Bala Tripura Puja nach dem Brihat Tantrasara

Aus Yogawiki

Bala Tripura Puja nach dem Brihat Tantrasara beschreibt eine Ritualpraxis des Brihat Tantrasara, um die junge Tripura als Kraft von Erkenntnis und Hingabe zu verehren.

Voraussetzungen

Vorausgesetzt sind die Kenntnis von Puja und Sanskritrezitation sowie der zu dieser Gottheitsform gehörenden Reinigung, Nyasas und Mudras. Wo die Quelle auf die allgemeine Paddhati verweist, gehört diese Vorbereitung zur Durchführung. Die Besonderheiten und die konkret belegten Formeln folgen unten.

Vorbereitung und Ritualmittel

Das zur jeweiligen Form beschriebene Yantra, Arghya-Gefäß, Wasser, Blumen, Duftstoff, Räucherwerk, Licht und Speise.

Umfang und Überlieferung

Bala übernimmt die Bhairavi-Ordnung mit ihren eigenen Bijas. P2-0724 verlangt für die sechs Glieder die zweimalige Wiederholung der drei Bijas; der Abschnitt ordnet keine Auslassung der Nyasas an. Die Lautfolge löst die Bija-Namen von P2-0723 auf.

Hauptmantra

aiṃ klīṃ sauḥ

Bedeutung und Funktion: Aim, Klim, Sauh: Sprach-, Kama- und Shakti-Bija der dreisilbigen Bala-Vidya. Die Formel ist eine Folge von Keimsilben, kein übersetzbarer Satz.

Durchführung

  1. Lege die für diese Göttinnenform bezeichnete Vidya fest. Die Lautbildung und die Unterschiede zu benachbarten Formen stehen im eigenen Quellenbeleg.
  2. Bereite den Bhairavi-Sitz vor. Führe Nyasa und die übrigen Handlungen mit den drei Bala-Bijas aus; durchlaufe die Dreierfolge für die sechs Glieder zweimal (P2-0724).
  3. Vergegenwärtige die beschriebene Gestalt der Göttin. Bringe die Gaben geistig dar, stelle das Arghya auf und vollziehe die äußere Sitzverehrung.
  4. Rufe die gewählte Göttinnenform an, reiche die Verehrungsgaben und führe ihre eigene Avarana-Folge aus. Die Zahlen des anschließenden Purascharana werden erst für eine dafür übernommene Gesamtpraxis verwendet.

Sanskrit und deutsche Übersetzung

P2-0723 · 2
atha tripurābālā - mantraḥ
śāradāyām:
adharo vindumānādyaṃ brahmendrasthaḥ śaśīyutaḥ |
dvitīyaṃ bhṛgusargāḍhyo manustārtīya īritaḥ |
eṣā bāleti vikhyātā trailokyavaśakāriṇī |
asyārthaḥ:
vāgbhavaṃ kāmabījaṃ candrabījañca savisargaṃ
caturdaśasvarayuktam
|| 2 ||

Nun der Mantra der Tripurābālā. In der Śāradā: Das erste ist Adhara mit Bindu; das zweite steht auf Brahmā und Indra und ist mit dem Mond verbunden. Als dritter Mantra-Laut wird Bhṛgu mit Visarga genannt. Diese ist als Bālā bekannt, die die drei Welten ihrem Willen unterwirft. Seine Bedeutung: Vāgbhava, das Kāma-Bīja und das Candra-Bīja, letzteres mit Visarga und dem vierzehnten Vokal verbunden.


P2-0724 · 3
asyāḥ pūjādikantu tripurābhairavīvat |
śāradāyāmuktatvāt |
jñānārṇave tu viśeṣa uktaḥ |
nyāsādikantu etadvījenaiva karttavyam |
yathā:
ṣaḍaṅgamācareddevi dvirāvṛttyā krameṇa tu
|| 3 ||

Ihre Verehrung und alles Weitere erfolgen wie bei Tripurābhairavī, weil dies in der Śāradā gesagt wird. Im Jñānārṇava wird jedoch eine Besonderheit genannt. Nyāsa und die übrigen Handlungen sind mit eben diesen Bījas auszuführen. So: Man vollziehe die sechs Glieder durch zweimalige Wiederholung der Reihe nach, o Göttin.


P2-0725 · 4
asya puraścaraṇaṃ trilakṣajapaḥ |
tathā ca jñānārṇave:
varṇalakṣaṃ japenmantraṃ daśāṃśaṃ havanaṃ bhavet |
tarpaṇantu tathā kuryātsarvasaubhāgyabhāgbhavet |
itareṣāṃ lakṣajapaḥ śrīvidyoktatvāt
|| 4 ||

Die vorbereitende Mantra-Praxis besteht aus 300.000 Wiederholungen. So im Jñānārṇava: Man wiederhole den Mantra für jeden seiner Laute 100.000-mal. Das Feueropfer soll ein Zehntel davon betragen. Ebenso vollziehe man die Trankspende; dann erlangt man Anteil an allem Wohlergehen. Für die übrigen [Formen] gelten 100.000 Wiederholungen, da dies im Abschnitt über Śrīvidyā gesagt ist.


Ergänzungen zu ausdrücklichen Rückverweisen

Die folgenden Stellen erläutern die im Ablauf vorausgesetzten Mantras oder Teilhandlungen. Sie bilden hier keine zusätzliche, vollständig zu wiederholende Puja.

P2-0673 · 50
asyā pūjā:
prātaḥkṛtyādi - prāṇāyāmāntaṃ vidhāya pīṭhanyāsaṃ kuryāt |
tatra viśeṣaḥ |
pūrvoktakrameṇa ādhāraśaktyādi hrīṃ jñānātmane namaḥ
ityantaṃ vinyasya hṛtpadmasya pūrvādi - keśareṣu oṃ icchāyai namaḥ
evaṃ jñānāyai kriyāyai kāminyai kāmadāyinyai ratyai ratipriyāyai
nandāyai, madhye manonmanyai, tadupari aiṃ parāyai aparāyai
parāparāyai hsrauḥ sadāśivamahāpretapadmāsanāya namaḥ |
iti pīṭhaśaktīḥ pīṭhamanuñca vinyasya ṛṣyādinyāsaṃ kuryāt ||
yathā:
śirasi dakṣiṇāmūrttaye ṛṣaye namaḥ, mukhe paṃkticchandase namaḥ
hṛdi tripurabhairavyai devatāyai namaḥ, guhye vāgbhavāya bījāya
namaḥ, pādayoḥ tārtīyaśaktaye namaḥ, sarvāṅgai kāmabījāya
kīlakāya namaḥ |
dakṣiṇāmūrtisaṃhitāyām:
ṛṣistu dakṣiṇāmūrtirahaṃ śirasi vinyaset |
chandaḥ paṃktistuvijñeyaṃ mukhe vinyasya devatām |
hṛdaye tripureśānīṃ vāgbhavaṃ bījamucyate |
śaktibījaṃ śaktireva kāmabījañca kīlakaṃ |
tato nābhyādicaraṇaparyantaṃ hsraiṃ namaḥ,
hṛdayānnābhiparyantaṃ hsaklrīṃ namaḥ, śiraso hṛdayāntaṃ hsrauṃ
namaḥ evaṃ ādyabījaṃ dakṣiṇakare, dvitīyaṃ vāmakare,
tṛtīyamubhayakare |
tato mūrdhni mūlādhāre hṛdi yathāsaṃkhyaṃ trīṇi bījāni nyaset |
tathā ca nibandhe:
nābherācaraṇaṃ nyasyedvāgbhavaṃ mantravittamaḥ |
hṛdayānnābhiparyantaṃ kāmabījaṃ pravinyaset |
śiraso hṛtpradeśāntaṃ tārtīyaṃ vinyasettataḥ |
ādyaṃ dvitīyaṃ karoyostārtīyamubhayornyaset |
mūrdhnādhāre hṛdi nyaset bhūyo bījatrayaṃ kramāt
|| 50 ||

