Thiruvilaiyadal Puranam Tamil Teil 1

Thiruvilaiyadal Puranam in tamilischer Schrift – Teil 1 enthält Verse 1–2321: Madurai-kandam und Kudal-kandam. திருவிளையாடற் புராணம் (Tiruviḷaiyāṭaṟ Purāṇam) von Paranjothi Munivar erzählt von den 64 göttlichen Spielen Shivas in Madurai. Meenakshi, die Menschen der Stadt und die Vielfalt des Lebens gehören zu seiner heiligen Erzählwelt.

Die tamilische Schrift kann Erinnerungen an Stimmen, Erzählungen und gemeinsames Gebet lebendig werden lassen. In Deutschland lässt sich diese Verbindung weitertragen: durch Vorlesen in der Familie, Gespräche zwischen den Generationen und eine Leserunde, in der Fragen willkommen sind. Wer Tamil erst lernt, kann die verlinkte Umschrift hinzunehmen.

Für Yoga Vidyaner bietet der Originaltext die Möglichkeit, einer tamilischen Form von Hingabe mit Aufmerksamkeit zu begegnen. Der Klang darf zunächst fremd sein. Zuhören und die Bedeutung geduldig erschließen sind bereits wertvolle Schritte der Annäherung.

Beide Tamilseiten zusammen enthalten alle 3.363 Versblöcke der verwendeten Fassung. Der Hauptartikel mit vollständiger deutscher Übersetzung enthält alle 3.363 Verse. Die eigene KI-Arbeitsübersetzung ist noch nicht abschließend philologisch geprüft.

Madurai verbindet die Erzählungen des Puranas mit einem konkreten heiligen Ort.

Weitere Seiten dieser Ausgabe: Einführung und vollständige deutsche Übersetzung · Vollständige Umschrift · Tamiltext 2: Verse 2322–3363

Der Anfang: Madurai als Raum göttlicher Begegnung

Dieser erste Teil vereint die beiden Bücher Madurai-kandam und Kudal-kandam. Die Dichtung beginnt mit Verehrung und führt dann in die Heiligkeit des Landes, der Stadt, ihrer Gewässer und der göttlichen Gestalt. So bereitet sie den Blick vor, mit dem die folgenden Erzählungen gelesen werden möchten: aufmerksam für die Beziehung zwischen äußerem Ort und innerer Hingabe.

Zu den prägenden Geschichten gehören die Geburt und Hochzeit Meenakshis, Shivas Tanz in der Silberhalle und seine Begegnungen mit Königen, Künstlern und Menschen in Bedrängnis. Auch die Fürsorge für Tiere erhält Raum. Wer langsam liest, kann entdecken, wie der Text zwischen feierlichem Lobpreis, menschlicher Nähe und überraschenden Wendungen wechselt.

Als tamilisches Sthala-Purana bewahrt das Werk religiöse Erinnerung an einen bestimmten heiligen Ort. Seine Bedeutung für die Shiva-Verehrung ergänzt die Zugänge des Tevaram, des Tiruvasagam und des Periya Puranam. Der Hauptartikel erläutert Paranjothi Munivars Fassung, die ältere Überlieferung und die Verbindung zu Tempelfesten und Kunst.

Für tamilische Familien in Deutschland kann das Vorlesen ein stiller Raum gemeinsamer Erinnerung sein. Vielleicht entsteht aus wenigen Versen ein Gespräch über einen Tempel, eine Kindheitserzählung oder die Bedeutung eines Gottesnamens. Für Yoga Vidyaner liegt darin eine Einladung zu geduldigem Lernen: der Sprache Achtung schenken und die Dichtung zusammen mit ihrer deutschen Übersetzung erschließen.

Einstimmung: Shiva-Verehrung

Dieser Yoga-Vidya-Vortrag über Shivaratri ergänzt die Lektüre mit einer allgemeinen Einführung in die Verehrung Shivas.

Shivaratri – Bedeutung dieses wichtigen indischen Festes

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

திருவிளையாடற் புராணம் – Verse 1–2321: Madurai-kandam und Kudal-kandam

1. காப்பு (1-5)

1. விநாயகர் காப்பு
சத்தி யாய்ச்சிவ மாகித் தனிப்பர
முத்தி யான முதலைத் துதிசெயச்
சுத்தி யாகிய சொற்பொருள் நல்குவ
சித்தி யானைதன் செய்யபொற் பாதமே

2. சொக்கலிங்கமூர்த்தி காப்பு
வென்றுளே புலன்க ளைந்தார் மெய்யுணர் உள்ளந் தோறுஞ்
சென்றுளே யமுத மூற்றுந் திருவருள் போற்றி யேற்றுக்
குன்றுளே யிருந்து காட்சி கொடுத்தருள் கோலம் போற்றி
மன்றுளே மாறி யாடு மறைச்சிலம் படிகள் போற்றி

3. அங்கயற்கண்ணம்மை காப்பு
சுரம்புமுரல் கடிமலர்ப்பூங் குழல்போற்றி
யுத்தரியத் தொடித்தோள் போற்றி
கரும்புருவச் சிலைபோற்றி கவுணியர்க்குப்
பால்சுரந்த கலசம் போற்றி
இரும்புமனங் குழைத்தென்னை யெடுத்தாண்ட
வங்கயற்கண் எம்பிராட்டி
அரும்புமிள நகைபோற்றி யாரணநூ புரஞ்சிலம்பு
மடிகள் போற்றி

4. நூற்பயன்
திங்களணிதிருவால வாயெம் மண்ண றிருவிளையாட்
டிவையன்பு செய்துகேட்போர்
சங்கநிதி பதுமநிதிச் செல்வ மோங்கித்
தகைமை தரு மகப்பெறுவர் பகையை வெல்வர்
மங்கலநன் மணம்பெறுவர் பிணிவந் தெய்தார்
வாழ்நாளு நனிபெறுவர் வானா டெய்திப்
புங்கவராய் அங்குள்ள போக மூழ்கிப்
புண்ணியராய்ச் சிவனடிக்கீழ் நண்ணி வாழ்வார்

5. வாழ்த்து
மல்குக வேத வேள்வி வழங்குக சுரந்து வானம்
பல்குக வளங்கள் எங்கும் பரவுக வறங்க ளின்ப
நல்குக வுயிர்கட் கெல்லா நான்மறைச் சைவ மோங்கிப்
புல்குக வுலக மெல்லாம் புரவலன் செங்கோல் வாழ்க

கடவுள் வாழ்த்து (6-23)

6. பரமசிவம்
பூவண்ணம் பூவின் மணம்போலமெய்ப் போத வின்ப
மாவண்ண மெய்கொண் டவன்றன்வலி யாணை தாங்கி
மூவண்ண றன்சந் நிதிமுத்தொழில் செய்ய வாளா
மேவண்ண லன்னான் விளையாட்டின் வினையை வெல்வாம்

7. பராசக்தி
அண்டங்கள் எல்லாம் அணுவாக வணுக்க ளெல்லாம்
அண்டங்க ளாகப் பெரிதாய்ச்சிறி தாயி னானும்
அண்டங்க ளுள்ளும் புறம்புங்கரி யாயி னானும்
அண்டங்க ளீன்றா டுணையென்ப ரறிந்த நல்லோர்

8. சொக்கலிங்கமூர்த்தி
பூவி னாயகன் பூமக ணாயகன்
காவி னாயக னாதிக் கடவுளர்க்கு
ஆவி நாயகன் னங்கயற் கண்ணிமா
தேவி நாயகன் சேவடி யேத்துவாம்

9. அங்கயற்கண்ணம்மை
பங்கயற்க ணரியபாம் பரனுருவே தனக்குரிய படிவமாகி
இங்கயற்க ணகனுலக மெண்ணிறந்த சராசரங்கள் ஈன்றுந் தாழாக்
கொங்கயற்கண் மலர்க்கூந்தற் குமரிபாண்டியன்மகள் போற் கோலங் கொண்ட
அங்கயற்க ணம்மையிரு பாதப்போ தெப்போது மகத்துள் வைப்பாம்

10. நடேசர்
உண்மையறி வானந்த வுருவாகி வெவ்வுயிர்க்கு முயிராய் நீரின்
தண்மையனல் வெம்மையெனத் தனையகலா திருந்துசரா சரங்க ளீன்ற
பெண்மையுரு வாகியதன் னாநந்தக் கொடிமகிழ்ச்சி பெருக யார்க்கும்
அண்மையதா யம்பலத்து ளாடியருள் பேரொளியை யகத்துள் வைப்பாம்

11. சௌந்தரபாண்டியர்
சடைமறைத்துக் கதிர்மகுடந் தரித்துநறுங் கொன்றையந்தார் தணந்துவேப்பந்
தொடைமுடித்து விடநாகக் கலனகற்றி மாணிக்கச் சுடர்ப்பூ ணேந்தி
விடைநிறுத்திக் கயலெடுத்து வழுதிமரு மகனாகி மீன நோக்கின்
மடவாலை மணந்துலக முழுதாண்ட சுந்தரனை வணக்கஞ் செய்வாம்

12. தடாதகைப் பிராட்டியார்
செழியர்பிரான் திருமகளாய்க் கலைபயின்று முடிபுனைந்து செங்கோ லோச்சி
முழுதுலகுஞ் சயங்கொண்டு திறைகொண்டுந்திகண முனைப்போர் சாய்த்துத்
தொழுகணவற் கணிமணமா லிகைசூட்டித் தன்மகுடஞ் சூட்டிச் செல்வந்
தழைவுறுதன் னரசளித்த பெண்ணரசி யடிக்கமலந் தலைமேல் வைப்பாம்

13. கான் மாறி நடித்தவர்
பொருமாறிற் கிளர்தடந்தோள் ஒருமாறன் மனங்கிடந்த புழுக்க மாற
வருமாறிற் கண்ணருவி மாறாது களிப்படைய மண்ணும் விண்ணும்
உருமாறிப் பவக்கடல்வீழ்ந் தூசலெனத் தடுமாறி யுழலு மாக்கள்
கருமாறிக் கதியடையக் கான்மாறி நடித்தவரைக் கருத்துள் வைப்பாம்

14. தஷிணாமூர்த்தி
கல்லாலின் புடையமர்ந்து நான்மறையா றங்கமுதற் கற்ற கேள்வி
வல்லார்க ணால்வருக்கும் வாக்கிறந்த பூரணமாய் மறைக்கப் பாலாய்
எல்லாமாய் அல்லதுமா யிருந்ததனை யிருந்தபடி யிருந்து காட்டிச்
சொல்லாமற்சொன் னவரை நினையாமனினைந் துபவத் தொடக்கை வெல்வாம்

15. சித்தி விநாயகக் கடவுள்
உள்ளமெனுங் கூடத்தில் ஊக்கமெனுந் தறிநிறுவி யறுதியாகத்
தள்ளரிய வன்பென்னுந் தொடர்பூட்டி யிடைப் படுத்தித் தறுகட் பாசக்
கள்ளவினைப் பசுபோதக் கவளமிடக் களித்துண்டு கருணையென்னும்
வெள்ளமதம் பொழிசித்தி வேழத்தை நினைந்து வருவினைக டீர்ப்பாம்

16. சுப்பிரமணியக் கடவுள்
கறங்குதிரைக் கருங்கடலுங் காரவுணப் பெருங்
கடலுங் கலங்கக் கார்வந்
துறங்குசிகைப் பொருப்புஞ்சூ ருரப்பொருப்பும்
பிளப்பமறை யுணர்ந்தோராற்றும்
அறங்குலவு மகத்தழலு மவுணமட வார்வயிற்றி னழலும் மூள
மறங்குலவு வேலெடுத்த குமரவேள் சேவடிகள் வணக்கம் செய்வாம்

17. சரசுவதி
பழுதகன்ற நால்வகைச் சொன் மலரெடுத்துப்
பத்திபடப் பரப்பித் திக்கு
முழுதகன்று மணந்துசுவை யொழுகியணி பெற
முக்கண் மூர்த்தி தாளிற்
றொழுதகன்ற வன்பெனுநார் தொடுத்தலங்கல்
சூட்டவரிச் சுரும்புந் தேனும்
கொழுதகன்ற வெண்டோட்டு முண்டகத் தாளடி
முடி மேற்கொண்டு வாழ்வாம்

18. திருநந்தி தேவர்
வந்திறை யடியிற் றாழும் வானவர் மகுட கோடி
பந்தியின் மணிகள் சிந்த வேத்திரப் படையாற் றாக்கி
அந்தியும் பகலும் தொண்ட ரலகிடுங் குப்பை யாக்கும்
நந்தியெம் பெருமான் பாத நகைமலர் முடிமேல் வைப்பாம்

19. திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனார்
கடியவிழ் கடுக்கை வேணித் தாதைபோற் கனற்கண் மீனக்
கொடியனை வேவ நோக்கிக் குறையிரந் தனையான் கற்பிற்
பிடியன நாயனார் வேண்டப் பின்னுயி ரளித்துக் காத்த
முடியணி மாடக் காழி முனிவனை வணக்கஞ் செய்வாம்

20. திருநாவுக்கரசு நாயனார்
அறப்பெருங் செல்வி பாகத் தண்ணலஞ் செழுத்தா லஞ்சா
மறப்பெருஞ் செய்கை மாறா வஞ்சகர் இட்டநீல
நிறப்பெருங் கடலும் யார்க்கும் நீந்துதற் கரிய வேழு
பிறப்பெனுங் கடலு நீத்த பிரானடி வணக்கஞ் செய்வாம்

21. சுந்தர மூர்த்தி நாயனார்
அரவக லல்கு லார்பா லாசைநீத் தவர்க்கே வீடு
தருவமென் றளவில் வேதஞ் சாற்றிய தலைவன் றன்னைப்
பரவைதன் புலவி தீர்ப்பான் கழுதுகண் படுக்கும் பானாள்
இரவினிற் றூது கொண்டோன் இணையடி முடிமேல் வைப்பாம்

22. மாணிக்கவாசக சுவாமிகள்
எழுதரு மறைக டேறா விறைவனை யெல்லிற் கங்குற்
பொழுதறு காலத் தென்றும் பூசனை விடாது செய்து
தொழுதகை தலைமே லேறத் துளும்புகண் ணீருண் மூழ்கி
அழுதடி யடைந்த வன்பன் அடியவர்க் கடிமை செய்வாம்

23. சண்டேசுர நாயனார் முதலிய திருத்தொண்டர்
தந்தைதா ளடும்பிறவித் தாளெறிந்து
நிருத்தர்இரு தாளைச் சேர்ந்த
மைந்தர்தாள் வேதநெறி சைவநெறி பத்திநெறி
வழாது வாய்மெய்
சிந்தைதா னரனடிக்கே செலுத்தினராய்ச்
சிவானுபவச் செல்வ ராகிப்
பந்தமாந் தொடக்கறுத்த திருத்தொண்டர்
தாள்பரவிப் பணிதல் செய்வாம்

கடவுள் வாழ்த்து சுபம்

பாயிரம் (24 - 26 )

முதனூல்

24. அண்ணல்பாற் றெளிந்த நந்தி யடிகள்பாற் சனற்கு மாரன்
உண்ணிறை யன்பி னாய்ந்து வியாதனுக் குணர்த்த வந்தப்
புண்ணிய முனிவன் சூதற் கோதிய புராண மூவா
றெண்ணிய விவற்றுட் காந்தத் தீசசங் கிதையின் மாதோ

25. நூல் யாத்தற்குக் காரணம்
அறைந்திடப் பட்ட தாகு மாலவாய்ப் புகழ்மை யந்தச்
சிறந்திடும் வடநூல் தன்னைத் தென்சொலாற் செய்தி யென்றிங்
குறைந்திடும் பெரியோர் கூறக் கடைப்பிலத் துறுதி யிந்தப்
பிறந்திடும் பிறப்பி லெய்தப் பெறுதுமென் றுள்ளந் தேறோ

26. மொழி பெயர்த்த முறை
திருநகர் தீர்த்த மூர்த்திச் சிறப்புமூன் றந்த மூர்த்தி
அருள்விளை யாட லெட்டெட் டருச்சனை வினையொன் றாக
வரன்முறை யறுபத் தெட்டா மற்றவை படல மாக
விரிமுறை விருத்தச் செய்யுள் வகைமையால் விளம்ப லுற்றேன்

பாயிரம் சுபம்

அவையடக்கம் (27 -31 )

27. நாயகன் கவிக்குங் குற்ற நாட்டிய கழக மாந்தர்
மேயவத் தலத்தி னோர்கென் வெள்ளறி வுரையிற் குற்றம்
ஆயுமா றரிதன் றேனு நீர்பிரித் தன்ன முண்ணுந்
தூயதீம் பால்போற் கொள்க சுந்தரன் சரிதந் தன்னை

28. கவைக்கொ ழுந்தழனாச் சுவை கண்டவூனிமையோர்
சுவைக்க விண்ணமு தாயினம் துளக்கமில் சான்றோர்
அவைக்க ளம்புகுந் தினியவா யாலவா யுடையார்
செவிக்க ளம்புகுந் தேறுவ சிறியனேன் பனுவல்

29. பாய வாரியுண் டுவர்கெடுத் துலகெலாம் பருகத்
தூய வாக்கிய காரெனச் சொற்பொருள் தெளிந்தோர்
ஆய கேள்வியர் துகளறுத் தாலவா யுடைய
நாய னார்க்கினி தாக்குப நலமிலேன் புன்சொல்

30. அல்லை யீதல்லை யீதென மறைகளு ம்அன்மைச்
சொல்லி னாற்றுதித் திளைக்குமிச் சுந்தர னாடற்
கெல்லை யாகுமோ வென்னுரை யென்செய்கோ விதனைச்
சொல்லு வேனெனு மாசை யென் சொல்வழி கேளா

31. அறுகாற்பீ டத்துயர்மால் ஆழிகடைந் தமுதையரங் கேற்று மாபோல்
அறுகாற்பே டிசைபாடுங் கூடன்மான் மியத்தையருந் தமிழாற் பாடி
அறுகாற்பீ டுயர்முடி யார் சொக்கேசர் சந்நிதியி லமரச் சூழும்
அறுகாற்பீ டத்திருந்து பரஞ்சோதி முனிவனரங் கேற்றி னானே

அவையடக்கம் சுபம்

திரு நாட்டுச் சிறப்பு /பாண்டித் திருநாட்டுப் படலம் (32-91)

32. கறைநி றுத்திய கந்தர சுந்தரக் கடவுள்
உறைநி றுத்திய வாளினாற் பகையிரு ளதுக்கி
மறைநி றுத்திய வழியினால் வழுதியாய்ச் செங்கோன்
முறைநி றுத்திய பாண்டிநாட் டணியது மொழிவாம்

33. தெய்வ நாயகன் நீறணி மேனிபோற் சென்று
பௌவ மேய்ந்துமை மேனிபோற் பசந்துபல் லுயிர்க்கும்
எவ்வ மாற்றுவான் சுரந்திடு மின்னரு ளென்னக்
கௌவை நீர்சுரந் தெழுந்தன கனைகுரல் மேகம்

34. இடித்து வாய்திறந் தொல்லென வெல்லொளி மழுங்கத்
தடித்து வாள்புடை விதிர்த்துநின் றுஇந்திர சாபம்
பிடித்து நீளம்பு கோடைமேற் பெய்துவெம் பெரும்போர்
முடித்து நாமென வருதல்போன் மொய்த்தன கொண்மூ

35. முனித னீள்வரை யுச்சிமேன் முழங்கிவா னிவந்து
தனித நீர்மழை பொழிவன தடஞ்சிலை யிராமன்
கனித னீர்மையா லாலவாய்க் கண்ணுதல் முடிமேற்
புனித நீர்த்திரு மஞ்சனம் ஆட்டுவான் போலும்

36. சுந்த ரன்றிரு முடிமிசைத் தூயநீ ராட்டும்
இந்தி ரன்றனை யொத்தகா ரெழிழிதென் மலைமேல்
வந்து பெய்வலத் தனிமுதன் மௌலிமேல் வலாரி
சிந்து கின்றகைப் போதெனப் பன்மணி தெறிப்ப

37. உடுத்த தெண்கடன் மேகலை யுடையபார் மகள்தன்
இடத்து தித்தபல் லுயிர்க்கெலா மிரங்கித்தன் கொங்கைத்
தடத்து நின்றிழி பாலெனத் தடவரை முகடு
தொடுத்து வீழ்வன விழுமெனத் தூங்குவெள் ளருவி

38. கருநிற மேக மென்னுங் கச்சணி சிகரக் கொங்கை
அருவியாந் தீம்பால் சோர வகன்சுனை யென்னுங் கொப்பூழ்ப்
பொருவில்வே யென்னு மென்றோட் பொதியமாஞ் சைலப் பாவை
பெருகுதண் பொருநை யென்னும் பெண்மகப் பெற்றாள் அன்றே

39. கல்லெனக் கரைந்து வீழுங் கரும்புனற் குழவி கானத்
தொல்லெனத் தவழ்ந்து தீம்பா லுண்டொரீஇத் திண்டோண் மள்ளர்
சொல்லெனத் தெழிக்கும் பம்பைத் தீங்குரல் செவிவாய்த் தேக்கி
மெல்லெனக் காலிற் போகிப் பணைதொறும் விளையாட்டு எய்தி

40. அரம்பைமென் குறங்கா மாவி னவிர்தளிர் நிறமாத் தெங்கின்
குரும்பைவெம் முலையா வஞ்சிக் கொடியிரு நுசுப்பாக் கூந்தல்
சுரும்பவிழ் குழலாக் கஞ்சஞ் சுடர்மதி முகமாக் கொண்டு
நிரம்பிநீள் கைதை வேலி நெய்தல்சூழ் காவில் வைகி

41. பன்மலர் மாலை வேய்ந்து பானுரைப் போர்வை போர்த்துத்
தென்மலைத் தேய்ந்த சாந்த மான்மதச் சேறு பூசிப்
பொன்மணி யாரந் தாங்கிப் பொருநையாங் கன்னி முந்நீர்த்
தன்மகிழ் கிழவ னாகந் தழீஇகொடு கலந்த தன்றே

42. வல்லைதா யிருபால் வைகுஞ் சிவாலய மருங்கு மீண்டு
முல்லையா னைந்துந் தேனுந் திரைக்கையான் முகந்து வீசி
நல்லமான் மதஞ்சாந் தப்பி நறுவிரை மலர் தூய் நீத்தஞ்
செல்லலாற் பூசைத் தொண்டின் செயல்வினை மாக்கள் போலும்

43. அரும்பவி ழனங்க வாளி யலைதர வாகம் பொன்போர்த்
திரங்கிவா லன்ன மேங்கதி யிருகையும் சங்கஞ் சிந்தி
மசுங்குசூழ் காஞ்சி தன்னவரம்பிற வொழுகும் மாரி
பரம்பரற் கையம் பெய்யும் பார்ப்பன மகளிர் போலும்

44. வரைபடு மணியும் பொன்னும் வைரமும் குழையும் பூட்டி
அரைபடு மகிலுங் சாந்து மப்பியின் னமுத மூட்டுக்
கரைபடு மருத மென்னும் கன்னியைப் பருவ நோக்கித்
திரைபடு பொருநை நீத்தஞ் செவிலிபோல் வளர்க்கு மாதோ

45. மறைமுதற் கலைக ளெல்லா மணிமிடற் றவனே யெங்கும்
நிறைபர மென்றும் பூதி சாதனநெறி வீடென்றும்
அறைகுவ தறிந்துந் தேறா ரறிவெனக் கலங்கி யங்கி
முறையின்வீ டுணர்ந்தோர் போலத் தெளிந்தது மூரி வெள்ளம்

46. மறைவழி கிளைத்த வெண்ணெண் கலைமகள் போல் வருநீர் வெள்ளந்
துறைவழி யொழுகும் பல்கால் சோலைதண் பழனஞ் செய்தேன்
உறைவழி யோடை எங்கு மோடிமன் றுடையார்க் கன்பர்
நிறைவழி யாத வுள்ளத் தன்புபோ னிரம்பிற் றன்றே

47. இழிந்த மாந்தர்கைப் பொருள்களும் இகபரத் தாசை
கழிந்த யோகியர் கைப்படிற் றூயவாய்க் களங்கம்
ஒழிந்த வாறுபோ லுவரியுண் டுவர்கெடுத் தெழிலி
பொழிந்த நீரமு தாயின புவிக்கும்வா னவர்க்கும்

48. ஈறி லாதவள் ஒருத்தியே யைந்தொழி லியற்ற
வேறு வேறுபேர் பெற்றென வேலைநீ ரொன்றே
யாறு கால்குளங் கூவல்குண் டகழ்கிடங் கெனப்பேர்
மாறி யீறில்வான் பயிரெலாம் வளர்ப்பது மாதோ

49. களமர்கள் பொன்னேர் பூட்டித் தாயர்வாய்க் கனிந்த பாடற்
குளமகிழ் சிறாரி னேறு மொருத்தலு முவகை தூங்க
வளமலி மருதம் பாடி மனவலி கடந்தோர் வென்ற
அளமரு பொறிபோ லேவ லாற்றவள் வினையின் மூண்டார்

50. பலநிற மணிகோத் தென்னப் பன்னிற வேறு பூட்டி
அலமுக விரும்புதேய வாள்வினைக் கருங்கான் மள்ளர்
நிலமகள் உடலங் கீண்ட சால்வழி நிமிர்ந்த சோரிச்
சலமென நிவந்த நெங்கேழ்த் தழன்மனி யிமைக்கு மன்னோ

51. ஊறுசெய் படைவாய் தேய வுழுநரு நீர்கால் யாத்துச்
சேறுசெய் குநருந் தெய்வம் தொழுதுதீஞ் செந்நெல் வீசி
நாறுசெய் குநரும் பேர்த்து நடவுசெய் குநருந் தெவ்வின்
மாறுசெய் களைகட்டோம்பி வளம்படுக் குநரும் ஆனார்

52. பழிபடு நறுவந் தன்னைக் கடைசியர் பருகிச் செவ்வாய்
மொழி தடுமாற வேர்வை முகத்தெழ முறுவல் தோன்ற
விழிசிவந் துழலக் கூந்தன் மென்றுகில் சோர வுள்ளக்
கழிபெருங் களிப்பு நல்கிக் கலந்தவ ரொத்த தன்றே

53. பட்பகையாகுந் தீஞ்சொற் கடைசியர் பவளச் செவ்வாய்க்
குட்பகை யாம்ப லென்று மொண்ணறுங் குவளை நீலங்
கட்பகை யாகு மென்றுங் கமலநன் முகத்துக் கென்றும்
திட்பகை யாகு மென்றுங் செறுதல்போற் களைதல் செய்வார்

54. கடைசியர் முகமும் காலும் கைகளும்கமல மென்னார்
படைவிழி குவளை யென்னார் பவளவாய் குமுத மென்னார்
அடையவுங் களைந்தார் மள்ளர் பகைஞரா யடுத்த வெல்லை
உடையவ னாணை யாற்றா லொறுப்பவர்க் குறவுண் டாமோ

55. புரையற வுணர்ந்தோர் நூலின் பொருளினுள் ளடங்கி யந்நூல்
வரையறை கருத்து மான வளர்கருப் புறம்பு தோன்றிக்
கரையமை கல்வி சாலாக் கவிஞர்போ லிறுமாந்து அந்நூல்
உரையென விரிந்து கற்பின் மகளிர்போ லொசிந்த தன்றே

56. அன்புறு பத்தி வித்தி யார்வநீர் பாய்ச்சுந் தொண்டர்க்
கின்புரு வான வீச னின்னருள் விளையு மாபோல்
வன்புறு கருங்கான் மள்ளர் வைகலுஞ் செவ்வி நோக்கி
நன்புல முயன்று காக்க விளைந்தன நறுந்தண் சாலி

57. அகனில வேறு பாட்டின் இயல்செவ்வி யறிந்து மள்ளர்
தகவினை முயற்சி செய்யக் காமநூல் சாற்று நான்கு
வகைநலார் பண்புசெல்வி யறிந்துசேர் மைந்தர்க் கின்பம்
மிகவிளை போகம் போன்று விளைந்தன பைங்கூ ழெல்லாம்

58. கொடும்பிறை வடிவிற் செய்த கூனிரும் பங்கை வாங்கி
முடங்குகால் வரிவண் டார்ப்ப முள்ளரைக் கமல நீலம்
அடங்கவெண் சாலி செந்நெல் வேறுவே றரிந்தீடாக்கி
நெடுங்களத் தம்பொற் குன்ற நிரையெனப் பெரும்போர் செய்தார்

591. கற்றைவை களைந்து தூற்றிக் கூப்பியூர்க் காணித் தெய்வம்
அற்றவர்க் கற்ற வாறுஈந் தளவைகண் டாறி லொன்று
கொற்றவர் கடமை கொள்ளப் பண்டியிற் கொடு போய்த் தென்னா
டுற்றவர் சுற்றந் தெய்வம் விருந்தினர்க் கூட்டியுண்டார்

60. சாறடு கட்டி யெள்ளுச் சாமைகொள் ளிறுங்கு தோரை
ஆறிடு மதமால் யானைப் பழுக்குலை யவரை யேனல்
வேறிபல் பயறோ டின்ன புன்னில விளைவு மற்றும்
ஏறோடு பண்டி யேற்றி யிருநிலங் கிழிய வுய்ப்பார்

61. துறவின ரீச சேனசத் தொண்டினர் பசிக்கு நல்லூண்
டிறவினைப் பிணிக்குத் தீர்க்கு மருந்துடற் பனிப்புக் காடை
உறைவிடம் பிறிது நல்கி யவரவ ரொழிகிச் செய்யும்
அறவினை யிடுக்க ணீக்கி யருங்கதி யுய்க்க வல்லார்

62. நிச்சலு மீச னன்பர் நெறிப்படிற் சிறார்மேல் வைத்த
பொச்சமில் அன்பு மன்னர் புதல்வரைக் கண்டாலன்ன
அச்சமுங் கொண்டு கூசி யடிபணிந் தினிய கூறி
இச்சையா றொழுகி யுள்ளக் குறிப்பறிந் தேவல் செய்வார்

63. நறைபடு கனிதேன் பெய்த பாலொடு நறுநெய் வெள்ளம்
நிறைபடு செம்பொன் வண்ணப் புழுக்கலா னிமிர்ந்த சோறு
குறைவற வுண்டு வேண்டும் பொருள்களும் கொண்மி னென்ன
மறைமுத லடியார் தம்மை வழிமறித் தருத்துவார்கள்

64. பின்னெவ னுரைப்ப தந்தப் பெருந்தமிழ் நாடாங்கன்னி
தன்னிடை யூர்க ளென்னு மவயவந் தாங்கச் செய்த
பொன்னியற் கலனே கோயின் மடமறப் புறநீர்ச் சாலை
இன்னமு தருத்து சாலை யெனவுருத் தரித்த தம்மா

65. இன்ற டம்புனல் வேலிசூழ் இந்நில வரைப்பிற்
குன்ற முல்லைதண் பணைநெய்தல் குலத்தினை நான்கும்
மன்ற வுள்ளமற் றவைநிற்க மயங்கிய மரபின்
ஒன்றோ டொன்றுபோய் மயங்கிய திணைவகை யுரைப்பாம்

66. கொல்லை யானிரை மேய்ப்பவர் கோழிணர்க் குருந்தின்
ஒல்லை தாயதிற் படர் கறிக் கருந்துண ருகுப்ப
முல்லை சோறெனத் தேன்விராய் முத்திழை சிற்றில்
எல்லை யாயமோ டாடுப வெயின்சிறு மகளிர்

67. கன்றோ டுங்களி வண்டுவாய் நக்கவீர்ங் கரும்பு
மென்று பொன்சொரி வேங்கைவா யுறங்குவ மேதி
குன்றி ளந்தினை மேய்ந்துபூங் கொழுநிழன் மருதஞ்
சென்று தங்குவ சேவகம் எனமுறச் செவிமா

68. எற்று தெண்டிரை யெறிவளை யெயிற்றியர் இழைத்த
சிற்றில் வாய்நுழைந் தழிப்பவச் சிறுமியர் வெகுண்டு
பற்றி லாரெனச் சிதறிய மனவணி பரதர்
முற்றி லாமுலைச் சிறுமியர் முத்தொடும் கோப்ப

69. முல்லை வண்டுபோய் முல்லையாழ் முளரிவாய் மருதம்
வல்ல வண்டினைப் பயிற்றிப்பின் பயில்வன மருதங்
கொல்லை யான்மடி யெறிந்திளங் குழவியென்று இரங்கி
ஒல்லை யூற்றுபால் வெள்ளத்து ளுகள்வன வாளை

70. கரும்பொற் கோட்டிளம் புன்னைவாய்க் கள்ளுண்டு காளைச்
சுரும்பு செவ்வழிப் பாண்செயக் கொன்றைபொன் சொரிவ
அருந்த டங்கடல் வளையெடுத்து ஆழியான் கையில்
இருந்த சங்கென விறைகொளப் பூவைமே லெறிவ

71. கழிந்த தெங்கினொண் பழம்பரீஇ முட்பலாக் கனிகீண்
டழிந்த தேனுவர்க் கேணிபாய்ந் தகற்றுவ வுவரை
வழிந்த தேன்மடற் கேதகை மலர்நிழல் குருகென்
றொழிந்த தாமரைப் போதுபுக்கு ஒளிப்பன கெண்டை

72. ஆறு சூழ்கழிப் புலால்பொறா தசைந்துகூன் கைதை
சோறு கால்வன வாம்பல்வாய் திறப்பன துணிந்து
கூறு வாரெனக் குவளைகண் காட்டிடக் கூடித்
தூறு வாரெனக் சிரித்துஅலர் தூற்றவ முல்லை

73. துள்ளு சேல்விழி நுளைச்சியர் சுறவொடு மருந்தக்
கள்ளு மாறவும் கூனலங்காய் தினை யவரை
கொள்ளு மாறவுங் கிழங்குதேன் கொழுஞ்சுவைக் கன்னல்
எள்ளு மாறவும் அளப்பன விடைக்கிடை முத்தம்

74. அவமி கும்புலப் பகைகடந் துயிர்கெலா மன்பாம்
நவமி குங்குடை நிழற்றிமெய்ச் செய்யகோ னடாத்திச்
சிவமி கும்பர ஞான மெய்த் திருவொடும் பொலிந்து
தவமி ருந்துஅர சாள்வது தண்டமிழ்ப் பொதியம்

75. வான யாறுதேய்ந் துயரிய மலயமே முக்கண்
ஞான நாயக னம்மலை போர்த்தகார் நால்வாய்
ஆனை யீருரு யம்மழை யசும் பதன் புண்ணீர்
கூனல் வான்சிலை குருதிதோய் கோடுபோன்று அன்றே

76. சுனைய கன்கரைச் சூழல்வாய்ச் சுரும்புசூழ் கிடப்ப
நனைய விழ்ந்தசெங் காந்தண்மேல் நாகிள வேங்கைச்
சினைய விழ்ந்தவீ கிடப்பபொன் றோய்கலத் தெண்ணீர்
அனைய பொன்சுடு நெருப்பொடு கரியிருந் தனைய

77. குண்டுநீர்ப்படு குவளைவாய்க் கொழுஞ்சினை மரவம்
வண்டு கூப்பிடச் செம்மறூய்ப் புதுமது வார்ப்ப
அண்டர் வாய்ப்பட மறைவழி பொரிசொரிந் துஆனெய்
மொண்டு வாக்கிமுத் தீவினை முடிப்பவ ரனைய

78. அகிலு மாரமுந் தழன்மடுத் தகழ்ந்தெறிந் தழல்கால்
துகிரு மாரமுந் தொட்டெறிந் தைஐவனம் தூவிப்
புகரின் மால்கரி மருப்பினால் வேலிகள் போக்கி
இகலில் வான்பயிர் ஓம்புவ வெயினர்தஞ் சீறூர்

79. அண்ட வாணருக்கு இன்னமு தருத்துவோர் வேள்விக்
குண்ட வாரழற் கொழும்புகை கோலுமக் குன்றிற்
புண்ட வாதவே லிறவுளர் புனத்தெரி மடுப்ப
உண்ட காரகிற் றூமமு மொக்கவே மயங்கும்

80. கருவி வாள் சொரி மணிகளுங் கழைசொரி மணியும்
அருவி கான்றபன் மணிகளு மகன்றலை நாகத்
திரவி கான்றெசெம் மணிகளும் புனங்கவ ரினமான்
குருவி வீழ்ந்திடக் கொடிச்சியர் கோத்துஎறி கவண்கல்

81. மாய வன்வடி வாயது வையமால் உந்திச்
சேய மங்கய மாயது தென்னனா டலர்மேற்
போய மென்பொகுட் டாயது பொதியமப் பொகுட்டின்
மேய நான்முக னகத்தியன் முத்தமிழ் வேதம்

82. ஏக மாகிய மேருவும் பொதியமே யிரும்பொன்
ஆகு மேருவைச் சூழ்ந்தசாம் பூநத யாறும்
நாக ராடுதண் பொருநையே நாவலா றுடுத்த
போக பூமியும் பெருநைசூழ் பூமியே போலும்

83. சிறந்த தண்டமிழ் ஆலவாய் சிவனுல கானாற்
புறந்த யங்கிய நகரெலாம் புரந்தரன் பிரமன்
மறந்த யங்கிய நேமியோ னாதிய வானோர்
அறந்த யங்கிய வுலகுரு வானதே யாகும்

84. வளைந்த நுண்ணிடை மடந்தையர் வனமுலை மெழுகிக்
களைந்த குங்குமக் கலவையுங் காசறைச் சாந்தும்
அளைந்த தெண்டிரைப் பொருநையோ வந்நதி ஞாங்கர்
விளைந்த செந்நெலுங் கன்னலு, வீசும் அவ் வாசம்

85. பொதியி லேவிளை கின்றன சந்தனம் பொதியின்
நதியி லேவிளை கின்றன முத்தமந் நதிசூழ்
பதியி லேவிளை கின்றன தருமமப் பதியோர்
மதியி லேவிளை கின்றன மறைமுதற் பத்தி

86. கடுக்க வின்பெறு கண்டனுந் தென்றிசை நோக்கி
அடுக்க வந்துவந் தாடுவான் ஆடலி னிளைப்பு
விடுக்க வாரமென் காறிரு முகத்திடை வீசி
மடுக்க வுந்தமிழ் திருச்செவி மாந்தவு மன்றோ

87. விடையு கைத்தவன் பாணினிக் கிலக்கண மேனாள்
வடமொ ழிக்குரைத் தாங்கியன் மலயமா முனிக்குத்
திடமு றுத்தியம் மொழிக்கெதிர் அக்கிய தென்சொன்
மடம கட்காங் கென்பது வழுதிநா டன்றோ

88. கண்ணு தற்பெருங் கடவுளுங் கழகமோ டமர்ந்து
பண்ணு றத்தெரிந்து ஆய்ந்தவிப் பசுந்தமி ழேனை
மண்ணி டைச்சில விலக்கண வரம்பிலா மொழிபோல்
எண்ணி டைப் படக் கிடந்ததா வெண்ணவும் படுமோ

89. தொண்டர் நாதனைத் தூதிடை விடுத்தலும் முதலை
உண்ட பாலனை யழைத்தது மெலும்புபெண் ணுருவாக்
கண்ட தும்மறைக் கதவினைத் திறந்துங் கன்னித்
தண்ட மிழ்சொலோ மறுபுலச் சொற்களோ சாற்றீர்

90. வெம்மை யால்விளை வஃகினும் வேந்தர்கோல் கோடிச்
செம்மை மாறினும் வறுமைநோய் சிதைப்பினுஞ் சிவன்பாற்
பொய்மை மாறிய பத்தியும் பொலிவுகுன் றாவாய்த்
தம்மை மாறியும் புரிவது தருமம் அந்நாடு

91. உலகம் யாவையு மீன்றவ ளும்பரு ளுயர்ந்த
திலக நாயகி பரஞ்சுடர் சேயென மூன்று
தலைவ ரான்முறை செய்தநா டிஃதன்றிச் சல்தி
சுலவு பாரினுண் டாகுமோ துறக்கத்தும் அஃதே

பாண்டித் திருநாட்டுப் படலம் சுபம்

மதுரைத் திருநகரப் படலம் (92-200)

92. மங்க லம்புனை பாண்டிநா டாகிய மகட்குச்
சங்க லம்புனை தோளிணை தடமுலை யாதி
அங்க மாம்புறந் தழுவிய நகரெலா மனைய
நங்கை மாமுக மாகிய நகர்வளம் பகர்வாம்

93. கொங்கை யேபரங் குன்றமுங் கொடுங்குன்றுங் கொப்பூழ்
அங்க மேதிருச் சுழியல்அவ் வயிறுகுற் றாலஞ்
செங்கை யேடக மேனியே பூவணந் திரடோள்
பொங்கர் வேய்வனந் திருமுக மதுரையாம் புரமே

94. வடுவின் மாநில மடந்தைமார் பிடைக்கிடந் திமைக்கப்
படுவில் ஆரமே பாண்டிநா டாரமேற் பக்கத்
திடுவின் மாமணி யதன்புற நகரெலா மிவற்றுள்
நடுவி னாயக மாமணி மதுரைமா நகரம்

95. திரும கட்கொரு தாமரைக் கூடமே திருமான்
மரும கட்குவெண் டாமரை மாடமே ஞானந்
தரும கட்கியோ கத்தனிப் பீடமே தரையாம்
பெரும கட்குஅணி திலகமே யானதிப் பேரூர்

96. திக்கும் வானமும் புதையிரு டின்றுவெண் சோதி
கக்கு மாளிகை நிவப்புறு காட்சியந் நகருள்
மிக்க வாலிதழ்த் தாமரை வெண்மகள் இருக்கை
ஒக்கு மல்லது புகழ்மக ளிருக்கையு மொக்கும்

97. நெற்க ரும்பெனக் கரும்பெலா நெடுங்கமு கென்ன
வர்க்க வான்கமு கொலிகலித் தெங்கென வளர்ந்த
பொற்க வின்குலைத் தெங்குகார்ப் பந்தரைப் பொறுத்து
நிற்க நாட்டிய காலென நிவந்ததண் பணையே

98. சிவந்த வாய்க்கருங் கயற்கணாள் வலாரியைச் சீறிக்
கவர்ந்த வான்றருக் குலங்களே கடிமணம் வீசி
உவந்து வேறுபல் பலங்களும் வேண்டினர்க் குஉதவி
நிவந்த காட்சியே போன்றது நிழன்மலர்ச் சோலை

99. ஒல்லொ லிக்கதிர்ச் சாவிகள் புறந்தழீஇ யோங்க
மெல்லி லைப்பகங் கொடியினால் வீக்குறு பூகம்
அல்லெ னுங்களத் தண்ணற னணிவிழாத் தருப்பைப்
புல்லொ டும்பிணிப் புண்டபொற் கொடிமரம் போலும்

100. சீத வேரியுண்டு அளிமுரல் கமலமேற் செருந்தி
போத வேரியு மலர்க்களுஞ் சொரிவன புத்தேள்
வேத வேதியர் செங்கரம் விரித்துவாய் மனுக்கள்
ஓத வேமமு முதகமு முதவுவா ரனைய

101. விரைசெய் பங்கயச் சேக்கைமேற் பெடையொடும் விரவி
அரச வன்னநன் மணஞ்செய வம்புயப் பொய்கை
திரைவ ளைக்கையா னுண்டுளி செறிந்தபா சடையாம்
மரக தக்கலத் தரளநீ ராஞ்சனம் வளைப்ப

102. இரும்பின் அன்னதோள் வினைஞரார்த் தெறிந்துவாய் மடுக்குங்
கரும்பு தின்றிடி யேற்றொலி காட்டியின் சாறு
சுரும்பு சூழ்கிடந் தாற்றிடச் சொரிந்துவெஞ் சினத்தீ
அரும்பு கட்களி றொத்தன வாலையெந் திரங்கள்

103. பள்ள நீர்குடைந் தஞ்சிறைப் பாசிபோர்த்து எழுந்த
வெள்ளை யன்னத்தைக் காரன மெனப்பெடை வீழ்ந்த
உள்ள மீட்டல மரச்சிற குதறியுள் ளன்பு
கொள்ள வாசையிற் றழீஇக்கொடு குடம்பைசென் றணையும்

104. இரவி யாழியொன் றுடையதே ரீர்த்தெழும் இமையாப்
புரவி நாநிமிர்த் தயில்வன பொங்கர்வாய்த் தளிர்கள்
கரவி லார்மகத் தெழுபுகை கற்பக நாட்டிற்
பரவி வாட்டுவ பனியெனப் பங்கயப் பொய்கை

105. பிறங்கு மாலவா யகத்துளெம் பிரான்அரு ளால்வந்
தறங்கொ டீர்த்தமா யெழுகட லமர்ந்தவா நோக்கிக்
கறங்கு தெண்டிரைப் பெரும்புறக் கடலும்வந் திவ்வூர்ப்
புறங்கி டந்ததே போன்றது புரிசைசூழ் கிடங்கு

106. எறியும் வாளையு மடிக்கடி யெழுந்துடல் பரப்பிப்
பறியு மாமையும் வாளடு கேடகம் பற்றிச்
செறியு நாண்மலர் அகழியுஞ் சேண்டொடு புரிசைப்
பொறியு மேயொன்றி யுடன்றுபோர் புரிவன போலும்

107. கண்ணி லாதவெங் கூற்றெனக் கராங்கிடந் தலைப்ப
மண்ணி னாரெவ ரேனுமிம் மடுவிடை வீழ்ந்தோர்
தெண்ணி லாமதி மிலைந்தவர்க் கொப்பெனச் சிலரை
எண்ணி னார்இரு ணரகநீத் தேறினு மேறார்

108. குழிழ லர்ந்தசெந் தாமரைக் கொடிமுகிழ் கோங்கின்
உமிழ்த ரும்பா ஞானமுண் டுமிழ்ந்தவாய் வேதத்
தமிழ றிந்துவை திகமுடன் சைவமு நிறுத்தும்
அமிழ்த வெண்டிரை வைகையும் ஒருபுறத் தகழாம்

109. பிள்ளை யும்பெடை யன்னமுஞ் சேவலும் பிரியாக்
கள்ள முண்டகச் செவ்வியாற் கண்டவர் கண்ணும்
உள்ள முந்திரும் பாவகை சிறைப்படுத்து ஓங்கும்
புள்ள லம்புதண் கிடங்கிது புரிசையைப் புகல்வாம்

110. மாக முந்திய கடிமதில் மதுரைநா யகர்கைந்
நாக மென்பதே தேற்றமந் நகர்மதில் விழுங்கி
மேக நின்றசை கின்றதவ் வெஞ்சினப் பணிதன்
ஆக மொன்றுதோ லூரிபட நெளிவதே யாகும்

111. புரங்க டந்தபொற் குன்றுகோ புரமெனச் சுருதிச்
சிரங்க டந்தவர் தென்னரா யிருந்தனர் திருந்தார்
உரங்க டந்திட வேண்டினும் உதவிசெய் தவரால்
வரங்க டந்திடப் பெறவெதிர் நிற்பது மானும்

112. சண்ட பானுவும் திங்களும் தடைபடத் திசையும்
அண்ட கோளமும் பரந்துநீண் டகன்றகோ புரங்கள்
விண்ட வாயிலால் வழங்குவ விடவரா வங்காந்
துண்ட போல்பவு முமிழ்வன போல்பவு முழலா

113. மகர வேலையென் றியானைபோன் மழையருந் தகழிச்
சிகர மாலைசூ ழம்மதி றிரைக்கரந் துழாவி
அகழ வோங்குநீர் வைகையால் அல்லது வேற்றுப்
பகைவர் சேனையாற் பொரப்படும் பாலதோ வன்றே

114. எல்லை தேர்வழித் தடைசெயு மிம்மதிற் புறஞ்சூழ்ந்
தொல்லை மேவலர் வளைந்துழி யுடன்றுபோர் ஆற்றி
வெல்ல மள்ளரும் வேண்டுமோ பொறிகளெ வெல்ல
வல்ல வம்மதிற் பொழிசெயு மறஞ்சிறி துரைப்பாம்

115. மழுக்கள் வீசுவன நஞ்சு பூசுமுனை வாள்கள் வீசுவன முத்தலைக்
கழுக்கள் வீசுவன குந்த நேமியெரி கால வீசுவன காலனேர்
எழுக்கள் வீசுவன கப்ப ணங்கள் விடமென்ன வீசுவன வன்னெடுங்
கொழுக்கள் வீசுவன கற்க வண்கயிறு கோத்து வீசுவன வார்த்தரோ

116. நஞ்சு பில்குதுளை வாளெ யிற்றரவு நாநிமிர்த் தெறியு மலையரா
வெஞ்சி னங்கொண்முழை வாய்தி றந்துபொரு வாரை விக்கிட விழுங்குமாற்
குஞ்ச ரங்கொடிய முசலம் வீசியெதிர் குறுகு வார்தலைகள் சிதறுமால்
அஞ்சு வெம்பொறி விசைப்பி னுங்கடுகி யடுபு லிப்பொறி யமுக்குமால்

117. எள்ளி யேறுநரை யிவுளி மார்பிற வெறிந்து குண்டகழி யிடைவிழத்
தள்ளி மீளுமுருள் கல்லி ருப்புமுளை தந்து வீசுயுடல் சிந்துமாற்
கொள்ளி வாயலகை வாய்தி றந்துகனல் கொப்பு ளிப்பவுடல் குப்புறத்
துள்ளி யாடுவன கைகள் கொட்டுவன தோள்பு டைப்பசில கூளியே

118. துவங்கு சங்கிலி யெறிந்தி ழுக்குமரி தொடர்பி டித்தகை யறுக்கவிட்
டுவக்கு மொன்னலர்க டலைக ளைத்திருகி யுடனெ ருக்குமா நிலைகளாற்
சுவைக்கொ ழுந்தழல் கொளுத்தி வீசுமெதிர் கல்லு ருட்டியடும் ஒல்லெனக்
குவைக்க டுங்கன்மழை பெய்யு மட்டமணல் கொட்டு வேவலர்கள் கிட்டவே

119. உருக்கி யீயமழை பெய்யு மாலய வுருக்கு வட்டுருகு செம்பினீர்
பெருக்கி வீசும்விடு படையெ லாமெதிர் பிடித்து விட்டவர் தமைத்தெறச்
செடுக்கி வீசுநடை கற்ற மாடமொடு சென்று சென்று துடி முரசொடும்
பெருக்கி மீளுநடை வைய மேனடவி யெய்யும் வாளிமழை பெய்யுமால்

120. வெறிகொள் ஐம்பொறியை வெல்லி னும்பொருது வெல்லுதற்கரிய காலனை
முறிய வெல்லினும் வெலற்க ருங்கொடிய முரண வாயமர ராணெலாம்
அறிவி னானிறுவு கம்மி யன்செயவு மரிய வாயவனர் புரியுமிப்
பொறிகள் செய்யும்வினை யின்ன பொன்னணி புரத்து வீதிக ளுரைத்துமால்

121. கழையும் தாமமும் சுண்ணமு மணிநிழற் கலணுங்
குடையுந் தூபமுந் தீபமுங் கும்பமுந் தாங்கித்
தழையுங் காதலர் வரவுபார்த் தன்பகந் ததும்பி
விழையுங் கறிபினா ரொத்தன விழாவறா வீதி

122. ஆலநின்றமா மணிமிடற் றண்ணலா னந்தக்
கோல நின்றசே வடிநிழல் குறுகினார் குணம்போல்
வேலை நின்றெழு மதியெதிர் வெண்ணிலாத் தெண்ணீர்
கால நின்றன சந்திர காந்தமா ளிகையே

123. குன்ற நேர்பளிக் குபரிகை நிரைதொறுங் குழுமி
நின்ற பல்சரா சரமுமந் நீழல்வாய் வெள்ளி
மன்ற கம்பொலிந் தாடிய மலரடி நிழல்புக்
கொன்றி யொன்றறல் கலந்தபல் லுயிர்நிலை யனைய

124. கறிந்த ருந்துபுற் குவைகழீஇக் காற்றொடர் பரியத்
தெறித்த கன்றயன் மரகதச் சித்திரத்து எற்றி
எறித்த பைங்கதிர்க் கொழிந்தையு மெட்டிநா வளைத்துப்
பறித்து மென்றுவா யசைப்பன பசலையான் கன்று

125. சிறுகு கண்ணவாய்க் காற்றெறி செவியவாய்ப் பாசம்
இறுகு காலவாய்க் கோட்டுமா னினம்வழங் காறுங்
குறுகு நுண்மருங் கிறுத்தெழு கோட்டுமா னினம்போம்
மறுகும் வண்டுசூழ்ந் திறைகொள மான்மத நாறும்

126. மாட மாலையு மேடையு மாளிகை நிரையும்
ஆட ரங்கமு மன்றிவே ளன்னவர் முடியும்
ஏட விழ்ந்ததா ரகலமு மிணைத்தடந் தோளுஞ்
சூடு மாதரார் சீறயிப் பஞ்சுதோய் சுவடு

127. மருமச் செம்புன லாறிட மாறடு கோட்டுப்
பருமச் செங்கண்மால் யானையின் பனைக்கையு மறைநூல்
அருமைச் செம்பொரு ளாய்ந்தவர்க் கரும்பொருள் ஈவோர்
தருமச் செங்கையு மொழுகுவ தானநீ ராறு

128. பரிய மாமணி பத்தியிற் பதித்திருட் படலம்
பொரிய வில்லிடக் குயிற்றிய பொன்னர மியமும்
தெரிய மாமுர சொலிகெழு செம்பொனா டரங்கும்
அரிய மின்பயோ தரஞ்சுமந் தாடுவ கொடிகள்

129. வலம்ப டும்புயத் தாடவர் மார்ப்மேற் புலவிக்
கலம்ப டர்ந்தபூண் முலையினார் காலெடுத் தோச்சச்
சிலம்ப லம்பிசை மழுங்கமுன் னெழுமவர் தேந்தார்ப்
புலம்பு வண்டுநொந் தரற்றிய பொங்குபேர் ஒலியே

130. தைய லார்மதி முகங்களுந் தடங்களுங் குழைய
மைய ளாவிய விழிகளு மாடமுங் கொடிய
கையு நாண்மலர்ப் பொதும்பருங் கறங்குஇசைவண்ட
நெய்ய வோதியும் வீதுயு நீளற னெறிய

131. மலருந் திங்கடோய் மாடமுஞ் செய்வன மணங்கள்
அலருந் தண்துறை யுங்குடைந் தாடுவ தும்பி
சுலவுஞ் சோலையு மாதருந் தூற்றுவ வலர்கள்
குலவும் பொய்கையு மனைகளுங் குறைபடா வன்னம்

132. ஊடி னாரெறி கலன்களு மம்மனை யுடன்பந்
தாடி னார்பரி யாரமு மடியினாற் சிற்றில்
சாடி னாரொடு வெகுண்டுகண் டதும்புமுத் திறைப்ப
வாடி னார்பரி நித்தில மாலையும் குப்பை

133. ஐய வென்னுரை வரம்பினை வாகுமோ வடியர்
உய்ய மாமணி வரிவளை விறகுவிற் றுழன்றோன்
பொய்யில் வேதமுஞ் சுமந்திடப் பொறாதகன் றரற்றுஞ்
செய்ய தாண்மலர் சுமந்திடத் தவம்செய்த தெருக்கள்

134. தோரண நிரைமென் காஞ்சி சூழ்நிலை நெடுந்தே ரல்குற்
பூரண கும்பக் கொங்கைப் பொருவின்மங் கலமா மங்கை
தாரணிந் தாரந் தூக்கிச் சந்தகி றிமிர்ந்து பாலிச்
சீரணி முளைவெண் மூரல் செய்துவீற் றிருக்கு மன்னோ

135. திங்களைச் சுண்ணம் செய்து சேறுசெய் தூட்டி யன்ன
பொங்குவெண் மாடப் பந்தி புண்ணியம் பூசுந் தொண்டர்
தங்கண்மெய் வேடந் தன்னைத் தரித்தன சாலக் கண்கொண்
டங்கணன் விழவு காண்பா னடைந்தென மிடைந்த வன்றே

136. தேரொலி கலினப் பாய்மான் சிரிப்பொலி புரவி பூண்ட
தாரொலி கருவி யைந்தும் தழங்கொலி முழங்கு கைம்மான்
பேரொலி யெல்லா மொன்றிப் பெருகொலி யன்றி யென்றும்
காரொலி செவிம டாது கடிமணி மாடக் கூடல்

137. இழிபவ ருயர்ந்தோர் முத்தோ ரிளையவர் கழியர் நோயாற்
கழிபவர் யாவ ரேனும் கண்வலைப் பட்டு நெஞ்சம்
அழிபவர் பொருள்கொண் டெள்ளுக் கெண்ணெய்போ லளந்து காட்டிப்
பழிபடு போகம் விற்பா ராவணப் பண்பு சொல்வாம்

138. மெய்படு மன்பி னார்போல் விரும்பினார்க் கருத்துந் தங்கள்
பொய்படு மின்பம் யார்க்கும் புலப்படத் தேற்று வார்போல்
மைபடு கண்ணார் காமன் மறைப்பொருள் விளங்கத் தீட்டிக்
கைபடச் சுவராய்த் தோன்றச் சித்திரங் காணச் செய்வார்

139. திருவிற்கான் மணிப்பூ ணாகம் பலகையாத் தெண்முத் தார
அருவிக்கால் வரைமென் கொங்கைச் சூதொட்டி யாடி வென்றும்
மருவிக்கா முகரைத் தங்கள் வடிக்கண்வேன் மார்பந் தைப்பக்
கருவிச்சூ தாடி வென்றும் கைப்பொருள் கவர்தல் செய்வார்

140. தண்பனி நீரில் தோய்த்த மல்லிகைத் தாம நாற்றி
விண்படு மதியந் தீண்டும் வெண்ணிலா முற்றத் திட்ட
கண்படை யணைமேற் கொண்டு காமனுங் காமுற் றெய்தப்
பண்பல பாடி மைந்த ராவியைப் பரிசில் கொள்வார்

141. குரும்பைவெம் முலையிற் சிந்து சாந்தமுங் குழலிற் சிந்தும்
அரும்பவிழ் மாலைத் தாது மளிநுகர்ந் தெச்சி லாகிப்
பொரும்பரிக் காலிற் றூளாய்ப் போயர மாதர் மெய்யும்
இருங்குழற் காடுஞ் சூழ்போ யியன்மணம் விழுங்கு மன்னோ

142. ஆலவா யுடையா னென்று மங்கயற் கண்ணி யென்றும்
சோலைவாழ் குயிலி னல்லார் சொல்லியாங் கொருங்கு சொல்லும்
பாலவாங் கிளிகள் பூவை பன்முறை குரவ னோதும்
நூலவாய்ச் சந்தை கூட்டி நுவன்மறைச் சிறாரை யொத்த

143. ஔவிய மதர்வேற் கண்ணா ரந்தளிர் விரன டாத்தும்
திவ்விய நரம்புஞ் செவ்வாய்த் தித்திக்கு மெழாலும் தம்மிற்
கௌவிய நீர வாகிக் காளையர் செவிக்கா லோடி
வெவ்விய காமப் பைங்கூழ் விளைதர வளர்க்கு மன்றே

144. கட்புல னாதி யைந்து முவப்புறக் கனிந்த காமம்
விட்புலத் தவரே யன்றி வீடுபெற் றவரும் வீழ்ந்து
பெட்பமுற் றமுதும் கைப்பப் பெரும்குலக் கற்பி னார்போல்
நட்பிடைப் படுத்தி விற்கு நல்லவ ரிருக்கை யீ தால்

145. வழுக்கறு வாய்மை மாண்புங் கங்கைதன் மரபின் வந்த
விழுக்குடிப் பிறப்பு மூவர் ஏவிய வினைகேட் டாற்றும்
ஒழுக்கமு மமைச்சாய் வேந்தர்க் குறுதிசூழ் வினையுங் குன்றா
இழுக்கறு மேழிச் செல்வர் வளமறு கியம்ப லுற்றாம்

146. வருவிருந் தெதிர்கொண் டேற்று நயனுரை வழங்கு மோசை
அருகிருந் தடிசி லூட்டி முகமனன் கறையு மோசை
உரைபெறு தழிழ்பா ராட்டு மோசைகேட் டுவகை துள்ள
இருநிதி யளிக்கு மோசை யெழுகட லடைக்கு மோசை

147. அருந்தின ரருந்திச் செல்ல வருந்துகின் றாரு மாங்கே
இருந்தினி தருந்தா நிற்க இன்னமு தட்டுப் பின்னும்
விருந்தினர் வரவு நோக்கி வித்தெலாம் வயலில் வீசி
வருந்திவிண் ணோக்கு மோரே ருழவர்போல் வாடி நிற்பார்

148. வானமும் திசையும் பொங்கும் புகழ்மையும் வானம் பேணும்
ஞானமும் பொறையுங் குன்றா நன்றியு மூக்கப் பாடுந்
தானமுங் கொடையு மன்பும் வரிசையுந் தகைசா னண்பும்
மானமுந் தவஞ்செய் தீன்ற மகவுபோல் வளர்க்க வல்லார்

149. புல்லியோர் பண்டங் கொள்வார் வினவின பொருடம் பக்கல்
இல்லெனி னினமா யுள்ள பொருளுரைத் தெதிர்ம றுத்தும்
அல்லதப் பொருளுண் டென்னின் விலைசுட்டி யறுத்து நேர்ந்துஞ்
சொல்லினு மிலாபங் கொள்வார் தொன்பர பிருக்கை சொல்வாம்

150. நீல வேதிமேற் பளிங்கினா னிழற்சுவர் நிறீஇமின்
கால வாலிய வைரவாள் கானிரைத் தும்பர்க்
கோல வாணிலாச் சொரிமணி குயிற்றிவெண் மாடம்
மாலை போல்வருத் தியற்றின பீடிகை மறுகு

151. திரைய ளிப்பவுந் திரைபடு தீம்புனல் வேலிக்
கரைய ளிப்பவுங் கரையிலா னிரைபடு கானத்
தரைய ளிப்பவுந் தரைகிழித் தூன்றிவிண் டாங்கும்
வரைய ளிப்பவும் வாங்கிவாய் மடுப்பன மாடம்

152. கரிய கம்பலக் கிடுகின் மேற் கதிர்விடு பவளத்
தெரியல் பொன்னரி மாலிகை தெண்ணிலாச் சொரியும்
பரிய நித்தல மணிவட மரகதப் பசுந்தார்
விரிய விட்டன விந்திர வின்னிசை யனைய

153. நாள்க ளுங்குளிர் திங்களு ஞாயிறு மேனைக்
கோள்க ளுங்குளிர் விசும்பொரீஇக் குடிபுகுந் தாங்கு
வாள்கி டந்திராப் பகலொளி மழுக்கலால் வணிகர்
ஆள்க லம்பகர் பீடிகை துறக்கநா டனைய

154. பன்னி றத்தபல் பெருவிலைப் பட்டெலா மவண
அன்ன பட்டின்மேம் படுவிலைப் பருத்தியு மவண
எந்நி லத்தரும் பொருள்பதி னெழுபுல வணிகர்
மன்னி ருக்கையு மரும்பெறல் வளனெலா மவண

155. மரக தத்தினா லம்மிகள் வைரவா ளுலக்கை
உரல்கள் வெள்ளியா லடுப்பகில் விறகுலை பனிநீர்
அரிசி முத்தழல் செம்மணி யடுகலன் பிறவும்
எரிபொ னாலிழைத் தாடுப விவர்சிறு மகளிர்

156. செயிரிற் றீர்ந்தசெம் பொன்னினால் திண்ணிலைக் கதவம்
வயிரத் தாழுடைத் தவர்கடை வாயிலு மென்றால்
அயிரிற் றீந்தபே ரறிஞரு மனையர்தஞ் செல்வத்
தியலிற் றாமென வரையறுத் திசைப்பதை யெவனோ

157. எரிக்கு றும்பொறி யனையசெம் மணிசுட ரெறிபொன்
வரிச்சு ரும்புநேர் மரகத முத்துவாள் வைரந்
தெரிப்ப ருந்துகிர் சிந்தின செல்லுநா ளன்றும்
கரிப்பர் கையகப் படுவன வாயிரத் திரட்டி

158. பாய தொன்மரப் பறவைபோற் பயன்கொள்வான் பதினெண்
தேய மாந்தருங் கிளந்தசொற் றிரட்சிதான் றூய
மாயை காரிய வொலி யன்றி வான்முதற் கருவின்
ஆய காரிய வோசையே யாய்க்கிடந் தன்றே

159. ஒழிவில் வேறுபல் பொருளுமே ழுலோகமும் பிறவும்
வழுவில் வேறுபல் கலைகளு மரபுளி வகுத்துத்
தழுவி வேண்டினர் தாங்கொளத் தக்கவா பகரா
அழிவி லாமறை போன்றன வாவண வீதி

160. திக்கெலாம் புகழ் மதுரையைச் சிவபுர மாக்கி
முக்க ணாயக னரசுசெய் முறையினுக் கேற்பத்
தக்க தோழனோ டளகைமா நகருறை தயக்கம்
ஒக்கு மந்நகர் வாணிக ருறையுள்சூழ் நிகமம்

161. ஒற்றை யாழியா னுலகிரு ளதுக்குமா போலச்
செற்ற நேமியாற் கலி யிரு டின்றுகோ லோச்சி
மற்ற டம்புய வலியினான் காறடு சீற்றக்
கொற்ற மன்னவர் விழுக்குடிக் கோமறு குரைப்பாம்

162. தரங்க வேலைக டம்மையே தாளுறப் பிணித்துத்
துரங்க மாவெனத் தொகுத்தமந் துறைபல வருவி
இரங்கு மோரறி வுயிர்வரை யாவையும் பெய்ர்த்து
மரங்கொல் யானைபோற் பிணித்தகூ டம்பல மன்னோ

163. மழுக்கள் வச்சிரங் கார்முகம் வாளிமுக் குடுமிக்
கழுக்கள் சக்கர முடம்பிடி கப்பண நாஞ்சில்
எழுக்க ணாந்தகம் பலகைதன் டிவைமுதற் படையின்
குழுக்க ளோடிகல் விந்தைவாழ் கூடமும் பலவால்

164. துளைய கல்லைமா லெனக்கொண்டு சுழற்றியுஞ் செந்தூள்
அளையும் யானைபோற் பாய்ந்துமல் லாற்றியும் ஆற்றல்
விளைய வாளடு கேடகம் வீசியும் வென்றி
இளைய ராடமர் பயில்வன வெண்ணிலாக் கூடம்

165. தேசவிர் நீல மாடஞ் செம்மணிச் சென்னி மாடங்
காசறு கனக மாடஞ் சந்திர காந்த மாடம்
மாசற விளக்கு மின்ன மாடநீண் மாலை கூடற்
பாசிழை மடந்தை பூண்ட பன்மணிக் கோலை யன்ன

