरजीविता || ३९ ||

Vers 40
प्रत्यहं परमेशानि शतनारीं रमेद् यदि | वीर्ययादिरहितं न स्यात् तेजोवृद्धिकरं परम् || ४० ||

Vers 41
तस्य वित्तं विलोक्यैव कुबेरोऽपि तिरस्कृतः || ४१ ||

Vers 42
गानेन तुम्बुरुः साक्षाद् दानेन वासवो यथा | महेश इव योगीन्द्रो निरृतिरिव दुर्धरः || ४२ ||

Vers 43
महाबलो महावीर्ययो महासाहसिकः शुचिः | महास्वच्छो दयावांश्च सर्वप्राणिहिते रतः | बहु किं कथ्यते देवि स एव गणनायकः || ४३ ||

6. Paṭala

Vers 1
श्रीचण्डिकोवाच- वद ईशान सर्व्वज्ञ सर्वतत्त्वविदां वर | महारोगे महादुःखे महादारिद्र्यसङ्कटे || १ ||

Vers 2
नानाव्याधिगते वापि नानापीडादिसङ्कटे | राज्यनाशे राजभये कारागारगते पुनः || २ ||

Vers 3
राजदण्डे च देवेश तथा च ग्रहपीडिते | केनोपायेन देवेश मुच्यते वद शङ्कर || ३ ||

Vers 4
शृणु चार्वङ्गि सुभगे यन्मां त्वं परिपृच्छसि | तत्तत् सर्वं प्रवक्ष्यामि सावधानावधारय || ४ ||

Vers 5
या चाद्या परमा विद्या चामुण्डा कालिका परा | तस्याः प्रयोगमात्रेण किं न सिध्यति भूतले || ५ ||

Vers 6
श्रीचण्डिकोवाच- राहुश्चाण्डालो विख्यातः सर्व्वत्र परमेश्वर | पुण्यकालः कथं देव तस्य स्पर्शे दिवाकरे || ६ ||

Vers 7
निशाकरे तथा नाथ इति मे संशयो हृदि | कथयस्व परानन्द पश्चादन्यत् प्रकाशय || ७ ||

Vers 8
शृणु चार्वङ्गि सुभगे ग्रहणञ्चोत्तमोत्तमम् | ग्रहणं त्रिविधं देवि चन्द्रसूर्याग्निसंयुतम् || ८ ||

Vers 9
शक्तेर्ललाटके नेत्रे वह्निस्तिष्ठति सर्वदा | वामनेत्रे तथा चन्द्रो दक्षे सूर्यः प्रतिष्ठितः || ९ ||

Vers 10
शम्भुनाथेन देवेशि रमणं क्रियते यदा | तदैव ग्रहणं देवि शक्तियुक्तो यदा शिवः || १० ||

Vers 11
वामनेत्रे चुम्बने तु शशाङ्कग्रहणं तदा | दक्षनेत्रे चुम्बने च भास्करग्रहणं तदा || ११ ||

Vers 12
ललाटे चुम्बने चाग्निग्रहणं परमेश्वरि | शिववीर्यं यतो वह्निरतोऽदृश्यः सुरेश्वरि || १२ ||

Vers 13
राहुः शिवः समाख्यातस्त्रिगुणा शक्तिरीरिता | शिवशक्त्योः समायोगो ग्रहणं परमेश्वरि || १३ ||

Vers 14
शिवशक्तिसमायोगः कालं ब्रह्ममयं प्रिये | अत एव महेशानि राश्यादीन् न विचारयेत् || १४ ||

Vers 15
तिथिनक्षत्रयोगेन यद्योगं परमेश्वरि | तदैव परमेशानि राश्यादिगणनञ्चरेत् || १५ ||

Vers 16
मासपक्षतिथीनाञ्च नोच्चार्ययं परमेश्वरि || १६ ||

Vers 17
दृष्टिमात्रेण जप्तव्यं तदा सिद्धिर्भवेद् ध्रुवम् | तत्कालं परमं कालं विज्ञेयं वीरवन्दिते || १७ ||

Vers 18
तत्र यद्यत् कृतं सर्व्वमनन्तफलमीरितम् | पुरैव कथितं सर्वं बहु किं कथ्यतेऽधुना || १८ ||

Vers 19
एतत् सुगुप्तभेदं हि तव स्नेहात् प्रकाशितम् | न वक्तव्यं पशोरग्रे न वक्तव्यं सुरेश्वरि || १९ ||

Vers 20
एतत्तत्त्वं प्रयत्नेन ब्रह्मा जानाति माधवः | प्रगोप्तव्यं प्रयत्नेन स्वयोनिरिव शैलजे || २० ||

Vers 21
श्रीचण्डिकोवाच- चामुण्डाया महामन्त्रं कीदृशं परमेश्वर | आराधनं कीदृशं वा तद् वदस्व दयानिधे || २१ ||

Vers 22
शृणु चार्व्वङ्गि सुभगे चामुण्डामन्त्रमुत्तमम् | यस्य विज्ञानमात्रेण पुनर्ज्जन्म न विद्यते || २२ ||

Vers 23
त्र्यक्षरी परमा विद्या चामुण्डा कालिका स्वयम् || २३ ||

Vers 24
सप्ताहं पूजयेद् देवीमुपचारैश्च षोडशैः | पूजान्ते प्रजपेन्मन्त्रं त्रिसहस्रं वरानने || २४ ||

Vers 25
रात्रौ तु पञ्चतत्त्वेन पूजयेत् परमेश्वरीम् | तथा रात्रौ जपेन्मन्त्रं कुलशक्तिसमन्वितम् || २५ ||

Vers 26
यन्त्रनिर्माणयोग्यं हि पीठं दद्यात् सुविस्तरम् | भोगयोग्यं प्रदातव्यं मधुपर्कं यथोचितम् || २६ ||

Vers 27
शक्तेर्यथा विधेयं स्याद् युवत्याः परमेश्वरि | तथा वस्त्रं प्रदातव्यं सर्वकल्याणहेतवे || २७ ||

Vers 28
अलङ्कारं यथायोग्यं तत्र तत्र नियोजयेत् | नैवेद्यं विविधं रम्यं नानाद्रव्यसमन्वितम् || २८ ||

Vers 29
सामिषान्नं प्रदातव्यं परमान्नं सशर्करम् | पूजयेत् परया भक्त्या बलिदानं ततः परम् || २९ ||

Vers 30
साङ्गे जाते महेशानि चाथवा बलिमाहरेत् || ३० ||

Vers 31
एवं कृते महासिद्धिं लभते नात्र संशयः | धनार्थी धनमाप्नोति पुत्रार्थी पुत्रवान् भवेत् || ३१ ||

Vers 32
विवादे जयमाप्नोति राजद्वारे जयी भवेत् | सर्वत्र विजयी भूत्वा देवीपुत्र इव क्षितौ || ३२ ||

Vers 33
रोगेभ्यो घोररूपेभ्यः पूजयित्वा प्रमुच्यते | इच्छासिद्धिर्भवेत् तस्य सर्वसिद्धिर्न चान्यथा || ३३ ||

Vers 34
कारागारगते देवि मुच्यते नात्र संशयः | प्रयोगं परमेशानि सारं परमदुर्लभम् || ३४ ||

Vers 35
अतिस्नेहेन देवेशि तव स्थाने प्रकाशितम् | अथवा परमेशानि पठेच्चण्डीं सनातनीम् || ३५ ||

Vers 36
पूजयेच्चण्डिकां देवीं सुगन्धिपुष्पसंयुतैः | धूपदीपेन गन्धेन नैवेद्येन सुरेश्वरि || ३६ ||

Vers 37
अवश्यं पञ्चतत्त्वेन पूजयेच्चण्डिकां पराम् || ३७ ||

Vers 38
आदावृष्यादि-सूक्तेन चार्घ्यान्ते परमेश्वरि | पञ्चतत्त्वं समानीय शोधयेच्छास्त्रवित्तमः || ३८ ||

Vers 39
अर्घ्योदकेन संप्रोक्ष्य पूजयेत् पीठदेवताम् || ३९ ||

Vers 40
प्रणवञ्च समुद्धृत्य मायाबीजं ततः परम् | प्रभां मायां जयां सूक्ष्मां विशुद्धां नन्दिनीं तथा || ४० ||

Vers 41
सुप्रभां विजयां सर्वसिद्धिदां परिपूजयेत् | वज्रनखदंष्ट्रायुधाय हूं फडित्यन्ततस्ततः || ४१ ||

Vers 42
नमोऽन्तेन तु देवेशि आसनञ्च समर्च्चयेत् | गुरुपङ्क्तिं पूजयित्वा पुनर्ध्यानं समाचरेत् || ४२ ||

Vers 43
आवाहनं ततो मुद्रां जीवन्यासं प्रपूजनम् | षडङ्गेन तु सम्पूज्य परिवारान् प्रपूजयेत् || ४३ ||

Vers 44
शङ्खनिधिं पद्मनिधिं तथा ब्राह्म्यादिकं यजेत् | इन्द्रादींश्चैव वज्रादीन् पूजयेत् साधकोत्तमः || ४४ ||

Vers 45
प्रणवादिनमोऽन्तेन पूजयेत् साधकोत्तमः | पुनर्देवीं महेशानि पञ्चतत्त्वेन पूजयेत् || ४५ ||

Vers 46
ऐक्यं विभाव्य देवेशि मूलमन्त्रं जपेच्छतम् || ४६ ||

Vers 47
प्राणायामं ततः कृत्वा कारणादीन् समाहरेत् | तस्यै दत्त्वा स्वयं पीत्वा पठेच्चण्डीं सुरेश्वरि || ४७ ||

Vers 48
साङ्गे जाते तु माहात्म्ये पुनः पानं समाचरेत् | ततस्तु प्रपठेद् धीमान् क्रमेण पानमाचरेत् || ४८ ||

Vers 49
समाप्ते तु विलोमेन पुनर्म्मन्त्रं शतं जपेत् | यदि भाग्यवशाद् देवि शक्तियोगं लभेन्नरः || ४९ ||

Vers 50
तत्क्षणे हि विजानीयात् सर्वसिद्धिः करे स्थिता | एवं कृत्वा महेशानि यदि पाठं समाचरेत् || ५० ||

Vers 51
माहात्म्यं तस्य पाठस्य किं वक्तुं शक्यते मया | शतवक्त्रं यदि भवेत् तदा वक्तुं न शक्यते || ५१ ||

Vers 52
पञ्चवक्त्रेण देवेशि किं वक्तुं शक्यतेऽधुना | सकृत् पाठेन देवेशि किं पुनर्ब्रह्म केवलम् || ५२ ||

Vers 53
अवश्यं लभते शान्तिं सर्वत्र परमेश्वरि | यदि शान्तिं न लभते मम वाक्यं मृषा तदा || ५३ ||

Vers 54
षोडशेनोपचारेण प्रथमं पूजनञ्चरेत् | द्वितीये पञ्चतत्त्वेन पूजयेच्चण्डिकां प्रिये || ५४ ||

Vers 55
सकृत् पाठस्य देवेशि कलां नार्हति षोडशीम् || ५५ ||

Vers 56
ध्यानमस्याः प्रवक्ष्यामि यथा ध्यात्वा पठेन्नरः || ५६ ||

Vers 57
ओं या चण्डी मधुकैटभादिदैत्यदलनी या माहिषोन्मादिनी या धूम्रेक्षणचण्डमुण्डमथनी या रक्तबीजाशनी | शक्तिः शुम्भनिशुम्भदैत्यदलनी या सिद्धिलक्ष्मीः परा सा देवी नवकोटिमूर्त्तिसहिता मां पातु विश्वेश्वरी || ५७ ||

Vers 58
ध्यानमेतच्चण्डिकायाः शृणुष्व वीरवन्दिते || ५८ ||

Vers 59
शृणु मन्त्रं प्रवक्ष्यामि त्रैलोक्येषु च दुर्लभम् | वेदाद्यं वाग्भवं मायां कामबीजं ततः परम् || ५९ ||

Vers 60
स्थिरमायां महामायां कामबीजं ततो नमः | नवाक्षरं महामन्त्रं जपेदादौ शतं प्रिये || ६० ||

Vers 61
विपरीतं महामन्त्रं पाठान्ते तु शतं जपेत् | शृणु देवि प्रवक्ष्यामि ऋषिच्छन्दः सुदुर्लभम् || ६१ ||

Vers 62
सरस्वतीदेवता-स्तवकं, ऐं ह्रीं क्लीं बीजानि क्ष्रौं शक्तिः ममामुककामसिद्ध्यर्थे विनियोगः || ६२ ||