Ihre Verehrung: Nach den morgendlichen Handlungen bis zur Atemregelung vollzieht man den Sitznyāsa. Die Besonderheit: Man setzt die Reihe von Ādhāraśakti bis „hrīṃ jñānātmane namaḥ“ ein. Auf den Staubfäden des Herzlotus, im Osten beginnend, verehrt man mit oṃ und namaḥ Icchā, Jñānā, Kriyā, Kāminī, Kāmadāyinī, Rati, Ratipriyā und Nandā; in der Mitte Manonmanī. Darüber: „aiṃ parāyai aparāyai parāparāyai hsrauḥ sadāśivamahāpretapadmāsanāya namaḥ – Verehrung der Höchsten, der Niederen, der Höchsten-und-Niederen, dem Lotussitz auf Sadāśiva als großem Preta“. Nach Einsetzung der Sitzkräfte und des Sitzmantras folgt der Sehernyāsa: Dakṣiṇāmūrti auf dem Kopf, Paṅkti am Mund, Tripurabhairavī am Herzen, Vāgbhava als Bīja an der verborgenen Stelle, die dritte Śakti an den Füßen und das Liebesbīja als Keil am ganzen Körper. Die Dakṣiṇāmūrtisaṃhitā bestätigt: „Ich, Dakṣiṇāmūrti, bin der Seher“; Paṅkti ist das Versmaß, Tripureśānī die Gottheit, Vāgbhava das Bīja, das Śaktibīja die Kraft, das Liebesbīja der Keil. Dann setzt man mit namaḥ hsraiṃ vom Nabel bis zu den Füßen, hsaklrīṃ vom Herzen bis zum Nabel und hsrauṃ vom Kopf bis zum Herzen ein. Das erste Bīja setzt man auf die rechte Hand, das zweite auf die linke, das dritte auf beide. Danach die drei Bījas der Reihe nach auf Scheitel, Mūlādhāra und Herz. Der Nibandha wiederholt diese drei Körperabschnitte und Hand- und Körperstellen. [Die Vorlage wechselt hsrauḥ im Sitzmantra und hsrauṃ im Nyāsa; beide Formen bleiben erhalten.]


P2-0674 · 51
tato navayoninyāsaḥ:
adyabījaṃ dakṣakarṇe, dvitīyabījaṃ vāmakarṇaṃ, tṛtīya bījaṃ
cuvuke |
evaṃ gaṇḍayorvadane netrayornasi aṃsayorjaṭhare kūrparayoḥ kukṣau
jānunorliṅgāgre pādayorguhye pārśvayoḥ hṛdayāmbuje stanayo;
kaṇṭhe ||
tathā ca nibandhe:
navayonyātmakaṃ nyāsaṃ kuryāt vījaistribhiḥ kramāt |
karṇayościbuke bhūyo gaṇḍayorvadane punaḥ |
netrayornasi vinyasya aṃsayorjaṭhare punaḥ |
tataḥ kūrparayo kukṣau jānunordhvajamūrddhani |
pādayorguhyadeśe ca pārśvayorhṛdayāmbuje |
stanadvaye kaṇṭhadeśe trīṇi bījāni vinyaset
|| 51 ||

Dann der Nyāsa der neun Yonis: Mit den drei Bījas der Reihe nach setzt man das erste auf das rechte Ohr, das zweite auf das linke, das dritte auf das Kinn. Dieselbe Dreierfolge setzt man auf beide Wangen und Mund, beide Augen und Nase, beide Schultern und Bauch, beide Ellbogen und Bauchseite, beide Knie und Spitze des Geschlechtsorgans, beide Füße und verborgene Stelle, beide Seiten und Herzlotus, beide Brüste und Hals. Der Nibandha bestätigt diese neun Dreiergruppen vollständig.


P2-0675 · 52
tato ratyādinyāsaḥ:
mūladhāre aiṃ ratyai namaḥ, hṛdi klīṃ prītyai namaḥ, bhrūmadhye
sauḥ manobhavāyai namaḥ, punarbhrūmadhye sauḥ amṛteśyai namaḥ,
hṛdi klīṃ yogeśyai namaḥ, mūlādhāre aiṃ viśvayonyai namaḥ |
tathā ca nibandhe:
mūle ratiṃ hṛdi protiṃ bhrūvormadhye manobhavām |
bālābījaistribhirnyaset sthāneṣveteṣuvilomataḥ |
amṛteśīñca yogeśīṃ viśvayoniṃ kramādimāḥ |
vilomabījairvinyasya mūrtinyāsamathācaret
|| 52 ||

Dann der Nyāsa von Rati und den übrigen: aiṃ Rati am Mūlādhāra, klīṃ Prīti am Herzen, sauḥ Manobhavā zwischen den Brauen; dann rückwärts sauḥ Amṛteśī zwischen den Brauen, klīṃ Yogeśī am Herzen und aiṃ Viśvayoni am Mūlādhāra, jeweils mit namaḥ. Der Nibandha bestätigt die erste Dreierfolge mit den Bālabījas und die umgekehrte Folge mit Amṛteśī, Yogeśī und Viśvayoni. Danach folgt der Gestaltennyāsa.


P2-0676 · 53
atha mūrtinyāsaḥ:
mūrdhni shroṃ īśānamanobhavāya namaḥ, vaktre shreṃ
tatpuruṣamakaradhvajāya namaḥ, hṛdi shruṃ aghorakumārakandarpāya
namaḥ, guhye shriṃ vāmadevamanmathāya namaḥ, pādayoḥ shraṃ
sadyojāta kāmadevāya namaḥ |
ekamūrdhvaprāgyāmyottarapaścimeṣu mukheṣu īśānamanobhavādi
pañcamūrtīstattadvījapūrvikā nyaset |
tathā ca nibandhe:
svasvabījādikaṃ sarvaṃ mūrdhnīśāna namobhavam |
nyasedvaktretatpuruṣamakaradhvajamātmavit |
hṛdyaghorakumārākhyaṃ kandarpaṃ tadantaram |
guhyadeśe pravinyasyedvāmadevādi - manmatham |
sadyojāta kāmadevaṃ pādayorvinyasettataḥ |
ūrdhvaprāgdakṣiṇodīcyapaścimeṣu mukheṣu tān |
pravinyasyedyathāpūrvaṃ bhṛguvyomāgnisaṃsthim |
satyādi - pañcahrasvāḍhyaṃ lījameṣāṃ prakīrtitam
|| 53 ||

Der Gestaltennyāsa mit namaḥ: shroṃ Īśāna-Manobhava auf den Scheitel; shreṃ Tatpuruṣa-Makaradhvaja auf das Gesicht; shruṃ Aghora-Kumāra-Kandarpa ins Herz; shriṃ Vāmadeva-Manmatha an die verborgene Stelle; shraṃ Sadyojāta-Kāmadeva an die Füße. Ebenso setzt man diese fünf Gestalten und Bījas auf die nach oben, Osten, Süden, Norden und Westen gerichteten Gesichter. Der Nibandha bestätigt dieselbe Reihenfolge und beschreibt ihre Bījas als Bhṛgu, Raum und Feuer mit den fünf kurzen Vokalen, beginnend mit Satya. [Die Vorlage schreibt „shr“; die verschlüsselte Lautreihenfolge ist nicht völlig eindeutig. Die gegebenen Formen werden deshalb nicht stillschweigend in andere Konsonantenfolgen umgeschrieben.]


P2-0677 · 54
tato bāṇanyāsaḥ:
drāṃ drāviṇyai namaḥ aṃguṣṭhayoḥ |
drīṃ kṣobhiṇyai namaḥ tarjanyoḥ |
klīṃ vaśīkaraṇyai namaḥ madhyamayoḥ |
blūṃ ākarṣiṇyai namaḥ anāmikayoḥ |
saḥ sammohinyai namaḥ kaniṣṭhayoḥ |
tathā ca jñānārṇave:
pañcabāṇān krameṇaiva karāṃgulīṣu vinyaset |
aṃguṣṭhādikaniṣṭhāntaṃ krameṇa parameśvari
|| 54 ||

Der Pfeilnyāsa: drāṃ Drāviṇī, die Verflüssigende, an den Daumen; drīṃ Kṣobhiṇī, die Erregende, an den Zeigefingern; klīṃ Vaśīkaraṇī, die Unterwerfende, an den Mittelfingern; blūṃ Ākarṣiṇī, die Anziehende, an den Ringfingern; saḥ Sammohinī, die Verzaubernde, an den kleinen Fingern, jeweils mit namaḥ. Im Jñānārṇava heißt es: Höchste Herrin, man setzt die fünf Pfeile der Reihe nach auf die Finger von den Daumen bis zu den kleinen Fingern.