166. விரையகல் கதும்பி னல்லார் வீங்கிளங் கொங்கை போழ்ந்த
வரை யகன் மார்ப மன்றி வடுப்படார் தமக்கன் பில்லார்
உரையகன் மான வாற்றா லொழுகுவார் பலகை யொள்வாட்
கரையகல் விஞ்சை வீரர் கணம்பயில் காட்சித் தெங்கும்

167. மின்னைவா ளென்ன வீசி வீங்குவார் தம்மிற் போர்மூண்
டென்னவான் மருப்பு நீட்டி யெதிரெதிர் புதையக் குத்தி
அன்னவா னென்ன வாய்விட் டதுவெனச் செந்நீர் சோரப்
பொன்னவா மகன்ற மார்பர் பொருகளி றாட்டு வார்கள்

168. தூண்டுவா ருளமுந் தங்கள் பின்னிடத் துவக்குண் டீர்த்துத்
தாண்டுமா னொற்றை யாழித் தேரினும் துள்ளித் துள்ளப்
பாண்டில்வாய்ப் பசும்பொன் றேயப் பார்மகண் முதுகுகீண்டு
சேண்டிசை போய்மடங்கச் செல்வத்தேர் நடாத்து வார்கள்

169. மைந்தர்தந் நெருக்கிற் சிந்து கலவையும் மகளிர் கொங்கைச்
சந்தமுங் கூந்தல் சோர்ந்த தாமுமுஞ் சிவிறி வீசு
சிந்துரப் பொடியும் நாறத் தேனொடு மெழுந்து செந்தூள்
அந்தர வயிறு தூர்ப்ப வடுபரி நடாத்துவார்கள்

170. தம்முயிர்க் கிரங்கார் ஆகித் தருக்கொடு மான மீர்ப்பத்
தெம்முனை யெதிர்ந்தா ராற்றுஞ் செருவெனக் குருதிச் செங்கேழ்க்
கொய்ம்மலர்க் குடுமிச் சேவல் கோழிளந் தகர்போர் மூட்டி
வெம்முனை நோக்கி நிற்பார் வேறவற் றூறு நோக்கார்

171. பெண்முத்த மனைய பேதைச் சிறுமியர் பெருநீர் வைகை
வெண்முத்த மிழைத்த சிற்றில் சிதைபட வெகுண்டு நோக்கிக்
கண்முத்தஞ் சிதறச் சிந்தும் கதிர்முத்த மாலைத் தட்பத்
தெண்முத்தி னகைத்துச் செல்வச் சிறார்கடே ருருட்டு வார்கள்

172. கொடிமுகி றுழாவு மிஞ்சிக் கோநகர் வடகீழ் ஞாங்கர்
முடிமிசை வேம்பு நாற முருகவி ழாரும் போந்தும்
அடிமிசை நாறத் தென்னர் வழிவழி யரசு செய்யும்
இடிமுர சுறங்கா வாயி லெழுநிலை மாடக் கோயில்

173. ஆத்திக ருண்டென் றோது மறமுதற் பொருள்கள் நான்கும்
நாத்திகம் பேசும் வஞ்சர் நாவரி கருவி யாக
ஆத்தனா லுரைத்த வேத வளவுகண் டுள்ளந் தேறித்
தீர்த்தராய் முத்தீ வேட்குஞ் செல்வர்தம் இருக்கை சொல்வாம்

174. முஞ்சிநாண் மருங்கின் மின்னப் பொன்செய்த முளரி வேய்ந்த
குஞ்சிநான் றசையத் தானைச் சொருக்குமுன் கொய்து தூங்கப்
பஞ்சிநாண் கலைந்தோன் மார்பும் பலாசக்கோல் கையும் தாங்கி
எஞ்சிநாண் மறைநூல் கற்போர் கிடைகளே யில்ல மெல்லாம்

175. தீவினை யந்த ணாளர் சிறார்பயி றெய்வ வேதம்
நாவரு வேற்றக் கேட்டுக் கிளிகளோ நவிலும் வேற்றுப்
பூவையும் பயின்று புத்தே ளுலகுறை புதுமந் தாரக்
காவுறை கிளிகட் கெல்லாங் கசடறப் பயிற்று மன்னோ

176. வேதமு மங்க மாறு மிருதியும் புராண நூலின்
பேதமும் தெரிந்தோ ராலும் பிறமதங் களைய வல்ல
வாதமும் மதமேற் கொண்டு மறுத்தலும் நிறுத்த வல்ல
போதமு முடையோ ராலும் பொலிந்தன கழக மெல்லாம்

177. உறிபொதி கரகக் கைய ரொளிவிடு செங்கற் றோய்த்த
அறுவைய ருயிர்க்கூ றஞ்சு நடையின ரவிச்சை மாள
எறிசுடர் மழுவா ளென்னக் கோவணம் யாந்த கோலர்
மறைமுடி வன்றித் தேறா மாதவர் மடங்க ளெங்கும்

178. அட்டில்வாய்ப் புகையு மாடத் தகில்படு புகையும் வேள்வி
விட்டெழு புகையும் ஒன்றி விரிசுடர் விழுங்கக் கங்குல்
பட்டது பலருந் தந்தம் பயில்வினை யிழக்க நங்கை
மட்டவிழ் கடுக்கை யான்கண் புதைத்தநாண் மானு மன்னோ

179. தெய்வ நீறுமைந் தெழுத்துமே சிதைக்கல னாக
எவ்வ மாசிரு வினையுடம் பெடுத்துழல் பிறவிப்
பௌவ மேழையும் கடந்தரன் பதமலர்க் கரைசேர்
சைவ மாதவர் உறைமடத் தனிமறு குரைப்பாம்

180. எங்கு மீசனைப் பூசைசெய் திகபர மடைவார்
எங்கு மன்பரைப் பூசைசெய்து எழுபிறப் பறுபார்
எங்கு மாகமஞ் செவிமடுத் தெதிர்வினை தடுப்பார்
எங்கு நாயகன் வடிவுணர்ந் திருள்மலங் களைவார்

181. அழிவி லானுரை யாகமம் இலக்கமாய்ந் தவற்றுள்
விழிமி தாகிய விதியினும் விலக்குனு மடியைத்
தழுவு தொண்டர்கண் மைந்தர்கள் சாதகர் பாசம்
கழுவி வீடருள் போதகக் காட்சியர் பலரால்

182. மறைகள் ஆகமம் பொதுச்சிறப் பெனச்சிவன் வகுத்து
முறையி னோதிய விதிவிலக் குரைகளு முடிவில்
அறையும் வீடுமொன் றிரண்டெனும் பிணக்கற வமைத்த
குறைவி லாச்சிவ யோகியர் குழாங்களும் பலவால்

183. குழலும் தும்புரு நாரதர் பாடலும் குனித்துச்
சுழலுங் கொம்பனார் ஆடலு மூவர்வாய்த் துதியும்
விழவின் செல்வமுஞ் சுருதியுந் திசையெலாம் விழுங்கும்
முழவுங் கண்டுயி லாதது முன்னவன் கோயில்

184. மடங்கல் இன்றிவிண் பிளந்துமேல் வளர்ந்துவெள் ளேற்று
விடங்கர் வெள்ளிமன் றிமைத்தெழு வெண்சுடர் நீட்டம்
முடங்கல் வெண்பிறைக் கண்ணியான் கயிலைமூ வுலகும்
ஒடுங்கு கின்றநா ளோங்கிய வோக்கமே யொக்கும்

185. கரந்து தேன்றுளித் தலர்களும் சொர்ந்துவண் டரற்ற
நிரந்து சுந்தரற் கொருசிறை நின்றபூங் கடம்பு
பரந்து கட்புனல் உகப்பல மலர்கடூய்ப் பழிச்சி
இரந்து நின்றருச் சனைசெயு மிந்திர னிகரும்

186. உழல்செய் தீவினை புருப்பற வுயிர்க்கெலா மடியின்
நிழல்செய் வார்க்குநீ ணிழல்செயா நின்றபூங் கடம்பின்
குழல்செய் வண்டுகற் பகமதுக் கொணர்ந்துவந் தூட்டித்
தழல்செய் காமமென் பேடையின் ஊடனோய் தணிக்கும்

187. ஆரு நீர்க்கட லன்றது வெனநிறை யகழ்கார்
ஊரு மாழியன் றதுவென வோன்கெயி லெட்டாய்ச்
சாரு நேமியன் றதுவெனச் சமைந்தகோ புரம்பொன்
மேரு வன்றது வெனச்சுடர் விசும்பிழி விமானம்

188. வேத வந்தமுந் துளக்கற மெய்ப்பொருள் விளங்கும்
நாத வந்தமுங் கடந்ததோர் நடுநிலைப் பொருளின்
பாத வந்தனைப் பத்தியின் பாலராய்ப் பயில்வோர்
மாத வந்தரு பயனெனத் தழைத்தபல் வளனும்

189. பொறிகள் ஐந்தினுக் கூட்டுபல் போகமு மிதப்பச்
செறிகொ ணீரவா லுவர்ப்பவத் திருநகர் மாக்கள்
நெறிகொள் செஞ்சடைப் பிறைமுடி நிருமலக் கொழுந்தின்
வெறிகொ ணான்மல ரடிதழீஇ வீடுபெற் றார்போல்

190. முன்ன வன்னர சிருக்கையால் அந்நகர் முளரிப்
பொன்னை யீன்றதா லதுபல பொருணிறை செல்வந்
தன்னை யீன்றதா லதுபல தருமமென் றுரைக்கும்
மின்னை யீன்றதஃ தீன்றதால் விழுத்தகு புகழே

191. எழுக்க டந்ததோ ளுருத்திர வுலகமென் றியாரும்
வழுத்த நின்றவிந் நகர்வயின் உம்பரின் மாண்ட
விழுத்த கும்பல செல்வமும் வியந்துபார்த் துள்ளத்
தழுக்க றாமையா லின்னமு மமரர்கண் ணுறங்கார்

192. விரைய வீழ்ந்ததார் மீனவர் வாகைவேல் விடுத்துத்
திரைய வென்றது முடிதகர்த் திந்திரன் செருக்குக்
கரைய வென்றதுங் கார்தளை யிட்டதுங் கனக
வரைய வென்றதும் இந்நகர் வலியினா லன்றோ

193. எங்கு நாவுமா யெங்கணுங் கண்ணுமா யெங்குந்
தங்கு பேரொளி யல்லதித் தனிநகர்ச் செல்வஞ்
செங்க ணாயிர நாவினான் செப்பவும் எதிர்க்கண்
டங்க ணாயிர முடையவ னளக்கவும் படுமோ

194. புண்ணி யம்புரி பூமிபா ரதில்வரு போகம்
நண்ணி யின்புறு பூமிவா னாடென்ப நாளும்
புண்ணி யம்புரி பூமியு மதில்வரு போகம்
நண்ணி யின்புறு பூமியு மதுரைமா நகரம்

195. பண்கனிந் தனைய சொல்லார் நரப்பிசைப் பாணி தேவர்
உண்கனி யமுதுங் கைப்பச் செவிதுளை தூண்ட வுண்டும்
பெண்களின் அமுத மன்னார் பெருமித நடன முண்ணக்
கண்களை விடுத்துங் காலங் கழிப்பவ ரளவி லாதார்

196. கலவிவித் தாக வூடிக் கட்புனல் குளிக்கு நல்லார்
புலவிதீர் செவ்வி நோக்கிப் புனர்முலைப் போகந் துய்த்தும்
நிலைநிலை யாமை நோக்கி நெறிப்படு தரும தானங்
கலைஞர்கைப் பெய்துங் காலங் கழிப்பவ ரெண்ணி லாதார்

197. சந்தித்து மீனநோக்கி தலைவனை மூன்று போதும்
வந்தித்தும் ஈசன் பூசை மரபுளி முடித்தும் வேதம்
அந்தித்து மறியான் செய்த திருவிளை யாடல் கேட்டுஞ்
சிந்தித்து மன்பர் பூசை செய்துநாள் கழிப்பார் பல்லோர்

198. கற்பவை கற்றுங் கேட்டுங் கேட்டவை கருத்துள் ஊறச்
சொற்பொரு ணினைந்துங் கேட்போர்க் குணர்த்தியுட் டுளக்கந் தீர்த்தும்
எற்பக லிரவு நீங்கு மிடத்துமெய் யறிவா னந்த
அற்புத வெள்ளத் தாழா தாழ்ந்து நாள் கழிப்பார் சில்லோர்

199. தன்னிகர் உயர்ச்சி யில்லான் காப்பியத் தலைவனாக
முன்னவர் மொழிந்த தேனோர் தமக்கெலா முகம னன்றோ
அன்னது தனதே யாகு மண்ணிலே பாண்டி வேந்தாய்
இந்நகர்க் கரச னாவா னிக்கவிக் கிறைவ னாவான்

200. என்னென வுரைப்பேன் இந்த விறைமகன் பண்மை யேனை
மன்னவர் வானோர் போல மதித்துரை விரிக்கற் பாற்றோ
அன்னவ னாணை யாற்றா டைப்பதிவ் வகில மென்றான்
முன்னவன் செய்த வாடல் வரவினை முறையிற் சொல்வேன்

மதுரை திருநகரப் படலம் சுபம்

திருக்கயிலாய வருணனைப் படலம் (201 - 207)

201. வரங்க டந்தரு ளெனமுது வானவர் முனிவோர்
கரங்க டந்தலை முகிழ்த்திடக் கருணைசெய் தவிச்சை
உரங்க டந்துரை யுணர்வெலாங் கடந்தரு மறையின்
சிரங்க டந்தவன் இருப்பது திருக்கயி லாயம்

202. புரந்தர் ஆதிவா னவர்பதம் போதுறை புத்தேள்
பரந்த வான்பதஞ் சக்கரப் படையுடைப் பகவன்
வரந்த வாதுவார் பதமெலா நிலைகெட வருநாள்
உரந்த வாதுநின் றூழிதோ றோங்குமவ் வோங்கல்

203. அரம்பை மாதரா ராடலி னரவமும் பாடல்
நரம்பி னோசையு முழவதிர் சும்மையு நால்வாய்
வரம்பில் ஓதையு மருவிவீ ழொலியுமா றாது
நிரம்பி வானமுந் திசைகளு நிமிர்வன மாதோ

204. வெந்த நீற்றொளி வெண்மையும் விமலனை யகங்கொண்
டந்த மின்றியே யசைவற விருக்கையு மருவி
வந்த கண்களும் கொண்டவ ணிருக்குமா தவர்க்குத்
தந்த தாலரன் கயிலையிந் தனதுசா ரூபம்

205. ஆங்கு வெண்டுகில் விரித்தெனக் கல்லென வார்த்து
வீங்கு காலரு வித்திரள் வெள்ளமே யன்றி
ஓங்கு நான்மறைக் குடுமியின் உள்ளளி நோக்கித்
தூங்கு மாதவர் கண்களும் சொரிவன வெள்ளம்

206. கோட்டு மாமலர் நிலமலர் குண்டுநீர் எடுத்துக்
காட்டு மாமலர் கொடிமலர் கொண்டுமுட் கரைந்த
பாட்டு மாமலர் கொண்டுநம் பரஞ்சுட ரடியிற்
சூட்டு மாதவர் தொகுதியுஞ் சூழ்வன வொருபால்

207. கைய நாகமும் காய்சின வுழுவையுங் கடுவாய்ப்
பைய நாகமுந் தங்கிளை பரவிய முக்கண்
ஐய னாகமெய் யருந்தவர் தமையடைந்து அன்பு
செய்ய நாகமும் வையமும் புகழ்வதச் சிலம்பு

திருக்கைலாய வருணனைப் படலம் சுபம்

புராண வரலாற்றுப் படலம் (208 - 232)

208. அளந்தி டற்கரி தாயவக் குன்றின்மேல்
களங்க றுத்துவிண் காத்தவன் கோயின்முன்
விளம்ப ருஞ்சிவ தீர்த்தத்தின் மிக்கதாய்
வளம்பெ றுஞ்சிவ தீர்த்தத்தின் மாடது

209. தண்ட ருங்கதிர்ச் சந்திர காந்தத்திற்
பண்ட யங்க நவமணி பத்திசெய்
தண்டர் தச்சன் அனேக தவஞ்செய்து
கண்ட தாயிரக் கான்மண் டபமரோ

210. ஆன பான்மையி னால்அந்த மண்டபம்
ஞான நாயக னாண்மலர்த் தாடொழ
வான மீனொடு வந்து பதங் குறித்
தூன மின்மதி வைகுவ தொத்ததே

211. அன்ன மண்டபந் தன்னு ளருந்தவம்
என்ன வேங்கை யதண்மேல் இருந்தனன்
பன்னு வேள்விப் பதினெண் புராணமும்
சொன்ன மாதவச் சூத முனிவனே

212. அந்த வேலையி லச்சிவ தீர்த்தத்தில்
வந்து மூழ்கியம் மண்டபத் தேறியே
சந்தி யாகி தவமுடித் தீறிலா
இந்து சேகரன் றாணினைந்து ஏத்தியே

213. சம்பு பத்தன் சதானந்தன் உத்தமன்
அம்பு யத்த னனைய மகோதரன்
உம்ப ரஞ்சிய வுக்கிர வீரியன்
நம்பு வேள்விப் பிரசண்ட நற்றவன்

214. ஆதி மாதவர் யாவரும் அன்புமை
பாதி யாய்முற்று மாகும் பராபரச்
சோதி பால்வைத்த சூதனைத் தோத்திரம்
ஓதி யஞ்சலித் தொன்று வினாவினார்

215. வேத வாகம புராணமே மிருதியே முதலா
ஓது நூல்களின் றுணிபொரு ளுலகெலாம் பயந்த
பேதை பாகனே பரமெனத் தேர்ந்துணர் பெரிய
போத மாதவ வுனக்கியாம் புகல்வது ஒன்று றுலதால்

216. மேரு மந்தரங் கைலைபர்ப் பதமுதல் விடைமேல்
ஊரு மந்தர நாடவன் உறைபதி யனந்தம்
ஆரு மந்தமில் போகம்வீ டடைவதென் றவற்றின்
கார ணங்களோ டுரைத்தனை கருத்தினுக் கிசைய

217. ஐய மாதிமுக் குற்றமும் அகலநீ யருளிச்
செய்ய வுந்தெளிந் திலேங்கள்யாஞ் சிற்றறி வுடையேம்
மைய னெஞ்சினே மாகையான் மயக்கற வின்னும்
உய்யு மாறருள் செய்தியென் றுரைத்தனர் மன்னோ

218. தலங்க டம்மின்மிக் குள்ளதாய்த் தகுதிசா றீர்த்தக்
குலங்க டம்மின்மிக் குள்ளதாய்க் குறையிரந் தோர்க்கு
நலங்க டந்தருண் மூர்த்தியாய் நாதவே தாந்தப்
புலங்க டந்தபேர் ஒளியுறை தலனொன்று புகலாய்

219. என்ற போதெதிர் முகமலர்ந் திருண்மல வலியை
வென்ற சூதனுந் தலங்களின் விசேடமாய்ந் தம்பொற்
குன்ற வார்சிலை யானிடங் கொண்டுறை பதியுள்
ஒன்று கேட்கவீ டளிப்பதாய் உளதுமற் றதுதான்

220. முற்ற வோதிய புராணமூ வாறினுட் காந்தம்
பெற்ற தாறுசங் கிதையவை யாறுந்தம் பெயராற்
சொற்ற பேர்சனற் குமரமா முனிவரன் சூதன்
கற்றை வார்சடைச் சங்கரன் மால்அயன் கதிரோன்

221. இன்ன வாறனுட் சங்கர சங்கிதை யென்று
சொன்ன நூலினை யுணர்த்தினான் சங்கரன் துணைவிக்
கன்ன போதவண் மடியினி லிருந்துகேட் டதனை
மின்னு வேல்பணி கொண்டவேள் வெளிப்பட வுணர்ந்தாள்

222. குன்றே றிந்தவேள் வழிபடு குறுமுனிக் குரைத்தான்
அன்று தொட்டஃ தகத்திய சங்கிதை யாகி
நின்ற தன்னது கேட்பவர்க் கரனடி நீழல்
ஒன்றும் இன்பவீ டளிப்பதா வொருதல னுரைக்கும்

223. அதிக வப்பதி யாதெனி னாலவாய் கேட்கக்
கதிய ளிப்பதென் றோதிய சூதனைக் கதியின்
மதியை வைத்தவர் அன்னதைப் பகரென வந்த
விதியி னிற்புகல் கின்றனன் வியாதன்மா ணாக்கன்

224. புதிய தாமரை வேவிய பழமறைப் புத்தேள்
விதியி னாற்கடு நடைப்பரி மகஞ்செய்வான் வேண்டிக்
கதியை மாய்ந்தவர்க் குதவுதண் டுறைகெழு காசிப்
பதியின் மைந்தரோடு எய்தினான் பண்டொரு வைகல்

225. அகத்தியன் வியாத னாரதன் சனகன் ஆதிநான் முனிவர்கோ தமனூற்
சிகைத்தெளி வுணர்ந்த பராசரன் வாம தேவன்வான் மீகியே வசிட்டன்
சகத்தியல் கடந்த சுகன்முதன் முனிவர் தம்மொடும் பத்துவெம் பரிமா
மகத்தொழின் முடித்து மற்றவர்க் குள்ள மகிழ்வுற வழங்குந வழங்கா

226. சத்திய வுலகிற் சரோருகக் கிழவன் சார்ந்தபின் புலப்பகை சாய்த்த
அத்திரு முனிவர் அனைவரும் காசி யடிகளை யடைந்தனர் பணிந்து
முதல் மண்டபத்தி னறமுத னான்கு மொழிந்தருண் மூர்த்திசந் நிதியிற்
பத்தியா யிருந்து நாரத முனியைப் பார்த்தொரு வினாவுரை பகர்வார்

227. தலமுதன் மூன்றுஞ் சிறந்ததோர் சைவத் தலமுரை யென்னநா ரதன்றான்
கலைமுழு துணர்ந்த சனற்குமா ரன்பாற் கற்றவன் வியாதனாம் அவன்பால்
நலமுறக் கேண்மி னெனவவன் கதிர்வே னம்பிபான் மறைமுத லனைத்தும்
அலைவற வுணர்ந்தோன் குறுமுனி யாகு மவனிடைக் கேண்மென விடுத்தான்

228. மலயமா தவனை யடைந்துகை தொழுது வாழ்த்திவா தாவிவில் வலனைக்
கொலையுரி தரும மூர்த்தியே விந்தக் குன்றடக் கியதவக் குன்றே
அலைகடல் குடித்த வருட்பெருங் கடலே யருந்தமிழ்க் கொண்டலே தென்பார்
துலைபெற நிறுத்த களைகணே யென்று சுருதியா யிரமெனத் துதித்தார்

229. மூவகைச் சிறப்பு முள்ளதோர் தான மொழிகென முகமலர்ந் தருள்கூர்ந்
தியாவையும் உணர்ந்தோன் முத்திமண் டபத்தி னீரிரு தொகையின்வந் திறக்கும்
சேவல்க டமையு மைங்கரன் றனையுஞ் சேவலங் கொடியுடை வடிவேற்
காவலன் றனையும் வடநிழ லமர்ந்த கண்ணுதற் பரனையும் பணியா

230. அங்கயற் கண்ணி தன்னையு மெந்தை யாலவா யானையும் இதய
பங்கயத் திருத்திச் சமாதியி லிருந்து பரவச மடைந்துபார்ப் பதிக்குச்
சங்கர னருளிச் செய்தசங் கிதையைத் தாரக னுடலிரண் டாகச்
செங்கைவேல் விடுத்த சேவக னெனக்குத் தெருட்டினா னனையசங் கிதையில்

231. பெறற்கருந் தவஞ்செய் தகந்தெளிந் தரிதிற் பெறுங்கதி கேட்பவர்க் கெளிதா
யுறப்படுந் தலநீர் வினாயமுச் சிறப்பு முள்ளதெத் தலத்தினுங் கழிந்த
சிறப்பினாங் கெண்ணெண் டிருவிளை யாடல் செய்தருள் வடிவெடுத் தென்றும்
மறைப்பொருள் விளங்கு மாலவாய் அதனை மண்ணின்மேற் சிவனுல கென்னும்

232. அத்தலத் தனைய மூவகைச் சிறப்பும் அளவிலா வுயிர்க்கெலாங் கருணை
வைத்தவன் செய்த திருவிளை யாட்டும் வரையுரங் கிழியவே லெடுத்த
வித்தக னெனக்கு விளம்பிய வாறே விளம்புவ னுமக்கென வந்த
உத்தம முனிவர் யாவருங் கேட்க வுணர்த்துவான் கடலெலா முண்டான்

தல விசேடப் படலம் (233- 255 )

233. நாட்டமொரு மூன்றுடைய நாயகனுக் கன்புடையீர் நயந்து நீவிர்
கேட்டதலம் ஈண்டுரைத்த திருவால வாயதனுட் கிளைத்துப் பொன்னந்
தோட்டலர்தா மரைமுளைத்த தொருதடமுஞ் சுந்தரச்செஞ் சோதி ஞான
ஈட்டமென முளைத்தசிவ லிங்க மொன்று முளவின்னு மிசைப்பக் கேண்மின்

234. திருவால வாய்க்கிணையா மொருதலமும் தெயவமணஞ் செய்ய பூத்த
மருவார்பொற் கமலநிகர் தீர்த்தமுமத் தீர்த்தத்தின் மருங்கின் ஞான
உருவாகி யுறைசோம சுந்தரன்போ லிகபரந்தந் துலவா வீடு
தழிவானு முப்புவனத் தினுமில்லை யுண்மையிது சாற்றின் மன்னோ

235. அவ்வகைய மூன்றின் முதற் றலப்பெருமை தனைச்சுருக்கி யறையக் கேண்மின்
எவ்வகைய வுலகத்துந் தருமதல மதிகமவற் றீறிலாத
சைவதல மதிகமவற் றறுபத்தெட் டதிகமவை தமிலீ ரெட்டுத்
தெய்வதல மதிகமவற் றதிகதல நான்கவற்றைச் செப்பக் கேண்மின்

236. அன்னமலி வயற்புலியூர் காசிநகர் காளத்தி யால வாயாம்
இன்னவளம் பதினான்கிற் றிருவால வாயதிக மெவ்வாறு என்னின்
மின்னவிரம் பலங்காணக் காசிநகர் வதிந்திறக்க வியன்கா ளத்திப்
பொன்னகரம் பத்தியினால் வழிபாடு செயவளிக்கும் போகம் வீடு

237. அறந்தழையுந் திருவால வாய்கேட்ட வுடன்போக மளிக்கும் ஈண்டு
பிறந்திறவாப் பேரின்பக் கதியளிக்கும் இதுவன்றிப் பிறழா தெங்கும்
நிறைந்தபர னெத்தலமும் படைப்பானித் தலத்தைமுத னிருமித் திங்ஙன்
உறைந்தருளி னானன்றி யின்னமுள திதன்பெருமை யுரைப்பக் கேண்மின்

238. திருவால வாயென்று கேட்டவரே யறம்பெறுவர் செல்வ மோங்குந்
திருவால வாயென்று நினைத்தவரே பொருளடைவர் தேவ தேவைத்
திருவால வாயிடத்துக் கண்டவரே யின்பநலஞ் சேர்வ ரென்றுந்
திருவால வாயிடத்து வதிந்தவரே வீட்டுநெறி சேர்வர் அன்றே

239. சுரநதிசூழ் காசிமுதற் பதிமறுமைக் கதியளிக்குந் தூநீர் வைகை
வரநதிசூழ் திருவால வாய்சிவன் முத்திதரும் வதிவோர்க்கு ஈது
திரனதிகம் பரகதியும் பின்கொடுக்கு மாதலினிச் சீவன் முத்தி
புரனதிக மென்பதெவ னதற்கதுவே யொப்பாமெப் புவனத் துள்ளும்

240. ஆதலினிப் பதிவிட்டுப் பிரபதியிற் போய்நோற்போர் அங்கை கொண்ட
சீதளவா னமுதேய்ப்பத் தித்திக்கத் தேம்பெய்து செய்த தீம்பால்
ஓதனத்தைக் கைவிட்டு புறங்கையை நக்குவா ரொப்பா ரிந்த
மாதலத்தின் பெருமைதனை யாவரே யளவிட்டு வழுத்தற் பாலார்

241. மற்றைய தலங்க டம்மிற் பரிமகம் வாச பேயம்
அற்றமில் சோடசாக மக்கினிட் டோமம் யார்க்கும்
முற்றரு மிராசு சூய முதன்மக முடித்த பேறுஞ்
செற்றமி றரிச பூர்ண முதலிட்டி செய்த பேறும்

242. எள்ளிழு தன்னங் கன்னி யிவுளிதே ரியானை யில்லம்
வெள்ளியான் பொன்பூ ணாடை விளைவொடு பழனமுன்னாத்
தள்ளரும் அடிமையாதி தானங்கள் செய்த பேறும்
வள்ளறன் காசியாதிப் பதிகளில் வதிந்த பேறும்

243. கங்கைகா ளித்தி வாணி காவிரி கண்ண வேணி
துங்கபத் திரைதீம் பாலி தூயதன் பொருநை முன்னாச்
சங்கையி னதிகண் முற்றும் ஆடிய தவத்தின் பேறும்
மங்கல மதுரை தன்னில் வைகலும் வதிவோர்க் கெய்தும்

244. அன்னிய தலங்க டம்மில் ஆற்றிய பிரம கத்தி
பொன்னினைக் களவு செய்தல் கள்ளுண்டல் புனித வாசான்
பன்னியைப் புணர்த லின்ன பாதக மனைத்து மென்றுந்
தன்னிக ரால வாயில் வதிபவர் தமைவிட் டேகும்

245. மற்றைய தலத்தின் சாந்தி ராயண மதியந்தோறும்
உற்றபே றிங்குக் கங்கு லூண்டியால் அடைபே றாகும்
மற்றைய தலத்தின் மாதப் பட்டினிப் பலத்தின் பேறிங்
குற்றொரு வைக லுண்டி யொழிந்தவர் பெறும்பே ராகும்

246. அயனக ரடைந்து நான்கு திங்களோன் பாற்றும் பேறிவ்
வியனக ரடைந்து நோற்கும் அட்டமி விரத நல்கும்
அயனக ரெய்தி யாறு திங்கணோன் பாற்றும் பேறிவ்
வியனகர்ச் சோம வார விரதமே யளிக்கு மன்றே

247. ஏனைய தலத்தி லோராண் டுணவொழிந் தியற்று நோன்பால்
ஆனபே றிங்கு நோற்குஞ் சிவனிரா வளிக்கும் இங்கே
ஊனவைம் பொறியும் வென்றோன் முப்பொழு துண்டு வைகித்
தானமர்ந் தாலுங் காலுண் டியற்றுமா தவத்தோ னாகும்

248. இந்தநான் மாட மோங்கும் ஆலவா யிடத்தியா ரேனும்
அந்தணர் தமக்கோர் முட்டி யருந்தவர் தமக்கோர் பிச்சை
தந்தவர் புறம்பு செய்த சோடச தானந் தம்மால்
வந்தபே றடைவர் பல்வே றுரைப்பதென் மதியான் மிக்கீர்

249. பல்வகைத் தலங்கள் எல்லாம் வைகிய பயனு மென்றும்
பல்வகைத் தீர்த்த மெல்லா மாடிய பயனு மென்றும்
பல்வகைத் தான மெல்லா நல்கிய பயனு மென்றும்
பல்வகைத் தான பூசை பண்ணிய தவத்தின் பேறும்

250. பல்வகைத் தவங்கள் எல்லாம் முற்றிய பயனுந் தூய
பல்வகை மந்தி ரத்தி லெய்திய யயனு நூலின்
பல்வகைக் கேள்வி யெல்லா மாய்ந்துணர் பயனும் யோகம்
பல்வகை ஞான மெல்லாம் பயின்றுணர்ந் தடங்கும் பேறும்

251. அனையதொல் பதியி லென்றும் வைகுவோர் அடைவ ரென்றால்
இனையதொல் பதிக்கு நேர்வே றில்லையிப் பதியின் மேன்மை
தனையறி பவரா ரீசன் றானன்றி யாத லலே
வினைனைவெல் பவரங் கெய்தி வதிவதே வேண்டு மாதோ

252. கைத்தலநான் கிரண்டுடைய மலர்க்கடவுண் மோலொருநாட் கயிலையாதி
எத்தலமு மொருதுலையிட் டித்தலமும் ஒருதுளையிட் டிரண்டுந் தூக்க
உத்தமமாந் திருவால வாய்மிகவுங் கனத்ததுகண் டுலகின் மேலா
வைத்ததல மிதுவென்றா லிதன்பெருமை யாவரே வழுத்தர் பாலார்

253. அத்திருமா நகரின்பேர் சிவநகரங் கடம்பவனம் அமர்ந்தோர் சீவன்
முக்திபுரங் கன்னிபுரந் திருவால வாய்மதுரை முடியா ஞானம்
புத்திதரும் பூவுலகிற் சிவலோகஞ் சமட்டிவிச்சா புரந்தென் கூடல்
பத்திதரு துவாதசாந் தத்தலமென் றேதுவினாற் பகர்வர் நல்லோர்

254. என்றுதலச் சிறப்புரைத்த குறுமுனிவ னெதிரறவோர் இறும்பூ தெய்தி
நன் றுதலப் பெருமையருள் செய்தனைகேட் டுடலெடுத்த நயப்பா டெல்லாம்
இன்றடைந்தே மினிச்சுவண புண்டரிகச் சிறப்பதனை யிசைத்தி யென்னக்
குன்றமடக் கியகருணைக் குன்றனையான் வரன்முறையாற் கூறு கின்றான்

255. விரதமா தவத்தீர் காணின் வெவ்வினை யெல்லாம் வீட்டிச்
சரதமாப் போக நல்குந் தபனிய முளரி வந்த
வரவுமக் கனக கஞ்சப் பெருமையும் வளனு நன்கா
உரைசெய்துங் கேண்மி னென்னா முனிவரன் உரைக்கு மன்னோ

தலவிசேடப் படலம் சுபம்

தீர்த்த விசேடப் படலம் (256- 291 )

256. கண்ணகன் குடுமி மாடக் கடிபொழி லால வாயின்
அண்ணலம் பெருமை யாரே யளப்பவ ரவிர்தண் முத்த
வெண்ணகை யுமையா ளன்பு விளைமுகச் செவ்வி போலத்
தண்ணறும் கமலம் பூத்த தடப்பெருந் தகைமை சொல்வாம்

257. ஆற்றுனுக் கரசாங் கங்கை காவிரி யாதி யாறும்
வேற்றுரு வாய முந்நீர் வேலையும் பிறவுங் காருந்
தோற்றுமுன் றன்னை யாட்டச் சுந்தர மூர்த்தி செங்கண்
ஏற்றினன் கண்ட தீர்த்த மாகுமீ தெவ்வா றென்னின்

258. அகளமா யுலக மெல்லாம் ஒடுக்கியந் நெறியே யார்க்கும்
நிகளமாம் விருத்தி தோன்ற நினைவற நினைந்து நிற்குந்
குகளிலா வறிவா னந்த சுந்தரச் சோதி மேனாட்
சகளமா முருவங் கொண்டு தானொரு விளையாட் டாலே

259. முக்கணன் அரவப் பூண நூலினன் முகிழ்வெண் டிங்கட்
செக்காஞ் சடையன் சூல கபாலத்தன் செங்க ணேற்றன்
மைக்கருங் கயலுண் கண்ணி வாமத்தன் முன்னும் பின்னும்
பக்கமு நந்தி யாதி கணாதிபர் பாவிச் சூழ

260. சென்றுதன் தேனித் தேசாற் றிசையெலாம் விளங்கச் செங்கண்
வென்றிகொள் உரக வேந்த னகரமும் விபுதர் வேந்தன்
பொன்றிகழ் நகரும் வேதன் புரமுமால் புரமு மேலைத்
தன்றிரு நகருஞ் சென்று சஞ்சரித் தாடி மீள்வான்

261. அன்னபோ தயனுந் தேவர்க் கரசனும் ஆழி வேந்தும்
முன்னர்வந் திறைஞ்சி யேத்த முனிவரும் பேறு நல்கித்
தன்னக ரடைந்து நீங்காத் தனிப்பெருங் கணத்தி னோரை
இன்னருள்சுரந்து நோக்கி யிலிங்கத்திற் புகுது மெல்லை

262. வேத்திரப் படையோன் ஆதி கணாதிபர் வீழ்ந்து பால
நேத்திர வன்பர்க் கன்ப நிரஞ்சன நிருத்தா னந்த
சாத்திர முடிவுந் தேறாத் தனிமுக லொருவ வென்னாத்
தோத்திர வகையா லேத்தித் தொழுதொன்று வினாவல் செய்வார்

263. ஐயவிவ் விலிங்க மூர்த்திக் காட்டவு மடியே மூழ்கி
உய்யவுங் கங்கை யாதி நதிகளும் உலகத்துள்ளோர்
மை யறு தடாச நீரு மற்றிலை யிருமைப் பேறுஞ்
செய்யவோர் தீர்த்த மிங்குண் டாக்கெனச் செப்ப வேண்டும்

264. அத்தகை யிலிங்க மூர்த்திக் கடுத்ததென் கீழ்சா ராக
முத்தலை வேலை வாங்கி நாட்டினான் முதுபார் கீண்டு
பைத்தலைப் பாந்தள் வேந்தன் பாதலங் கீண்டு போயெண்
கைத்தலப் பிரமன் அண்ட கடாகமுங் கீண்ட தவ்வேல்

265. அவ்வழிப் புறம்பு சூழ்ந்து கிடந்தபேர் ஆழி யூழிப்
பௌவநீ ரென்ன வோங்கப் பாணியா லமைத்து வேணித்
தெய்வநன் னீரைத் தூவிக் கலந்துமா தீர்த்த மாக்கிக்
கைவரை கபாலி நந்தி கணத்தினை நோக்கிக் கூறும்

266. இன்னமா திர்த்தந் தன்னை யெனைப்பல தீர்த்தங் கட்கு
முன்னம்யாம் இங்குக் கண்ட முதன்மையா லாதி தீர்த்தம்
என்னலா மினியுண் டாக்குந் தீர்த்தங்க ளெவைக்கு மேலாய்
மன்னலாற் பரம தீர்த்த மெனப்பெயர் வழங்க லாகும்

267. மருட்கெட மூழ்கி னோர்நன் மங்கலம் பெறலா னாமம்
அருட்சிவ தீர்த்த மாகும் புன்னெறி யகற்றி யுள்ளத்
திருட்கெட ஞானந் தன்னை யீதலான் றிதற்கு நாமம்

268. குடைந்துதர்ப் பணமுஞ் செய்து தானமுங் கொடுத்தும் மாடே
அடைந்தெழுத் தைந்தும் எண்ணி யுச்சரித் தன்பா லெம்மைத்
தொடர்ந்துவந் திறைஞ்சிச் சூழ்ந்து துதித்தெமை யுவப்பச் செய்தோர்
உடம்பெடுத் ததனா லெந்த வுறுதியுண் டதனைச் சேர்வார்

269. இந்தநீ ரெம்மை யாட்டி னேழிரண் டுலகின் மிக்க
அந்தமி றீர்த்த மெல்லாம் ஆட்டிய பயன்வந் தெய்தும்
வந்திதின் மூழ்கி யிங்கு வைகுநங் குறியை யுங்கள்
சிந்தையி லார்வம் பொங்கப் பூசனை செய்மி னென்னா

270. விண்ணவர் தம்மின் மேலாம் வேதிய னாகி நின்ற
பண்ணவன் றானந் நீரிற் படிந்துதன் னனுச்சை யாலே
அண்ணலங் கணத்தி னோரை மூழ்கிவித் தனாதி யாய
புண்ணிய விலிங்கந் தன்னுட் புகுந்தினி திருந்தான் மன்னோ

271. அந்தமா நீரா னந்தி யாதியோர் விதியாற் சோம
சுந்தரன் முடிமேல் ஆட்டித் துகளறப் பூசை யாற்றிச்
சிந்தையில் விழைந்த வெல்லா மடைந்தனர் செம்பொற் கஞ்சம்
வந்தவா றிதுவத் தீர்த்த மகிமையு முரைப்பக் கேண்மின்

272. வளையெறி தரங்க ஞான வாவியை நோக்கிற் பாவத்
தளையறு மூழ்கின் வேண்டுங் காமியம் எல்லாஞ் சாரும்
உளமுற மூழ்கு மெல்லை முழுக்கொன்றற் குலகத் துள்ள
அளவறு தீர்த்த மெல்லா மாடிய பயன்வந் தெய்தும்

273. மெய்யைமண் ணாதி கொண்டு விதிவழி சுத்தி செய்து
மையறு வருண சூத்த மந்திர நவின்று மூழ்கிற்
றுய்யமா தீர்த்த மெல்லாந் தோய்ந்துநான் மறையு மாய்ந்தோர்
கையிலெப் பொருளும் ஈந்த காசறு பேறு நல்கும்

274. தெய்வவித் தீர்த்தந் தன்னை நினைவின்றித் தீண்டினாலும்
அவ்விய வினையு னீந்தி யரும்பெறல் வீடு சேர்வர்
இவ்வுரை மெய்யே யாகும் என்னெனின் மனத்தா றன்றி
வெவ்வழ றீண்டி னாலுஞ் சுடுமன்றி விடுமோ வம்மா

275. ஆருமந் நீரி லென்று மாடினார் சீவன் முத்தி
சேருவ ரந்நீ ராடுஞ் சிறப்புறு பயனுக் கொவ்வா
வாருண மாக்கி னேய மந்திரம் இவைமுன் னான
பேருணர் வளிக்கு நானஞ் செய்தவர் பெறும்பே றெல்லாம்

276. அன்னநீர் தனையுமாடி யாலவா யுடைய நாதன்
றன்னையும் பணிவோன் மேலைப் பாகதி தன்னைச் சாரும்
என்னநன் னூலிற் சொன்ன பவித்திரம் எவைக்கு மேலாய்ப்
பன்னரும் புனித மான பவித்திர மாகி நிற்கும்

277. ஆதர விலனா யந்நீ ராடினோன் சுவர்க்கன் சேரும்
ஆதர வுளனாய் மூழ்கி வானவ ராதி யானோர்க்
காதர வரிசி யெள்ளுத் தருப்பண மமையச் செய்தோன்
ஆதர வேள்வி முற்று மாற்றிய பயனைச் சேரும்

278. ஏனைமா தலங்க டம்மி லிருந்துசெய் விரதம் பூசை
தானமா தரும மோமந் தவஞ்செபந் தியானந் தம்மால்
ஆனமா பயனிற் கோடி யதிகமாம் அடைந்து மூழ்கி
ஞானமா தீர்த்த ஞாங்க ரிருந்தவை நயந்து செய்யின்

279. பிறந்தநா ளந்னீர் மூழ்கின் மேலைவெம் பிறவிப் பௌவம்
மறிந்திடு மறிதேள் கும்ப மதிகளின் மூழ்கித் தென்பால்
உறைந்தவர் பொருட்டுப் பிண்ட முதலினா லவர்தாம் ஆழ்ந்து
நிறைந்திடு பிறவிப் பௌவ நின்றுமே லெழுவ ரன்றே

280. அத்தட மருங்கின் யாவர் தென்புல மடைந்தோர் தங்கள்
சித்தமா சகற்ற வேண்டிச் செய்கடன் முடிக்கி னன்னோர்
எத்தனை யெண்ணேர்ந் தாலும் எள்ளுக்கா யிரமாண் டாக
அத்தனை யாண்டு மட்டு மவரைவிண் ணான வைப்பார்

281. மூவகை யுலகில் உள்ள தீர்த்தமு முறையா லென்றுஞ்
சேவகஞ் செய்யு மிந்தத் தீர்த்தமெந் நாளு மூழ்கி
ஏவாந் நீரா லென்று மீசனைப் பூசை செய்வோர்
ஆவரிப் பிறவி தன்னி லவர்கதிக் கரையைச் சார்வார்

282. விடுத்திடல் அரிய நித்த வேள்வி விரதம் வேதந்
தடுத்திட லரிய தானந் தவமிவை தரும்பே றெல்லாம்
அடுத்ததன் கரையில் வைகி யீசனை யருச்சிப் போர்க்குக்
கொடுத்திடு புண்ணி யத்திற் கோடியி லொன்றுக் கொவ்வா

283. உம்மையிற் பிறவி தோறு நியமநல் லொழுக்கம் பூண்டு
பொய்மையில் விரதந் தானந் தவஞ்செய்து புனிதராகிச்
செம்மைநன் னெறியி னின்ற சித்தழிக் கலதித் தீர்த்தம்
இம்மையில் அடைந்து நித்தமாடுதற் கெய்தா தன்றே

284. மதிகதிரோ னிடத்தொடுங்கு தினந்திங்கட் பிறப்பரவம் வாயங் காந்து
கதிர்கடமை விழுங்குதினம் விதிபாத மிந்நாளிற் கருதி மூழ்கித்
துதிகடருப் பணந்தானம் புரிதன்மனு வோதுதலத் தொகையொன் றற்கொன்
றதிகபல னம்முறைநூ றாயிரநூ றாயிரமோர் அநந்த மாகும்

285. பொருவரிய தகர்த்திங்க டுலாத்திங்கள் இவை யுதிக்கும் போது மூழ்கின்
ஒருபதினா யிரமடங்காஞ் கறவுகவைத் தாளலவ னுதிப்பின் மூழ்கின்
இருபதினா யிரமடங்கா மிந்திரவி யிடத்தொடுங்கு மிந்து வாரம்
வருவதறிந் தாடிமனு வோதன்முதற் செயினனந்த மடங் குண்டாகும்

286. பிரயாகை தனின்மகர மதிநாண்முப் பதுங்குடைந்து பெறும்பே றிந்தத்
திரையார்பைந் தடத்தொருநாண் மூழ்குவோன் பெறும்விரத சீலம் பூண்டு
வரையாமல் ஒருவருடம் படிந்துமையை யமரர்சிகா மணியாம் வேத
உரையானை வழிபடுமேன் மலடிக்கு நன்மகப்பே றுண்டா மன்னோ

287. எண்டிசைய நதிவாவி வடிவான மாதீர்த்தமெல்லா மிப்பொற்
புண்டரிக தடத்திலொரு கோடியிலோர் கூறுநிகர் போதா வீது
கண்டதனா லறந்தீண்டப் பெற்றதனா னற்பொருளங் கையால் அள்ளிக்
கொண்டதனா லின்பநலங் குடைந்ததனாற் பேரின்பங் கொடுக்கு மன்றோ

288. முன்னவ னருளிச் செய்த காரண முறையால் அன்றி
இன்னமிப் புனித வாவிக் கேதுவா லெய்து நாமம்
மின்னவிர் சடையான் சென்னி மேவிய கங்கை நீரிற்
பின்னது கலந்த நீராற் பெறுஞ்சிவ கங்கையென்றும்

289. அலகிலாத் தீர்த்தந் தம்மு ளதிகவுத் தம்மாய்த் தோன்றி
இலகலா லிதனைத் தீர்த்த வுத்தம மென்பர் ஆராய்ந்தோர்
பலவிதழ் விரித்துச் செம்பொற் பங்கய மலர்ந்த நீரால்
உலகவர் யாரும் பொற்றா மரையென வுரைப்ப ரன்றே

290. தருமமுன் னாகு நான்குந் தருதலாற் றரும தீர்த்தம்
அருமைசால் அருத்த தீர்த்த மரும்பெறற் காம தீர்த்தம்
இருமைசேர் முத்தி தீர்த்த மென்பதா மீனைய தீர்த்தம்
வெருவரு பாவமென்னும் விறகினுக் கெரியா மன்றே

291. இவ்வருந் தலத்தி னாற் பெருமையும் எரிகால் செம்பொற்
றெய்வத பதும தீர்த்தப் பெருமையுஞ் செப்பக் கேட்டேன்
எவ்வமில் போகம் வீடு பெறுவரென் றிசைத்தான் முந்நீர்ப்
பௌவமுண் டமரர் வேந்தன் பரிபவ விழுமந் தீர்த்தோன்

தீர்த்த விசேடப் படலம் சுபம்

மூர்த்தி விசேடப் படலம் (292 -328 )

292. ஆலவா யலர்ந்த செம்பொ னம்புயப் பெருந்தீர்த் தத்தின்
மேலவாம் பெருமை தன்னை விளம்புவா ரெவரே யங்கண்
நீலமா மிடற்று முக்க ணிராமய னறிவா னந்த
மூலமா விலிங்கமேன்மை முறையினா லறைய லுற்றாம்

293. பொன்னெடு மேரு வெள்ளிப் பொருப்புமந் தரங்கே தாரம்
வன்னெடும் புரிசை சூழந்த வாரண வாசி யாதிப்
பன்னருந் தலங்க டம்மிற் பராபர விலிங்கந் தோன்றும்
முன்னரிக் கடம்பின் மாடே முளைத்ததிச் சைவ லிங்கம்

294. அப்பதி யிலிங்க மெல்லா மருட்குறி யிதனிற் பின்பு
கப்புவிட் டெழுந்த விந்தக் காரணமிரண்டி னாலும்
ஒப்பரி தான ஞான வொளிதிரண் டன்ன விந்தத்
திப்பிய விலிங்க மூல விலிங்க மாய்ச் சிறக்கு மன்னோ

295. இந்தமா விலிங்கத் தெண்ணான் கிலக்கண விச்சை மேனி
அந்தமி லழகன் பாகத் துமையொடு மழகு செய்து
சந்ததம் விளக்கஞ் செய்யுந் தகைமையை நோக்கிச் சோம
சந்தர னென்று நாமஞ் சாத்தினார் துறக்க வாணர்

296. திறப்படு முலக மெங்கும் வியாபியா ய்ச்சிறந்துநிற்கும்
அறப்பெருங் கடவுள் சோமசுந்தர னதனா லன்றே
கறைக்கதிர் வடிவேற் றென்னன் கையிற்பொற் பிரம்புபட்ட
புறத்தடித் தழும்பு மூன்று புவனமும் பட்டதன்றே

297. சொற்றவிச் சமட்டி யான சோமசுந் தரனைக் காணப்
பெற்றவர் வியட்டி யான பிறபதி யிலிங்கங் காணல்
உற்றவ ராவ ரென்னென் றுரைக்கின்வே ரூட்டு நீர்போய்
மற்றைய சினைக ளெல்லாந் தழைவிக்கு மரத்தின் மாதோ

298. எத்தலத் தியாவ னெண்ணெண் டிருவிளை யாடல் செய்தான்
அத்தலத் தவனுக் கொப்பு மதிகமாஞ் சிறப்பும் பெற்ற
உத்தம னென்று மெந்த வுலகிலு மில்லை யந்த
வித்தக னதிகத் தன்மை யெனைத்தெனின் விளம்பக் கேண்மின்

299. பொருப்பினுட் டலைமை யெய்தும் பொன்னெடுங் குடுமி மேரு
தருக்களிற் றலைமை சாருந் தண்ணறுந் தெய்வ தாரு
விருப்புறு கேளிவி தம்முண் மேம்படும் புரவி மேதம்
அருட்படு தானந் தம்முள் விழுமிதா மன்ன தானம்

300. மனிதரி லுயர்ந்தோ ராதி மறையவர் தேவர் தம்மிற்
பனிதரு திங்கள் வேணிப் பகவனே யுயர்ந்தோன் வேட்டோர்க்
கினிதருள் விரதந் தம்மு ளதிகமா மிந்து வாரம்
புனிதமந் திரங்க டம்முட் போதவைந் தெழுத்து மேலாம்

301. மின்மைசான் மணியிற் சிந்தா மணிவரம் விழுப்ப நல்குந்
தன்மைசா லறங்க டம்மின் மிகுஞ்சிவ தரும மென்ப
இன்மைசா னெறி நின் றோருக் கேற்குநற் கலங்க டம்மின்
நன்மைசான் றவரே முக்க ணாதனுக் கன்பு பூண்டோர்

302. தீயவான் சுவை ப்பா லாவிற் றேவரா வதிகம் பல்வே
றாயமா தீர்த்தந் தம்மு ளதிகமாஞ் சுவண கஞ்சம்
மாயமா சறுக்க வெல்லாத் தலத்திலும் வதிந்து மன்னுந்
தூயவா னவரிற் சோம சுந்தரன் சிறந்தோ னாகும்

303. அந்தமு முதலு மில்லா வகண்டபூ ரணமா யார்க்கும்
பந்தமும் வீடு நல்கும் பராபரச் சோதி தானே
வந்தனை புரிவோர்க் கிமை மறுமைவீ டளிப்பா னிந்தச்
சுந்தர விலிங்கத் தென்றும் விளங்குவான் சுருதி யேத்த

304. இத்தகு சயம்பு தன்னை யேனைய சயம்பு வெல்லாம்
நித்தமும் தரிசித் தேகு நிருமல வொளியா மிந்த
உத்தம விலிங்கங் கண்டோ ருரையுணர் வொடுங்க வுள்ளே
சித்தமா சொழியத் தோன்றுஞ் சிவபரஞ் சுடரைக் கண்டோர்

305. இத்தனிச் சுடரை நேர்கண் டிறைஞ்சினோர் பாவ மெல்லாங்
கொத்தழற் பொறிவாய்ப் பட்ட பஞ்சுபோற் கோப மூள
மெய்த்தவஞ் சிதையு மாபோன் மருந்தினால் வீயு நோய்போல்
உத்தம குணங்க ளெல்லா முலோபத்தா லழியு மாபோல்

306. கலிகடல் இரவி தோன்றக் கருகிரு ளுடையு மாபோல்
ஒலிகெழு பெருங்கா றள்ள வுடைபடு மேகம் போல
வலிகெழு மடங்கல் சீற மாயுமால் யானை போலக்
குலிசவல் லேறு தாக்கப் பொடிபடுங் குன்றம் போல

307. மருட்சிசெய் காம நோயான் மதிகெடு மாறு போல
அருட்சிவ ஞான நோக்கால் வலிகெடும் அவிச்சை போலத்
தருக்கறு முவணஞ் சீறத் தழலரா விளியு மாபோற்
செருக்குற வழியுங் கற்ற கல்விபோற் சிதையு மன்றோ

308. புலரியிற் சீவன் முத்தி புரேசனைக் காணப் பெற்றால்
அலைகட னான்குட் பட்ட வவனிமா தானஞ் செய்த
பலனுறுங் கதிர்கால் உச்சி வைகலிற் பணியப் பெற்றாற்
கலைஞர்பா னூற்றுப் பத்துக் கபிலைமா தானப் பேறோம்

309. விண்ணிடைப் பரிதிப் புத்தேண் மேலைநீர் குளிக்கும் எல்லை
அண்ணலை வணங்கிற் கோடி யானினத் தானப் பேறோம்
பண்ணவர் பரவும் பாதி யிருள்வயிற் பணியப் பெற்றால்
வண்ணவெம் புரவி மேத மகம்புரி பெரும்பே றெய்தும்

310. இன்னன வதிக மாம்பே றறிந்துபோ யெத்தே வர்க்கும்
முன்னவன் சமட்டி விச்சா புரமுறை முதல்வன் றன்னைச்
சொன்னவிக் காலந் தோறும் இறைஞ்சியுந் தொழுதுஞ் சூழ்ந்தும்
பொன்னடிக் கன்ப ராகி வழிபடும் புனித சீலர்

311. உம்மையில் வினைக ளென்னும் பிணியவிழ்ந் தொருவித் தூய
செம்மைய ராகி யானாத் திருவொடு செல்வ மோங்க
வெம்மையில் போகமூழ்கி மலவிருள் வீக்க நீந்தி
மைம்மலி கண்டத் தெங்கோன் மலரடி நீழல் வாழ்வார்

312. அறவுருவன் ஆலவா யானாமஞ் செவிமடுத்தா லடைந்த பத்துப்
பிறவிவினை யறுநினைந்தா னூறுபெரும் பவப்பாவப் பிணிபோங் கூடல்
இறைவனையின் றிறைஞ்சுதுமென் றெழுதுமனைப் புறம்போந்தா லீரைஞ்ஞாறு
மறமுறுவெம் பவத்திழைத்த பாதகவல் வினையனைத்து மாயு மன்னோ

313. புழைக்கைவரை தொலைத்தானை தரிசித்தோர் ஆயிரமாம் புரவி வேள்வி
தழைத்தபெரும் பயன்பெறுவ ருருத்திரசூத் தம்மதனாற் றவவா னோர்கள்
தொழற்கரியான் றனைத்துதித்தோர் கணத்துக்கா யிரராச சூய யாகம்
இழைத்தபெரும் பயன்பெறுவர் சமட்டிவடி வாகியவவ் விலிங்கந் தன்னை

314. அங்கையள வாகியநன் னீராட்டிப் பூசித்தோ ரளவி லேனைத்
துங்கதலத் துறையிலிங்க மூர்த்திகளைச் சிவாகமநூல் சொன்ன வாற்றான்
மங்கலமா கியமுகம னீரெட்டும் வழுவாது வாசந் தோய்ந்த
செங்கனசு மணிக்கலச்ப் புனலாட்டி மாபூசை செய்தோ ராவார்

315. அவ்வண்ணஞ் சுந்தரனை யைந்தமுத மானுதவு மைந்து தீந்தேன்
செவ்வண்ணக் கனிசாந்தச் சேறுமுதன் மட்டித்துத் தேவர் தேறா
மெய்வண்ணங் குளிரவிரைப் புனலாட்டி மாபூசை விதியாற் செய்தோர்
மைவண்ண வினைநீந்தி யறமுதனாற் பொருளடைந்து மன்னி வாழ்வார்

316. நல்லவகை முகமனீ ரெட்டுள்ளும் வடித்தவிரை நன்னீர் ஆட்ட
வல்லவர்நூ றாயிரமா மேதமகப் பயன்பெறுவர் வாச நானம்
எல்லவிர்குங் குமஞ்சாந்த மிவைபலவு மட்டித்தோ ரெழிலார் தெய்வ
முல்லைநகை யாரோடும் விரைக்கலவை குளித் தின்ப மூழ்கி வாழ்வார்

317. நன்மலரொன் றாலவா யான்முடிமேற் சாத்தினா யைந்து நூறு
பொன்மலர்கொண் டயற்பதியுற் பூசித்த பயனெய்தும் புனித போகத்
தன்மைதரு சுந்தரக்கு தூபமொரு காற்கொடுப் போர் தமக்குத் தாங்கள்
சொன்மனமெய் யுறச் செய்த குற்றம் ஆயிரம் பொறுப்பன் சுருதி நாதன்

318. திருவமுது நிவேதிப்போர் அவிழொன்றற் குகமொன்றாச் சிவலோ கத்தின்
மருவிநிறை போகமுடன் வைகுவர்தாம் பூலமுக வாச மீந்தோர்
பொருவரிய கடவுளராண் டொருநூறு கோடிசிவ புரத்து வாழ்வார்
ஒருபளித விளக்கிடுவோர் வெண்ணிறமுங் கண்ணுதல முடைய ராவார்

319. நறுந்திருமஞ் சனமெடுக்கக் குடமாட்ட மணிக்கலச நல்ல வாசம்
பெறுந்தகைய தூபக்கா றீபக்கான் மணியின்ன பிறவுங் கங்குல்
தெறுங்கதிர்கான் மணிமாட மதுரைநா யகர்க்கீந்தோர் செய்த பாவம்
வெறுந்துகள்செய் தைம்பொறிக்கும் விருந்தூட்டும் பெருங்காம வெள்ளத் தாழ்வார்

320. கயலிசைய கண்ணுமைகோன் றிருமுன்னர்ப் பல்லியமுங் கல்லென் றார்ப்ப
இயலிசைய பாடலினோ டாடலிவை செய்விப்போர் இறுமாப் பெய்திப்
புயலிசைய வியங்கலிப்ப மூவுலகுந் தொழவரசாய்ப் பொலங்கொம் பாடுஞ்
செயலிசைய வணங்கனையா ராடரங்கு கண்டின்பச் செல்வத் தாழ்வார்

321. ஒருகாலட் டாங்கமுடன் பஞ்சாங்க முடநாத லெண்செங் கால்வெண்
குருகாலு மலர்த்தடஞ்சூழ் கூடனா யகற்பணிவோர் கோலொன் றோச்சிப்
பொருகாலின் வருபரித்தேர் மன்னவரா யாவருந்தம் புடைவந் தெய்தி
இருகாலுந் தலைவருட வெக்காலுந் தமைவணங்க விருப்பர் அன்றே

322. இத்தகைய திருவால வாயுடையான் றிருமுன்னர் இயற்று மோமம்
மெய்த்தவமந் திரந்தான மின்னவணு வளவெனினு மேரு வாகும்
உத்தமமா மிவ்விலிங்கப் பெருமையெலாம் யாவரளந் துரைப்பர் வேத
வித்தகரே சிறிதறிந்த வாறுரைத்தே மினிப்பலகால் விளம்பு மாறென்

323. இத்தலத்துக் கொப்பாக வொருதலமும் பொற்கமலம் என்னு மிந்த
உத்தமமா தீர்த்தத்துக் கொப்பதொரு தீர்த்தமுமெய் யுணர்வா னந்த
வித்தனைய விலிங்கமிதற் கொப்பாவோ ரிலிங்கமும்பார் விண்மே லென்னும்
முத்தலத்து மிலையந்த மூர்த்திதிரு நாமங்கண் மொழியக் கேண்மின்

324. கருப்பூர சுந்தரன்பூங் கடம்பவன சுந்தரனுட் கரவாத் தொண்டர்
விருப்பூருங் கலியாண சுந்தரனல் லறவடிவாய் விளங்கு மேற்றுப்
பொருப்பூரும் அபிராம சுந்தரன்றேன் புடைகவிழப் பொன்னிற் பூத்த
மருப்பூசௌ சண்பகசுந் தரன்மகுட சுந்தரன்றான் வாழி மன்னோ

325. மான்மதசுந் தரன்கொடிய பழியஞ்சு சுந்தரனோர் மருங்கின் ஞானத்
தேன்மருவி யுறைசோம சுந்தரன்றேன் செவ்வழியாழ் செய்யப் பூத்த
கான்மருவு தடம்பொழில்சூழ் ஆலவாய்ச் சுந்தரன்மீன் கணங்கள் சூழப்
பான்மதிசூழ் நான்மாடக் கூடனா யகன்மதுரா பதிக்கு வேந்தன்

326. சிரநாலோன் பரவரிய சமட்டிவிச்சா புரநாதன் சீவன் முத்தி
புரநாதன் பூவுலக சிவலோகா திபன்கன்னி புரேசன் யார்க்கும்
வரநாளுந் தருமூல விலிங்கமென விவைமுதலா மாடக் கூடல்
அரனாம வின்னமளப் பிலவாகும் உலகுய்ய வவி லிங்கம்

327. பாதாள மேழுருவ முளைத்தெழுந்த தவ்விலிங்கப் படிவந் தன்னுள்
அதார மாகவமர்ந் தறுபத்து நாலுவிளை யாடல் செய்த
போதானந் தன்பெருமை நங்குரவன் மொழிப்படியே புகன்றோ மென்றான்
வேதாதி கலைதெரிந்த மலயமுனி கேட்டறவோர் வினாதல் செய்வார்

328. அருட்கடலே யிறைவிளையாட் டறுபத்து நான்கென்றா யவையா னந்தப்
பொருட்கடவுள் எக்காலத் தியாவர்பொருட் டாடினனெம் போதந் தேறித்
தெருட்படர வரன்முறையாற் செப்புகெனக் கரங்குவித்தார் தென்பால் வெற்பில்
இருப்பவனும் வினாயபடிக் கிறை நிரம்பத் தொகுத்துவிரித் தியம்பு கின்றான்

மூர்த்தி விசேடப் படலம் சுபம்

பதிகப் படலம் (329 - 343 )

329. வானவர்கோன் பழிதொலைத்த விளையாட்டுங் கரிசாப மாய்த்த வாறும்
மீனவர்கோன் காடெறிந்து புரங்கண்ட பெருஞ்சிறப்பு மீனநோக்கி
ஆனதடா தகையழல்வா யவதரித்துப் பாராண்ட வருளும் ஈசன்
தானவளை மணஞ்செய்து முடிதரித்து மண்காத்த தகைமைப் பாடும்

330. புலிமுனியும் பணிமுனியுந் தொழவெள்ளி மன்றுணடம் புரிந்த வாறும்
வலிகெழுதோட் குண்டகட்டுக் குறட்கன்னக் குன்றளித்த வகையும் பின்னும்
நலிபசிநோய் கெடவன்னக் குழியசைத்துக் கொடுத்துநீர் நசைக்கு வைகை
அலைபுனல்கூ யருத்தியதும் பொன்மாலைக் கெழுகடலும் அழைத்த வாறும்

331. அந்தரர்கோ னாதனத்தில் உறைமலயத் துவசனை மீண்டழைத்த வாறுஞ்
சுந்தரவுக் கிரகுமர னவதரித்த வாறும்வளை சுடர்வேல் செண்டு
தந்தையிடத் தவன்பெற்ற வாறுமவ னவ்வடிமேல் சலதி வீறு
சிந்தவிடுத் ததுமகவான் முடியைவளை யெறிந்திறைவன் சிதைத்த வாறும்

332. பொன்னசலந் தனைச்செண்டாற் புடைத்துநிதி யெடுத்ததுவும் புனிதர்க்கு ஈசன்
பன்னரிய மறைப்பொருளைப் பகர்ந்ததுவு மாணிக்கம் பகர்ந்த வாறுந்
தொன்னகர்மே னீர்க்கிழவன் வாவிடுத்த கடல்சுவறத் தொலைத்த வாறும்
அன்னதனித் தொன்மதுரை நான்மாடக் கூடனக ரான வாறும்

333. வட்டங்கொள் சடையுடைய சித்தர்விளை யாடியதோர் வனப்புங் கையிற்
கட்டங்கந் தரித்தபிரான் கல்லானை கரும்பருந்தக் காட்டு மாறும்
உட்டங்கு வஞ்சனையால் அமணர்விடு வாரணத்தை யொழித்த வாறும்
இட்டங்கொள் கௌரிமுனம் விருத்தனிளை யோன்குழவி யான வாறும்

334. செய்யதாண் மாறிநட மாடியதும் பழியஞ்சு திறனுந் தாயை
மையலாற் புணர்ந்தமகன் பாதகத்தை மாற்றியது மதியா தாசான்
தையலா டனைவிரும்பு மாணவனை வாளமரிற் றடிந்த வாறும்
பையரா வெய்ததுவும் படிற்றமணர் விடுத்தபசுப் படுத்த வாறும்