Vers 63
प्रणवेन महेशानि षडङ्गन्यासमाचरेत् | इति ते कथितं कान्ते चण्डीपाठस्य लक्षणम् || ६३ ||

Vers 64
सावर्णिः सूर्यय इत्यादि सावर्णिर्भविता मनुः | एतन्मात्रं पठेद्देवि किञ्चिन्न्यूनाधिकं न हि || ६४ ||

Vers 65
वारत्रयं पठेद्देवि संजप्यं तु दिनत्रयम् || ६५ ||

Vers 66
महारोगे महादुःखे राजपीडादिदारुणे | नानाव्याधिगते वापि राज्यनाशे तथा भये || ६६ ||

Vers 67
ग्रहपीडादिसंजाते ब्रह्महत्यादिपातके | एवं पाठेन देवेशि मुच्यते नात्र संशयः || ६७ ||

Vers 68
बहु किं कथ्यते देवि सर्व्वशान्तिं लभेन्नरः | सर्वशङ्काविनिर्मुक्तो जायते मदनोपमः || ६८ ||

Vers 69
एवं कृते महेशानि यदि सिद्धिर्न जायते | पुनस्तेनैव कर्त्तव्यं ततः सिद्धो भवेद् ध्रुवम् || ६९ ||

7. Paṭala

Vers 1
अथातः संप्रवक्ष्यामि त्रिपुरामन्त्रमुत्तमम् | यस्य विज्ञानमात्रेण पुनर्ज्जन्म न विद्यते || १ ||

Vers 2
त्रिपुरा त्रिविधा देवी बाला प्रोक्ता पुरा शिवे | तथैव भैरवी देवी नित्यातन्त्रे मयोदिता | इदानीं सुन्दरीं देवीं शृणु पार्वति सादरम् || २ ||

Vers 3
श्रीदेव्युवाच- महामन्त्रं श्रुतं नाथ वामकेश्वरयामले | प्रातःकृत्यादि देवेश आराधनक्रमं वद || ३ ||

Vers 4
प्रातरुत्थाय मन्त्रज्ञः सहस्रारे निजं गुरुम् | पूर्वोक्तध्यानमुच्चार्यय पूजयेद् बहुयत्नतः || ४ ||

Vers 5
तथा च श्रीगुरोर्ध्यानं गुप्तसाधनतन्त्रके | कथितञ्च मया पूर्वं मन्त्रं शृणु वरानने || ५ ||

Vers 6
हसखफ्रे तथानन्दभैरवस्य मनुं ततः || ६ ||

Vers 7
तस्य शक्तेर्मनुं पश्चात् ततश्चैवं ह्सौः स्मृतः | श्रीगुरोश्च तथा शक्तेर्मन्त्रमेतत् सुरेश्वरि || ७ ||

Vers 8
श्रीगुरोरानन्दनाथान्ते अथातः शक्तिरीरिता | वाग्बीजादीन् समुच्चार्यय अमुकानन्दनाथ च || ८ ||

Vers 9
श्रीपादुकां समुच्चार्यय पूजयामि नमस्ततः | वाग्बीजञ्च शम्भुपत्नीं तदुत्तरे हरिप्रियाम् || ९ ||

Vers 10
भूतबीजं समुच्चार्यय प्रवदेच्च तदात्मकम् | समर्पयामि देवेशि पूजाविधिरिति प्रिये || १० ||

Vers 11
ततश्चाष्टाक्षरं मन्त्रमष्टोत्तरशतं जपेत् | जपं समर्पयित्वा तु नमेदञ्जलिना प्रिये || ११ ||

Vers 12
स्तुतिञ्च कवचं नाथ श्रोतुमिच्छामि साम्प्रतम् | श्रीगुरोः कवचं स्तोत्रं त्वया प्रोक्तं पुरा प्रभो || १२ ||

Vers 13
इदानीं स्त्रीगुरोः स्तोत्रं कवचं मयि कथ्यताम् | यस्य विज्ञानमात्रेण पुनर्जन्म न विद्यते || १३ ||

Vers 14
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि स्तोत्रं परमगोपनम् | यस्य श्रवणमात्रेण संसारान्मुच्यते नरः || १४ ||

Vers 15
नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते हरपूजिते | ब्रह्मविद्यास्वरूपायै तस्यै नित्यं नमो नमः || १५ ||

Vers 16
अज्ञानतिमिरान्धस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया | यया चक्षुरुन्मीलितं तस्यै नित्यं नमो नमः || १६ ||

Vers 17
भवबन्धनपारस्य तारिणी जननी परा | ज्ञानदा मोक्षदा नित्या तस्यै नित्यं नमो नमः || १७ ||

Vers 18
श्रीनाथवामभागस्था सदा या सुरपूजिता | सदा विज्ञानदात्री च तस्यै नित्यं नमो नमः || १८ ||

Vers 19
सहस्रारे महापद्म सदानन्दस्वरूपिणी | महामोक्षप्रदा देवी तस्यै नित्यं नमो नमः || १९ ||

Vers 20
ब्रह्मविष्णुस्वरूपा च महारुद्रस्वरूपिणी | त्रिगुणात्मस्वरूपा च तस्यै नित्यं नमो नमः || २० ||

Vers 21
स्वनाथञ्च समालिङ्ग्य तस्यै नित्यं नमो नमः || २१ ||

Vers 22
ब्रह्मविष्णुशिवत्वादि-जीवन्मुक्तिप्रदायिनी | ज्ञानविज्ञानदात्री च तस्यै नित्यं नमो नमः || २२ ||

Vers 23
इदं स्तोत्रं महेशानि यः पठेद् भक्तिसंयुतः | स सिद्धिं लभते नित्यं सत्यं सत्यं न संशयः || २३ ||

Vers 24
प्रातःकाले पठेद् यस्तु गुरुपूजापुरःसरम् | स एव धन्यो लोकेऽस्मिन् देवीपुत्र इव क्षितौ || २४ ||

Vers 25
स्तोत्रं समाप्तं देवेशि कवचं शृणु सादरम् | यस्य श्रवणमात्रेण वागीशसमतां व्रजेत् || २५ ||

Vers 26
स्त्रीगुरोः कवचस्यास्य सदाशिव ऋषिः स्मृतः | तदाख्या देवता प्रोक्ता चतुर्वर्गफलप्रदा || २६ ||

Vers 27
क्लीं बीजं मे शिरः पातु तदाख्यातं ललाटकम् | क्लीं बीजं चक्षुषोः पातु सर्व्वाङ्गं मे सदाऽवतु || २७ ||

Vers 28
श्रीं बीजं स्कन्धदेशं मे वाग्भवं मे भुजद्वयम् || २८ ||

Vers 29
हकारं मे दक्षभुजं क्षकारं वामहस्तकम् | क्षमर्णौ तदधः पातु लकारं हृदयं मम || २९ ||

Vers 30
रकारं पृष्ठदेशञ्च रकारं दक्षपार्श्वकम् | जूङ्कारं वामपार्श्वे तु सकारं मेरुमेव तु || ३० ||

Vers 31
मकारं चाङ्गुलीः पातु लकारं मे नखोपरि | वकारं मे नितम्बञ्च रकारं जानुयुग्मकम् || ३१ ||

Vers 32
यीःकारं पादयुगलं ह्सौः सर्व्वाङ्गमेव तु | ह्सौर्लिङ्गञ्च लोमञ्च केशञ्च परिरक्षतु || ३२ ||

Vers 33
ऐं बीजं पातु पूर्व्वे तु ह्रीं बीजं दक्षिणेऽवतु | श्रीं बीजं पश्चिमे पातु उत्तरे भूतसम्भवम् || ३३ ||

Vers 34
श्रीं पातु चाग्निकोणे च तदाख्यां नैरृतेऽवतु | देव्यम्बा पातु वायव्यां शम्भोः श्रीपादुकां तथा || ३४ ||

Vers 35
इति ते कथितं कान्ते कवचं परमाद्भुतम् || ३५ ||

Vers 36
गुरुमन्त्रं जपित्वा तु कवचं प्रपठेद् यदि | स सिद्धः सगणः सोऽपि शिवः साक्षान्न संशयः || ३६ ||

Vers 37
पूजाकाले पठेद् यस्तु कवचं मन्त्रविग्रहम् | पूजाफलं भवेत् तस्य सत्यं सत्यं सुरेश्वरि || ३७ ||

Vers 38
त्रिसन्ध्यं यः पठेद् देवि स सिद्धो नात्र संशयः || ३८ ||

Vers 39
भूर्ज्जे विलिख्य गुटिकां स्वर्णस्थां धारयेद् यदि | तस्य दर्शनमात्रेण वादिनो निष्प्रभां गताः || ३९ ||

Vers 40
विवादे जयमाप्नोति रणे च निरृतिरिव | सभायां जयमाप्नोति मम तुल्यो न संशयः || ४० ||

Vers 41
सहस्रारे भावयं स्तां त्रिसन्ध्यं प्रपठेद् यदि | स एव सिद्धो लोकेशो निर्वाणपदमीहते || ४१ ||

Vers 42
समस्तमङ्गलं नाम कवचं परमाद्भुतम् | यस्मै कस्मै न दातव्यं न प्रकाश्यं कदाचन || ४२ ||

Vers 43
देयं शिष्याय शान्ताय चान्यथा पतनं भवेत् | अभक्तेभ्योऽपिदेवेशि पुत्रेभ्योऽपि न दर्शयेत् || ४३ ||

Vers 44
स नाप्नोति फलं तस्य परे च नरकं व्रजेत् || ४४ ||

Vers 45
समाप्तं कवचं देवि किमन्यच् छ्रोतुमिच्छसि | तव स्नेहानुबन्धेन किं मया न प्रकाशितम् || ४५ ||

Vers 46
कूर्च्चबीजं समुच्चार्यय प्राणमन्त्रं ततः प्रिये | अनेन वायुयोगेन कुण्डलीचक्रसञ्चरेत् || ४६ ||

Vers 47
अष्टोत्तरशतं मूलमन्त्रं जप्त्वा नमेत् सुधीः | स्नानकर्म ततः कृत्वा सन्ध्यां कुर्ययात् पुरोदिताम् || ४७ ||

Vers 48
श्रीदेव्युवाच- सन्ध्यायाः कीदृशं ध्यानं वद मे परमेश्वर | श्रीविद्याविषये नाथ विशेषो मयि कथ्यताम् || ४८ ||

Vers 49
ध्यायेच्च सुन्दरीं देवीं त्रिविधां बीजरूपिणीम् | प्रभातेवाग्भवां देवीं मध्याह्ने मदनात्मिकाम् || ४९ ||

Vers 50
सायाह्ने शक्तिरूपाञ्च त्रिविधां बिन्दुरूपिणीम् | पूजाकाले महादेवीं ध्यानानुरूपिणीं शिवाम् || ५० ||

Vers 51
शक्तिबीजं स्वर्णवर्णं रक्तवर्णां विभावयेत् || ५१ ||

Vers 52
प्रभाते शुक्लवर्णाभां मध्याह्ने नीलसन्निभाम् | सायाह्ने रक्तवर्णाभां भावयेत् साधकोत्तमः || ५२ ||

Vers 53
एवं ध्यात्वा महेशानि सन्ध्यां कुर्ययाद् विचक्षणः | शिवपूजां ततः कृत्वा पूजयेत् परदेवताम् || ५३ ||

Vers 54
ततस्तु पूजयेद्देवीं त्रिपुरां मोक्षदायिनीम् | त्रिपुरा परमा विद्या महाविद्या पतिव्रता || ५४ ||

Vers 55
पतिपूजां विना पूजां न गृह्णाति कदाचन | अत एव महेशानि आदौ लिङ्गं प्रपूजयेत् || ५५ ||

Vers 56
पञ्चाक्षरं पञ्चवक्रं पूजयेद् बहुयत्नतः | ततस्तु पूजयेद् देवीं त्रिपुरां मोक्षदायिनीम् || ५६ ||

Vers 57
श्रीदेव्युवाच- किमाधारे यजेच्छम्भुं कृपया वद शङ्कर | आधारभेदे देवेश साधकः फलभाग् भवेत् || ५७ ||

Vers 58
पूजयेत् पार्थिवे लिङ्गे पाषाणे लिङ्गके तथा | स्वर्णलिङ्गेऽथवा देवि रौप्ये ताम्रे च कांस्यके || ५८ ||