P2-0678 · 55
tatasteṣu sthāneṣu yathākramaṃ kāmanyāsaṃ kuryāt |
yathā:
hrīṃ kāmāya namaḥ, klīṃ manmathāya namaḥ, aiṃ kandarpāya
namaḥ, blūṃ makaradhvajāya namaḥ, strīṃ mīnaketanāya namaḥ |
tato mūrdhni pāde vaktre guhye hṛdi pūrvoktabāṇān kāmāṃśca
nyaset |
tathā jñānārṇave:
thāntadvayaṃ samuddhṛtya vahnisaṃsthaṃ krameṇa hi |
mukhavṛttena netreṇa vāmena parimaṇḍitam |
vāṇadvayamidaṃ proktaṃ mādanaṃ bhūmisaṃsthitaṃ |
caturthasvaravindvāḍhyaṃ nādarūpaṃ varānane |
phāntaṃ śakrasamārūḍhaṃ vāmakarṇavibhūṣitam |
vindunādasamāyuktaṃ sargavāṃścandramāḥ priye |
pañcavāṇān maheśāni nāmāni śṛṇu pārvati |
drāvaṇakṣobhaṇau vaśyastathākarṣaṇasaṃjñakaḥ |
tathonmādaḥ krameṇaiva nāmāni parameśvari |
nyāse tu sarvatra striliṅgena prayogaḥ |
tathā ca nibandhe:
drāmādyāṃdrāviṇīṃ mūrdhni drīmādyāṃ kṣobhaṇīṃ pade |
klīṃ vaśīkaraṇīṃ vaktre guhye blūṃ bījapūrvikām |
ākarṣaṇīṃ hṛdi punaḥ sargāntarbhṛgusaṃyutām |
sammohanīṃ kramādevaṃ bāṇa nyāso'yamīritaḥ |
tatronmādasammohanayorekaparyāyatvam |
kāmāstatraiva vijñeyāsteṣāṃ bījāni saṃśṛṇu |
parābījaṃ madhyabāṇaṃ vāgbhavaṃ parameśvari |
tūryabāṇaṃ tataścaiva strībījañca kramāt priye |
pañcakāmā ime devi nāmāni śṛṇu vallabhe |
kāmamanmathakandarpamakaradhvajasaṃjñakāḥ |
mīnaketurmaheśāni pañcamaḥ parikīrtitaḥ |
pañcakāmāṃstato devi bāṇasthāneṣu vinyaset
|| 55 ||

Dann vollzieht man an denselben Stellen in derselben Reihenfolge den Kāmanyāsa: hrīṃ Kāma, klīṃ Manmatha, aiṃ Kandarpa, blūṃ Makaradhvaja und strīṃ Mīnaketana, jeweils mit namaḥ. Danach setzt man die zuvor genannten Pfeile und Liebesgottgestalten auf Scheitel, Füße, Gesicht, verborgene Stelle und Herz. Im Jñānārṇava werden die Pfeilbījas verschlüsselt: zweimal der Endlaut der tha-Reihe auf dem Feuer, einmal mit dem Mundkreisvokal, einmal mit dem linken Augenlaut; der Liebeslaut auf der Erde mit viertem Vokal, Bindu und Nāda; der Endlaut der pha-Reihe auf Śakra mit linkem Ohr, Bindu und Nāda; der Mondlaut mit Ausstoß. Die Namen der fünf Pfeile sind Drāvaṇa, Kṣobhaṇa, Vaśya, Ākarṣaṇa und Unmāda. Beim Nyāsa werden überall weibliche Namensformen verwendet. Im Nibandha heißt es: drāṃ Drāviṇī auf den Scheitel; drīṃ Kṣobhaṇī an die Füße; klīṃ Vaśīkaraṇī auf das Gesicht; blūṃ Ākarṣaṇī an die verborgene Stelle; der Bhṛgulaut mit Ausstoß für Sammohanī am Herzen. Unmāda und Sammohana gelten hier als gleichbedeutend. Die Liebesgottgestalten stehen an denselben Stellen; ihre Bījas sind der Reihe nach Parā, der mittlere Pfeil, Vāgbhava, der vierte Pfeil und das Strībīja. Die fünf heißen Kāma, Manmatha, Kandarpa, Makaradhvaja und Mīnaketu; man setzt sie an die Pfeilorte. [Die verschlüsselte Anfangsfolge ist stellenweise beschädigt, ihre Zuordnung wird durch die ausdrücklich ausgeschriebenen Bījas gestützt.]


P2-0679 · 56
tataḥ karāṅganyāsau:
hsrāṃ aṃguṣṭhābhyāṃ namaḥ |
hsrīṃ tarjanībhyāṃ svāhā |
hasraṃ madhyamābhyāṃ vaṣaṭ |
hsraiṃ anāmikābhyāṃ huṃ |
hsrauṃ kaniṣṭhābhyāṃ vauṣaṭ |
hsraḥ karatalapṛṣṭhābhyāṃ phaṭ |
evaṃ hṛdayādiṣu |
ṣaḍdīrghayuktenādyena bījenāṅgakriyā manoḥ
|| 56 ||

Der Handnyāsa: hsrāṃ an den Daumen mit namaḥ; hsrīṃ an den Zeigefingern mit svāhā; hasraṃ an den Mittelfingern mit vaṣaṭ; hsraiṃ an den Ringfingern mit huṃ; hsrauṃ an den kleinen Fingern mit vauṣaṭ; hsraḥ an Handflächen und Handrücken mit phaṭ. Ebenso am Herzen und den weiteren Gliedern. Die Gliederhandlung erfolgt mit dem ersten Bīja, verbunden mit den sechs langen Vokalen. [An den Mittelfingern steht hasraṃ; nach der Vokalregel wäre hsrūṃ zu erwarten.]


P2-0680 · 58
tataḥ subhagādinyāsaḥ:
bhāle aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ subhagāyai namaḥ |
bhrūmadhye aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ bhagāyai namaḥ |
vadane aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ bhagasarpiṇyai namaḥ |
kaṇṭhikāyāṃ aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ bhagamālinyai namaḥ |
kaṇṭhe aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgāyai namaḥ |
hṛdi aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgakusumāyai namaḥ |
nābhau aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgamekhalāyai namaḥ |
liṅgamūle aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgamadanāyai namaḥ |
tathā ca nibandhe:
bhāla - bhrūmadhye - vadana - kaṇṭhikākaṇṭhahṛtsu ca |
nābhyadhiṣṭhānayoḥ pañcatārādyāḥ subhagādikāḥ |
nyastavyā vidhinā devyo mantriṇā subhagā bhagā |
bhagasarpiṇyatha parā bhagamālinyataḥ param |
anaṅgānaṅgakuṣumā bhūyaścānaṅgamekhalā |
anaṅgamadanā sarvā madavibhramavihvalāḥ |
vākkāmabījaṃ blūṃ strīṃ sastārāḥ pañcoditāstvamī ||
tato bhūṣaṇanyāsaḥ |
tadyathā:
śirasi aṃ namaḥ |
bhāle āṃ namaḥ |
bhruvoḥ iṃ īṃ |
karṇayoḥ uṃ ūṃ |
netrayoḥ ṛ ṝṃ |
nasi ḷṃ |
gaṇḍayoḥ ḹṃ eṃ |
oṣṭhayoḥ aiṃ oṃ |
adhodante auṃ |
ūrdhvadante aṃ |
mukhe aḥ |
cibuke kaṃ |
gale khaṃ |
kaṇṭhe gaṃ |
pārśvayoḥ ghaṃ ṅaṃ |
stanadvadve caṃ chaṃ |
dormūlayoḥ jaṃ jhaṃ |
kūrparayoḥ ñaṃ ṭaṃ |
pāṇyoḥ ṭhaṃ ḍaṃ |
karapṛṣṭhayoḥ ḍhaṃ ṇaṃ |
nābhau taṃ |
guhye thaṃ |
ūrvoḥ daṃ ghaṃ |
jānunoḥ naṃ paṃ jaṅghayoḥ phaṃ baṃ |
sphicoḥ bhaṃ maṃ |
pattalayoḥ yaṃ |
caraṇāṃguṣṭhayoḥ raṃ |
kāñcyāṃ vaṃ |
grīvāyāṃ laṃ |
kaṭake laṃ |
hṛdi śaṃ |
guhye kṣaṃ |
karṇayoḥ ṣaṃ |
gaṇḍayoḥ saṃ |
maulau haṃ |
sarvatra namo'ntena nyaset |
tathā ca tantrāntare:
nyasecchirasibhālabhrūkarṇākṣiyugale nasi |
gaṇḍayoroṣṭhayordantapaṃktyorāsye nyasetsvarān |
cibuke ca gale kaṇṭhe pārśvayoḥ stanayugmake |
dormūlayoḥ karpūrayoḥ pāṇyostatpṛṣṭhadeśataḥ |
nābhau guhye punaścorvorjānunorjaṅghayostataḥ |
sphicoḥ pattalayoḥ paścāccaraṇāṃguṣṭhayordvayoḥ |
kādivāntānnyasedvarṇān sthāneṣveṣu samāhitaḥ |
kāñcyāṃ graiveyake paścātkaṭake hṛdi guhyake |
karṇayorgaṇḍayormaulau balalān śakṣaṣānsahau |
aṣṭāvimānpravinnyasedevaṃ deśikasattamaḥ
|| 58 ||