335. அறவேற்றுப் பரியுகைத்து மெய்க்காட்டுக் கொடுத்தவிளை யாட்டுங் காட்டுச்
சுறவேற்றுக் கொடியரசன் றனக்குலவாக் கிழிகொடுத்த தொடர்பு நாய்கர்
நறவேற்ற மலர்க்குழலார் மனங்கவர்ந்து வளைபகர்ந்த நலனு மாறு
மறவேற்கண் மாதரார்க்கு அட்டமா சித்திபெற வகுத்த வாறும்

336. சென்னிபொருட் டெயில்வாயி றிறந்தடைத்து விடைபொறித்த செயலுஞ் சென்னி
மன்னிகலிட் டமர்விளைப்ப மீனவற்கு நீர்ப்பந்தர் வைத்த வாறும்
பொன்னனையாள் பொருட்டிரத வாதவினை முடித்ததுவும் புகார்க்கு வேந்தன்
தன்னையகன் குழிவீட்டித் தென்னவற்கு மறவாகை தந்த வாறும்

337. மனக்கவலை கெடவுலவாக் கோட்டையடி யாற்களித்த வகைய மாமன்
எனக்கருணை வடிவாகி வழக்குரைத்துப் பொருள் வணிகற் கீந்த வாறுஞ்
சினக்கதிர்வேல் வரகுணற்குச் சிவலோகங் காட்டியதுந் திலவுக் கோலான்
தனக்கடிமை யெனவிறகு திருமுடிமேற் சுமந்துபகை தணித்த வாறும்

338. அப்பாணற் கிருநிதியஞ் சேரனிடைத் திருமுகமீந் தளித்த வாறும்
அப்பாணன் மனைவியிசைப் பகைவெல்ல வண்ணலவை யடைந்த வாறும்
அப்பாண னாளென்றோன் முலையருத்திப் பன்றியுயி ரளித்த வாறும்

339. வயவேனக் குருளைகளை மந்திரிகள் ஆக்கியதும் வலியுண் டாகக்
கயவாய்க்குக் குருமொழிவைத் தருளியது நாரைக்குக் கருணை நாட்டந்
தயவால்வைத் தருண்முத்தி நல்கியதுங் கூடனகர் தன்னைச் சித்தர்
புயநாகம் போய்வளைந்து திருவால வாயாக்கிப் போந்த வாறும்

340. சுந்தரனென் றெழுதியகூ ரம்பெய்து செம்பியன் போர் தொலைத்த வாறுஞ்
செந்தமிழோர்க் கியற்பலகை யருளியதுந் தருமிக்குச் செம்பொன் பாடித்
தந்ததுவு மாறுபடு கீரற்க்குக் கரையேற்றந் தந்த வாறும்
விந்தமடக் கியமுனியாற் கீரனியற் றமிழ்தெளிய விடுத்த வாறும்

341. ஊமனாற் புலவரிக லகற்றியதும் இடைக்காட னுடன்போய்க் கொன்றைத்
தாமனார் வடவால வாயமர்ந்த பரிசும்வலை சலதி வீசிப்
பூமனாய் குழலியைவேட் டருளியதும் வாதவூர்ப் புனிதர்க் கேறத்
தேமனாண் மலரடிகண் முடிசூட்டி யுபதேசஞ் செய்த வாறும்

342. நரிகள்பரி யாக்கியதும் பரிகணரி யாக்கியது நாகம் பூண்டோன்
அரியதிரு மேனியின்மேல் அடிசுமந்து மண்சுமந்த வருளுந் தென்னன்
எரியடுவெஞ் சுரந்தணித்த வாறுமம ணரைக்கழுவி லிட்ட வாறுங்
கரியதென வன்னிகிண றிலிங்கங்கூய் வணிகமகட் காத்த வாறும்

343. எனத்தொகையால் அறுபத்து நான்கிவற்றை நிறுத்தமுறை யீறிலாத
வினைத்தொகையா றகன்றீரெக் காலமெவர் பொருட்டெனநீர் வினாய வாற்றான்
மனத்தளவி லன்புமடை யுடைந்தொழுகத் திருவால வாயான் றாளை
நினைத்தளவி லானந்தம் பெருகவிரித் துரைப்பலென நெரியாற் கூறும்

பதிகப் படலம் சுபம்

இந்திரன் பழி தீர்த்த படலம் (344-440 )

344. மின்பயில் குலிசப் புத்தேள் விருத்திரா கரனைக் கொன்ற
வன்பழி விடாது பற்றக் கடம்பமா வனத்தில் எய்தி
என்பர வாரம் பூண்ட விறைவனை யருச்சித் தேத்திப்
பின்பது கழிந்து பெற்ற பேற்றினை யெடுத்துச் சொல்வாம்

345. முன்னதா முகத்தில் வண்டு மூசுமந் தார நீழற்
பொன்னவிர் சுணங்குண் கொங்கைப் புலோமசை மணாளன் பொற்பூண்
மின்னவிரிந் திமைப்பச் சிங்கஞ் சுமந்தமெல் லணைமேன் மேவி
அன்னமென் னடையா ராடு மாடன்மேல் ஆர்வம் வைத்தான்

346. மூவகை மலரும் பூத்து வண்டுளே முழங்கத் தெய்வப்
பூவலர் கொடிபேர்ந் தன்ன பொன்னனார் கூத்து மன்னார்
நாவலர் அமுத மன்ன பாடலு நாக நாட்டுக்
காவலன் கண்டு கேட்டுக் களிமதுக் கடலி லாழ்ந்தான்

347. பையரா வணிந்த வேணிப் பகவனே யனைய தங்கள்
ஐயனாம் வியாழப் புத்தேள் ஆயிடை யடைந்தா னாகச்
செய்யதாள் வழிபா டின்றித் தேவர்கோ னிருந்தா னந்தோ
தையலார் மயலிற் பட்டோர் தமக்கொரு மதியுண் டாமோ

348. ஒல்லெனக் குரவ னேக வும்பர்கோன் றிருவி னாக்கம்
புல்லெனச் சிறிது குன்றப் புரந்தர னறிந்திக் கேடு
நல்லதொல் குரவற் பேணா நவையினால் விளைந்த தென்னா
அல்லலுற் றறிவின் றன்னைத் தேடுவா னாயி னானே

349. அங்கவ னிருக்கை புக்கான் கண்டில னவித்த பாசப்
புங்கவர் உலகு மேனோர் பதவியும் புவன மூன்றில்
எங்கணுந் துருவிக் காணா னெங்குற்றான் குரவ னென்னுஞ்
சங்கைகொண் மனத்த னாகிச் சதுர்முக னிருக்கை சார்ந்தான்

350. துருவின னங்குங் காணான் றிசைமுகற் றெழுது தாழ்ந்து
பரவிமுன் பட்ட வெல்லாம் பகர்ந்தனன் பகரக் கேட்டுக்
குரவனை யிகழ்ந்த பாவங் கொழுந்துபட் டருந்துஞ் செவ்வி
வருவது நோக்கிச் சூழ்ந்து மலர்மகன இதனைச் சொன்னான்

351. அனையதொல் குரவற் காணும் அளவுநீ துவட்டா வீன்ற
தனையன்முச் சென்னி யுள்ளான் றானவர் குலத்தில் வந்தும்
வினையினா லறிவான் மேலான் விச்சுவ வுருவ னென்னும்
இனையனைக் குருவாக் கோடி யென்னலு மதற்கு நேர்ந்தான்

352. அழலவிர்ந் தனைய செங்கேழ் அடுக்கிதழ் முளரி வாழ்க்கைத்
தொழுதகு செம்ம றன்னைத் தொழுதுமீண் டகன்று நீங்கா
விழைதகு காதல் கூர விச்சுவ வுருவன் றன்னை
வழிபடு குருவாக் கொண்டான் மலர்மகன் சூழ்ச்சி தேறான்

353. கைதவக் குரவன் மாயங் கருதிலன் வேள்வி யொன்று
செய்திட லடிக ளென்னத் தேவர்கட் காக்கங் கூறி
வெய்தழல் வளர்பான் உள்ளம் வேறுபட் டவுணர்க் கெல்லாம்
உய்திற நினைந்து வேட்டான் றனக்குமே லுறுவ தோரான்

354. வாக்கினான் மனத்தால் வேறாய் மகஞ்செய்வான் செயலை யாக்கை
நோக்கினா னோதி தன்னா னோக்கினான் குலிச வேலாற்
றாக்கினான் றலைகண் மூன்றுந் தனித்தனி பறவை யாகப்
போக்கினான் அலகை வாயிற் புகட்டினான் புலவுச் சோரி

355. தெற்றெனப் பிரம பாவஞ் சீறிவந் தமரர் வேந்தைப்
பற்றலு மதனைத் தீர்ப்பான் பண்ணவர் மரமேன் மண்மேற்
பொற்றொடி யார்மே னீர்மேல் வேண்டினர் புகுத்த லோடும்
மற்றவ ரிஃதியாந் தீர்க்கும் வண்ணம்யா தென்ன விண்ணோர்

356. அப்பிடை நுரையாய் மண்ணில் அருவருப் புவரா யம்பொற்
செப்பிளங் கொங்கை யார்பாற் றீண்டுதற் கரிய பூப்பாய்க்
கப்பிணர் மரத்திற் காலும் பயினதாய்க் கழிக வென்றார்
இப்பழி சுமந்த வெங்கட் கென்னல மென்றார் பின்னும்

357. கருவின் மாதர் கருவுயிர்க்கும் அளவு முறையாற் கணவர்தோள்
மருவி வாழ்க மண்ணகழ்ந்த குழியு மதனால் வடுவொழிக
பொருவி னீரு மிறைதோறு மூறிப் பொலிக மாங்குறைபட்
டொருவி னாலுந் தழைகவென வொழியா நலனுமுதவினார்

358. மாசிற் கழிந்த மணியேபோல் வந்த பழிதீர்ந் திந்திரனுந்
தேசிற் றிகழத் துவட்டாத்தன் செல்வன் றன்னைத் தேவர்பிரான்
வீசிக் குலிசத் துயிருண்ட விழுமங் கேட்டு வெகுண்டுயிர்த்துக்
கூசிப் பழிகோள் கருதியொரு கொடிய வேள்வி கடிதமைத்தான்

359. அந்தக் குண்டத் தெரிசிகைபோல் அழலுங் குஞ்சி யண்டமுக
டுந்தக் கொடிய தூமம்போ லுயிர்த்துச் செங்கண் சினச்செந்தீச்
சிந்தப் பிறைவா ளெயிறதுக்கித் திசைவான் செவிடு படநகைத்து
வந்தக் கொடிய விடம்போல வெழுந்தா னொருவாண் மறவீரன்

360. ஈங்குவன் விருத்திரன் என்ப வாரழற்
றூங்குவன் கணைவிடு தூர நீண்டுநீண்
டோங்குவ னோங்குதற் கொப்ப வைகலும்
வீங்குவ னறனிலார் வினையி னென்பவே

361. வீங்குடல் விருத்திரன் றன்னை விண்ணவர்
எங்குற வருதுவட் டாவெ னும்பெயர்த்
தீங்குறு மனத்தினேன் றேவர் கோனுயிர்
வாங்குதி பொருதென வரவிட் டானரோ

362. மதித்துணி யெயிற்றினோன் வடவை போற்சினைஇக்
கொதித்தெதிர் குறுகினான் கொண்டல் ஊர்தியும்
எதிர்த்தனன் களிற்றின்மே லிமையத் துச்சிமேல்
உதித்ததோர் கருங்கதிரொக்கு மென்னவே

363. அறத்தொடு பாவநேர்ந் தென்ன வார்த்திரு
திறத்தரு மூண்டமர் செய்யக் கற்சிறை
குறைத்தவன் றகுவன்மேற் குலிச வேலெடுத்
துறைத்திட வீசினான் உடன்று கள்வனும்

364. இடித்தனன் கையிலோர் இருப்பு லக்கையைப்
பிடித்தனன் வரையெனப் பெயர்ந்து தீயெனத்
துடித்தனன் சசிமுலைச் சுவடு தோய்புயத்
தடித்தன னிந்திர னவச மாயினான்

365. அண்டரே றனையவ னவச மாறிப்பின்
கண்டகன் கைதவ நினைந்திக் கள்வனேர்
மண்டமர் ஆற்றுவான் வலியி லோமெனப்
புண்டரீ கத்தவ னுலகிற் போயினான்

366. தாழ்ந்துதான் படுதுயர் விளம்பத் தாமரை
வாழ்ந்தவன் வலாரியோ டணைந்து மாமகள்
வீழ்ந்தமார் பின்னடி வீழ்ந்து செப்பமால்
சூழ்ந்துவா னாடனை நோக்கிச் சொல்லுவான்

367. ஆற்றவும் பழையதுன் னங்கை வச்சிரம்
மாற்றவர் உயிருண வலியின் றாதலால்
வேற்றொரு புதியது வேண்டு மாலினிச்
சாற்றது மதுபெறுந் தகைமை கேட்டியால்

368. தொடையகன் மார்பநாந் தூய பாற்கடல்
கடையுநாள் அசுரருஞ் சுரருங் கையில்வெம்
படையொடு மடையன்மின் பழுதென் றப்படை
அடையவுந் ததீசிபா லடைவித் தாமரோ

369. சேட்படு நாணனி செல்லத் தேவரா
வாட்படை யவுணரா வந்து கேட்டிலர்
ஞாட்படை படையெலா ஞான நோக்கினால்
வேட்படை வென்றவன் விழுங்கி னானரோ

370. விழுங்கிய படையெலாம் வேற றத்திரண்
டொழுங்கிய தான்முது கந்தண் டொன்றியே
எழுங்கதிர்க் குலிசமாம் அதனை யெய்துமுன்
வழங்குவன் கருணையோர் வடிவு மாயினான்

371. என்று மாதவன் இயம்ப வும்பர்கோன்
ஒன்றும் வானவர் தம்மொ டொல்லெனச்
சென்று மாயையின் செயலை நோன்பினால்
வென்ற மாதவ னிருக்கை மேவினான்

372. அகமலர்ந் தருந்தவன் அமரர்க் கன்புகூர்
முகமலர்ந் தின்னுரை முகமன் கூறிநீர்
மிகமெலிந் தெய்தினீர் விளைந்த தியாதது
தகமொழிந் திடலென வலாரி சாற்றுவான்

373. அடிகணீர் மறாததொன் றதனை வேண்டியிம்
முடிகொள்வான் அவரொடு முந்தி னேனது
செடிகொள்கா ரிருளுட லவுணர்த் தேய்த்தெமர்
குடியெலாம் புரப்பதோர் கொள்கைத் தாயது

374. யாதெனி னினையதுன் யாக்கை யுள்ளதென்
றோதலும் யாவையு முணர்ந்த மாதவன்
ஆதவற் கண்டதா மரையி னானனப்
போதலர்ந் தின்னன புகல்வ தாயினான்

375. நாள்நம தெனநரி நமதெ னப்பிதாத்
தாய்நம தெனநமன் றனதெ னப்பிணி
பேய்நம தெனமன மதிக்கும் பெற்றிபோ
லாய்நம தெனப்படும் யாக்கை யாரதே

376. விடம்பயி லெயிற்றர வுரியும் வீ நுழை
குடம்பையுந் தானெனுங் கொள்கைத் தேகொலாம்
நடம்பயல் கூத்தரி னடிக்கு மைவர்வாழ்
உடம்பையும் யானென வுரைக்கற் பாலதோ

377. நடுத்தயா விலார்தமை நலியத் துன்பநோய்
அடுத்தயா வருந்திரு வடைய யாக்கையைக்
கொடுத்தயா வற்ம்புகழ் கொள்வ னேயெனின்
எடுத்தயாக் கையின்பயன் இதனின் யாவதே

378. என்றனன் கரண மொன்றி யெழுகருத் தறிவை யீர்ப்ப
நின்றனன் பிரம நாடி நெறிகொடு கபாலங் கீண்டு
சென்றனன் விமான மேறிச் சேர்ந்தனன் உலகை நோன்பால்
வென்றனன் துறக்கம் புக்கு வீற்றினி திருந்தா னம்மா

379. அம்முனி வள்ளல் ஈந்த வடுபடை முதுகந் தண்டைத்
தெம்முனை யடுபோர் சாய்க்குந் திறல்கெழு குலிசஞ் செய்து
கம்மியப் புலவ னாக்கங் கரைந்துலைக் கொடுப்ப வாங்கி
மைம்முகி லூர்தி யேந்தி மின்விடு மழைபோ னின்றான்

380. மறுத்தவா வஞ்சப் போரால் வஞ்சித்து வென்று போன
கறுத்தவாள் அவுணற் கொல்வான் கடும்பரி நெடுந்தேர் நீழ்ல்
வெறுத்தமால் யானை மள்ளர் வேலைபுக் கெழுந்து குன்றம்
அறுத்தவா னவர்கோ னந்த வவுணர்கோ மகனைச் சூழ்ந்தான்

381. வானவர் சேனை மூண்டு வளைத்தலும் வடவைச் சேந்தீ
யானது வரையி னோங்கி யழன்றுருத் தெழுந்தால் என்னத்
தானவர் கோனு மானந் தலைக்கொள வெழுந்து பொங்கிச்
சேனையுந் தானு மூண்டு சீறிநின் றடுபோர் செய்வான்

382. அடுத்தன ரிடியே றென்ன வார்த்தனர் ஆக்கங் கூறி
எடுத்தனர் கையிற் சாப மெறிந்தனர் சிறுநா ணோசை
தொடுத்தனர் மீளி வாளி தூர்த்தனர் குந்த நேமி
விடுத்தனர் வானோர் சேனை வீரர்மே லவுண வீரர்

383. கிட்டினர் கடகக் கையாற் கிளர்வரை யனைய திண்டோள்
கொட்டினர் சாரி மாறிக் குதித்தனர் பலகை நீட்டி
முட்டின ரண்டம் விள்ள முழங்கினர் வடிவாள் ஓச்சி
வெட்டின ரவுணச் சேனை வீரரை வான வீரர்

384. வீழ்ந்தனர் தோளுந் தாளும் விண்டனர் சோரி வெள்ளத்
தாழ்ந்தனர் போருந் தாரு மகன்றன ரகன்ற மார்பம்
போழ்ந்தனர் சிரங்க ளெங்கும் புரண்டனர் கூற்றூர் புக்கு
வாழ்ந்தன ரடுபோ ராற்றி வஞ்சகன் சேனை மள்ளர்

385. தாளடு கழலு மற்றார் தலையொடு முடியு மற்றார்
தோளடு வீர மற்றார் தும்பையொ டமரு மற்றார்
வாளடு கரமு மற்றார் மார்பொடு கவச மற்றார்
கோளடும் ஆண்மை யற்றார் குறைபடக் குறையா மெய்யர்

386. தொக்கன கழுகு சேனஞ் சொரிகுடர் பிடுங்கி யீர்ப்ப
உக்கன குருதி மாந்தி யொட்டல்வாய் நெட்டைப் பேய்கள்
நக்கன பாடல் செய்ய ஞாய்பினுட் கவந்த மாடப்
புக்கன பிணத்தின் குற்றம் புதைத்தபார் சிதைத்த தண்டம்

387. இவ்வகை மயங்கிப் போர்செய் திறந்தவ ரொழியப் பின்னுங்
கைவ்வகை யடுபோ ராற்றிக் கரையிற்ந் தார்கண் மாண்டார்
அவ்வகை யறிந்து வானத் தரசனு மவுணர் வேந்துந்
தெய்வதப் படைகள் வீசிச் சீற்நின் றடுபோர் செய்வார்

388. அனற்படை விடுத்தான் விண்ணோர் ஆண்டகை யதனைக் கள்வன்
புனற்படை விடுத்துச் சீற்றந் தனித்தனன் புனிதன் காற்றின்
முனைப்படை விடுத்தான் வெய்யோன் முழங்குகால் விழுங்கு நாகச்
சினப்படை தொடுத்து வீசி விலக்கினான் றேவ ரஞ்ச

389. நாகமாப் படைவிட் டார்த்தா னாகர்கோ னுவணச் செல்வன்
வேகமாப் படையை வீசி விளக்கினான் றகுவர் வேந்தன்
மோகமாப் படையைத் தொட்டு முடுக்கினான் முனைவன் அன்ன
தேகமாப் படிறன் ஞானப் படைவிடுத் திருள்போ னின்றான்

390. மட்டிடுதாரான் விட்ட வானவப் படைக்கு மாறு
விட்டுடன் விலக்கி வேறும் விடுத்திடக் கனன்று வஞ்சன்
முட்டிடமான வெங்கான் மூட்டிட கோபச் செந்தீச்
சுட்டிடப் பொறாது பொங்கிச் சுராதிபன் இதனைச் செய்தான்

391. வீங்கிருள் ஒதுங்க மேக மின்விதிர்த் தென்னக் கையில்
ஓங்கிருங் குலிச வேலை யொல்லென விதிர்த்த லோடுந்
தீங்குளம் போன்றிருண்ட திணியுடற் கள்வ னஞ்சி
வாங்கிருங் கடலில் வீழ்ந்தான் மறைத்தமை நாக மொத்தான்

392. ஓக்கவிந் திரனும் வீழ்ந்தான் உடல்சின வுருமே றன்றான்
புக்கிடந் தேடிக் காணான் புண்ணிய முளரி யண்ணல்
பக்கம்வந் தனைய செய்தி பகர்ந்தனன் பதகன் மாளத்
தக்கதோர் சூழ்ச்சி முன்னிச் சராசர மீன்ற தாதை

393. விந்தவெற் படக்கி னாற்கீ துரையென விடுப்ப மீண்டு
சந்தவெற் படைந்தான் வானோர் தலைவனை முகமன் கூறிப்
பந்தவெற் பறுத்தான் வந்த தெவனெனப் பறைகள் எல்லாஞ்
சிந்தவெற் பறுத்தான் வந்த செயலெலா முறையாற் செப்பி

394. யாலையு முணர்ந்த வெந்தைக் கியானெடுத் துணர்த்து கின்ற
தாவாதென் னமருக் காற்றா தாழிபுக் கொளித்தான் ஆவி
வீவது மவனால் வந்த விழுமநோ யெல்லா மின்று
போவதுங் கருதி நும்பாற் புகுந்தன மடிகளென்றான்

395. என்றவன் இடுக்கண் டீர்ப்பா னிகல்புரி புலன்க ளைந்தும்
வென்றவ னெடியோன் றன்னை விடையவன் வடிவ மாக்கி
நின்றவ னறிவா னந்த மெய்ம்மையாய் நிறைந்த வெள்ளி
மன்றவ னூழிச் செந்தீ வடிவினை மனத்துட் கொண்டான்

396. கைதவன் கரந்து வைகுங் கடலைவெற் படக்குங் கையிற்
பெய்துழுந் தெல்லைத் தாக்கிப் பருகினான் பிறைசேர் சென்னி
ஐயன தருளைப் பெற்றார்க் கதிசய மிதென்கொன் முன்று
வையமுத் தொழிலுஞ் செய்ய வல்லவர் அவரே யன்றோ

397. அறந்துறந் தீட்டு வார்த மரும்பெறற் செல்வம் போல
வறந்தன படுநீர்ப் பௌவம் வடவைகட் புலப்பட் டாங்கு
நிறைந்தசெம் மணியு மத்தீ நீண்டெரி சிகைபோ னீண்டு
சிறந்தெழு பவளக் காடுந் திணியிருள் விழுங்கிற் றம்மா

398. பணிகளின் மகுட கோடிப் பரப்பென விளங்கிப்பல்கா
சணிகலப் பேழை பேழ்வாய் திறந்தனைத் தாகி யொன்பான்
மணிகிடந் திமைக்கு நீரான் மகபதி வேள்விக் காவாய்த்
திணியுடல் அவுணன்பட்ட செங்கள மனைய தன்றே

399. வறந்தநீர் தன்னின் மின்னு வாள்விதிர்த் தென்னப் பன்மீன்
எறிந்தன நெளிந்த நாகம் இமைத்தன வளைய முத்துஞ்
செறிந்தன கரந்த யாமை சேர்ந்தபல் பண்டஞ் சிந்தி
முறிந்தன வங்கங் கங்க முக்கின சிறுமீ னெல்லாம்

400. செருவினில் உடைந்து போன செங்கண்வா ளவுண னங்கோர்
அருவரை முதுகிற் கார்போ லடைந்துவா னாடர் செய்த
உருகெழு பாவந் தானோ ருருவெடுத் திருந்து நோற்கும்
பரிசென நோற்றா னின்னும் பரிபவ விளைவு பாரான்

401. கைதவ நோன்பு நோற்குங் கள்வனைக் கண்டு வானோர்
செய்தவ மனையான் யாணர் வச்சிரஞ் சீரிப் பான்போற்
பொய்தவன் றலையைக் கொய்தான் புணரிவாய் நிறையச் சோரி
பெய்தது வலாரி தன்னைப் பிடித்தது பிரமச் சாயை

402. உம்மெனு மார்பைத் தட்டு முருத்தெழு மதிர்க்கும் போர்க்கு
வம்மெனும் வாய்மடிக்கும் வாளெயி றதுக்கும் வீழுங்
கொம்மென வோடுமீளுங் கொதித்தழுஞ் சிரிக்குஞ் சீறும்
இம்மெனும் அளவு நீங்கா தென்செய்வா னஞ்சி னானே

403. விரைந்தரன் றிசையோர் வாவி வீழ்ந்தொரு கமல நூலுட்
கரந்தனன் மகவா னிப்பாற் கற்பக நாடு புல்லென்
றிடுந்ததா லிருக்கு மெல்லை யிம்பரி னகுட னென்போன்
அருமபரி மேத வேள்வி யாற்றினான் ஆற்று மெல்லை

404. அரசிலா வறுமை நோக்கி யவனைவா னாடர் யாரும்
விரை செய்தார் மகுடஞ் சூட்டி வேந்தனாக் கொண்டார் வேந்தாய்
வருபவன் சசியை யீண்டுத் தருகென மருங்கு ளார்ப்போய்த்
திரைசெய்நீ ரமுத னாட்குச் செப்பவக் கற்பின் மிக்காள்

405. பொன்னுயிர்த் தனைய காட்சிப் புண்ணிய குரவன் முன்போய்
மின்னுயிர்த் தனையா ணின்று விளம்புவாள் இதென்கொல் கெட்டேன்
என்னுயிர்த் துணைவ னாங்கே யிருக்கமற் றொருவ னென்னைத்
தன்னுயிர்த் துணையாகக் கொள்கை தருமமோ வடிக ளென்றாள்

406. மாதவர் எழுவர் தாங்க மாமணிச் சிவிகை மீது
போதரி னவனே வானோர் புரந்தர னவனே யுன்றன்
காதல னாகு மென்றான் கைதொழுதற்கு நேர்ந்தம்
மேதகு சிறப்பாலிங்கு வருகென விடுத்தா டூது

407. மனிதரின் மகவா னாகி வருபவன் சிவிகை தாங்கும்
புனித மாதவரை யெண்ணான் புண்கணோய் விளைவும் பாரான்
கனிதரு காமந் துய்க்குங் காதலால் விரையச் செல்வான்
இனிதயி ராணி பாற்கொண் டேகுமின் சர்ப்ப வென்றான்

408. சர்ப்பமா கெனமுற் கொம்பு தாங்குமுன் னடக்குந் தென்றல்
வெற்பனா முனிவன் சாபம் விளைத்தனன் விளைத்த லோடும்
பொற்பமா சுணமே யாகிப் போயினா னறிவி லாத
அற்பரா னவர்க்குச் செல்வம் அல்லது பகைவே றுண்டோ

409. பின்னர்த்தங் குரவ னான பிரானடி பணிந்து வானோர்
பொன்னகர் வேந்தன் இன்றிப் புலம்படை கின்ற தைய
என்னுலங் குரவன் போயவ் விலஞ்சியு ளளித்தாற் கூவித்
தன்னுரை யறிந்து போந்த சதமகற் கொண்டு மீண்டாள்

410. கொடும்பழி கோட்பட் டான்றன் குரவனை வணங்கி யென்னைச்
சுடும்பழி கழிய தெங்ஙன் சொல்லெனத் தொலைவ தோர்ந்தான்
அடும்பழி மண்மேல் அன்றி யறாதுநீ வேட்டைக் கென்னப்
படும்பழி யிதனைத் தீர்ப்பான் பார்மிசை வருதி யென்றான்

411. ஈசனுக் கிழைத்த குற்றந் தேசிகன் எண்ணித் தீர்க்குந்
தேசிகற் கிழைத்த குற்றங் குரவனே தீர்ப்ப தன்றிப்
பேசுவ தெவனோ தன்பாற் பிழைத்தகா ரணத்தால் வந்த
வாசவன் பழியைத் தீர்ப்பான் குரவனே வழியுங் கூற

412. வாம்பரி யுகைத்துத் தன்னால் வழிபடு குரவன் வானோர்
தாம்பரி வோடுஞ் சூழத் தாராதலத் திழிந்து செம்பொற்
காம்பர் தோளி பங்கன் கயிலைமால் வரையைத் தாழ்ந்து
தேம்பரி யலங்கன் மார்பன் றென்றிசை நோக்கிச் செல்வான்

413. கங்கைமுத லளவிறந்த தீர்த்தமெலாம் போய்ப்படிந்து காசி காஞ்சி
அங்கனக கேதார முதற்பதிகள் பலபணிந்து மவுணற் கொன்ற
பொங்குபழி விடாதழுங்கி யராவுண்ண மாசுண்டு பொலிவு மாழ்குந்
திங்களனை யான்கடம்ப வனத்தெல்லை யணித்தாகச் செல்லு மேல்வை

414. தொடுத்தபழி வேறாகி விடுத்தகன்ற திந்திரன்றான் சுமந்த பாரம்
விடுத்தவனொத் தளவிறந்த மகிழ்வெய்தித் தேசிகன் பால் விளம்பப் பாசங்
கெடுத்தவன்மா தலம்புனித தீர்த்தமுள விவணமக்குக் கிடைத்தல் வேண்டும்
அடுத்தறிக வெனச்சிலரை விடுத்தவ்வே றாநிலை நின்று அப்பாற் செல்வான்

415. அருவிபடிந் தருவியெறி மணியெடுத்துப் பாறை யிலிட் டருவி நீர்தூய்க்
கருவிரல்கொய் தலர்சூட்டிக் கனியூட்டு வழிபடுவ கல்லா மந்தி
ஒருதுறையில் யாளிகரி புழைக்கைமுகந் தொன்றற் கொன் றூட்டி யூட்டிப்
பருகுவன புலிமுலைப்பால் புல்வாய்க்கன் றருந்தியிடும் பசிநோய் தீர

416. நெளியராக் குருளைவெயில் வெள்ளிடையிற் கிடந்துயங்கி நெளியப் புள்ளே
றொலியறாச் சிறைவிரித்து நிழல்பரப்பப் பறவைநோய் உற்ற தேகொல்
அளியவா யச்சோவென் றோதியயன் மடமந்தி யருவி யூற்றுந்
துளியநீர் வளைத்தசும்பின் முகந்தெடுத்துக் கருங்கையினாற் சொரிவ மாதோ

417. படவரவ மணியீன்று நொச்சிப்பா சிலையன்ன பைந்தாண் மஞ்ஞை
பெடைதழுவி மணஞ்செய்ய மணவறையில் விளக்கிடுவ பெருந்தண் கானத்
தடர்சிறைமென் குயிலோமென் றார்ப்பமடக் கிள்ளையெழுத் தைந்தும் ஓசை
தொடர்புபெற வுச்சரிப்பக் குருமொழிகேட்டாங் குவப்ப தொடிக்கட் பூவை

418. இன்னவிலங் கொடுபுள்ளின் செயற்கரிய செயனோக்கி யிறும்பூ தெய்திப்
பொன்னகரான் புளகமுடல் புதைப்பநிறை மகிழ்ச்சியுளம் புதைப்பப் போவான்
அன்னபொழு தொற்றுவர்மீண் டடிவணங்கி யின்சுவைப்பால் அருந்து வான்முன்
பின்னரிய தேன்சொரிந்தாங் குவகைமேற் பேருவகை பெருகச் சொல்வார்

419. எப்புவனத் திலுமென்றுங் கண்டறியா வதிசயமு மெண்ணுக் கெய்தாத்
திப்பியமு மிக்கடம்ப வனத்தின்று கண்டுவகை திளைத்தே பங்கண்
வைப்பனைய வொருபுனித வாவிமருங் கொருகடம்ப வனத்தினீழல்
ஒப்பிலொளி யாய்முளைத்த சிவலிங்க மொன்றுள தென் றுரைப்பக் கேட்டான்

420. செவித்துளையி லமுதொழுக்கு முழையரொடும் வழிக்கொண்டு சென்னிமேற்கை
குவித்துளமெய் மொழிகரணங் குணமூன்று மொன்றித்தன் கொடிய பாவம்
அவித்துளயர் வொழிக்கமுளைத் தருள்குறிமேல் அன்பீர்ப்ப வடைவான் கானங்
கவித்துளபூந் தடம்படிந்து கடம்பவனத் துழைநுழைந்தான் கவலை தீர்வான்

421. அருவாகி யுருவாகி யருவுவங் கடந்துண்மை யறிவா னந்த
உருவாகி யளவிறந்த வுயிராகி யவ்வுயிர்க்கோர் உணர்வாய்ப் பூவின்
மருவாகிச் சராசரங்க ளகிலமுந்தன் னிடையுதித்து மடங்க நின்ற
கருவாகி முளைத்தசிவக் கொழுந்தையா யிரங்கண்ணுங் களிப்பக் கண்டான்

422. கண்டுவிழுந் தெழுந்துவிழி துளிப்பவெழு களிப்பென்னுங் கடலில் ஆழ்ந்து
விண்டுமொழி தழுதழுப்ப வுடல்பனிப்ப வன்புருவாய் விண்ணோர் வேந்தன்
அண்டர்பிரா னருச்சனைக்கு வேண்டுமுப கரணமெலா மகல்வா னெய்திக்
கொண்டுவரச் சிலரைவிடுத் தவரேகப் பின்னுமொரு குறைவு தீர்ப்பான்

423. தங்குடிமைத் தச்சனையோர் விமானமமைத் திடவிடுத்தத் தடத்தின் பாற்போய்
அங்கணனைக் கடிதருச்சித் திடநறிய மலர்கிடையா தயர்வா னந்தச்
சங்கெறிதண் டிரைத்தடத்தில் அரனருளாற் பலபரிதி சலதி யொன்றிற்
பொங்குகதிர் பரப்பிமுளைத் தாலென்னப் பொற்கமலம் பூப்பக் கண்டான்

424. அன்புதலை சிறப்புமகிழ்ந் தாடினான் காரணத்தால் அதற்குநாமம்
என்பதுபொற் றாமரையென் றேழுலகும் பொலிகவென விசைத்துப் பின்னும்
மின்பதுமத் தடங்குடைந்து பொற்கமலங் கொய்தெடுத்து மீண்டு நீங்காத்
தன்பிணிநோய் தணியமுளைத் தெழுந்தமுழு முதன்மருந்தின் றன்பால் வந்து

425. மொய்த்தபுனக் காடெறிந்து நிலந்திருத்தி வருமளவின் முளைத்த ஞான
வித்தனைய சிவக்கொழுந்தின் றிருமுடிமேற் பரிதிகா மெல்லத் தீண்டச்
சிந்தநெகிழ்ந் திந்திரன்றன் வெண்கவிகைத் திங்கணிழல் செய்வான் உள்ளம்
வைத்தனனப் போதிரவி மண்டலம்போ லிழிந்த தொரு மணிவி மானம்

426. கிரியெட்டு மெனமழையைக் கிழித்தெட்டும் புழைக்கைமதிக் கீற்றுக் கோட்டுக்
கரியெட்டுஞ் சினமடங்க னாலெட்டு மெட்டெட்டுக் கணமுந்தாங்க
விரியெட்டுத் திசைபரப்ப மயனிருமித் துதவியவவ் விமானஞ் சாத்தி
அரியெட்டுத் திருவுருவப் பரஞ்சுடரை யருச்சிப்பான் ஆயி னானே

427. முந்தவம ருலகடைந்து பூசனைக்கு வேண்டுவன முழுதந் தேர்வார்
வந்துதரு வைந்தீன்ற பொன்னாடை மின்னுமிழு மணிப்பூண் வாசச்
சந்தனமந் தாகினிமஞ் சனந்தூபந் திருப்பள்ளித் தாமந் தீபம்
அந்தமிலா னைந்துநறுங் கனிதீந்தேன் றிருவமுத மனைத்துந் தந்தார்

428. தெய்வத்தா மரைமுளைத்த தடம்படிந்து பவந்தொலைக்குந் திருநீ றாடித்
சைவத்தாழ் வடந்தாங்கி யன்புருவாய் அருளுவந் தானாய்த் தோன்றும்
பைவைத்தா டரவார்த்த பசுபதியை யவனுரைத்த பனுவ லாற்றின்
மெய்வைத்தா தரம்பெருக வருச்சனைசெய் தானந்த வெள்ளத் தாழ்ந்தான்

429. பாரார வட்டாங்க பஞ்சாங்க விதிமுறையாற் பணிந்துள் வாய்மெய்
நேராகச் சூழ்ந்துடலங் கம்பித்துக் கும்பிட்டு நிருத்தஞ் செய்து
தாராருந் தொடைமிதப்ப வானந்தக் கண்ணருவி ததும்ப நின்றன்
பாராமை மீக்கொள்ள வஞ்சலித்துத் துதிக்கின்றான் அமரர் கோமான்

430. அங்கணா போற்றி வாய்மை யாரணா போற்றி நாக
கங்கணா போற்றி மூல காரணா போற்றி நெற்றிச்
செங்கணா போற்றி யாதி சிவபரஞ் சுடரே போற்றி
எங்கணா யகனே போற்றி யீறிலா முதலா போற்றி

431. யாவையும் படைப்பாய் போற்றி யாவையுந் துடைப்பாய் போற்றி
யாவையு மானாய் போற்றி யாவையும் அல்லாய் போற்றி
யாவையு மறிந்தாய் போற்றி யாவையு மறந்தாய் போற்றி
யாவையு புணர்ந்தாய் போற்றி யாவையும் பிரிந்தாய் போற்றி

432. இடருறப் பிணித்த விந்தப் பழியினின் றென்னை யீர்த்துன்
அடியிணைக் கன்ப னாக்கு மருட்கடல் போற்றி சேற்கண்
மடவரன் மணாள் போற்றி கடம்பமா வனத்தாய் போற்றி
சுடர்விடு விமான மேய சுந்தர விடங்க போற்றி

433. பூசையும் பூசைக்கேற்ற பொருள்களும் பூசை செய்யும்
நேசனும் பூசை கொண்டு நியதியின் பேறு நல்கும்
ஈசனுமாகிப் பூசை யான்செய்தேன் என்னுமென் போத
வாசனை யதுவுமான மறைமுத லடிகள் போற்றி

434. என்னநின் றேத்தி னானை யின்னகை சிறிது தோன்ற
முன்னவ னடியார் எண்ண முடிப்பவ னருட்க ணோக்கால்
உன்னது வேட்கை யாதிங் குரையென விரையத் தாழ்ந்து
சென்னிமேற் செங்கை கூப்பித் தேவர்கோ னிதனை வேண்டு

435. ஐயநின் னிருக்கை யெல்லைக் கணியனாம் அளவி னீங்கா
வெய்யவென் பழியி னோடு மேலை நாளடியேன் செய்த
மையல்வல் விளையு மாய்ந்துன் மலரடி வழுத்திப் பூசை
செய்யவு முரிய னானேன் சிறந்தபே றிதன்மேல் யாதோ

436. இன்னநின் பாதப் போதே யிவ்வாறே யென்றும் பூசித்
துன்னடி யாருள் யானு மோரடித் தொண்டன் ஆவேன்
அன்னதே யடியேன் வேண்டத் தக்கதென் றடியில் வீழ்ந்த
மன்னவன் றனக்கு முக்கண் வரதனுங் கருணை பூத்து

437. இருதுவிற் சிறந்த வேனிலு மதியா றிரண்டிச் சிறந்தவான் றகரும்
பொருவிறா ரகையிற் சிறந்தசித் திரையுந் திதியினிற் சிறந்தபூ ரணையும்
மருவுசித் திரையிற் சித்திரை தோறும் வந்துவந் தருச்சியோர் வருடந்
தெரியுநாண் முந்நூற் றறுபது மைந்துஞ் செய்தவர்ச் சனைப்பயன் எய்தும்

438. துறக்கநா டணைந்து சுத்தபல் போகந் துய்த்துமேன் மலபரி பாகம்
பிறக்கநான் முகன்மான் முதற்பெருந் தேவர் பெரும் பதத் தாசையும் பிறவும்
மறக்கநாம் வீடு வழங்குதும் என்ன வாய்மலர்ந் தருளிவான் கருணை
சிறக்கநால் வேதச் சிகையெழு மநாதி சிவபரஞ் சுடர்விடை கொடுத்தான்

439. மூடினான் புளகப் போர்வையால் யாக்கை முடிமிசை யஞ்சலிக் கமலஞ்
சூடினான் வீழ்ந்தான் எழுந்துகண் ணருவி பன்முறை துதிசெய்
தாடினா னைய னடிபிரி வாற்றா தஞ்சினா னவனரு ளாணை
நாடினான் பிரியாவிடைகொடு துறக்க நண்ணினான் விண்ணவர் நாதன்

440. வந்தரமங் கையர் கவரி மருங்கு வீச
மந்தார கற்பகப்பூ மாரி தூற்ற
அந்தரநாட் டவர்முடிகள் அடிகள்சூட வயிராணி
முலைத்த டந்தோய்ந் தகலந் திண்டோள்
விந்தமெனச் செம்மாந்து விம்மு காம வெள்ளத்து
ளுடலழுந்தவுள்ளஞ் சென்று
சுந்தரநா யகன் கருணை வெள்ளற் தாழ்ந்து தொன்
முறையின் முறைசெய்தான் துறக்க நாடன்

இந்திரன் பழிதீர்த்தப் படலம் சுபம்

2. வெள்ளை யானையின் சாபம் தீர்த்த படலம் (441-471 )

441. தொட்ட பழியின் றொடக்கறுத்த வாறீது
பட்டமத வேழம் பரனைப் பராய் முனிவன்
அட்டகொடுஞ் சாபநீத் தேகியவாறு ஓதுவாம்

442. கருவா சனைகழிக்குங் காசிநகர் தன்னிற்
றுருவாச வேதமுனி தொல்லா கமத்தின்
பெருவாய்மை யாற்றன் பெயர் விளங்க வீசன்
ஒருவா விலிங்க வொளியுருவங் கண்டான்

443. இன்புற் றருச்சனைசெய் தேத்துவான் அவ்வேலை
அன்புக் கெளிய னருளாற் றிருமுடிமேன்
மின்பொற் கடிக்கமலப் போதொன்று வீழ்த்திடலுந்
தன்பொற் கரகமலப் போதலர்த்தித் தாங்கினான்

444. தாங்கிக்கண் சென்னி தடமார் பணைத்துடலம்
வீங்கித் தலைசிறந்த மெய்யுவகை மேற்கொள்ள
நீங்கிக் கழிந்த கருணை நிதியனையான்
யங்கற் பகநாட்டிற் போகின்றான் அவ்வேலை

445. சங்கலறச் செங்களத்துத் தானவரைத் தேய்த்துவிறற்
கொங்கலர்ந்தார் வேய்ந்தமரர் கோமான்றன் கோநகரிற்
செங்கண் அமரர்பெருஞ் சேனைக் கடல் கலிப்ப
மங்கலப்பல் லாண்டு மறைமுழங்க வந்தணைவான்

446. எத்திக்குங் கல்லென் றியங்கலிப்ப வேந்திழையார்
தித்தித்து அமுதொழுக்குங் கீதஞ் செவிமடுப்பப்
பத்திக் கவரிநிரை தானைபடுகடலிற்
றத்திப் புரளுந் திரைபோற் றலைபனிப்ப

447. அங்கட் கடலி னெடுங்கூடம் பகநிமிர்ந்த
வங்கத் தலையுய்க்கு மீகான் றனைமானத்
திங்கட் குடைநிழற்றத் தீந்தே மதங்கவிழ்க்கும்
வெங்கற் களிற்றின் மிசைப்பவனி போந்தணைந்தான்

448. அத்தலைவிண் ணாடர் அருகணைந்து வெவ்வேறு
தத்த மனக்கிசைந்த கையுறைக டாங்கொடுத்துக்
கைத்தலங்கள் கூப்பினார் கண்டார் கடவுளரில்
உத்தமனை யர்ச்சித்துப் போந்தமுனி யுத்தமனும்

449. தீங்கரிய வாசிமொழி செப்பித்தன் செங்கரத்தின்
நீங்கரிய தாமரையை நீட்டினான் மற்றதனைத்
தாங்கரிய செல்வத் தருக்காலோர் கையோச்சி
வாங்கிமத யானையின்மேல் வைத்தான் மதியில்லான்

450. கீறிக் கிடந்த மதியனைய கிம்புரிகோட்
டூறிக் கடங்கவிழ்க்கு மால்யானை யுச்சியின்மேல்
நாறிக்கிடந்த நறுமலரை வீழ்த்தியுரற்
சீறிக்கிடந்த நெடுந் தாளாற் சிதைத்தன்றே

451. கண்டான் முனிகாமற் காய்ந்தா னுதற்கண்போல்
விண்டார் அழல்சிதற நோக்கினான் வெங்கோபங்
கொண்டா னமர ரொதுங்கக் கொதித்தாலம்
உண்டா னெனநின் றுருத்தா னுரைக்கிறான்

452. புள்ளியதோ லாடை புனைந்தரவம் பூணணிந்த
வெள்ளிய செங்கண் விடையான் அடிக்கமலம்
உள்ளிய மெய்யன் புடையா ரருவருத்துத்
தள்ளிய செல்வத் தருக்கினா யென்செய்தாய்

453. கதிர்த்தார் முடியமரர் கையுறையே நன்கு
மதித்தா யெம்மீசன் மதிமுடிமேற் சாத்தும்
பொதித்தா தவிழ்மலரைப் போற்றாது வாங்கி
மிதித்தானை சிந்தவதன் மேல்வைத்தாய் பேதாய்

454. வண்டுளருந் தண்டுழாய் மாயோன் இறுமார்ப்பும்
புண்டரிகப் போதுறையும் புத்தே ளிறுமாப்பும்
அண்டர்தொழ வாழுன் னிறுமாப்பு மாலாலம்
உண்டவனைப் பூசித்த பேறென் றுணர்ந்திலையால்

455. சேட்டானை வானவநின் சென்னி செழியரிலோர்
வாட்டானை வீரன் வளையாற் சிதறுகநின்
கோட்டான நாற்கோட்டு வெண்ணிறத்த குஞ்சரமும்
காட்டானை யாகவென விட்டான் கடுஞ்சாபம்

456. சவித்தமுனி பாதந் தலைக்கொண்டு செங்கை
குவித்தமரர் தங்கோன் குறையிரப்பா ரைய
அவித்தபொறி யாயெம் மரசுங்கா றள்ளுஞ்
செவித்தறுகண் வேழமுந் தீங்குடையர் அன்றோ

457. அத்தகைய நீராற் சபித்தீ ரடிகேன்மற்
றித்தகைய சாப மினிவிடுமின் என்றிரந்து
கைத்தலங்கள் கூப்பிக் கரைந்தார்க் கிரங்கியருள்
வைத்த முனிபிறிது சாபம் வகுக்கின்றான்

458. சிந்தனை வாக்கிற் கெட்டாச் சிவனருள் அளித்த சேட
நிந்தனை பரிகா ரத்தா னீங்காது தலைமட் டாக
வந்தது முடிமட் டாக மத்தமா வனமா வாகி
ஐந்திரு பஃதாண் டெல்லை யகன்றபின் பண்டைத் தாக

459. என்றனன் பிறிது சாபம் இந்திரன் மகுட பங்கம்
ஒன்றிய செய்கை பின்ன ருரைத்துமற் றஃது நிற்க
நின்றவெள் ளானை வான நீத்தறி விழுந்து நீலக்
குன்றென வனத்து வேழக் குழாத்தொடு குழீ இய தன்றே

460. மாவொடு மயங்கிச் செங்கன் மறம்பயில் காடு முல்லைப்
பூவொடு வழங்கு நீத்தப் புறவமுங் குறவர் தங்கள்
தேவொடு பயிலுங் கல்லுந் திரிந்துநூ றியாண்டுஞ் செல்லக்
காவொடு பயிலுந் தெய்வக் கடம்பமா வனம்புக் கன்றே

461. புக்குரல் வட்டத் திண்காற் பொருவிறே வியலிற் றீர்ந்த
மைக்கருங் களிறு முக்கண் மாதவன் அருள்வந் தெய்தத்
தக்கதோ ரமையஞ் சார மரகதந் தழைத்து மின்னு
நக்கபொன் முளரி பூத்த நளிர்கயந் தலைக் கண் டன்றே

462. கண்டபோ தறிவு தோன்றக் கயந்தலைக் குடைந்த போது
பண்டைய வடிவந் தோன்றப் பரஞ்சுடர் அருட்கண் டோன்றக்
கொண்டதோர் பரமா னந்தக் குறியெதிர் தோன்றக் கும்பிட்
டண்டர்நா யகனைப் பூசை செய்வதற் கன்பு தோன்ற

463. தூம்புடைக் கையான் மொண்டு மஞ்சனத் தாநீ ராட்டித்
தேம்புடை யொழுகப் பள்ளித் தாமமுந் தெரிந்து சாத்திப்
பாம்புடைத் தாயவேணிப் பரனையர்ச் சிக்கவுள்ளத்
தாம்புடை யறிந்த வெந்தை யானையை நோக்கிக் கூறும்

464. வந்ததை யெவனீ வேண்டும் வரமெவன் உரைத்தி யென்னச்
சிந்தையி லன்பு கூர்ந்த தெய்வத வேழந் தாழ்ந்து
முந்தையில் விளைவும் வந்த முறைமையு முறையாற் கூறி
எந்தையை யடையப் பெற்றேற் கினியொரு குறையுண் டாமோ

460. என்பதா மாரம் பூண்ட வெந்தையிக் கரிக ளெட்டோ
டொன்பதா யடிய னேனு முன்னடி பிரியா துன்றன்
முன்பதா யிவ்வி மான முதுகுறச் சுமப்ப லென்றோர்
அன்பதா யொன்றென் னுள்ளத் தடுத்ததா லஃதே வேண்டும்

466. இடையறா வன்பின் வேழ மிங்ஙனங் கூற விண்ணா
டுடையவ னம்பான் மெய்யன் புடையவன் அவனைத் தாங்கி
அடைவதே நமக்கு வேண்டு மகமகிழ் வென்னாப் பின்னும்
விடையவள் வரங்க ணல்கி விடைகொடுத் தருளி னானே

467. விடைகொடு வணங்கி யேகும்வெள் ளானை
மேற்றிசை யடைந்துதன் பெயராற்
றடமுமற் றதன்பால் ஆனையுங் கணேசன்
றன்னையுங் கண்டருச் சனைசெய்
திடையறா வன்புந் தானுமங் கிருக்கு மெல்லையிச்
செய்திகேட் டருள்கூர்
கடவுளர் பெருமா னுழையரை விளித்தெங்
களிற்றினைக் கொணர்கென விடுத்தான்

468. வல்லைவந் தழைத்தார் தம்மைமுன் போக்கி
வருவ லென் றெழுந்துகீழ்த் திசையோர்
எல்லைவந் தோரூர் தன்பெய ராற்கண் டிந்திரேச்
சிரனென விறைவன்
றொல்லைவண் பெயரா லொன்றுகண் டரனைத்
தூயபூ சனைசெய்தல் கிருப்பக்
கல்லைவன் சிறகு தடிந்தவன் இன்னுங் களிறுவந்
திலதெனப் பின்னும்

469. மனத்தினுங் கடிய தூதரை விடுப்ப வானடைந்
திறைவனை வணங்கிப்
புனத்தினுங் கடிய கல்லினும் பன்னாட் புன்கணோ
யுறவரு சாபங்
கனத்தினுங் கரிய கண்டனைக் கண்டு சுளைந்ததுங்
கிளந்துதிக் கயத்தின்
இனத்தினுங் கழிந்த தெய்வத வேழம் இனிதுவீற
றிருந்தது மாதோ

470. குடவயி னயிரா வதப்பெருந் தீர்த்தங் குடைந்தயி ராவத கணேசக்
கடவுளைத் தொழுதை ராவதேச் சுரத்துக் கடவுளைப் பணிந்தவர் சாபத்
தொடர்பினும் பாவத் தொடர்பினுங் கழிவர் சுராதிபன் களிறுசென்னெறிபோய்
இடர்கெட வைகை படிந்துதென் கரையில் இந்திரேச் சுரனடி பணிவோர்

471. இம்மையி லறமுன் மூன்றால் எம்திய பயனை யெய்தி
அம்மையின் மகவா னீரே ழரும்பத மளவும் வானில்
வெம்மையில் போக மூழ்கி வெறுப்புவந் தடைய வுள்ளச்
செம்மையில் விளைபே ரின்பச் சிவகதிச் செல்வ ராவார்

வெள்ளை யானையின் சாபம் தீர்த்த படலம் சுபம்

3. திருநகரம் கண்ட படலம் (472- 518)

472. தான வாறிழி புகர்முகத் தடுகரி சாபம்
போன வாறுரை செய்துமேற் புதுமதி முடிமேல்
வான வாறினன் கடம்பா வனமுது நகரம்
ஆன வாறது தனைச்சிறது அறிந்தவா றறைவாம்

473. இன்ன ரம்புளர் ஏழிசை யெழிஅன்மிடற் றளிகள்
கின்ன ரம்பயில் கட்ம்பமா வனத்தினின் கீழ்சார்த்
தென்னர் சேகர னெனுங்குல சேகர னுலக
மன்னர் சேகர னரசுசெய் திருப்பது மண்வூர்

474. குலவு மப்பெரும் பதியிளங் கோக்களில் ஒருவன்
நிலவு மாநிதி போலருச் சனைமுத னியதி
பலவு மாஞ்சிவ தருமமுந் தேடுவான் பரன்பாற்
றலைமை சான்றமெய் யன்பினான் தனஞ்சயன் என்பான்

475. செல்வ மாநக ரிருந்துமேற் றிசைப்புலஞ் சென்று
மல்லல் வாணிகஞ் செய்துதன் வளம்பதி மீள்வான்
தொல்லை யேழ்பவக் கடற்கரை தோற்றுவித் தடியார்
அல்ல றீர்ப்பவன் கடம்பமா வனம்புகும் அளவில்

476. இரவி கண்மறைந் தேழ்பரி யிரத முந் தானும்
உரவு நீர்க்கருங் கடலில் வீழ்ந் தொளித்தன னாக
இரவு நீண்மயங் கிருள்வயிற் றமியனாய் மெலியும்
அரவு நீர்ச்சடை யண்ணலுக் கன்பினோ னாங்கண்

477. வாங்கு நான்மருப் பேந்திய மதமலை யெருத்தந்
தாங்கி யாயிரங் கரங்களாற் றடவியெண்டி சையுந்
தூங்கு காரிரு டுரத்துசெஞ் சுடரெனச் சூழ்போய்
வீங்கு காரிரு ளதுக்கிய விமானனேர் கண்டான்

478. அடுத்த ணைந்தனன் அவிர்சுடர் விமானமீ தமர்ந்த
கடுத்த தும்பிய கண்டனைக் கண்டுதாழ்ந் துவகை
மடுத்த நெஞ்சினா னங்ஙனம் வைகிருள் கழிப்பான்
எடுத்த சிந்தையி னிடுந்தன னிருக்குமவ் விருள்வாய்

479. சோம வாரமன் றாதலாற் சுரர்களங் கெய்தி
வாம மேகலை மலைமக டலைமகன் மலர்ந்த
காமர் சேவடி பணிந்தவன் கங்குல்போற் கருதி
யாம நான்கினு மருச்சனை யின்புறப் புரிவா

480. அண்டர் வந்தது மருச்சனை புரிவது மனைத்துந்
தொண்டர் அன்பினுக் கெளியவன் சுரர்தொழக் கறுத்த
கண்ட னின்னருட் கண்ணினாற் கண்டன னுதலிற்
புண்ட ரம்பயி லன்புடைப் புண்ணிய வணிகன்

481. நான மென்பனி நறும்புன னாயகன் பூசைக்
கான நல்விரை வருக்கமும் அமரர்கைக் கொடுத்து
ஞான வெண்மதிச் சடையவன் கோயிலின் ஞாங்கர்த்
தான மர்ந்தருச் சனைசெய்வான் றங்கணா யகனை

482. வள்ள றன்னைமெய் யன்பினால் அருச்சனைசெய் வானோர்
உள்ள வல்வினை யீட்டமுங் கங்குலு மொதுங்கக்
கள்ள மில்லவன் யாரையுங் கண்டிலன் கண்டான்
தள்ள ருஞ்சுடர் விமானமேற் றனித்துறை தனியை

483. ஆழ்ந்த சிந்தையன் அதிசய மடைந்துசே வடிக்கீழ்த்
தாழ்ந்தெ ழுந்திரு கைகளுந் தலைமிசைக் கூப்பிச்
சூழ்ந்து தன்பதிக் கேகுவா னொருதலை துணிந்து
வாழ்ந்த வன்பினான் விடைகொடு வழிக்கொடு வந்தான்

484. முக்க டம்படு களிற்றினான் முகிறவழ் கோயில்
புக்க டங்கலர் சிங்கமன் னானெதிர் புகல்வான்
திக்க டங்கலுங் கடந்தவெந் திகிரியாய் நெருநல்
அக்க டம்பமா வனத்திலோர் அதிசயங் கண்டேன்

485. வல்லை வாணிகஞ் செய்துநான் வருவழி மேலைக்
கல்ல டைந்தது வெங்கதிர் கங்குலும் பிறப்பும்
எல்லை காணிய கணடனன் இரவிமண் டலம்போல்
அல்ல டுஞ்சுடர் விமானமு மதிற்சிவக் குறியும்

486. மாவ லம்புதார் மணிமுடிக் கடவுளர் வந்தத்
தேவ தேவனை யிரவெலாம் அருச்சனை செய்து
போவ தாயினார் யானுமப் பொன்னெடுங் கோயின்
மேவு மீசனை விடைகொடு மீண்டன னென்றான்

487. மூளு மன்பினான் மொழிந்திட முக்கணெம் பெருமான்
றாளு மஞ்சலி கரங்களுந் தலையில்வைத் துள்ளம்
நீளு மன்புறமற் புதமுமே நிரம்பநீர் ஞாலம்
ஆளு மன்னவன் இருந்தனன் போயினா னருக்கன்

488. ஈட்டு வார்வினை யொத்தபோ திருண்மலங் கருக
வாட்டு வார்அவர் சென்னிமேன் மலரடிக் கமலஞ்
சூட்டு வார்மறை கடந்ததந் தொல்லுரு விளங்கக்
காட்டு வாரொரு சித்தராய்த் தோன்றினார் கனவில்

489. வடிகொள் வேலினாய் கடம்பா வனத்தினைத் திருந்தக்
கடிகொள் காடகழ்ந் தணிநகர் காண்கென வுணர்த்தி
அடிகள் ஏகினார் கவுரிய ராண்டகை கங்குல்
விடியும் வேலைகண் விழித்தனன் பரிதியும் விழித்தான்

490. கனவிற் றீர்ந்தவ னியதியின் கடன்முடித் தமைச்சர்
சினவிற் றீர்ந்தமா தவர்க்குந்தன் கனாத்திறஞ் செப்பி
நனவிற் கேட்டதுங் கனவிற் கண்டது நயப்ப
வினவித் தேர்ந்துகொண் டெழுந்தனன் மேற்றிசைச் செல்வான்

491. அமைச்ச ரோடுமந் நீபமா வனம்புகுந் தம்பொன்
சமைச்ச விழ்ந்தபொற் றாமரைத் தடம்படிந் தொளிவிட்
டிமைச்ச லர்ந்தபொன் விமானமீ தினிதுவீற் றிருந்தோர்
தமைச்ச ரண்பணிந்து அஞ்சலி தலையின்மேன் முகிழ்த்தான்

492. அன்பு பின்றள்ள முன்புவந் தருட்கணீர்த் தேக
என்பு நெக்கிட வேகிவீழ்ந் திணையடிக் கமலம்
பொன்பு னைந்ததார் மௌலியிற் புனைந்தெழுந்து இறைவன்
முன்பு நின்றுசொற் பதங்களாற் றோத்திர மொழிவான்

493. சரண மங்கையோர் மங்குறை சங்கர சரணஞ்
சரண மங்கல மாகிய தனிமுதல் சரணஞ்
சரண மந்திர வடிவமாஞ் சதாசிவ சரணஞ்
சரண மும்பர்க ணாயக பசுபதி சரணம்

494. ஆழி ஞாலமே லாசையும் அமரர்வான் பதமேல்
வீழு மாசையும் வெறுத்தவர்க் கன்றிமண் ணாண்டு
பீழை மூழ்கிவா னரகொடு பிணிபடச் சுழலும்
ஏழை யேங்களுக் காவதோ வெந்தைநின் கருணை

495. சூள தாமறைச் சென்னியும் தொடத்தொட நீண்ட
நீள னீயுனக் கன்பில மாயினு நீயே
மூள வன்புதந் தெங்குடி முழுவதும் பணிகொண்
டாள வேகொலிக் கானகத் தமர்ந்தனை யென்னா

496. சுரந்த வன்பிரு கண்வழிச் சொரிவபோற் சொரிந்து
பரந்த வாறொடு சிவானந்தப் பரவையுட் படிந்து
வரந்த வாதமெய் யன்பினால் வலங்கொடு புறம்போந்
தரந்தை தீர்ந்தவன் ஒருசிறை யமைச்சரோ டிருந்தான்

497. ஆய வேலையின் மன்னவ னாணையால் அமைச்சர்
மேய வேவலர் துறைதுறை மேவினர் விடுப்பப்
பாய வேலையி னார்த்தனர் வழிக்கொடு படர்ந்தார்
சேய காடெறிந் தணிநகர் செய்தொழின் மாக்கள்

498. வட்ட வாய்மதிப் பிளவின்வெள் வாய்க்கூரிய நவியம்
டூட்ட தோளினர் யாப்புடைக் கச்சினர் இரும்பின்
விட்ட காரொளி மெய்யினர் விசிகொள்வார் வன்றோல்
தொட்ட காலினர் வனமெறி தொழிலின ரானார்

499. மறியு மோதைவண் டரற்றிட மரந்தலை பனிப்ப
எறிய மோதையு மெறிபவ ரோதையும் இரங்கி
முறிய மோதையு முரிந்துவீ ழோதையு முகில்வாய்ச்
செறியு மோதையிங் கீழ்ப்பட மேற்படச் செறியும்

500. ஒளிறு தாதொடு போதுசெந் தேனுக வொலித்து
வெளிறில் வன்மரஞ் சினையிற் வீழ்வசெங் களத்துப்
பிளிறு வாயவாய் நிணத்தொரு குருதிநீர் பெருகக்
களிறு கோடிற மாய்ந்துவீழ் காட்சிய வனைய

501. பூவ டைந்தவண் டினமயற் புறவொடும் பழனக்
காவ டைந்தன பறவைவான் கற்பக மடைந்த
கோவ டைந்திட வொதுங்குறுங் குறும்புபோற் செறிந்து
மாவ டைந்தன மாடுள வரைகளுங் காடும்

502. இருணி ரம்பியவனவெலா மெறிந்துமெய் யுணர்ந்தோர்
தெருணி றைந்தசிந் தையின்வெளி செய்துபல் லுயிர்க்கும்
அருணி றைந்துபற் றறுத்தர னடிநிழ லடைந்த
கருணை யன்பர்தம பிறப்பென வேரொடுங் களைந்தார்

503. களைந்து நீணிலந் திருத்திச்செந் நெறிபடக் கண்டு
வளைந்து நன்னக ரெடுப்பதெவ் வாறெனத் தேறல்
விளைந்து தாதுகு தார்முடி வேந்தன்மந் திரரோ
டளைந்த ளாவிய சிந்தையோ டிருந்தன னங்கண்

504. மெய்ய ரன்புதோய் சேவடி வியனிலந் தீண்டப்
பொய்ய கன்றவெண் ணீறணி மேனியர் பூதிப்
பையர் நள்ளிருட் கனவில்வந் தருளிய படியே
ஐயர் வல்லைவந் தருளினா ரரசுளங் களிப்ப

505. கனவி லும்பெருங் கடவுளர் காண்பதற் கரியார்
நனவி லும்வெளி வந்தவர் தமையெதிர் நண்ணி
நினைவி னின்றதா ளிறைஞ்சிநேர் நின்றுநல் வரவு
வினவி யாதனங் கொடுத்தனன் மெய்யுணர் வேந்தன்

506. தென்ன ரன்பினில் அகப்படு சித்தர்தா முன்னர்ச்
சொன்ன வாதிநூல் வழிவரு சார்புநூற் றொடர்பால்
நன்ன ராலய மண்டபங் கோபுர நகரம்
இன்ன வாறுசெய் யெனவகுத் திம்மென மறைந்தார்

507. மறைந்தெ வற்றினு நிறைந்தவர் மலரடிக் கன்பு
நிறைந்த நெஞ்சுடைப் பஞ்சவ னிலத்துமேம் பட்டுச்
சிறந்த சிற்பநூற் புலவராற் சிவபரஞ் சுடர்வந்
தறைந்து வைத்தவா றாலய மணிநகர் காண்பான்

508. மறைபயில் மதும மண்டப மருத்த மண்டப மழை நுழை வளைவாய்ப்
பிறைபயில் சிகைமா மண்டப மறுகாற் பீடிகை திசையெலாம் பிளக்கும்
பறைபயி னிருத்த மண்டபம் விழாக்கொள் பன்மணி மண்டபம் வேள்வித்
துறைபயில் சாலை திருமடைப் பள்ளி சூழுறை தேவர்தங் கோயில்

509. வலவயி னிமய வல்லி பொற் கோயின் மாளிகை யடுக்கிய மதில்வான்
நிலவிய கொடிய நெடிய சூளிகைவா னிலாவிரி தவளமா ளிகைமீன்
குலவிய குடுமிக் குன்றிவர் செம்பொற் போபுரங் கொண்டல்கண் படுக்குஞ்
சுலவெயில் அகழிக் கிடங்குகம் மியநூற் றொல்வரம் பெல்லைகண் டமைத்தான்