Vers 59
पारदे वाऽथ गङ्गायां स्फाटिके मारकतेऽपि वा | कार्ययभेदे लौहलिङ्गे भस्मनिर्माणलिङ्गके || ५९ ||

Vers 60
वालुकानिर्मिते लिङ्गे गोमये वाऽथ पूजयेत् | पार्थिवे पूजनं देवि तोडलाख्ये मयोदितम् || ६० ||

Vers 61
संस्कारञ्च प्रवक्ष्यामि विशेष इह यद् भवेत् || ६१ ||

Vers 62
रौप्यञ्च स्वर्णलिङ्गञ्च स्वर्णपात्रे निधाय च | तस्मादुत्तोल्य तं लिङ्गं दुग्धमध्ये दिनत्रयम् || ६२ ||

Vers 63
त्र्यम्बकेण स्थापयित्वा कालरुद्रं प्रपूजयेत् | षोडशेनोपचारेण वेद्यान्तु पार्व्वतीं यजेत् || ६३ ||

Vers 64
तस्मादुत्तोल्य तं लिङ्गं गङ्गातोये दिनत्रयम् | ततो वेदोक्तविधिना संस्कारमाचरेत् सुधीः || ६४ ||

Vers 65
श्रीचण्डिकोवाच- लिङ्गप्रमाणं देवेश कथयस्व मयि प्रभो | पार्थिवे च शिलादौ च विशेषो यदि वा भवेत् || ६५ ||

Vers 66
मृत्तिकातोलकं ग्राह्यमथवा तोलकद्वयम् | एतदन्यं न कर्त्तव्यं कदाचिदपि पार्व्वति || ६६ ||

Vers 67
शिलादौ परमेशानि स्थूलञ्च फलदायकम् | अङ्गुष्ठमानं देवेशि यद्वा हेमाद्रिमानकम् || ६७ ||

Vers 68
स्थूलात् स्थूलतरं लिङ्गं रुद्राक्षं परमेश्वरि || ६८ ||

Vers 69
पूजनाद् धारणाद्देवि फलं बहुविधं स्मृतम् || ६९ ||

8. Paṭala

Vers 1
श्रीदेव्युवाच- शृणु नाथ परानन्द परापरकुलात्मक | त्वां विना त्राणकर्त्ता च मम ज्ञाने न वर्त्तते || १ ||

Vers 2
पूर्णलिङ्गं महेशान शिवबीजं न चान्यथा | शिलामध्ये तथा चक्रं लक्ष्मीनारायणं परम् || २ ||

Vers 3
पारदस्य शतांशैकं मम ज्ञाने न वर्त्तते | शिवबीजं महादेव शिवरूपं न चान्यथा | लिङ्गरूपं कथं देव तद् वदस्व मयि प्रभो || ३ ||

Vers 4
यथा ज्योतिर्मयं लिङ्गं कैलासशिखरे मम | तस्यैव षोडशांशैकः काश्यां विश्वेश्वरः स्थितः || ४ ||

Vers 5
पूर्णलिङ्गं महेशानि शिवबीजं न चान्यथा | शिलामध्ये तथा चक्रं लक्ष्मीनारायणं परम् || ५ ||

Vers 6
पारदस्य शतांशैकं लक्ष्मीनारायणं न हि | पकारं विष्णुरूपञ्च आकारं कालिका तथा || ६ ||

Vers 7
पारदं परमेशानि ब्रह्मविष्णुशिवात्मकम् || ७ ||

Vers 8
यो यजेत् पारदं लिङ्गं स एव शम्भुरव्ययः | स एव धन्यो देवेशि स ज्ञानी स तु तत्त्ववित् || ८ ||

Vers 9
स ब्रह्मवेत्ता स धनी स राजा भुवि पूजितः | अणिमादिविभूतीनामीश्वरः साधकोत्तमः || ९ ||

Vers 10
स्त्रियः स्वभावचपला गोपितुं न हि शक्यते | अत एव हि देवेशि विरता भव पार्व्वति || १० ||

Vers 11
श्रीदेव्युवाच- कथयस्व कृपानाथ करुणा यदि वर्त्तते | तव वाक्यं विना देव क्व मुक्तिः क्व च साधुता || ११ ||

Vers 12
पारदं शिवबीजं हि ताडनं न हि कारयेत् | ताडनाद्वित्तनाशः स्यात् ताडनात् सुतहीनता | ताडनाद्रोगयुक्तः स्यात् ताडनान्मरणं भवेत् || १२ ||

Vers 13
श्रीदेव्युवाच- एतद्विघ्नादिकं नाथ सत्यमेव न संशयः | विघ्नादिरहितं नाथ कथयस्व दयानिधे || १३ ||

Vers 14
पारदे शिवनिर्माणे नानाविघ्नं यतः शिवे | अत एव हि तत्रादौ शान्ति-स्वस्त्ययनञ्चरेत् || १४ ||

Vers 15
द्वादशं पार्थिवं लिङ्गमुपचारैश्च षौडशैः | पट्टादिसूत्रनिर्माणं रचितं शुक्लमेव वा || १५ ||

Vers 16
पुरुषस्य यथायोग्यं युग्मवस्त्रं निवेदयेत् | भोगयोग्यं प्रदातव्यं मधुपर्कं सुरेश्वरि || १६ ||

Vers 17
अलङ्कारं यथाशक्ति दद्यात् कल्याणहेतवे | पूजयेद् बहुयत्नेन बिल्वपत्रेण पार्वति || १७ ||

Vers 18
तोडलोक्तेन विधिना प्रत्येकेनायुतं जपेत् | आदौ पञ्चाक्षरं मन्त्रमष्टोत्तरशतं जपेत् || १८ ||

Vers 19
पूजान्ते प्रजपेत् पश्चात् प्रासादाख्यं महामनुम् | दक्षिणान्तं समाचर्यय हविष्याशी जितेन्द्रियः || १९ ||

Vers 20
ताम्बूलञ्च तथा मत्स्यं वर्जयेन्न कदाचन | अस्मिंस्तन्त्रे हविष्यान्नं ताम्बूलं मीनमुत्तमम् || २० ||

Vers 21
होमस्य दक्षिणा कार्यया तदा विघ्नैर्न लिप्यते || २१ ||

Vers 22
ततः परस्मिन् दिवसे पारदमानयेद् बुधः | तस्योपरि जपेन्मन्त्रं सर्व्ववन्द्यनवात्मकम् || २२ ||

Vers 23
व्योमबीजं शिवान्तञ्च वर्गाद्यं बिन्दुमस्तकम् | वायुबीजं च त्रितयं त्रितयं त्र्यम्बकं प्रिये || २३ ||

Vers 24
इमं मन्त्रं महेशानि प्रजपेदौषधोपरि | पारदे प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरशतं यदि || २४ ||

Vers 25
तदेवौषधयोगेन बद्धो भवति नान्यथा || २५ ||

Vers 26
ततः परस्मिन् दिवसे शृणु मत्प्राणवल्लभे | वरयेत् कर्म्मकर्त्तारं यथोक्तविभवावधि || २६ ||

Vers 27
सुवर्णं चम्पकाकारं कर्णयुग्मे निवेदयेत् | चतुष्कोणयुतं स्वर्णं ग्रीवायां सुमनोहरम् || २७ ||

Vers 28
हस्तद्वये महेशानि दद्याद् वलययुग्मकम् | वलयं शुक्लवर्णञ्च अङ्गरीयं तथैव च || २८ ||

Vers 29
ऊर्म्मिं दद्यात् पीतवस्त्रं क्षौमवस्त्रयुगं शिवे | एवं कृत्वा महेशानि शिवरूपं विचिन्तयेत् || २९ ||

Vers 30
प्रस्तरे चैव संस्थाप्य झिण्टीपत्ररसेन च | प्रस्तरेण समालोड्य कुर्ययात् कर्दमवत् प्रिये || ३० ||

Vers 31
निर्म्माणयोग्यं तत्रैव यदि स्यात् सुरसुन्दरि | तदा निर्म्माय तं लिङ्गं पुनर्दृढतरं चरेत् || ३१ ||

Vers 32
स्वपुष्पसंयुते वस्त्रे अङ्गारे च करीषके | किञ्चिदुष्णं प्रकर्त्तव्यं यतो दृढतरो भवेत् || ३२ ||

Vers 33
ततो निर्म्माय तं लिङ्गं पुनर्दृढतरं चरेत् | स्वपुष्पसंयुते वस्त्रे स्थापयेत् पार्थिवे पुनः || ३३ ||

Vers 34
किञ्चिदुष्णं प्रकर्त्तव्यं यावद् दृढतरो भवेत् | विना ह्यौषधयोगेन भस्मो भवति नान्यथा || ३४ ||

9. Paṭala

Vers 1
भस्मप्रकारं देवेशि शृणु मत्प्राणवल्लभे | कर्त्तारं वरयेदादौ यथोक्तविभवावधि || १ ||

Vers 2
सुवर्णं मौक्तिकयुतं कर्णयुग्मे निवेदयेत् | हस्तयुग्मे च वलयं अङ्गुरीयं तथैव च || २ ||

Vers 3
ताडद्वयं बाहुयुग्मे शुद्धकाञ्चननिर्म्मितम् | ग्रीवायां दापयेत् स्वर्णं चतुष्कोणं मनोरमम् || ३ ||

Vers 4
वस्त्रयुग्मं पट्टसूत्रनिर्म्मितञ्च सुशोभनम् | उष्णीषं शुक्लवर्णञ्च उष्णीषं पीतवाससम् || ४ ||

Vers 5
एवं हि वरयेद् देवि कर्म्मयोग्यं विचिन्तयेत् | चिन्तयेच्छिवरूपञ्च चिन्तयेत् त्रिगुणात्मकम् || ५ ||

Vers 6
ततः परस्मिन् दिवसे शान्तिस्वस्त्ययनञ्चरेत् | निर्म्मितं शुद्धस्वर्णेन बिल्वपत्रेण सुन्दरि || ६ ||

Vers 7
सहस्रसङ्ख्यया देवि पार्थिवं द्वादशं यजेत् | षोडशेनोपचारेण पट्टवस्त्रयुगेन च || ७ ||

Vers 8
अलङ्कारविचित्रैश्च पूजयेत् परमेश्वरम् | भोगयोग्यं प्रदातव्यं मधुपर्कं निवेदयेत् || ८ ||

Vers 9
पूजान्ते प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरशतं सुधीः || ९ ||

Vers 10
षडक्षरं महामन्त्रं प्रासादाख्यं मनुं ततः | दिक्सहस्त्रं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं हुनेत् प्रिये || १० ||

Vers 11
होमस्य द्रव्यं देवेशि शृणु मत्प्राणवल्लभे | वालुकानिर्म्मिते वापि कुण्डे वा परमेश्वरि || ११ ||

Vers 12
द्वात्रिंशदङ्गुलिमानं विस्तृतं तत्समं प्रिये | षोडशाङ्गुलिमानं हि कुण्डं कुर्यात् सुलक्षणम् || १२ ||

Vers 13
तदूर्द्ध्वे परमेशानि वेदनेत्राङ्गलिं शिवे | एवं हि स्वर्णकुम्भञ्च ताम्रकुम्भासमर्थिना || १३ ||

Vers 14
एतदन्यतरं कुम्भं स्थापयेद् वेदिकोपरि | पट्टवस्त्रेण युग्मेन संवेष्ट्य बहुयत्नतः || १४ ||

Vers 15
होमयेद् बिल्वपत्रेण यथोक्तेन सुरेश्वरि | त्रिमध्वक्तेन विधिना ततः सिद्धो भवेद् ध्रुवम् || १५ ||

Vers 16
ततस्तु दक्षिणा कार्यया यथोक्तविभवावधि | सर्व्वद्रव्यमयं मूल्यं द्विगुणं वा प्रदापयेत् || १६ ||

Vers 17
दक्षिणाविहीना यज्ञाः सिद्धिदा न च मोक्षदाः | अत एव महेशानि दक्षिणा विभवावधि || १७ ||

Vers 18
पारदं तोलकं मानं भक्षयेद् बहुयत्नतः || १८ ||

Vers 19
पुनस्तोलकमानं हि मातृदुग्धं ततः परम् | पुनश्च भक्षयेद् धीमांस्ततो दुग्धन्तु भक्षयेत् || १९ ||

Vers 20
ततश्च वत्समानीय नवद्वारं प्रयत्नतः | सूत्रयोगेण देवेशि बद्धं कुर्ययात् प्रयत्नतः || २० ||