Dann der Nyāsa von Subhagā und den übrigen. Jede Formel beginnt mit aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ und endet mit namaḥ: Subhagā auf der Stirn, Bhagā zwischen den Brauen, Bhagasarpiṇī am Gesicht, Bhagamālinī an der kaṇṭhikā genannten Halsstelle, Anaṅgā am Hals, Anaṅgakusumā am Herzen, Anaṅgamekhalā am Nabel und Anaṅgamadanā an der Wurzel des Geschlechtsorgans. Der Nibandha bestätigt dieselben acht Orte und Göttinnen; sie sind alle von Rausch und Liebesbewegung überwältigt. Vāk, Kāma, blūṃ, strīṃ und saḥ werden als die fünf Tārās bezeichnet. Dann folgt der Schmucknyāsa mit namaḥ: aṃ auf den Kopf; āṃ auf die Stirn; iṃ und īṃ auf beide Brauen; uṃ und ūṃ auf beide Ohren; ṛ und ṝṃ auf beide Augen; ḷṃ auf die Nase; ḹṃ und eṃ auf beide Wangen; aiṃ und oṃ auf beide Lippen; auṃ auf die unteren Zähne; aṃ auf die oberen; aḥ auf den Mund; kaṃ auf das Kinn; khaṃ an die gala genannte Halsstelle; gaṃ an die kaṇṭha genannte Halsstelle; ghaṃ und ṅaṃ an beide Seiten; caṃ und chaṃ an beide Brüste; jaṃ und jhaṃ an beide Armwurzeln; ñaṃ und ṭaṃ an beide Ellbogen; ṭhaṃ und ḍaṃ an beide Hände; ḍhaṃ und ṇaṃ an beide Handrücken; taṃ an den Nabel; thaṃ an die verborgene Stelle; daṃ und ghaṃ an beide Oberschenkel; naṃ und paṃ an beide Knie; phaṃ und baṃ an beide Unterschenkel; bhaṃ und maṃ an beide Gesäßhälften; yaṃ an beide Fußsohlen; raṃ an beide großen Zehen; vaṃ an den Hüftgürtel; laṃ an den Hals; laṃ an die Armreife; śaṃ ans Herz; kṣaṃ an die verborgene Stelle; ṣaṃ an beide Ohren; saṃ an beide Wangen; haṃ an die Krone. In einem anderen Tantra wird diese Reihenfolge bestätigt: Vokale auf Kopf, Stirn, Brauen, Ohren, Augen, Nase, Wangen, Lippen, Zahnreihen und Mund; die Laute von ka bis va auf Kinn, die beiden Halsstellen, Seiten, Brüste, Armwurzeln, Ellbogen, Hände, Handrücken, Nabel, verborgene Stelle, Oberschenkel, Knie, Unterschenkel, Gesäß, Sohlen und große Zehen; die acht übrigen Laute auf Gürtel, Halskette, Armreif, Herz, verborgene Stelle, Ohren, Wangen und Krone. [Die Prosa hat ṛ ohne Bindu, ghaṃ am zweiten Oberschenkel und zweimal laṃ an verschiedenen Schmuckstellen; die abschließende Lautliste „balalān śakṣaṣānsahau“ ist beschädigt. Die Abweichungen werden nicht stillschweigend verändert.]


P2-0681 · 59
tatastrikhaṇḍāṃ
mudrāṃ baddhvā dhyāyet |
yathā:
udyadbhānusahasrakāntimaruṇakṣaumāṃ śiromālikāṃ,
raktāliptapayodhārāṃ japavaṭīṃ vidyāmabhītiṃ varam |
hastābjairdadhatīṃ trinetravilasadraktāravindaśriyaṃ devīṃ
vaddhahimāṃśuratnamukuṭāṃ vande samandasmitām |
evaṃ dhyātvā mānasaiḥ sampūjya śaṅkhasthāpanaṃ kuryāt
|| 59 ||

Dann bildet man die Trikhaṇḍamudrā und meditiert: Ich verehre die sanft lächelnde Göttin, deren Glanz tausend aufgehenden Sonnen gleicht. Sie trägt rotes Leinen und eine Girlande von Köpfen; ihre Brüste sind rot bestrichen. Ihre Lotushände tragen Gebetskette und Buch des Wissens und zeigen Furchtlosigkeit und Gewährung. Ihre drei Augen und ihr Glanz gleichen dem roten Lotus. Ihre Edelsteinkrone trägt den Mond. Nach dieser Meditation verehrt man mit geistigen Gaben und stellt die Muschel auf.


P2-0682 · 60
tata ādhāraśaktyādi hrīṃ jñānātmane namaḥ ityantaṃ sampūjya
pūrvādi keśareṣu madhye ca - icchā jñānā kriyā paścāt kāminī
kāmadāyinī |
ratī ratipriyā nandā nandinī syānmanonmanī |
etāḥ praṇavādi namo'ntāḥ pūjayet |
tata aiṃ parāyai aparāyai parāparāyai hsauḥ sadāśiva - mahāpreta
padmāsanāya namaḥ |
iti sampūjya prāgyonimadhyayonyantarāle śrīvidyoktagurupaṃktīḥ
pūjayet |
nibandhe vāgbhavaṃ lohito rāyai śrīkaṇṭho lohito'nalaḥ |
dīrghavāna ye parā paścādaparāyai hsauḥ punaḥ |
sadāśivamahāpretaṃ ṅe'ntaṃ padmāsanaṃ namaḥ |
anena manunā dadyādāsanaṃ śrīgurukramaḥ |
prāṅmadhyayonyantarāle pūjayet kalpayettataḥ |
pañcabhiḥ praṇavairmūrti tasyāmāvāhya devatām |
pūjayedāgamoktena vidhānena samāhitaḥ |
tārā vākśakti kamalā hskhphreṃ hsauḥ smṛtāḥ |
tadaśaktau tu oṃ gurubhyau namaḥ, oṃ gurupādukābhyo namaḥ, oṃ
paramagurubhyo namaḥ, oṃ paramaguru pādukābhyo namaḥ, oṃ
parāparagurubhyo namaḥ, oṃ parāparagurupādukābhyo namaḥ, oṃ
parameṣṭhigurubhyo namaḥ, oṃ parameṣṭigurupādukābhyo namaḥ, oṃ
ācāryebhyo namaḥ, oṃ ācāryapādukābhyo namaḥ
|| 60 ||

Dann verehrt man die Reihe von Ādhāraśakti bis „hrīṃ jñānātmane namaḥ“ und auf den Staubfäden, im Osten beginnend, sowie in der Mitte Icchā, Jñānā, Kriyā, Kāminī, Kāmadāyinī, Rati, Ratipriyā, Nandā, Nandinī und Manonmanī, jeweils mit oṃ und namaḥ. Danach „aiṃ parāyai aparāyai parāparāyai hsauḥ sadāśivamahāpretapadmāsanāya namaḥ“. Im Raum zwischen der östlichen und der mittleren Yoni verehrt man die in der Śrīvidyā beschriebenen Gurureihen. Der Nibandha beschreibt die verschlüsselte Sitzmantraform aus Vāgbhava, den Lauten für parā, aparā, parāparā, hsauḥ, sadāśivamahāpreta, padmāsana und namaḥ. Mit diesem Mantra reicht man den Sitz dar; im Zwischenraum der östlichen und mittleren Yoni folgt die Gurureihe. Mit den fünf Praṇavas bildet man die Gestalt, ruft die Gottheit darin an und verehrt gesammelt nach dem Āgama. Als die Laute werden Tārā, Vāk, Śakti, Kamalā, hskhphreṃ und hsauḥ genannt. Bei Unvermögen verwendet man mit oṃ und namaḥ die Gurus und ihre Fußsandalen, die Paramagurus und ihre Fußsandalen, die Parāparagurus und ihre Fußsandalen, die Parameṣṭhigurus und ihre Fußsandalen sowie die Ācāryas und ihre Fußsandalen. [Die Sitzkräfteliste nennt hier zehn Namen statt der zuvor genannten neun; der Text spricht von fünf Praṇavas, zählt danach aber sechs Bestandteile auf. Die verschlüsselte Versmitte ist beschädigt.]