510. சித்திர நிரைத்த பீடிகை மறுகு தெற்றிகள் வாணிலாத் தெளிக்கும்
நிலத்தில நிரைத்த விழாவரு வீதி நிழன்மணிச் சாளர வொழுக்கப்
பித்திகை மாடப் பெருந்தெருக் கவலை பீடுசால் சதுக்கநற் பொதியில்
பத்தியிற் குயின்ற மன்றுசெய் குன்று பருமணி மேடையா டரங்கு

511. அருந்தவர் இருக்கை யந்தண ருறையு ளரசரா வணங்குல வணிகப்
பெருந்தெரு நல்வே ளாளர்பே ரறஞ்சால் பெருங்குடி யேனைய கரிதேர்
திருந்திய பரிமா நிலைக்களங் கழகந் தீஞ்சுவை யாறுநான் குண்டி
இரந்தவர்க் கருத்து நல்லறச் சாலை யினையன பிறவுநன் கமைத்தான்

512. துணிகயங் கீழ்நீர்க் கூவல்பூ வோடை தொடுகுளம் பொய்கைநந் தவனந்
திணிமலர்ச் சோலை துடவையூ யானந் திருநகர்க் கணிபெறச் செய்து
மணிமலர்த் தாரோன் மாளிகை தனக்கம் மாநகர் வடகுண பாற்கண்
டணிநகர் சாந்தி செய்வது குறித்தா னண்ணலார் அறிந்திது செய்வார்

513. பொன்மய மான சடைமதிக் கலையின் புத்தமு துகுத்தனர் அதுபோய்ச்
சின்மய மான தம்மடி யடைந்தார்ச் சிவமய மாக்கிய செயல்போற்
றன்மய மாக்கி யந்நகர் முழுதுஞ் சாந்திசெய் ததுவது மதுர
நன்மய மான தன்மையான் மதுரா நகரென வுரைத்தனர் நாமம்

514. கீட்டிசைக் கரிய சாத்தனுந் தென்சார் கீற்றுவெண் பிறை நுதற் களிற்றுக்
கோட்டிளங் களபக் கொங்கையன் னையருங் குடவயின் மதுமடை யுடைக்குந்
தோட்டிளந் தண்ணந் துழாயணி மௌலித் தோன்றலும் வடவயிற் றோடு
நீட்டிரும் போந்தி னிமிர்குழ லெண்டோ ணீலியுங் காவலா நிறுவி

515. கைவரை யெருத்திற் கனவரை கிடந்த காட்சியிற் பொலிந்தொளிர் கோயின்
மைவரை மிடற்று மதுரைநா யகரை மரபுளி யருச்சனை புரிவான்
பொய்வரை மறையா கமநெறி யொழுகும் புண்ணிய முனிவரை யாதி
சைவரைக் காசிப் பதியினிற் கொணர்ந்து தலத்தினிற் றாபனஞ் செய்தான்

516. உத்தம குலத்து நாற்பெருங் குடியு முயர்ந்தவும் இழிந்தவுமயங்க
வைத்தவு மான புறக்குடி மூன்று மறைவழுக் காமநு வகுத்த
தத்தம நெறிநின் றொழுகவை திகழுஞ் சைவமுந் தருமமும் தழைப்பப்
பைத்தெழு திரைநீர் ஞாலமேற் றிலகம் பதித்தென நகர்வளம் படுத்தான்

517. அன்றுதொட் டசர னந்நகர் எய்தி யணிகெழு மங்கல மியம்ப
என்று தொட் டிமைக்கு மனையின்மங் கலநா ளெய்தினா னிருந்துமுப் புரமுங்
குன்று தொட் டெய்தான் கோயின்மூன் றுறுப்புங் குறைவில்பூ சனைவழா தோங்கக்
கன்றுதொட் டெறிந்து கனியுருத் தான்போற் கலிதுரந் தரசுசெய் நாளில்

518. பவநெறி கடக்கும் பார்த்திவன் கிரணம் பரப்பிளம் பரிதிபோன் மலயத்
துவசனைப் பயந்து மைந்தன்மேன் ஞாலஞ் சுமத்திநாள் பலகழித் தொருநாள்
நவவடி விறந்தோன் ஆலயத் தெய்தி நாதனைப் பணிந்துமூ வலஞ்செய்
துவமையி லின்ப வருணிழ லெய்தி யொன்றியொன் றாநிலை நின்றான்

திருநகரம் கண்ட படலம் சுபம்

4. தடாதகைப் பிராட்டியார் திருவவதாரப் படலம் (519 -599)

519. கன்னியொரு பங்கினர் கடம்பவன மெல்லாம்
நன்னகர மானது நவின்றுமுல கீன்ற
அன்னைமக ளாகிமல யத்துவச னாகுந்
தென்னனிடை வந்துமுறை செய்ததுரை செய்வாம்

520. மனுவறம் உவந்துதன் வழிச்செல நடத்தும்
புனிதன்மல யத்துவசன் வென்றிபுனை பூணான்
கனியமுத மன்னகரு ணைக்குறையுங் காட்சிக்
கினியன்வட சொற்கட றமிழ்க்கட லிகந்தோன்

521. வேனில் விறல் வேள்வடிவன் வேட்கைவிளை பூமி
ஆனமாட வார்கள்பதி னாயிரவர் உள்ளான்
வானொழுகு பானுவழி வந்தொழுகு சூர
சேனன்மகள் காஞ்சனையை மன்றல்வினை செய்தான்

522. கண்ணுதலை முப்பொழுதும் வந்துபணி கற்றோன்
எண்ணில்பல நாண்மகவி லாவறுமை யெய்துப்
பண்ணரிய தானதரு மம்பலவும் ஆற்றிப்
புண்ணிய நிரம்புபரி வேள்விபுரி குற்றான்

523. ஈறின்மறை கூறுமுறை யெண்ணியொரு தொண்ணூற்
றாறினொடு மூன்றுமக மாற்றவம ரேசன்
நாறுமக மும்புரியி னென்பதநொ டிப்பின்
மாறுமென மற்றதனை மாற்றியிது சாற்றும்

524. நன்பொருள் விரும்பினை யதற்கிசைய ஞாலம்
இன்புறு மகப்பெறு மகத்தினை யியற்றின்
அன்புறு மகப்பெறுதி யென்றமரர் நாடன்
தன்புலம் அடைந்திடலு நிம்பநகு தாரான்

525. மிக்கமக வேள்விசெய் விரும்புடைய னாகி
அக்கண மதற்குரிய யாவையும் அமைத்துத்
தக்கநிய மத்துரிய தேவியோடு சாலை
புக்கன னிருந்துமக வேள்விபுரி கிற்பான்

526. ஆசறம றைப்புலவர் ஆசிரியர் காட்டும்
மாசறுச டங்கின்வழி மந்திரமு தாத்த
ஓசையநு தாத்தசொரி தந்தழுவ வோதி
வாசவ னிருக்கையி லிருந் தெரி வளர்ப்பான்

527. விசும்புநில னுந்திசையும் வேள்வியடுசாலைப்
பசும்புகை படர்ந்தொரு படாமென மறைப்பத்
தசும்புபடு நெய்பொரி சமித்தனோடு வானோர்க்
கசும்புபடு மின்னமுதின் ஆகுதி மடுத்தான்

528. ஐம்முக னநாதிபர மாத்தனுரை யாற்றால்
நெய்முக நிறைத்தழ னிமிர்ந்து வரு மெல்லை
பைம்முக வராவணி பரஞ்சுடர் தனிப்ப
மைம்முக நெடுங்கணிம வான்மனைவி நாண

529. வள்ளன்மல யத்துவச மீனவன் வலத்தோள்
துள்ளமனை காஞ்சனை சுருங்கிய மருங்குல்
தள்ளவெழு கொங்கைக டதும்பநிமிர் தீம்பால்
வெள்ளமொழி கக்கரிய வேற்கணிட னாட

530. இவ்வுலக மன்றியுல கேழுமகிழ் வெய்தச்
சைவமுத லாயின தவத்துறை நிவப்ப
ஔவிய மறங்கெட வறங்குது கலிப்பத்
தெய்வமறை துந்துபி திசைப்புலன் இசைப்ப

531. மைம்மலர் நெடுங்கணர மங்கையர் நடிப்ப
மெய்ம்மன மொழிச்செயலின் வேறுபடல் இன்றி
அம்மதுரை மாநகரு ளாரக மகிழ்ச்சி
தம்மையறி யாதன தலைத்தலை சிறப்ப

532. மார்ந்தர்பயின் மூவறுசொன் மாநில வரைப்பிற்
றீந்தமிழ் வழங்குதிரு நாடது சிறப்ப
ஆய்ந்ததமிழ் நாடர சளித்துமுறை செய்யும்
வேந்தர்களின் மீனவர் விழுத்தகைமை யெய்த

533. நொய்தழ லெரிக்கடவு ணோற்றபயன் எய்தக்
கொய்தளி ரெனத்தழல் கொழுந்துபடு குண்டத்
தைதவ ழிதழ்க்கமல மப்பொழு தலர்ந்தோர்
மொய்தளிர் விரைக்கொடி முளைத்தெழுவ தென்ன

534. விட்டிலகு சூழியம் விழுங்குசிறு கொண்டை
வட்டமதி வாய்க்குறு முயற்கறையை மானக்
கட்டியதி னாற்றிய கதிர்த்தரள மாலை
சுட்டியதில் விட்டொழுகு சூழ்கிரண மொப்ப

535. தீங்குதலை யின்னமுத மார்பின்வழி சிந்தி
யாங்கிள நிலாவொழுகு மாரவட மின்ன
வீங்குடல் இளம்பரிதி வெஞ்சுடர் விழுங்கி
வாங்குகடல் வித்துரும மாலையொளி கால

536. சிற்றிடை வளைந்தசிறு மென்றுகில் புறஞ்சூழ்
பொற்றிரு மணிச்சிறிய மேகலை புலம்ப
விற்றிரு மணிக்குழை விழுங்கிய குதம்பை
சுற்றிருள் கடிந்துசிறு தோள்வருடி யாட

537. தெள்ளமுத மென்மழலை சிந்திவிள மூரல்
முள்ளெயி றரும்பமுலை மூன்றுடைய தோர்பெண்
பிள்ளையென மூவொரு பிராயமொடு நின்றாள்
எள்ளரிய பல்லுயிரும் எவ்வுலகு மீன்றாள்

538. குறுந்தளிர்மெல் லடிக்கிடந்த சிறுமணிநூ புரஞ்சதங்கை குழறி யேங்க
நறுந்தளிர்போல் அசைந்துதளர் நடையொதுங்கி மழலையிள நகையுந் தோன்றப்
பிறந்தபெரும் பயன்பெறுபொன் மாலைமடி யிருந்தொருபெண் பிள்ளை யானாள்
அறந்தழுவு நெறிநின்றோர்க் கிகம்போகம் வீடளிக்கு மம்மை யம்மா

539. செய்யவாய் வெளிறாது துணைமுலைக்கண் கருகாது சேல்போல் நீண்ட
மையவாய் மதர்த்தகருங் கண்பசவா தையிரண்டு மதியந் தாங்கா
தையவா லிலைவருந்தப் பெறாதுபெறு மகவையெடுத் தணைத்தாள் மோந்தாள்
துய்யவாய் முத்தங்கொண் டின்புற்றாள் முன்பெற்ற தோகை யன்னாள்

540. பரையாதி விருப்பறிவு தொழிலாகி யுலகமெலாம் படைத்துக் காத்து
வரையாது துடைத்துமறைத் தருளியவை நின்றுந்தன் வடிவு வேறாய்
உரையாதி மறைகடந்த வொருமுதல்வி திருமகளா யுதித்தற் கிந்தத்
தரையாளு மன்னவன்செய் தவமிதுவோ அதற்குரிய தவந்தான் மன்னோ

541. கள்ளமா நெறியொழுகும் பொறிகடந்து கரண மெலாங் கடந்தா னந்த
வெள்ளமாம் பரஞான வடிவுடையாள் தன்னன்பின் வெளிவந் தின்றோர்
பிள்ளையாய் அவதரித்த கருணையுந்தன் மணாட்டிதவப் பேறுந் தேறான்
பள்ளமா கடற்றானைப் பஞ்சவர்கோ னெஞ்சகத்துவப் பரிவு கூர்ந்தான்

542. மகவின்றிப் பலபகல்யான் வருந்தியருந் தவம்புரிந்தேன் மைந்தற் பேறு
தகவிந்த மகஞ்செய்தேன் அதுவுமொரு பெண்மகவைத் தந்த தந்தோ
முகவிந்து நிலவொழுக வருபெண்ணு முலைமூன்றாய் முகிழ்த்து மாற்றார்
நகவந்த தென்னேயோ என்றுவகை யிலனாகி நலியு மெல்லை

543. மன்னவநின் றிருமகட்கு மைந்தர் சடங்கனைத்தும் வழாது வேதஞ்
சொன்னமுறை செய்துபெயர் தடாதகையென் றிட்டுமுடி சூட்டு வாயிப்
பொன்னையா டனக்கிறைவன் வரும்பொழுதோர் முலைமறையும் புந்தி மாழ்கேல்
என்னவரன் அருளாலோர் திருவாக்கு விசும்பிடைநின் றெழுந்த தன்றே

544. அவ்வாக்குச் செவிநிரம்ப வன்புவகை யகநிரம்ப வகல மெல்லாம்
மெய்வாக்கு மனமொன்ற விழிவாக்கும் புனனிரம்ப விமலற் போற்றி
நெய்வாக்கு மகநிரப்பி யெழுந்துமனை யொடுஞ்சாலை நீத்தி ரண்டு
கைவாக்கு மியங்கலிப்பக கடிமாட மனைபுகுந்தான் சுழற்கால் வேந்தன்

545. முரசதிர்ப்ப மங்கலங்கொண் டெதிர்வருவார் முகத்துவகை முறுவல் பூப்ப
அரசிருக்கு மண்டபம்புக் கினிதமர்ந்து கனகமழை யான்ற கேள்வி
விரசிருக்கு மறையவர்கைப் பெய்தெவர்க்கு மம்முறையால் வெறுப்ப நல்கிப்
பரசிருக்குங் கரதலத்தெம் பரன்கோயி னனிசிறப்புப் பல்க நல்கா

546. சிறைவிடுமின் சிறைக்களமுஞ் சீத்திடுமின் ஏழாண்டு தேயத் தீட்டும்
இறைவிடுமி னயல்வேந்தர் திறைவிடுமி னிறைநிதிய மீட்டு மாயத்
துறைவிடுமி னறப்புறமு மாலயமும் பெருக்குமெனத் தொழாரைக் காய்ந்த
கறைவிடுமின் னயில்வேலான் வள்ளுவனைக் கூய்முரசங் கறங்கச் சாற்றி

547. கல்யாண மணிமௌலி வேந்தரையுங் கால்யாப்புக் கழல நீத்துக்
கொல்யானை பரிநெடுந்தேர் அரசுரிமை தொன்முறையாற் கொடுத்துப் போக்கிப்
பல்லாருங் கொளகவெனப் பண்டாரந் தலைசிறந்து பசும்பொன் னாடை
வில்லாரு மணிக்கொடும்பூண் வெறுக்கைமுத லெனைப்பலவும் வெறுக்க வீசி

548. தூமரபின் வருபெருமங் கலகவிகட் கிருநிதியந் துகில்பூண் பாய்மா
காமர்கரி பரித்தடந்தேர் முதலாய பலபொருளுங் களிப்ப நல்கிக்
கோமறுகு களிதூங்கச் சுண்ணமொடு மெண்ணெய்விழாக் குளிப்ப நல்கி
மாமதுரா நகரன்றி மற்றுமுள நகரெங்கு மகிழ்ச்சி தூங்க

549. இவ்வண்ண நகர்களிப்ப விறைமகனுங் விறைமகனுங்
களிப்பெய்தி இறைவர் சொன்ன
அவ்வண்ணஞ் சாதமுதல் வினை நிரப்பித் தடாதகையென்று
அழைத்துத் தேவி
மெய்வண்ண மறையுணரா விறைவிதனை
மேனைபோல் மேனா ணோற்ற
கைவண்ணத் தளிர்தீண்டி வளர்ப்பவிம
வான்போலக் களிக்கு நாளில்

550. திருந்தாத விளங்குதலை யாயமோடு புறம்போந்து சிறார்க்குச் சிற்றில்
விருந்தாக மணற்சிறுசோ றட்டும்வரை யுரங்கிழித்த வேளும் வாய்வைத்
தருந்தாத விளமுலைவாய் வைத்தருத்தப் பாலைவதனக் களித்தும் போதில்
வருந்தாதை யண்டமெலாஞ் சிற்றிலிழைப் பாளாய்க்கு மகிழ்ச்சி செய்தான்

551. தீட்டுவாள் இரணடனைய கண்களிப்பத் தோழியர்க்குத் தெரிய வாடிக்
காட்டுவா ளெனக்கழங்கு பந்துபயின் றம்மனையுங் கற்றுப் பாசம்
வீட்டுவாண் மேலொடுகீழ் தள்ளவெமை வினைக்கயிறு வீக்கி யூசல்
ஆட்டுவாள் காட்டுதல்போல் லாடினா ணித்திலத்தாம் பசைத்த வூசல்

552. இம்முறையாற் றாயர்க்குந் தோழியர்க்கு மகத்துவகை யீந்தாள் ஆகி
அம்முறையாற் றாதைக்கு மகத்துவகை யீவாளா யாத்த வாய்மைச்
செம்முறையா ரண்முதனா லீரெட்டுக் கலைமுழுதுந் தெளிந்தா ளந்த
மெய்ம்மறையார் கலையனைத்தும் மேகலையா மருங்கசைத்த விமலை யம்மா

553. சொல்வாய்மைக் கலைத்தெளிவு முழுமதியைப் பிளந்திருபாற் சொருகி யன்ன
பல்வாய்மைக் கடகரிதேர் பரியுகைக்குந் திறனுமழற் பகழி தூர்க்கும்
வில்வாள்வச் சிரமுதற்பல் படைத்தொழிலுங் கண்டிளமை விழுங்கு மூப்பிற்
செல்வாய்மைத் திறலரசன் றிருமகட்கு முடிசூட்டுஞ் செய்கை பூண்டான்

554. முடிகவிக்கு மங்கலநாள் வரையறுத்துத் திசைதோறு முடங்கல் போக்கி
கடிகெழுதார் மணிமௌலிக் காவலரை வருவித்துக் காவல் சூழ்ந்த
கொடியணிமா நகரெங்கும் விழாவெடுப்ப வழகமைத்துக் குன்ற மன்ன
தொடிகெழுதோட் சுமதிதிரு மணத்தினுக்கு வேண்டுவன சூழ்ந்து செய்தான்

555. மங்கலதூ ரியமுழங்க மால்யானை யுச்சிமிசை வந்த பூத
கங்கைமுதல் ஓன்பதுதீர்த் தமுநிரப்பிக் கதிர் விடுபொற் கடம்பூ சித்துப்
புங்கவரை மந்திரத்தீ வளர்த்தமுத மருத்தியெரி பொன்னாற் செய்த
சிங்கமணி யாதனத்தை நேசித்துப் பூசித்துத் தெய்வ மேற்றி

556. திருமுடியை மதயானை மிசைவைத்து நகரைவலஞ் செய்து பூசித்
தருமணியாற் சுடிகையிழைத் தாடகத்தாற் குயிற்றியதோர் ஐவாய் நாகம்
பெருமணிநீள் படம்பரப்பி மிசைகவிப்ப வச்சிங்க பீடத் தேற்றிக்
குருமணிவா ணகைமயிலைக் கும்பத்துப் புண்ணியநீர் குளிர வாட்டி

557. புங்கவர்மந் தாரமழை பொழியவருந் தவராக்கம் புகலத் தெய்வப்
பங்கயமென் கொம்பனையா ராடமுனி பன்னியர்பல் லாண்டு பாட
மங்கலதூ ரியமுழங்க மறை தழங்க மாணிக்க மகுடஞ் சூட்டி
எங்கருணைப் பெருமாட்டிக் கரசமைச்சர் பணியுந்தன் னிறைமை நல்கா

558. பாலனைய மதிக்கவிகை மிசைநிழற்ற மதிகிரணம் பரப்பி யன்ன
கோலமணிக் கவரிபுடை யிரட்டமலர் மழைதேவர் குழாங்க டூற்றக்
காலையிளங் கதிர்கயிலை யுதித்தெனவெண் கடாயானைக் கழுத்தில் வேப்ப
மாலைமுடிப் பெண்ணரசை மங்கலதூ ரியமுழங்க வலஞ்செய் வித்தான்

559. விண்ணாடு மொழிகேட்ட மகிழ்ச்சியுனுந் திருமகடன் விளக்க நோக்கி
உண்ணாடு பெருங்களிப்புத் தலைசிறப்புச் சிலபகல்சென்றொழிய மேனாட்
புண்ணாடு வேன்மங்கை குதுகலித்து நடிப்பத்தன் புயமேல் வைத்த
மண்ணாடு மகட்களித்து வானாடு பெற்றானம் மகவு பெற்றான்

560. விரதநெறி யடைந்தீற்றுக் கடன்பிறவுந் தாதைக்கு விதியால் ஆற்றி
அரதனமெல் லணைமேற்கொண் டுலகமெலா மொருகுடைக்கீ ழாள்வா ளானாள்
சரதமறை யாய்மறையின் பொருளாயப் பொருண் முடிவு தானாய்த் தேனின்
இரதமெனப் பூவின்மண மெனப்பரம னிடம்பிரியா வெம்பிராட்டி

561. மண்ணர சிறைஞ்ச ஞால மநுவழி புரந்து மாறன்
விண்ணர சிருக்கை யெய்தப் பெற்றபின் விடையோன் உள்ளத்
தெண்ணர சன்ன மென்னத் தென்னவ னீன்ற கன்னிப்
பெண்ணர சிருந்து நேமி யுருட்டிய பெருமை சொல்வாம்

562. இன்னிய மியம்பு மாக்க ளெழுப்பவான் இரவி தோன்றக்
கன்னலைந் தென்னப் பள்ளித் துயிலெழீஇக் கடிநீராடித்
தன்னிறை மரபுக் கேற்ற நியதிமா தான மன்பு
துன்னிய கடவுட் பூசைத் தொழின்முத லனைத்து முற்றா

563. 563
திடம்படு மறிஞ்ர் சூழச் சிவபரன் கோயில் முன்னிக்
கடம்படி முளைத்த முக்கட் கரும்பினை மறைவண் டார்க்கும்
விடம்பொதி கண்டத் தேனை விதிமுறை வணங்கி மீண்டு
குடம்பயில் குடுமிச் செம்பொற் குருமணிக் கோயில் நண்ணி

564. அரசிறை கொள்ளுஞ் செம்பொன் அத்தாணி யிருக்கை யெய்தி
நிறைசெற்¢ மடங்க லாறு முடங்கின நிமிர்ந்து தாங்க
விரைசெறி மலர்மீப் பெய்த வியன்மணித் தவிசின் மேவித்
திரைசெறி யமுதிற் செய்த பாவை போற் சிறந்து மாதோ

565. அனிந்திதை யமுதின் சாயற் கமலினி யணங்குங் காதல்
கனிந்தபார் மகளி ராய்வந் தடைப்பைப்பொற் களாஞ்சி யேந்த
இனந்திரி பதுமக் கோயில் இருவரு மனைய ராகிப்
புனைந்தவெண் கவரிக் கற்றை யிருபுடை புரட்டி வீச

566. 566
செடியுட லெயினச் செல்வன் சென்னிமேற் சுமந்து சாத்துங்
கடியவிழ் மலரிற் பொன்னிக் காவலன் குடக்கோ னேனை
முடிகெழு வேந்தர் உள்ளார் முடிமிசை மிலைந்த தாமம்
அடிமிசைச் சாத்திநங்கை யாணையா றேவல்செய்ய

567. வையுடை வாள ராகி மார்புறப் பின்னி யார்த்த
கையின ராகி யன்னை யென்றுதன் கருணை நோக்குஞ்
செய்யுமென் றிமையார் நோக்கி நோக்குமேற் செங்கை கூப்பி
உய்குந மெனவாய் பொத்தி யுழையர்தம் பணிகேட்டுய்ய

568. ஆங்கவன் மராடர் வேந்தன் அவன்கரு நாடர் வேந்தன்
ஈங்கிவன் விராடா வேந்த னிவன்குரு நாடர் வேந்தன்
ஊங்குவன் சேரன் சென்னி யுவனெனக் கோலாற் சுட்டிப்
பாங்கிரு மருங்குங் காட்டக் கஞ்சுகப் படிவ மாக்கள்

569. செந்தமிழ் வடநூலெல்லை தெரிந்தவர் மறைநூ லாதி
அந்தமில் எண்ணெண் கேள்வியளந்தவர் சமயமாறும்
வந்தவர் துறந்தோர் சைவ மாதவர் போத மாண்ட
சிந்தனை யுணர்வான் மாயை வலிகெடச் செற்ற வீரர்

570. முன்னிருந் தினிய தேற்று மூத்தவர் எண்ணி யெண்ணிப்
பன்னுமைந் துறுப்பிற் கால மளந்தறி பனுவன் மாந்தர்
பின்னுமுன் னோக்குஞ் சூழ்ச்சிப் பெருந்தகைச் சுமதி யோடும்
இன்னமு தனைய கேள்வி மந்திரர் யாருஞ் சூழ

571. கற்றறி யந்தணாளர் விருத்திகள் கடவுட் டானத்
தற்றமில் பூசைச் செல்வ மறப்புற நடக்கை யேனைச்
செற்றமில் குடிகண் மற்று மமைச்சராற் றெளிந்தும் வெவ்வே
றொற்றுவிட் டுணர்த்தும் வேறு குறையுண்டே லொறுத்துத் தீர்த்தும்

572. ஆதியுத் தேசத் தானும் இலக்கண வமைதி யானுஞ்
சோதனை வகைமை யானுஞ் சொன்னநூ லனுவா தித்து
நீதியி நவற்றாற் கண்டித் தவ்வழி நிறுத்தித் தம்மில்
வாதிகள் வாதஞ் செய்யுங் கோட்டின்மேன் மகிழ்ச்சி கூர்ந்தும்

573. பையுள பகுவாய் நாகப் பள்ளியோன் ஆதி வானோர்
கையுள வலியா லட்ட கடலமு தனைத்தும் வாரிப்
பொய்யுள மகலக் கற்ற புனிதநூற் புலவர் நாவிற்
செய்யுள விளைவித் தூட்டத் திருச்செவி தெவிட்ட வுண்டும்

574. தொல்லைநான் மறையோர் சைவர் துறந்தவர் யார்க்கும் இன்பம்
புல்லவா னமுதுங் கைப்பப் பாகநூற் புலவ ரட்ட
முல்லைவான் முகையினன்ன வறுசுவை முரியாமூரல்
நல்லவூ ணருத்தி யன்னார் நாவிருந் தமுதுசெய்யும்

575. எல்லவன் உச்சி நீந்து மெல்லையி னான்கு மாறும்
வல்லவர் சூதனோதி வகுத்தமூ வாறு கேள்வி
சொல்லவுண் மலர்ந்துமேனை மநுமுதற் றுறைமாண் கேள்வி
நல்லவ நயந்து கேட்டு நன்பகற் போது நீத்தும்

576. கலைக்குரை விரிப்பார் என்ன வறுமையிற் கல்வி போலப்
புலப்படா மருங்கு னல்லா ரெந்திப் புலவன் பூட்டி
அலைத்திடு பாவை போனின் றாடல்செய் யாடற் கண்ணும்
நலத்தகு பாடற் கண்ணு நல்லரு ணாட்டஞ் செய்தும்

577. இன்னிலை யொழுகுத் தொல்லோர் இயற்றிய தருமம் வேறும்
அந்நிலை நிறுத்தும் வேள்வியறம்பல வாக்கஞ் செய்ய
நன்னிதி யளித்தும் வேள்வி நடாத்தியுஞ் செல்வங் கல்வி
தன்னிரு கண்க ளாகத் தழைந்திட வளர்க்கு நாளும்

578. ஒப்புரு முதலீ றில்லா வொருத்திதன் சத்திபெற்ற
முப்பெருந் தேவ ராலே முத்தொழி னடாத்து மென்று
செப்பலும் புகழன் றென்னிற்றென்னவன் கன்னியாகி
இப்புவி மநுவிற் காக்கும் என்பதென் பேதை மைத்தே

579. வரைசெய் பூண்முலைத் தடாதகை மடவரற் பிராட்டி
விரைசெய் தார்முடி வேய்ந்துதண் குடைமநு வேந்தன்
கரைசெய் நூல்வழி கோல்செலக் கன்னியாம் பருவத்
தரசு செய்தலாற் கன்னிநா டாயதந் நாடு

580. இன்ன வாறுமை யவதரித் திருந்தனள் என்னாப்
பொன்ன வாவினர் பெறவெறி பொருநைகால் பொருப்பான்
சொன்னவாய்மை கேட் டகங்களி தூங்கினர் தொழுது
மின்னுவார்சடை முனிவரோர் வினாவுரை செய்வார்

581. திருந்து நான்மறைச் சென்னியுந் தீண்டுதற் கரிதாய்
இருந்த நாயகி யாவையும் ஈன்றவெம் பிராட்டி
விரிந்த வன்புகூர் தக்கனும் வெற்பனும் பன்னாள்
வருந்தி நோற்றலா லவர்க்கொரு மதலையாய் வந்தாள்

582. மனித்த னாகிய பூழியன் மகளென வீங்குத்
தனித்த காரணம் யாதெனத் தபனியப் பொதுவிற்
குனித்த சேவடிக் கன்புடைக் குடமுனி யருள்கூர்ந்
தினித்த தோர்கதை கேண்மினென்று எடுத்துரை செய்வாள்

583. விச்சு வாவசு வெனுமொரு விச்சையன் பயந்த
நச்சு வாள்விழி மடந்தைவிச் சாவதி நாமம்
அச்சு வாகத மொழியினாள் அம்பிகைக் கன்பு
வைச்சு வாழ்வுறு மனத்தினா டாதையை வணங்கா

584. ஐய வம்பிகை தன்னையாண் அன்பினால் வழிபட்
டுய்ய வேண்டுமென் றாளவ னுலகெலாம் பயந்த
தையன் மந்திரந் தனைமக டனக்குப தேசஞ்
செய்ய வந்நெறி யொழுகுவாள் செப்புவாள் பின்னும்

585. இறைவி தன்னையா தரிப்பவற் கிம்பரிற் சிறந்த
குறைவி னன்னகர் யாதெனக் கூறுவான் கேள்வித்
துறைவி ளங்கினோர் பயில்வது துவாதச முடிவென்
றறைவ ளம்பதி யவனிமேற் சிவபுர மாமால்

586. சேடு தாங்குமூ வுலகினுட் சிறந்தன சக்தி
பீட மூவிரு பத்துநான் கவற்றின்முற் பீடம்
மாடம் ஓங்கிய மதுரையா மற்றது போகம்
வீடும் வேண்டிய சித்தியும் விளைப்பதென் றெண்ணா

587. அல்லு மெல்லுவா னகர்க்கத வடைப்பின்றிச் சுவர்க்கச்
செல்வ ரங்கடைந் துமையருள் சித்தியால் வினையை
வெல்லு வாரதான் றெந்தையோ டைவர்கள் வேண்டி
நல்வ ரம்பல வடைந்தனர் நமர்களந் நகரில்

588. எம்மை யாரையும் யாவையும் ஈன்றவங் கயற்கண்
அம்மை யாவரே யாயினு மன்பினா தரிப்போர்
இம்மை யாகிய போகம்வீ டெண்ணியாங் கெய்தச்
செம்மை யாகிய வின்னருள் செய்துவீற் றிருக்கும்

589. என்ற தாதையை யிறைஞ்சினாள் அநுச்சைகொண்டெழுந்தாள்
மன்றன் மாமலர் வல்லிபோல் வழிக்கொடு கானங்
குன்ற மாறுபின் கிடப்பமுன் குறுகினா ளன்பின்
நின்ற வாதியெம் பரையரு ணிறைந்தவந் நகரில்

590. அடைந்தி ளம்பிடி யாடல்போல் ஆடக கமலங்
குடைந்து நான்மறைக் கொழுந்திடங் கொண்டுறை குறிப்பாற்
படர்ந்த பொன்மலை வல்லியைப் பணிந்துவெங் கதிரோன்
றொடர்ந்த வான்சுறா மதியமே யாதியாத் தொடங்கா

591. பெரும்பக னல்லூண் கங்குலூ ணுதவப் பெற்றவூ ணிலைமுதற் பல்லூண்
அரும்பொடி யெள்ளுண் சாந்திரா யணமா னைந்துபா னறியநீர் தருப்பை
இரும்புத னுனிநீர் காலிவை நுகர்ந்து மியற்றரும் பட்டினி யுற்றும்
வரம்புறு விராறு திங்களு நோற்று வாடிமேல் வருஞ்சுறா மதியில்

592. சந்நிதி யடைந்து தாழ்ந்துநின் றிளமாந் தளிரடிக் காஞ்சிசூழ் கிடந்த
மின்னிகர் மருங்குல் இழையிடை நுழையா வெம்முலைச் செம்மலர்க் காந்தட்
பொன்னிரை வளைக்கை மங்கலக் கழுத்திற் பூரண மதிக்கலை முகத்தின்
இன்னிசை யளிசூ ழிருட்குழற் கற்றை யிறைவியை யிம்முறை நினையா

593. கோலயாழ்த் தெய்வம் பராய்க்கரங் குவித்துக் கொழுஞ்சுடர்ப் பசுங்கதிர் விளக்கம்
போல நூற் பொல்லம் பொத்து பொன் னிறத்த போர்வைநீத் தவிழ்கடி முல்லை
மாலைமேல் வீக்கிப் பத்தர்பின் கிடப்ப மலர்க்குழ றோய்சுவற் கிடத்திச்
சேலைநேர் விழியாண் மாடகந் திரித்துத் தெறித்தனன் பண்ணிறிந் திசைப்பாள்

594. ஒளியா லுலகீன் றுயிரனைத்து மீன்போற் செவ்வி யுறநோக்கி
அளியால் வளர்க்கு மங்கயற்க ணன்னே கன்னி யன்னமே
அளியால் இமவான் றிருமகளா யாவி யன்ன மயில்பூவை
தெளியா மழலைக் கிளிவளர்த்து விளையாட் டயருஞ் செயலென்னே

595. அண்டக் குவைவெண் மணற்சிறுசோ றாக்கித் தனியே விளையாடுங்
கொண்டற் கோதாய் படி யெழுத லாகா வுருவக் கோகிலமே
கொண்டற் குடுமி யிமயவரை யருவி கொழிக்குங் குளிர்முத்தால்
வண்டற் குதலை மகளிரொடும் விளையாட்டயரும் வனப்பென்னே

596. வேத முடிமேல் ஆனந்த வுருவாய் நிறைந்து விளையாடு
மாத ரரசே முத்தநகை மானே யிமய மடமயிலே
மாத ரிமவான் றேவிமணி வடந்தோய் மார்புந் தடந்தோளும்
பாத மலர்சேப் புறமிதித்து விளையாட் டயரும் பரிசென்னே

597. யாழியன் மொழியா லிவ்வழி பாடி யேத்தினா ளாகமெய் யுள்ளத்
தாழிய வன்பின் வலைப்படு கருணை யங்கயற் கண்மட மானோர்
சூழிய நுழைமெல் லிளங்குழற் குதலைத் தொண்டைவாய் அகவைமூன் றெய்தி
வாழிளங் குழவி யாகியா லயத்து வந்துநின் றாள்வரங் கொடுப்பாள்

598. இறைஞ்சியஞ் சலித்தா டன்னையெம் மன்னை யாதுவேண் டினையென வென்றும்
நிறைந்தபே ரன்பு நின்னடிப் போதி னீங்கலா நிலைமைதந் தருளென்
றறைந்தன ளின்னும் வேண்டுவ தேதென் றருளவிம் மகவுரு வாகிச்
சிறந்துவந் தென்பால் அருள்சுரந் திருக்கத் திருவுளஞ் செய்யெனப் பணிந்தாள்

599. சிவபரம் பரையு மதற்குநேர்ந் தருள்வா டென்னவர் மன்னனாய் மலயத்
துவசனென் றொருவன் வருமவன் கற்பின் றுணைவியாய் வருதியப் போதுன்
தவமக வாக வருவலென் றன்பு தந்தனள் வந்தவா றிதுவென்
றுவமையில் பொதியத் தமிழ்முனி முனிவர்க் கோதினான் உள்ளவா றுணர்ந்தார்

தடாதகைப்பிராட்டியார் திருவவதாரப்படலம் சுபம்

5. திருமணப் படலம் (600-798)

600. தரை புகழ் தென்னன் செல்வத் தடாதகைப் பிராட்டி தானே
திரைசெய் நீர் ஞாலம் காத்த செயல் சிறிது உரைத்தேன் தெய்வ
விரைசெய் பூம் கோதை மாதை விடையவன் மணந்து பாராண்டு
அரசு செய்து இருந்த தோற்றம் அறிந்தவாறு இயம்பல் உற்றேன்.

601. காய் இரும் பரிதிப் புத்தேள் கலி இருள் உமிப்பச் சோதி
பாய் இரும் குடை வெண் திங்கள் படர் ஒளி நீழல் செய்ய
மாயிரும் புவனம் எல்லாம் மனுமுறை உலகம் ஈன்ற
தாய் இளம் குழவி ஆகித் தனி அரசு அளிக்கும் நாளில்.

602. மருங்கு தேய்ந்து ஒளிப்ப செம்பொன் வன முலை இறுமாப்பு எய்தக்
கரும் குழல் கற்றை பானாள் கங்குலை வெளிறு செய்ய
இரங்கு நல் யாழ் மென் தீம் சொல் இன்னகை எம் பிராட்டிக்
கரும்கடி மன்றல் செய்யும் செவ்வி வந்து அடுத்தது ஆக.

603. பனிதரு மதிக் கொம்பு அன்ன பாவையைப் பயந்தாள் நோக்கிக்
குனிதர நிறையப் பூத்த கொம்பனாய்க்கு இன்னும் கன்னி
கனிதரு செவ்வித்து ஆயும் கடி மணப் பேறு இன்று என்னாத்
துனி தரு நீராள் ஆகிச் சொல்லினாள் சொல்லக் கேட்டாள்.

604. அன்னை நீ நினைந்த எண்ணம் ஆம் பொழுது ஆகும் வேறு
பின்னை நீ இரங்கல் யான் போய்த் திசைகளும் பெருநீர் வைப்பும்
என்னது கொற்ற நாட்டி மீள் வள் இங்கு இருத்தி என்னாப்
பொன் அவிர் மலர்க் கொம்பு அன்னாள் பொருக்கு என எழுந்து போனாள்.

605. தேம் பரி கோதை மாதின் திரு உளச் செய்தி நோக்கி
ஆம் பரிசு உணர்ந்த வேந்தர் அமைச்சரும் பிறரும் போந்தார்
வாம் பரி கடாவித் திண் தேர் வலவனும் கொணர்ந்தான் வையம்
தாம் பரி அகல வந்தாள் ஏறினாள் சங்கம் ஆர்ப்ப.

606. ஆர்த்தன தடாரி பேரி ஆர்த்தன முருடு மொந்தை
ஆர்த்தன உடுக்கை தக்கை ஆர்த்தன படகம் பம்பை
ஆர்த்தன முழவம் தட்டை ஆர்த்தன சின்னம் தாரை
ஆர்த்தன காளம் தாளம் ஆர்த்தன திசைகள் எங்கும்.

607. வீங்கிய கொங்கை யார்த்த கச்சினர் விழி போல் தைப்ப
வாங்கிய சிலை ஏறிட்ட கணையினர் வட்டத் தோல் வாள்
தாங்கிய கையர் வை வேல் தளிர்க்கையர் பிணாத் தெய்வம் போல்
ஒங்கிய வாயத் தாரும் ஏறினர் உடன் அத் திண்தேர்.

608. கிடைப்பன உருளால் பாரைக் ஈண்டு பாதலத்தின் எல்லை
அடைப்பன பரந்த தட்டால் அடையவான் திசைகள் எட்டும்
உடைப்பன அண்டம் உட்டி ஒற்றிவான் கங்கை நீரைத்
துடைப்பன கொடியால் சாரி சுற்றுவ பொன் திண்தேர்கள்.

609. செருவின் மா தண்டம் தாங்கிச் செல்லும் வெம் கூற்றம் என்ன
அருவி மா மதநீர் கால வரத்த வெம் குருதி கோட்டால்
கருவி வான் வயிறுக் ஈண்டு கவிழு நீர் ஆயம் காந்து
பருகிமால் வரை போல் செல்வ பரூஉப் பெரும் தடக்கையானை.

610. ஒலிய வார் திரையின் அன்ன ஒழுங்கின யோக மாக்கள்
வலியகால் அடக்கிச் செல்லும் மனம் எனக் கதியில் செல்வ
கலிய நீர் ஞாலம் காப்பான் கடை உக முடிவில் தோற்றம்
பொலியும் வாம் புரவி ஒன்றே போல்வன புரவி வெள்ளம்.

611. காலினும் கடிது செல்லும் செலவினர் கடும் கண் கூற்றம்
மேலினும் இகை உண்டாயின் வெகுண்டு வெம் கண்டு மீளும்
பாலினர் பகுவாய் நாகப் பல்லினும் பில்கு ஆல
வேலினர் வீயா வென்றி வீக்கிய கழல்கால் வீரர்.

612. எண் புதைத்து எழுந்த வீரர் இவுளி தேர் யானை வெள்ளம்
மண் புதைத்தன பதாகை மாலை வெண் கவிகை பீலி
விண் புதைத்தன நுண் தூளி வெயில் விடு பரிதி புத்தேள்
கண் புதைத்தன பேர் ஓதை கடல் ஒலி புதைத்தது அன்றே.

613. தேர் ஒலி கலினப் பாய்மான் செல ஒலி கொலை வெண் கோட்டுக்
கார் ஒலி வீரர் ஆர்க்கும் கனை ஒலி புனைதார்க் குஞ்சி
வார் ஒலி கழல் கால் செம் கண் மள்ளர் வன் திண் தோள் கொட்டும்
பேர் ஒலி அண்டம் எல்லாம் பிளந்திடப் பெருத்த அன்றே.

614. பரந்து எழு பூழி போர்ப்பப் பகலவன் மறைந்து முந்நீர்
கரந்தவன் போன்றான் ஆகக் கங்குல் வந்து இறுத்தது ஏய்ப்பச்
ரந்திரு நிறைய முத்தின் சோதி வெண் குடையும் வேந்தர்
நிரந்த பூண் வயிர வாளும் நிறைநிலா எறிக்கும் மன்னோ.

615. தேர் நிரை கனலாய்ச் செல்லப் பரிநிரை திரையாய்த் துள்ள
வார் முரசு ஒலியாய்க் கல்ல வாள் கலன் மீனாய் கொட்பத்
தார் நிரை கவரிக் காடு நுரைகளாய் ததும்ப வேழம்
கார் நிரை ஆகத் தானை கடல் வழிக் கொண்டது அன்றே.

616. கள் அவிழ் கோதை மாதர் எடுத்து எறி கவரிக் காடு
துள்ள அந்தணர் வாயாசி ஒரு புறந்துவன்றி ஆர்ப்ப
தௌ¢ விளி அமுத கீத ஒரு புறந்து இரண்டு விம்ம
வள்ளை வார் குழை எம் அன்னை மணித் திண் தேர் நடந்தது அன்றே.

617. மீனவன் கொடியும் கான வெம்புலிக் கொடியும் செம்பொன்
மான வில் கொடியும் வண்ண மயில் தழைக் காடும் தோட்டுப்
பால் நலம் கரும் கண் செவ்வாய் வெண்ணகை பசும் தோள் நிம்பத்
தேன் அலம் பலங்கல் வேய்ந்த செல்வி தேர் மருங்கில் செல்ல.

618. மறை பல முகம் கொண்டு ஏத்தி வாய் தடுமாறி எய்ப்ப
நிறை பரம்பரை நீ எங்கள் நிருபர் கோன் மகளாய் வையம்
முறை செய்து மாசு தீர்ப்பாய் அடியனேன் முகத்து மாசும்
குறை என நிழற்றும் திங்கள் கொள்கை போல் கவிகை காப்ப.

619. அம் கயல் நோக்கி மான்தேர் அணித்து ஒரு தடம் தேர் ஊர்ந்து
வெம்கதிர் வியாழச் சூழ்ச்சி மேம்படு சுமதி என்போன்
நங்கை தன் குறிப்பு நோக்கி நாற்பெரும் படையும் செல்லச்
செம் கையில் பிரம்பு நீட்டிச் சேவகம் செலுத்திச் செல்ல.

620. அலகினால் கருவிச் சேனை ஆழ்கடல் அனைத்தும் தன்போல்
மலர்தலை உலகம் அன்றி மகபதி உலகம் ஆதி
உலகமும் பிறவும் செல்ல உலப்பிலா வலியது ஆக்கித்
திலக வாண் நுதலாள் மன்னர் திருஎலாம் கவரச் செல்வாள்.

621. கயபதி ஆதி ஆய வடபுலக் காவல் வேந்தர்
புயவலி அடங்க வென்று புழைக்கைமான் புரவ மான்தேர்
பயன் மதி நுதல் வேல் உண்கண் பாவையர் ஆயம்ஓடு
நயமலி திறையும் கொண்டு திசையின் மேல் நாட்டாம் வைத்தாள்.

622. வார் கழல் வலவன் தேரை வலிய கால் உதைப்ப முந்நீர்
ஊர் கலன் ஒப்பத் தூண்ட உம்பர் கோன் அனிகத்து எய்திப்
போர் விளையாடு முன்னர் புரந்தரன் இலைந்த தும்பைத்
தார் விழ ஆற்றல் சிந்தத் தருக்கு அழிந்து அகன்று போனான்.

623. இழை இடை நுழையா வண்ணம் இடை இற ஈங்கு கொங்கைக்
குழை இடை நடந்து மீளும் கொலைக்கணார் குழுவும் தான
மழை கவிழ் கடாத்து வெள்ளை வாரண மாவும் கோவும்
தழை கதிர் மணியும் தெய்வத் தருக்களும் கவர்ந்து மீண்டாள்.

624. இவ்வாறு மற்றைத் திசைக் காவலர் யாரையும் போய்த்
தெவ் ஆண்மை சிந்தச் செருச் செய்து திறையும் கைக்கொண்டு
அவ்வாறு வெல்வாள் என மூன்று அரண் அட்ட மேருக்
கைவார் சிலையான் கயிலைக் கிரி நோக்கிச் செல்வாள்.

625. சலிக்கும் புரவித் தம் தேர் உடைத் தம் பிராட்டி
கலிக்கும் பல தூரியம் கைவரை தெய்வத் திண்தேர்
வலிக்கும் பரி மள்ளர் வழங்கு ஒலி வாங்கி நேரே
ஒலிக்கும் படி கிட்டினள் ஊழிதோர் ஓங்கு ஓங்கல்.

626. வானார் கயிலை மலையான் மகள் தன்னை நீத்துப்
போனாள் வந்தாள் என்று அருவிக் கண் புனலுக்கு அந்நீர்
ஆனா ஒலியால் அனை வா என்று அழைத் தன் தேசு
தான நகையால் தழீஇ எதிர் ஏற்பச் சென்றாள்.

627. கிட்டிப் பொருப்பைக் கிரியோடு கிரிகள் தாக்கி
முட்டிப் பொருதால் என வேழ முழங்கிப் பாயப்
புட்டில் புறத்தார் மறத்தார் கணை பூட்டு இல்லார்
வட்டித்து உரு மேறு என ஆர்த்து வளைந்து கொண்டார்.

628. ஓடித் திருமா மலைக் காவலர் உம்பர் ஆர்க்கும்
நாதிப் பணிதற்கு அரிது ஆகிய நந்தி பாதம்
கூடிப் பணிந்து இத்திறம் கூறலும் கொற்ற ஏனம்
தேடிக் கிடையான் உளம் தேர்ந்தன நந்தி எந்தை.

629. வென்றிக் கணத்தை விடுத்தான் கனன் மீது பெய்த
குன்றிக் கணம் போல் சுழல் கண்ணழல் கொப்பளிப்பச்
சென்றிக் கனைய மொழியாள் பெரும் சேனை ஓடும்
ஒன்றிக் கடலும் கடலும் பொருது ஒத்தது அன்றெ.

630. சூலம் கண் மழுப் படை தோமரம் நேமி பிண்டி
பாலங்கள் கழுக் கடை வாள் படை தண்டம் நாஞ்சில்
ஆலம் கவிழ் கின்ற அயில் படை வீசி ஊழிக்
காலம் கலிக்கும் கடல் போன்ற களமர் ஆர்ப்பு.

631. எறிகின்றன ஓச்சுவ எய்வன ஆதி ஆகச்
செறிகின்றன பல் படை செந் நிறப் புண்ணீர் மூழ்கிப்
பறிகின்றனவும் பிழைக் கின்றனவும் பட்டுத் தாக்கி
முறி கின்றனவும் முயன்றார் வினைப் போகம் ஒத்த.

632. தெரிசிக்க வந்த சில தேவர் சிறைப் புள் ஊர்தி
வெருவிப் பறந்த ஒழிந்தோர் விலங்கு ஊர்தி மானம்
கருவிப் படையால் சிதைப் பட்டன கலன் ஊர்தி
குருதிப் புனலுக்கு அது கொற்றவை உண்டது என்ன.

633. பொரு கின்றது கண்டு இச் சாதரர் போகம் வீடு
தருகின்றவனைத் தொழ வான் நெறி சார்ந்து நேரே
வருகின்றவர் வேறு வழிக் கொடு போவர் அன்புக்கு
உருகின்ற தளிர் மெல் அடியா ரொடு மூற்ற அஞ்சா.

634. திங்கள் படை செம் கதிரோன் படை சீற்றம் ஏற்ற
அங்கிப் படை தீம் புனல் ஆன் படை நார சிங்க
துங்கப் படை சிம்புண் நெடும் படை சூறைச் செல்வன்
வெம் கண் படை பன்னக வெம்படை மாறி விட்டார்.

635. கொட்புற்று அமரா துமிக் கொள்கையர் தம்மின் நந்தி
நட்பு உற்றவர் கைப் படை தூள் பட ஞான மூர்த்தி
பெட்புற்று அருள வரும் எங்கள் பிராட்டி வெய்ய
கட்புற்று அரவில் கணை மாரிகள் ஊற்றி நின்றாள்.

636. கையில் படை அற்றனர் கல் படை தொட்டு வீரர்
மெய்யில் படுக என்று விடுக்கு முன் வீரக் கன்னி
பொய்யில் படு நெஞ்சுடையார் தவம் போல மாய
நெற்றியில் படு வச்சிர வேலை நிமிர்த்து வீசி.

637. துண்டம் படவே துணித்து அக்கண வீரர் தம்மைத்
தண்டம் கொடு தாக்கினள் சாய்ந்தவர் சாம்பிப்போனார்
அண்டங்கள் சரா சரம் யாவையும் தானே ஆக்கிக்
கொண்டு எங்கு நின்றாள் வலி கூற வரம்பிற்று ஆமோ.

638. படை அற்று விமானமும் பற்று அற அற்றுச் சுற்றும்
தொடை அற்று இகன் மூண்டு எழு தோள் வலிஅற்றுச் செற்றம்
இடை அற்று வீர நகை அற்ற அடல் ஏறு போலும்
நடை அற்று அடைவார் நிலை கண்டனன் நந்தி அண்ணல்.

639. உடையான் அடி தாழ்ந்து இவை ஓதலும் ஓத நீத்தச்
சடையான் இள வாண் நகை செய்து தருமச் செம்கண்
விடையான் சிலையான் இகல் வென்றி விளைக்கும் தெய்வப்
படையான் எழுந்தான் அமர் ஆடிய பாரில் சென்றான்.

640. மேவி ஆக அப் பார் இடைப் பாரிட வீரரை அமர் ஆடி
ஓவிலா வலி கவர்ந்தது மன்றினி உருத்து எவர் எதிர்ந்தாலும்
தாவிலா வலி கவரவும் மடங்கலின் தளிப் பிணா என நிற்கும்
தேவியார் திரு உருவமும் சேவகச் செய்கையும் எதிர் கண்டான்.

641. ஒற்றை வார் கழல் சரணமும் பாம்பசைத்து உடுத்தவெம் புலித் தோலும்
கொற்ற வாள் மழுக் கரமும் வெண் நீறணி கோலமும் நூல் மார்பும்
கற்றை வேணியும் தன்னையே நோக்கிய கருணை செய்திருநோக்கும்
பெற்ற தன் வலப் பாதியைத் தடாதகை பிராட்டியும் எதிர் கண்டாள்.

642. கண்ட எல்லையில் ஒரு முலை மறைந்தது கருத்தில் நாண் மடம் அச்சம்
கொண்ட மைந்திடக் குனிதா மலர்ந்த பூம் கொம்பரின் ஒசிந்து ஒல்கிப்
பண்டை அன்பு வந்து இறை கொளக் கரும் குழல் பாரமும் பிடர் தாழக்
கெண்டை உண் கண்ணும் புறவடி நோக்க மண் கிளைத்து மின் என நின்றாள்.

643. நின்ற மென் கொடிக்கு அகல் விசும்பு இடை அரன் நிகழ்த்திய திருமாற்றம்
அன்று அறிந்த மூதறிவான் ஆம் சுமதி சீறடி பணிந்து அன்னாய் இக்
கொன்றை அம் சடைய குழகனே நின்மணக் குழகன் என்றலும் அன்பு
துன்ற நின்றவள் பார்த்து அருள் சிவ பரம் சோதி மற்று இது கூறும்.

644. என்று தொட்டு நீ திசையின் மேல் சயம் குறித்து எழுந்து போந்தனை யாமும்
அன்று தொட்டும் மதுரை விட்டு உனை விடாது அடுத்து வந்தனம் உன்னைத்
தொன்று தொட்ட நான் மறை உரை வழிவரும் சோம வாரத் ஓரை
நன்று தொட்ட நாண் மணம் செய வருதும் நின் நகர்க்கு நீ ஏகு என்றன்.

645. என்ற நாதன் மேல் அன்பையும் உயிரையும் இருத்தி ஆயம் சூழக்
குன்றம் அன்னது ஓர் மேல் கொடு தூரியும் குரைகடல் என ஆர்ப்ப
நின்ற தெய்வ மால் வரைகளும் புண்ணிய நீத்தமும் நீத்து ஏகி
மன்றல் மா மதுரா புரி அடைந்தனள் மதிக் குல விளக்கு அன்னாள்.

646. மங்கை நாயகி மங்கலம் எதிர் கொள வந்து வான் இழிச் செல்வம்
பொங்கு மாளிகை புகுந்தனள் ஆக மேல் புது மணத்திறம் தீட்டி
எங்கும் ஓலை உய்த்து அமைச்சர் மங்க வினை இயைவன அமைக்கின்றார்
அங்கண் மா நகர் எங்கணும் கடி முரசு ஆனைமேல் அறைவித்தார்.

647. கன்னி தன் மண முரசு அறைதலும் கடிநகர் உறைபவர் கரை கெடத்
துன்னிய உவகையர் கடவுளைத் தொழுகையர் உடலம் முகிழ்பு எழப்
பன்னிய துதியினர் இயல் எழிலின் மகளிரை அழகு செய் பரிசு என
இன்னிய எழில் வள நகர் எலாம் செயல்வினை அணிபெற எழில் செய்வார்.

648. கோதை ஒடும் பரி சந்தனக் குப்பை களைந்தனர் வீசுவார்
சீதள மென்பனி நீர்கள் தூய்ச் சிந்தின பூழி அடக்குவார்
மாதரும்மைந்தரும் இறைமகள் மன்றல் மகிழ்ச்சி மயக்கினால்
காதணி குழை தொடி கண்டிகை கழல்வன தெரிகிலர் தொழில் செய்வார்.

649. மங்கலம் என்று என வினவுவார் வருமதி நாள் என உரை செய்வார்
தங்களை ஒல்லை தழீ இக் கொல்வார் தாங்கரு மோகை தலைக் கொள்வார்
திங்களின் எல்லையும் ஆறு நாள் ஆறு உகம் என்று செலுத்துவார்
நங்கை அரும் கடி காண வோ துடித்தன தோள்கள் நமக்கு என்பார்.

650. பித்திகை வெள்ளை புதுக்குவார் பெட்பு உறுவார்களும் பெட்பு உறச்
சித்திர பந்தி நிறுத்துவார் தெற்றிகள் குங்குமம் நீவு வார்
வித்திய பாலிகை மென் தழை விரிதலை நீர் நிறை பொன் குடம்
பத்தியின் வேதி நிரப்புவார் தோரணம் வாயில் பரப்புவார்.

651. நீள் இடை மணி மறுகு எங்கணும் நெடு நடைக்காவணம் நாட்டுவார்
பாளை கொள் கமுகு சுவைக் கழை பழுக் குலைவாழை ஒழுக்குவார்
கோள் நிறை கொண்டு என வாடிகள் கோத்து அணிவார் இசைக் கொடி நிரை
வாள் அரி எழுபரி அடிபட மத்திகை நிரை என வைப்பர் ஆல்.

652. பூவொடு தண்பனி சிந்துவார் பொரி ஒடு பொன்சுணம் வீசுவார்
பாவை விளக்கு நிறுத்துவார் பைந்தொடை பந்தரின் ஆற்றுவார்
ஆவணம் என்ன வயிர்ப்புற அணி மறுகு எங்கணும்அரதனக்
கோவையும் மரகத மாலையும் கோப்பு அமை ஆரமும் தூக்குவார்.

653. அடுகரி சிந்துரம் அப்புவார் அழல் மணி ஓடை மிலைச் சுவார்
கடு நடை இவுளி கழுத்து அணி கால் அணி கலனை திருத்துவார்
சுடர் விடு தேர் பரி பூட்டுவார் தொடை ஒடு கவரிகள் தூக்குவார்
வடுவறு பொன்கல நவமணி மங்கல தீபம் இயற்றுவார்.

654. பழையன கலனை வெறுப்பர் ஆல் புதியன பணிகள் பரிப்பர் ஆல்
குழை பனி நீர் அளை குங்குமம் குவிமுலை புதைபட மெழுகுவார்
மெழுகிய வீரம் புலர்த்துவார் விரைபடு கலைவைகள் அப்புவார்
அழகிய கண்ணடி நோக்குவார் மைந்தரை ஆகுலம் ஆக்குவார்.

655. அஞ்சனம் வேல் விழி தீட்டுவார் ஆடவர் மார்பு இடை நாட்டுவார்
பஞ்சுகள் பாதம் இருத்துவார் பரிபுர மீது இருத்துவார்
வஞ்சியர் தேறல் அருந்துவார் மருங்கு குறளாட வருந்துவார்
கொஞ்சிய கனிமொழி கழறுவார் குழுவொடு குரவைகள் குழறுவார்.

656. கின்னர மிதுனம் எனச் செல்வார் கிளை கெழு பாண் ஒடு விறலியர
கன்னியர் அரசை வணங்குவார் கடிமணம் எய்தும் களிப்பினால்
இன்னிசை யாழொடு பாடுவார் ஈந்தன துகில் விரித்து ஏந்துவார்
சென்னியின் மீது கொண்டாடுவார் தேறலை உண்டு செருக்குவார்.

657. மன்னவர் மகளிரும் மறையவர் மகளிரும் வந்து பொன் மாலையைத்
துன்னினர் சோபனம் வினவுவார் தோகை தன் மணி அணி நோக்குவார்
கன்னிதன் ஏவலர் வீசிய காசறை கர்ப்புர வாசமென்
பொன்னறும் கலவையின் மெய் எல்லாம் புதைபட வளன் ஒடும் போவர் ஆல்.

658. அம் கனகம் செய் தசும்பின வாடை பொதிந்தன தோடு அவிழ்
தொங்கல் வளைந்தன மங்கையர் துள்ளிய கவரியின் உள்ளன
கங்கையும் வாணியும் யமுனையும் காவிரியும் பல துறை தொறும்
மங்கல தூரிய மார்ப்பன மதமலை மேலன வருவன.

659. அங்கு அவர் மனை தொறும் மணவினை அணுகிய துழனியர் என மறைப்
புங்கவரின் இதுண அறுசுவை போனக மடுவினை புரிகுவார்
இங்கு அடுவனபலி அடிகளுக்கு என அதிகளை எதிர் பணிகுவார்
சங்கரன் அடியரை எதிர் கொள்வார் சபரியை விதி முறை புரிகுவார்.

660. இன்னண நகர் செயல் அணி செய இணை இலி மணமகன் மணவினைக்
கன்னியும் அனையவள் என் இனிக் கடிநகர் செயும் எழில் வளனையாம்
என்ன அரிய நகர் செயல் எழில் இணை என உரை செய்வது எவன் இதன்
முன் இறை மகள் தமர் மண அணி மண்டப வினை செயும் முறை சொல்வாம்.

661. கருவி வான் முகில் ஊர்தியைப் பொருத நாள் கலை மதி மருமாட்டி
செருவில் வாங்கிய விமான மாலைகள் எனத் தெய்வத வரை எல்லாம்
மருவி அந்நகர் வைகிய தம் இறை மடமகள் தமை காண்பான்
துருவி நின்று என நட்டனர் எட்டி வான் தொடு நிலை நெடும் தேர்கள்.

662. பளிக்கின் ஏழு உயர் களிறு செய்து அமைத்த பொன் படியது பசும் சோதி
தௌ¤க்கும் நீலத்தின் ஆளிகள் நிரை மணித் தெற்றியது உற்றோர் சாய்
வெளிக்குள் ஆடிய ஓவியப் பாவை போல் மிளிர் பளிங்கால் சோதி
தளிர்க்கும் பித்தியத் இடை இடை மரகதச் சாளரத் அது மாதோ.

663. பல் உருச் செய்த பவளக் கால் ஆயிரம் படைத்து இந்திர நீலக்
கல் உருத்தலைப் போதிய தடாகக் கவின் கொளுத்தரமேல
தல் உருக்கிய செம் மணித் துலாத் அதால முதுடற் பசும் திங்கள்
வில் உருக்கு அகன் மாடம் ஆகிய வேள்வி மண்டபம் செய்தார்.

664. முத்தில் பாளை செய்து அவிர் மரகதத்தின் ஆன் மொய்த்த பாசிலை துப்பின்
கொத்தில் தீம் பழம் வெண் பொனால் கோழரை குயின்ற பூகம் உந்துப் பின்
தொத்தில் தூங்கு பூச் செம் பொன்னால் பழுக்குலை தூக்கிப் பொன்னால் தண்டு
வைத்துப் பாசொளி மரகத நெட்டிலை வாழையும் நிரை வித்தார்.

665. பித்தி மாதவி சண்பகம் பாதிரி பிறவும் மண்டபம் சூழப்
பத்தியா வளர்த் தளிகள் வாய் திறந்து பண் பாட இன் மதுக் காலத்து
தத்தியாய் மணம் கவர்ந்து சாளரம் தொறும் தவழ்ந்து ஒழுகு இளம் தென்றல்
தித்தியா நிற்கும் மதுத்துளி தௌ¤த்திட செய்தனர் உய்யானம்.

666. வேள்விச் சாலையும் வேதியும் குண்டமும் மேகலை ஒடு தொல் நூல்
கேள்விச் சார் பினால் கண்டு கண்ணாடி விடை கிளர் சுடர் சீவற்சம்
நீள் வில் சாமரம் வலம்புரி சுவத்திக நிரைகுடம் என எட்டு
வாள் விட்டு ஓங்கும் மங்கலம் தொழில் செய் பொறி வகையினால் நிருமித்தார்.

667. மணம் கொள் சாந்தொடு குங்குமப் போது அளாய் மான் மதம் பனி நீர் தோய்த்து
இணங்கு சேறு செய் திருநிலம் தடவி வான் இரவி மண்டலம் நாணப்
பணம் கொள் நாகமா மணிவிளக்கு இருகையும் பாவைகள் எடுத்து ஏந்தக்
கணம் கொள் தாரகை என நவ மணி குயில் கம்பலம் விதானித்தார்.

668. செம் பொன் கோயில் முன் சேண் தொடு காவணம் திசை எலாம் விழுங்கச் செய்
தம் பொன் பலிகை பாண்டில் வாய் முளைத்துத் தௌ¤த்து அம்புயத் அவன் ஆதி
உம்பர் ஏற்ற பொன் கம்பல மேல் விரித்து உள்ளுறத் தவிசில் இட்டுத்
தும்பை தாழ் சடை ஆன்று அமர்க்கு ஆடனம் சூழ விட்டு அதன் நாப்பண்.

669. கற்பகத் தரு வயிரவாள் அரிப் பிடர் கதுவப் பொன்குறடு ஏற்றி
எற்படும் துகிரால் குடம் சதுரமா இயற்றிய எருத்தத் தூண்
வில் படும் பளிக்குத் தரம் துப்பினால் விடங்க மேல் நிலை மூன்றாப்
பொற்ப நூல் வழி விமானம் பல் மணிகளால் பொலியச் செய்து உள் ஆக.

670. அங்கம் ஆறுமே கால் களாய் முதல் எழுத்து அம்பொன் பீடிகை ஆகித்
துங்க நான் மறை நூல்களே நித்திலம் தொடுத்து அசைத் தாம்பு ஆகி
எங்கண் நாயகன் எம் பெருமாட்டி ஓடு இருப்பதற்கு உருக் கொண்டு
தங்கினால் என நவமணி குயின்ற பொன் தவிசது சமைத்திட்டார்.

671. புரந்தரன் தரு கற்பகம் பொலந்துகில் பூண் முதலிய நல்கச்
சுரந்தரும் பெறல் அமுத மை வகை அறு சுவை உணா முதலாகப்
பரந்த தெய்வவான் பயப்பச் சிந்தாமணி பற்பலவும் சிந்தித்து
இரந்து வேண்டுவ தரத்தர இட்டினார் இந்திர நகர் நாண.

672. தென்னர் சேகரன் திருமகள் திருமணத் திருமுகம் வரவேற்று
மன்னர் வந்து எதிர் தொழுது கைக் கொண்டு தம் மணி முடி இசை ஏற்றி
அன்ன வாசகம் கேட்டனர் கொணர்ந்து அவர்க்கு அரும் கலம் துகில் நல்கி
முன்னர் ஈர்த்து எழு களிப்பு உற மனத்தினும் முந்தினர் வழிக் கொள்வார்.

673. கொங்கர் சிங்களர் பல்லவர் வில்லவர் கோசலர் பாஞ்சாலர்
வங்கர் சோனகர் சீனர்கள் சாளுவர் மாளவர் காம்போசர்
அங்கர் மாகதர் ஆரியர் நேரியர் அவந்தியர் வைதர்ப்பர்
கங்கர் கொங்கணர் விராடர் கண் மராடர்கள் கருநடர் குருநாடர்.