Vers 21
ततश्च हेलकीमन्त्रमष्टोत्तरशतं जपेत् | गजप्रमाणं देवेशि दीर्घप्रस्थन्तु खातकम् || २१ ||

Vers 22
करीषकेण देवेशि पूर्णं कुर्ययाद्विचक्षणः | तन्मध्ये स्थापयेद् वत्सं सन्दहेद् बहुयत्नतः || २२ ||

Vers 23
वह्निस्थिते महेशानि न स्पृशेत् कुण्डमुत्तमम् | कुण्डे सुशीतले जात उत्थाप्य बहुयत्नतः || २३ ||

Vers 24
सर्व्वप्रकाशकं मन्त्रमष्टोत्तरशतं जपेत् | विश्वेश्वरं प्रवक्ष्यामि शृणु पार्व्वति सादरम् || २४ ||

Vers 25
पारदं तोलकं मानं ताम्रपात्रे तु लेपयेत् | चूर्णं कुर्यान्महेशानि गन्धकं सार्द्धतोलकम् || २५ ||

Vers 26
समाच्छाद्य प्रयत्नेन चूर्णेन परमेश्वरि | सन्दहेद् बहुयत्नेन मन्दमन्देन वह्निना || २६ ||

Vers 27
रत्तिप्रमाणं तद् द्रव्यं भक्षयेद् यदि सुन्दरि || २७ ||

Vers 28
सत्यं सत्यं सर्व्वकुष्ठं भक्षणान्नाशमाप्नुयात् | अनुपानमुष्णतोयं मत्स्यादीन् परिवर्जयेत् || २८ ||

Vers 29
एवं प्रयोगं देवेशि न कुर्यात् पुत्रवान् गृही | प्रथमे दिवसे पुत्रान् द्वितीये दिवसे धनम् || २९ ||

Vers 30
तृतीये दिवसे शक्तिं चतुर्थे दिवसे गृहम् | पञ्चमे दिवसे रोगं नाशं तु जायते ध्रुवम् || ३० ||

Vers 31
अत एव महेशानि आत्मस्वस्त्ययनञ्चरेत् | पूर्वोक्तविधिना मन्त्री चतुर्गुणं समाचरेत् || ३१ ||

10. Paṭala

Vers 1
श्रीदेव्युवाच- नराकृतिं गुरुं नाथ मन्त्रं वर्णात्मकं तथा | ध्यानानुरूपिणं देवमेकत्वं वा कथं वद || १ ||

Vers 2
गुरुवक्त्रान्महामन्त्रो लभ्यते साधकोत्तमैः | यद्येको जायते वीर्ययस्तस्य मूर्त्तिर्भवेद् ध्रुवम् || २ ||

Vers 3
देवतायाः शरीरञ्च बीजादुत्पद्यते प्रिये | गुरोराज्ञानुसारेण चान्यमूर्त्तिस्तु जायते || ३ ||

Vers 4
गुर्वादिभावनाद् देवि भावसिद्धिः प्रजायते | अत एव महेशानि चैकत्वं परिकथ्यते || ४ ||

Vers 5
यच्चाक्षुषं महादेव तदाकारं विचिन्तयत् | अचाक्षुषे महादेव ध्यानं वा कीदृशं भवेत् || ५ ||

Vers 6
शब्दब्रह्ममयं देवि मम वक्त्राद्विनिर्गतम् | आकाररहिते देवि यथा ध्यानादिकं भवेत् || ६ ||

Vers 7
तथैवोच्चारणेनैव भक्तियुक्तेन चेतसा | सत्यं सत्यं महेशानि प्रत्यक्षं नात्र संशयः || ७ ||

Vers 8
श्रीदेव्युवाच- पशुप्रदाने वाक्यं तु कीदृशं वद शङ्कर | येन वाक्येन देवेश देवी तुष्टा भवत्यपि || ८ ||

Vers 9
मृगे महिषे चोष्ट्रे च पशुशब्दं न योजयेत् | छागले च तथा सिंहे व्याघ्रे च परमेश्वरि || ९ ||

Vers 10
पशुशब्दं योजयित्वा महादेव्यै निवेदयेत् | पशुभावस्थितो मन्त्री महिषो दीयते यदि || १० ||

Vers 11
सम्यक् फलं न लभते दशांशं लभते प्रिये || ११ ||

Vers 12
महिषादि प्रदातव्यं दिव्यवीरमते स्थितः | स एव सिद्धिमाप्नोति फलं सम्यक् प्रियंवदे || १२ ||

Vers 13
पशुदानं विना देवि पूजयेन्न कदाचन | तथा च नित्यपूजायां यदि शक्तो भवेन्नरः || १३ ||

Vers 14
केवलं बलिदानेन सिद्धो भवति नान्यथा | निर्धनः परमेशानि यदि पूजादिकञ्चरेत् || १४ ||

Vers 15
वत्सरान्ते प्रदातव्यं बलिमेकं सुरेश्वरि | अन्यथा नैव सिद्धिः स्यादाजन्म पूजनादपि || १५ ||

Vers 16
बलिदानं महायज्ञं कलिकाले च चण्डिके | अश्वमेधादिकं यज्ञं कलौ नास्ति सुरेश्वरि || १६ ||

Vers 17
यज्ञावशेषं यद् द्रव्यं भोजनीयं न चान्यथा || १७ ||

Vers 18
यज्ञावशेषभोगेन स यज्ञी नात्र संशयः | न भक्षेद् यदि मोहेन न यज्ञफलभाग् भवेत् || १८ ||

Vers 19
त्याज्यं द्रव्यं कथं देवि महादेव्यै निवेदयेत् | ब्रह्मरूपं महातन्त्रं मम वक्त्राद्विनिर्गतम् || १९ ||

Vers 20
स पूतः सर्व्वपापेभ्यो यदि चैकाक्षरं श्रुतम् | महाभक्तियुतो भूत्वा शृणोति पटलं यदि || २० ||

Vers 21
किं तस्य ध्यानपूजायां तीर्थस्नानेन तस्य किम् | शब्दब्रह्ममयं ज्ञात्वा समस्तं यदि चण्डिके || २१ ||

Vers 22
केवलं श्रवणेनैव स सिद्धो नात्र संशयः | अष्टादशपुराणानां श्रवणेनैव यत् फलम् || २२ ||

Vers 23
चतुर्व्वेदेन साङ्गेन श्रवणेनैव यत् फलम् | अस्य तन्त्रस्य देवेशि कलां नार्हन्ति षोडशीम् || २३ ||

Vers 24
ब्रह्मरूपमिदं तन्त्रं सारात् सारं परात् परम् || २४ ||

11. Paṭala

Vers 1
श्रीचण्डिकोवाच- प्रासादं मण्डपं वापि यदि देव्यै निवेदयेत् | विधानं तस्य माहात्म्यं वद मे परमेश्वर || १ ||

Vers 2
कूपादिकं महादेव यदि देव्यै निवेदयेत् | विधानं तस्य माहात्म्यं वद मे परमेश्वर || २ ||

Vers 3
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि येन प्रासादमुत्सृजेत् | तस्यैव पश्चिमे भागे वेदिकां चतुरस्रकाम् || ३ ||

Vers 4
प्रकुर्ययाद् बहुयत्नेन वस्त्रेण वेष्टनञ्चरेत् | तदभावे महेशानि तृणेनैव च वेष्टयेत् || ४ ||

Vers 5
कुम्भयुग्मं स्थापयित्वा क्षौमवस्त्रेण वेष्टयेत् | युग्मं युग्मं क्षौमवस्त्रं कुम्भयुग्मे नियोजयेत् || ५ ||

Vers 6
ईशकुम्भे यजेद्देवीमाग्नेययामग्निदैवतम् | चतुःषष्ट्युपचारेण पूजयेदिष्टदेवताम् || ६ ||

Vers 7
अथवा परमेशानि यथाशक्त्युपचारतः || ७ ||

Vers 8
पूजयेद् बहुयत्नेन ततो होमादिकञ्चरेत् | आगमोक्तेन विधिना कुर्ययात् तत्र कुशण्डिकाम् || ८ ||

Vers 9
त्रिमध्वक्तेन देवेशि बिल्वपत्रेण होमयेत् | सहस्रं होमयेन्मन्त्री शतन्यूनं न कारयेत् || ९ ||

Vers 10
अद्येत्यादि समुच्चार्यय सौरमासं समुच्चरेत् || १० ||

Vers 11
तिथिगोत्रं चामुकोऽहं धर्म्मार्थकाममेव वा | प्राप्तये परमेशानि ततो मूलं समुच्चरेत् || ११ ||

Vers 12
देवतायै नमः पश्चाद् दक्षिणां दापयेद् गुरौ | कुम्भतोयेन देवेशि स्नापयेद् यजमानकम् || १२ ||

Vers 13
सुरास्त्वादीन् समुच्चार्यय शान्तिं कुर्ययात् ततो गुरुः | सर्व्वादौ गुरुदेवस्य वरणं कारयेत् सुधीः || १३ ||

Vers 14
सुवर्णं चम्पकाकारं कर्णयुग्मे निवेदयेत् | चतुष्कोणयुतं स्वर्णं ग्रीवायां परियोजयेत् || १४ ||

Vers 15
उष्णीषञ्च ततो दद्यात् कण्ठे मालां नियोजयेत् | ताडयुग्मं ततो बाहौ वलयं मणिबन्धके || १५ ||

Vers 16
अङ्गुल्यामङ्गुरी देया दिव्यवस्त्रं नियोजयेत् | एवं हि वरणं कृत्वा कर्म्मयोग्यं विचिन्तयेत् || १६ ||

Vers 17
गुरुं वा गुरुपुत्रं वा वरयेद् यत्नतः सुधीः | सदस्यं न हि कर्त्तव्यं तन्त्रधारं न तत्र वै || १७ ||

Vers 18
ब्रह्माणं न हि कर्त्तव्यं केवलं वरयेद् गुरुम् | गुरोर्भृत्यो महेशानि भैरवो नात्र संशयः || १८ ||

Vers 19
स्वयं होता भवेद् विप्रो गुरोराज्ञानुसारतः || १९ ||

Vers 20
मायाबीजं समुच्चार्य आधारशक्तये नमः | अनेन मनुना देवि वेदिसंस्कारमाचरेत् || २० ||

Vers 21
भूरसीत्यादिमन्त्रेण घट-युग्माभिमन्त्रितम् | अस्त्रान्तेनैव मूलेन उष्णीषं परियोजयेत् || २१ ||

Vers 22
वेदोक्तञ्चैव स्मृत्युक्तं मन्त्रं न योजयेत् सुधीः | एवं कूपादिदानेषु कर्त्तव्यं परमेश्वरि || २२ ||

Vers 23
अन्यत् सर्व्वं समानं हि प्रासादादिस्थले पुनः | कूपादियोजनं कुर्ययात् यष्टिप्रोतनमाचरेत् || २३ ||

Vers 24
चतुर्हस्तप्रमाणञ्च मध्यभागे तु प्रोतनम् | मूलमन्त्रं समुच्चार्य ततो वह्निबधूं न्यसेत् || २४ ||

Vers 25
ततो यष्टिं समुच्चार्यय पोतयामि वदेत् सुधीः | तत्र सन्तरणं धेनुं नैव कुर्ययाद्विचक्षणः || २५ ||

Vers 26
धेनुसन्तरणेनैव फलहानिः प्रजायते | स्वर्णं रूप्यं प्रवालञ्च दक्षिणां परियोजयेत् || २६ ||

Vers 27
स्नापयित्वा कुम्भतोयैः शान्तिं कुर्ययात् ततो गुरुः || २७ ||

Vers 28
वापीकूपतडागादि ह्यनेनोत्सर्गमाचरेत् || २८ ||

Vers 29
दीर्घिकाञ्च पुष्करिणीं ह्यनेनैव जलाशयम् | उत्सृज्य परया भक्त्या महादेव्यै प्रयत्नतः || २९ ||

Vers 30
पुरुषं सप्तमं कान्ते पितृवंशे च मातरि | सप्तमं पुरुषं कान्ते मातृवंशे समं प्रिये || ३० ||

Vers 31
कैलासे निवसेन्नित्यं देव्या वरप्रसादतः | स्वयं देवस्वरूपश्च जीवन्मुक्तो न संशयः || ३१ ||

Vers 32
अश्वमेधसहस्रेण वाजपेयशतेन च | यत् फलं लभते देवि तस्माल्लक्षगुणं भवेत् || ३२ ||