P2-0683 · 61
asya pūjāyantrastu śāradāyām:
padmamaṣṭadalopetaṃ navayonyāḍhyakarṇikam |
caturdvārasamāyuktaṃ bhūgṛhaṃ vilikhettataḥ
|| 61 ||

Ihr Pūjāyantra wird in der Śāradā beschrieben: ein achtblättriger Lotus mit neun Yonis im Fruchtboden; außen zeichnet man eine Erdumfassung mit vier Toren.


P2-0684 · 62
(citra 27)
tataḥ aiṃ hrīṃ hskhphreṃ hsauḥ iti mantreṇa vinducakre devyā mūrti
saṅkalpya trikhaṇḍamudrayā pūrvavaddevīṃ dhyātvā āvāhayet |
oṃ deveśi bhaktisulabhe parivārasamanvite |
yāvatattvāṃ pūjayiṣyāmi tāvattvaṃ susthirā bhava |
pañcabhiḥ praṇavairmūrtiṃ tasyāmāvāhya devatām |
tārā vākśaktikamalā hskhphreṃ hsauḥ smṛtāḥ |
ityāvāhyāvāhanādi pañcapuṣpāñjalidānaparyantaṃ
vidhāyāvaraṇapūjāmārabhet ||
tadyathā:
devyā vāmakoṇe aiṃ ratyai namaḥ |
dakṣiṇakoṇe klīṃ prītyai namaḥ |
agnikoṇe sauḥ manobhavāyai namaḥ |
tataḥ keśareṣu agnyādikoṇeṣu madhye dikṣu ca
pūrvoktāṅgamantreṇa pūjayet |
tathā ca jñānārṇave:
agnīśāsuravāyavyamadhye dikṣvaṅgapūjanam |
tataḥ uttare drāṃ drāviṇyai namaḥ, drīṃ kṣobhiṇyai namaḥ, dakṣiṇe
klīṃ vaśīkaraṇyai namaḥ, blūṃ ākarṣaṇyai namaḥ |
agre saḥ sammohinyai namaḥ |
tataḥ pañcakāmāna pūjayet |
yathā:
uttare hrīṃ kāmāya namaḥ, klīṃ manmathāya |
dakṣiṇe aiṃ kandarpāya, blūṃ makaradhvajāya |
agre strīṃ mīnaketave |
namaḥ sarvatra |
tathā ca jñānārṇave:
uttarasyāṃ dvayaṃ devi dakṣiṇasyāṃ dvayaṃ diśi |
agre caikaṃ krameṇaiva pañcabāṇān tato yajet |
pañcakāmāṃstathā devi bāṇavat paripūjayet |
tathā ca tatraiva:
pañcakāmāḥ parābījaṃ madhyabāṇaṃ vāgbhavaṃ parameśvari |
tūryabāṇaṃ tataścaiva strībījañca kramāt priye |
pañcakāmā ime devi nāmāni śṛṇu vallabhe |
kāmamanmathakandarpamakaradhvajasaṃjñakāḥ |
mīnaketurmaheśāni pañcamaḥ parikīrtitaḥ |
tato'ṣṭayoniṣu pūrvādikrameṇa aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ
subhagāyai namaḥ |
evaṃ aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ bhagāyai |
aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ bhagasarpiṇyai |
aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ bhagamālinyai |
aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgāyai |
aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgakusumāyai |
aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgamekhalāyai |
aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ anaṅgamadanāyai |
namaḥ sarvatra |
tato'ṣṭapatreṣu pūrvādikrameṇa oṃ asitāṅgabrāhmībhyāṃ namaḥ
evaṃ oṃ rudramāheśvarībhyām, oṃ caṇḍakaumārībhyāṃ, oṃ
krodhavaiṣṇavībhyāṃ, oṃ unmattavārāhībhyāṃ, oṃ
kapālīndrāṇībhyāṃ, oṃ bhīṣaṇacāmuṇḍābhyāṃ, oṃ
saṃhāramahālakṣmībhyām |
tathā ca nibandhe:
aṣṭayoniṣvaṣṭaśaktīḥ pūjayet subhagādikāḥ |
mātaro bhairavāṅkasthā madavibhramavihvalāḥ |
aṣṭapatreṣu sampūjyā yathāvat kusumādibhiḥ |
tatastadvahirindrādīn vajrādīṃśca sampūjya dhūpādivisarjanāntaṃ
karma samāpayet |
kintu naivedyānantaraṃ śrīvidyoktavali catuṣṭayamatra deyamiti
|| 62 ||

[Die Vorlage verweist auf Abbildung 27.] Mit „aiṃ hrīṃ hskhphreṃ hsauḥ“ bildet man die Göttinnengestalt im Bindukreis, meditiert mit der Trikhaṇḍamudrā wie zuvor und ruft sie an: „oṃ deveśi bhaktisulabhe parivārasamanvite yāvat tvāṃ pūjayiṣyāmi tāvat tvaṃ susthirā bhava – Oṃ, Herrin der Götter, durch Hingabe leicht zugänglich, samt deinem Gefolge: Bleibe fest gegenwärtig, solange ich dich verehre.“ Der Text wiederholt, dass die Gestalt mit fünf Praṇavas gebildet wird, und nennt Tārā, Vāk, Śakti, Kamalā, hskhphreṃ und hsauḥ. Nach Anrufung und den weiteren Handlungen bis zu den fünf Handvoll Blumen folgt die Umkreisverehrung: in der linken Ecke der Göttin aiṃ Rati, in der rechten klīṃ Prīti, in der Feuerecke sauḥ Manobhavā, jeweils mit namaḥ. Auf den Staubfäden in den Ecken, beginnend im Südosten, in der Mitte und in den Richtungen verehrt man mit den zuvor genannten Gliedermantras; der Jñānārṇava bestätigt Südosten, Nordosten, Südwesten, Nordwesten, Mitte und Richtungen. Im Norden drāṃ Drāviṇī und drīṃ Kṣobhiṇī, im Süden klīṃ Vaśīkaraṇī und blūṃ Ākarṣaṇī, vorne saḥ Sammohinī. Dann die fünf Liebesgottgestalten: im Norden hrīṃ Kāma und klīṃ Manmatha, im Süden aiṃ Kandarpa und blūṃ Makaradhvaja, vorne strīṃ Mīnaketu. Der Jñānārṇava bestätigt zwei Pfeile im Norden, zwei im Süden, einen vorne und dieselbe Anordnung der Liebesgottgestalten. Er wiederholt deren Bījas – Parā, mittlerer Pfeil, Vāgbhava, vierter Pfeil und Strībīja – und die Namen Kāma, Manmatha, Kandarpa, Makaradhvaja und Mīnaketu. In den acht Yonis, im Osten beginnend, verehrt man Subhagā, Bhagā, Bhagasarpiṇī, Bhagamālinī, Anaṅgā, Anaṅgakusumā, Anaṅgamekhalā und Anaṅgamadanā, jede mit aiṃ klīṃ blūṃ strīṃ saḥ vor dem Namen und namaḥ danach. Auf den acht Blättern, im Osten beginnend, mit oṃ und namaḥ die Paare Asitāṅga-Brāhmī, Rudra-Māheśvarī, Caṇḍa-Kaumārī, Krodha-Vaiṣṇavī, Unmatta-Vārāhī, Kapālin-Indrāṇī, Bhīṣaṇa-Cāmuṇḍā und Saṃhāra-Mahālakṣmī. Der Nibandha bestätigt die acht Kräfte in den acht Yonis und die von Rausch und Liebesbewegung überwältigten Mütter auf dem Schoß der Bhairavas, die man auf den acht Blättern mit Blumen und weiteren Gaben verehrt. Außen folgen Indra und die übrigen Richtungshüter sowie Donnerkeil und die übrigen Waffen. Dann vollendet man die Handlungen vom Räucherwerk bis zur Entlassung. Nach der Speisegabe sind hier jedoch die vier in der Śrīvidyā gelehrten Baliopfergaben darzubringen. [In der Paarliste steht Rudra statt des in den Acht-Bhairava-Listen üblichen Ruru; die überlieferte Form bleibt stehen.]


P2-0685 · 63
asya puraścaraṇaṃ daśalakṣajapaḥ |
homastu palāśakusumena dvādaśasahasram |
tathā ca nibandhe:
dīkṣāṃ prāpya japenmantraṃ tattvalakṣaṃ jitendriyaḥ |
puṣpairbhānusahasrāṇi juhuyādbrahmavṛkṣajaiḥ
|| 63 ||

Das Puraścaraṇa beträgt zehn Lakh, also 1.000.000 Wiederholungen; das Feueropfer zwölftausend Palāśablüten. Im Nibandha heißt es: Nach Erhalt der Initiation wiederholt der Beherrscher seiner Sinne das Mantra tattva-Lakh-mal und opfert zwölftausendmal mit Blüten des Brahmabaums.