674. கலிங்கர் சாவகர் கூவிளர் ஒட்டியர் கடாரர்கள் காந்தாரர்
குலிங்கர் கேகயர் விதேகர்கள் பௌரவர் கொல்லர்கள் கல்யாணர்
தெலுங்கர் கூர்ச்சரர் மச்சர்கள் மிலேச்சர்கள் செஞ்சையர் முதல் ஏனை
புலம் கொள் மன்னரும் துறை தொறும் இடைந்து பார் புதை பட வருகின்றார்.

675. இத்தகைப் பல தேய மன்னவர்களும் எள் இடம் பெறாது ஈண்டிப்
பைத்த ஆழிபோல் நிலமகள் முதுகு இறப் பரந்த தானையர் ஆகித்
தத்த நாட்டு உள பலவகை வளன் ஒடும் தழீஇப் பல நெறி தோறும்
மொய்த்து வந்தனர் செழியர் கோன் திருமகள் முரசு அதிர் மணமூதூர்.

676. வந்த காவலர் உழையர் சென்று உணர்த்தினர் வருக என வருகு உய்ப்பச்
சந்த வாளரிப் பிடர் அணை மீது அறம் தழைத்து அருள் பழுத்து ஓங்கும்
கந்த நாள் மலர்க் கொம்பினைக் கண்டு கண் களிப்பு உற முடித்தாமம்
சிந்த வீழ்ந்து அருள் சுரந்திடத் தொழுது போய்த்திருந்து தம் இடம் புக்கார்.

677. வரை வளங்களும் புறவினில் வளங்களும் மருதத் தண் பணை வேலித்
தரை வளங்களும் சலதி வாய் நடைக்கலம் தரு வளங்களும் ஈண்டி
உரை வரம்பு அற மங்கலம் பொலிந்தது இவ்வூரினில் நால் வேதக்
கரை கடந்தவன் திருமணம் செயவரு காட்சியைப் பகர்கின்றேன்.

678. ஏக நாயகி மீண்டபின் ஞாட்பிகந்து இரசத கிரி எய்தி
நாக நாயக மணி அணி சுந்தர நாயகன் உயிர்க்கு எல்லாம்
போக நாயகன் ஆகிப் போகம் புரி புணர்ப்பு அறிந்து அருணந்தி
மாக நாயகன் மால் அயன் உருத்திரர் வரவின் மேல் மனம் வைத்தான்.

679. சங்கு கன்னனை ஆதிய கணாதிபர் தமை விடுத்து தனன் அன்னார்
செம் கண் ஏற்றவர் மால் அயன் முதல் பெரும் தேவர் வான் பதம் எய்தி
எங்கள் நாயகன் திருமணச் சோபனம் இயம்பினார் அது கேட்டுப்
பொங்கு கின்ற பேர் அன்பு பின் தள்ளுறப் பொள் என வருகின்றார்.

680. அஞ்சு கோடி யோசனை புகைந்து திரு மடம் கழன்றவர் தமைப் போலீர்
அஞ்சு தீ உருத்திரர் புடை அடுத்தவர் அழல் கணால் பூதங்கள்
அஞ்சு நூறுருத்திரர் அண்டத்து உச்சியர் அரி அயன் முதல் தேவர்
அஞ்சும் ஆணையும் ஆற்றலும் படைத்தவர் அடு குறள் படைவீரர்.

681. புத்தி அட்டகர் நாலிரு கோடி மேல் புகப் பெய்த நரகங்கள்
பத்து இரட்டியும் காப்பவர் பார் இடப் படை உடைக்கூர் மாண்டர்
சத்தி அச்சிவ பரஞ்சுடர் உதவிய சத உருத்திரர் அன்னார்
உய்த்து அளித்த ஈர் ஐம்பது கோடியர் உருத்திரர் கணநாதர்.

682. பட்ட காரிவாய் அரவு அணிபவர் பசுபதி உருத்திரர் ஆதி
அட்ட மூர்த்தி கண் மேருவின் அவிர்சுடர் ஆடகர் தோள் ஏந்தும்
மட்ட அறா மலர் மகன் செருக்கு அடங்கிட மயங்கியவிதி தேற்ற
நிட்டையால் அவன் நெற்றியில் தோன்றிய நீலலோகித நாதர்.

683. பாலம் ஏற்ற செந்தழல் விழி உருத்திரர் பதினொரு பெயர் வாகைச்
சூலம் ஏற்ற கங்காள கபாலியர் துரகத நெடும் காரி
நீலம் ஏற்ற பைங்கஞ்சுகப் போர்வையின் நெடியவர் நிருவாணக்
கோலம் ஏற்றவர் எண்மர் ஞாளிப் புறம் கொண்ட கேத்திர பாலர்.

684. செய்ய தாமரைக் கண்ணுடைக் கரியவன் செம்மலர் மணிப்பீடத்து
ஐயன் வாசவன் ஆதி எண் திசைப்புலத்து அமரர் எண் வசு தேவர்
மையில் கேள்வி சால் ஏழ் எழு மருத்துக் கண் மருத்துவர் இருவோர்வான்
வெய்ய வாள் வழங்கு ஆறு இரண்டு அருக்கர் ஓர் வெண் சுடர் மதிச் செல்வன்.

685. கையும் கால்களும் கண்பெற்றுக் கதி பெற்ற கடும்புலி முனிச் செல்வன்
பை அராமுடிப் பதஞ்சலி பால் கடல் பருகி மாதவன் சென்னி
செய்ய தாள் வைத்த சிறு முனி குறு முனி சிவம் உணர் சனகாதி
மெய் உணர்ச்சி ஓர் வாமதேவன் சுகன் வியாதனார் அதன் மன்னோ.

686. எழுவர் அன்னையர் சித்தர் விச்சாதர் இயக்கர் கின்னரர் வேத
முழுவரம் புணர் முனிவர் யோகியர் மணி முடித்தலைப் பல நாகர்
வழு இல் வான் தவ வலி உடை நிருதர் வாள் வலி உடை அசுரேசர்
குழுவொடும் பயில் பூத வேதாளர் வெம் கூளிகள் அரமாதர்.

687. ஆண்டினோடு அயனம் பருவம் திங்கள் ஆறு இரண்டு இரு பக்கம்
ஈண்டு ஐம் பொழுது யோகங்கள் கரணங்கள் இராப்பகல் இவற்றோடும்
பூண்ட நாழிகை கணம் முதல் காலங்கள் பொருகடல் அதிதிக்கு
நீண்ட மால் வரைதிக்கு மேகம் மின் நிமிர்ந்த ஐயம் பெரும் பூதம்

688. மந்திரம் புவனங்கள் தத்துவம் கலை வன்னங்கள் பதம் வேதம்
தந்திரம் பல சமயநூல் புறம் தழீஇச் சார்ந்த நூல்தரும் ஆதி
முந்திரங்கிய சதுர்விதம் சரியையே முதலிய சதுட் பாதம்
இந்திரங்கு நீர் முடியவர் அடியவர் இச்சியா எண் சித்தி.

689. ஆயிரம் கடல் அனையவாய் பரந்து எழு ஆயிரம் அனிகத்துள்
ஆயிரம் கதிர் அனையராய் உருத்திரர் அந்தரத்தவர் அண்டம்
ஆயிரம் தகர் பட்டெனத் துந்துபி ஆயிரம் கலந்து ஆர்ப்ப
ஆயிரம் சதகோடி யோசனை வழி அரைக் கணத்து இடைச் செல்வார்.

690. சித்தம் தேர் முனி வேந்தரும் தேவரும் சிவன் உருத் தரித்தோரும்
தத்தம் தேர் முதல் ஊர்தியர் வார் திகழ் சந்தன மணிக் கொங்கைக்
கொத்தம் தேமலர் குழல் மனை ஆரோடும் குளிர் வீசும் பாறாச் சென்று
அத்தம் தேரிடை ஆள் பங்கன் அணிவரைக் அணியராய் வருகின்றார்.

691. இழிந்த ஊர்தியர் பணிந்து எழும் யாக்கையர் இறைபுகழ் திருநாமம்
மொழிந்த நாவினர் பொடிப்பு எழும் மெய்யினர் முகிழ்த்த கை முடியேறக்
கழிந்த அன்பினர் கண் முதல் புலம் கட்கும் கருணை வான் சுவை ஊறப்
பொழிந்த ஆனந்தத் தேன் உறை திருமலைப் புறத்து வண்டு என மொய்த்தார்.

692. விரவு வானவர் நெருக்கு அற ஒதுக்குவான் வேத்திரப் படை ஓச்சி
அரவு வார் சடை நந்தி எம் பிரான் அவர் அணிமணி முடி தாக்கப்
பரவு தூளியில் புதைபடு கயிலை அம் பருப்பதம் பகல் காலும்
இரவி மண்டலத்து ஒடுங்கும் நாள் ஒடுங்கிய இந்து மண்டலம் மானும்.

693. வந்த வானவர் புறநிற்ப நந்தி எம் வள்ளல் அங்கு உள் எய்தி
எந்தை தாள் பணிந்து ஐய விண்ணவர் எலாம் ஈண்டினர் என ஈண்டுத்
தந்தி என்ன வந்து அழைத்து வேத்திரத்தினால் தராதரம் தெரிந்து உய்ப்ப
முந்தி முந்தி வந்து இறைஞ்சினர் சேவடி முண்டக முடி சூட.

694. தீர்த்தன் முன் பணிந்து ஏத்து கின்றார்களில் சிலர்க்குத் தன் திருவாயின்
வார்த்தை நல்கியும் சிலர்க்கு அருள் முகிழ் நகை வழங்கியும் சிலர்க்குக் கண்
பார்த்து நீள் முடி துளக்கியும் சிலர்க் அருள் பரி சிறந்து எழுந்து அண்டம்
காத்த கண்டன் ஓர் மண்டபத்து இடைப்புக்குக் கடி மணக் கவின் கொள்வான்.

695. ஆண்ட நாயகன் திரு உளக் குறிப்பு உணர்ந்து அளகை நாயகன் உள்ளம்
பூண்ட காதல் மேல் கொண்டு எழு அன்பும் தன் புனித மெய்த் தவப் பேறும்
ஈண்ட ஆங்கு அணைந்து எண் இலா மறைகளும் இருவரும் முனி வோரும்
தீண்டரும் திரு மேனியைத் தன்கையால் தீண்டி மங்கலம் செய்வான்.

696. பூந்துகில் படாம் கொய் சகத் தானைபின் போக்கு கோவணம் சாத்தி
ஏந்தி இரட்டை ஞாண் பட்டிகை இறுக்கி வண்டு இரைக்கும் நாள் மலர்க் குஞ்சி
வேய்ந்து கற்பகப் புது மலர்ச் சிகழிகை இலைந்து நீறு அணி மெய்யில்
சாந்த மான் மதம் தண் பனி நீரளாய்த் தடக்கையான் அட்டித்தான்.

697. இரண்டு செம் சுடர் நுழைந்து இருந்தால் என இணை மணிக் குழைக் காதில்
சுருண்ட தோடு பொன் குண்டலம் திணி இருள் துரந்து தோள் புறம் துள்ள
மருண்ட தேவரைப் பரம் என மதிப்பவர் மையல் வல் இருண் மான
இருண்ட கண்ட மேல் முழுமதி கோத்து என இணைத்த கண்டிகை சாத்தி.

698. வலம் கிடந்த முந்நூல் வரை அருவியின் வயங்கு மார்பிடைச் சென்னித்
தலம் கிடந்த வெண் திங்கள் ஊற்று அமுது எனத் தரளம் ஆல் இலை சாத்தி
இலங் கிடந்த மாலிகைப் பரப்பிடை இமைத்து இருண் முகம் பிளந்து ஆரம்
கலம் கிடந்த பால் கடல் முளைத்து எழும் இளம் கதிர் எனக் கவின் செய்து.

699. திசை கடந்த நாற் புயங்களில் பட்டிகை சேர்த்து வாள் எறிக்கும் தோள்
நசை கடந்த நல்லார் மனம் கவர்ந்து உயிர் நக்க அங்கதம் சாத்தி
அசை கடங் கலுழ் வாரண உரிவை நீத்து அணிகொள் உத்தரியம் பெய்
திசை கடந்த மந்திர பவித்திர எடுத்து எழில் விரல் நுழைவித்து.

700. உடுத்த கோவண மிசை பொலம் துகில் அசைத்து உரகம் ஐந்தலை நால
இடுத்த போல் வெயின் மணித்தலைக் கொடுக்கு மின் விட இரும்புறம் தூக்கித்
தொடுத்த தார் புயம் தூக்கி நூபுரம் கழல் சொல் பதம் கடந்து அன்பர்க்கு
அடுத்த தாள் இட்டு இருநிதிக் கோமகன் அரும் தவப் பயன் பெற்றான்.

701. செம் கண் மால் அயன் இந்திரன் முதல் பெரும் தேவர்க்கும் யாவர்க்கும்
மங்கலம் தரு கடைக் கணா அகன் ஒரு மங்கலம் புனைந்தான் போல்
சங்கை கொண்டு உகும் போதரன் முதுகின் மேல் சரணம் வைத்து எதிர் போந்த
துங்க மால் விடை மேல் கொடு நடந்தனன் சுரர்கள் பூ மழை தூர்த்தார்.

702. அந்தரத் தவர் அந்தர துந்துபி ஐந்தும் ஆர்த்தனர் சூழ
வந்த அரக்கரும் இயக்கரும் பூதரும் மங்கல இயம் கல்லக்
கொந்தலர்க் கரும் குழல் அர மடந்தையர் கொளைவல் விஞ்சையர் தாளம்
தந்து அசைத்திட மலர்ந்த பூம் கொம்பர் போல் சாய்ந்து அசைந்தனர் ஆட.

703. துங்கம் ஆயிரம் கருவி ஆயிரம் மலைத் தூங்கி இருண் முழை தோறும்
சிங்கம் ஆயிரம் வாய் திறந்து ஆர்த்து எனச்சிரங்கள் ஆயிரம் திண் தோள்
அங்கம் ஆயிரம் ஆயிரம் உடையவன் ஆயிரம் முகம் தோறும்
சங்கம் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆயிரம் தடக்கையும் பிடித்து ஊத.

704. போக்கு மாயவன் புணர்ப்பையும் இருள் மலப்புணர்ப்பையும் கடந்து எம்மைக்
காக்கும் நாயகன் அருச்சனை விடாது அருள் கதி அடைந்துளவாணன்
தூக்கு நேர் பட ஆயிரம் கரங்களால் தொம் என முகம் தொறும்
தாக்க வேறு வேறு எழுகுட முழா ஒலி தடம் கடல் ஒலி சாய்ப்ப.

705. முனிவர் அஞ்சலி முகிழ்த்த செம் கையினர் மொழியும் ஆசியர் உள்ளம்
கனி அரும்பிய அன்பினர் பரவ உட் கருத்து ஒரு வழிக் கொண்டோர்
துனிவரும் கண நாதர் கொட்டதிர் கரத் துணையினர் மழைபோலப்
பனி வரும் கணர் ஆடிய தாளினர் பாடுநாவினர் ஏத்த.

706. இந்திரன் மணிக் களாஞ்சி கொண்டு ஒரு மருங்கு எய்த மெல் இலை வாசம்
தந்தில் அங்கு பொன் அடைப்பை கொண்டு ஈசன் ஒர் சார் வர மருத்துக் கோ
வந்திரம் ஒலி ஆலவட்டம் பணி மாறாவா அழல் தூபம்
தந்து நேர நீர்க் கடவுள் பொன் கோடிகம் தாமரைக் கரம் தூக்க.

707. நிருதி ஆடி கொண்டு எதிர்வர அடிக்கடி நிதி முகத்து அளகைகோன்
கருதி ஆயிரம் சிதறிடத் தண்டி நன்கு ஆம் சுகர் வினை செய்யப்
பரிதி ஆயிரம் பணாடவி உரகரும் பல்மணி விளக்கு ஏந்தச்
சுருதி நாயகன் திருவடி முடியின் மேல் சுமந்து பின்புறம் செல்ல.

708. கங்கை காவிரி ஆதிய நவநிதிக் கன்னியர் குளிர் தூங்கப்
பொங்குவார் திரைக் கொழுந்து எனக் கவரிகள் புரட்ட வெண் பிறைக் கீற்றுத்
துங்க வாள் எயிற்று இருள் உடல் குழி விழிச்சுடர் அழல் செம்பங்கிச்
சங்கவார் குழைக் குறிய குண்டோதரன் தண் மதி குடை தாங்க.

709. இடிக்கும் வான் உரு மேறுயர் நெடும் கொடி எகின வெண் கொடி ஞாலம்
முடிக்கும் ஊழி நாள் உளர் கடும் கால் என மூச் செறி விடநாகம்
துடிக்க வாய் விடு முவண வண் கொடி முதல் சூழ்ந்து சேவகம் செய்யும்
கொடிக் குழாத்தின் உள் கொடி அரசாய் விடைக் கொடி புடை பெயர்ந்து ஆட.

710. கண் நுதல் பிரான் மருங்கு இரு கடவுளர் கப்பு விட்டு என தோன்றும்
வண்ண முத்தலைப் படை எடுத்து ஒரு குட வயிறு உடைப் பெரும் பூதம்
பண்ண அப்பதி நெண் படைக் கலமும் தன் பக்கமாச் சேவிப்ப
அண்ணன் முச்சுடர் முளைத்து ஒரு வரை நடந்து அனையது ஓர் மருங்கு எய்த.

711. பந்த நான் மறைப் பொருள் திரட்டு என வட பாடல் செய்து எதிர் புட்ப
தந்தன் ஏத்த வான் உயிர் உண உருத்து எழு அடல் விடத்து எதிர் நோக்கும்
அந்தம் ஆதி இலான் நிழல் வடிவமா ஆடியின் நிழல் போல
வந்த சுந்தரன் சாத்து நீறொடு திரு மாலையும் எடுத்து ஏந்த.

712. அன்னத் தேரினன் அயன் வலப்பாங்கர் அராவலி கவர் சேன
அன்னத் தேரினன் மால் இடப் பாங்கரு மலர்க் கரம் குவித்து ஏத்தப்
பொன்னத் தேமலர் கொன்றையான் வெள்ளி அம் பொருப்பொடு எழீஇப் போந்தால்
என்ன தேர் அணி மதுரை மா நகர்ப் புறத்து எய்துவன் அவ்வேலை.

713. தேவர்கள் தேவன் வந்தான் செம் கண் மால் விடையான் வந்தான்
மூவர்கண் முதல்வன் வந்தான் முக்கண் எம்பெருமான் வந்தான்
பூவலர் அயன் மால் காணாப் பூரண புராணன் வந்தான்
யாவையும் படைப்பான் வந்தான் என்று பொன் சின்னம் ஆர்ப்ப.

714. பெண்ணினுக்கு அரசி வாயில் பெருந்தகை அமைச்சர் ஏனை
மண்ணினுக்கு அரசர் சேனை மன்னவர் பிறரும் ஈண்டிக்
கண்ணினுக்கு இனியான் தன்னைக் கண்டு எதிர் கொண்டு தாழ
விண்ணினுக்கு அரசன் ஊரின் வியத்தகு நகரில் புக்கான்.

715. முகில் தவழ் புரிசை மூதூர் முதல் பெரு வாயில் நீந்தி
அகில் தவழ் மாட வீதி வலம் பட அணைவான் ஆக
நகில் தழை பொலம் கொம்பு அன்ன நன்னகர் மகளிர் அம் பொன்
துகில் தழை மருங்குல் ஆயத் தொகைபுறம் தழுவச் சூழ்ந்தார்.

716. தமிழ் முதல் பதினெண் தேத்து மகளிரும் தாரு நாட்டின்
அமிழ்த மன்னவரும் முல்லை அம்புயம் குமுதம் நீலம்
குமிழ் நறும் கோங்கு காந்தள் கோழ் இணர் அசோகம் வாசம்
உமிழ் தர மலர்ந்த நந்த வனம் என ஒருங்கு மொய்த்தார்.

717. எம்மை நீர் விடுதிர்ஏ யோ என்ப போல் கலையும் சங்கும்
விம்ம நாண் மடனும் உங்கள் நெஞ்சுடை வெளியாறாக
உம்மை நீத்து ஓடும் அந்தோ உரைத்தன முரைத் தோம் என்று
தம்மை நூபுரம் கால் பற்றித் தடுப்ப போல் ஆர்ப்பச் சென்றார்.

718. கடி அவிழ் கமலக் காடு பூத்தது ஓர் கருணைவாரி
அடிமுதல் முடி ஈறு ஆக அலர் விழிக் குவளை சாத்திக்
கொடிய செம் பதுமப் போது குழல் இசை சூடுவார் போல்
தொடி அணி கரங்கள் கூப்பித் துதி என இனைய சொல்வார்.

719. நங்கை என் நோற்றாள் கொல்லோ நம்பியைத் திளைத்தற்கு என்பர்
மங்கையை மணப்பான் என்னோ வள்ளலும் நோற்றான் என்பர்
அங் கடி மதுரை என்னோ ஆற்றிய தவந்தான் என்பார்
இங்கு இவர் வதுவை காண்பான் என்ன நாம் நோற்றோம் என்பார்.

720. தென்னவன் வருந்தி மேல் நாள் செய்தவப் பேறாப் பெற்ற
தன் மகள் வதுவை காணத்தவம் செய்தான் இலனே என்பார்
கன்னிதன் அழகுக் ஏற்ற அழகன் இக் காளை என்பார்
மன்னவன் இவனே அன்றி வேறு இலை மதுரைக்கு என்பார்.

721. நங்கை தன் நலனுக்கு ஏற்ப நம்பியைத் தந்தது இந்தத்
துங்கமா மதி நூல் வல்ல சுமதி தன் சூழ்ச்சி என்பார்
அங்கவள் தவப் பேறு என்பார் அன்னை தன் கன்னிக்கு அன்றி
இங்கு இவண் மருகன் ஆக எத்தவம் உடையாள் என்பார்.

722. பூந்துகில் நெகிழ்ப்பர் சூழ்வர் புணர் முலை அலைப்பர் பூசு
சாந்தினை உகுப்பர் நாணம் தலைக் கொண்டார் போலச் சாய்வார்
கூந்தலை அவிழ்ப்பர் வாரிக் கூட்டுவர் முடிப்பர் மேனி
மாந்தளிர் எங்கு மாரன் வாளிகள் புதையச் சோர் வார்.

723. தண்ணளி ஒழுக்கம் சார்ந்த குணத்தினைச் சார்ந்தும் இந்த
வண்ண மென் மலர்கள் என்னே வாளியாய்த் தைத்த என்பார்
கண் நறும் கூந்தல் வேய்ந்த கடி அவிழ் நீலத்தாரும்
வெண்நகை அரும்பு முல்லை தாமமும் வெறுத்து வீழ்ப்பார்.

724. விம்மிச் செம் மாந்த கொங்கை மின் அனார் சிலர் வில் காமன்
கை மிக்க கணைஏறுண்டு கலங்கிய மயக்கால் தங்கள்
மைம் மிக்க நெடும் கண் மூரல் வதனமும் அவன் அம்பு என்றே
தம்மில்தம் முகத்தை நோக்கார் தலை இறக்கிட்டுச் செல்வார்.

725. பற்றிய பைம் பொன் மேனிப் பசப்பது தேறார் அண்ணல்
ஒற்றை மால் விடையின் மேல் கொண்டு இருந்து நம் உளத்து மேவப்
பெற்றனம் இது என் கொல் மாயம் பேதை ஈர் பெருமான் நீண்ட
கற்றைவார் சடைப் பூம் கொன்றை இது அன்றோ காண்மின் என்பார்.

726. திங்கள் என்று எழுந்து நம்மைச் சுடுவது என் செம் தீ என்பார்
புங்கவன் சென்னி மீதும் கிடப்பதே போலும் என்பார்
அங்கு அவற்கு இந்த வெப்பம் இலை கொல் என்று அயிற்பார் ஆற்றக்
கங்கை நீர் சுமந்தான் என்பார் அதனையும் காண்மின் என்பார்.

727. கலையொடு நாணம் போக்கிக் கருத்தொடு வண்ணம் வேறாய்
உலை யொடு மெழுக்கிட்டு என்ன உருகு கண்ணீரர் ஆகிக்
கொலையொடு பயில் வேல் கண்ணார் குரிசிறன் பவனி நோக்கி
அலை யொடு மதியம் சூடும் ஐயன் மெய் அன்பர் ஒத்தார்.

728. நட்டவர்க்கு இடுக்கண் எய்த நன்றி கொன்றவர் போல் கையில்
வட்டவாய் தொடியும் சங்கும் மருங்கு சூழ் கலையும் நீங்க
இட்ட பொன் சிலம்பிட்டு ஆங்கே நன்றியின் இகவார் போல்கால்
ஒட்டியே கிடப்ப நின்றார் உகுத்த பூம் கொம்பர் அன்னார்.

729. மின்னகு வேல் கணாள் ஓர் விளங்கு இழை விடை மேல் ஐயன்
புன்னகை போது நோக்கப் போது முப் புரமும் வேனின்
மன்னவன் புரமும் சுட்ட அல்லவோ கெட்டேன் வாளா
இன்னவை சுடாது போமோ ஏழையேம் புரமும் என்றாள்.

730. உழை விழி ஒருத்தி தன் கண் உரு வெளி ஆகித் தோன்றும்
குழகனை இரண்டு செம் பொன் கொங்கையும் ஒன்றாய் வீங்கத்
தழுவுவாள் ஊற்றம் காணா தடமுலை இரண்டே ஆகி
இழை உடை கிடக்க நீங்கி இருக்கை கண்டு இடைபோல் எய்த்தாள்.

731. வார் இரும் கொங்கையாள் ஒர் மாதரால் வானோர் உய்யக்
கார் இருள் விடம் உண்ட அன்று கறுத்ததே அன்று கொன்றைத்
தார் இரும் சடையார் கண்டம் ஐயன் மீர் தமது நெஞ்சம்
கார் இரும்பு என்றெ காட்டக் குறி இட்டக் கறுப்பே என்றாள்.

732. பொன்னவிர் சடையான் முன்னே போனது என் நெஞ்சு தூது ஆய்
அன்னது தாழ்த்தது என் என்று அழுங்குவாள் ஒருத்தி கெட்டேன்
என்னது நெஞ்சும் போனது என் என்றனள் ஒருத்தி கேட்ட
மின் அனாள் வேல் கண் சேந்தாள் விளைத்தனள் அவளும் பூசல்.

733. செப்பு இளம் கொங்கையாள் ஓர் தெரிவை நீர் திருநோக்கு எம்பால்
வைப்பது என் மதன் போல் எம்மைச் சுடுவதே அதனுக்கு ஆவி
அப்பொழுது அளித்தால் போல் எம் ஆவியும் அளித்தாள் இன்று
மெய்ப் புகழ் உமக்கு உண்டு இன்றெல் பெண் பழி விளையும் என்றாள்.

734. கவன மால் விடையான் தன்னைக் கடைக் கணித்திலன் என்று ஆங்குஓர்
சுவணவான் கொடியோர் ஓவத் தொழில் வல்லான் குறுக நோக்கி
இவனை நீ எழுதித் தந்தால் வேண்டுவ ஈவன் என்றாள்
அவனை யார் எழுத வல்லார் என்றனன் ஆவி சோர்ந்தாள்.

735. வலத்து அயன் வரவு காணான் மாலிடம் காணாள் விண்ணோர்
குலத்தையும் காணாள் மண்ணோர் குழாத்தையும் காணாள் ஞானப்
புலத்தவர் போலக் கண்ட பொருள் எலாம் மழுமான் செம்கைத்
தலத்தவன் வடிவாக் கண்டாள் ஒருதனித்து ஐயன் மாது.

736. முன் பெற்றம் காலில் செல்ல வண்ணலை முன்போய் காண்பான்
பின் பற்றி ஆசைப் பாசம் பிணித்து எழ ஓடு வாள் ஓர்
பொன் பெற்ற முலையாள் கொம்பர் அகுமலர் போலத் தாளின்
மின் பெற்ற காஞ்சி தட்ப விலங்கொடு நடப்பாள் ஒத்தாள்.

737. விதுக்கலை இலைந்து செம் கண் விடையின் மெல் வரும் ஆனந்த
மதுக் கடல்தனைக் கண் வாயான் முகந்து உண்டு மகளிர் எல்லாம்
புதுக்கலை சரிவது ஓரார் புரிவளை கழல்வது ஓரார்
முதுக் குறை அகல்வது ஓரார் மூழ்கினார் காம வெள்ளம்.

738. பைத்தழகு எறிக்கு மாடப் பந்தி மேல் நின்று காண்பார்
கைத்தலம் கூப்பி ஆங்கே கண்களும் நோக்கி ஆங்கே
சித்தமும் குடிபோய்ச் சொல்லும் செயலும் மாண்டு அம்கண் மாண
வைத்த மண் பாவை ஓடு வடிவுவேறு அற்று நின்றார்.

739. அன்பட்ட புரமும் காமன் ஆகமும் சுட்டதீ இம்
மின் பட்ட சடிலத்து அண்ணல் மெய் என்பது அறியார் நோக்கிப்
பொன் பட்ட கலனும் மெய்யும் பொரிகின்றார் அவனைப் புல்லின்
என் பட்டு விடுமோ ஐய ஏழையர் ஆவி அம்மா.

740. கொடிகள் பூத்து உதிர்ந்த போதில் கொம்பனார் கலையும் சங்கும்
தொடிகளும் சுண்ணத்தூளும் சுரர் பொழி மலரும் நந்தி
அடிகள் கைப் பிரம்பு தாக்கச் சிந்திய வண்ட வாணர்
முடிகளின் மணியும் தாரும் குப்பையாய் மொய்த்தவீதி.

741. துன்னிய தருப்பை கூட அரசிலை துழாவித் தோய்த்துப்
பொன் இயல் கலச நன்னீர் பூசுரர் வீசும் அன்னார்
பன்னியர் வட்டமாக வானவில் பதித்தால் என்ன
மின்னிய மணி செய் நீரா சனக்கலம் விதியால் சுற்ற.

742. கொடி முரசு சாடி செம் பொன் குட மணி நெய்யில் பூத்த
கடி மலர் அனைய தீபம் அங்குசம் கவரி என்னும்
படிவ மங் கலங்கள் எட்டும் பரித்து நேர் பதுமக் கொம்பர்
வடிவினார் வந்து காட்ட மாளிகை மருங்கில் செல்வான்.

743. செப்புரம் கவர்ந்த கொங்கை அரம்பையர் தீபம் காட்டும்
துப்புர அன்பினார்க்கு தூய மெய் ஞானம் நல்கும்
முப்புரம் கடந்தான் தன்னை மும் முறை இயங்கள் ஏங்க
கப்புர விளக்கம் தாங்கி வலம் செயக் கருணை பூத்தான்.

744. கோயில் முன் குறுகலோடும் ஐம்புலக் குறும்பு தேய்த்த
தூய நால் வேதச் செல்வர் சுவத்திகள் ஓத நந்தி
சேஇரும் தடக்கைப் பற்றிச் செம்கண் ஏறு இழிந்து நேர்ந்து
மாயனும் அயனும் நீட்டும் மலர்க்கரம் இருபால் பற்றி.

745. எதிர்ந்தரு மறைகள் காணாது இளைத்து அடி சுமந்து காணும்
முதிர்ந்த அன்பு உருவம் ஆன பாதுகை முடிமேல் சாத்தி
பதிந்தவர் தலை மேல் கொண்டு பாசவல் வினை தீர்த்து உள்ளம்
பொதிர்ந்து பேர் இன்பம் நல்கும் பொன்னடிப் போது சாத்தி.

746. பையா உரியின் அன்ன நடைப் படாம் பரப்பிப் பெய்த
கொய் அவிழ் போது நீத்தம் குரைகழல் அடி நனைப்பத்
தெய்வ மந்தார மாரி திரு முடி நனைப்பத் தென்னர்
உய்ய வந்து அருளும் ஐயன் உள் எழுந்து அருளும் எல்லை.

747. மங்கல மகளி ரோடும் காஞ்சன மாலை வந்து
கங்கையின் முகந்த செம்பொன் கரக நீர் அனையார் ஆக்கத்
திங்கள் அம் கண்ணி வேய்ந்த சிவபரம் சோதி பாத
பங்கயம் விளக்கி அந்நீர் தலைப் பெய்து பருகி நின்றாள்.

748. பாத நாள் மலர் மேல் ஈரம் புலர வெண் பட்டான் நீவிச்
சீத மென் பனி நீராட்டி மான் மத சேறு பூசித்
தாது அவிழ் புது மந்தாரப் பொன் மலர் சாத்திச் சென்னி
மீது இரு கரங்கள் கூப்பி வேறு நின்று இதனைச் சொன்னாள்.

749. அருமையால் அடியேன் பெற்ற அணங்கினை வதுவை செய்தித்
திருநகர் திருவும் கன்னித் தேயமும் கைக் கொண்டாள் என்று
உரை செய்தாள் அதற்கு நேர்வார் உள் நகை உடையர் ஆகி
மருகன் ஆரியங்கள் ஆர்ப்ப வதுவை மண்டபத்தைச் சேர்ந்தார்.

750. அருத்த நான் மறைகள் ஆர்ப்ப அரி மணித் தவிசில் ஏறி
நிருத்தன் ஆங்கு இருந்து சூழ நின்ற மால் அயனை ஏனை
உருத்திராதி யரை பின்னும் ஒழிந்த வானவரைத் தத்தம்
திருத்தகு தவிசின் மேவத் திருக் கடை நாட்டம் வைத்தான்.

751. விண்டல வானோர் ஏனோர் இடைதலான் ஞாலச் செல்வி
பண்டையள் அன்றி இன்று பரித்தனள் பௌவம் ஏழும்
உண்டவன் தன்னைத் தான் இன்று உத்தரத்து இருத்தினானோ
அண்டர் நாயகன் தன் ஆனை வலியினோ அறியேம் அம்மா.

752. மாமணித் தவிசில் வைகி மணவினைக்கு அடுத்த ஓரை
தாம் வரும் அளவும் வானத் தபனிய மலர்க் கொம்பு அன்னார்
காமரு நடன நோக்கிக் கருணை செய்து இருந்தான் இப்பால்
கோமகள் வதுவைக் கோலம் புனைதிறம் கூறல் உற்றேன்.

753. மாசு அறுத்து எமை ஆனந்த வாரி நீராட்டிப் பண்டைத்
தேசு உரு விளக்கவல்ல சிவபரம் பரையைச் செம்பொன்
ஆசனத்து இருத்தி நானம் அணிந்து குங்குமச் சேறு அப்பி
வாச நீராட்டினார் கண் மதிமுகக் கொம்பர் அன்னார்.

754. முரசொடு சங்கம் ஏங்க மூழ்கிநுண் தூசு சாத்தி
அரசியல் அறத்திற்கு ஏற்ப அந்தணர்க்கு உரிய தானம்
விரை செறி தளிர்க்கை ஆர வேண்டுவ வெறுப்பத் தந்து
திரை செய் நீர் அமுதம் அன்னாடு திருமணக் கோலம் கொள்வாள்.

755. செம் மலர்த் திருவும் வெள்ளைச் செழுமலர்த் திருவும் தங்கள்
கைமலர்த் தவப் பேறு இன்று காட்டுவார் போல நங்கை
அம்மலர் அனிச்ச மஞ்சு மடியில் செம் பஞ்சு தீட்டி
மைம் மலர்க் குழல் மேல் வாசக் காசறை வழியப் பெய்து.

756. கொங்கையின் முகட்டில் சாந்தம் குளிர் பனிநீர் தோய்த்து அட்டிப்
பங்கய மலர் மேல் அன்னம் பவளச் செவ்வாய் விட்டு ஆர்ப்பத்
தங்கிய என்ன வார நூபுரம் ததும்பச் செங்கேழ்
அங்கதிர்ப் பாதசாலம் கிண் கிணி அலம்பப் பெய்து.

757. எண் இரண்டு இரட்டி கோத்த விரிசிகை இருபத்து ஒன்றில்
பண்ணிய கலாபம் ஈர் ஏழ் பருமநால் இரண்டில் செய்த
வண்ணமே கலை இரண்டில் காஞ்சி இவ் வகை ஓர் ஐந்தும்
புண்ணியக் கொடி வண்டு ஆர்ப்ப பூத்த போல் புலம்பப் பூட்டி.

758. பொன் மணி வண்டு வீழ்ந்த காந்தளம் போது போல
மின் மணி ஆழி கோத்து மெல் விரல் செங்கைக் ஏற்ப
வன் மணி வைர யாப்புக் கடகமும் தொடியும் வானத்
தென் மணிக் கரங்கள் கூப்ப இருதடம் தோளில் ஏற்றி.

759. மரகத மாலை அம் பொன் மாலை வித்துரும மாலை
நிரைபடுவான வில்லின் இழல் பட வாரத் தாமம்
விரைபடு களபச் சேறு மெழுகிய புளகக் கொங்கை
வரைபடு அருவி அன்றி வனப்பு நீர் நுரையும் மான்.

760. உருவ முத்து உருவாய் அம் முத்து உடுத்த பல் காசு கோளாய்
மருவக் காசு சூழ்ந்த மாமணி கதிராய்க் கங்குல்
வெருவ விட்டு இமைக்கும் ஆர மேருவின் புறம் சூழ்ந்து ஆடும்
துருவச் சக்கரம் போல் கொங்கை துயல் வர விளங்கச் சூட்டி.

761. கொடிக் கயல் இனமாய் நின்ற கோட்சுறா வேறும் வீறு
தொடிக் கலை மதியும் தம் கோன் தொல் குல விளக்காய்த் தோன்றும்
பிடிக் இரு காதின் ஊடு மந்தணம் பேசு மாப் போல்
வடிக்குழை மகரத் தோடு பரிதி வாண் மழுங்கச் சேர்த்து.

762. மழைக்கும் மதிக்கும் நாப்பண் வானவில் கிடந்தால் ஒப்ப
இழைக்கும் மா மணி சூழ் பட்டம் இலம்பக இலங்கப் பெய்து
தழைக்குமா முகிலை மைந்தன் தளை இடல் காட்டு மா போல்
குழைக்கு நீர்த் தகர ஞாழல் கோதை மேல் கோதை ஆர்த்து.

763. கற்பகம் கொடுத்த விந்தக் காமரு கலன்கள் எல்லாம்
பொற்ப மெய்ப் படுத்து முக்கண் புனிதனுக்கு ஈறு இலாத
அற்புத மகிழ்ச்சி தோன்ற அழகு செய்து அமையம் தோன்றச்
சொல் கலையாளும் பூவின் கிழத்தியும் தொழுது நோக்கி.

764. சுந்தர வல்லி தன்னைச் சோபனம் என்று வாழ்த்தி
வந்து இருகையும் தங்கள் மாந்தளிர் கைகள் நீட்டக்
கொந்தவிழ் கோதை மாது மறம் எலாம் குடிகொண்டு ஏறும்
அந்தளிர் செங்கை பற்றா எழுந்தனண் மறைகள் ஆர்ப்ப.

765. அறைந்தன தூரியம் ஆர்த்தன சங்கம்
நிறைந்தன வானவர் நீள் மலர் மாரி
எறிந்தன சாமரை ஏந்திழையார் வாய்ச்
சிறந்தன மங்கல வாழ்த்து எழு செல்வம்.

766. அடுத்தனல் சுந்தரி அம் பொன் அடைப்பை
எடுத்தனள் ஆதி திலோத்தமை ஏந்திப்
பிடித்தனள் விந்தை பிடித்தனள் பொன்கோல்
உடுத்த நெருக்கை ஒதுக்கி நடந்தாள்.

767. கட்டவிழ் கோதை அரம்பை களாஞ்சி
தொட்டனள் ஊர்பசி தூமணி ஆல
வட்டம் அசைத்தனள் வன்ன மணிக்கா
சிட்டிழை கோடிக மேனகை கொண்டாள்.

768. கொடிகள் எனக் குளிர் போதொடு சிந்தும்
வடி பனி நீரினர் விசு பொன் வண்ணப்
பொடியினர் ஏந்திய பூம்புகை தீபத்
தொடி அணி கையினர் தோகையர் சூழ்ந்தார்.

769. தோடு அவிழ் ஓதியர் சோபன கீதம்
பாட விரைப் பனி நீரொடு சாந்தம்
ஏடு அவிழ் மென் மலர் இட்டப் படத்தில்
பாடக மெல்லடி பைப்பய வையா.

770. செம் மலராளடு நாமகள் தேவி
கைம்மலர் பற்றின கல்வி ஒடு ஆக்கம்
இம்மையிலே பெறுவார்க்கு இது போது என்று
அம்மணி நூபும் ஆர்ப்ப நடந்தாள்.

771. ஒல்கினண் மெல்ல ஒதுங்கினள் அன்பு
பில்கி இருந்த பிரான் அருகு எய்தி
மெல்கி எருத்தம் இசைத்த தலை தூக்கிப்
புல்கிய காஞ்சி புலம்ப இருந்தாள்.

772. அற்பக இமைக்கும் செம்பொன் அரதன பீடத்து உம்பர்ப்
பொற்பு அகலாத காட்சிப் புனிதன் ஓடு இருந்த நங்கை
எற்பகல் வலம் கொண்டு ஏகு எரிகதிர் வரையின் உச்சிக்
கற்பக மருங்கில் பூத்த காமரு வல்லி ஒத்தாள்.

773. பண்ணுமின் இசையும் நீரும் தண்மையும் பாலும் பாலில்
நண்ணும் இன் சுவையும் பூவும் நாற்றமும் மணியும் அம் கேழ்
வண்ணமும் வேறு வேறு வடிவு கொண்டு இருந்தால் ஒத்த
அண்ணலும் உலகம் ஈன்ற அம்மையும் இருந்தது அம்மா.

774. விண் உளார் திசையின் உள்ளார் வேறு உளார் பிலத்தின் உள்ளார்
மண் உளார் பிறரும் வேள்வி மண்டபத்து அடங்கி என்றும்
பண் உளார் ஓசை போலப் பரந்து எங்கும் நிறைந்த மூன்று
கண் உளார் அடியின் நீழல் கலந்து உளார் தம்மை ஒத்தார்.

775. ஆய போது ஆழி அங்கை அண்ணல் பொன் கரக நீரால்
சேயவான் சோதி ஆடல் சேவடி விளக்கிச் சாந்தம்
தூய போது அவிழ்ச் சாத்தித் தூபமும் சுடரும் கோட்டி
நேயமோடு அருச்சித்து ஐய நிறை அருள் பெற்று நின்றான்.

776. விண் தலத்து அவருள் ஆதி வேதியன் பாத தீர்த்தம்
முண்டகத் அவனும் மாலும் முனிவரும் புரந்தர் ஆதி
அண்டரும் நந்திதேவு அடுகணத்தவரும் ஏனைத்
தொண்டரும் புறம்பும் உள்ளும் நனைத்தனர் சுத்தி செய்தார்.

777. அத்தலை நின்ற மாயோன் ஆதி செம்கரத்து நங்கை
கைத்தலம் கமலப் போது பூத்தது ஓர் காந்தள் ஒப்ப
வைத்தரு மனுவாய் ஓதக் கரகநீர் மாரி பெய்தான்
தொத்தலர் கண்ணி விண்ணோர் தொழுது பூ மாரி பெய்தார்.

778. ஆடினார் அரம்பை மாதர் விஞ்சையர் அமுத கீதம்
பாடினார் அர என்று ஆர்த்துப் பரவினார் முனிவர் வானோர்
மூடினார் புளகப் போர்வை கணத்தவர் முடிமேல் செம்கை
சூடினார் பலரும் மன்றல் தொடு கடல் இன்பத்து ஆழ்ந்தார்.

779. புத்தனார் எறிந்த கல்லும் போது என இலைந்த வேத
வித்தனார் அடிக் கீழ் வீழ விண்ணவர் முனிவர் ஆனோர்
சுத்த நா ஆசி கூறக் குங்குமத் தோயம் தோய்ந்த
முத்த வால் அரிசிவீசி மூழ்கினார் போக வெள்ளம்.

780. அம்மையோடு அப்பன் என்ன அலர் மணம் போல நீங்கார்
தம் அருள் விளை யாட்டாலே ஆற்ற நாள் தமியர் போல
நம்மனோர் காணத் தோன்றி நன் மணம் புணர ஞாலம்
மும்மையும் உய்ந்த என்னாத் தத்தமின் மொழியல் உற்றார்.

781. காமரு சுரபித் தீம்பால் கற்பகக் கனி நெய் கன்னல்
நமரு சுவைய இன்ன நறு மது வருக்கம் செம் பொன்
ஆம் அணி வட்டத் திண்கால் பாசனத்து அமையப் பெய்து
தேமரு கொன்றை யானைத் திருக்கை தொட்டு அருள்க என்றார்.

782. அம்கை வைத்து அமுது செய்தாங்கு அக மகிழ்ந்து அட்ட மூர்த்தி
கொங்கு அவிழ் குமுதச் செவ்வாய் கோட்டிவாண் முறுவல் பூத்தான்
புங்கவர் முனிவர் கற்பின் மகளிரும் போதின் மேய
மங்கையர் இருவரோடும் மங்கலம் பாடல் உற்றார்.

783. மாக்கடி முளரி வாணன் மைந்தரோடு ஒருங்கு வைகி
நாக்களின் நடுவாரத் உடுவையான் அறுக நெய் ஆர்த்தி
ஆக்கிட ஆர மாந்தி வலம் சுழித்து அகடு வீங்கித்
தேக்கிடும் ஒலியின் ஆர்த்து நிமிர்ந்தது தெய்வச் செம்தீ.

784. சுற்று நான் மறைகள் ஆர்ப்ப தூரியம் சங்கம் ஏங்கக்
கற்ற நான் முகத்தோன் வேள்விச் சடங்கு நூல் கரைந்த ஆற்றால்
உற்ற மங்கல நாண் சாத்தி முழுது உலகு ஈன்றான் செம்கை
பற்றினன் பற்று இலார்க்கே வீடு அருள் பரம யோகி.

785. இணர் எரித் தேவும் தானே எரிவளர்ப்ப அவனும் தானே
உணவு கொள்பவனும் தானே ஆகிய ஒருவன் வையம்
புணர் உறு போகம் மூழ்கப் புருடனும் பெண்ணும் ஆகி
மணவினை முடித்தான் அன்னான் புணர்ப்பை யார் மதிக்க வல்லார்.

786. பின்பு தன் பன்னி ஓடு பிறைமுடிப் பெருமான் கையில்
நன் பொரி வாங்கி செந்தீ நாம் அடுத்து எனைத்தும் ஆன
தன் படி உணர்ந்த வேத முனிவர்க்குத் தக்க தானம்
இன்பகம் ததும்ப நல்கி எரிவல முறையால் வந்து.

787. மங்கலம் புனைந்த செம்பொன் அம்மிமேல் மாணாட்டி பாத
பங்கய மலரைக் கையால் பரிபுரம் சிலம்பப் பற்றிப்
புங்கவன் மனுவல் ஏற்றிப் புண்ணிய வசிட்டன் தேவி
எங்கு எனச் செம்கை கூப்பி எதிர்வர அருள் கண் சாத்தி.

788. விதிவழி வழாது வேள்வி வினை எலாம் நிரம்ப இங்ஙன்
அதிர் கடல் உலகம் தேற ஆற்றி நான் மறைகள் ஆர்ப்பக்
கதிர் மணி நகையார் வாழ்த்தக் காமனைக் காய்ந்த நம்பி
மதி நுதன் மங்கை ஓடு மணவறை தன்னில் புக்கான்.

789. மனிதரும் இமையாது ஐயன் மங்கல வனப்பு நோக்கிப்
புனித வானவரை ஒத்தர் அவர்க்கு அது புகழோ எந்தை
கனிதரு கருணை நாட்டம் பெற்றவர் கடவுள் ஓரால்
பனி தரு மலர் இட்டு ஏத்தி வழிபடல் பாலர் அன்றோ.

790. மானிடர் இமையோர் என்னும் வரம்பு இலர் ஆகி வேள்வி
தான் இடர் அகல நோக்கித் தலைத் தலை மயங்கி நின்றார்
கான் இடம் நடனம் செய்யும் கண்நுதல் அருள் கண் நோக்கால்
ஊன் இடர் அகலும் நாளில் உயர்ந்தவர் இழிந்தோர் உண்டோ.

791. மணவறைத் தவிசின் நீங்கி மன்றல் மண்டபத்தில் போந்து
கண மணிச் சேக்கை மேவிக் கரு நெடும் கண்ணன் வாணி
துணை வனே முதல் வானோர்க்கும் சூழ் கணத் தொகைக்கும் என்றும்
தணவறு செல்வம் தந்தோன் சாறு சால் சிறப்பு நல்கி.

792. ஏட்டுவாய் முளரியான் மால் ஏனை வானவரும் தத்தம்
நாட்டு வாழ் பதியில் செல்ல நல்விடை கொடுத்து வேந்தர்க்
காட்டுவான் ஆடிக் காட்டும் தன்மை போல் அரசு செய்து
காட்டுவான் ஆகி ஐயன் திருவுளக் கருணை பூத்தான்.

793. அதிர் விடைக் கொடி அம் கயல் கொடியாக வராக் கலன் பொன் கலனாகப்
பொதி அவிழ் கடுக்கை வேம்பு அலர் ஆக புலி அதள் பொலம் துகிலாக
மதிமுடி வைர மணிமுடியாக மறை கிடந்து அலந்து மா மதுரைப்
பதி உறை சோம சுந்தரக் கடவுள் பாண்டியன் ஆகி வீற்றிருந்தான்.

794. விண் தவழ் மதியம் சூடும் சுந்தர விடங்கப் புத்தேள்
கொண்டதோர் வடிவுக்கு ஏற்பக் குருதி கொப்புளிக்கும் சூலத்
திண் திறல் சங்கு கன்னன் முதல் கணத் தேவர் தாமும்
பண்டைய வடிவ மாறி பார்த்திபன் பணியின் நின்றார்.

795. தென்னவன் வடிவம் கொண்ட சிவபரன் உலகம் காக்கும்
மன்னவர் சிவனைப் பூசை செய்வது மறை ஆறு என்று
சொன்னது மன்னர் எல்லாம் துணிவது பொருட்டுத்தானும்
அந்நகர் நடுவூர் என்று ஒர் அணிநகர் சிறப்பக் கண்டான்.

796. மெய்ம்மை நூல் வழியே கோயில் விதித்து அருள் குறி நிறீ இப்பேர்
இம்மையே நன்மை நல்கும் இறை என நிறுவிப் பூசை
செம்மையால் செய்து நீப வனத்து உறை சிவனைக் கால
மும்மையும் தொழுது வையம் முழுவதும் கோல் நடாத்தும்.

797. பூவரு மயன் மால் ஆதிப் புனிதரும் முனிவர் ஏனோர்
யாவரும் தனையே பூசித்து இக பரம் அடைய நின்ற
மூவருள் மேலா முக்கண் மூர்த்தியே பூசை செய்த
தாவர இலிங்க மேன்மைத்தகுதி யார் அளக்க வல்லார்.

798. மனித்தருக்கு அரசாகித் எவ் வேந்தர்க்கு மடங்கலாய் மட நல்லார்க்
இனித்த ஐங்கணைக்கு ஆளைஆய் நிலமகள் இணர்த்துழாய் அணிமாலாய்
அனித்த நித்தம் ஓர்ந்து இக பரத்து ஆசை நீத்து அகம் தௌ¤ந்து அவர்க்கு ஒன்றாய்த்
தனித்த மெய்யறிவு ஆனந்தம் ஆம் பரதத்துவமாய் நின்றான்.

திருமணப் படலம் சுபம்

06. வெள்ளிஅம்பலத் திருக்கூத்தாடிய படலம் (799 - 826)

799. உலகியன் நிறுத்து வான் வந்து ஒரு பரம் சுடர்வான் திங்கள்
குலமணி விளக்கை வேட்டுக் கோமுடி கவித்துப் பாராண்டு
இலகுறு தோற்றம் ஈதான் முனிவர் இருவர் தேற
அலகிலா ஆனந்த கூத்துச் செய்தவாறு அறையல் உற்றாம்.

800. உலகியன் நிறுத்து வான் வந்து ஒரு பரம் சுடர்வான் திங்கள்
குலமணி விளக்கை வேட்டுக் கோமுடி கவித்துப் பாராண்டு
இலகுறு தோற்றம் ஈதான் முனிவர் இருவர் தேற
அலகிலா ஆனந்த கூத்துச் செய்தவாறு அறையல் உற்றாம்.

801. பொன் அவிர் கமலம் பூத்த புனித நீராடித் தத்தம்
நன்னெறி நியமம் முற்றி நண்ணினார் புலிக்காலோனும்
பன்னக முனியும் தாழ்ந்து பரவி அம் பலத்துள் ஆடும்
நின்னருள் நடம்கண்டு உண்பது அடியேங்கள் நியமம் என்£றர்.

802. என்னலும் அந்தக் கூத்தை இங்குநாம் செய்தும் தில்லைப்
பொன்னகர் உலகம் எல்லாம் உருவம் ஆம் புருடன் உள்ளம்
இன்னது துவாத சாந்தம் என்று இறை அருளிச் செய்ய
மன்னவ ஏனை அங்கம் ஆவென மன்னன் சொல்வான்.

803. அரைக்கும் மேல் உலகு ஏழ் என்று அரைக்குக் கீழ் உலகு ஏழ் என்றும்
உரைக்கலால் உலகம் எல்லா உருவம் ஆம் புருடற்கு இந்தத்
தரைக்கு மேல் அனந்தம் தெய்வத் தானம் உண்டு அனைத்தும் கூறின்
வரைக்கு உறா சில தானங்கள் வகுத்து உரை செய்யக் கேண்மின்.

804. திருவளர் ஆரூர் மூலம் திருவானைக் காவே குய்யம்
மருவளர் பொழில் சூழ் அண்ணாமலை மணி பூரம் நீவிர்
இருவரும் கண்ட மன்றம் இதயம் ஆம் திருக்காளத்தி
பொருவரும் கண்டம் ஆகும் புருவ மத்தியம் ஆம் காசி.

805. பிறை தவழ் கயிலைக் குன்றம் பிரமரந் திரமாம் வேதம்
அறைதரு துவாத சாந்த மதுரை ஈது அதிகம் எந்த
முறையினால் என்னின் முன்னர் தோன்றிய முறையால் என்றக்
கறை அறு தவத்த ரோடு கவுரியன் கோயில் புக்கான்.

806. தன் அருள் அதனால் நீத்த தன்னையே தேடிப் போந்த
மின்னவிர் கயிலைதானோ விடை உரு மாறி மன்றாய்
மன்னியது ஏயோ திங்கள் மண்டல மேயோ என்னப்
பொன் அவிர் விமானக் கீழ்பால் வெள்ளி அம் பொது உண்டாக.

807. மின் பயில் பரிதிப் புத்தேள் பால் கடல் விளங்கி ஆங்குப்
பின் பதன் இசை மாணிக்கப் பீடிகை தோன்றிற்று அன்னது
அன்பர் தம் உளமே ஆகும் அல்லது வேதச் சென்னி
என்பது ஆம் அஃதே அன்றி யாது என இசைகற் பாற்றே.

808. அன்னது ஓர் தவிசின் உம்பர் ஆயிரம் கரத்தால் அள்ளித்
துன் இருள் விழுங்கும் கோடி சூரியர் ஒரு காலத்து
மன்னினர் உதித்தால் ஒப்ப மன மொழி பக்கம் கீழ்மேல்
பின் முதல் கடந்த ஞானப் பேர் ஒளி வடிவாய்த் தோன்றி.

809. முந்துறு கணங்கள் மொந்தை தண்ணுமை முழக்கம் செய்ய
நந்தி மா முழவம் தாக்க நாரணன் இடக்கை ஆர்ப்ப
வந்துகம் தருவ நூலின் மரபுளி இருவர் பாட
ஐந்து துந்துபியும் கல்லென்று ஆர் கலி முழக்கம் காட்ட.

810. மது முகத்து அலர்ந்த வெண் தாமரைகள் சுருதிக் கூட்டச்
சது முகத்து ஒருவன் சாமகீத யாழ் தடவிப் பாட
விது முகத்து அருகு மொய்க்கும் மீன் என ஞான வெள்ளிப்
பொது முகத்து அமரர் தூற்றும் பூமழை எங்கும் போர்ப்ப.

811. பொரும் கடல் நிறத்த செம் தீ பொங்குளை குறளன் மீது
பெரும் கடல் வடவைச் செம்கண் பிதுங்க மேல் திரிந்து நோக்கி
முரும் கடல் எரியில் சீற முதுகிற வலத்தாள் ஊன்றிக்
கரும் கடல் முளைத்த வெய் யோன் காட்சியில் பொலிந்து நின்று.

812. கொய்யும் செம் கமலப் போது குவிந்து என எடுத்துக் கூத்துச்
செய்யும் புண்டரிகத் தாளும் திசை கடந்து உள ஈர் ஐந்து
கையும் திண் படையும் தெய்வ மகளிர் மங்கல நாண் காத்த
மை உண்ட மிடரும் சங்க வார் குழை நுழைந்த காதும்.

813. செக்கரம் சடையும் தேசு ஆர் வெண் திரு நீறும் தெய்வ
முக்கணும் உரகக் கச்சும் முள் எயிறு இமைக்கும் மார்பும்
மைக்கரும் கயல் கண் நங்கை வல்லியின் ஒதுங்கி நிற்கும்
பக்கமும் அவள் மேல் வைத்த பார்வையும் நகையும் தோன்ற.

814. கங்கை ஆறு அலம்பும் ஓசை கடுக்கை வண்டு இரங்கும் ஓசை
மங்கல முழவின் ஓசை மந்திர வேத ஓசை
செம்கை ஆடு எரியின் ஓசை திருவடிச் சிலம்பின் ஓசை
எங்கணும் நிரம்பி அன்பர் இரு செவிக்கு அமுதம் ஊற்ற.

815. ஆடினான் அமல மூர்த்தி அஞ்சலி முகிழ்த்துச் சென்னி
சூடினார் அடியில் வீழ்ந்தார் சுருதி ஆயிரம் நாவாரப்
பாடினார் பரமானந்தப் பரவையில் படிந்தார் அன்பு
நீடினார் நிருத்த ஆனந்தம் காண்பது நியமம் பூண்டார்.

816. முனிவர் கந்தருவர் வானோர் தானவர் மோன யோகர்
புனித கிம்புருடர் ஆதிப் புலவரும் இறைஞ்சி அன்பில்
கனிதரு இன்பத்து ஆழ்ந்தார் திருமணம் காணவந்த
மனிதரும் காணப் பெற்றார் மாதவர் பொருட்டான் மன்னோ.

817. அனந்தனா முனிவர் வேந்தன் அளவு இல் ஆனந்தம் மூறி
மனம் தனி நிரம்பி மேலும் வழிவது போல மார்பம்
புனைந்த புண்ணிய வெண்ணீறு கரைந்திடப் பொழி கண் நீருள்
நனைந்து இரு கரம் கூப்பி நாதனைப் பாடுகின்றான்.

818. பராபர முதலே போற்றி பத்தியில் விளைவாய் போற்றி
சராசரம் ஆகி வேறாய் நின்ற தற் பரனே போற்றி
கராசல உரியாய் போற்றி கனக அம்பலத்துள் ஆடும்
நிராமய பரமானந்த நிருத்தனே போற்றி போற்றி.

819. ஒன்று ஆகி ஐந்தாயை ஐந்து உருவாகி வருவாய் போற்றி
இன்றாகிச் சென்ற நாளாய் எதிர் நாளாய் எழுவாய் போற்றி
நன்றாகித் தீயது ஆகி நடுவாகி முடிவாய் மன்றுள்
நின்றாடும் பரமானந்த நிருத்தனே போற்றி போற்றி.

820. அடியரேம் பொருட்டு வெள்ளி அம்பலத்து ஆடல் போற்றி
பொடி அணி தடம் தோள் போற்றி புரி சடை மகுடம் போற்றி
கடி அவிழ் மலர் மென் கூந்தல் கயல் விழி பாகம் போற்றி
நெடிய நல் பரமானந்த நிருத்தனே போற்றி போற்றி.

821. என்று நின்று ஏத்தினான் பின் இருவரை நோக்கி வெள்ளி
மன்றுள் நின்று ஆடா நின்ற மறை முதல் கருணை கூர்ந்து
நன்று நீர் வேட்டது என் என்று அருள் செய்ய நாதன் பாதம்
துன்று மெய் அன்பில் தாழ்ந்து தொழுது நின்று இதனைச் சொல்வார்.

822. எந்தையிருத் திருக்கூத்தென் றுமிந்நிலைநின் றியார்க்கும்
பந்தவெம் பாசநீங்கப் பரித்தருள் செய்தி யென்னச்
செந்தமிழ்க் கன்னி நாடுசெய்தமா தவப்பே றெய்தத்
தந்தன மென்றான் வேந்தலை தடுமாறநின்றான்.

823. அராமுனி ஈது வேண்டும் ஆதி எம் பெரும் இந்த
நிராமய பரமானந்த நிருத்த நேர் கண்டோர் எல்லாம்
தராதலம் மிசை வந்து எய்தாத் தனிக்கதி பெறுதல் வேண்டும்
பராபர என்று தாழ்ந்தான் பகவனும் அதற்கு நேர்ந்தான்.

824. ஆர்த்தனர் கணத்தோர் கை கோத்து ஆடினார் அலர் பூ மாரி
தூர்த்தனர் விண்ணோர் கண்ணீர் துளும்பினர் முனிவர் ஆகம்
போர்த்தனர் புளக அன்பில் புதைந்தனர் விழுங்குவார் போல்
பார்த்தனர் புல்லிக் கொண்டார் பரவிய அவ் இருவர் தம்மை.

825. அனித்தம் ஆகிய பூத ஐம் பொறி புலன் ஆதி ஆறு ஆகி
இனித்த மாயையோடு இருவினைத் தொடக்கினும் இருளினும் வேறு ஆகித்
தனித்த யோகிகள் அகம் நிறைந்து ஆடிய தனிப்பெரும் திருக்கூத்தைக்
குனித்த வண்ண மாக் கண்டவர்க்கு இகபரம் கொடுத்து அவண் உறை கின்றான்.

826. குனிவில் ஆதிரைத் தினம் தொடுத்து எதிர் வரு கொடுவில் ஆதிரை எல்லை
புனித ஆடக முளரி தோய்ந்து தனித்தனிப் பொது நடம் தரிசித்து அங்கு
இனிது அமர்ந்து நூற்று எண் மடம் ஐந்து எழுத்து எண்ணி இந்நிலை நிற்கும்
கனியும் அன்பினார் எண்ணியாங்கு எய்துவர் கருதிய வரம் எல்லாம்.

வெள்ளிஅம்பலத் திருக்கூத்தாடிய படலம் சுபம்

1.7. குண்டோதரனுக்கு அன்னமிட்ட படலம் (827 - 848)

827. பன்ன கேசனும் அடு புலிப் பாதனும் பணிய
மின்னுவார் சடை மன்னவன் வெள்ளி மன்று ஆடல்
சொன்னவாறு இது பசித்து அழல் சுட ஒரு பூதம்
அன்ன மாமலை தொலைத்த ஆறு எடுத்து இனி அறைவாம்.

828. மின் இயல் கடை மாதவர் வேதியர் ஏனோர்
எந் நிலத்து உள மன்னவர் யாவர்க்கும் முறையே
பொன் இயல் கலத்து அறு சுவைப் போனகம் அருத்தா.

829. பூசு கின்றவும் உடுப்பவும் பூண்பவும் பழுக்காய்
வாச மெல்லிலை ஏனவும் அம் முறை வழங்காத்
தேச மன்னவர் ஏனையோர் செல்லுநர்ச் செலுத்தி
ஈசன் அன்புறு கற்பினாள் இருக்கும் அவ் வேலை.

830. மடை வளத் தொழில் புலவர் வந்து அடியிணை வணங்கி
அடியரேம் அட்ட போனகம் ஆயிரத்து ஒன்றின்
இடையது ஆயினும் தொலைந்திலது ஆம் கண் மேல் செய்யக்
கடவது ஏது எனப் பிராட்டி தன் கணவர் முன் குறுகா.

831. பணிந்து ஒதுங்கி நின்று அடி கண் முப்பத்து முக்கோடி
கணங்கள் தம்மொடும் இங்கு எழுந்து அருள்வது கருதி
இணங்கும் இன் சுவைப் போனகம் எல்லை என்று ஆக்கி
உணங்கு கின்றது உண்டு எஞ்சிய எனைத்து என உரைக்கின்.

832. இமையக் குன்றமும் அடைகலாது இதன் புறம் கிடந்த
சிமையக் குன்றுகள் ஈட்டமும் சேர்ந்து என நிமிரச்
சமையக் கொட்டிய வால் அரிப் புழுக்கலும் சாதக்
அமையக் கொட்டிய கறிகளின் வருக்கமும் அனைத்தே.

833. என்ற போது இறை எம்பிரான் தேவியார் இடத்தில்
ஒன்றும் அன்பினால் ஒரு விளையாடலை நினைத்தோ
தன் தனிக்குடைப் பாரிடத் தலைவனது ஆற்றல்
அன்றி யாவரும் அறிந்திடக் காட்டாவோ அறியேம்.

834. சிறிது வாள் நகை செய்து மூ வேந்தரில் சிறந்த
மறுவில் மீனவன் அரும் பெறல் மகள் உனக்கு அரிதில்
பெறுவது ஏது வான் தருவும் நின் பணி செயப் பெற்று இங்கு
உறைவதேல் பிறர் திரு எலாம் உன்னதே அன்றோ.

835. அளவு இலாத நின் செல்வத்தின் பெருக்கை நாம் அறிய
விளைவு செய்தனை போலும் நின் விருந்து உணப் பசியால்
களை அடைந்தவர் ஆகி நம் கணத்தினுள் காணேம்
தளவ மூரலாய் யாம் செய்ய தக்கது ஏது என்றான்.

836. அடுக்க நின்ற குண்டோதரன் அகட்டிடை வடவை
மடுக்க உன்னினான் அது வந்து வயிற்று எரி பசியாய்த்
தொடுக்க ஆலம் உண்டாங்கு உடல் சோர்ந்து வேர்த்து ஆவி
ஒடுக்கம் உற்று ஐய பசியினால் உயங்கினேன் என்றான்.

837. குடை எடுக்கும் இக் குறிய தாள் குறட்கு ஒருபிடி சோறு
இடுமின் அப்புறம் சோறுமால் எனத் தொழுது எல்லாம்
உடைய நாயகி போயினாள் குறியனும் உடனே
நடை தளர்ந்து கண் புதைந்து வாய் புலர்ந்திட நடந்தான்.