Vers 33
मेरुतुल्यंसुवर्णन्तु ब्राह्मणे वेदपारगे | दत्त्वा यत् फलमाप्नोति तस्माल्लक्षगुणं भवेत् || ३३ ||

Vers 34
पूर्णशस्येन देवेशि सप्तद्वीपां वसुन्धराम् | प्रदद्याद् बहुयत्नेन ब्राह्मणे वेदपारगे || तस्माल्लक्षगुणं पुण्यमनेन परमेश्वरि || ३४ ||

Vers 35
सदक्षिणं व्रतं सर्व्वं दानं यद्वेदसम्मतम् | तस्माल्लक्षगुणं पुण्यमनेन परमेश्वरि || ३५ ||

Vers 36
श्रीचण्डिकोवाच- यज्ञसूत्रधारणेन भूपूज्यो नात्र संशयः | इदानीं यज्ञसूत्रस्य विधानं मयि कथ्यताम् || ३६ ||

Vers 37
यज्ञसूत्रस्य यन्मानं तच्छृणुष्व वरानने | ऋग्वेदी धारयेत् सूत्रं नाभेरूर्द्ध्वं स्तनादधः || ३७ ||

Vers 38
यजुषां सूत्रमानं हि आश्चर्यं शैलजे परम् | बाहुमूलप्रमाणेन यज्ञसूत्रं द्विजातिभिः | धारणीयं प्रयत्नेन नान्यद् दैर्घ्यं कदाचन || ३८ ||

Vers 39
सामगस्य यज्ञसूत्रं त्रिविधं वरवर्णिनि | ब्रह्मरन्ध्रान्नाभिदेशपर्ययन्तं यज्ञसूत्रकम् || ३९ ||

Vers 40
अथवापि च ग्रीवायामारोप्य नाभि संस्पृशेत् | तस्मात् पृष्ठान्मेरुदण्डपर्ययन्तं यज्ञसूत्रकम् || ४० ||

Vers 41
अथवा परमेशानि प्रकारान्तरकं शृणु | ग्रीवाया दक्षिणाङ्गुष्ठपर्ययन्तं यज्ञसूत्रकम् || ४१ ||

Vers 42
अथवा धारयेत् सूत्रं यत्नेन यजुषां मतम् | अथवा धारयेत् सूत्रं सामगस्य प्रमाणतः || ४२ ||

Vers 43
आज्ञाचक्रान्नाभिदेशपर्ययन्तं यज्ञसूत्रकम् || ४३ ||

Vers 44
एतत् सङ्केतमज्ञात्वा यः कुर्ययात् सूत्रधारणम् | स चण्डालसमो देवि यदि व्याससमो भवेत् || ४४ ||

12. Paṭala

Vers 1
अथातः संप्रवक्ष्यामि पूजाधारं सुदुर्लभम् | शालग्रामे मणौ यन्त्रे प्रतिमायां घटे जले || १ ||

Vers 2
पुस्तिकायाञ्च गङ्गायां शिवलिङ्गे प्रसूनके | शालग्रामे शतगुणं मणौ तद्वत् फलं लभेत् || २ ||

Vers 3
यन्त्रे लक्षगुणं पुण्यं मूर्त्तौ लक्षं सुलोचने | घटे चैकगुणं पुण्यं जले चैकगुणं प्रिये || ३ ||

Vers 4
पुस्तिकायां सहस्रन्तु गङ्गायां तत्समं फलम् | शिवलिङ्गे ह्यनन्तं हि विना पार्थिवलिङ्गके || ४ ||

Vers 5
शालग्रामे च पूजायां न लिखेद् यन्त्रमुत्तमम् || ५ ||

Vers 6
मणौ स्थिते महेशानि न लिखेद् यन्त्रमुत्तमम् | प्रतिमायाञ्च पूजायां न लिखेद् यन्त्रमुत्तमम् || ६ ||

Vers 7
प्रतिमायाश्च पुरतो घटं संस्थाप्य यत्नतः | परिवारान् यजेत् तत्र घटे तु परमेश्वरि || ७ ||

Vers 8
यन्त्राधिष्ठातृदेवांश्च घटे यन्त्रे प्रपूजयेत् | समस्तदेवतारूपं घटन्तु परिचिन्तयेत् | सुरद्रुमस्वरूपोऽयं घटो हि परमेश्वरि || ८ ||

Vers 9
जन्मस्थानं महायन्त्रं यदि कुर्ययात् तु साधकः | तत्र मूर्त्तिं न कुर्ययात् तु कदाचिदपि मोहतः || ९ ||

Vers 10
यदि मूर्त्तिं प्रकुर्ययात् तु तत्र यन्त्रं न कारयेत् | यदि कुर्ययात् तु मोहेन यजेद् वारद्वयं प्रिये || १० ||

Vers 11
द्विगुणं पूजनं तत्र द्विगुणं बलिदानकम् | द्विगुणं प्रजपेन्मन्त्रं द्विगुणं होमयेत् सुधीः || ११ ||

Vers 12
सर्व्वं हि विफलं यस्मात् तस्माद् यन्त्रं न कारयेत् || १२ ||

Vers 13
इति ते कथितं कान्ते पूजाधारं सुदुर्लभम् || १३ ||

Vers 14
अथातः संप्रवक्ष्यामि शिवलिङ्गस्य लक्षणम् | पार्थिवे शिवपूजायां सर्व्वसिद्धियुतो भवेत् || १४ ||

Vers 15
स्वर्णलिङ्गे च पूजायां शत्रूणां नाशनं मतम् || १५ ||

Vers 16
सर्व्वसिद्धीश्वरो रौप्ये फलं तस्माच्चतुर्गुणम् | ताम्रे पुष्टिं विजानीयात् कांस्ये च धनसञ्चयम् || १६ ||

Vers 17
पारदस्य च माहात्म्यं पूरैव कथितं मया | गङ्गायाञ्च लक्षगुणं लाक्षायां रोगवान् भवेत् || १७ ||

Vers 18
स्फाटिके सर्व्वसिद्धिः स्यात् तथा मारकते प्रिये | लौहलिङ्गे रिपोर्नाशं कामदं भस्मलिङ्गके || १८ ||

Vers 19
वालुकायां काम्यसिद्धिर्गोमये रिपुहिंसनम् | सर्व्वलिङ्गस्य माहात्म्यं धर्म्मार्थकाममोक्षदम् || १९ ||

Vers 20
आधारभेदे यत् पुण्यं चाधिकं कथितं तु ते | अतिरिक्तफलान्येतदाधारस्य सुलोचने || २० ||

Vers 21
शिवस्य पूजनाद् देवि चतुर्वर्गाधिपो भवेत् | अष्टैश्वर्यययुतो मर्त्त्यः शम्भुनाथस्य पूजनात् || २१ ||

Vers 22
स्वर्गे मर्त्त्ये च पाताले ये देवाः संस्थिताः सदा | तेषां पूजा भवेद् देवि शम्भुनाथस्य पूजनात् || २२ ||

Vers 23
स्वर्णपुष्पसहस्रेण यत् फलं लभते नरः | तस्माल्लक्षगुणं पुण्यं भग्नैकबिल्वपत्रके || २३ ||

Vers 24
भग्नैकबिल्वपत्रस्य सहस्रैकेन भागतः | मेरुतुल्यसुवर्णेन तत् फलं न हि लभ्यते || २४ ||

Vers 25
शुद्धाशुद्धविचारोऽपि नास्ति तच्छिवपूजने | येन तेन प्रकारेण बिल्वपत्रैः प्रपूजनात् | सर्व्वसिद्धियुतो भूत्वा स नरः सिद्ध एव हि || २५ ||

Vers 26
ब्रह्माण्डमध्ये ये देवास्तद् बाह्ये याश्च देवताः | ते सर्व्वे तृप्तिमायान्ति केवलं शिवपूजनात् || २६ ||

Vers 27
लिङ्गमध्ये महावह्निः सैव रुद्रः प्रकीर्त्तितः || २७ ||

Vers 28
रुद्रोपरि क्षिपेद् यत्तु तदेव भस्मतां गतः || २८ ||

Vers 29
साक्षाद्धोमो महेशानि शिवस्य पूजनाद् भवेत् | महायज्ञेश्वरो मर्त्त्यः शिवस्य पूजनाद् भवेत् || २९ ||

Vers 30
कुशाग्रमानं यत् तोयं तत्तोयेन यजेद् यदि | सत्यं सत्यं हि गिरिजे तज्जलं सागरोपमम् || ३० ||

Vers 31
पुष्पञ्च मेरुसदृशं लिङ्गोपरि नियोजनात् | लिङ्गस्य मस्तके देवि यदन्नं परितिष्ठति || ३१ ||

Vers 32
तदन्नस्य च दानेन क्षितिदानफलं लभेत् || ३२ ||

Vers 33
एकेन तण्डुलेनैव यदि लिङ्गं प्रपूजयेत् | ब्रह्माण्डपात्रसंपूर्ण-मन्नदानफलं लभेत् || ३३ ||

Vers 34
एकया दूर्व्वया वापि योऽर्चयेच्छिवलिङ्गकम् | सर्व्वदेवस्य शीर्षे तु चार्घदानफलं लभेत् || ३४ ||

Vers 35
सामान्यतोयमानीय यदि स्नायान्महेश्वरम् | सार्द्धत्रिकोटितीर्थस्य स्नानस्य फलभाग् भवेत् || ३५ ||

Vers 36
श्रीचण्डिकोवाच- तारिणी ब्रह्मणः शक्तिस्त्रिपुरा वैष्णवी परा | कथं शाकम्भरी तारा त्रिपुरा शाम्भवी कथम् || ३६ ||

Vers 37
काली-देहाद् यदा जाता सावित्री वेदमातृका | त्रिवर्गदात्री सा देवी ब्रह्मणः शक्तिरेव च || ३७ ||

Vers 38
गुप्तरूपा महाविद्या शैवी सैकजटा परा | तस्माल्लक्ष्मीर्व्वैष्णवी या त्रिवर्गदायिनी शिवा || ३८ ||

Vers 39
गुप्तरूपा महाविद्या श्रीमत्त्रिपुरसुन्दरी | शाम्भवी परमा माया त्रिपुरा मोक्षदायिनी || ३९ ||

Vers 40
एकैव हि महाविद्या नाममात्रं पृथक् पृथक् | तथैव पुरुषश्चैको नाममात्रविभेदकः || ४० ||

Vers 41
श्रीचण्डिकोवाच- मन्त्रधारणमात्रेण तदात्मा तन्मयो भवेत् | कथं वा वातुलः सोऽपि कथं वा रोगवान् भवेत् || ४१ ||

Vers 42
मन्त्रच्छन्नाद् वातुलत्वं रोगो देहे न जायते | मन्त्रच्छन्नं प्रवक्ष्यामि शृणु देवि समाहिता || ४२ ||

Vers 43
अभक्तिश्चाक्षरे भ्रान्तिर्लुप्तश्छिन्नस्तथैव च | ह्रस्वो दीर्घश्च कथनं स्वप्ने तु चाष्टधा स्मृतः || ४३ ||

Vers 44
एवं मन्त्रश्चान्यथा वा चेति भ्रान्त्या च वातुलः || ४४ ||

Vers 45
लुप्तवर्णे बुद्धिनाशश्छिन्ने नाशो भवेत् किल | ह्रस्वोच्चारे व्याधियुक्तो दीर्घजापे वसुक्षयः || ४५ ||

Vers 46
कथने मृत्युमाप्नोति स्वप्नेऽपि शृणु शैलजे | कालिकायाश्च ताराया मन्त्रोऽपि ज्वलदग्निवत् || ४६ ||

Vers 47
विप्ररूपेण देवेन प्रेमभावेन चेतसा | यदि मन्त्रं हरेद् देवि शृणु साधकलक्षणम् || ४७ ||

Vers 48
सर्व्वाङ्गे वै भवेज्ज्वाला देहमध्ये विशेषतः | तोये शैत्यं न जायेत तथैवौषधसेवने || ४८ ||

Vers 49
सदा वातुलवत् सर्व्वं प्रत्यक्षे स्वप्नवद्भवेत् | वर्षमध्ये त्रिवर्षे वा मृत्युस्तस्य न संशयः || ४९ ||

Vers 50
श्रीचण्डिकोवाच- मन्त्रच्छन्नं चाष्टविधं तव वक्त्राच्छ्रुतं मया | यदि दैवाद् भवेद् देव तस्योपायं वदस्य मे || ५० ||