Sanskrit in Devanagari

Die Schriftfassung deckt dieselben ausgewählten Textstellen wie die IAST-Fassung ab.

P2-0723 · 2
अथ त्रिपुराबाला - मन्त्रः
शारदायाम्:
अधरो विन्दुमानाद्यं ब्रह्मेन्द्रस्थः शशीयुतः ।
द्वितीयं भृगुसर्गाढ्यो मनुस्तार्तीय ईरितः ।
एषा बालेति विख्याता त्रैलोक्यवशकारिणी ।
अस्यार्थः:
वाग्भवं कामबीजं चन्द्रबीजञ्च सविसर्गं
चतुर्दशस्वरयुक्तम्
॥ २ ॥

P2-0724 · 3
अस्याः पूजादिकन्तु त्रिपुराभैरवीवत् ।
शारदायामुक्तत्वात् ।
ज्ञानार्णवे तु विशेष उक्तः ।
न्यासादिकन्तु एतद्वीजेनैव कर्त्तव्यम् ।
यथा:
षडङ्गमाचरेद्देवि द्विरावृत्त्या क्रमेण तु
॥ ३ ॥

P2-0725 · 4
अस्य पुरश्चरणं त्रिलक्षजपः ।
तथा च ज्ञानार्णवे:
वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं दशांशं हवनं भवेत् ।
तर्पणन्तु तथा कुर्यात्सर्वसौभाग्यभाग्भवेत् ।
इतरेषां लक्षजपः श्रीविद्योक्तत्वात्
॥ ४ ॥

P2-0673 · 50
अस्या पूजा:
प्रातःकृत्यादि - प्राणायामान्तं विधाय पीठन्यासं कुर्यात् ।
तत्र विशेषः ।
पूर्वोक्तक्रमेण आधारशक्त्यादि ह्रीं ज्ञानात्मने नमः
इत्यन्तं विन्यस्य हृत्पद्मस्य पूर्वादि - केशरेषु ॐ इच्छायै नमः
एवं ज्ञानायै क्रियायै कामिन्यै कामदायिन्यै रत्यै रतिप्रियायै
नन्दायै, मध्ये मनोन्मन्यै, तदुपरि ऐं परायै अपरायै
परापरायै ह्स्रौः सदाशिवमहाप्रेतपद्मासनाय नमः ।
इति पीठशक्तीः पीठमनुञ्च विन्यस्य ऋष्यादिन्यासं कुर्यात् ॥
यथा:
शिरसि दक्षिणामूर्त्तये ऋषये नमः, मुखे पंक्तिच्छन्दसे नमः
हृदि त्रिपुरभैरव्यै देवतायै नमः, गुह्ये वाग्भवाय बीजाय
नमः, पादयोः तार्तीयशक्तये नमः, सर्वाङ्गै कामबीजाय
कीलकाय नमः ।
दक्षिणामूर्तिसंहितायाम्:
ऋषिस्तु दक्षिणामूर्तिरहं शिरसि विन्यसेत् ।
छन्दः पंक्तिस्तुविज्ञेयं मुखे विन्यस्य देवताम् ।
हृदये त्रिपुरेशानीं वाग्भवं बीजमुच्यते ।
शक्तिबीजं शक्तिरेव कामबीजञ्च कीलकं ।
ततो नाभ्यादिचरणपर्यन्तं ह्स्रैं नमः,
हृदयान्नाभिपर्यन्तं ह्सक्ल्रीं नमः, शिरसो हृदयान्तं ह्स्रौं
नमः एवं आद्यबीजं दक्षिणकरे, द्वितीयं वामकरे,
तृतीयमुभयकरे ।
ततो मूर्ध्नि मूलाधारे हृदि यथासंख्यं त्रीणि बीजानि न्यसेत् ।
तथा च निबन्धे:
नाभेराचरणं न्यस्येद्वाग्भवं मन्त्रवित्तमः ।
हृदयान्नाभिपर्यन्तं कामबीजं प्रविन्यसेत् ।
शिरसो हृत्प्रदेशान्तं तार्तीयं विन्यसेत्ततः ।
आद्यं द्वितीयं करोयोस्तार्तीयमुभयोर्न्यसेत् ।
मूर्ध्नाधारे हृदि न्यसेत् भूयो बीजत्रयं क्रमात्
॥ ५० ॥

P2-0674 · 51
ततो नवयोनिन्यासः:
अद्यबीजं दक्षकर्णे, द्वितीयबीजं वामकर्णं, तृतीय बीजं
चुवुके ।
एवं गण्डयोर्वदने नेत्रयोर्नसि अंसयोर्जठरे कूर्परयोः कुक्षौ
जानुनोर्लिङ्गाग्रे पादयोर्गुह्ये पार्श्वयोः हृदयाम्बुजे स्तनयो;
कण्ठे ॥
तथा च निबन्धे:
नवयोन्यात्मकं न्यासं कुर्यात् वीजैस्त्रिभिः क्रमात् ।
कर्णयोश्चिबुके भूयो गण्डयोर्वदने पुनः ।
नेत्रयोर्नसि विन्यस्य अंसयोर्जठरे पुनः ।
ततः कूर्परयो कुक्षौ जानुनोर्ध्वजमूर्द्धनि ।
पादयोर्गुह्यदेशे च पार्श्वयोर्हृदयाम्बुजे ।
स्तनद्वये कण्ठदेशे त्रीणि बीजानि विन्यसेत्
॥ ५१ ॥

P2-0675 · 52
ततो रत्यादिन्यासः:
मूलधारे ऐं रत्यै नमः, हृदि क्लीं प्रीत्यै नमः, भ्रूमध्ये
सौः मनोभवायै नमः, पुनर्भ्रूमध्ये सौः अमृतेश्यै नमः,
हृदि क्लीं योगेश्यै नमः, मूलाधारे ऐं विश्वयोन्यै नमः ।
तथा च निबन्धे:
मूले रतिं हृदि प्रोतिं भ्रूवोर्मध्ये मनोभवाम् ।
बालाबीजैस्त्रिभिर्न्यसेत् स्थानेष्वेतेषुविलोमतः ।
अमृतेशीञ्च योगेशीं विश्वयोनिं क्रमादिमाः ।
विलोमबीजैर्विन्यस्य मूर्तिन्यासमथाचरेत्
॥ ५२ ॥

P2-0676 · 53
अथ मूर्तिन्यासः:
मूर्ध्नि स्ह्रों ईशानमनोभवाय नमः, वक्त्रे स्ह्रें
तत्पुरुषमकरध्वजाय नमः, हृदि स्ह्रुं अघोरकुमारकन्दर्पाय
नमः, गुह्ये स्ह्रिं वामदेवमन्मथाय नमः, पादयोः स्ह्रं
सद्योजात कामदेवाय नमः ।
एकमूर्ध्वप्राग्याम्योत्तरपश्चिमेषु मुखेषु ईशानमनोभवादि
पञ्चमूर्तीस्तत्तद्वीजपूर्विका न्यसेत् ।
तथा च निबन्धे:
स्वस्वबीजादिकं सर्वं मूर्ध्नीशान नमोभवम् ।
न्यसेद्वक्त्रेतत्पुरुषमकरध्वजमात्मवित् ।
हृद्यघोरकुमाराख्यं कन्दर्पं तदन्तरम् ।
गुह्यदेशे प्रविन्यस्येद्वामदेवादि - मन्मथम् ।
सद्योजात कामदेवं पादयोर्विन्यसेत्ततः ।
ऊर्ध्वप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु तान् ।
प्रविन्यस्येद्यथापूर्वं भृगुव्योमाग्निसंस्थिम् ।
सत्यादि - पञ्चह्रस्वाढ्यं लीजमेषां प्रकीर्तितम्
॥ ५३ ॥

P2-0677 · 54
ततो बाणन्यासः:
द्रां द्राविण्यै नमः अंगुष्ठयोः ।
द्रीं क्षोभिण्यै नमः तर्जन्योः ।
क्लीं वशीकरण्यै नमः मध्यमयोः ।
ब्लूं आकर्षिण्यै नमः अनामिकयोः ।
सः सम्मोहिन्यै नमः कनिष्ठयोः ।
तथा च ज्ञानार्णवे:
पञ्चबाणान् क्रमेणैव करांगुलीषु विन्यसेत् ।
अंगुष्ठादिकनिष्ठान्तं क्रमेण परमेश्वरि
॥ ५४ ॥