838. படைக்கண் ஏவலர் இறைமகள் பணியினால் பசிநோய்
தொடுத்தவன் தனைக் கொண்டு போய் சொன்றி முன் விடுத்தார்
அடுத்து இருந்ததே கண்டனர் அன்ன மா மலையை
எடுத்து அயின்றது அடிசில் அங்கு இருந்தது காணார்.

839. சிலம்பு நூபுரச் சீறடிச் சேடியர் சில்லோர்
அலம்பு வால் வளைக் கை நெரித்து அதிசயம் அடைந்தார்
புலம்பு மேகலையார் சிலர் பொருக்கு என வெருண்டார்
கலம் பெய் பூண் முலையார் சிலர் கண்புதைத்து திரிந்தார்.

840. முரவை போகிய முரிவில் வான் மூரல் பால் வறையல்
கருனை தீம் பயறு அடு துவையல் பல் வகைக் கறிகள்
விரவு தேம்படு பால் தயிர் இழுது தேன் வெள்ளம்
வரைவு இலாதன மிடாவொடு வாரி வாய் மடுத்தான்.

841. பல் பழக் குவை வேற்று உருப் பண்ணியம் கன்னல்
மெல் சுவைத் தண்டு தெங்கு இவை அன்றியும் ஏவா
வல்சி காய்களின் வருக்கமும் நுகர்ந்து மாறாமல்
எல்லைதீர் நவ பண்டமும் எடுத்து வாய் மடுத்தான்.

842. பாரித்து உள்ள இப் பண்டமும் பரூ உக் குறும் கையால்
வாரித் தன் பெரு வயிற்றிடை வைப்பவும் துடுவை
பூரித்து ஆகுதி பண்ணிய தழல் எனப் பொங்கிக்
கோரித்து ஒன்பது வாயிலும் பசித்தழல் கொளுத்த.

843. அலங்கல் ஓதி கண்டு அதிசயம் அடைந்து தன் அன்பின்
நலம் கொள் நாயகன் முன்பு போய் நாணம் உள் கிடப்ப
இலங்கு பூம்குழல் சுவல் மிசை இறக்கி இட்டு ஒல்கி
நிலங் கிளைத்து நின்றாள் நிலை கண்டனர் நிருபன்.

844. அஞ் சில் ஓதியை வினவுவான் அறிகலான் போலக்
குஞ்சி ஆர் அழல் அன்ன அக் குட வயிற்றவன் உண்டு
எஞ்சி உள்ளவேல் பூதங்கள் இன்னமும் விடுத்து உன்
நெஞ்சு உவப்பவே அருத்துதும் என்னலும் நிமலை.

845. ஐய இன்னும் இக் குறள் பசி அடங்கிடா வேறு
வெய்ய பாரிட வீரரை விடுத்தி ஏல் எடுத்து
வையம் யாவையும் வயிற்றிடை வைப்பரே அதனால்
செய்ய கால ருத்திரப் பெயர் தேற்றம் ஆம் உனக்கே..

846. சங்க வார் குழைக் குறண் மகன் தன் செயல் தானே
இங்கு வந்து உரை செய்திட அறிதி என்று இறைமுன்
மங்கை நாயகி குமுதவாய் மலர் பொழுது எயிற்றுத்
திங்கள் வாய் முழையான் பசித் தீச்சுட வந்தான்.

847. நட்டம் ஆடிய சுந்தர நங்கை எம் பிராட்டி
அட்ட போனகம் பனி வரை அனையவாய்க் கிடந்த
தொட்டு வாய் மடுத்திடவும் என் சுடு பசி தணியாது
இட்டு உணாதவர் வயிறு போல் காந்துவது என்றான்.

848. கையர் முப்புரத்து இட்ட தீக் கடும்பசி உருவாய்ப்
பொய்யனேன் வயிற்று இடைக் குடி புகுந்ததோ என்னும்
கை எறிந்திடும் அண்டங்கள் வெடி படக் கதறும்
ஐய கோ எனும் உயிர்த்திடும் ஆவி சோர்ந்து அயரும்.

குண்டோதரனுக்கு அன்னமிட்ட படலம் சுபம்

1.8. அன்னக் குழியும் வைகையும் அழைத்த படலம் (849- 875)

849. வேத நாயகன் பாரிட வேந்தனுக்கு அமையா
ஓதன் ஆதிகன் அருத்திய தன்மை ஈது வையும்
போத ராமையால் அமைவுறப் போனகக் குழிதந்து
ஓத மாநதி அருத்திய செய்தியும் உரைப்பாம்.

850. கவன மால் விடை ஆளியின் கடிகமழ் தென்றல்
பவன மா மலை யாட்டியைப் பார்த்து உளே நகைத்துத்
தவன மாப் பசி உடையவன் தன் பொருட்டு அன்ன
புவன மாதினை நினைத்தனன் நினைக்கும் முன் போந்தாள்.

851. நால் தடம் திசைத் தயிர்க்கடல் அனந்தன் தலை நிலம் ஈண்டு
உற்று எழுந்து நால் கிடங்கராய் உதித்து எழுந்தாங்கு
மாற்றரும் சுவைத் தீம் தயிர் வால் அரிப் பதத்தோடு
ஏற்று எழுந்தது நால் குழி இடத்திலும் பொங்கி.

852. குரு மதிக்குல மன்னவன் மருகனக்கு உண்டப்
பெருவயிற்றில் இரு பிறை எயிற்று எரி சிகைப் பேழ் வாய்
ஒரு குறள் குடை வீரனை உன் பசி தணியப்
பருக எனப் பணித்து அருளும் பாரிடத் தலைவன்.

853. அத் தயிர்ப் பதக் கிடங்கரில் அலை கடல் கலக்கும்
மத்து எனக் கரம் புதைத்து எடுத்து வாய் மடுத்துச்
துய்த்திடப் பசி விடுத்தது சுருதி நாயகன் தாள்
பத்தி வைத்து வீடு உணர்ந்தவர் பழவினைத் தொடர் போல்.

854. வாங்கி வாங்கி வாய் மடுத்தலும் உடம்பு எலாம் வயிறாய்
வீங்கினான் தரை கிழிபடப் பொருப்பு என வீழ்ந்தான்
நீங்கு நீள் உயிர்ப்பு இலன் உடல் புரண்டனன் நீர் வேட்டு
ஆங்கு நீர் நிலை தேடுவான் ஆயினான் எழுந்தான்.

855. ஆவி அன்னவர்ப் பிரிந்து உறை அணங்கு அனார் போலக்
காவி நாள் மலர் தாமரைக் கடிமலர் வாட
வாவி ஓடையும் குளங்களும் வறப்ப வாய் வைத்துக்
கூவ நீள் நிலை நீர்களும் பசை அறக் குடித்தான்.

856. அனையன் ஆகியும் நீர் நசை ஆற்றலன் வருந்தும்
வினையன் ஆகி வானதிச் சடை வேதியன் பாதத்து
இனைய நாதனும் தன் திரு முடியின் மீது இருக்கும்
நனைய நாள் மலர் ஓதியைப் பார்த்து ஒன்று நவில் வான்.

857. தேங்கு நீர்த்திரை மாலிகைச் செல்வி நீ இந்த
வாங்கு நீர்த்தடம் புரிசை சூழ் மதுரையின் மாடு ஒர்
ஓங்கு நீத்தம் ஆய் ஒல் என வருதி என்று உரைத்தான்
நீங்கு நீர்த்திரு மாது அவண் ஒரு மொழி நிகழ்த்தும்.

858. அன்று எம் பிரான் ஆணையால் பகீரதன் பொருட்டுச்
சென்று நீ ஒரு தீர்த்தம் ஆய்த் திளைப்பவர் களங்கம்
ஒன்று தீவினைத் தொடக்கு அறுத்து எழுக எனப் பணித்தாய்
இன்று ஓர் நதி ஆகெனப் பணித்தியேல் என்னை.

859. தெரிசித் தோர் படிந்து ஆடினோர் செம்கையால் ஏனும்
பரிசித்தோர் பவத் தொடர்ச்சியின் பற்று விட்டு உள்ளத்து
உருசித்தோர் உறு பத்தியும் விச்சையும் உணர்வாய்
விரிசித்தோர் உறு மெய் உணர்வால் வரும் வீடும்.

860. தந்திடப் பணித்து அருள் எனா தடம் புனல் செல்வி
சுந்தரப் பெரும் கடவுளை வரம் கொண்டு தொழுது
வந்த அளப்பு இலா வேகம் ஓடு எழுந்து மா நதியாய்
அந்தரத்து நின்று இழிபவளாம் எனவரும் ஆல்.

861. திரை வளை அணிகரம் உடையவள் செழு மணி நகை உடையாள்
நுரை வளை துகில் உடையவள் கொடி நுணு இடையவள் அற நீள்
விரை வளை குழல் உடையவள் கயல் விழி உடையவள் வருவாள்
வரை வளை சிலையவன் முடி மட வரல்நதி வடிவினுமே.

862. விரை படும் அகிலரை பொரிதிமில் வெயில் விடு மணி வரை யோடு
அரை பட முது சினை அலறிட வடியொடு கடிது அகழாக்
குரைபடு கழல் இற உளர் சிறு குடி அடியொடு பறியாக்
கரைபட எறிவது வருவது கடுவிசை வளி எனவே.

863. பிணையொடு கலை பிடியொடு கரி பிரிவில வொடு பழுவப்
பணையொடு கருமுசு வயிறு அணை பறழொடு தழுவி அதன்
துணையொடு கவிபயில் மர நிரை தொகை யொடும் இற உளர் வெம்
கணையொடு சிலை இதண் நெடும் எறி கவணொடு கொடு வரும் ஆல்.

864. அடியிற நெடுவரை உதைவன அகழ்வன அகழ் மடுவைத்
திடர் இடுவன மழை செருகிய சினை மர நிரை தலைகீழ்
பட இடிகரை தொறும் நடுவன படுகடல் உடை முது பார்
நெடு முதுகு இருபிளவு உற வரு நெடு நதி இன அலையே.

865. பிளிறொலி இனம் முது மரம் அகழ் பெருவலி இன வசையா
வெளிறடி வனவெறி மணி இன விரை செலவின மதமோடு
ஒளிறளி இனநுரை முக படம் உடையன என வரலால்
களிறு அனையது மது இதழிகள் கவிழ் சடை அணி குடிஞை.

866. நீடிய பிலம் உறு நிலையின நிருமலன் மதி முடி மீது
ஆடிய செயல் இன வெயில் உமிழ் உருமணி தலை இள நீள்
கோடிய கதியின நிரை நிரை குறுகிய பல காலின்
ஓடிய வலியின வளை உடல் உரகமும் என வரும் ஆல்.

867. மண் அகழ்தலின் வளை அணி கரு மாவனையது மிசை போய்
விண் உள வலின் அவுணர்கள் இறை விடு புனலொடு நெடுகும்
அண்ணலை அனையது சுவை இழு தலை அளை உறு செயலால்
கண்ணனை அனையது நெடுகிய கடுகிய கதி நதியே.

868. திகழ் தரு கரி பரி கவரிகள் செழு மணியொடு வருமாறு
திகழ் தரு குடபுல அரசர்கள் நெறி செய்து கவர் திருவோடு
அகழ் தரு பதிபுகு மதிகுல அரசனை அதை அலதேல்
புகழ் தரு திறை இட வரு குடபுல அரசனும் நிகரும்.

869. ஆரொடு மடல் அவிழ் பனை யொடும் அர நிகர் இலை நிம்பத்
தாரொடு புலியொடு சிலையொடு தகு கயலொடு தழுவாப்
பாரொடு திசை பரவிய தமிழ் பயில் அரசர்கள் குழுமிச்
சீரொடு பல திரு வொடு வரு செயல் அனையது நதியே.

870. கல்லார் கவி போல் கலங்கிக் கலை மாண்ட கேள்வி
வல்லார் கவி போல் பலவான் துறை தோன்ற வாய்த்துச்
செல்லாறு தோறும் பொருள் ஆழ்ந்து தௌ¤ந்து தேயத்து
எல்லாறும் வீழ்ந்து பயன் கொள்ள இறுத்தது அன்றெ

871. வண்டு ஓதை மாறா மலர் வேணியின் வந்த நீத்தம்
கண்டு ஓத நஞ்சு உண்டு அருள் கண் நுதன் மூர்த்தி பேழ்வாய்
விண்டு ஓதம் அணியாது என் விடாய் என வெம்பி வீழ்ந்த
குண்டு ஓதரனை விடுத்தான் அக் குடிஞை ஞாங்கர்.

872. அடுத்தான் நதியின் இடை புக்கு இருந்து ஆற்றல் ஓடும்
எடுத்தான் குறும்கை இரண்டும் கரை ஏற நீட்டித்
தடுத்தான் மலைபோல் நிமிர் தண்புனல் வாய் அங்காந்து
மடுத்தான் விடாயும் கடல் உண்ணும் மழையு நாண.

873. தீர்த்தன் சடை நின்று இழி தீர்த்தம் அருந்தி வாக்குக்
கூர்த்து இன்பு கொண்டு குழகன் திரு முன்னர் எய்திப்
பார்த்தன் பணிந்த பதம் முன் பணிந்து ஆடிப் பாடி
ஆர்த்த அன்பு உருவாய்த் துதித்தான் அளவாத கீதம்.

874. பாட்டின் பொருளான் அவன் பாரிட வீரன் பாடல்
கேட்டு இன்பம் எய்திக் கணங்கட்குக் கிழமை நல்கி
மோட்டு இன்புனன் மண் முறை செய்து இருந்தான் அளகக்
காட்டின் புறம் போய் மடங்கும் கயல் கண்ணியோடும்.

875. தீர்த்தன் இதழிச் சடை நின்றும் இழிந்து வரலால் சிவகங்கை
தீர்த்தன் உருவம் தௌ¤ வோர்க்கு ஞானம் தரலால் சிவஞான
தீர்த்தம் காலில் கடுகி வரும் செய்தியாலே வேகவதி
தீர்த்தம் கிருத மாலை என வைகை நாமம் செப்புவர் ஆல்.

அன்னக் குழியும் வைகையும் அழைத்த படலம் சுபம்

09. ஏழு கடல்அழைத்த படலம் (876 - 890)

876. முடங்கன் மதி முடி மறைத்த முடித் தென்னன் குறட்கு அன்னக்
கிடங்கரொடு நதி அழைத்த கிளர் கருணைத் திறன் இது மேல்
மடங்கல் வலி கவர்ந்தான் பொன் மாலை படிந்து ஆட ஏழு
தடம் கடலும் ஒருங்கு அழைத்த தன்மை தனைச் சாற்றுவாம்.

877. ஓத அரும் பொருள் வழுதி உருவாகி உலகம் எலாம்
சீதள வெண் குடை நிழற்றி அறச் செம் கோல் செலுத்தும் நாள்
போத அரும் பொருள் உணர்ந்த இருடிகளும் புனித முனி
மாதவரும் வரன் முறையால் சந்தித்து வருகின்றார்.

878. வேதமுனி கோத மனும் தலைப்பட்டு மீள்வான் ஓர்
போது அளவில் கற்புடைய பொன் மாலை மனை புகுந்தான்
மாது அவளும் வரவேற்று முகமன் உரை வழங்கிப் பொன்
ஆதனம் இட்டு அஞ்சலி செய்து அரியதவத் திறம் கேட்பாள்.

879. கள்ள வினைப் பொறி கடந்து கரை கடந்த மறைச் சென்னி
உள்ள பொருள் பரசிவம் என்று உணர்ந்த பெருந்தகை அடிகேள்
தள்ளரிய பவம் அகற்றும் தவம் அருள் செய்க எனக் கருணை
வெள்ளம் என முகம் மலர்ந்து முனிவேந்தன் விளம்பும் ஆல்.

880. தவ வலியான் உலகு ஈன்ற தடா தகைக்குத் தாய் ஆனாய்
சிவ பெருமான் மருகன் எனும் சீர் பெற்றய் திறல் மலயத்
துவசன் அரும் கற்பு உடையாய் நீ அறியாத் தொல் விரதம்
அவனி இடத்து எவர் அறிவார் ஆனாலும் இயம் பக்கேள்.

881. மானதமே வாசிகமே காயிகமே என வகுத்த
ஈனம் இல் தவம் மூன்றம் இவற்றின் ஆனந்தம் தருமது
தான மிசை மதி வைத்தறயவு பொறை மெய் சிவனை
மோனம் உறத் தியானித்தல் ஐந்து அடக்கல் முதல் அனந்தம்.

882. வாசிக ஐந்து எழுத்து ஓதன் மனுப் பஞ்ச சாந்தி மறை
பேசுசத உருத்திரம் தோத்திரம் உரைத்தல் பெரும் தருமம்
காசு அகல எடுத்து ஓதன் முதல் அனந்தம் ஆயிகங்கள்
ஈசன் அருச்சனை கோயில் வலம் செய்கை எதிர்வணங்கல்.

883. நிருத்தன் உறை பதிபலப் போய்ப் பணிதல் பணி நிறை வேற்றல்
திருத்தன் முடி நதி ஆதி தீர்த்த யாத்திரை போய் மெய்
வருத்தமுற ஆடல் இவை முதல் பல அவ் வகை மூன்றில்
பொருத்த முறு காயிகங்கள் சிறந்தன இப் புண்ணியத்துள்.

884. திருத்த யாத்திரை அதிகம் அவற்ற அதிகம் சிவன் உருவாம்
திருத்த ஆம் கங்கை முதல் திரு நதிகள் தனித் தனி போய்த்
திருத்த மாடு அவதரித்த திரு நதிகள் தனித் தனி போய்த்
திருத்தமாய் நிறைதலினால் அவற்று இகந்து திரை முந்நீர்.

885. என்று முனி விளம்பக் கேட்டு இருந்த காஞ்சன மாலை
துன்று திரைக் கடல் ஆடத் துணிவுடைய விருப்பினள் ஆய்த்
தன் திருமா மகட்கு உரைத்தாள் சிறிது உள்ளம் தளர்வு எய்திச்
சென்று இறைவற்கு உரைப்பல் எனச் செழியர் தவக் கொழுந்து அனையாள்.

886. தன் தன்னை உடைய பெரும் தகை வேந்தர் பெருமான் முன்
சென்று அன்னம் என நின்று செப்புவாள் குறள் வீரர்க்கு
அன்று அன்னக் குழியு னொடு ஆறு அழைத்த அருட்கடலே
இன்று அன்னை கடல் ஆட வேண்டினாள் என்று இரந்தாள்.

887. தேவி திரு மொழி கேட்டுத் தென்னவராய் நிலம் புரக்கும்
காவி திகழ் மணி கண்டர் கடல் ஒன்றோ எழு கடலும்
கூவி வர அழைத்தும் என உன்னினார் குணபால் ஓர்
வாவி இடை எழுவேறு வண்ணமொடும் வருவன ஆல்.

888. துண்ட மதித் திரள் அனைய சுரிவளை வாய் விட உதைத்து
வெண் தவள நுரை ததும்பச் சுறா ஏறு மிசைக் கொட்பத்
தண் தரள மணித் தொகுதி எடுத்து எறியும் தரங்க நிரை
அண்ட நெடு முகடு உரிஞ்ச ஆர்த்து எழுந்த கடல் ஏழும்.

889. காணும் மாநகர் பனிப்பக் கலி முடிவில் அயன் படைப்புக்
கோணுமாறு எழுந்தது எனக் கொதித்து எழுந்த கடல் அரவம்
பூணு நாயகன் அகில புவனம் எலாம் கடந்த திரு
ஆணையால் அவன் அடி சென்று அடைந்தார் போல் அடங்கியது ஆல்.

890. தன் வண்ணம் எழு கடலின் தனி வண்ணமொடு கலந்து
பொன் வண்ண நறும் பொகுட்டுப் பூம் பொய்கை பொலிவு எய்தி
மின் வண்ணச் சடைதாழ வெள்ளி மணி மன்று ஆடும்
மன் வண்ணம் என எட்டு வண்ண மொடும் வயங்கியது ஆல்.

ஏழு கடல்அழைத்த படலம் சுபம்

1.10. மலயத் துவசனை அழைத்த படலம் (891- 921)

891. எழு கடல் அழைத்த வாறு இயம்பினாம் இனிச்
செழு மதி மரபினோன் சேண் இழிந்து தன்
பழுது இல் கற்பில் லொடும் பரவை தோய்ந்து அரன்
அழகிய திரு உரு அடைந்தது ஓதுவாம்.

892. புரவலன் தடாதகைப் பூவையோடும் வந்து
உரவு நீர்க் கடல் மருங்கு உடுத்த சந்தனம்
மரவ மந்தார மா வகுளம் பாடலம்
விரவு நந்தனத்து அரி அணையின் மேவினான்.

893. தாது அவிழ் மல்லிகை முல்லை சண்பகப்
போது கொய்து இளையரும் சேடிப் பொன் தொடி
மாதரும் கொடுத்திட வாங்கி மோந்து உயிர்த்து
ஆதரம் இரண்டாற அமரும் எல்லையில்.

894. தன்னமர் காதலி தன்னை நோக்கியே
மன்னவன் உன் பொருட்டு ஏழு வாரியும்
இந் நகர் அழைத்தனம் ஈண்டுப் போந்து நின்
அன்னையை ஆடுவான் அழைத்தி ஆல் என.

895. மடந்தையும் அன்னையைக் கொணர்ந்து வாவி மாடு
அடைந்தனள் ஆக மற்று அவள் புராண நூல்
படர்ந்த கேள்வியர் தமை நோக்கிப் பௌவநீர்
குடைந்திடும் விதி எவன் கூறும் என்னவே.

896. கோது அறு கற்பினாய் கொழுநன் கைத்தலம்
காதலன் கைத்தலம் அன்றிக் கன்றின் வால்
ஆதல் இம் மூன்றில் ஒன்று அம் கை பற்றியே
ஓத நீர் ஆடுதல் மரபு என்று ஓதினார்.

897. மறையவர் வாய்மை பொன் மாலை கேட்டு மேல்
குறைவு அறத் தவம் செயாக் கொடிய பாவியேற்கு
இறைவனும் சிறுவனும் இல்லையே இனிப்
பெறுவது கன்று அலால் பிறிது உண்டாகுமோ.

898. ஆதலால் கன்றின் வால் பற்றி ஆடுகோ
மாதராய் என்று தன் மகட்குக் கூறலும்
வேதன் மால் பதவியும் வேண்டினார்க்கு அருள்
நாதன் ஆருயிர்த் துணை ஆய நாயகி.

899. தன் உயிர்க் கிழவனை அடைந்து தாழ்ந்து தன்
அன்னை தன் குறை உரை ஆட ஆண் தகை
மன்னவன் வலாரியோடு ஒருங்கு வைகிய
தென்னவன் மேல் மனம் செலுத்தினான் அரோ.

900. சிலையத் திரியார் திரு உள்ளம் உணர்ந்து
தலையத் திரி அட்டவன் ஆதனம் நீத்து
உலையத் திரி ஒத்த விமான மொடு
மலையத் துவசச் செழியன் வரும் ஆல்.

901. மண் பேறு அடைவான் வரும் ஏழ் கடல் வாய்
எண் பேறு அடையா அருளின் அமுதைப்
பெண் பேறு அதனால் பெறும் பேறு இது எனாக்
கண் பேறு அடைவான் எதிர் கண்டனனே.

902. வந்தான் மருகன் சரணம் பணிவான்
முந்தாமுனம் மாமன் எனும் முறையால்
அந்தா மரை அம் கையமைத்து மகள்
தந்தானை எதிர்ந்து தழீஇ யினன் ஆல்.

903. ஆத்தன் திரு உள்ளம் மகிழ்ந்து அருளால்
பார்த்து அன்பு நிரம்பிய பன்னியொடும்
தீர்த்தம் புகுந்து ஆடிய செல்க
எனப் பூத்தண் பொருநைப் புனல் நாடவனும்.

904. முன்னைத் தவம் எய்தி முயன்று பெறும்
அன்னப் பெடை அன்னவள் வந்து எதிரே
தன்னைத் தழுவத் தழுவிக் கிரிவேந்து
என்னக் குறையா மகிழ் எய்தினனே.

905. தண்டே மொழிவேள் விதவக் குறையால்
கண்டேன் இலன் என்று கருத்து அவலம்
உண்டே அஃது இவ் உவகைக் களிதேன்
வண்டே என உண்டு மறந்தனன் ஆல்.

906. சேண் உற்றவனைச் சிலநாள் கழியக்
காண் உற்றவள் போல் நிறை கற்பு உடையாள்
பூண் உற்று மலர்ந்த ஒர் பொன் கொடிபோல்
நாண் உற்று எதிர் நண்ணி இறைஞ்சினள் ஆல்.

907. மஞ்சு ஓதிய காஞ்சன மாலை கையில்
பைஞ் சோதி விளங்குப இத் திரையாய்ச்
செஞ் சோதி முடிச் சிவ நாம எழுத்து
அஞ்சு ஓதி நெடும் கடல் ஆதும் அரோ.

908. துங்கக் கலை வேதியர் தொல் மறை நூல்
சங்கற்ப விதிப்படி தன் துணைக்கை
அம் கைத் தளிர் பற்றி அகத்து உவகை
பொங்கப் புணரிப் புனல் ஆடினளே.

909. குடைந்தார் கரை ஏறினர் கொன்றை முடி
மிடைந்தார் கருணைக் கண் விழிக் கமலம்
உடைந்தார் அனைமாரும் உதரம் குருகாது
அடைந்தார் உமை பாகர் அருள் படிவம்.

910. ஒண் கொண்டல் மிடற்று ஒளியும் ஒருநால்
எண் கொண்ட புயத்து எழிலும் அழல் சேர்
கண் கொண்ட நுதல் கவினும் பொலியா
மண் கண்டு வியப்ப வயங்கினர் ஆல்.

911. விண்ணின்று வழுக்கி விழும் கதிர் போல்
கண் நின்ற நுதல் கருணா கரன் வாழ்
எண் நின்ற புரத்தின் இழிந்து இமையா
மண் நின்றது ஓர் தெய்வ விமானம் அரோ.

912. அத் தெய்வ விமானம் அடுத்திடலும்
முத் தெய்வதம் முக்கணவன் பணியால்
நத் தெய்வ தருக் கரன் அம் கையொடும்
எத் தெய்வதமும் தொழ ஏறினன் ஆல்.

913. தேமாரி எனும் படி சிந்த நறும்
பூ மாரி பொழிந்தது பொன் உலகம்
தூமா மறை அந்தர துந்துபி கார்
ஆம் ஆம் என எங்கும் அதிர்ந்தன ஆல்.

914. எழுந்தது விமனம் வானம் எழுந்த துந்துபியும் நாணி
விழுந்தது போலும் என்ன அர ஒலி எங்கும் விம்மத்
தொழும் தகை முனிவர் ஏத்தச் சுராதிகள் பரவத் திங்கள்
கொழுந்து அணி வேணிக் கூத்தர் கோ நகர் குறித்துச் செல்வார்.

915. முன்பு தம் உருவாய் வைய முறைபுரி கோல் கைக்கொண்டு
பின்பு தம் உருவம் தந்த மருகனும் பெருகு கேண்மை
அன்பு தந்து அருகு நின்ற தடா தகை அணங்கு மீண்டு
பொன் புனை குடுமிக் கோயில் புகுந்து நன்கு இருப்பக் கண்டார்.

916. முன்னை வல் வினையால் யாக்கை முறை தடுமாறித் தோற்றம்
மன்னிய மனிதர் போலப் பண்டைய வடிவம் மாறி
அன்னையே மகளா ஈன்ற அப்பனே மருகன் ஆக
என்னயா நோற்றேம் யார்க்கும் இயற்ற அரும் தவம்தான் என்ன.

917. கன்று அகலா ஆன் போல ஐயன் கனை கடல் விடாது பற்றி
ஒன்றிய அன்பு பின்நின்று ஈர்த்து எழ உள்ளத்தோடும்
சென்று இரு கண்ணும் முட்டி அடிக்கடி திரும்பி நோக்கக்
குன்று உறழ் விமானத்து அன்னை அஞ்சலி கூப்பிச் செல்வார்.

918. புவ லோகம் கடந்து போய்ப் புண்ணியருக்கு எண் இறந்த போகம் ஊட்டும்
சுவலோகம் கடந்து போய் மகலோகம் சனலோகம் துறந்து மேலைத்
தவலோகம் கடந்து போய்ச் சத்திய லோகம் கடந்து தண் துழாயோன்
நவலோகம் கடந்து உலக நாயகம் ஆம் சிவலோகம் நண்ணினாரே.

919. அறக் கொடி பின் இறை மகனை அடி பணிந்து தனை ஈன்றார்க்கு ஆதி வேத
மறைப் பொருள் தன் வடிவு அளித்த அருளின் மன நிறை மகிழ்ச்சி வாய் கொள்ளாமல்
புறப்படுவது என இரண்டு திருச் செவிக்கும் செம்குமுதம் பொதிந்த தீம்தேன்
நிறைப்பது எனப் பல் முறையால் துதி செய்து தொழுது ஒன்று நிகழ்த்தா நின்றாள்.

920. எண் இறந்த தேவர்க்கும் யாவர்க்கும் பயன் சுரக்கும் இமையோர் நாட்டுப்
புண்ணியவான் தன் புனிற்றுக் கன்றுக்குக் குறைவு ஏது என் பொருட்டு என் ஈன்றாள்
எண்ணியது கடல் ஒன்றெ எழு கடலும் ஈண்டு அழைத்தாய் ஈன்றாள் ஆட
விண் இருந்த கண வனையும் விளித்து உன் அருள் வடிவு அளித்து உன் மேனாடு ஈந்தாய்.

921. தென்னர் மரபு இறந்தது எனப் படு பழியில் ஆழவரும் செவ்வி நோக்கிப்
பொன் அவிர் தார் முடி புனைந்து கோல் ஒச்சி வருகின்றாய் போலும் மேலும்
இந் நிலைமைக்கு இடையூறும் இனி இன்றே எனத் தலைவி இயம்ப லோடும்
தன் இறைவி உட் கோளை அகம் கொண்டு மகிழ்ந்து இருந்தான் தமிழர் கோமான்.

மலயத் துவசனை அழைத்த படலம் சுபம்

1.11. உக்கிர பாண்டியன் திருஅவதாரப் படலம் (922 - 966)

922. மன்னவன் குல சேகரன் திரு மகன் மனைவி
தன்னொடும் கடல் ஆடிய தகுதி ஈது அந்தத்
தென்னவன் தனித் திருமகள் திருஉளம் களிப்ப
உன்னரும் திறல் உக்கிறன் உதித்தவாறு உரைப்பாம்.

923. தண் நிலா மௌலி வேய்ந்த சுந்தர சாமி ஞாலத்து
எண் இலா வைகல் அன்னது இணையடி நிழல் போல் யார்க்கும்
தெண் நிலாக் கவிகை நீழல் செய்து அருள் செம்கோல் ஓச்சி
உண்ணிலா உயிர் தானாகி முறை புரிந்து ஒழுகும் நாளில்.

924. கரியவன் கமலச் செம்மன் மறை முதல் கலைகள் காண்டற்கு
அரியவன் அன்பர்க்கு என்றும் எளியவன் ஆகும் மேன்மை
தெரியவன் பகன்ற சிந்தைத் தென்னவன் தனக்கும் கற்பிற்கு
உரியவள் தனக்கும் காதல் மகளென உமையைத் தந்தான்.

925. மற்று அதற்கு இசையத் தானும் மருமகன் ஆகி வையம்
முற்றும் வெண் குடைக் கீழ் வைக முறை செய்தான் ஆக மூன்று
கொற்றவர் தம்மில் திங்கள் கோக்குடி விழுப்பம் எய்தப்
பெற்றது போலும் இன்னும் பெறுவதோர் குறைவு தீர்ப்பான்.

926. ஒன்றினைச் செய்கை செய்யாது ஒழிகை வேறு ஒன்று செய்கை
என்று இவை உடையோன் ஆதி ஈறு இலாப் பரம யோகி
நன்று தீது இகழ்ச்சி வேட்கை நட்பு இகல் விளைக்கும் மாயை
வென்றவன் செய்யும் மாயை விருத்தி யார் அளக்க வல்லார்.

927. இந்திர சால விச்சை காட்டுவான் என்னத் தன்பால்
செம் தழல் நாட்டம் ஈன்ற செல்வனைக் கருப்பம் எய்தா
தம் தமில் உயிரும் ஞாலம் அனைத்தையும் ஈன்ற தாயாம்
சுந்தரவல்லி தன்பால் தோன்று மாறு உள்ளம் செய்தான்.

928. அங்கு அவன் வரவுக்கு ஏற்ப ஆயமும் பிறரும் தாழ்ந்து
மங்கை நின் வடிவுக்கு ஏற்பக் கருவுரு வனப்பும் சீரும்
திங்கதோற் ஆற்று மன்றல் செவ்வியும் காண ஆசை
பொங்கியது எங்கட்கு என்றார் புனிதை அப்படி போல் ஆனாள்.

929. கரு மணிச் சிகரச் செம் பொன் கனவரை அனைய காட்சித்
திரு முலை அமுதம் பெய்த செப்பு இரண்டு அனைய வாக
வரு முலை சுமந்து மாய்ந்த மருங்குலும் வந்து தோன்ற
அருள் கனிந்த அனையாள் நாவிற்கு இன் சுவை ஆர்வம் பொங்க.

930. என்னவும் எளிய வேனும் அரியன என்ன வேட்டாள்
அன்னவும் போக பூமி அரும் பெறல் உணவு நல்கிப்
பன்னகர் அமுதும் திங்கள் படுசுவை அமுதும் தெய்வப்
பொன்னகர் அமுதும் ஆசை புதைபடக் கணங்கள் நல்க.

931. புண்ணிய முனிவர் வேத பண்டிதர் போந்து வேந்தர்க்கு
கண்ணிய சடங்கு மூதூர் அரும் கடி வெள்ளத்து ஆழ
எண்ணிய திங்கள் தோறும் இயற்ற இக் கன்னித் தேயம்
பண்ணிய தருமச் சார்பால் படுபயன் தலைப்பாடு எய்த.

932. மாசு அறத் துறந்தோர் உள்ளம் ஆன வான் களங்கம் நீங்க
ஈசர் தம் கிழமை என்னும் இந்து ஆதிரை நாள் செய்த
பூசையின் பயன் தான் எய்த எரி பசும் பொன் கோள்வந்து
தேசு ஒடு கேந்திரத்தில் சிறந்த நல் ஓரை வாய்ப்ப.

933. முந்தை நான் மறைகள் தாமே முழங்க மந்தார மாரி
சிந்த நாள் மலர் பூத்து ஆடும் மின் எனத் திசைகள் தோறும்
அந்தர மகளிர் ஆடத் துந்துபி ஐந்தும் ஆர்ப்ப
விந்தையும் திருவும் வெள்ளைக் கிழத்தியும் வீறு வாய்ப்ப.

934. அந்தணர் மகிழ்ச்சி தூங்க அடுத்து அவர் வளர்க்கும் முன்னர்
மந்திர வேள்விச் செந்தீ வலம் சுழித்து எழுந்து ஆர்த்து ஆடச்
சிந்துர நுதல் மா எட்டும் சேடனும் பொறை எய்ப்பு ஆற
இந்திரன் மேருப் புத்தேள் புனல் இறைக்கு இடம் தோள் ஆட.

935. ஆலத்தை அமுதம் ஆக்கும் அண்ணலும் அணங்கும் கொண்ட
கோலத்துக்கு ஏற்பக் காலைக் குழந்தை வெம் கதிர் போல் அற்றைக்
காலத்தில் உதித்த சேய்போல் கண் மழை பிலிற்று நிம்ப
மாலை தோள் செழியன் செல்வ மகள் வயின் தோன்றினானே.

936. எடுத்தனள் மோந்து புல்லி ஏந்தினள் காந்தன் கையில்
கொடுத்தனள் வாங்கி வீங்கு கொங்கை நின்று இழிபால் வெள்ளம்
விடுத்தனள் குமுதப் போதில் வெண் நிலா வெள்ளம் போல்வாய்
மடுத்தனள் அருத்தி னாள்தன் மைந்தனை எம் பிராட்டி.

937. சலத்தலைக் கிடக்கைப் புத்தேள் அருநிழல் வாழ்க்கைப் புத்தேள்
அலர்த்தலை இருக்கைப் புத்தேள் ஆதி இப் புத்தேளிர் வேதப்
புலத்தலைக் கேள்வி சான்ற புண்ணிய முனிவர் ஏனோர்
குலத்தலை மகளி ரோடும் கோமகன் கோயில் புக்கார்.

938. குட புலத்து அரசும் பொன்னிக் குளிர் புனல் கோழி வேந்தும்
வடபுலத்து அரசர் யாரும் குறுநில வாழ்க்கைச் செல்வத்து
அடல்கெழு தொண்டைத் தண்தார் அரசொடு மணிகம் சூழக்
கடல்கள் நால் திசையும் பொங்கி வருவ போல் கலிப்ப வந்தார்.

939. மன்னனைத் தேவிதன்னை முறையினால் வழுத்தி வாழ்த்தி
நன்னர் கோளாகி ஓகை நவின்று வெண் மழு மான் நீத்த
தென்னவர் பெருமான் தேவி திருமுகக் கருணை பெற்றுப்
பொன்னடி பணிந்து தம் ஊர் போகுவார் இனைய சொல்வார்.

940. வழுதியர் பெருமான் தன் பால் கந்தனே வந்தான் என்பார்
பழுதறு கற்பினாள் தன் பாக்கியம் இதுவே என்பார்
அழகினான் மதனும் பெண்மை அவா உறும் இவன் கோல் ஆணை
எழுகடல் உலகோடு வையம் ஏழையும் காக்கும் என்பார்.

941. மனிதர் வான் தவமோ தென்பார் வைகு வோர் தவமோ வானப்
புனிதர் வான் தவமோ வேள்விப் பூசுரர் தவமோ கேள்வி
முனிவர் வான் தவமோ ஈறு முதல் இலா முதல்வன் உள்ளக்
கனிதரு கருணை போலிக் காதலன் தோற்றம் என்பார்.

942. தரும மா தவத்தின் பேறோ வருத்த மாதவத்தின் பேறோ
பெருமை சால் காமன் நோற்ற பெருந்தவப் பேறோ எய்தற்கு
அருமை ஆம் வீடுநோற்ற அரும்தவப் பேறோ இந்தத்
திருமகன் என்று தம்மில் வினாய் மகிழ் சிறப்பச் சென்றார்.

943. அவ் அவர் மனைகள் தோறும் மங்கல அணிகளாகக்
கௌவை மங்கலங்கள் ஆர்ப்பக் கடிநகர் எங்கும் பொங்க
நெய் விழா எடுப்பக் கேள்வி நிரம்பிய மறையோர்க்கு ஈந்த
தெய்வ மா தான நீத்து அந் திரைக் கடன் மடுத்தது அம்மா.

944. சுண்ணமும் பொரியும் தூ வெள் அரிசியும் தூர்வைக் காடும்
தண் அறும் சிவிறி வீசு தண் பனி நீரும் சாந்தும்
எண்ணெயும் நானச் சேறும் பசை அற எடுத்து வாரிக்
கண்ணகன் நகரம் எங்கும் கழுவின தான வெள்ளம்.

945. செம் பொன் செய் துருத்தி தூம்பு செய் குழல் வட்டம் ஆக
அம் பொன் செய் சிவிறி வெண் பொன் அண்டை கொண்டாரம் தூங்கும்
வம் பஞ்சு முலை யினாரும் மைந்தரும் மாறி ஆட
அம் பஞ்சு மாறி மாறி அனங்கனும் ஆடல் செய்தான்.

946. இன்னணம் களிப்ப மூதூர் இந்து ஆதிரை நல் நாளில்
பொன்னவன் கேந்திரித்த புனித லக்கினத்தில் போந்த
தென்னவர் பெருமான் சேய்க்குச் சாதகச் செய்தி ஆதி
மன்னவர்க்கு இயன்ற வேத மரபினால் வயங்க ஆற்றி.

947. கரிய வெண் திரை நீர்ச் செல்வன் கல் இறகு அரிந்த வென்றித்
தெரியலன் உலகம் தாங்கும் தெய்வதக் வரைக்கோன் ஆதித்
தரியலர் வீரம் சிந்தத் தருக்கு அழிந்து அச்சம் தோற்றற்கு
உரிய காரணத்து ஆனா உக்கிர வருமன் என்பார்.

948. நால் ஆகும் மதியில் சந்தி மிதிப்பது நடாத்தி ஆறு ஆம்
பாலாகும் மதியில் அன்ன மங்கலம் பயிற்றி ஆண்டின்
மேல் ஆகும் மதியில் கேச வினை முடித்து ஐந்தாம் ஆண்டின்
நூல் ஆறு தெரிந்து பூண நூல் கடி முடித்துப் பின்னர்.

949. பத நிரை பாழி சாகை ஆரணம் பணைத்த வேத
முதல் நிரை கலையும் வென்றி மூரி வில் கலையும் வாளும்
மத நிரை ஒழுகும் ஐயன் மா நிரை வையம் பாய்மா
வித நிரை ஏற்றம் மற்றும் உணர்த்தினான் வியாழப் புத்தேள்.

950. குரு முகத்து அறிய வேண்டும் என்பது ஓர் கொள்கை ஆலே
ஒரு முறை கேட்டு ஆங்கு எண் நான்கு கலைகளும் ஒருங்கு தேறி
அரன் அல ஒருவராலும் தேற்றுவது அருமை ஆல் அப்
பரன் இடைத் தௌ¤ந்தான் பாசு பதாத்திரப் படையும் மன்னோ.

951. எல்லை இல் கலைகள் எல்லாம் அகவை நால் இரண்டின் முற்றத்
தொல் அறிவு உடையன் ஆகித் குரவரைத் தொழுது போற்ற
வல்லவன் ஆகி அன்னார் மகிழ்ச்சி கொள் கனலாய் வென்றிச்
செல்வ ஏற்று இளைய ரோடும் திரு விளையாடல் செய்வான்.

952. புகர் மத வேழம் முட்டிப் போர் விளையாடி என்றும்
தகரொடு தகரைத் தாக்கித் தருக்கு அமர் ஆடி வென்றும்
வகிர் படு குருதிச் சூட்டு வாரணம் ஆடி வென்றும்
நகை மணிப் பலகை செம் பொன்னால் குறுப் பாடி வென்றும்.

953. காற்றினும் கடிய மாவில் காவதம் பல போய் மீண்டும்
கூற்றினும் கொடிய சீற்றக் குஞ்சரம் உகைத்தும் வைகை
ஆற்றின் உய்யானத்து ஆவி அகத்தின் உள் இன்பம் துய்த்தும்
வேல் திறன் மைந்தரோடு மல் அமர் விளைத்து வென்றும்.

954. சந்த வெற்பு அடைந்து வேட்டம் செய்து சைல வாழ்க்கை
அந்தணர் ஆசி கூற அவர் தொழில் வினாயும் அன்னார்
கந்த மென் கனி விருத்து ஊண் கை தழீக் களித்து மீண்டும்
இந்தவாறு ஐம் மூ ஆண்டு கழிய மேல் எய்தும் ஆண்டில்.

955. சூர் முதல் தடிந்த தங்கள் தோன்றலே இவன் என்று எண்ணிக்
கார் முக மயிலும் வேலும் கை விடாக் காக்கு மா போல்
வார் முக முலையினாரும் வடிக் கணும் மருங்கு மொய்ப்பக்
கூர் முக வேலான் இன்ன கொள்கையன் ஆகத் தாதை.

956. பங்கயச் செவ்வித்து ஆகித் கண் மனம் பருகு காந்தி
அங்கு அழல் காலும் சொன்ன அடைவினில் திரண்டு நீண்ட
சங்கமும் வட்டம் தோன்றச் செழு முழந்தாளும் நால் வாய்த்
துங்க ஈர்ங் கவுண் மால் யானைத் துதிக்கை போல் திரள் கவானும்.

957. சிறுகிய வயிறும் தாழ்ந்த நாபியும் செவ்வி நோக்கும்
மறு இல் கண்ணடியின் அன்ன கடிய கல் வரை கொள் மார்பும்
எறி இசை வீணைக் தண்டின் இணைந்து நீண்டு இழிந்த கையும்
வெறிய தார் கிடந்த மேரு வெற்பு இரண்டு அனைய தோளும்.

958. வலம்புரி என்ன வாய்ந்த கண்டமும் மலராள் மன்னும்
பொலம் புரி கமலம் அன்ன வதனமும் பொதுவான் நோக்கி
நிலம் புரி தவப் பேறு அன்னான் வடிவு எலாம் நின்று நின்று
நலம் புரி நூலோன் நோக்கிச் சோதிப்பான் அடிக்க வல்லான்.

959. 959
உன்னத ஆறு நீண்ட உறுப்பும் ஐந்து சூக்கம் தானும்
அன்னது குறுக்க நான்காம் அகல் உறுப்பு இரண்டு ஏழ் ஆகச்
சொன்னது சிவப்பு மூன்று கம்பிரம் தொகுத்த வாறே
இன்னவை விரிக்கின் எண் நான்கின் இலக்கண உறுப்பாம் என்ப.

960. வயிறு தோள் நெற்றி நாசி மார்பு கை அடி இவ் ஆறும்
உயிரில் வான் செல்வன் ஆகும் ஒளி கவர் கண் கபோலம்
புயல் புரை வள்ளல் செம்கை புது மணம் கவரும் துண்டம்
வியன் முலை நகுமார்பு ஐந்து நீண்ட வேல் விளைக்கும் நன்மை.

961. நறிய பூம் குஞ்சி தொக்கு விரல் கணு நகம் பல் ஐந்தும்
சிறியவேல் ஆயுள் கோசம் சங்க நா முதுகு இந் நான்கும்
குறியவேல் பாக்கியப் பேறாம் சிரம் குளம் என்று ஆய்ந்தோர்
அறியும் இவ் உறுப்பு இரண்டும் அகன்றவேல் அதுவும் நன்றாம்.

962. அகவடி அங்கை நாட்டக் கடை இதழ் அண்ணம் நாக்கு
நகம் இவை ஏழும் சேந்த நன்மை நாற் பெறுமா இன்பம்
இகல் வலி ஓசை நாபி என்று இவை மூன்றும் ஆழ்ந்த
தகைமையால் எவர்க்கும் மேலாம் நன்மை சால் தக்கோன் என்ன.

963. எல்லை இன் மூர்த்தி மைந்தன் இலக்கண நிறைவினோடு
நல்ல ஆம் குணனும் நோக்கிப் பொது அற ஞாலம் காக்க
வல்லவன் ஆகி வாழ் நாள் இனி பெற வல்லன் என்னா
அல் அணி மிடற்றான் பின்னும் மனத்தினால் அளந்து சூழும்.

964. இத் தகு பண்பு சான்ற நீர்மையால் இசைமை நீதி
வித்தக நல்ல உள்ளம் உடைமை மெய் வீறு தெய்வ
பத்திமை உலகுக்கு எல்லாம் மகிழ்ச்சி செய் பண்பு சாந்த
சித்தம் எவ் உயிர்க்கும் அன்பு செய்கை நல் ஈகை கல்வி.

965. வெல்லுதற்கு அரியார் தம்மை வெல்லுதல் தேவராலும்
செல்லுதற்கு அரிய ஏத்தும் சென்றிடும் திறையும் கோடல்
புல்லுதற்கு அரிய ஞாலம் மாலை போல் புயத்தில் ஏந்திச்
சொல்லுதற்கு அரிய வீரம் உலகு எலாம் சுமப்ப வைத்தல்.

966. என்று இவை ஆதி ஆய இயல் குணம் உடையன் ஆகி
நன்றி செய்து உலகுக்கு எல்லாம் நாயகன் ஒருவன் ஆகி
நின்றிடும் இவற்குப் பின்னர் நீள் முடி கவித்து முன்னர்
மன்றல் செய்க என்று சூழ்ந்து மதிஞரோடு உசாவினானே.

உக்கிர பாண்டியன் திருஅவதாரப் படலம் சுபம்

1.12. உக்கிர பாண்டியனுக்கு வேல் வளை செண்டு கொடுத்த படலம் (967 - 1032)

967. உருக்கும் திறல் உக்கிர குமரன் உதயம் இது வான் மதியும் நதிப்
பெருக்கும் கரந்த சடைக் கற்றைப் பெரும் தேர்ச் செழியர் பிரான் அவற்குச்
செருக்கும் செல்வ மணம் முடித்துச் செவ்வேல் வளை செண்டு அளித்து உள்ளம்
தருக்கு முடி தந்து அரசு உரிமை தந்த செயலும் சாற்றுவாம்.

968. வையைக் கிழவன் தன் அருமை குமரன் தனக்கு மணம் புணர்ச்சி
செய்யக் கருதும் திறம் நோக்கி அறிஞரோடும் திரண்ட அமைச்சர்
மை அற்று அழியா நிலத் திருவும் மரபும் குடியும் புகழ்மையும் நம்
ஐயற்கு இசையத் தக்க குலத்து அரசர் யார் என்று அளக்கின்றார்.

969. தீம் தண் புனல் சூழ் வடபுலத்து மணவூர் என்னும் திருநகர்க்கு
வேந்தன் பரிதி திரு மரபின் விளங்கும் சோம சேகரன் என்று
ஆய்ந்த கேள்வி அவனிடத்துத் திருமாது என்ன அவதரித்த
காந்திமதியை மணம் பேச இருந்தார் அற்றைக் கனை இருள்வாய்.

970. வெள்ளைக் களிற்றின் பிடர் சுமந்த குடுமிக் கோயில் மேய இளம்
பிள்ளைக் கதிர் வெண் மதி மௌலிப் பெருமான் இரவி மருமான் ஆம்
வள்ளல் கரத்தான் கனவில் எழுந்து அருளி வானோர் நனவிற்கும்
கள்ளத்து உருவாம் திருமேனி காட்டி இதனை விளம்புவார்.

971. அன்னம் இறை கொள் வயன் மதுரைச் சிவன் யாம் அரச நீ ஈன்ற
பொன்னை அனையாள் தனை மதுரா புரியில் கொடுபோய் மறு புலத்து
மன்னர் மகுட மணி இடற மழுங்கும் கழல் கால் சுந்தரன் ஆம்
தென்னர் பெருமான் குமரனுக்குக் கொடுத்தி என்று செப்புதலும்.

972. உள்ளக் கமல முக கமலம் உடனே மலர இரு தடம் கண்
அள்ளல் கமல மலர்ந்து தனது அம் கை கமல முகிழ்த்து எழுந்து
வள்ளல் பரமன் கருணை எளி வந்த செயலை நினைந்து அதன் பின்
வெள்ளத்து அழுந்தி எழுந்து இரவி வேளை முளைக்கும் வேலையினில்.

973. நித்த நியமக் கடன் நிரப்பி நிருபன் அமைச்சரோடு நான்கு
பைத்த கருவிப் படையினொடு பல்வேறு இயமும் கலிப்பத்தன்
பொய்த்த மருங்கு உற்று திருமகளைப் பொன் அன்னாரோடு இரதமிசை
வைத்து மணம் சேர் திருவினொடு மதுரை நோக்கி வழிக் கொண்டான்.

974. நென்னல் எல்லை மணம் பேச நினைந்தவாறே அமைச்சர் மதி
மன்னர் பெருமான் தமரோடு மணவூர் நோக்கி வழி வருவார்
அன்ன வேந்தன் தனைக் கண்டார் அடல் வேல் குமரன் அனையான் எம்
தென்னர் பெருமான் குமரனுக்கு உன் திருவைத் தருதி என அனையான்.

975. குலனும் குடியும் கனவின் கண் கொன்றை முடியார் வந்து உரைத்த
நலனும் கூறி மணம் நேர்ந்து நயப்ப அதனை நன் முதியோர்
புலன் ஒன்று உழையர் தமை விடுத்துப் பொருனைத் துறைவர்க்கு உணர்த்தி வரு
வலனும் அயில் வேல் மன்னனொடு மதுரை மூதுர் வந்து அணைந்தார்.

976. இரவி மருமான் மதி மருமான் எதிரெ பணியத் தழீ இமுகமன்
பரவி இருக்கை செல உய்த்துப் பாண்டி வேந்தன் இருந்தான் மேல்
விரவி அமைச்சர் திரு முகங்கள் வேந்தர் யார்க்கும் விடுத்து நகர்
வரைவு நாள் செய்து அணி செய்ய மன்றல் முரசு அறைவித்தார்.

977. மாடம் புதுக்கிப் பூகதமும் கதலிக் காடும் மறுகு எங்கும்
நீடு நிரைத்துப் பாலிகையும் நிறை பொன் குடமும் முறை நிறுத்தி
ஆடு கொடியும் தோரணமும் புனைவித்து அழகுக்கு அழகு ஆகக்
கூட நெருங்கு நகரை மணக் கோலம் பெருகக் கொளுத்தினார்.

978. தென்றல் நாடன் திருமகளைத் தேவர் பெருமான் மணம் புரிய
மன்றல் அழகால் ஒரு நகர் ஒப்ப அதிகம் இன்றி மதுரைநகர்
அன்று தானே தனக்கு ஒப்பது ஆகும் வண்ணம் அணி அமைத்தார்
இன்று தானே தனக்கு அதிகம் என்னும் வண்ணம் எழில் அமைத்தார்.

979. முன்னர் மாலை முடி அணி சுந்தரத்
தென்னர் ஏற்றின் திருமுகம் கண்டு தாழ்ந்து
அன்ன வாசகம் உள் கொண்டு அயல் புல
மன்னர் மாதவர் யாரும் வருவர் ஆல்.

980. புரவி வெள்ளமும் போர்க் கரி வெள்ளமும்
வரவில் கால் வலி மள்ளரின் வெள்ளமும்
விரவி ஆழிய வெள்ளமும் உள் உற
இரவி தன் வழித் தோன்றல் வந்து எய்தினான்.

981. கோடு வில்லொடு மேகக் குழாங்கள் மின்
நீடு வாளடு நேர்ந்து என மார்பு தாழ்ந்து
ஆடு குண்டலக் காது உடை ஆடவர்
சேடன் ஈகத்துச் சேரன் வந்து ஈண்டினான்.

982. கடலும் உள்ளமும் காற்றும் பல் வண்ணமும்
உடலம் கொண்டன வந்து உறு வாம் பரிப்
படு கடல் உள் பரிதியில் தோன்றினான்
அடு பரிப் பதி ஆகிய வேந்தனே.

983. அலகு இலா உதயம் ஒறு மாதவர்
அலகு இலார் உதித்து என்னப் பொன் ஓடை சேர்
அலகு இலானை அனீகமொடு எய்தினான்
அலகு இலா ஆற்றல் கயபதி அண்ணலே.

984. தொக்க மள்ளர் அடிப்படு தூளி போய்த்
திக்கு அடங்க விழுங்கித் திரைக் கடல்
எக்கர் செய்ய எழுந்து இயம் கல் என
நக்க வேல் கை நரபதி நண்ணினான்.

985. மீன வேலையில் கந்துகம் மேல் கொடு
கூனல் வார் சிலை வஞ்சக் கொடும் சமர்க்கு
ஆன வாழ்க்கை அரட்டக் கரும் படை
மான வேல் குறு மன்னவர் நண்ணினார்.

986. சீனர் சோனகர் சிங்களர் கொங்கணர்
மான வேல் வல மாளவர் சாளுவர்
தான மா நிரைச் சாவகர் ஆதி ஆம்
ஏனை நாட்டு உள மன்னரும் ஈண்டினர்.

987. நூலொடும் துவக்குஉண்டு நுடங்கு மான்
தோலர் தூங்கு சுருக்கு உடைத் தானையர்
கோல முஞ்சியர் கிஞ்சுகக் கோலினர்
நாலு நூல் நாவினர் நண்ணினார்.

988. வட்ட நீர்க் கலக் கையினர் வார்ந்து தோள்
விட்ட குண்டலக் காதினர் வேட்ட தீத்
தொட்ட கோலினர் வேள்வியில் சுட்ட நீறு
இட்ட நெற்றியர் இல்லொடு நண்ணினார்.

989. முண்ட நெற்றியர் வெள் நிற மூரலர்
குண்டி கைக் கையர் கோவணம் வீக்கிய
தண்டு கையர் கல் தானையர் மெய்யினைக்
கண்டு பொய்யினைக் காய்ந்தவர் நண்ணினார்.

990. தீம் தண் பால் கடல் செம் துகிர்க் காட்டொடும்
போந்த போல் மெய்யில் புண்ணியப் பூச்சினர்
சேந்த வேணியர் வேதச் சிரப் பொருள்
ஆய்ந்த கேள்வி அரும் தவர் எய்தினார்.

991. ஆதி சைவர் முதல் சைவர் ஐவரும்
கோது இலா அகச் சைவக் குழாங்களும்
பூதி மேனியர் புண்ணிய ஐந்து எழுத்து
ஓது நாவினர் ஒல்லை வந்து எய்தினார்.

992. வெண் களிற்றவன் வேரி அம் தாமரைப்
பெண் களிப்பு உறு மார்பன் பிரமனேடு
ஒண் களிப்பு உற உம்பர் முதல் பதி
நெண் கணத்தவர் யாவரும் ஈண்டினார்.

993. அணைந்து கோயில் அடைந்து அரிச் சேக்கை மேல்
குணம் கடந்தவன் கோமள வல்லியோடு
இணங்கி வைகும் இருக்கை கண்டு ஏத்தினார்
வணங்கினார் வணங்கும் முறை வாழ்த்தினார்.

994. விரை செய் தார் முடிச் சுந்தர மீனவன்
சுரர்கண் மாதவர் வேந்தர்க்குத் தொல் முறை
வரிசை நல்கி இருந்தனன் மன்னவன்
திரு மகன் மணம் செய் திறம் செப்புவாம்.

995. சேம சேகரன் தோகை வனப்பு எலாம்
கோமகன் கண்டு உவப்ப அக் கொள்கை கண்டு
ஏம மேனிய நூல் வழி யார்க்கும் அத்
தேமன் கோதை உறுப்பு இயல் தேற்றுவான்.

996. பெருக நீண்டு அறவும் குறுகிடா தாகிப் பிளந்திடா கடைய வாய்த் தழைத்து
கருவி வான் வண்டின் கணம் எனக் கறுத்துக் கடை குழன்றி இயல் மணம் கான்று
புரை அறச் செறிந்து நெறித்து மெல் என்று புந்தி கண் கவர நெய்த்து இருண்ட
மருமலர்க் குழலாள் தன் பதிக்கு இனிய மல்லல் வான் செல்வம் உண்டாகும்.

997. திண் மத வேழ மத்தகம் போலத் திரண்டு உயர் சென்னியாள் அவள் தன்
உள் மகிழ் கணவன் ஆயுள் நீண்டு அகில உலக அரசு உரியன் ஆம் எட்டு ஆம்
தண் மதி போன்று மயிர் நரம்பு அகன்று அசைந்து மூவிரல் இடை அகன்ற
ஒண் மதி நுதல் தன் பதிக்கு நல் திருவோடு உலப்பு இல் ஆரோக்கியம் உண்டாம்.

998. கண் கடை சிவந்தான் பால் என வெளுத்து நடுவிழி கழியவும் கரிதாய்
எண்கவின் அடைந்து கோமளம் ஆகி இமை கரு மயிர்த்து எனின் இனிய
ஒண் கரும் புருவம் குனிசிலை ஒத்த தத்தமில் ஒத்த இரு தொளையும்
பண் கொள உருண்டு துண்டம் எள் போது பதும மேல் பூத்தது போலும்.

999. வள்ளை போல் வார்ந்து தாழ்ந்து இரு செவியும் மடல் சுழி நல்லவாய் முன்னர்த்
தள்ளிய காது மனோ கரம் ஆகும் தன்மையான் நன்மையே தழைக்கும்
ஒள்ளிய கபோலம் வட்டமாய்த் தசைந்திட்டு உயர்ந்து கண்ணாடி மண்டலம் போல்
தௌ¢ளிய ஊற்றம் இனியது நன்று என்று ஓதினான் திரைக் கடல் செல்வன்.

1000. கொவ்வை வாய் அதரம் திரண்டு இருபுடையும் குவிந்து சேந்து இரேகை நேர் கிடந்தால்
அவ் அணி இழை தன் அன்பனுக்கு என்று நண்பு உருவாகும் எண் நான்கு
வல்ல வாள் எயிறும் இடை வெளி இன்றி வார்ந்து மேல் கீழ் இரண்டு ஒழுங்கும்
செவ்வன் நேர்ந்து ஆவின் பால் என வெள்கித் திகழின் நன்று என்பர் நூல் தௌ¤ந்தோர்.

1001. மெல்லிதாய்ச் சிவந்து கோமளம் ஆன நாவினாள் வேட்ட வேட்டு ஆங்கே
வல்லை வந்து எய்த நுகர்ந்திடும் தசைந்து வட்டமாய் அங்குலம் இரண்டின்
எல்லையது ஆகி மஞ்சுளம் ஆகி இருப்பது சிபுக நன்று என்பர்
அல்லி அம் கமலம் போல் மலர்ந்து இருள் தீர்ந்து அவிர் மதி போல்வது முகமே.

1002. திரை வளைக் கழுத்துத் தசைந்து நால் விரலின் அளவது ஆய்த் திரண்டு மூன்று இரேகை
வரை படில் கொழுநன் அகில மன்ன வனாம் மார்பகம் தசைந்து மூ ஆறு
விரல் அளவு அகன்று மயிர் நரம்பு அகன்று மிதந்தது ஏல் விழுமிது ஆம் வேய் தோள்
புரை அறத் தசைந்து மயிர் அகன்று என்பு புலப்படா மொழிய கோமளம் ஆம்.

1003. செம் கை நீண்டு உருண்டு கணுக்கள் பெற்று அடைவே சிறுத்திடில் செல்வமோடு இன்பம்
தங்கும் வள் உகிர் சேந்து உருண்டு கண் உள்ளம் கவர்வதாய்ச் சர சரப்பு அகன்றால்
அங்கு அவை நல்ல அகங்கை மெல் எனச் சேந்து இடை வெளி அகன்று இடை உயர்ந்து
மங்கலமாய்ச் சில் வரைகளின் நல்ல இலக்கண வரை உள மாதோ.

1004. முத்து அணி தனங்கள் கடினம் ஆய் அசைந்து வட்டமாய் முகிழ்த்து இரு கட நேர்
ஒத்து இருமாந்து ஈர்க்கு இடை அற நெருங்கி உள்ளன மெலிந்து அமர்ந்து உரோமம்
பத்தி பெற்று அயலே மயிர் நரம்பு அகன்ற பண்டியாள் உண்டி வேட்டு ஆங்கே
துய்த்திடும் நாபி வலம் சுழித்து ஆழ்ந்தால் தொலைவு இலாத் திருவளம் பெருகும்.

1005. இடை மயிர் நரம்பு அற்று இருபதோடு ஒரு நான்கு எழில் விரல் அளவோடு வட்ட
வடிவு அதாய்ச் சிறுகி மெலிவது நிதம்ப மத்தகம் ஆமையின் புறம் போல்
படிவ நேர் ஒத்தல் நன்று இரு குறங்கும் படுமயிர் என்பு அகன்று யானைத்
தட உடைக் கையும் கரபமும் கதலித் தண்டு ஒத்து இருக்கின் நன்று என்ப.

1006. அங்கம் உள் மறைந்து வட்டமாய்த் அசைவ அணி முழந்தாள் மயிர் நரம்பு
தங்கிடாது அடைவே உருட்சியாய்ச் சிறுத்துச் சம வடிவாய் அழகு அடைந்த
சங்கம் ஆம் சிரை என்பறத் அசைந்து ஆமை முதுகு எனத் திரண்டு உயர்ந்த அழகு
மங்கலம் பொலிந்த புறவடி மடந்தை மன்னவன் பன்னி ஆம் மன்னோ.

1007. அல்லி அம் கமலக் கால் விரல் உயர்ந்து தூயவாய் அழகவாய்க் கழுநீர்
மெல் இதழ் நிரைத்தாங்கு ஒழுங்கு உறத் திரண்டு வால் உகிர் வெண் மதிப் பிளவு
புல்லிய போன்று மெல்லிய ஆகிப் புகர் அறத் தசைந்தன அகத்தாள்
சொல்லியது அசைவும் மென்மையும் சமமும் துகள் அறப் படைத்தன நன்று ஆல்.

1008. வண்ண மாந்தளிர் போல் சிவந்து எரி பொன்போல் வைகலும் வெயர்வை அற்று ஆகம்
உண்ணம் ஆய் இருக்கின் செல்வம் உண்டாகும் ஒண் மணம் பாடலம் குவளை
தண் அறா முளரி மல்லிகை நறும் தண் சண்பகம் போல்வன ஆகும்
பண்ணவாம் கிளவி குயில் கிளி யாழின் படி வரும் பாக்கியம் என்னா.

1009. கரும் குழல் கற்றை தொட்டுச் செம்மலர்க் காலின் எல்லை
மருங்கு நல் கூர்ந்து கன்னி வடிவு எலாம் வாக்கின் செல்வன்
ஒருங்கு நூல் உணர்வால் தௌ¢ளி இம்பரின் உம்பர் தேத்தும்
இரங்கும் இக் குயில் அன்னாள் மெய் இலக்கணம் அரியது என்றான்.

1010. அங்கு அது கேடோர் யாரும் அகம் களி துளும்ப இப்பால்
கொங்கு அலர் நறும் தார் குஞ்சி உக்கிர குமரன் போந்து
மங்கல வரிசை மாண மத்த மான் சுமந்த வைகைச்
சங்கு எறி துறை நீராடித் தகும் கடி வனப்புக் கொள்வான்.

1011. கட்டு அவிழ் கண்ணி வேய்ந்து மான் மதக் கலவைச் சாந்தம்
மட்டனம் செய்து முத்தான் மாண் கலன் முழுதும் தாங்கி
விட்டவர் கலை வான் திங்கள் வெண் கதிர்ச் செல்வன் போல் வந்து
இட்ட பூம் தவிசின் மேல் கொண்டு இருந்தனன் சங்கம் ஏங்க.

1012. அந்நிலை மண நீர் ஆதி அரும் கலப் போர்வை போர்த்த
கன்னியைக் கொணர்ந்து நம்பி வல வயின் கவின வைத்தார்
பன்னியொடு எழுந்து சோம சேகரன் பரனும் பங்கின்
மன்னிய உமையும் ஆக மதித்து நீர்ச் சிரகம் தாங்கி.

1013. மங்கல நீரான் நம்பி மலரடி விளக்கி வாசக்
கொங்கு அலர் மாலை சூட்டிக் குளிர் மது பருக்கம் ஊட்டி
நங்கை தன் கையைப் பற்றி நம்பி தன் கையில் ஏற்றிப்
புங்கவர் அறிய நன்னீர் மந்திரம் புகன்று பெய்வான்.