Vers 51
बहुजापात् तथा होमात् कायक्लेशादिविस्तरात् | यदि भक्तिर्भवेद् देवि तस्य सिद्धिरदूरतः || ५१ ||

Vers 52
गुरुणा तत्सुतेनैव साधकेन वरानने | अक्षरे दूषणं हित्वा पुनर्मन्त्रं प्रकाशयेत् || ५२ ||

Vers 53
गुरुणा तत्सुतेनैव साधकेन समाहितः | लुप्तवर्णं समुत्थाप्य पुनर्मन्त्रं प्रकाशयेत् || ५३ ||

Vers 54
चक्रभेदेन षट्कोणं तथैव योनिमुद्रया | एकोच्चारे जपेन्मन्त्रं लक्षमेकं वरानने | गुर्व्वादिना महेशानि छिन्नदोषनिकृन्तनम् || ५४ ||

Vers 55
गुरुणा लक्षजापेन तन्मन्त्रं श्रावयेत् त्रिधा | दूषणं ह्रस्वदीर्घस्य शान्तिश्चात्र न संशयः || ५५ ||

Vers 56
गुरुणा तत्सुतेनैव साधकेनैव शैलजे | उक्तमार्गेण देवेशि जपेल्लक्षचतुष्टयम् || ५६ ||

Vers 57
तद्दशांशं हुनेत् पश्चात् तर्पणादि समाचरेत् || ५७ ||

Vers 58
चतुर्गुणं हि कर्त्तव्यं शिष्यस्य मुक्तिहेतवे || ५८ ||

Vers 59
यदि मृत्युर्भवेत् तस्य तथापि मुक्तिभाग् भवेत् | कथनस्य दोषशान्तिर्भवत्येव न संशयः || ५९ ||

Vers 60
स्वप्नेऽपि मन्त्रकथने श्मशाने चैव शैलजे | उक्तमार्गेण देवेशि जपेल्लक्षं चतुष्टयम् || ६० ||

Vers 61
तद्दशांशं हुनेत् पश्चात् तर्पणादि समाचरेत् | ततोऽपि यदि नैवाभूत् साधकः स्थिरमानसः || ६१ ||

Vers 62
चतुर्गुणं हि कर्त्तव्यं पूर्व्वोक्तं पूजनञ्चरेत् | कुजे वा शनिवारे वा प्रथमे गमनञ्चरेत् | सप्ताहं वा यजेद् देवीं तुरीयं वादिनं यजेत् || ६२ ||

Vers 63
श्मशानसाधनं वक्ष्ये शृणु चैकाग्रचेतसा | स्वर्णं रौप्यं तथा वस्त्रं दत्त्वा वरणमाचरेत् || ६३ ||

Vers 64
स्वर्णपीठं प्रदातव्यं चतुरङ्गुलिविस्तृतम् | भोगयोग्यं प्रदातव्यं मधुपर्कं यथोदितम् || ६४ ||

Vers 65
राजपत्नी येन तुष्टा तोषयेत् तेन वाससा | अलङ्कारं यथायोग्यं तत्र तत्र नियोजयेत् || ६५ ||

Vers 66
सामिषान्नं गुडं छागं सुरापिष्टकपायसम् || ६६ ||

Vers 67
भोग्यद्रव्यं जले दद्याद् यदि भोक्ता न तिष्ठति | एवं पूजां समाप्यादौ शिवपूजां समाचरेत् || ६७ ||

Vers 68
षोडशैरुपचारैश्च लिङ्गानाञ्चैकविंशतिम् | अष्टोत्तरशतेनैव बिल्वपत्रैः सचन्दनैः || ६८ ||

Vers 69
प्रत्येकं पूजयेन्मन्त्रं गजान्तकसहस्रकम् | सहस्रं होमयेत् पश्चाद् बिल्वपत्रैर्वरानने || ६९ ||

Vers 70
एवं कृते लभेच्छान्तिं दीर्घायुर्नात्र संशयः || ७० ||

13. Paṭala

Vers 1
श्रीचण्डिकोवाच- शृणु नाथ परानन्द परापरजगत्पते | इदानीं श्रोतुमिच्छामि मालायाः कीदृशो जपः | का माला कस्य देवस्य तद् वदस्व समाहितः || १ ||

Vers 2
वैष्णवे तुलसीमाला गजदन्तैर्गणेश्वरे | कालिकाया महामन्त्रं जपेद् रुद्राक्षमालया || २ ||

Vers 3
तारायाश्च जपेन्मन्त्री महाशङ्खाख्यमालया | महाशङ्खाख्यमालायां सर्व्वां विद्यां जपेत् सुधीः || ३ ||

Vers 4
तथैव सकला विद्या महाशङ्खे वसेत् सदा || ४ ||

Vers 5
स्फाटिकी सर्व्वदेवस्य प्रवालैः सकलां जपेत् | स्वर्णरौप्यसमुद्भूतां सर्व्वदेवेषु योजिताम् || ५ ||

Vers 6
कालिकायाश्च सुन्दर्यया रुद्राक्षैः प्रजपेत् सदा | भैरव्याः प्रजपेन्मन्त्री शङ्खपद्माख्यया प्रिये || ६ ||

Vers 7
श्मशाने धुस्तुरैर्मालां जपेद् धूमावतीविधौ | इति ते कथितं कान्ते महामालाविनिर्णयम् || ७ ||

Vers 8
अथ ग्रन्थिं प्रवक्ष्यामि शृणु कान्ते समाहिता || येन माला सुसिद्धा च नृणां सर्व्वफलप्रदा || ८ ||

Vers 9
एकपञ्चाशिकायाञ्च मालायां परमेश्वरि || ९ ||

Vers 10
ब्रह्मग्रन्थियुतां मालां सार्द्धद्वितयवेष्टिताम् | सपादवेष्टनं देवि नागपाशं मनोहरम् || १० ||

Vers 11
सर्व्वदेवस्य मालायां सर्व्वत्र परमेश्वरि | ब्रह्मग्रन्थिं विधायेत्थं नागपाशमथापि वा || ११ ||

Vers 12
मालायां त्वधिकां देवि चैकां ग्रन्थिं प्रदापयेत् | मूलेन ग्रथितं कुर्यात् प्रणवेनाथवा प्रिये || १२ ||

Vers 13
सूत्रद्वयं महेशानि मिलनं कारयेत् ततः || १३ ||

Vers 14
मेरुञ्च ग्रथनं कुर्यात् तदूर्द्ध्वे ग्रन्थिसंयुतम् | एवं मालां विनिर्माय गोपयेद् बहुयत्नतः || १४ ||

Vers 15
कम्पनं धूननं शब्दं नैव तत्र प्रकाशयेत् | करभ्रष्टं तथा छिन्नं महाविघ्नस्य कारणम् || १५ ||

Vers 16
कम्पने सिद्धिहानिः स्याद् धूननं बहुदुःखदम् | शब्दे जाते भवेद्रोगः करभ्रष्टाद्विनाशकृत् || १६ ||

Vers 17
छिन्नसूत्रे भवेन्मृत्युस्तस्माद् यत्नपरो भवेत् | एवं ज्ञात्वा महेशानि शान्तिस्वस्त्ययनं चरेत् || १७ ||

Vers 18
यत्नेन गुरुमानीय द्वाविंशदुपचारतः || १८ ||

Vers 19
कुम्भस्थापनकं कृत्वा पूजयेदिष्टदेवताम् | ततो हुनेद् बिल्वपत्रैरष्टोत्तरशताहुतिम् || १९ ||

Vers 20
त्रिमध्वक्तेन विधिना धूननेऽपि च सुन्दरि | सशब्दे जपने चण्डि ह्येवं कुर्याद् विचक्षणः || २० ||

Vers 21
करभ्रष्टे तथा छिन्ने पुरश्चरणमाचरेत् | जपाद्यन्ते यजेद् देवीं षोडशैरुपचारकैः || २१ ||

Vers 22
पञ्चाङ्गस्य प्रमाणेन सर्वकर्म्म समापयेत् || २२ ||

Vers 23
दरिद्रः परमेशानि यदि विघ्नपरायणः | आद्यन्ते महतीं पूजां दिक्सहस्रं जपेन्मनुम् || २३ ||

Vers 24
सहस्रैकं हुनेत् पश्चात् सर्वविघ्नस्य शान्तये | कुम्भतोयैः स्नापयित्वा पुनर्मालां प्रदापयेत् || २४ ||

Vers 25
अनेनैव विधानेन विघ्नजालैर्न लिप्यते || २५ ||

14. Paṭala

Vers 1
श्रीचण्डिकोवाच- मन्त्रधारणमात्रेण तत्क्षणे तन्मयो भवेत् | जीवात्मा कुण्डलीमध्ये प्रदीपकलिका यथा || १ ||

Vers 2
निजेष्टदेवतारूपा देहसंस्था च कुण्डली | भुज्यते सैव देहस्था का चिन्ता साधकस्य च | तन्मे ब्रूहि महादेव यद्यहं तव वल्लभा || २ ||

Vers 3
भोगस्तु त्रिविधो देवि दिव्यवीरपशुक्रमात् | निर्लिप्तो दिव्यभावस्थः कुण्डली भुज्यते यदि || ३ ||

Vers 4
आजिह्वान्ता कुण्डलिनी वीरस्य वीरवन्दिते | महादेव्याः प्रीतये च प्रसादं भुज्यते पशुः || ४ ||

Vers 5
द्विजातेर्दिव्यभावश्च सदा निर्वाणदायकः | विप्रो वीरश्च निर्वाणी भवत्येव न संशयः || ५ ||

Vers 6
सायुज्यादि महामोक्षं नियुक्तं क्षत्रियादिषु | पशुना भक्तियुक्तेन प्रसादं भुज्यते यदि || ६ ||

Vers 7
स्वर्गभोगी भवत्येव मरणे नाधिकारिता | जन्मान्तरमवाप्नोति महादेव्याः प्रसादतः || ७ ||

Vers 8
दिव्यवीरप्रसादेन निर्वाणी नात्र संशयः || ८ ||

Vers 9
प्रसादभोगी यो देवि स पशुर्नात्र संशयः | मरणे नाधिकारोऽस्ति पशुभावस्थितस्य च || ९ ||

Vers 10
नैव मुक्तिर्भवेत् तस्य जन्म चाप्नोति निश्चितम् || १० ||

Vers 11
श्रीचण्डिकोवाच- वद मे परमेशान दिव्यवीरस्य लक्षणम् | यत् कृते दिव्यवीरस्य महामुक्तिर्भविष्यति || ११ ||

Vers 12
साक्षाद् ब्रह्ममयी देवी चाभिशप्ता च वारुणी | शापमोचनमात्रेण ब्रह्मरूपा सुधा परा || १२ ||

Vers 13
निवेदनान्महादेव्यै तत्तद् देवी भवेत् किल | मूलाधारात् कुण्डलिनीमाजिह्वान्तां विभावयेत् || १३ ||

Vers 14
यथैव कुण्डली देवी देहमध्ये व्यवस्थिता || १४ ||

Vers 15
तथैव वारुणीं ध्यायेत् कलाङ्गे स्वेष्टदेवताम् | कुण्डल्या समभावेन शक्तिवक्त्रे प्रदापयेत् || १५ ||

Vers 16
आत्मोच्छिष्टं महापूतं तन्मुखात् परमामृतम् | अवश्यमेव गृह्णीयात् तादात्म्येन वरानने || १६ ||

Vers 17
उत्सृष्टादिविचारोऽपि कदाचिन्नास्ति ब्रह्मणि | गङ्गातोयं परं ब्रह्म प्रसादं कस्य तद् वद || १७ ||

Vers 18
गङ्गासागरतोयं वा प्रसादं कस्य वा भवेत् | शृणु देवि प्रवक्ष्यामि तज्जले स्नानमात्रतः || १८ ||

Vers 19
मुक्तिभागी भवेन्मर्त्यः स्नानावगाहनात् किल | पादादिमस्तकान्तं वै स्नानकाले प्रमज्जति || १९ ||

Vers 20
पादस्पर्शो न दोषाय परंब्रह्मणि शैलजे | परमात्मनि लीने च तथैव परमेश्वरि || २० ||

Vers 21
वीरतन्त्रे च कथितं माहात्म्यं प्राणवल्लभे || २१ ||

Vers 22
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि साधिकायाश्च लक्षणम् | दिव्यशक्तिर्वीरशक्तिर्गुरुशक्तिस्तथा परा || २२ ||

Vers 23
कुलशक्तिः कामिनी च नवशक्तिः कुमारिका | श्रीगुरुं पूजयेद् भक्त्या स्वदेहदानपूर्व्वकम् || २३ ||