P2-0678 · 55
ततस्तेषु स्थानेषु यथाक्रमं कामन्यासं कुर्यात् ।
यथा:
ह्रीं कामाय नमः, क्लीं मन्मथाय नमः, ऐं कन्दर्पाय
नमः, ब्लूं मकरध्वजाय नमः, स्त्रीं मीनकेतनाय नमः ।
ततो मूर्ध्नि पादे वक्त्रे गुह्ये हृदि पूर्वोक्तबाणान् कामांश्च
न्यसेत् ।
तथा ज्ञानार्णवे:
थान्तद्वयं समुद्धृत्य वह्निसंस्थं क्रमेण हि ।
मुखवृत्तेन नेत्रेण वामेन परिमण्डितम् ।
वाणद्वयमिदं प्रोक्तं मादनं भूमिसंस्थितं ।
चतुर्थस्वरविन्द्वाढ्यं नादरूपं वरानने ।
फान्तं शक्रसमारूढं वामकर्णविभूषितम् ।
विन्दुनादसमायुक्तं सर्गवांश्चन्द्रमाः प्रिये ।
पञ्चवाणान् महेशानि नामानि शृणु पार्वति ।
द्रावणक्षोभणौ वश्यस्तथाकर्षणसंज्ञकः ।
तथोन्मादः क्रमेणैव नामानि परमेश्वरि ।
न्यासे तु सर्वत्र स्त्रिलिङ्गेन प्रयोगः ।
तथा च निबन्धे:
द्रामाद्यांद्राविणीं मूर्ध्नि द्रीमाद्यां क्षोभणीं पदे ।
क्लीं वशीकरणीं वक्त्रे गुह्ये ब्लूं बीजपूर्विकाम् ।
आकर्षणीं हृदि पुनः सर्गान्तर्भृगुसंयुताम् ।
सम्मोहनीं क्रमादेवं बाण न्यासोऽयमीरितः ।
तत्रोन्मादसम्मोहनयोरेकपर्यायत्वम् ।
कामास्तत्रैव विज्ञेयास्तेषां बीजानि संशृणु ।
पराबीजं मध्यबाणं वाग्भवं परमेश्वरि ।
तूर्यबाणं ततश्चैव स्त्रीबीजञ्च क्रमात् प्रिये ।
पञ्चकामा इमे देवि नामानि शृणु वल्लभे ।
काममन्मथकन्दर्पमकरध्वजसंज्ञकाः ।
मीनकेतुर्महेशानि पञ्चमः परिकीर्तितः ।
पञ्चकामांस्ततो देवि बाणस्थानेषु विन्यसेत्
॥ ५५ ॥

P2-0679 · 56
ततः कराङ्गन्यासौ:
ह्स्रां अंगुष्ठाभ्यां नमः ।
ह्स्रीं तर्जनीभ्यां स्वाहा ।
हस्रं मध्यमाभ्यां वषट् ।
ह्स्रैं अनामिकाभ्यां हुं ।
ह्स्रौं कनिष्ठाभ्यां वौषट् ।
ह्स्रः करतलपृष्ठाभ्यां फट् ।
एवं हृदयादिषु ।
षड्दीर्घयुक्तेनाद्येन बीजेनाङ्गक्रिया मनोः
॥ ५६ ॥

P2-0680 · 58
ततः सुभगादिन्यासः:
भाले ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः सुभगायै नमः ।
भ्रूमध्ये ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः भगायै नमः ।
वदने ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः भगसर्पिण्यै नमः ।
कण्ठिकायां ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः भगमालिन्यै नमः ।
कण्ठे ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गायै नमः ।
हृदि ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गकुसुमायै नमः ।
नाभौ ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गमेखलायै नमः ।
लिङ्गमूले ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गमदनायै नमः ।
तथा च निबन्धे:
भाल - भ्रूमध्ये - वदन - कण्ठिकाकण्ठहृत्सु च ।
नाभ्यधिष्ठानयोः पञ्चताराद्याः सुभगादिकाः ।
न्यस्तव्या विधिना देव्यो मन्त्रिणा सुभगा भगा ।
भगसर्पिण्यथ परा भगमालिन्यतः परम् ।
अनङ्गानङ्गकुषुमा भूयश्चानङ्गमेखला ।
अनङ्गमदना सर्वा मदविभ्रमविह्वलाः ।
वाक्कामबीजं ब्लूं स्त्रीं सस्ताराः पञ्चोदितास्त्वमी ॥
ततो भूषणन्यासः ।
तद्यथा:
शिरसि अं नमः ।
भाले आं नमः ।
भ्रुवोः इं ईं ।
कर्णयोः उं ऊं ।
नेत्रयोः ऋ ॠं ।
नसि ऌं ।
गण्डयोः ॡं एं ।
ओष्ठयोः ऐं ॐ ।
अधोदन्ते औं ।
ऊर्ध्वदन्ते अं ।
मुखे अः ।
चिबुके कं ।
गले खं ।
कण्ठे गं ।
पार्श्वयोः घं ङं ।
स्तनद्वद्वे चं छं ।
दोर्मूलयोः जं झं ।
कूर्परयोः ञं टं ।
पाण्योः ठं डं ।
करपृष्ठयोः ढं णं ।
नाभौ तं ।
गुह्ये थं ।
ऊर्वोः दं घं ।
जानुनोः नं पं जङ्घयोः फं बं ।
स्फिचोः भं मं ।
पत्तलयोः यं ।
चरणांगुष्ठयोः रं ।
काञ्च्यां वं ।
ग्रीवायां लं ।
कटके लं ।
हृदि शं ।
गुह्ये क्षं ।
कर्णयोः षं ।
गण्डयोः सं ।
मौलौ हं ।
सर्वत्र नमोऽन्तेन न्यसेत् ।
तथा च तन्त्रान्तरे:
न्यसेच्छिरसिभालभ्रूकर्णाक्षियुगले नसि ।
गण्डयोरोष्ठयोर्दन्तपंक्त्योरास्ये न्यसेत्स्वरान् ।
चिबुके च गले कण्ठे पार्श्वयोः स्तनयुग्मके ।
दोर्मूलयोः कर्पूरयोः पाण्योस्तत्पृष्ठदेशतः ।
नाभौ गुह्ये पुनश्चोर्वोर्जानुनोर्जङ्घयोस्ततः ।
स्फिचोः पत्तलयोः पश्चाच्चरणांगुष्ठयोर्द्वयोः ।
कादिवान्तान्न्यसेद्वर्णान् स्थानेष्वेषु समाहितः ।
काञ्च्यां ग्रैवेयके पश्चात्कटके हृदि गुह्यके ।
कर्णयोर्गण्डयोर्मौलौ बललान् शक्षषान्सहौ ।
अष्टाविमान्प्रविन्न्यसेदेवं देशिकसत्तमः
॥ ५८ ॥

P2-0681 · 59
ततस्त्रिखण्डां
मुद्रां बद्ध्वा ध्यायेत् ।
यथा:
उद्यद्भानुसहस्रकान्तिमरुणक्षौमां शिरोमालिकां,
रक्तालिप्तपयोधारां जपवटीं विद्यामभीतिं वरम् ।
हस्ताब्जैर्दधतीं त्रिनेत्रविलसद्रक्तारविन्दश्रियं देवीं
वद्धहिमांशुरत्नमुकुटां वन्दे समन्दस्मिताम् ।
एवं ध्यात्वा मानसैः सम्पूज्य शङ्खस्थापनं कुर्यात्
॥ ५९ ॥

P2-0682 · 60
तत आधारशक्त्यादि ह्रीं ज्ञानात्मने नमः इत्यन्तं सम्पूज्य
पूर्वादि केशरेषु मध्ये च - इच्छा ज्ञाना क्रिया पश्चात् कामिनी
कामदायिनी ।
रती रतिप्रिया नन्दा नन्दिनी स्यान्मनोन्मनी ।
एताः प्रणवादि नमोऽन्ताः पूजयेत् ।
तत ऐं परायै अपरायै परापरायै ह्सौः सदाशिव - महाप्रेत
पद्मासनाय नमः ।
इति सम्पूज्य प्राग्योनिमध्ययोन्यन्तराले श्रीविद्योक्तगुरुपंक्तीः
पूजयेत् ।
निबन्धे वाग्भवं लोहितो रायै श्रीकण्ठो लोहितोऽनलः ।
दीर्घवान ये परा पश्चादपरायै ह्सौः पुनः ।
सदाशिवमहाप्रेतं ङेऽन्तं पद्मासनं नमः ।
अनेन मनुना दद्यादासनं श्रीगुरुक्रमः ।
प्राङ्मध्ययोन्यन्तराले पूजयेत् कल्पयेत्ततः ।
पञ्चभिः प्रणवैर्मूर्ति तस्यामावाह्य देवताम् ।
पूजयेदागमोक्तेन विधानेन समाहितः ।
तारा वाक्शक्ति कमला ह्स्ख्फ्रें ह्सौः स्मृताः ।
तदशक्तौ तु ॐ गुरुभ्यौ नमः, ॐ गुरुपादुकाभ्यो नमः, ॐ
परमगुरुभ्यो नमः, ॐ परमगुरु पादुकाभ्यो नमः, ॐ
परापरगुरुभ्यो नमः, ॐ परापरगुरुपादुकाभ्यो नमः, ॐ
परमेष्ठिगुरुभ्यो नमः, ॐ परमेष्टिगुरुपादुकाभ्यो नमः, ॐ
आचार्येभ्यो नमः, ॐ आचार्यपादुकाभ्यो नमः
॥ ६० ॥