1014. இரவி தன் மருமான் சோம சேகரன் என் பேர் திங்கள்
மரபினை விளக்க வந்த சுந்தர மாறன் மைந்தன்
உரவு நீர் ஞாலம் தாங்கும் உக்கிர வருமற்கு இன்று என்
குரவு அலர்க் கோதை மாதைக் கொடுத்தனன் என நீர் வார்த்தான்.

1015. மைந்து உறு மடங்கல் திண் கால் மணி வட வயிர ஊசல்
ஐந்துடன் பதம் செய் பஞ்சி அணையினோடு அன்னத்தூவிப்
பைந்துகில் அணை ஈர் ஐந்து பவளவாய்ப் பசும் பொன் மேனி
இந்திர மணிக்கண் பாவை விளக்கு நான்கு இரட்டி என்ப.

1016. அட்டில் வாய் அடுக்கும் செம்பொன் கலங்கள் நூறு அம் பொன் ஆக்கி
இட்டு இழை மணிக் களாஞ்சி ஏழு பொன் கவரி எட்டு
விட்டு ஒளிர் பசும் பொன் கிண்ணப் பந்தி சூழ் விளங்க நாப்பண்
நட்ட பொன் கலினோடு நகை மணிக் கலன் நூறு என்ப.

1017. பெரு விலை ஆரப் பேழை ஆயிரம் பெற்ற நுண் தூசு
அரு விலைப் பட்டு வெவ் வேறு அமைந்தன பேழை முந்நூறு
உரு அமுது எழுதிச் செய்த ஓவியப் பாவை அன்னார்
திருமணிக் கலனோடு ஏவல் சேடியர் எழு நூற்று ஐவர்.

1018. விளை வொடு மூன்று மூதூர் மின்னு விட்டு எறியும் செம்பொன்
அளவு இருகோடி இன்ன அரும் பெறல் மகட்குச் செல்வ
வளம் உற வரிசை ஆக வழங்கினான் முழங்கி வண்டு
திளை மதுக் கண்ணிச் சேம சேகர மன்னன் மாதோ.

1019. ஆர்த்தன வியங்கள் எல்லாம் அமரர் மந்தார மாரி
தூர்த்தனர் வேள்விச் செம் தீ சுழித்தது வலமாய்த் துள்ளி
ஆர்த்தன மடவார் நாவின் முளைத்தன வாழ்த்து மன்றல்
பார்த்தனர் கண்கள் எல்லாம் பெற்றன படைத்த பேறு.

1020. பொதி அவிழ் கடப்பந் தண் தார்ப் புயத்து இளம் காளை அன்னான்
முதியவர் செந்தீ ஓம்ப இன்னியம் முழங்கக் காந்தி
மதியை மங்கல நாண் பூட்டி வரி வளைச் செங்கைப் பற்றி
விதி வழி ஏனை மன்றல் வினை எலாம் நிரம்பச் செய்தான்.

1021. எண் இலாத வளத்தினொடும் இரவி மருமான் மடப்பிடியை
பண் நிலாவு மறை ஒழுக்கம் பயப்ப வேள்வி வினை முடித்துக்
தண் நிலா வெண் கலை மதியும் தாரா கணமும் தவழ்ந்து உலவ
விண் நிலாவு மணி மாட வீதி வலமாய் வரும் எல்லை.

1022. மின் நேர் பொன் அம் தொடியினரும் மென் செம் பஞ்சி அடியினரும்
பொன் நேர் மணிப்பூண் முலையினரும் புலம்பு மணிமேகலை யினரும்
அன் நேர் ஓதித் தாரினரும் ஆகிக் கண்ணும் மனமும் அவன்
முன்னே தூது நடப்பது என நடப்ப நடந்தார் முகிழ் முலையார்.

1023. சுருங்கும் இடையார் தன் பவனி தொழுது வருவார் தமக்கு இரங்கி
மருங்குல் பாரம் கழிப்பான் போல் கலையைக் கவர்ந்தும் வரைத் தோள் மேல்
ஒருங்கு பாரம் கழிப்பான் போல் வளையைக் கவர்ந்தும் உள்ளத்துள்
நெருங்கு பாரம் கழிப்பான் போல் நிறையைக் கவர்ந்து நெறிச் செல்வான்.

1024. வான மதி சேர் முடி மறைத்த வழுதி மகனே இவன் என் என்றால்
ஆனை எழுத்தில் சிங்க இள அடலேறு என்ன வயல் வேந்தர்
செனை தழுவ வரும் பவனிக்கு ஒப்பு ஏது ஒப்புச் செப்பும் கால்
யானை மகளை மணந்து வரும் இளையோன் பவனிச் செல்வமே.

1025. இம்மை தனிலும் நன்மை தரும் ஈசன் தனையும் வாசவற்கு
வெம்மை தருவன் பழிதவிர்க்க விமலன் தனையும் அம் கயல் கண்
அம்மை தனையும் பணிந்து மீண்டு அரசன் கோயில் அடைந்து ஈன்றோர்
தம்மை முறையால் அடிக் கமலம் தலையில் பணிந்தான் தனிக்குமரன்.

1026. ஆனாவறு சுவை அடிசில் அயில் வோர் தம்மை அயில் வித்து
நானா வரிசை வரன் முறையா நல்கி விடையும் நல்கிப் பின்
வான் நாடவர்க்கும் விடைகொடுத்து மதிக்கோன் ஒழுகி வைகும் நாள்
தேனார் கண்ணித் திரு மகனுக்கு இதனைச் செப்பி இது செய்வான்.

1027. மைந்த கேட்டி இந்திரனும் கடலும் உனக்கு வான் பகை ஆம்
சந்த மேருத் தருக்கு அடையும் சத வேள்விக் கோன் முடி சிதற
இந்த வளை கொண்டு எறி கடலில் இவ் வேல் விடுதி இச் செண்டால்
அந்த மேரு தனைப் புடை என்று எடுத்தும் கொடுத்தான் அவை மூன்றும்.

1028. அன்ன மூன்று படைக் கலமும் தொழுது வாங்கி அடல் ஏறு
தன்னை நேரா எதிர்நிற்கும் தனயன் தனை உக்கிர வழுதி
என்ன ஆதி மறை முழங்க வியங்கள் ஏங்க முடி கவித்துத்
தன்னது ஆணை அரசு உரிமை தனிச் செங் கோலும் தான் நல்கா.

1029. சூட்சி வினையில் பொன் அனைய சுமதி தன்னைத் தொல் நூலின்
மாட்சி அறிஞர் தமை நோக்கி வம்மின் இவனைக் கண் இமைபோல்
காட்சி பயக்கும் கல்வியும் போல் காப்பீர் இது நும் கடன் இம் மண்
ஆட்சி இவனது என்று இளைய அரி ஏறு அணையான் தனை நல்கா.

1030. வெய்ய வேல் காளை அன்னான் தன்னையும் வேறு நோக்கி
ஐய இவ்வையும் தாங்கி அளித்தன நெடு நாள் இந்த
மை அறு மனத்தார் சொல்லும் வாய்மை ஆறு ஒழுகி நீயும்
செய்ய கோன் முறை செய்து ஆண்டு திருவொடும் பொலிக என்றான்.

1031. பன்னரும் கணங்கள் எல்லாம் பண்டைய வடிவம் ஆகத்
தன் அருள் துணையாய் வந்த தடாதகைப் பிராட்டி யோடும்
பொன் நெடும் கோயில் புக்குப் பொலிந்தனன் இச்சை தன்னால்
இன் அருள் படிவம் கொள்ளும் ஈறு இலா இன்ப மூர்த்தி.

1032. பின்னர் உக்கிர பெயர் தரித்த அத்
தென்னர் கோ மகன் தெய்வ நால் மறை
மன்னும் நல் அறம் வளர வையகம்
தன்னது ஆணையால் தாங்கி வைகினான்.

உக்கிர பாண்டியனுக்கு வேல் வளை செண்டு கொடுத்த படலம் சுபம்

1.13. கடல் சுவற வேல் விட்ட படலம் (1033- 1052 )

1033. வளை யொடு செண்டு வேல் மைந்தற்கு அஞ்சுரும்
பனைய வேம்பு அணிந்த கோன் அளித்த வாறிதத்
தளை அவிழ் தாரினான் தனையன் வேலை மேல்
இளையவன் என்ன வேல் எறிந்தது ஓதுவாம்.

1034. திங்களின் உக்கிரச் செழியன் வெண் குடை
எங்கணும் நிழற்ற வீற்று இருக்கும் நாள் வயில்
சங்கை இல்லாத மா தரும வேள்விகள்
புங்கவர் புடைதழீஇப் போற்ற ஆற்றும் நாள்.

1035. அரும் பரி மகம் தொண்ணூற்று ஆறு செய்துழிச்
சுரும்பு அரி பெரும் படைத் தோன்ற தண் அறா
விரும்பரி முரன்று சூழ் வேம்பின் அம் குழைப்
பொரும் பரி வீரன் மேல் பொறாது பொங்கினான்.

1036. மன்னிய நாடு எலாம் வளம் சுரந்து வான்
பொன்னிய நாடு போல் பொலிதலால் இந்த
மின்னிய வேலினான் வேள்வி செய்வது என்று
உன்னிய மனத்தன் ஓர் சூழ்ச்சி உன்னினான்.

1037. பொரும் கடல் வேந்தனைக் கூவிப் பொன் என
இரும் கடல் உடுத்த பார் ஏழும் ஊழிநாள்
ஒருங்கு அடு வெள்ளம் ஒத்து உருத்துப் போய் வளைந்து
அரும் கடி மதுரையை அழித்தியால் என்றான்.

1038. விளைவது தெரிகிலன் வேலை வேந்தனும்
வளவயன் மதுரையை வளைந்திட்டு இம் எனக்
களைவது கருதினான் பேயும் கண் படை
கொள் வரு நனந்தலைக் குருட்டுக் கங்குல் வாய்.

1039. கொதித்தலைக் கரங்கள் அண்ட கூடம் எங்கும் ஊடு போய்
அதிர்த்து அலைக்க ஊழி நாளில் ஆர்த்து அலைக்கும் நீத்தம் ஆய்
மதித் தலத்தை எட்டி முட்டி வரும் ஓர் அஞ்சனப் பொருப்பு
உதித்தல் ஒத்து மண்ணும் விண்ணும் உட்க வந்தது உத்தியே.

1040. வங்க வேலை வெள்ளம் மாட மதுரை மீது வரு செயல்
கங்குல் வாய திங்கள் மீது காரி வாய கார் உடல்
வெம் கண் வாள் அரா விழுங்க வீழ்வது ஒக்கும் அலது கார்
அம் கண் மூட வருவது ஒக்கும் அல்லது ஏது சொல்வதே.

1041. வட்ட ஆமை பலகை வீசு வாளை வாள் கண் மகரமே
பட்ட யானை பாய் திரைப் பரப்பு வாம் பரித்திரள்
விட்ட தோணி இரதம் இன்ன விரவு தானை யொடு கடல்
அட்டம் ஆக வழுதி மேல் அமர்க்கு எழுந்தது ஒக்குமே.

1042. இன்னவாறு எழுந்த வேலை மஞ்சு உறங்கும் இஞ்சி சூழ்
நல் நகர்க் குணக்கின் வந்து நணுகும் எல்லை அரை இரா
மன்னவன் கனாவின் வெள்ளி மன்ற வாணர் சித்தராய்
முன்னர் வந்து இருந்து அரும்பு முறுவல் தோன்ற மொழிகுவார்.

1043. வழுதி உன் தன் நகர் அழிக்க வருவது ஆழி வல்லை நீ
எழுதி போதி வென்றி வேல் எறிந்து வாகை பெறுக எனத்
தொழுத செம் கரத்தினான் துதிக்கும் நாவினான் எழீஇக்
கழுது உறங்கும் கங்குலில் கனா உணர்ந்து காவலான்.

1044. கண் நிறைந்த அமளியின் கழிந்து வாயில் பல கடந்து
உண் நிறைந்த மதி அமைச்சருடன் விரைந்து குறுகியே
மண் இறந்தத என முழங்கி வரு தரங்க வாரி கண்டு
எண் இறந்த அதிசயத்தன் ஆகி நிற்கும் எல்லைவாய்.

1045. கனவில் வந்த சித்த வேடர் நனவில் வந்து காவலோன்
நினைவு கண்டு பொழுது தாழ நிற்பது என் கொல் அப்பனே
சினவி வேலை போல வந்த தெவ்வை மான வலிகெட
முனைய வேல் எறிந்து ஞால முடிவு தீர்த்தி ஆல் என.

1046. எடுத்த வேல் வலம் திரித்து எறிந்த வேலை வேல் முனை
மடுத்த வேலை சுஃறெனவ் அறந்தும் ஆன வலி கெட
அடுத்து வேரி வாகை இன்றி அடி வணங்கும் தெவ்வரைக்
கடுத்த வேல் வலான் கணைக் காலின் மட்டது ஆனதே.

1047. சந்த வேத வேள்வியைத் தடுப்பது அன்றி உலகு எலாம்
சிந்த வேறு சூழ்ச்சி செய்த தேவர் கோவின் ஏவலால்
வந்த வேலை வலி அழிந்த வஞ்சர்க்கு நன்றி செய்து
இந்த வேலை வலி இழப்பது என்றும் உள்ளதே கொலாம்.

1048. புண் இடை நுழைந்த வேலால் புணரியைப் புறம் கண்டோன் பால்
மண் இடை நின்ற சித்தர் வான் இடை மறைந்து ஞானக்
கண் இடை நிறைந்து தோன்றும் கருணையால் வடிவம் கொண்டு
விண் இடை அணங்கி னோடு விடை இடை விளங்கி நின்றார்.

1049. முக்கணும் புயங்கள் நான்கும் முளை மதிக் கண்ணி வேய்ந்த
செக்கர் அம் சடையும் காள கண்டமும் தெரிந்து தென்னன்
பக்கமே பணிந்து எழுந்து பரந்த பேர் அன்பும் தானும்
தக்க அஞ்சலி செய்து ஏத்தித் தரை மிசை நடந்து செல்வான்.

1050. துந்துபி ஐந்தும் ஆர்ப்பப் பார் இடம் தொழுது போர்ப்பத்
தந்திர வேத கீதம் ததும்பி எண் திசையும் தாக்க
அந்தர நாடர் ஏத்த அகல் விசும்பு ஆறது ஆக
வந்து தன் கோயில் புக்கான் வரவு போக்கு இறந்த வள்ளல்.

1051. அஞ்சலி முகிழ்த்துச் சேவித்து அருகு உற வந்த வேந்தன்
இஞ்சி சூழ் கோயில் எய்தி இறைஞ்சினன் விடை கொண்டு ஏகிப்
பஞ்சின் மெல் அடியார் அட்ட மங்கலம் பரிப்ப நோக்கி
மஞ்சு இவர் குடுமி மாட மாளிகை புகுந்தான் மன்னோ.

1052. வளை எயில் மதுரை மூதூர் மறி கடல் இவற்றின் நாப்பண்
விளை வயன் நகரம் எல்லாம் வெள்ளி அம்பலத்துள் ஆடும்
தளை அவிழ் கொன்றை வேணித் தம்பிரான் தனக்கே சேர்த்துக்
களை கணாய் உலகுக்கு எல்லாம் இருந்தனன் காவல் வேந்தன்.

கடல் சுவற வேல் விட்ட படலம் சுபம்

1. 14. இந்திரன் முடிமேல் வளை எறிந்த படலம் (1053 - 1111)

1053. பொன் அவிர் வாகை வேய்ந்த புகழ் உரை செய்தேம் நாக
நல் நகர் ஆளி செம் பொன் கை முடி சிதற வந்த
மன்னவன் வளை கொண்டு ஓச்சி வென்றதும் வகுத்துச் சொல்வாம்.

1054. கோமகன் நிகழும் நாளில்கோள் நிலை பிழைத்துக் கொண்மூ
மா மழை மறுப்பப் பைங்கூழ் வறந்து புல் தலைகள் தீந்து
காமரு நாடு மூன்றும் கை அறவு எய்த மன்னர்
தாம் அது தீர்வு நோக்கித் தமிழ் முனி இருக்கை சார்ந்தார்.

1055. முனிவனை அடைந்து வேந்தர் மூவரும் தங்கள் நாட்டில்
பனிவரு மாரி இன்றி வறந்தமை பகர மேருக்
குனி வரு சிலையார்க்கு அன்பன் கோள் நிலை குறித்து நோக்கி
இனி வரு மாரி இல்லை ஆதினால் என்னில் கேண்மின்.

1056. காய் சின வெய்யோன் சேயோன் முன் செலக் கதிர்கால் வெள்ளித்
தேசிகன் பின்பு சென்று நடக்கும் இச் செயலான் முந்நீர்
தூசின உலகில் பன்னீராண்டு வான் சுருங்கும் என்று
பேசின நூல்கள் மாரி பெய்விப் போன் சென்று கேண்மின்.

1057. என்றவன் எதிர் யாம் எவ்வாறு ஏகுது என்றார் ஐந்தும்
வென்றவன் சோம வார விரதம் நீர் நோற்று வெள்ளி
மன்றவன் அருளைப் பெற்று வான் வழிச் செல்மின் என்ற அக்
குன்றவன் சிலையா நோன்பின் விதியினைக் கூறு கின்றான்.

1058. உத்தம வானோர் தம்முள் உத்தமன் ஆகும் ஈசன்
உத்தம சத்தி மருள் உத்தமி உருத்திராணி
உத்தம விரதம் தம்முள் உத்தமம் திங்கள் நோன்பு என்று
உத்தம மறை நூல் ஆதி உரைக்கும் இச் சோம வாரம்.

1059. மந்தரம் காசி ஆதிப் பதிகளில் வதிந்து நோற்கத்
தந்திடும் பயனில் கோடி தழைத்திடும் மதுரை தன்னில்
இந்த நல் விரதம் நோற்போர் அதிகம் யாது என்னில் சோம
சுந்தரன் உரிய வாரம் ஆதலால் சோம வாரம்.

1060. அங்கு அதின் அதிகப் பேறு உண்டு அருக்கனின் மதி தோய்ந்து ஒன்றித்
தங்கிய திங்கள் நோன்பு தகுதியின் நோற்க வல்லார்க்கு
இங்கு அதின் அதிக நீதி ஈட்டிய பொருள் கொண்டு ஆற்றும்
மங்கல விரதப் பேர் ஒன்று அனந்தமாய் வளரும் அன்றே.

1061. நலம் மலி விரதம் நோற்பத் தொடங்குநாள் நவில்வாம் தேளிற்
சிலையினில் ஆதல் இன்றி இரட்டியது எரிசம் சேர்ந்து
மல மதி ஒழித்து மற்றை மதியிலும் முந்தை பக்கத்து
அலர் கதிர் வாரத்து அல் ஊண் அயின்றிடாது அயலில் துஞ்சா.

1062. வை கறை எழுந்து சேல் கண் மணாளனை உள்கி அற்றைச்
செய்கடன் நிறீஇக் காமாதி சிந்தை நீத்து அலர் பொன் கஞ்சப்
பொய்கையை அடைந்து கையில் பவித்திரம் புனைந்து வாக்கு
மெய் கருத்து ஒருப்பாடு எய்தச் சங்கற்பம் விதந்து கூறி.

1063. கடம்பு அடி முளைத்த முக்கண் கருப்பினை நினைந்து ஞாலத்து
திடம் படு தீர்த்தம் எல்லாம் ஆடிய பயனை ஈண்டுத்
திடம் படத் தருதி என்னாத் திரைத் தடம் படிந்து வெண் நீறு
உடம்பு அணிந்து தக்க மாலை ஒளி பெற விதியால் தாங்கி.

1064. வெள்ளை மந்தாரம் முல்லை மல்லிகை வெடி வாய் சாதி
கள் அவிழ் மயிலை ஆதி வெண்மலர் கவர்ந்து வேழப்
பிள்ளையை முந்தப் பூசித்து இரந்து சங்கற்பம் பேசி
உள் அணைந்து உச்சி மேல் பன்னிரு விரல் உயர்ச்சிக்கு உம்பர்.

1065. சத்திய ஞான ஆனந்த தத்துவம் தன்னை உள்கி
வைத்த தன் வடிவம் கொண்டு மண் முதல் சிவம் ஈறு ஆன
அத்துவ லிங்கம் தன்னை ஆசன மூர்த்தி மூல
வித்தை மற்று நாலு நூலின் விதியினால் பூசை செய்க.

1066. ஐந்து அமுது ஆவின் ஐந்து நறும் கனி ஐந்து செம்தேன்
சந்தன தோயம் புட்பத் தண் புனல் மணி நீராட்டிச்
சுந்தர வெண் பட்டு ஆடை கருப்புரம் சுண்ணம் சாந்தம்
கந்த மல்லிகை முன் ஆன வெண் மலர்க் கண்ணி சாத்தி.

1067. காசணி பொலம் பூண் சாத்திக் கனைகழல் ஆதி அங்க
பூசனை செய்து சேல் கண் பூரண பரையை அவ்வாறு
ஈசன் ஐந்து எழுத்தைப் பெண் பால் இசைய உச்சரித்துப் பூசித்து
தாசறு சுரபித் தீம்பால் அட்ட இன் அமுதினோடும்.

1068. பண்ணிய வகை பானீய நிவேதனம் பண்ணி வாசம்
நண்ணிய அடைக்காய் நல்கி நறு விரைத் தூபம் தீபம்
எண்ணிய வகையால் கோட்டிக் கண்ணடி ஏனை மற்றும்
புண்ணியன் திரு முன் காட்டி வில்வத்தால் பூசை செய்தல்.

1069. புரகரன் இச்சா ஞானக் கிரியை ஆய்ப் போந்த வில்வ
மர முதல் அடைந்து மூன்று வைகல் ஊண் உறக்கம் இன்றி
அரகர முழக்கம் செய்வோர் ஐம் பெரும் பாதகங்கள்
விரகில் செய் கொலைகள் தீரும் ஆதலால் விசேடம் வில்வம்.

1070. மடங்கி இதழ் சுருங்கல் வாடி உலர்ந்தது மயிர் சிக்கு உண்டல்
முடங்கு கால் சிலம்பிக் கூடு புழுக் கடி முதல் ஆம் குற்றம்
அடங்கினும் குற்றம் இல்லை உத்தமம் ஆகும் வில்வம்
தடம் கை கொண்டு ஈசன் நாமம் ஆயிரம் சாற்றிச் சாத்தல்.

1071. அடியனேன் செய்யும் குற்றம் அற்றைக்கு அன்று அனந்தம் ஆகும்
கொடிய நஞ்சு அமுதாக் கொண்டாய் குற்றமும் குணம் ஆக் கொண்டு
படி எழுத அரிய நங்கை பங்கனே காத்தி என்று
முடி உற அடியில் வீழ்ந்து மும் முறை வலம் செய்து ஏத்தி.

1072. வன் மனம் கரை நின்று வேண்டிய வரங்கள் வேண்ட
நன் மணப் பேறு மக்கள் பெறுதல் வாக்குக் கல்வி
பொன் மனக் இனிய போகம் தெவ்வரைப் புறகு காண்டல்
இம்மையில் அரசு மற்று எண்ணியாங்கு எய்தும் மன்னோ.

1073. ஆதி இவ் இலிங்கம் தீண்டல் அருகர் அல்லாத வேத
வேதியர் முதலோர் இட்ட இலிங்கத்து இவ்விதியால் அர்ச்சித்து
ஓதிய விரதம் நோற்க அர்ச்சனைக்கு உரியர் அல்லாச்
சாதியர் பொருள் நேர்ந்து ஆதி சைவரால் பூசை செய்தல்.

1074. பொருவில் இவ் விரதம் ஐ வகைத்து உச்சிப் போதில் ஊண் இரவில் ஊண் இரண்டும்
ஒருவுதல் உறங்காது இருத்தல் அர்ச்சனை நால் யாமமும் உஞற்றுதல் என்னக்
கருதின் இவ் ஐந்தும் ஒன்றினுக்கு ஒன்று கழியவும் ஐகமாம் நோற்கும்
வருடம் ஒன்று இரண்டு மூன்று பன்னிரண்டு வருடம் வாழ்நாள் அளவில் இவற்றுள்.

1075. உடலளவு எண்ணி நோற்பவர் முந்த உத்தியாபனம் செய்து நோற்கக்
கடவர் அவ் வருடக் கட்டளைக்கு இறுதி கழிப்பதுத் தாபன விதிதான்
மடல் அவிழ் மாலை மண்டபம் குண்டம் மண்டலம் வகுத்து மா பதியைப்
படர் ஒளி வெள்ளி முப்பது கழஞ்சில் படிமையான் நிருமிதம் செய்து.

1076. காலையில் ஆசான் சொல்வழி நித்தக் கடன் முடித்து உச்சி தொட்டு அந்தி
மாலையின் அளவும் புராண நூல் கேட்டு மாலை தொட்டு யாமம் ஒர் நான்கும்
சேல் அன கண்ணாள் பங்கனைப் பூசை செய்க அப் பூசனை முடிவின்
மூல மந்திரம் நூற்று எட்டு நூற்று எட்டு முறையினால் ஆகுதி முடித்தல்.

1077. வில்லம் ஆயிரம் கொண்டு ஆயிரம் நாமம் விளம்பி நால் யாமமும் சாத்தல்
நல்ல ஐந்து எழுத்தால் ஐந்து எழுத்து உருவின் நாதனுக்கு அருக்கியம் கொடுத்தல்
எல்லை இல் மூல மந்திரத்தாலும் ஏனை மந்திரங்களினாலும்
வில் அழல் ஓம்பிப் பூரண ஆகுதி செய்து ஈறு இலான் வேள்வியை முடித்தல்.

1078. புலர்ந்த பின் நித்த வினை முடித்து அரம்பை பொதுளும் பாசிலை பதின் மூன்றின்
நலம் தரு தூ வெள்ளரிசி பெய்து இனிய நறிய காய் கறியொடு பரப்பி
அலந்தர வான் பால் நிறை குடம் பதின் மூன்று அரிசி மேல் வைத்தான் அடியில்
கலந்த அன்பினராய்ச் சிவாஅர்ச் சனைக்கு உரிய கடவுள் வேதியர் களை வரித்து.

1079. காது அணி கலனும் கை அணி கலனும் கவின் பெற அளித்தனர் ஆக
ஆதரம் பெருக நினைந்து அருச்சனை செய்து அரிய தக்கிணை யொடும் பாதப்
போதணி காப்பு விசிறி தண் கவிகை பூந்துகில் முதல் பல உடனே
மேதகு தானம் செய்து பின் குருவைக் கற்பு உடை மின் இடை யோடும்.

1080. ஆசனத்து இருத்திப் பொலந்துகில் காதுக்கு அணிகள் கைக்கு அணிகளும் அணிந்து
வாச நல் மலர் இட்டு அருச்சனை செய்து மலைமகள் தலைவனை வரைந்து
பூசனை செய்த படிமையோடு அம் பொன் பூதலம் பதாதிகள் பிறவும்
தூசு அலர் மாலை கோட்டணி புனைந்த சுரபிமா தானமும் செய்து.

1081. இனையவாறு உத்தாபனம் முடித்து ஆசான் ஏவலால் சிவன் அடிக்கு அன்பர்
தனைய ரோடு ஒக்கலுடன் அமுது அருந்த தகுதி இவ்விரத முன் கண்ணன்
அனைய தாமரை யோன் இந்திரன் முதல் வான் நாடவர் மூவறு கணத்தோர்
அனைவரும் நோற்றார் மனிதரும் அனுட்டித்து அரும் பெறல் போகம் வீடு அடைந்தார்.

1082. ஈது நோற்பவர் வெம் பகை மனத்துயர் தீர்ந்து ஆயிரம் பிறவியில் இயற்றும்
திது சேர் வினை தீர்ந்து எடுத்த யாக்கையினில் சிவகதி அடைவர் இவ் விரதம்
ஓதினோர் கேட்டோர் மனைவியர் மக்கள் ஒக்கலோடு இனிது வாழ்ந்து உம்பர்
மேதகு பதினாலு இந்திரன் பதத்தில் வீற்று இனிது இருப்பர் என்று அறவோன்.

1083. சொல்லிய நெறியால் சோம சுந்தரன் விரதம் நோற்பான்
வில் இடு மணிப் பூண் வேந்தர் முனிவனை விடைகொண்டு ஏகி
அல்லி அம் கனக கஞ்சத்து ஆடி அம் கயல் கண் வல்லி
புல்லிய பாகன் தன்னை வழிபடீஇ போற்றி நோற்றார்.

1084. சுந்தரன் தன்னைப் பூசைத் தொழில் செய்து வரம் பெற்று ஏகி
அந்தரத்து ஆறு செல்வார் அஃது அறிந்து அமரர் வேந்தன்
வந்தவர் இருக்க வேறு மடங்கல் மான் தவிசு மூன்று
தந்திடப் பணித்தான் இட்டார் தனது அரியணையில் தாழ.

1085. வான் வழி வந்த மூன்று மன்னரும் பொன் நாடு எய்தி
ஊன் வழி குலிச வைவேல் உம்பர் கோன் மருங்கில் புக்கார்
தேன் வழி போந்தின் கண்ணிச் சேரனு ஆர்த்தார் வேந்தும்
கான் வழி தாரு நாடன் காட்டிய தவிசின் வைக.

1086. மைக் கடல் வறப்ப வென்ற வாகை வேல் செழியன் மௌலிச்
செக்கர் மா மணி வில் காலத் தேவர் கோன் தவிசில் ஏறி
ஒக்க வீற்று இருந்தான் ஆக உம்பர் கோன் அழுக்காறு எய்திப்
பக்கமே இருந்த ஏனைப் பார்த்திவர் முகத்தைப் பாரா.

1087. முகமன் நன்கு இயம்பி நீவிர் வந்தது என் மொழிமின் என்ன
மகபதி எங்கள் நாட்டின் மழை மறுத்து அடைந்தேம் என்றார்
அகம் மலர்ந்து அனையார் நாட்டின் அளவும் வான் சுரக்க நல்கி
நகை மணிக் கலன் பொன் ஆடை நல்கி நீர் போமின் என்றான்.

1088. அன்னவர் அகன்ற பின்னை அமரர் கோன் கன்னி நாடன்
தன் அரி அணை மேல் ஒக்கத் தருக்கினோடு இருக்கு மாறும்
பின்னரும் மாரி வேண்டாப் பெருமித வீறும் நோக்கி
இன்னது புலப் படாமை இனையது ஓர் வினயம் உன்னா.

1089. பொற்பு உற வரிசை செய்வான் போல் அளவு இறந்தோர் தாங்கி
வெற்பு உறழ் திணி தோள் ஆற்றல் மெலிவது ஓர் ஆரம் தன்னை
அற்புற அளித்தான் வாங்கி அலர் மதுத் தார் போல் ஈசன்
கற்பு உடை உமையாள் மைந்தன் கதும் என கழுத்தில் இட்டான்.

1090. கண்டனன் கடவுள் நாதன் கழியவும் இறும் பூது உள்ளம்
கொண்டனன் இன்று தொட்டுக் குரை அளி துழாவு நிம்பத்
தண் தழை மார்ப ஆரம் தாங்கும் பாண்டியன் என்று உன்னை
மண்டலம் மதிக்க என்றான் வான நாடு உடைய மன்னன்.

1091. அன்னது சிறிதும் எண்ணாது அங்கு நின்று இழிந்து தென்னன்
தன் நகர் அடைந்தான் இப்பால் சத மகன் ஆணையால் அம்
மன்னவர் இருவர் நாடும் மழை வளம் பெருகப் பெய்த
தென்னவன் நாடு பண்டைச் செயல் அதாய் இருந்தது அன்றே.

1092. ஆயது ஓர் வைகல் வேட்டை ஆடுவான் அண்ணல் விண்ணந்து
ஆயது ஓர் பொதியக் குன்றில் சந்தனச் சாரல் நண்ணி
மேயதோர் அரிமான் ஏனம் வேங்கை எண்கு இரலை இன்ன
தீயதோர் விலங்கு வேட்டம் செய்து உயிர் செகுக்கும் எல்லை.

1093. பொன்றத்து மருவிக் குன்றில் புட்கலா வருத்தம் ஆதி
மின்றத்து மேகம் நான்கும் வீழ்ந்தன மேயக் கண்டு
குன்றத்தின் நெடிய திண் தோள் கொற்றவன் அவற்றைப் பற்றிக்
கன்றத் திண் களிறு போலக் கடும் தளை சிக்க யாத்தான்.

1094. வேட்டத்தில் பட்ட செம்கண் வேழம்போல் கொண்டு போகிக்
கோட்டத்தில் இட்டான் ஆக குன்று இறகு அரிந்த வென்றி
நாட்டத்துப் படிவத்து அண்ட நாடன் மற்று அதனைக் கேட்டுக்
காட்டத்துக் கனல் போல் சீறிக் கடும் சமர் குறித்துச் செல்வான்.

1095. வாங்கு நீர் வறப்ப வேலை விடுத்ததும் வலிய வாரம்
தாங்கிய செருக்கும் காரைத் தளை இடு தருக்கு நோக்கி
ஈங்கு ஒரு மனித யாக்கைக் இத்துணை வலியாது என்னா
வீங்கியம் ஆன மூக்க மீனவன் மதுரை சூழ்ந்தான்.

1096. ஓடினர் ஒற்றர் போய்ச் செழிய ஒண் கழல்
சூடினார் நகர்ப்புறம் சுரர்கள் சேனைகள்
மூடின என்னலும் முனிவும் மானமும்
நீடினன் அரியணை இழிந்து நீங்குவான்.

1097. பண்ணுக தேர் பரி பகடு வீரர் முன்
நண்ணுக கடிது என நடத்தி யாவர் என்று
எண்ணலன் மத மலை எருத்த மேல் கொடு
கண்ணகன் கடி நகர்க் காப்பு நீங்கு முன்.

1098. அடுத்தனர் வானவர் ஆர்த்துப் பல் படை
எடுத்தனர் வீசினர் சிலையில் எய்கணை
தொடுத்தனர் இறுதி நாள் சொரியும் மாரிபோல்
விடுத்தனர் மதிக்குல வீரன் சேனை மேல்.

1099. ஆர்த்தனர் மலய வெற்பு அரையன் சேனையோர்
பார்த்தனர் வேறு பல் படைக்கலக் குவை
தூர்த்தனர் குனிசிலை தொடுத்து வாளியால்
போர்த்தனர் அமரர் மெய் புதைத்த என்பவே.

1100. தறிந்தன தாள் சிரம் தகர்ந்த தோள் கரம்
பறிந்தன குருதி நீர் கடலில் பாய்ந்தன
செறிந்தன பாரிடம் சேனம் கூளிகள்
முறிந்தன் வானவர் முதல்வன் சேனையே.

1101. ஆடின குறைத்தலை அவிந்த போர்க்களம்
பாடின பாரிடம் விந்தைப் பாவை தாள்
சூடின கூளிகள் சோரி சோரப் பார்
மூடின பிணக் குவை அண்டம் முட்டவே.

1102. வெஞ்சின வலாரிதன் வீரச் சேனைகள்
துஞ்சின கண்டு எரி சொரியும் கண்ணன் ஆய்ப்
பஞ்சின் முன் எரி எனப் பதைத்து தெய்வத
வஞ்சினப் படைகளான் மலைவது உன்னினான்.

1103. வெம் கதிர்ப் படை விட்டு ஆர்த்தான் விண்ணவன் அதனைத் திங்கள்
பைங் கதிர்ப் படை தொட்டு ஓச்சி அவித்தனன் பார் ஆள் வேந்தன்
சிங்க வெம் படை விட்டு ஆர்த்தான் தேவர் கோன் அதனைச் சிம்புட்
புங்கவன் படை தொட்டு ஓச்சி அடக்கினான் புணரி வென்றோன்.

1104. தானவர் பகைவன் மோக சரம் தொடுத்து எறிந்தானாக
மீனவன் அதனை ஞான வாளியால் விளித்து மாய்ந்து
போனபின் மற்போர் ஆற்றிப் புக்கனர் புக்கார் தம்மில்
வானவன் மண்ணினான் மேல் வச்சிரம் வீசி ஆர்த்தான்.

1105. காய்சின மடங்கல் அன்னான் கை வளை சுழற்றி வல்லே
வீசினான் குலிசம் தன்னை வீழ்த்தது விடுத்தான் சென்னித்
தேசினன் மகுடம் தள்ளிச் சிதைத்தது சிதைத்த லோடும்
கூசினன் அஞ்சிப் போனான் குன்று இற கரிந்த வீரன்.

1106. இந்து இரண்டு அனைய கூர்அம்பல் இருள் வரை நெஞ்சு போழ்ந்த
மைந்தனின் வலிய காளை வரைந்து எறி நேமி சென்னி
சிந்திடாது ஆகி அம் பொன் மணி முடி சிதறச் சோம
சுந்தர நாதன் பூசைத் தொழில் பயன் அளித்தது என்னா.

1107. போரினுக்கு ஆற்றாது ஓடிப் பொன் நகர் புகுந்த வென்றித்
தாரினுக்கு இசைந்த கூர் வேல் சதமகன் பின்பு நின் நாட்டு
ஊரினுக்கு எல்லாம் மாரி உதவுவேன் இகள நீக்கிக்
காரினைத் தருக என்னாக் கவுரியற்கு ஓலை விட்டான்.

1108. முடங்கல் கொண்டு அணைந்த தூதன் முடி கெழு வேந்தன் பாதத்து
ஓடுங்கி நின்று ஓலை நீட்ட உழை உளான் ஒருவன் வாங்கி
மடங்கல் ஏறு அனையான் முன்னர் வாசித்துக் காட்டக் கேட்டு
விடம் கலுழ் வேலான் விண்ணோர் வேந்து உரை தேறான் ஆகி.

1109. இட்ட வன் சிறையை நீக்கி எழிலியை விடாது மாறு
பட்ட சிந்தையனே ஆகப் பாக சாதனனுக்கு என்று
நட்டவன் ஒரு வேளாளன் ஆன் பிணை என்று தாழ்ந்தான்
மட்டு அவிழ்ந்து ஒழுகு நிம்ப மாலிகை மார்பினானும்.

1110. இடுக்கண் வந்து உயிர்க்கு மூற்றம் எய்தினும் வாய்மை காத்து
வடுக்களைந்து ஒழுகு நாலா மரபினான் உரையை ஆத்தன்
எடுத்து உரை மறை போல் சூழ்ந்து சிறைக் களத்து இட்ட யாப்பு
விடுத்தனன் பகடு போல மீண்டன மேகம் எல்லாம்.

1111. தேவர் கோன் ஏவலாலே திங்கள் மும் மாரி பெய்து
வாவியும் குளனும் ஆறு மடுக்களும் அடுத்துக் கள்வாய்க்
காவி சூழ் வயலும் செய்யும் செந் நெலும் கன்னல் காடும்
பூ விரி பொழிலும் காவும் பொலிந்தது கன்னிநாடு.

இந்திரன் முடிமேல் வளை எறிந்த படலம் சுபம்

15. மேருவைச் செண்டால் அடித்த படலம் (1112-1152)

1112. அண்டர் அஞ்ச அமர் உழந்த அமரர் கோனை அரசர் கோன்
வண்டு அலம்பு மவுலி சிந்த வளை எறிந்து வெந் புறம்
கண்ட வண்ணம் இன்ன தன்ன கன்னி நாடன் மேருவில்
செண்டு எறிந்து வைப்பு எடுத்த செயலு நன்கு செப்புவாம்.

1113. மன்னவன் தனக்கு முன்னர் மலய வெற்பின் முனிவர் கோன்
சொன்ன திங்கள் விரதம் அன்று தொட்டு நோற்று வரலும் அந்
நன்னலம் செய் பேறு போல நங்கை காந்தி மதி வயிற்று
உன்னரும் சயம் கொள் மைந்தன் ஒருவன் வந்து தோன்றினான்.

1114. வயந்தனை பயந்தது என்ன மைந்தனைப் பயந்த போது
இயந்து வைத்து நகர் களிப்ப இனிது இருந்த புரவலன்
சயம் தழைக்க இந்திரன் சயந்தனைப் பயந்த நாள்
வியந்து அகத்து அடைந்த இன்பம் விளை மகிழ்ச்சி எய்தினான்.

1115. தென்னர் ஏறு சாதகாதி செய்து வீர பாண்டியன்
என்ன நாம வினை நிரப்பி எழுத ஓணாத கலை முதல்
பன்னு கேள்வி கரிகள் தேர்கள் பரி படை கலம பயின்று
அன்ன காதலான் விளங்க அகம்மகிழ்ச்சி அடையும நாள்.

1116. மல்கு மாறுஇல் கோள் திரிந்து மழை சுருங்கி நதியும் நீர்
ஒல்கு மாறு பருவம் மாறி உணவு மாறி உயிர் எலாம்
மெல்குமாறு பசி உழந்து வேந்தனுக்கு விளைபொருள்
நல்கு மாறி இலமை இன்னல் நலிய வந்த நாடு எலாம்.

1117. மழை வறந்தது என் கொல் என்று வழுதிகூற முழுது உணர்ந்து
அழிவு இலாத பிரம கற்பம் அளவு எல்லை கண்ட நூல்
உழவர் கோள்கள் இரவி தன்னை உற்று நோக்கி நிற்றலால்
தழையும் மாரி வருடியாது ஓர் வருடம் என்று சாற்றினார்.

1118. மகவு உறு நோயை நோக்கி வருந்து உறு தாய்போல் மன்னன்
பக உறு மதியம் சூடும் பரம் சுடர் முன் போய் தாழ்ந்து
மிக உறு பசியால் வையம் மெலிவதை ஐய என்னாத்
தகவு உற இரங்கி கண்ணீர் ததும்ப நின்று இரந்து வேண்ட.

1119. திரைக்கடல் விடம் சேர் கண்டர் காலத்தின் செவ்விநோக்கி
இரக்கம் இல்லாதவர் போல் வாளா இருத்தலும் மருத்தார் மார்பன்
கரைக்கு அரிது ஆய துன்பக் கடலில் வீழ்ந்து இருக்கைபுக்கான்
அரக்கர் போல் கடலில் நீந்தி அருக்கன் நீர்க் கடலில் வீழ்ந்தான்.

1120. வள்ளல் தன் குடைக் கீழ் தங்கும் உயிர்ப்பசி வருத்தம் வருத்தம் எல்லாம்
கொள்ளை கொண்டு இருந்த நெஞ்சில் குளிர் முகச் செவ்விகுன்றத்
தள் உரும் துயரின் மூழ்கித் தரை இடைத் துயின்றான் ஆக
வெள்ளி மன்று உடையார் சித்த வேடராய்க் கனவில் வந்தார்.

1121. அடல் கதிர் வேலோய் மாரி அரிதி இப்போது அதனை வேண்டி
இடப் படல் வரைக்கு வேந்தாய் இருக்கின்ற எரி பொன் மேருத்
தடப் பெரு வரையின் மாடு ஓர் தனிப் பெரு முழையில் இட்டுக்
கிடப்பது ஒர் எல்லை இல்லாக் கேடு இலாச் சேம வைப்பு.

1122. கிடைத்து மற்று அனைய மேரு கிரி செருக்கு அடங்கச் செண்டால்
புடைத்து நின் ஆணைத் தாக்கிப் பொன் அறை பொதிந்த பாறை
உடைத்து நீ வேண்டும் காறும் தொட்டு எடுத்து அதனை மீள
அடைத்து நின் குறி இட்டு ஐய வருதி என்று அடிகள் கூற.

1123. விழித்தன எழு மான் தேரோன் விழிக்கும் முன் கடன்கள் எல்லாம்
கழித்தனன் மீன நோக்கி கணவனை வலமாப் போந்து
கழித்து எறி கடல் அனீகத் தொகை புறம் சூழக் கொண்டல்
கிழித்து எழு வாயின் நீங்கிக் கீழ்த் திசை நோக்கிச் செல்வான்.

1124. அதிர்ந்தன முரசம் சங்கம் அதிர்ந்தன வியங்கள் அண்டம்
பிதிர்ந்தன என்ன ஆர்ப்பப் பெயர்ந்து வெண் கவரி துள்ள
முதிர்ந்த நான் மறையோர் ஆசி மொழிய நா வல்லோர் ஏத்தப்
பதிந்து பார் கிழியத் திண்தேர் பாகுமுன் செலுத்த ஊர்ந்தான்.

1125. பவளக்கால் பிச்சம் பொன் கால் பல் மனிக் கவிகை முத்தக்
தவளக்கால் பதாகைக் காதும் தான வான் அருவி தூங்கும்
கவளக்கால் பொருப்பும் பாய்மாக் கடலும் மண் மடந்தை ஆகம்
துவளக் கால் வயவர் மான் தேர் தொகுதியும் சூழல் போக.

1126. கோழ் இணர் ஞாழல் அன்ன கோட்டு உகிர்ப் புலவுப் பேழ் வாய்த்
தாழ்சின உழுவை ஒற்றைத் தனிப் பெரும் கொடியும் கூனல்
காழ் சிலைக் கொடியும் சூழக் கயல் கொடி நிலம் துழாங்கை
ஏழ் உயர் வரை மேல் தோன்றி இரும் விசும்பு அகடுகீற.

1127. தென் கடல் வடபால் நோக்கிச் செல்வது போலத் தென்னன்
தன் கடல் அணிகம் கன்னித் தண் தமிழ் நாடு நீந்தி
வன் கட நெறிக் கொண்டு ஏகி வளவர் கோன் எதிர் கொண்டு ஆற்றும்
நன் கடன் முகமன் ஏற்று நளிர் புனல் நாடு நீந்தி.

1128. தண்டக நாடு தள்ளித் தெலுங்க நாடு அகன்று சாய் தாள்
கண்டகக் கைதை வேலிக் கரு நடம் கடந்து காடும்
தொண்டகம் துவைக்கும் குன்று நதிகளும் துறந்து கள்வாய்
வண்டக மலர்க்கா வேலி மாளவ தேசம் நண்ணி.

1129. அங்கு நின்று எழுந்து தீவா அரும் சுர நெறிப் பட்டு ஏகி
அங்கு நின்று அதிரும் செம்பொன் மாட நீள் விராட நண்ணிக்
கொங்கு நின்று அவிழும் கானம் குன்று ஒரீஇ வாளை பாயத்
தெங்கு நின்று இளநிர் சிந்து மத்திய தேயத்து எய்தி.

1130. அங்கு நின்று எழுந்து தீவா அரும் சுர நெறிப் பட்டு ஏகி
அங்கு நின்று அதிரும் செம்பொன் மாட நீள் விராட நண்ணிக்
கொங்கு நின்று அவிழும் கானம் குன்று ஒரீஇ வாளை பாயத்
தெங்கு நின்று இளநிர் சிந்து மத்திய தேயத்து எய்தி.

1131. மடம்கல் மா நாகம் யாளி வழங்கலான் மனிதர் செல்லா
இடம் கடந்தாக வைஞ்நூற்று இரட்டி யோசனைத்தாம் எல்லைக்
கடம் கெழு குமரி கண்டம் கடந்து மற்று அது போல் எட்டுத்
தடம் கெழு கண்டம் கொண்ட பாரத வருடம் தள்ளி.

1132. யாவையும் ஈன்றாள் தன்னை ஈன்ற பொன் இமயம் தன்னைத்
தாவி அப் புறம் போய்ப் போகம் ததும்பு கிம்புருடக் கண்டம்
மேவி அங்கு அது நீத்து ஏம வெற்பு அடைந்து அது பின் ஆக
ஓவியப் புறத்துத் தோன்றும் அரி வருடத்தை உற்று.

1133. உற்றது கழிந்து அப்பால் போய் நிடத வெற்பு ஒழிந்து சம்புப்
பொன் தருக் கனி கால் யாறு போகி இளா விருத கண்டத்து
உற்றனன் கண்டான் மூன்று ஊர் ஒருங்கடு ஞான்று கூனி
வெற்றி வெஞ் சிலையாய் நின்ற வெற்பினை மலய வெற்பன்.

1134. வெம் படை மறவர் சேனை வெள்ளம் நீத்து ஏகித் தென்பால்
சம்புவின் கனியின் சாறு வலம் படத் தழுவி ஓடும்
அம் பொன் ஈர் ஆறு ஆற்றின் அருகு பொன் மயமாய் நிற்கும்
பைம்புனம் கானம் நோக்கி வளைந்து தென்பால் வந்து எய்தா.

1135. அவ் வரை அரசை நோக்கி வரைகளுக்கு அரசே எந்தை
கைவரி சிலையே பாரின் களைகணே அளவில் வானம்
தை வரு சுடரும் கோளும் நான்களும் தழுவிச் சூழும்
தெய்வத வரையே மேலைத் தேவர் ஆலயமே என்னா.

1136. மாணிக்கம் இமைக்கும் பூணான் விளித்தலும் வரைக்கு வேந்தன்
பாணித்து வரவு தாழ்ப்பப் பாக சாதனனை வென்றோன்
நாணித் தன் சினமும் மேரு நகை வரைச் செருக்கு மாறச்
சேண் உற்ற சிகரம் தன்னில் செண்டினால் அடித்து நின்றான்.

1137. அடித்தலும் அசையா மேரு அசைந்து பொன் பந்து போலத்
துடித்தது சிகர பந்தி சுரர் பயில் மாடப் பந்தி
வெடித்தன தருண பானு மண்டலம் விண்டு தூளாய்ப்
படித்தலை தெறித்தால் என்னப் பல் மணி உதிர்ந்த அன்றே.

1138. புடை வரைக் குலங்கள் எட்டும் புறம் தழீஇக் கிடக்கும் செம் பொன்
அடைகல் ஓர் நான்கு கிடங்கரும் மலர்ந்த நான்கு
தட மலர்ப் பொழிலும் நான்கு தருக்களும் சலித்த அம்மா
உடையவன் இடையூறு உற்றால் அடுத்த வர்க்கு உவகை உண்டோ.

1139. புடைத்த பின் மேருத் தெய்வம் புடைக்குல வரை எட்டு என்னப்
படைத்த எண் தோளும் நான்கு முடியும் மேல் படு வெண் சோதி
உடைத் தனிக் குடையும் கொண்ட உருவினோடு எழுந்து நாணிக்
கிடைத்தது கருணை வேந்தன் கிளர் சினம் தணிந்து நோக்கா.

1140. இத்தனை வரவு தாழ்த்தது என் என மேருத் தெய்வம்
வித்தக நம்பி கேட்டி மீனெடும் கண்ணியோடும்
பைத்தலை அரவம் பூண்டபரனை இப் படிவம் கொண்டு
நித்தலும் போகிப் போகி வழிபடு நியமம் பூண்டேன்.

1141. இன்று கேட்டிலையோ ஐயா ஏந்திழை ஒருத்தி காமம்
துன்று மா கடலின் மோகச் சுழித்தலைப் பட்டு வெள்ளி
மன்றுள் ஆடிய பொன் பாதம் வழிபடல் மறந்து தாழ்ந்து
நின்றுளேன் இனைய தீங்கின் இமித்தினால் அடியும் பட்டேன்.

1142. திருவடி பிழைத்த தீங்கு தீர்த்தனை இதனில் ஐயன்
தருவது ஓர் உறுதி தானும் தக்கது ஒர் கைம்மாறு என்னால்
வருவது உண்டாம் கொல்லோ மற்று அது நிற்க மன்றல்
பருவரை மார்ப வந்த பரிசு என் கொல் பகர்தி என்ன.

1143. மன்னவன் வெறுக்கை வேண்டி வந்தனன் என்றான் ஐய
உன்னது புலத்து ஓர்க் ஏற்ப உரைபடு மாற்றது ஆய
பொன் அவிர் தேமா நீழல் புதை படக் கிடக்கும் செம் பொன்
என்ன அம் கையால் சுட்டிக் காட்டிய தெரி பொன குன்றம்.

1144. மின் நகு வேலான் முந்நீர் வேலையை வணக்கம் கண்டோன்
பொன்னறை மருங்கில் போகிப் பொத்திய பாறை நீக்கித்
தன் அவா அளவிற்று ஆய தபனிய முகந்து மூடிப்
பின்னதும் தன்னது ஆகப் பெயர் இலச்சனையும் தீட்டா.

1145. மின் திகழ் மணிப் பூண் மார்பன் மீண்டு தன் தானை யோடும்
தென் திசை நோக்கிப் பாகன் செலுத்த மான் தடம்தேர் ஊர்ந்து
பொன் திகழ் வரையும் போக பூமியும் பிறவும் நீத்து
நன்றி கொள் மனிதர் வைப்பின் நண்ணுவான் நண்ணும் எல்லை.

1146. மாத்திமர் விராட மன்னர் மாளவர் தெலுங்க தேயப்
பார்த்திபர் பிறரும் தத்தம் பதிதொறும் வரவு நோக்கித்
தேர்த்திகழ் அனிகத் தோடும் சென்று எதிர் முகமன் செய்யத்
தார்த் திரு மார்பன் கன்னித் தண் தமிழ் நாடு சார்ந்தான்.

1147. கன்னிப் பொன் எயில் சூழ் செம் பொன் கடி நகர்க்கு அணியன் ஆகிப்
பொன்னில் செய்து இழைத்த நீள் கோபுரத்தினைக் கண்டு தாழ
உன்னித் தேர் இழிந்து எட்டோடு ஐந்து உறுப்பினால் பணிந்து எழுந்து
வன்னிச் செம் சுடர்க் கண் நெற்றி மன்னவன் மதுரை சார்ந்தான்.

1148. அறத்துறை அந்தணாளர் துறந்தவர் அரன் தாள் பற்றிப்
புறத்துறை அகன்ற சைவபூதியர் புனிதன் கோயில்
நிறத்துறை அகத்துத் தொண்டர் திரண்டு எதிர் கொள்ள முத்தின்
நிறத்துறை வைகை நீத்து நெடு மதில் வாயில் புக்கான்.

1149. கொங்கு அலர் கோதை மாதர் குங்குமம் பனிப்பச் சிந்தும்
மங்கல மறுகின் ஏகி மறைகள் சூழ் கோயில் எய்தித்
தங்கள் நாயகனைச் சூழ்ந்து தாழ்ந்து எழுந்து ஏத்திப் போந்து
திங்கள் சூழ் குடுமிச் செல்வத் திருமணிக் கோயில் புக்கான்.

1150. பொன் மலைக் கடவுள் ஈந்த புண்ணிய நிதியை அந்த
நல் மலை மானக் கூப்பி நல்கிப்பல் குடியும் ஓம்பித்
தென்மலைக் கிழவன் தெய்வம் தென் புல வாணர் ஒக்கல்
தன் மனை விருந்து காத்துத் தருக்கினான் இருக்கும் நாளில்.

1151. ஐ வினை நடாத்தும் ஈசன் ஆணையால் நடக்கும் கோளும்
செய்வினைத் திரிவும் மாறத் தென்னன் நாடு எங்கும் மாரி
பெய் வினை உடையது ஆகிப் பெருவளம் பகிர்ந்து நல்க
உய் வினை உடைய ஆகி உயிர் எலாம் தழைத்த அன்றே.

1140. புவனி இம் முறையால் புரந்து அளித்து ஆரம்பூண்ட பாண்டியன் திரு மகனுக்கு
அவனி ஏழ் அறிய வீரபாண்டியன் என்று அணிமுடி கவித்து அரசளித்து
நவ நிரதிசய பூரண இன்ப ஞான நோக்கு அருளிய மதுரைச்
சிவனடி நிழலில் பிளப்பு அற பழைய தேசு ஒடு நிறைந்து வீற்று இருந்தான்.

மேருவைச் செண்டால்அடித்த படலம் சுபம்

1. 16. வேதத்துக்குப் பொருள்அருளிச் செய்த படலம் (1153 - 1194)

1153. உலம் பொரு தடம் தோள் உக்கிரச் செழியன் உயரிய மேரு மால் வரையைப்
பொலம் புரி செண்டால் புடைத்து வைப் பெடுத்துப் பேந்துஅருள் அடைந்த வா புகன்றும்
வலம் படு திணிதோள் வீரபாண்டியன் கோல் வழங்கும் நாள் மதுரை எம் பெருமான்
புலம் பொரு முனிவர் தேற நால் வேதப் பொருள் உணர்த்திய திறம் புகல்வாம்.

1154. ஐம் பெரும் பூத நிலை திரிந்து ஈர் ஏழ் அடுக்கிய உலகொடு மயன் மால்
உம்பர் வான் பதமும் உதித்தவாறு ஒடுங்க உருத்தது ஓர் ஊழி வந்து எய்தச்
செம் பொருள் மறையும் ஒடுங்கிய வழி நாள் செம் சுடர் கடவுள் முன் மலரும்
வம்பு அவிழ் கமலம் என அரன் திருமுன் மலர்ந்ததால் அகிலமும் மாதோ.

1155. பண்டுபோல் பின்னும் முத் தொழில் நடாத்தப் பரா பரஞ்சுடர் திரு உள்ளம்
கொண்டு போர்த் திகிரி வலவனைத் தாவிக் குரி சிறன் நாபி முண்டகத்தில்
வண்டு போல் பிரமன் உதித்து மூ உலகும் வரன் முறை படைக்கும் நாள் நஞ்சம்
உண்டு போற்றிய வானவர்க்கு உயிர் அளித்த உம்பர் நாயகன் திருவாக்கில

1156. பிரணவம் உதித்தது அதன் இடை வேதம் பிறந்தன நைமி சாரணியத்து
அருள் நிறை முனிவர் கண்ணுவர் கருக்கர் ஆதியோர் அதிகரித்து அவற்றின்
பொருள் நிலை தெரியாது உள்ளமும் முகமும் புலர்ந்தனர் இருப்பவர் போதத்
இருள் மல வலி வென்றவன் அரபத்தன் என்று ஒரு வேதியன் வந்தான்.

1157. வந்த வேதியனை இருந்த வேதியர்கள் வர எதிர்ந்து இறைஞ்சி வேறு இருக்கை
தந்த வேலையில் அம் மறையவன் முனிவர் தமை முகம் நோக்கி ஈது உரைப்பான்
பந்த வேதனை சாலவா வெறுப்பு இகந்த பண்பினன் ஆயினிர் நீவிர்
சிந்தை வேறு ஆகி முகம் புலர்ந்து இருக்கும் செய்தி யாது என அவர் சொல்வார்.

1158. மருள் படு மாயை கழிந்தவன் மொழிந்த மறை பயின்று உரை செய்தே சிகனன்
இருள் படு மனத்தேம் இருத்து மாலைய யாது சூழ் இதற்கு எனக் கேட்ட
தெருள் படு மனத்தோன் செப்புவான் வேதம் செப்பிய சிவபரம் சுடரே
அருள் படி எடுத்துப் பொருளையும் உணர்த்தும் அல்லது சூழ்ச்சி யாது அறைவீர்.

1159. பண்ணிய தவத்தால் அன்றி யாதானும் படுபொருள் பிறிது இலை தவமும்
புண்ணிய தவத்தின் அல்லது பலியா புண்ணிய தவத்தினும் விழுப்பம்
நண்ணிய சைவ தலத்தினில் இயற்றின் நல்கும் அச் சிவ தலங்களினும்
எண்ணிய அதிக தலத்தினில் இயற்றின் இரும் தவம் எளிது உடன் பயக்கும்.

1160. அத்தகு தலம் மற்று யாது எனில் உலக அகிலமும் தன் உடம்பு ஆன
வித்தகன் சென்னிப் பன்னிரு விரல் மேல் விளங்கிய தலம் அது சீவன்
முத்தராய் எண்ணில் வானவர் முனிவோர் முயன்று மா தவப் பயன் அடைந்து
சித்தம் மாசு அகன்று வதிவது என்று அற நூல் செப்பிய மதுரை அந் நகரில்.

1161. தௌ¤ தரு விசும்பின் இழிந்தது ஓர் விமான சிகாமணி அருகு தென் மருங்கின்
முனிதரு பராரை வட நிழல் பிரியா முழுமுதல் வழி படும் அறவோர்க்கு
களிதரு கருணை முகம் மலர்ந்து அளவா வரும் கலை அனைத்தையும் தௌ¤வித்து
ஒளிதரும் அனைய மூர்த்தியே நுங்கட்கு ஓதிய மறைப் பொருள் உணர்த்தும்.

1162. அங்கு அவன் திருமுன் அரும் தவ விரதம் ஆற்றுவான் செல்லுமின் என அப்
புங்கவன் அருள் போல் வந்த மாதவன் பின் புனித மா முனிவரும் நங்கை
பங்கவன் மதுரைப் பதி புகுந்து அம் பொன் பல் மணிக் கோயில் புக்கு ஆழிச்
சங்கவன் கை போல் வளை செறி செம் பொன் தாமரைத் தடாக நீர் ஆடி.

1163. கரை கடந்து உள்ளம் கடந்த அன்பு உந்தக் கடிது போய் நான்கு இரு வெள்ளி
வரை கள் தம் பிடரில் கிடந்த ஓர் மேரு வரை புரை விமானம் மேல் காணா
உகைகள் தம் பொருளைக் கண்களால் கண்டு ஆங்கு உம்பர் தம் பிரானை நேர்கண்டு
திரை கடந்திடும் பேர் இன்ப வாரியிலும் சேண் நிலத்திலும் விழுந்து எழுந்தார்.

1164. கை தலை முகிழ்த்துக் கரசரணங்கள் கம்பிதம் செய்து கண் அருவி
பெய் தலை வெள்ளத்து ஆழ்ந்து வாய் குழறிப் பிரமன் மால் இன்னமும் தேறா
மை தழை கண்ட வெள்ளி மன்று ஆடும் வானவர் நாயக வானோர்
உய்தர விடம் உண்டு அமுது அருள் புரிந்த உத்தம போற்றி என்று ஏத்தா.

1165. மறை பொருள் காணா உள்ளம் மால் உழந்து வாதிய எமக்கு நீயே அந்
நிறை பொருளாகி நின்றனை அதற்கு நீ அலால் பொருள் பிறிதி யாது என்று
இறைவனை இறைவன் பங்கில் அம் கயல் கண் இறைவியை அம் முறை ஏத்தி
முறைவலம் செய்து வடநிழல் அமர்ந்த மூர்த்தி முன் எய்தினார் முனி வோர்.

1166. சீதளப் பளிக்கு மேனியும் பளிக்குச் செழுமலை பதித்துப் பன்ன
பாதமும் செவ்வாய் மலரும் முக்கண்ணும் பங்கயச் செம் கரம் நான்கும்
வேத புத்தகமும் அமுத கும்பமும் தன் விழி மணி வடமும் மெய்ஞ்ஞான
போதமும் திரையும் தரித்தது ஓர் தனிமைப் போதன் முன் தாழ்ந்து எழுந்து ஏத்தா.

1167. வடநிழல் அமர்ந்த மறை முதல் மேதா மனு எழுத்து இருபதும் இரண்டும்
திடம் உற வரபத்தன் தன்னால் தௌ¤ந்து தேள் நிறை மதி முதல் அடைவில்
படுமதி அளவும் தருப்பணம் ஓமம் பார்ப்பன உண்டி முப் போதும்
அடைவுற நுவன்று நோற்கும் மாதவர் முன் அரு மறைப் பொருள் வெளிவரும் ஆல்.

1168. மான முனிவோர் அதிசயிப்ப வட நீழல்
மோன வடிவு ஆகிய முதல் குரவன் எண் நான்கு
ஊனம் இல் இலக்கண உறுப்பு அகவை நான் நான்
கான ஒரு காளை மறையோன் வடிவம் ஆகி.

1169. நீண்ட திரிமுண்டம் அழல் நெற்றி விழி பொத்தக்
காண் தகைய கண்டிகை வளைந்து ஒழுகு காதில்
பூண்ட குழை கௌவிய பொலன் செய் பல காசு
சேண் தவழ் இளம் கதிர் சிரித்து அருள் சிதைப்ப.

1170. உத்தரிய வெண் படம் வலம் பட ஒதுங்க
முத்த வள நூலினொடு முத்தம் இடை இட்டு
வைத்து அணியும் அக்க வடம் மாலை எறி வாளால்
பத்தரை மறைத்த மல பந்த இருள் சிந்த.

1171. கண்டிகை தொடுத்து இரு கரத்தினொடு வாகு
தண்டின் இடு மாலை விட வாள் அரவு தள்ள
வெண் துகிலின் ஆன விரி கோவண மருங்கில்
தண்டரிய பட்டிகை வளைந்து ஒளி தழைப்ப.

1172. வண்டு வரி பாடுவன போல மலர் பாத
புண்டரிக மேல் உழல் சிலம்புகள் புலம்பத்
தொண்டர் அக மாசு இருள் துணித்து முடி சூட்டும்
முண்டக மலர்ப்புறம் விறல் கழல் முழங்க.

1173. ஏதம் இல் பவித்திரம் வலக்கரன் இமைப்பப்
போதம் வரை புத்தகம் இடக்கையது பொற்ப
ஒதி உணராதல் அறி ஓலம் இடும் வேதம்
பாது கைகள் ஆகி இரு பாத மலர் சூட.

1174. கன்ன முளரிக் குள் முரல் கானை அறு கால
புள் ஒலியின் நாவும் இதமும் புடை பெயர்ந்து
துள்ள எழு வேத ஒலி தொண்டர் செவி ஆற்றால்
உள்ள வயல்புக்கு வகை ஒண் பயிர் வளர்ப்ப.

1175. சீதமணி மூரல் திரு வாய் சிறிது அரும்ப
மாதவர்கள் காண வெளி வந்து வெளி நின்றான்
நாத முடிவாய் அளவினான் மறையின் அந்த
போத வடிவாகி நிறை பூரண புராணன்.

1176. வட்ட வாண்மதி கண்டு ஆர்க்கும் மூவாக் கடல் மான மாண்ட
சிட்டர் ஆம் முனிவர் காளைத் தேசிக வடிவம் நோக்கி
ஒட்டு அறா உவகை வெள்ளம் மேற் கொள உருத்த கூற்றை
அட்டதாமரை தம் சென்னிக்கு அணி மலர் ஆகத் தாழ்ந்தார்.

1177. அள வறு கலைகட்கு எல்லாம் உறைவிடம் ஆகி வேத
விளை பொருள் ஆகி நின்ற வேதிய சரணம் என்ற
வளை உறு மனத்தினாரைத் தேசிக வள்ளல் நோக்கிப்
பளகறு தவத்தீர் வேட்கை யாது எனப் பணிந்து சொல்வார்.

1178. அடியரே உய்யும் ஆறு உலகு எலாம் அளிக்கும் ஆறும்
படியிலா வரத்த வேதப் பயன் அருள் செய்தி என்னக்
கொடிய மா பாசம் தீர்ப்பான் குரவன் நம் முனிவரோடு
முடிவுஇலா இலிங்கம் முன்போய் மறைப் பொருள் மொழிவது ஆனான்.