Vers 24
अन्यथा तु स्वदेहस्य निग्रहो जायते ध्रुवम् || सप्तजन्मनि सा देवी पुक्कसी पतिवर्ज्जिता || २४ ||

Vers 25
शिवं मत्वा स्वकान्तञ्च पूजासाधनमाचरेत् | कदाचिन्न यजेच्चान्यं पुरुषं परमेश्वरि || २५ ||

Vers 26
अन्यस्य यजनाच्चण्डि सर्वनाशो भवेद् ध्रुवम् | कान्तस्यायुर्विहीनत्वं विपत्तिञ्च पदे पदे || २६ ||

Vers 27
धननाशो भवेन्नित्यं देव्याः क्रोधश्च जायते | अवश्यं पूजयेन्नित्यं गुरुदेवं सनातनम् || २७ ||

Vers 28
भद्राभद्रविचारञ्च या करोति गुरुस्थले | तस्या मन्त्रं क्रोधयुक्तं विपत्तिश्च पदे पदे || २८ ||

Vers 29
वरं जनमुखान्निन्दा वरं प्राणान् परित्यजेत् | तथापि पूजयेद् देवं साक्षान्निर्वाणदायकम् || २९ ||

Vers 30
सदा भयञ्च कापट्यं वर्जयेद् गुरुपूजने || ३० ||

Vers 31
श्रीगुरोस्तेजसं भक्त्या यदि धारणमाचरेत् | सत्यं सत्यं पुनः सत्यं काशी सा नात्र संशयः || ३१ ||

Vers 32
अभक्त्या परमेशानि यदि धारणमाचरेत् | जपपूजादिकं तस्याः सन्दहेत् तेन तेजसा || ३२ ||

Vers 33
श्रीचण्डिकोवाच- सपत्नीकं यजेद् देवं गुरुं निर्वाणदायकम् | तस्य सङ्गं परित्यज्य कथमात्मनियोजनम् || ३३ ||

Vers 34
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि गुरोराज्ञानुसारतः | धारयेत् तेजसं भक्त्या स्वयं लिप्साविवर्ज्जिता || ३४ ||

Vers 35
गुरुपत्न्याश्चात्मजश्च श्रीगुरोरात्मजो यतः | गुरुपत्नी गुरुः साक्षाद् गुरुपुत्रो न संशयः || ३५ ||

Vers 36
एकस्य पूजनात् कान्त उभयोः पूजनं भवेत् | गुरुपुत्रो गणेशश्च गुरुपुत्रः षडाननः || ३६ ||

Vers 37
एकं गुरुसुतं कान्ते पूजने या सदा रता | अन्यं गुरुसुतं कान्ते पूजयेन्न कदाचन || ३७ ||

Vers 38
वीरं वा दिव्यमूर्त्तिं वा कदाचिन्न हि पूजयेत् | एकस्य पूजनाद् देवि महासिद्धीश्वरो भवेत् || ३८ ||

Vers 39
उभयोस्त्रीणि चत्वारि या नारी पूजनञ्चरेत् | तस्याः समस्तं विफलं ध्यानादि-जप-पूजनम् || ३९ ||

Vers 40
मनोज्ञं शास्त्रवेत्तारं निग्रहानुग्रहे रतम् || ४० ||

Vers 41
सुन्दरं यौवनोन्मत्तं गुरुतुल्यं जितेन्द्रियम् | प्राणान्तेऽपि च कर्त्तव्यं पूजनं मोक्षदायकम् || ४१ ||

Vers 42
नो यजेद् यदि मोहेन सैव पापमयी भवेत् || ४२ ||

Anhang: Śrīmad-Guru-Pādukā-Stotra

Nach dem 14. Paṭala überliefert die Edition ein eigenständiges siebenstrophiges Guru-Pādukā-Stotra.

Vollständige deutsche Übersetzung

Vers 1
Ich verehre im Inneren des Brahmarandhra-Lotus den reinen, wunderbaren zwölfblättrigen Lotus, der mit der Öffnung der Kundalinī verbunden ist.

Vers 2
In seiner aufgeblühten Mitte verehre ich den makellosen Sitz, dessen Linien und Winkel die geheime Buchstabenordnung tragen.

Vers 3
In dieser Mitte meditiere ich im Herzen über den bewusstseinsförmigen Juwelensitz von Bindu und Nāda, strahlend wie ein scharfer Blitz.

Vers 4
Darüber kontempliere ich das ursprüngliche Haṃsa-Paar, das den Raum der Entfaltung bildet und das Universum in sich aufnimmt.

Vers 5
Dort erinnert sich der Geist an die beiden Lotusfüße des Herrn, deren Nektarstrom wie Kuṅkuma fließt und die kühl sind wie Mondstrahlen.

Vers 6
Ich verehre auf meinem Haupt die beiden Lotusfüße des Gurus, geschmückt mit den Juwel-Pādukās, rötlich wie junge Blätter und leuchtend wie ein aus dem See höchsten Nektars aufsteigender Lotus.

Vers 7
Dieses Pādukā-Stotra, aus den fünf Gesichtern hervorgegangen und mit den sechs Āmnāyas verbunden, gilt in der Welt als überaus selten.

Vollständige Umschrift

Vers 1
brahmarandhrasarasīruhodare nityalagnamavadātamadbhutam | kuṇḍalīvivarakāṇḍamaṇḍitaṃ dvādaśārṇasarasīruhaṃ bhaje || 1 ||

Vers 2
tasya kandalitakarṇikāpuṭe kḷptarekhamakathādirekhayā | koṇalakṣitahalakṣamaṇḍalībhāvalakṣamamalālayaṃ bhaje || 2 ||

Vers 3
tatpuṭe paṭutaḍitkaḍārimasparddhamānamaṇipāṭalaprabham | cintayāmi hṛdi cinmayaṃ vapurbindunādamaṇipīṭhamaṇḍalam || 3 ||

Vers 4
ūrddhvamasya hutabhukśikhāsakhaṃ tadvilāsaparibṛṃhaṇāspadam | viśvaghasmaramahotsavotkaṭaṃ vyāmṛṣāmi yugamādihaṃsayoḥ || 4 ||

Vers 5
tatra nāthacaraṇāravindayoḥ kuṅkamāsavajharīmarandayoḥ | dvandvamindukarakandaśītalaṃ mānasaṃ smarati maṅgalāspadam || 5 ||

Vers 6
niṣaktamaṇipādukāniyamitāghakolāhalaṃ sphuratkiśalayāruṇaṃ nakhasamullasaccandrakam | parāmṛtasarovaroditasarojasadrociṣaṃ bhajāmi śirasi sthitaṃ gurupadāravindadvayam || 6 ||

Vers 7
pādukāpañcakastotraṃ pañcavaktrād vinirgatam | ṣaḍāmnāyadalopetaṃ prapañce cātidurlabham || 7 ||

Vollständiges Devanagari

Vers 1
ब्रह्मरन्ध्रसरसीरुहोदरे नित्यलग्नमवदातमद्भुतम् | कुण्डलीविवरकाण्डमण्डितं द्वादशार्णसरसीरुहं भजे || १ ||

Vers 2
तस्य कन्दलितकर्णिकापुटे कॢप्तरेखमकथादिरेखया | कोणलक्षितहलक्षमण्डलीभावलक्षममलालयं भजे || २ ||

Vers 3
तत्पुटे पटुतडित्कडारिमस्पर्द्धमानमणिपाटलप्रभम् | चिन्तयामि हृदि चिन्मयं वपुर्बिन्दुनादमणिपीठमण्डलम् || ३ ||

Vers 4
ऊर्द्ध्वमस्य हुतभुक्शिखासखं तद्विलासपरिबृंहणास्पदम् | विश्वघस्मरमहोत्सवोत्कटं व्यामृषामि युगमादिहंसयोः || ४ ||

Vers 5
तत्र नाथचरणारविन्दयोः कुङ्कमासवझरीमरन्दयोः | द्वन्द्वमिन्दुकरकन्दशीतलं मानसं स्मरति मङ्गलास्पदम् || ५ ||

Vers 6
निषक्तमणिपादुकानियमिताघकोलाहलं स्फुरत्किशलयारुणं नखसमुल्लसच्चन्द्रकम् | परामृतसरोवरोदितसरोजसद्रोचिषं भजामि शिरसि स्थितं गुरुपदारविन्दद्वयम् || ६ ||

Vers 7
पादुकापञ्चकस्तोत्रं पञ्चवक्त्राद् विनिर्गतम् | षडाम्नायदलोपेतं प्रपञ्चे चातिदुर्लभम् || ७ ||

Zusammenfassende deutsche Übersetzung

Das Matrikabheda Tantra beginnt auf dem Kailāsa. Caṇḍikā fragt Bhairava nach verborgenen Verfahren und nach Lehren, die in anderen Tantras nicht offen ausgesprochen seien. Schon damit ist der Grundton gesetzt: Das Werk präsentiert sich als esoterische Unterweisung innerhalb einer vertrauten Beziehung zwischen Göttin und Gott.

Die ersten Paṭalas verbinden materielle Transformation mit ritueller Transformation. Pārada, Metalle, Milch, Salz und andere Stoffe werden nicht als neutrale Materie behandelt, sondern in Mantra, Pūjā und Devī-Verehrung eingebettet. Danach wird auch der menschliche Körper in diese Symbolik einbezogen: Maṇipūra, Suṣumṇā, Sahasrāra, Bindu, Zeugung und Schwangerschaft werden mit tantrischer Kosmologie verknüpft. Die biologischen Aussagen sind vormodern und teilweise mit heutiger Medizin unvereinbar; für die Religionsgeschichte zeigen sie jedoch, wie eng Körper, Kosmos und Ritual gedacht wurden.

Im dritten Paṭala wird die provokante Kaula-These formuliert: bhogena labhate yogaṃ – „Durch Bhoga erlangt man Yoga.“ Genuss soll nicht einfach ungezügelt ausgelebt werden. Vielmehr soll Wahrnehmung in Kundalinī, Mantra und Opferbewusstsein zurückgeführt werden. Essen wird zum inneren Homa. Das äußere Feuerbecken wird als Spiegel eines inneren Feuerraums im Körper interpretiert. Besonders wichtig ist die Unterscheidung zwischen äußerem Homa zur Wunscherfüllung und Jñāna-Homa, dem Erkenntnisopfer, das auf Befreiung zielt.

Die Kapitel 3 und 4 behandeln auch Surā. Innerhalb der spezifischen Kaula-Symbolik wird rituell geweihter Alkohol mit Amṛta und Brahman in Beziehung gesetzt. Gleichzeitig zeigt schon die Edition durch zahlreiche Gegenstellen, dass andere tantrische und brahmanische Texte diese Praxis ablehnten oder stark einschränkten. Das Matrikabheda Tantra dokumentiert damit keine einheitliche „Hindu-Lehre“, sondern eine besondere esoterische Position.

Der fünfte, achte und neunte Paṭala enthalten ausführliche Pārada- und Bhasma-Verfahren. Materielle Verwandlung wird mit Mantra, Śiva-Pūjā, Dhanadā, Guru-Dakṣiṇā und Siddhi verbunden. Die behaupteten medizinischen und alchemistischen Wirkungen gehören in die Geschichte des Rasaśāstra und sind nicht als heutige Tatsachen zu verstehen. Gerade die eigenen Warnungen des Textes zeigen, dass diese Verfahren selbst innerhalb seiner Ritualwelt als gefährlich galten.

Der sechste Paṭala führt zu Cāmuṇḍā und Caṇḍī. Eine Finsternis wird innerlich als Vereinigung von Śiva und Śakti gedeutet: Mond, Sonne und Feuer erscheinen in den Augen und der Stirn der Göttin. Anschließend entfaltet der Text Cāmuṇḍā-Mantra, Pūjā, Nyāsa und Caṇḍī-Pāṭha. Der spirituelle Kern liegt darin, kosmische Ereignisse nicht nur äußerlich, sondern als Symbole innerer Vereinigung zu lesen.

Der siebte Paṭala ist für Yoga- und Tantra-Geschichte besonders bedeutsam. Er enthält ein ausdrückliches Strī-Guru-Stotra und ein Strī-Guru-Kavaca. Der weibliche Guru wird als Brahmavidyā, Mutter, Befreierin und Verkörperung von Brahmā, Viṣṇu und Rudra verehrt. Danach folgt Śrīvidyā: Tripurā wird morgens, mittags und abends in verschiedenen Farben und Bīja-Aspekten meditiert. Vor der Tripurā-Pūjā steht die Śiva-Verehrung.