P2-0683 · 61
अस्य पूजायन्त्रस्तु शारदायाम्:
पद्ममष्टदलोपेतं नवयोन्याढ्यकर्णिकम् ।
चतुर्द्वारसमायुक्तं भूगृहं विलिखेत्ततः
॥ ६१ ॥

P2-0684 · 62
(चित्र २७)
ततः ऐं ह्रीं ह्स्ख्फ्रें ह्सौः इति मन्त्रेण विन्दुचक्रे देव्या मूर्ति
सङ्कल्प्य त्रिखण्डमुद्रया पूर्ववद्देवीं ध्यात्वा आवाहयेत् ।
ॐ देवेशि भक्तिसुलभे परिवारसमन्विते ।
यावतत्त्वां पूजयिष्यामि तावत्त्वं सुस्थिरा भव ।
पञ्चभिः प्रणवैर्मूर्तिं तस्यामावाह्य देवताम् ।
तारा वाक्शक्तिकमला ह्स्ख्फ्रें ह्सौः स्मृताः ।
इत्यावाह्यावाहनादि पञ्चपुष्पाञ्जलिदानपर्यन्तं
विधायावरणपूजामारभेत् ॥
तद्यथा:
देव्या वामकोणे ऐं रत्यै नमः ।
दक्षिणकोणे क्लीं प्रीत्यै नमः ।
अग्निकोणे सौः मनोभवायै नमः ।
ततः केशरेषु अग्न्यादिकोणेषु मध्ये दिक्षु च
पूर्वोक्ताङ्गमन्त्रेण पूजयेत् ।
तथा च ज्ञानार्णवे:
अग्नीशासुरवायव्यमध्ये दिक्ष्वङ्गपूजनम् ।
ततः उत्तरे द्रां द्राविण्यै नमः, द्रीं क्षोभिण्यै नमः, दक्षिणे
क्लीं वशीकरण्यै नमः, ब्लूं आकर्षण्यै नमः ।
अग्रे सः सम्मोहिन्यै नमः ।
ततः पञ्चकामान पूजयेत् ।
यथा:
उत्तरे ह्रीं कामाय नमः, क्लीं मन्मथाय ।
दक्षिणे ऐं कन्दर्पाय, ब्लूं मकरध्वजाय ।
अग्रे स्त्रीं मीनकेतवे ।
नमः सर्वत्र ।
तथा च ज्ञानार्णवे:
उत्तरस्यां द्वयं देवि दक्षिणस्यां द्वयं दिशि ।
अग्रे चैकं क्रमेणैव पञ्चबाणान् ततो यजेत् ।
पञ्चकामांस्तथा देवि बाणवत् परिपूजयेत् ।
तथा च तत्रैव:
पञ्चकामाः पराबीजं मध्यबाणं वाग्भवं परमेश्वरि ।
तूर्यबाणं ततश्चैव स्त्रीबीजञ्च क्रमात् प्रिये ।
पञ्चकामा इमे देवि नामानि शृणु वल्लभे ।
काममन्मथकन्दर्पमकरध्वजसंज्ञकाः ।
मीनकेतुर्महेशानि पञ्चमः परिकीर्तितः ।
ततोऽष्टयोनिषु पूर्वादिक्रमेण ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः
सुभगायै नमः ।
एवं ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः भगायै ।
ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः भगसर्पिण्यै ।
ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः भगमालिन्यै ।
ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गायै ।
ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गकुसुमायै ।
ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गमेखलायै ।
ऐं क्लीं ब्लूं स्त्रीं सः अनङ्गमदनायै ।
नमः सर्वत्र ।
ततोऽष्टपत्रेषु पूर्वादिक्रमेण ॐ असिताङ्गब्राह्मीभ्यां नमः
एवं ॐ रुद्रमाहेश्वरीभ्याम्, ॐ चण्डकौमारीभ्यां, ॐ
क्रोधवैष्णवीभ्यां, ॐ उन्मत्तवाराहीभ्यां, ॐ
कपालीन्द्राणीभ्यां, ॐ भीषणचामुण्डाभ्यां, ॐ
संहारमहालक्ष्मीभ्याम् ।
तथा च निबन्धे:
अष्टयोनिष्वष्टशक्तीः पूजयेत् सुभगादिकाः ।
मातरो भैरवाङ्कस्था मदविभ्रमविह्वलाः ।
अष्टपत्रेषु सम्पूज्या यथावत् कुसुमादिभिः ।
ततस्तद्वहिरिन्द्रादीन् वज्रादींश्च सम्पूज्य धूपादिविसर्जनान्तं
कर्म समापयेत् ।
किन्तु नैवेद्यानन्तरं श्रीविद्योक्तवलि चतुष्टयमत्र देयमिति
॥ ६२ ॥

P2-0685 · 63
अस्य पुरश्चरणं दशलक्षजपः ।
होमस्तु पलाशकुसुमेन द्वादशसहस्रम् ।
तथा च निबन्धे:
दीक्षां प्राप्य जपेन्मन्त्रं तत्त्वलक्षं जितेन्द्रियः ।
पुष्पैर्भानुसहस्राणि जुहुयाद्ब्रह्मवृक्षजैः
॥ ६३ ॥

Quellen und Textstand

  • Krishnananda Agamavagisha: Brihat Tantrasara. Grundlage ist die gespeicherte deutsche Gesamtausgabe mit den zugehörigen IAST- und Devanagari-Dateien, Bearbeitungsstand 4. Oktober 2026.
  • Die Kennungen P1 bis P5 mit vierstelliger Nummer bezeichnen die Fundstellen der Gesamtausgabe. Die daneben stehende Verszählung einschließlich Zusatznummern bleibt erhalten.
  • Lokale Hinweise in eckigen Klammern kennzeichnen Lesarten, Textlücken und Übersetzungsprobleme. Ein neuer Vergleich mit einer gedruckten Sanskritedition wurde für diese Ritualredaktion nicht vorgenommen.
  • Brihat Tantrasara Übersetzung 2: P2-0723–P2-0725; ergänzend P2-0673–P2-0685


Siehe auch

Seminare

Kundalini Yoga

06.11.2026 - 08.11.2026 Kundalini Yoga Einführung

Gründliche Einführung in die Theorie und Praxis des Kundalini Yoga, Yoga der Energie. Die praktischen Übungen des Kundalini Yoga umfassen Pranayama (…
Arjuna Wingen
13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…
Manuel Hirning

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…
Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer
01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…
Vedamurti Dr Olaf Schönert

Chakras

20.11.2026 - 22.11.2026 Heilreise durch die Chakren

Tauche ein in eine transformative Reise durch die sieben Hauptchakren und erfahre, wie du deine Energiezentren aktivieren, ausbalancieren und für dein …
Nese Niekrens, Gajendra Sebastian Niekrens
26.12.2026 - 01.01.2027 Kundalini Yoga Intensiv Praxis - Live Online

Intensives Praktizieren der im Mittelstufen-Seminar gelernten Übungen für noch tiefere Erfahrung und Erweiterung des Bewusstseins ohne viel Theorie. L…
Sukadev Bretz, Shaktipriya Vogt, Radharani Birkner

Energiearbeit

06.11.2026 - 08.11.2026 Kundalini Yoga Einführung

Gründliche Einführung in die Theorie und Praxis des Kundalini Yoga, Yoga der Energie. Die praktischen Übungen des Kundalini Yoga umfassen Pranayama (…
Arjuna Wingen
13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…
Manuel Hirning
Abgerufen von „https://wiki.yoga-vidya.de/index.php?title=Bala_Tripura_Puja_nach_dem_Brihat_Tantrasara&oldid=1324240“