Die späteren Kapitel führen die äußere Ritualwelt immer wieder auf Guru, Mantra, Devatā und innere Bewusstheit zurück.

Der zehnte Paṭala bringt eine besonders klare Lehre: Guru, Mantra und Devatā sind nicht letztlich voneinander getrennt. Das Mantra kommt aus dem Mund des Gurus, die Gestalt der Gottheit entfaltet sich aus dem Bīja, und durch Bhāvanā wird ihre Einheit verwirklicht. Selbst eine formlose Gottheit kann über Śabda-Brahman, das göttliche Wort, meditiert werden.

Im elften und zwölften Paṭala weitet sich Tantra auf die öffentliche religiöse Welt aus: Tempel, Hallen, Brunnen und Teiche werden geweiht; Yajñasūtra und Śivaliṅga werden besprochen. Verschiedenste Materialien können zu Trägern der Pūjā werden. Hinter der Vielfalt steht erneut eine Einheitslehre: ekaiva hi mahāvidyā nāmamātraṃ pṛthak pṛthak – „Die Mahāvidyā ist nur eine; lediglich die Namen sind verschieden.“

Auch die Mantra-Praxis wird als lebendige Beziehung verstanden. Fehler des Mantras sind nicht bloß orthographische Fehler, sondern Brüche in Hingabe, Übertragung und Rezitation. Der Text ordnet dafür traditionelle Śānti- und Wiederholungsrituale an.

Der dreizehnte Paṭala behandelt die Japa-Mālā. Ihre Materialien, Knoten, Meru und ihr sorgsamer Umgang sind Teil der Sakralisierung des Japa. Eine Mālā ist hier nicht bloß ein Zählgerät; sie ist ein geweihter Träger der Mantra-Kraft.

Der vierzehnte Paṭala schließt mit Divya-, Vīra- und Paśu-Bhāva. Die drei Kategorien bezeichnen unterschiedliche spirituelle Haltungen und Grade der Einweihung. Die drastischen Regeln zur Guru- und Sādhikā-Beziehung spiegeln die Exklusivität bestimmter historischer Kaula-Gruppen. Hinter dieser Strenge steht erneut die Idee, dass die Übertragungskraft des Gurus nicht als etwas Äußerliches verstanden wird.

So führt das Werk trotz seiner enormen Vielfalt immer wieder zu drei Grundmotiven zurück: Śakti als alles durchdringende Kraft, Mantra als lebendiger Klangkörper der Gottheit und Guru als Träger der Übertragung.

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Inspirierende Verse

Durch Bhoga zum Yoga
bhogena labhate yogaṃ bhogena kulasādhanam |
bhogena siddhimāpnoti bhogena mokṣamāpnuyāt ||

Übersetzung: Durch Bhoga kann Yoga erlangt werden, durch Bhoga die Kula-Sādhana; durch Bhoga kann Siddhi entstehen, und durch Bhoga kann man Moksha erreichen.

Inspiration: Der Vers fordert dazu heraus, spirituelles Leben und Welterfahrung nicht vorschnell als Gegensätze zu betrachten. Entscheidend ist die Transformation der Erfahrung durch Bewusstheit.

Das Erkenntnisopfer
bāhyahome kāmyasiddhirbhaviṣyati na saṃśayaḥ |
jñānahome mokṣasiddhirlabhate nātra saṃśayaḥ ||

Übersetzung: Äußerer Homa führt zur Erfüllung von Wünschen; im Erkenntnisopfer wird Befreiung erlangt.

Inspiration: Die tiefste Opfergabe ist nicht ein äußerer Gegenstand, sondern Unwissenheit selbst.

Brahman-Erkenntnis statt bloßer Herkunft
brahmajñānaṃ yadā devi tadā brāhmaṇa ucyate ||

Übersetzung: Wenn Brahman-Erkenntnis da ist, o Göttin, dann wird jemand Brāhmaṇa genannt.

Inspiration: An dieser Stelle verschiebt der Text den Akzent von Geburt auf Erkenntnis.

Die weibliche Guru-Gestalt als Brahmavidya
namaste devadeveśi namaste harapūjite |
brahmavidyāsvarūpāyai tasyai nityaṃ namo namaḥ ||

Übersetzung: Verehrung dir, Herrin der Götter, von Hara Verehrte; dir, die du die Gestalt der Brahmavidyā bist, sei immer wieder Verehrung.

Guru, Mantra und Devata als Einheit
gurvādibhāvanād devi bhāvasiddhiḥ prajāyate |
ata eva maheśāni caikatvaṃ parikathyate ||

Übersetzung: Durch Meditation auf Guru und die mit ihm verbundenen göttlichen Formen entsteht Bhāva-Siddhi; deshalb wird ihre Einheit gelehrt.

Eine Mahavidya – viele Namen
ekaiva hi mahāvidyā nāmamātraṃ pṛthak pṛthak |
tathaiva puruṣaścaiko nāmamātravibhedakaḥ ||

Übersetzung: Die Mahāvidyā ist in Wahrheit nur eine; lediglich ihre Namen erscheinen verschieden. Ebenso ist der göttliche Puruṣa einer; nur die Namen unterscheiden ihn.

Inspiration: Verschiedene Formen der Göttin können unterschiedliche Tore zu derselben höchsten Wirklichkeit sein.

Das ganze Tantra als Shabda-Brahman
śabdabrahmamayaṃ jñātvā samastam ||

Übersetzung: Erkenne das Ganze als von der Natur des Śabda-Brahman.

Inspiration: Klang, Sprache und Mantra können als Erscheinungsformen des Göttlichen erfahren werden.

Wichtigste Mantras aus dem Matrikabheda Tantra

Der Text enthält zahlreiche Bīja-Formeln und Mantras. Die folgende Auswahl nimmt nur eindeutig als Mantra oder Bīja-Folge erkennbare Formeln auf. Sie dient der Darstellung des Reichtums der Schrift, nicht als Ersatz für traditionelle Einweihung.

Om Namah Shivaya
oṃ namaḥ śivāya
ॐ नमः शिवाय

Bedeutung: Verehrung sei Shiva.
Verwendung im Text: Das bekannte Śiva-Mantra erscheint im Zusammenhang mit Śiva- und Liṅga-Pūjā.

Tryambaka Mantra
oṃ tryaṃbakaṃ yajāmahe sugandhiṃ puṣṭivardhanam |
urvārukamiva bandhanān mṛtyor mukṣīya mā'mṛtāt ||
ॐ त्र्यंबकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम् ।
उर्वारुकमिव बन्धनान्मृत्योर्मुक्षीय माऽमृतात् ॥

Bedeutung: Wir verehren den Dreiäugigen, den Wohlriechenden, der das Gedeihen mehrt. Mögen wir wie eine reife Frucht von der Bindung des Todes gelöst werden, nicht von der Unsterblichkeit.
Verwendung im Text: Im Zusammenhang mit der rituellen Reinigung und Weihe von Śiva-Liṅgas.

Cāmuṇḍā/Kālī-Bīja-Folge
krīṃ krīṃ hūṃ
क्रीं क्रीं हूं

Verwendung im Text: Als dreisilbige höchste Vidyā Cāmuṇḍā-Kālikās bezeichnet.

Caṇḍī-Mantra in der editorisch erläuterten Form
oṃ aiṃ hrīṃ klīṃ hīṃ hrīṃ klīṃ namaḥ
ॐ ऐं ह्रीं क्लीं हीं ह्रीं क्लीं नमः

Verwendung im Text: Im sechsten Paṭala im Umfeld des Caṇḍī-Pāṭha.

Umgekehrte Schlussfolge
namaḥ klīṃ hrīṃ hīṃ klīṃ hrīṃ aiṃ oṃ
नमः क्लीं ह्रीं हीं क्लीं ह्रीं ऐं ॐ

Verwendung im Text: Als umgekehrte Rezitation am Ende des entsprechenden Caṇḍī-Pāṭha.

Guru-Śakti-Mantra
aiṃ hrīṃ śrīṃ hasakhaphreṃ hsauḥ
ऐं ह्रीं श्रीं हसखफ्रें ह्सौः

Verwendung im Text: Im siebten Paṭala im Zusammenhang mit Guru- und Śakti-Verehrung.

Bīja-Trinität
aiṃ hrīṃ śrīṃ
ऐं ह्रीं श्रीं

Bedeutung: Eine für Śrīvidyā und Guru-Verehrung zentrale Verbindung von Vāgbhava-, Māyā- und Śrī-Kraft.

Bei Bīja-Mantras ist eine wörtliche Übersetzung meist nicht sinnvoll. Ihre Bedeutung liegt in Klang, Gottheitsbezug und traditioneller Verwendung.

Abschluss

Das Matrikabheda Tantra gehört zu den Texten, bei denen sich die enorme Spannweite historischer Tantra-Traditionen besonders deutlich zeigt. Es enthält hoch inspirierende nichtduale Aussagen neben sehr konkreten Ritualregeln, Guru-Bhakti neben Alchemie, Śrīvidyā neben Kaula-Ritualen, innere Kundalinī-Deutung neben materiellen Opferhandlungen.

Für heutige Aspiranten liegt sein größter Wert nicht darin, historische Praktiken unbesehen zu übernehmen. Wertvoll ist vielmehr die zugrunde liegende Sicht: Mantra, Körper, Guru, Gottheit und Welt können als verschiedene Ausdrucksweisen einer einzigen Śakti erkannt werden.

Die stärksten Verse des Werkes führen deshalb über die äußere Vielfalt hinaus: Erkenntnis wird höher gestellt als bloße soziale Identität; Guru, Mantra und Devatā werden als Einheit gesehen; die vielen Mahāvidyās werden auf eine einzige höchste Göttin zurückgeführt.

Yoga kann helfen, Körper und Prana bewusster zu erfahren. Meditation kann den inneren Aspekt von Mantra, Kundalinī und Śakti erschließen. Für spezifische tantrische Mantra- und Ritualpraktiken bleibt eine verantwortungsvolle traditionelle Anleitung wesentlich.

Vollständigkeit dieser Ausgabe
Diese Wiki-Fassung enthält den vollständigen deutschen Text aller 571 nummerierten Verse, anschließend den vollständigen Sanskrit-Grundtext in Umschrift und Devanagari sowie das nach dem vierzehnten Paṭala überlieferte siebenstrophige Guru-Pādukā-Stotra. Die deutschen Übersetzungen folgen ausschließlich dem bereitgestellten Sanskrit-Grundtext; unsichere Lesarten werden nicht durch frei erfundene Rekonstruktionen ersetzt.

Siehe auch

• Matrika
• Tantra
• Shaktismus
• Kaula
• Kali
• Chandika
• Tripurasundari
• Shrividya
• Mahavidya
• Kundalini
• Sushumna
• Guru
• Mantra
• Nyasa
• Puja
• Homa
• Yantra
• Japa
• Rudraksha
• Shiva Lingam
• Kularnava Tantra
• Mahanirvana Tantra
• Vijnana Bhairava Tantra
• Tantraloka
• Kaula Upanishad
• Maharthamanjari
• Paryanta Panchashika
• Tripura Upanishad
• Bhavanopanishad

Seminare

Kundalini Yoga
Kundalinī, Suṣumṇā und die innere Transformation von Erfahrung gehören zu den wiederkehrenden Themen des Matrikabheda Tantra.

04.12.2026 - 06.12.2026 Der Vagusnerv im Yoga

Der Vagus-Nerv, der X. Hirnnerv, verbindet das Gehirn mit allen wichtigen Körperorganen und funktioniert in beide Richtungen wie eine Informationsautob…

Premajyoti Schumann, Helena Horsch

04.12.2026 - 06.12.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…

Manuel Hirning

Meditation
Meditation bietet einen heutigen Zugang zu den inneren Aspekten von Mantra, Bewusstheit und Devī-Verehrung.

27.11.2026 - 29.11.2026 Atme dich frei! Yoga, Meditation & Achtsamkeit

Lade dich mit neuer Energie auf & stärke deine Selbstheilungskraft! Wir praktizieren dynamische und ausgleichende Atemübungen und bringen unseren Atem…

Adidivya Andre

29.11.2026 - 06.12.2026 Shivalaya Stille Retreat

Stille – Schweigen – Sein. In der Abgeschiedenheit des Shivalaya Retreatzentrums fühlst du dich dem Himmel ganz nah. Mit intensiver Meditations- un…

Swami Nirgunananda, Rukmini Keilbar