1179. அந்தணிர் கேண்மின் சால அருமறைப் பொருள்கள் எல்லாம்
மந்தணம் ஆகும் இந்த மறைப் பொருள் அறிதல் தானே
நந்தல் இல்லாத போகப் பயனுக்கு நலியும் பாச
பந்தனை கழிக்கும் வீட்டின் பயனுக்கும் கருவி ஆகும்.

1180. உத்தம சயம்புக்கு உள்ளும் உத்தம தரமாய் மேலாம்
தத்துவம் ஆகும் இந்த சுந்தர சயம்பு லிங்கம்
நித்தம் ஆய் மறைகட்கு எல்லாம் நிதானம் ஆம் பொருளாய் உண்மைச்
சுத்த அத்து விதம் ஆன சுயம் பிரகாசம் ஆகும்.

1181. நிறை பாரற் பரம் விஞ்ஞான நிராமயம் என்று நூல்கள்
அறை பரம் பிரமம் ஆகும் இதன் உரு ஆகும் ஏக
மறை இதன் பொருளே இந்தச் சுந்தர வடிவாய் இங்ஙன்
உறைசிவ லிங்கம் ஒன்றெ என்பர் நூல் உணர்ந்த நல்லோர்.

1182. ஆகையால் மறையும் ஒன்றே அருமறைப் பெருளும் ஒன்றே
சாகையால் அந்தம் ஆகித் தழைத்த அச் சாகை எல்லாம்
ஓகையால் இவனை ஏத்தும் உலகு தாயாதிக்கு ஈந்த
ஏகன் ஆணையின் ஆன் மூன்று மூர்த்தியாய் இருந்தான் அன்றே.

1183. மலர் மகனாகி மூன்று வையமும் படைத்து மாலாய்
அலைவற நிறுத்தி முக்கண் ஆதியாய் ஆழித்தம் மூவர்
தலைவனாய் பரமாகாச சரீரியாய் முதல் ஈறு இன்றித்
தொலை வரும் சோதி ஆம் இச் சுந்தர இலிங்கம் தன்னில்.

1184. ஆதி இலான் மதத்துவம் ஆன அலர் மகன் பாகமும் நடுவில்
நீதியில் விச்சா தத்துவம் ஆன நெடியவன் பாகமும் முடிவில்
ஓதிய சிவத் தத்துவம் எனலாம் ஆன உருத்திர பாகமும் உதிக்கும்
பேதி இம் முன்றில் எண்ணில் தத்துவங்கள் பிறக்கும் இம் மூன்றினும் முறையால்.

1185. ஓத அரும் அகார உகாரமே மகாரம் உதித்திடும் பிரணவம் விந்து
நாதமோடு உதிக்கும் வியத்த தாரகத்தின் அல்ல காயத்திரி மூன்று
பேதம் ஆம் பதத்தால் பிறக்கும் இக் காயத்திரி இருபேதம் ஆம் பேதம்
யாது எனில் சமட்டி வியட்டி என்று இரண்டும் ஏது ஆம் வேட்டவை எல்லாம்.

1186. இன்னவை இரண்டும் இவன் அருள் வலியால் ஈன்ற நான் மறையை அந் நான்கும்
பின்னவன் அருளால் அளவு இல ஆன பிரணவம் ஆதி மந்திரமும்
அன்னவாறு ஆன தாரகத் தகாரம் ஆதி அக்கரங்களும் உதித்த
சொன்ன அக் கரத்தில் சிவாகம நூல் இச் சுரவன் நடுமுகத்தில் உதித்த.

1187. கீட்டிசை முகத்து ஒன்று அடுத்த நால் ஐந்தில் கிளைத்தது ஆல் இருக்க அது தென்பால்
ஈட்டிய இரண்டாம் வேத நூறு உருவோடு எழுந்தது வடதிசை முகத்தில்
நீட்டிய சாமம் ஆயிரம் முகத்தான் நிமிர்ந்தது குடதிசை முகத்தில்
நாட்டிய ஒன்பது உருவொடு கிளைத்து நடந்தது நான்கு அதாம் மறையே.

1188. அருமறை நால் வேறு ஆகையால் வருண ஆச்சிரமங்களும் நான்காம்
தருமம் ஆகதி கருமமும் மறையின் தோன்றின மறையும்
கரும நூல் ஞான நூல் என இரண்டாம் கரும நூல் இவன் அருச்சனைக்கு
வரும் வினை உணர்த்து ஞான நூல் இவன் தன் வடிவு இலா வடிவினை உணர்த்தும்.

1189. முதல் நுகர் நீரால் சினை குழைத் தாங்கி இம் முழு முதல் கருத்து நல் அவியின்
பதம் இவன் வடிவப் பண்ணவர் பிறர்க்கும் திருத்தி யாம் பரன் இவன் முகத்தின்
விதம்உறு நித்தம் ஆதி மூவினைக்கும் வேண்டி ஆங்கு உலகவர் போகம்
கதி பெற இயற்றும் சிவார்ச்சனை வினைக்கும் காரணம் இச் சிவ கோசம்.

1190. மறைபல முகம் கொண்ட அறிவாய் இளைத்து மயங்க வேறு அகண்ட பூரணமாய்
நிறை பரம் பிரமம் ஆகும் இக் குறியைக் கரும நன்னெறி வழாப் பூசை
முறையினும் ஞான நெறி இனிப் பொருளை அருளினான் முயக்குஅற முயங்கும்
அறி வினும் தௌ¤வது உமக்கு நாம் உரைத்த அருமறைப் பொருள் பிறர்க்கு அரிது ஆல்.

1191. கருமத்தான் ஞானம் உண்டாம் கருமத்தைச் சித்த சுத்தி
தருமத்தால் இகந்த சித்த சுத்தியைத் தருமம் நல்கும்
அருமைத்து ஆம் தருமத்தாலே சாந்தி உண்டகும் ஆண்ட
பெருமைத்து ஆம் சாந்தியாலே பிறப்பது அட்டாங்க யோகம்.

1192. கிரியையான் ஞானம் தன்னால் கிளர் சிவ பத்தி பூசை
தரிசனம் சைவ லிங்க தாபனம் செய்தல் ஈசற்கு
உரிய மெய் அன்பர் பூசை உருத்திர சின்னம் தாங்கல்
அரிய தேசிகன் பால் பத்தி அனைத்தையும் தெரியல் ஆகும்.

1193. மறைவழி மதங்கட்கு எல்லாம் மறை பிரமாணம் பின்சென்ற
அறைதரு மிருதி எல்லாம் அவைக்கனு குணம் ஆம் இன்ன
முறையின் ஆன் மார்த்தம் என்று மொழிவ தம்மார்த்தம் சேர்ந்த
துறைகள் வைதிகம் ஆம் ஏலாச் சொல்வது இச் சுத்த மார்க்கம்.

1194. தெருள் பெறு போகம் வீடு காரணமாய் சிவமயம் ஆம் மறைப் பொருளை
இருள்கெட உரைத்தேம் இப் பொருட்கு அதிகம் இல்லை இப் பொருள் எலாம் உமக்கு
மருள் கெடத் தெளிவதாக என வினைய வழி வழா மாதவர் புறத்தை
அருள் கையால் தடவி இலிங்கத்துள் புகுந்தான் அருள் பழுத்தன்ன தேசிகனே.

வேதத்துக்குப் பொருள் அருளிச் செய்த படலம் சுபம்

1.17. மாணிக்கம் விற்ற படலம் (1195 - 1287)

1195. சுகந்த வார் பொழில் மதுரை எம் பிரான் தனது துணைத்தாள்
உகந்த வாவறு கண்ணுவ முனி முதல் ஓதும்
அகந்த வாத பேர் அன்பருக்கு அருமறைப் பொருளைப்
பகர்ந்த வாறு இது மாணிக்கம் பகர்ந்த வா பகர்வாம்.

1196. அன்ன நாள் வயின் வீரபாண்டியற்கு அணங்கு அனைய
மின் அனார் உளைம் போகமும் விளைநிலம் அனைய
பொன் அனார் பெறு காளையர் ஐங்கணைப் புத்தேள்
என்ன வீறினார் வான் பயிர்க்கு எழுகளை என்ன.

1197. பின்னரும் பெறல் குமரனைப் பெறுவது கருதி
மன்னனும் குலத்தேவியும் கயல் கணி மணாளன்
தன்னை நோக்கி அட்டமி சதுர்த்தசி மதிவாரம்
இன்ன நோன்பு நோற்று ஒழுகுவார் இறை வனின் அருளால்.

1198. சிறிது நாள் கழிந்து அகன்ற பின் கங்கையில் சிறந்த
மறுவிலா வடமீன் புரை கற்பினாள் வயிற்றில்
குறிய ஆல வித்து அங்குரம் போன்று ஒரு குமரன்
நிறையும் நீர் உலகு உருட்டு குடை நிழற்ற வந்து உதித்தான்.

1199. அத்தன் இச்சிறு குமரனுக்கு அகம் களி சிறப்ப
மெய்த்த நூல் முறை சாதக வினை முதல் வினையும்
வைத்த நான் பொலிவுஎய்து நாள் மன்னவன் ஊழ் வந்து
ஒத்த நாள் வர வேட்டைபுக்கு உழுவை கோள் பட்டாள்.

1200. வேங்கை வயப்பட்டு மீனவன் விண் விருந்து ஆக
வாங்குநூல் மருங்கு இறக்கரம் மார்பு எறிந்து ஆரம்
தாங்கு கொங்கை சாந்து அழிந்திட தடம் கண் முத்து இறைப்ப
ஏங்க மாதர் பொன் நகர் உளார் யாவரும் இரங்க.

1201. மற்ற வேலைக் காமக் கிழத்தியர் பெறு மைந்தர்
அற்றம் நோக்கி ஈது அமயம் என்று ஆனை மா ஆதி
உற்ற பல் பிற பொருள் நிதி ஒண் கலனோடும்
கொற்ற மோலியும் கவர்ந்தனர் கொண்டு போய் மறைந்தார்.

1202. மன்னன் ஆணை ஆறு ஒழுகிய மந்திரக் கிழவர்
மின்னு வேல் இளம் குமரனைக் கொண்டு விண் அடைந்த
தென்னர் கோமகற்கு இறுதியில் செய்வினை நிரப்பி
அன்ன காதலற்கு அணி முடி சூட்டுவான் அமைந்தார்.

1203. நாடிப் பொன் அறை திறந்தனர் நவமணி மகுடம்
தேடிக் கண்டிலர் நிதி சில கண்டிலர் திகைத்து
வாடிச் சிந்தை நோய் உழந்து இது மாற்றலர் கூட்டு உண்டு
ஓடிப் போயினது ஆகும் என்று உணர்ந்து இது நினைவார்.

1204. வேறு மா முடி செய்தும் ஆல் என்னினோ விலை மிக்கு
ஏறுமா மணி இலை அரசு இருக்கையின்றி இன்றேல்
ஏறு நீர் உல கலையும் என் செய்தது இங்கு என்னா
ஆறு சேர் சடையார் அருள் காண்டும் என்று அமைச்சர்.

1205. கரை செயாப் பெரும் கவலை சூழ் மனத்தராய்க் கறங்கும்
முரசு கண் படாக் கடிமனை முற்ற நீத்து அருமை
அரசு இளம் தனிக் கொழுந்தினைக் கொண்டு போய் அம்பொன்
வரை செய் கோபுர வாயின் முன் வருகுவார் வருமுன்.

1206. எற்ற தும்பு கோவண உடை இடம்படக் பிறங்கத்து
உற்ற பல் கதிர் மணிப் பொதி சுவன் மிசைத் தூங்க
மல் தடம் புய வரை மிசை வரம்பு இலா விலைகள்
பெற்ற வங்க தம் பரிதியில் பேர்ந்து பேர்ந்து இமைப்ப

1207. மந்திரப் புரி நூலது வலம்படப் பிறழ
இந்திரத் திரு வில் என ஆரம் மார்பு இலங்கச்
சுந்தரக்குழை குண்டலம் தோள் புரண்டு ஆடத்
தந்திரம் தரு மறை கழி தாள் நிலம் தோய.

1208. பொன் அவிர்ந்து இலங்கு கோபுரம் முன் போதுவார்
முன்னவர் துனிவு கூர் முன்ன நீக்கிய
தென்னவர் குலப் பெரும் தெய்வம் ஆகிய
மன்னவர் வணிகராய் வந்து தோன்றினார்.

1209. வந்தவர் எதிர்வருவாரை மம்மர் கொள்
சிந்தையர் ஆய் வரு செய்தி யாது என
முந்தை இல் விளைவு எலாம் முறையில் கூறினார்க்கு
எந்தை ஆம் வணிகர் ஈது இயம்புவார் அரோ.

1210. என் படர் எய்து கின்றீர்கள் என் வயின்
ஒன்பது மணிகளும் உள்ள ஆல் அவை
பொன் பதினாயிரம் கோடி போன என்று
அன்புற மணி எலாம் அடைவில் காட்டுவார்.

1211. இருந்தனர் கீழ்த்திசை நோக்கி இட்டது ஓர்
கரும் துகின் நடுவும் இந்திராதி காவலர்
அரும் திசை எட்டினும் அடைவு இல் செம்மணி
பெரும் தண் முத்து ஆதி எண் மணியும் பெய்தரோ.

1212. இம் மணி வலன் உடல் சின்னம் என்ன அக்
கைம் மறி கரந்தவர் கூறக் கற்றநூல்
செம் மதி அமைச்சர் அச் செம்மல் யார் அவன்
மெய்ம் மணி ஆயது என் விளம்புக என்னவே.

1213. மேவரும் வலன் எனும் அவுணன் மேலை நாள்
மூவரின் விளங்கிய முக்கண் மூர்த்தி செம்
சேவடி அருச்சனைத் தவத்தின் செய்தி ஆல்
ஆவது வேண்டும் என்று இறைவன் கூறலும்.

1214. தாழ்ந்து நின்று இயம்பும் யான் சமரில் யாரினும்
போழ்ந்து இறவா வரம் புரிதி ஊழ்வினை
சூழ்ந்து இறந்தால் என் மெய் துறந்த மாந்தரும்
வீழ்ந்திட நவமணி ஆதல் வேண்டும் ஆல்.

1215. என்று வேண்டலும் வரம் ஈசன் நல்கினான்
அன்று போய் அமர் குறித்து அமரர் கோனொடு
சென்று போர் ஆற்றலும் தேவர் கோன் எதிர்
நின்று போர் ஆற்றலன் நீங்கிப் போயினான்.

1216. தோற்று வான் நாடவன் மீண்டு சூழ்ந்து அமர்
ஆற்றினும் வெல்லரி அழிவு இலா வரம்
ஏற்றவன் ஆதலால் இவனைச் சூழ்ச்சியால்
கூற்றின் ஊர் ஏற்றுதல் குறிப்பு என்று உன்னியே.

1217. விடம் கலுழ் படைக்கலன் இன்றி விண்ணவர்
அடங்கலும் தழீஇக் கொள அடுத்துத் தானவ
மடங்கலை வருக என நோக்கி வானவக்
கடம் கலுழ் யானை போல் கரைந்து கூறுவான்.

1218. விசைய நின் தோள் வலி வென்றி வீக்கம் எத்
திசையினும் பரந்த அச்சீர்த்தி நோக்கி உண்
நசை அறா மகிழ்ச்சியால் நல்குவேன் உனக்கு
இசைய வேண்டிய வரம் யாது கேள் என.

1219. கடிபடு கற்பக நாடு காவலோன்
நொடி உரை செவித்துளை நுழைத் தானவன்
நெடிய கை புடைத்து உடன் நிமிர்ந்து கார்படும்
இடி என நகைத்து இகழ்ந்து இனைய கூறுவான்.

1220. நன்று இது மொழிந்தார் யாரும் நகைக்க நீ எனை வெம் கண்ட
வென்றியும் அதனால் பெற்ற புகழும் நின் வீறு பாடும்
இன்று நின் போரில் காணப்பட்ட வேய் இசை போய் எங்கும்
நின்றதே இது போல் நின்கை வண்மையும் நிற்பது அன்றோ.

1221. ஈறு இலான் அளித்த நல்ல வரம் எனக்கு இருக்க நின்பால்
வேறு நான் பெறுவது உண்டோ வேண்டுவது உனக்குயாது என்பால்
கூறு நீ அதனை இன்னே கொடுக்கலேன் ஆகி நின் போல்
பாறு வீழ் கனத்தில் தோற்ற பழிப்புகழ் பெறுவன் என்றான்.

1222. மாதண்ட அவுணன் மாற்றம் மகபதி கேட்டு வந்து
கோதண்ட மேருக் கோட்டிக் கொடும் புரம் பொடித்தான் வெள்ளி
வேதண்டம் எய்தி ஆங்கு ஓர் வேள்வி யான் புரிவன் நீ அப்போது
அண்டர்க் கூட்ட வா வாய்ப் போது வாய் வல்லை என்றான்.

1223. அன்று ஒரு தவத்தோன் என்பு வச்சிரம் ஒன்றெ ஆக
ஒன்றிய கொடையால் பெற்ற புகழ் உடம்பு ஒன்றெ என்போல்
வென்றியினாலும் ஈயா மெய் எலாம் மணிகள் ஆகப்
பொன்றிய கொடையினாலும் புகழ் உடம்பு இரண்டு உண்டாமே.

1224. மேலவன் அல்லை நீயே நட்டவன் மேலை வானோர்
யாவரும் அருந்தும் ஆற்றால் அறம் புகழ் எனக்கே ஆக
ஆ உரு ஆதி என்றாய் அன்னதே செய்வேன் என்றான்
ஈவதே பெருமை அன்றி இரக்கின்றது இழிபே அன்றோ.

1225. அதற்கு இசைந்து அவுணர் வேந்தன் அமரர் வேந்து அதனை முன்போக்கி
மதர்க் கடும் குருதிச் செம்கண் மைந்தனுக்கு இறைமை ஈந்து
முதல் பெரும் கலை ஆம் வேத மொழி மரபு அமைந்த வானாய்ப்
புதர்க்கடு வேள்விச் சாலை புறத்து வந்து இறுத்து நின்றான்.

1226. வாய்மையான் மாண்ட நின்போல் வள்ளல் யார் என்று தேவர்
கோமகன் வியந்து கூறத் தருக்கு மேல் கொண்டு மேரு
நேமியோடு இகலும் இந்த வரை என நிமிர்ந்து வேள்விக்கு
ஆம் எனை யூபத்தோடும் யாம் இன்று எடுத்து நின்றான்.

1227. யாத்தனர் தருப்பைத் தாம்பால் ஊர்ணையால் யாத்த சிங்கப்
போத்து என நின்றான் வாயைப் புதைத்து உயிர்ப்பு அடங்க வீட்டி
மாய்த்தனர் மாய்ந்த வள்ளல் வலனும் மந்தார மாரி
தூர்த்திட விமானம் ஏறித் தொல் விதி உலகம் சேர்ந்தான்.

1228. மணித்தலை மலையின் பக்கம் மாய்த்தவன் வயிர வேலால்
பிணித்து உயிர் செகுத்த வள்ளல் பெரும் தகை ஆவாய் வேதம்
பணித்திடும் வபையை வாங்கிப் படர் எரி சுவை முன் பார்க்கக்
குணித்த வான் நாடார் கூட்டிக் கோது இலா வேள்வி செய்தான்

1229. அத்தகை ஆவின் சோரி மாணிக்கம் ஆம் பல் முத்தம்
பித்தை வைடூயம் என்பு வச்சிரம் பித்தம் பச்சை
நெய்த்த வெண் நிணம் கோமேதந் தசை துகிர் நெடும் கண் நீலம்
எய்த்தவை புருடராகம் இவை நவ மணியின் தோற்றம்.

1230. இவ் வடிவு எடுத்துத் தோன்றி இருள் முகம் பிளப்பக் காந்தி
தைவரு மணி ஒன்பானும் சார்விட நிறங்கள் சாதி
தெய்வத ஒளி மாசு எண்ணி சோதனை செய்து தேசும்
மெய்வர அணிவோர் எய்தும் பயன் இவை விதியால் கேண்மின்.

1231. வாள் அவர் மாணிக்கம் கிரேத உகம் நான்கும் வழியே மக்கம்
காளபுரம் தும்புரம் சிங்களம் இந் நான்கு இடைப் படும் அக்கமல ராகம்
ஆளுநிற ஒன்பது அரவிந்த மாதுளம் பூ இத் தழல் கல் ஆரம்
கோள் அரிய அச் சோத நரந்த நறும் பலம் தீபம் கோபம் என்ன.

1232. இந்நிறத்த பொது வாய மாணிக்கம் மறையவர் முன்னிய நால் சாதி
தன் இயல்பால் சாதரங்கம் குருவிந்தம் சௌகந்தி கங்கோ வாங்கம்
என்னும் இவற்றால் சிறந்து நான்கு ஆகும் இவ் அடைவே இந் நான்கிற்கும்
சொன்ன ஒளி பத்து இரு நான்கு இரு முன்று நான்கு அவையும் சொல்லக் கேண்மின்

1233. சாதரங்க நிறம் கமலம் கரு நெய்தல் இரவி ஒளி தழல் அச் சோதம்
மாதுளம் போது அதன் வித்துக் கார் விளக்குக் கோபம் என வகுத்த பத்தும்
மேதகைய குருவிந்த நிறம் குன்றி முயல் குருதி வெள்ளம் ஓத்தம்
போது பலா சலர் திலகம் செவ் அரத்தம் விதார மெரி பொன் போல் எட்டு.

1234. களி தரு சௌகந்திகத்தின் இற இலவம் போது குயில் கண் அசோகம்
தளிர் அவிர் பொன் செம்பஞ்சியை வண்ணம் என ஆறு தகுதோ வாங்க
ஒளி குரவு குசும்பை மலர் செங்கல் கொவ்வைக் கனி என ஒருநான்கு அந்த
மிளிர் பதும ராகத்தைப் பொதுமையினால் சோதிக்க வேண்டும் எல்லை.

1235. திண்ணிய தாய் மேல் கீழ் சூழ் பக்கம் உற ஒளிவிடுதல் செய்தால் செவ்வே
அண்ணிய உத்தமம் முதல் மூன்று ஆம் என்பர் சாதரங்கம் அணிவோர் விச்சை
புண்ணியவான் கன்னி அறுசுவை அன்ன முதலான புனித தானம்
பண்ணியதும் பரிமேத யாகம் முதல் மகம் புரிந்த பயனும் சேர்வர்.

1236. குருவிந்தம் தரிப்பவர் பார் முழுதும் ஒரு குடை நிழலில் குளிப்ப ஆண்டு
திருவிந்தை உடன் இருப்பர் சௌகந்திகம் தரிப்போர் செல்வம் கீர்த்தி
மருவிந்தப் பயன் அடைவர் கோவங்கம் தரிப்போர் தம் மனையில் பாலும்
பெரு விந்தம் எனச் சாலி முதல் பண்டம் உடன் செல்வப் பெருக்கும் உண்டாம்.

1237. எள்ளி இடும் குற்றம் எலாம் இகந்து குணன் ஏற்று ஒளிவிட்டு இருள் கால் சீத்துத்
தள்ளிய இச் செம்பது மராகம் அது புனை தக்கோர் தம்பால் ஏனைத்
தௌ¢ளிய முத்து உள்ளிட்ட பன் மணியும் வந்து ஓங்கும் செய்யா ளோடும்
ஒள்ளிய நல் செல்வம் அதற்கு ஒப்ப நெடு பால் கடலின் ஓங்கும் மாலோ.

1238. பிற நிறச் சார்பு உள்ளி புள்ளடி பிறங்கு கீற்று
மறு அறு தராசம் என்ன வகுத்த ஐம் குற்றம் தள்ளி
அறை தரு பண்பு சான்ற அரதன மணியும் வேந்தன்
செறுநர் வாள் ஊற்றம் இன்றிச் செரு மகட்கு அன்பன் ஆவான்.

1239. குறுநிலக் கிழவனேனும் அவன் பெரும் குடைக்கீழ்த் தங்கி
மறுகுநீர் ஞாலம் எல்லாம் வாழும் மற்று அவனைப் பாம்பு
தெறு விலங்கு அலகை பூதம் சிறு தெய்வம் வறுமை நோய் தீக்
கருவு கொள் கூற்றச் சீற்றம் கலங்கிட ஆதி ஆவாம்.

1240. முன்னவர் என்ப கற்றோர் வச்சிர முந்நீர் முத்தம்
மன்னவர் என்ப துப்பு மாணிக்கம் வணிகர் என்ப
மின் அவிர் புருடராகம் வயிடூரியம் வெயில் கோ மேதம்
பின்னவர் என்ப நீல மரகதம் பெற்ற சாதி.

1241. பார்த்திபர் மதிக்கும் முத்தம் பளிங்கு அன்றி பச்சை தானும்
சாத்திகம் துகிர் மாணிக்கம் கோமேதம் தாமே அன்றி
மாத் திகழ் புருடராகம் வயிடூயம் வயிரம் தாமும்
ஏத்திரா சதமா நீலம் தாமதம் என்பர் ஆய்ந்தோர்.

1242. 1242
இனையவை அளந்து கண்டு மதிக்கும் நாள் எழு மான் பொன்தேர்
முனைவ நாள் முதல் ஏழின் முறையினால் பதுமராகம்
கனை கதிர் முத்தம் துப்புக் காருடம் புருடராகம்
புனை ஒளி வயிரம் நீலம் என் மனார் புலமை சான்றோர்.

1243. வெய்யவன் கிழமை தானே மேதக மணிக்கும் ஆகும்
மையறு திங்கள் தானே வயிடூரிய மணிக்கும் ஆகும்
ஐயற இவை ஒன்பானும் ஆய்பவர் அகம் புறம்பு
துய்யராய் அறவோராய் முன் சொன்ன நாள் அடைவே ஆய்வர்.

1244. 1244
அல்லி அம் பதுமம் சாதி அரத்தவாய் ஆம்பல் கோடல்
வல்லி சேர் மௌவல் போது நூற்று இதழ் மரை கால் ஏயம்
மெல் இதழ்க் கழுநீர் பேழ்வாய் வெள்ளை மந்தாரம் இன்ன
சொல்லிய முறையால் வண்டு சூழத்தன் முடிமேல் சூடி.

1245. தலத்தினைச் சுத்தி செய்து தவிசினை இட்டுத் தூய
நலத்துகில் விரித்துத் தெய்வ மாணிக்கம் நடுவே வைத்துக்
குலத்த முத்து ஆதி எட்டும் குணதிசை முதல் எண் திக்கும்
வலப்பட முறையே பானு மண்டலம் ஆக வைத்து.

1246. அன்பு உறு பதுமராகம் ஆதி ஆம் அரதனங்கள்
ஒன்பதும் கதிரோன் ஆதி ஒன்பது கோளும் ஏற்றி
முன்புரை கமலப் போது முதல் ஒன்பான் மலரும் சாத்தி
இன்புற நினைந்து பூசை இயல் முறை வழாது செய்தல்.

1247. தக்க முத்து இரண்டு வேறு தலசமே சலசம் என்ன
இக் கதிர் முத்தம் தோன்றும் இடம் பதின் மூன்று சங்கம்
மைக் கரு முகில் வேய் பாம்பின் மத்தகம் பன்றிக்கோடு
மிக்க வெண் சாலி இப்பி மீன் தலை வேழக் கன்னல்.

1248. கரி மருப்பு பைவாய் மான்கை கற்பு உடை மடவார கண்டம்
இரு சிறைக் கொக்கின் கண்டம் எனக் கடை கிடந்த மூன்றும்
அரியன ஆதிப்பத்து நிறங்களும் அணங்கும் தங்கட்கு
உரியன நிறுத்தவாறே ஏனவும் உரைப்பக் கேண்மின்.

1249. மாட வெண் புறவின் முட்டை வடிவு எனத் திரண்ட பேழ் வாய்
கோடு கான் முத்தம் வெள்ளை நிறத்தன கொண்மூ முத்தம்
நீடு செம் பரிதி அன்ன நிறத்தது கிளை முத்து ஆலிப்
பீடு சால் நிறத்த அராவின் பெரு முத்தம் நீலத்து ஆம் ஆல்.

1250. ஏனமா வாரம் சோரி ஈர்ஞ் சுவை சாலி முத்தம்
ஆனது பசுமைத்து ஆகும் பாதிரி அனையது ஆகும்
மீனது தரளம் வேழம் இரண்டினும் விளையும் முத்தம்
தான் அது பொன்னின் சோதி தெய்வதம் சாற்றக் கேண்மின்.

1251. பால் முத்தம் வருணன் முத்தம் பகன் முத்தம் பகலோன் முத்தம்
மான் முத்தம் நீல முத்தம் மாசு அறுகுருதி முத்தம்
கான் முத்தம் பசிய முத்தம் காலன்தன் முத்தம் தேவர்
கோன் முத்தம் பொன் போல் முத்தம் குணங்களும் பயனும் சொல்வாம்.

1252. உடுத்திரள் அனைய காட்சி உருட்சி மாசு இன்மை கையால்
எடுத்திடில் திண்மை பார்வைக்கு இன்புறல் புடிதம் என்ன
அடுத்திடு குணம் ஆறு இன்ன அணியின் மூது அணங்கோடு இன்மை
விடுத்திடும் திருவந்து எய்தும் விளைந்திடும் செல்வம் வாழ்நாள்.

1253. மாசு அறு தவத்தோன் என்பும் வலாசுரன் என்பும் வீழ்ந்த
கோசலம் ஆதி நாட்டில் பட்டது குணத்தான் மாண்ட
தேசதாய் இலேசது ஆகித் தௌ¢ளிதாய் அளக்கின் எல்லை
வீசிய விலையது ஆகி மேம்படு வயிரம் தன்னை.

1254. குறுநிலத்து அரசும் தாங்கில் குறைவுதிர் செல்வம் எய்தி
உறுபகை எறிந்து தம் கோன் முழுது உலகு ஓச்சிக் காக்கும்
வருமை நோய் விலங்கு சாரா வரைந்த நாள் அன்றிச் செல்லும்
கறுவு கொள் குற்றம் பூதம் கணங்களும் அணங்கும் செய்யா.

1255. மா மணி மரபுக்கு எல்லாம் வயிரமே முதன்மைச் சாதி
ஆம் என உரைப்பர் நூலோர் அதிகம் யாது என்னின் ஏனைக்
காமரு மணிகட்கு எல்லாம் தமர் இடு கருவி ஆம் அத்
தூமணி தனக்குத் தானே துளை இடும் கருவி ஆகும்.

1256. மரகதத் தோற்றம் கேண்மின் வலாசுரன் பித்தம் தன்னை
இரை தமக்கு ஆகக் கௌவிப் பறந்தபுள் ஈர்ந்த தண் டில்லித்
தரை தனில் சிதற வீழ்ந்த தங்கிய தோற்றம் ஆகும்
உரைதரு தோற்றம் இன்னும் வேறு வேறு உள்ள கேண்மின்.

1257. விதித்த வேல் அனைய வாள்கண் வினதை மாது அருணச் செல்வன்
உதித்தவான் முட்டை ஓட்டை உவண வேல் தரையில் யாப்பக்
கதிர்த்தவோடு அரையில் தப்பி வீழ்ந்து ஒரு கடல் சூழ் வைப்பில்
உதித்தவாறு ஆகும் இன்னும் உண்டு ஒரு வகையால் தோற்றம்.

1258. முள்ளரை முளரிக் கண்ணன் மோகினி அணங்காய் ஓட
வள்ளரை மதியம் சூடி மந்தர வரை மட்டாகத்
துள் இள அரி ஏறு போலத் தொடர்ந்து ஒரு விளையாட்டாலே
எள் அரிதாய செந்தி இந்தியக் கலனம் செய்தன்.

1259. அப் பொழுது அமலன் வித்தில் அரிகரகுமரன் கான
வைப்புரை தெய்வத் தோடும் வந்தனன் அந்த விந்து
துப்புரு கருடன் கௌவிக் கடலினும் துருக்க நாட்டும்
பப்புற விடுத்தவாறே பட்டது கலுழப் பச்சை.

1260. காடமே சுப்பிரமே காளம் எனக் குணம் மூன்றாம் கருடப் பச்சைக்
கீட அறுகின் இதழ் நிறத்த காடம் அது சாதியினால் இரு வேறு ஆகும்
சாடரிய சகுணம் எனச் சதோடம் என அவை இரண்டில் சகுணம் ஆறாம்
பீடுபெறு காடமொடு முல்ல சிதம் பேசல் அம்பித் தகமே முத்தம்.

1261. புல்லரிய பிதுகம் என இவை ஆறில் காடமது புல்லின் வண்ணம்
உல்லசித மெலிதாகும் பேசலமே குளச் செந்நெல் ஒண்தரளம் போலும்
அல் அடரும் பித்தகாம பசுங்கிளியின் சிறை நிறத்தது ஆகும் முத்தம்
குல்லை நிறம் பிதுகம் மரை இலையின் நிறம் சதோடத்தின் குணன் ஐந்தாகும்.

1262. தோடலே சாஞ்சிதமே துட்டமே தோட மூர்ச்சிதமே சிதமே வெய்ய
தோடலே சத்தினொடு சூழ் மந்த தோடம் எனத் தொகுத்த ஐந்தில்
தோடலே சாஞ்சி தஞ்சம் பிரவிலையா மலரி இலை துட்ட நீலத்
தோடதாம் புல்லின் நிறம் தோட மூர்ச்சித முளரி தோடலேசம்.

1263. மந்த தோடம் கலப மயில் இறகின் நிறமாம் இவ் வகுத்த தோடம்
சிந்த வான் ஆதகுண மணி அணிவோர் நால் கருவிச் சேனைவாழ்நாள்
உந்த வாழ் ஆர்வலன் கண் நீலம் இரண்டு அரன் கண்டத்து ஒளிவிட்டு ஓங்கும்
இந்திர நீலம் தான் மா நீலம் என வேறு இரண்டு உண்டு இன் நீலம்.

1264. முந்தியவிந்திர நீலம் விச்சுவ ரூபனை மகவான் முடித்த நாளின்
நந்தி அடு பழி தவிர்ப்பான் புரியும் மகப் பரிமகத்தின் அறிய தூமம்
உந்தி அரும் பரி இமையா நாட்ட நுழைந்து அளி சேற்றின் ஒழுகும் பீளை
சிந்திய ஆற்றிடைப் படும் ஒன்றி இந்திர வில் நிலம் எனத் திகழும் நீலம்.

1265. சஞ்சை ஆம் பகல் கடவுள் மனைவி அவள் கனல் உடலம் தழுவல் ஆற்றா
அஞ்சுவாள் தன் நிழலைத் தன் உருவா நிறுவி வனம் அடைந்து நோற்க
விஞ்சையால் அறிந்து இரவி பின்தொடர மாப் பரியா மின்னைத் தானும்
செஞ்செவே வயப்பரியாய் மையல் பொறாது இந்தியத்தைச் சிந்தினானே.

1266. அவை சிதறும் புலம்தோன்று நீலமா நீலம் இவை அணிவோர் வானோர்
நவை அறு சீர் மானவர் இந் நகை நீலம் சாதியில் நால் வேறு அந்தக்
கவல் அரிய வெள்ளை சிவப்பு எரி பொன்மை கலந்து இருக்கில் அரிதாய் முற்றும்
தவலரிதாய் இருக்கில் இரு பிறப்பாளர் முதல் முதல் நால் சாதிக்கு ஆகும்.

1267. இலங்கு ஒளிய இந் நீலம் மெய்ப் படுப்போர் மங்கலம் சேர்ந்து இருப்பர் ஏனை
அலங்கு கதிர் நீலத்தில் பெருவிலை ஆயிரப் பத்தின் அளவைத்து ஆகித்
துலங்குவதான் பால் கடத்தின் நூறு குணச்சிறப்பு அடைந்து தோற்றும் சோதி
கலங்கு கடல் உடைவைப்பில் அரிது இந்த இந்திரன் பேர்க் கரிய நீலம்.

1268. மைந்துறு செம் மணி முத்து வாள் வயிரம் பச்சை ஒளி வழங்கும் நீலம்
ஐந்து இவை மேல் கோமேதக முதல் பவளம் ஈறாக வறைந்த நான்கும்
நந்து ஒளிய வேனும் அவை சிறு வேட்கை பயப் பவழ நகு செம் குஞ்சி
வெம் தறுகண் வலன் நிணங்கள் சிதறும் இடைப் படுவன கோ மேதம் என்ப.

1269. உருக்கு நறு நெய்த் துளி தேன் துளி நல் ஆன் புண்ணிய நீர் ஒத்துச் சேந்து
செருக்கு பசும் பொன் நிறமும் பெற்று மெலிதாய்த் தூய்தாய்த் திண்ணிதாகி
இருக்கும் அது தரிக்கின் இருள் பாவம் போம் பரிசுத்தி எய்தும் வென்றித்
தருக்கு வலன் கபம் விழுந்த விடைப் புருடராகம் ஒளி தழையத் தோன்றும்.

1270. தாழ்ந்த பிலத்து இழிந்து எரிபொன் கண் அவுணன் உயிர் குடிக்கும் தறுகண் பன்றி
போழ்ந்த முழை வாய் திறந்து திசை செவிடு பட நகைத்துப் பொன் போல் கக்கி
வீழ்ந்த கபம் படுதவில் படும் உச்சி வட்டமாய் மெலிதாய்ப் பொன் போல்
சூழ்ந்து ஒளி விட்டு அவிர் தழல் போல் தௌ¤வு எய்தி மனம் கவர்ந்து தோற்றம் செய்யும்.

1271. இந்த மணி பாரியாத் திரகிரியில் கொடு முடியாய் இலங்கும் தெய்வ
மந்தர மால் வரைப் புறம் சூழ் மேகலையாம் மயன் இந்த மணியினாலே
அந்தர நாடவன் நகரும் அரசு இருப்பும் மண்டபமும் அமைத்தான் இந்தச்
சந்த மணி தரிப்பவரே தரியார் வெந் நிட வாகை தரிக்க வல்லார்.

1272. வலன் மயிராம் வயிடூரியம் இளாவிருத கண்டத்தில் வந்து தோன்றிப்
பலர் புகழும் கோரக்க மகதம் சிங்களம் மலயம் பாரசீகம்
இலகு திரி கூடாதி தேயங்கள் பிற தீபம் எங்கும் தோற்றும்
அலை கடலும் படும் இறுதிக் கார் இடிக்கும் போது நிறம் அதற்குயாது என்னில்.

1273. கழை இலை கார் மயில் எருத்தம் வெருகின் கண் நிறத்தது ஆய்க் கனத்தது ஆகி
விழைவு தரு தௌ¤தாகித் திண்ணிதாய் மெலிதாகி விளங்கும் ஈதில்
அழகு பெற வலம் இடம் மேல் கீழ் ஒளி விட்டன முறையோர் அறவோர் ஆதித்
தழை உறு நால் சாதி களாம் தினம் இதனைப் பூசித்துத் தரிக்க சான்றோர்.

1274. வலத்து அவுணன் தசை வீழ்ந்த வழிபடுதுப்பு அயன் சந்தி வடிவ மாத்து என்
புலத்தவரை விதிக்கும் இடத்தவனுடன் மாசி இழிபுலத்தும் புயல் போல் வண்ணள்
வலத்த மது கைடவரைக் குறை குருதி வழிநிலத்தும் மகவான் வெற்பின்
குலத்தை இற கரி சோரி சிதறிடத்தும் வந்து குடி கொண்டு தோன்றும்.

1275. அவ் வழியில் பகு பவள முருக்கம் பூ பசுங்கிளி மூங்கு அலர்ந்த செவ்வி
செவ்வரத்த மலர் கொவ்வைக் கனி போலும் குணம்குற்றம் திருகிக் கோடல்
எவ்வம் உறப் புழு அரித்தல் தன் முகம் ஒடிதல் பெரும் பாலும் இப் பூண் ஏந்தல்
பெய் வளையார் தமக்கே ஆம் தரிக்கின் மகப்பேறு முதல் பேறு உண்டாகும்.

1276. இரவி எதிர் எரி இறைக்கும் கல்லும் மதி எதிர் செழு நிர் இறைக்கும் கல்லும்
உரை இடு ஒன்பதில் ஒன்றில் உள் கிடையாய்க் கிடக்கும் என ஒன்பான் வேறு
மரபு உரைத்து வணிகர் ஏறு ஆகிய வானவர் ஏறு வடபால் நோக்கி
பரவி இருந்து அருச்சித்து மணிக் கைக் கொண்டு எதிர் மதுரை பரனை நோக்கா.

1277. அஞ்சலி செய்து அக நோக்கால் இக்கு மரற்கு அளவிறந்த ஆயுள் செல்வம்
விஞ்சுக என்று அளித்து அருள் இறை மகனும் விண் இழிந்த விமானம் நோக்கிச்
செம் சரணம் பணிந்து இருக்கைத் தாமரையும் விரித்து ஏற்றான் செல்வ நாய்கர்
மஞ்சனையும் புடைநின்ற அமைச்சரையும் நோக்கி முகம் மலர்ந்து சொல்வார்.

1278. இம் மணியால் இழைத்து நவ முடி சூட்டி இச் சிங்க இள ஏறு அன்ன
செம் மறனை அபிடேக பாண்டியன் என்று இயம்பும் எனச் செம் பொன் தூக்கிக்
கைம் மறியில் வணிகருக்கு விலை கொடுப்பான் வருவார் முன் கருணை நாட்டாம்
அம் மகன் மேல் நிரப்பி இள நகை அரும்பி நின்றாரை அங்குக் காணார்.

1279. ஓர் உருவாய் தேர் நின்ற வணி கேசர் விடையின் மேல் உமையா ளோடும்
ஈர் உருவாய் முக்கண்ணும் நால்கரமும் அஞ்சாமல் இறவாவாறு
கார் உருவாய் எழு மிடரும் காட்டித் தம் கோயில் புகக் கண்டார் இன்று
பார் உருவாய் நின்ற அணி கேசவர் எனவே பின் பற்றிப் போவார்.

1280. தேன் செய்த கொன்றை நெடும் சடையார் முன் தாழ்ந்து எழுந்து செம் கை கூப்பி
யான் செய்யும் கைம் மாறாய் எம்பிராற்கு ஒன்று உண்டோ யானும் என்ன
ஊன் செய் உடலும் பொருளும் உயிரும் எனின் அவையாவும் உனவே ஐயா
வான் செய்யும் நன்றிக்கு வையகத்தோர் செய்யும் கைம்மாறு உண்டேயோ.

1281. என்னா முன் வழுத்தல் உறும் விறன் மாறன் கோக கொழுந்தை இகல் வேல் விந்தை
மன் ஆகும் இவற்கு மனம் வாக்கு இறந்த பூரணமாம் மதுரை நாதன்
பொன்னாரு மணி மகுடம் சூட மணி நல்குதலால் புவியநேகம்
பன்னாளும் முறை புரியத் தக்கது என வாழ்த்தினார் பல் சான் றோரும்.

1282. ஏத்தி வலம் கொண்டு நான்கு இபம் தழுவப் பெற்று ஓங்கி இருக்கும் அட்ட
மூர்த்தி விடை அருள் பெற்று மூவ நன் மலையாகி முனிவர் கூறப்
பார்த்திவன் தன் பொலன் மாட மனைபுகுந்தான் இறை மணிப் பண் பயும் கேள்விச்
சத்திரரும் மந்திரரும் மணி நோக்கி வியப்பு அடைந்தார் சங்கை கூர்ந்தார்.

1283. வேள் என வந்த நாய்கர் சுந்தர விடங்கர் ஆனால்
நாள்களும் கோளும் பற்றி நவமணி ஆக்கினாரோ
தாள்களும் தோளும் மார்பும் தரித்த நீள் நாகம் ஈன்ற
வாள் விடு மணியோ ஈந்தார் யாது என மதிக்கற் பாலேம்.

1284. இந்திரக் கடவுள் நாட்கும் இம் மணி அரிய என்னா
மந்திரக் கிழவர் நல்கி மயனினு மாண்ட கேள்வித்
தந்திரக் கனகக் கொல்லர்க்கு உவப்பன ததும்ப வீசிச்
செம் திரு மார்பினார்க்கு திருமணி மகுடம் செய்தார்.

1285. மங்கல மரபன் மாலை மணி முடி சூட்டி நாமம்
செம்கண் ஏறு உயர்த்த நாய்கர் செப்பிய முறையால் வேத
புங்கவர் இசைப்ப வீதி வலம் செய்து புனிதன் பாத
பங்கயம் இறைஞ்சி வேந்தன் பன் மணிக் கோயில் எய்தா.

1286. 1286
போர் மகள் உறையுள் ஆன புயத்து அபிடேகத் தென்னன்
தேர் முதல் கருவித் தானைத் தெவ்வர் நீள் முடி எலாம் தன்
வார் கழல் கமலம் சூட மனு முறை பைம் கூழ் காக்கும்
கார் எனக் கருணை பெய்து வையகம் காக்கும் நாளில்.

1287. தந்தை தன் காமக் கிழத்தியர் ஈன்ற தனயராய் தனக்கு முன்னவராய்
முந்தை நாள் அரசன் பொன்னறை முரித்து முடி முதல் பொருள் கவர்ந்து உட்கும்
சிந்தையர் ஆகி மறு புலத்து ஒளித்த தெவ்வரைச் சிலர் கொடு விடுப்ப
வந்தவர் கவர்ந்த தனம் எலாம் மீள வாங்கினார் ஈர்ங்கதிர் மருமான்.

மாணிக்கம் விற்ற படலம் சுபம்

1. 18. வருணன் விட்ட கடலை வற்றச் செய்த படலம் (1288 -1306)

1288. காழ் கெழு கண்டத்து அண்ணல் கௌரியன் மகுடம் சூட
வீழ்கதிர் மணிகள் ஈந்த வியப்பு இது விடையோன் சென்னி
வாழ் கரு முகிலைப் போக்கி மதுரை மேல் வருணன் விட்ட
ஆழ் கடல் வறப்பக் கண்ட ஆடலைப் பாடல் செய்வாம்.

1289. சித்திரை மதியில் சேர்ந்த சித்திரை நாளில் தென்னன்
மைத்திரள் மிடற்று வெள்ளி மன்று உளாற்கு களவு மாண்ட
பத்திமை விதியில் பண்டம் பலபல சிறப்ப நல்கிப்
புத்தியும் வீடு நல்கும் பூசனை நடத்தல் உற்றான்.

1290. நறிய நெய் ஆதி ஆர நறும் குழம்பு ஈறா ஆட்டி
வெறிய கர்ப்புர நீர் ஆட்டி அற்புத வெள்ளம் பொங்க
இறைவனை வியந்து நோக்கி ஏத்துவான் எறிநீர் வைகை
துறைவ நீ என் கர்ப்பூர சுந்தரனேயோ என்றான்.

1291. பூசனை புரியும் எல்லைப் பொன் நகர்க்கு இறைமை பூண்ட
வாசவன் வருடம் தோறும் பூசித்து வருவான் அன்ன
காசறு மனத்தான் பூசை கழி உறும் அளவும் தாழத்துத்
தேசு அமை சிறப்பார் பூசை செய்து தன் நாடு புக்கான்.

1292. அன்று நீர்க் கடவுள் வேள்வி நாயகன் அவையத்து எய்தி
நின்றவன் தன் நோய் தீரும் செவ்வியின் இகழ்ச்சி தோன்றக்
குன்ற வன் சிறகு ஈர்ந்த கொற்றவன் முகத்தை நோக்கி
இன்று நீ சிறிது தேம்பி இருத்தியால் என் கொல் என்றான்.

1293. சிலைப்படு முகில் ஊர் அண்ணல் செப்புவான் இருள் தீர் அன்பின்
வலைப்படு பெருமான் எம்மான் மதுரை எம் பிரானை அன்பு
தலைப்படு பூசை செய்யத் தாழ்த்தது இன்று அதனால் இப்போது
அலைப்பட சிறிது என் உள்ளம் ஆகுலம் அடைந்தது உண்டால்.

1294. என்ன அவன் இலிங்கம் தான் மாஇலிங்கமோ என்று முந்நீர்
மன்னவன் வினவலோடு மகபதி மொழிவான் முன்பு என்
தன்னரும் பழியும் வேழச் சாபமும் தொலைத்தது அன்றோ
அன்னதை அறிந்திலாய் கொல் என்ன நீர் அண்ணால் கூறும்.

1295. அற்று அது ஆகில் தெய்வ மருத்துவராலும் தீரச்
செற்றிட அரிதா என்னைத் தெறும் பெரு வயிற்று நோயை
அற்றிடு மாறு தீர்க்கும் கொல் என வலாரி ஐயம்
உற்று நீ வினாயது என் என்று உள் நகை அரும்பிச் சொல்வான்.

1296. அரி அயரலும் தீராப் பிறவி நோய் அறுக்க வல்ல
பெரியவன் இந்த யாக்கைப் பெரும் பிணி பிறவும தீர்த்தற்கு
அரியனோ ஐயன் செய்யும் திருவிளையாட்டை இன்னே
தெரிய நீ சோதி என்னத் தெண் கடல் சேர்ப்பன் சொல்வான

1297. கல் இறகு அரிந்தோய் இங்கு நான் வரும் காலை வேட்டார்க்கு
எல்லை இல் காம நல்கும் சுரபியும் இன்பால் சோரப்
புல்லிய கன்று மாற்றுப் பட்ட அப்போது கண்ட
நல்ல சோபனத்தால் இந்த நல் மொழி கேட்டேன் என்னா.

1298. வருணனும் ஏகி வெள்ளி மன்று உடை அடிகள் செய்யும்
திருவிளையாடல் கண்டு வயிற்று நோய் தீர்ப்பான் எண்ணி
முரசு அதிர் மதுரை மூதூர் முற்றும் நீ அழித்தி என்னாக்
குரை கடல் தன்னை வல்லே கூவினான் ஏவினானே

1299. கொதித்து எழுந்து தருக்கள் இறக் கொத்தி எடுத்து எத்திசையும்
அதிர்த்து எறிந்து வகைள் எல்லம் அகழ்ந்து திசைப் புறம் செல்லப்
பிதிர்த்து எறிந்து மாட நிரை பெயர்த்து எறிந்து பிரளயத்தில்
உதித்து எழுந்து வருவது என ஓங்கு திரைக் கடல் வரும் ஆல்.

1300. கந்த மலர்த் தனிக் கடவுள் கற்பத்தும் அழியாத
இந்தவளம் பதிக்கு இடையூறு எய்திய எம் பதிக்கும் இனி
வந்தது எனச் சுந்தரனை வந்து இறைஞ்சி வானவரும்
சிந்தை கலங் கினர் வருணன் செய்த செயல் தௌஞ்யாதார்.

1301. சூலமோடு அழல் ஏந்தும் சொக்கர் திரு விளையாட்டின்
சீலமோ நாம் இழைத்த தீ வினையின் திறம் இது வோ
ஆலமோ உலகம் எலாம் அழிய வரும் பேர் ஊழிக்
காலமோ எனக் கலங்கிக் கடி நகரம் பனிப்பு எய்த.

1302. மண் புதைக்கத் திசை புதைக்க மயங்கி இருள் போல் வருநீத்தம்
விண் புதைக்க எழு மாட வியன் நகரின் புறத்து இரவி
கண் புதைக்க வரும் அளவில் கண்டு அரசன் நடுங்கிப்
பெண் புதைக்கும் ஒருபாகப் பிரான் அடியே சரண் என்னா.

1303. ஆலம் எழுந்து இமையவர் மேல் அடர்க்க வரும் பொழுது அஞ்சும்
மால் எனவும் தன் உயிர் மேல் மறலி வரும் பொழுது அஞ்சும்
பாலன் எனவும் கலங்கிப் பசுபதி சேவடியில் விழுந்து
ஓலம் என முறை இட்டான் உலகுபுக முறை இட்டான்.

1304. முறை இட்ட செழியன் எதிர் முறுவலித்து அஞ்சலை என்னாக்
கறை இட்டு விண் புரந்த கந்தர சுந்தரக் கடவுள்
துறை இட்டு வருகடலைச் சுவறப் போய்ப் பருகும் எனப்
பிறை இட்ட திருச் சடையில் பெயல் நான்கும் வர விடுத்தான்.

1305. நிவப்பு உற எழுந்த நான்கு மேகமும் நிமிர்ந்து வாய் விட்டு
உவர்பு உறு கடலை வாரி உறிஞ்சின உறிஞ்ச லோடும்
சிவப் பெரும் கடவுள் யார்க்கும் தேவ் எனத் தௌஞ்ந்தோர் ஏழு
பவப் பெரும் பௌவம் போலப் பசை அற வறந்த அன்றெ.

1306. அந் நிலை நகர் உளாகும் வானவர் ஆதி யோரும்
தென்னவர் பிரானும் எந்தை திருவிளை யாடல் நோக்கிப்
பன்னரு மகிழ்ச்சி பொங்கப் பன் முறை புகழ்ந்து பாடி
இன்னல் தீர் மனத்தர் ஆகி ஈறு இலா இன்பத்து ஆழ்ந்தார்.

வருணன் விட்ட கடலை வற்றச் செய்த படலம் சுபம்

1. மதுரைக் காண்டம் முற்றிற்று.

Shiva als Nataraja, der Herr des Tanzes.

Lesehinweis zum zweiten Buch: Im Kudal-kandam entfalten sich weitere Begegnungen mit Shiva. Die Einführung erläutert den Aufbau; das Thirumandiram eröffnet ergänzend einen Zugang zu Yoga und shivaitischer Erkenntnis.

19. நான்மாடக் கூடலான படலம் (1307-1332 )

1307. பூதங்கள் அல்ல பொறி அல்ல வேறு புலன் அல்ல உள்ள மதியின்
பேதங்கள் அல்ல இவை அன்றி நின்ற பிறிது அல்ல என்று பெருநூல்
வேதம் கிடந்து தடுமாறும் வஞ்ச வெளி என்ப கூடல் மறுகில்
பாதங்கள் நோவ வளை இந்தன் ஆதி பகர் வாரை ஆயும் அவரெ.

1308. திருமகள் வலக்கண் வாக்கின் சேயிழை இடக்கண் ஞானப்
பெருமகன் நுதல் கணகப் பெற்று வான் செல்வம் கல்வி
அருமை வீடு அளிப்பாள் யாவன் அவன் உயிர்த் துணைவன் காண
ஒரு முலை மறைந்து நாணி ஒசிந்த பூம் கொம்பின் நின்றாள்.

1309. கதிர் மதி மிலைந்த வேணிக் கண்ணுதல் வருணன் ஏய
அதிர் கடல் வறப்பச் செய்த ஆடல் ஈது அனையான் ஏய
முதிர் மழை ஏழின் மேலும் முன்னை நால் முகிலும போக்கி
மதுரை நான் மாடக் கூடல் ஆக்கிய வண்ணம் சொல்வாம்.

1310. எற்று தெண் திரை நீர்ச் சேர்ப்பன் தன் செயல் இழுக்கி நாணம்
உற்று இரு கண்ணும் சேப்ப உடன்று எழு கோபச் செம் தீப்
பற்றிட ஆகம் வெம்பிப் பரவையும் ஆறும் வெந்து
வற்றிட வெகுண்டு நின்றான் மானமும் வலியும் குன்றான்.

1311. நளிர் புனல் மதுரை மூதுர் நாயகன் ஆடல் தன்னைத்
தௌ¤கிலன் ஆகிப் பின்னும் செழு முகில் ஏழும் கூவிக்
குளிர் கடல் வறந்தது என்னக் குடித்து எழுந்து இடித்துப் பெய்யா
ஒளி வளர் மதுரை முற்றும் ஒல் எனக் களைமின் என்றான்.

1312. பொள் என மேகம் ஏழும் புகுந்து பார் தெரிய முந்நீர்ப்
பள்ளமும் வறப்ப முற்றப் பருகி மெய் கருகி மின்னித்
தௌ¢ளரும் திசையும் வானும் செவிடு உறப் பிலமும் பாரும்
விள்ளாமல் வரைகள் எட்டும் வெடிபட மேருச் சாய.

1313. ஊழிநாள் வெடிக்கும் அண்ட கடாகத்தின் ஒலிபோல் ஆர்த்துப்
பாழிவான் உருமு வீழப் பணாடவி மணிகள் சிந்தி
ஆழி நீர் ஞாலம் தாங்கும் அரா உடல் நௌ¤ய திக்கில்
சூழி மால் யானை நின்ற நிலை கெடத் துணுக்கம் கொள்ள.

1314. வெள்ளிய நீறு பூத்து முழவென வீங்கு காய் போல்
தௌ¢ளிய வாலி சிந்தத் திரண்ட திண் பளிக்குத் நூண்போல்
ஒள்ளிய தாரை சோர உம்பர் மீன் கணங்க ளோடும்
துள்ளிய திரையில் ஆடு மீன் கணம் துடித்து வீழ.

1315. ஆர்த்து எழு கொண்மூ ஏழும் சராசரம் அனைத்தும் சூழ்ந்து
போர்த்தன ஞாலம் உண்ணப் புக்கது ஓர் வடிவம் கொண்ட
தீர்த்தனில் விசும்பும் பாரும் திசைகளும் தெரியா ஆகப்
பார்த்த கண் நுழையா வாகப் பரந்து இருள் கான்ற அன்றே.

1316. பைஞ்சுடர் எறிக்கும் பச்சை கார் ஒளி பரப்பு நீலம்
புஞ்ச வாள் உடுக்கள் அன்ன நித்திலம் பொன்னம் குப்பை
செம் சுடர் மணிகள் துப்புச் சிதறுவ கணவ ரோடும்
விஞ்சையர் மகளிர் ஊடி வெறுத்து எறி கலன்கள் போல.

1317. கடிய கால் உதைப்பப் பெய்யும் கடும் செல எழிலி மாடக்
கொடிய நீள் கரைச் சூழ்ந்து புதைத்தலும் கோல் ஒன்று ஓச்சிப்
படி எலாம் புரக்கும் கோனும் நகர் உளார் பலரும் ஞாலம்
மடியும் நாள் இதுவே என்னா மயங்கினார் உயங்கினாரே.

1318. கண் நுதல் மூர்த்தி தானே இன்னமும் காக்கும் என்னாப்
புண்ணிய நகரோடும் பொருக்கென கோயில் எய்தி
விண் இழி விமான வாழ்க்கை விடையவன் அடிக்கீழ் வீழ்ந்தான்
அண்ணலார் ஆடல் முன்னும் அறிந்து கை கண்ட வேந்தன்.

1319. விடையினை ஆலம் உண்ட மிடற்றினை கங்கை தாங்குச்
சடையினை கூற்றை வென்ற தாளினை மேரு சாபப்
படையினை அடியேம் துன்பப் பாட்டினை நீக்கி ஆளும்
நடையினை ஆகி எங்கள் நல் உயிர் காத்தல் வேண்டும்.

1320. என்னலும் தென்னர்க்கு என்றும் எய்திய இடுக்கண் தீர்க்கும்
முன்னவன் முன்போல் நான்கு முகிலையும் நோக்கி இன்ன
தொல் நகர் எல்லை நான்கும் சூழ்ந்து நான் மடம் ஆகி
வின் நெடு மாரி ஏழும் விலக்குமின் என விடுத்தான்.

1321. வந்து நான் மாடம் ஆகி வளைந்து நால் திசையும் சூழ்ந்து
சந்து வாய் தெரியாது ஒன்றித் தாம் ஒரு குடிலாய் மாடப்
பந்தி கோபுரம் செய் குன்றம் கால்கள் போல் பரிப்பப் போர்த்த
இந்து வார் சடையோன் ஏய எழிலிமா நகரம் எங்கும்.

1322. அன்ன நான் மாடத்துள்ளும் நகர் உளார் அமைச்சர் வேந்தன்
அன்ன நால் கருவித் தானை சராசரம் பிறவும் தாழ்ந்து
முன்னை நாள் தனினும் இன்பம் மூழ்கி நன்கு இருந்தார் ஊழில்
பொன்ன நாள் பாகன் தாளில் புக்கு அமர்ந்து இருந்தார் ஒத்தார்.

1323. கழை கெழு வரையின் உச்சி கவிழ்கின்ற புயல் போல் கார் சூழ்ந்து
இழை மணி மாடத்து உம்பர் எறிதுளி உடைந்து துள்ளத்
தழை கடல் வறப்ப வாங்கித் தம் உடல் வறப்பப் பெய்து
மழைகளும் வெள்கி நின்ற வருணனும் வெள்கி நின்றான்.

1324. நடுங்கினன் கழிந்த அச்சம் நாணம் மீதுர மானம்
ஒடுங்கினான் உள்ளத்து உள்ளத்து ஓர் உவகை வந்து எய்தப் பொன்பூத்து
தடம் கரை குறுகா முன்னோய் தணிந்து பின் தோய்ந்து பாசம்
மடங்கினன் அடங்கா அன்பின் வள்ளலைப் பூசை செய்வான்.

1325. புனித நீராடிக் கண்டி பூண்டு வான் கங்கை ஆதி
வனிதையர் பசும் பொன் கும்ப வாசநீர் வடித்து நீட்டப்
பனிமலர் சந்தம் கந்தம் அணிகலன் பசும் பொன் ஆடை
இனையன பிறவும் ஈன்று கற்பகம் எடுத்துக் காட்ட.

1326. ஐம் கனி அமுதம் ஐந்து கௌவிய அமுதும் தூபம்
செம் கதிர் விளக்க மின்ன தேவரான் கொடுப்ப சேல்கண்
நங்கை தன் பதியை பூசித்து ஆயிரம் நாமம் கூறிப்
பைங்கதிர் முத்தம் சாத்தித் தொழுது அடி பணிந்து நின்றான்.

1327. அருச்சனை உவந்த ஆதி அமலன் நீ யாது வேண்டிற்று
உரைத்தி என்று ஓத நீர்க் கோன் ஒல்லை தாழ்ந்து ஒன்றினாலும்
கரைத்திட அரிய இந்தக் கடிய என் வயிற்று நோய் நின்
திரைத் தடம் ஆடும் முன்னே தீர்ந்திடப் பெற்றேன் எந்தாய்.

1328. வேத முதல் கலை காட்சி முதல் அளவை விரிஞ்சன் முதல் விண்ணோர் செய்யும்
சோதனை உள் அகப்படா சோதி உனைச் சோதிக்கத் துணிந்தேன் அந்தோ
பேதைமையேன் இடத்து என்ன குணம் கண்டு என் பிணி தீர்த்து என் பெற்றாய் ஆசை
கோதம் இலாய் குற்றமே குணம் ஆகக் கொள்வது நின் குணமோ ஐயா.

1329. பொன் நகரான் காலம் தாழ்த்து உனை அருச்சித்து அயர்ச்சியோடும் போனவாறும்
என் என யான் வினவியதும் வலாரி இறை கொடுத்ததும் அவ் இறைக்கு நேர் யான்
பின்னை வினாயதும் அவன் சொல் வழி உன்னை சோதித்த பெற்றி தானும்
முன்னவனே உன் அருளால் என் பிணிக்கு மருந்தாகி முடிந்த வாறே.

1330. ஆறு மதி முடி அணிந்த அருள் கடலே வயிற்று நோய் அன்றி மேல் நாள்
மாறுபடு இரு வினையும் மனவலியும் கெட வீட்டின் வழியும் பெற்றேன்
வேறு இனி மந்திரம் என்னை மணி என்னை மருந்து என்னை மெய்ம்மை ஆகத்
தேறும் அவர்க்கு இப்புனித தீர்த்தமே பிணி அனைத்தும் தீர்ப்பது அன்றோ.

1331. அடியனேன் முன்னம் செய்த அபராதம் இரண்டும் தீரும்
படி பொறுத்து அருள்வாய் என்று பன் முறை பரவித் தாழ்ந்து
மடி விலா மகிழ்ச்சி பொங்க வரங்களும் சிறிது வேண்டிக்
கடியதன் நகரம் புக்கான் குடதிசை காவல் வேந்தன்.

1332. வன் திறல் வருணன் விட்ட மாரியை விலக்க ஈசன்
மின் திகழ் சடையினின்று நீங்கிய மேகம் நான்கும்
குன்று போல் நிவந்து நான்கு கூடமாக் கூடலாலே
அன்று நான் மாடக் கூடல் ஆனது ஆன் மதுரை மூதூர்.

நான் மாடக் கூடலான படலம் சுபம்

20. எல்லாம் வல்ல சித்தர் திருவிளையாடற் படலம் (1333- 1356 )

1333. சத்த நால் மறைப் பொருள் வரை தள்ளு நீள் முடிமேல்
வைத்த கார்கள் நான் மாடமாய் மதுரை மேல் வருணன்
உய்த்த மாரியைத் தடுத்தவாறு உரைத்துமே உயர்த்தோர்
சித்தராய் விளையாடிய செயல் சிறிது உரைப்பாம்.

1334. தேட அரும் கதிர் மணி முடிச் செழியனும் பாண்டி
நாடரும் திரு எய்தி மேல் நல்ல வீடு எய்தக்
கூடல் அம் பதி மேவிய குணம் குறி கடந்த
வேடர் அங்கு ஒரு சித்த மெய் வேடராய் வருவார்.

1335. வட்ட வார் சடைக் குஞ்சியும் பூண நூல் மார்பும்
இட்ட நீறு அணி திலகமும் இணைக் குழை தூங்க
விட்ட வெள்ளை முத்திரையும் தோல் விரித்த பட்டிகையும்
சுட்ட வெண் பொடிப் பொக்கணம் தூக்கிய தோளும்.

1336. துய்ய வெண் பொடி அழிந்து மெய் சிவந்திடச் சுவடு
செய்யும் வெண்திரள் படிக நீள் மாலையும் சிவந்த
கையில் அங்கு கட்டங்கமும் கண்டவர் மனம் சென்று
உய்ய வன்புற வீக்கிய உதர பந்தனமும்.

1337. அட்ட வேங்கை ஈர் உரிவை கீண்டு அசைத்த கோவணமும்
ஒட்ட வீக்கிய புலி அதன் உடுக்கையும் இடத் தோள்
இட்ட யோக பட்டிகையும் பொன் இடை இடை கட்டப்
பட்ட சுறொலி வேத்திரப் படைக்கையும் படைத்து.

1338. வேத கிங்கிணி சிலம்பு சூழ்ந்த அடிகளில் மிழற்ற
ஓத அரும் பத முளரி ஊறு அருண் மது ஒழுகப்
போத ஆனந்த மது நுகர்ந்து அலர் முகம் பொலியப்
பாத பங்கய உப நிடதப் பாதுகை சூட.

1339. சிறிது மூரலும் வெயர் வையும் திருமுகத்து அரும்பக்
குறுகி ஆவணம் சித்திர கூட நால் சந்தி
மருகு சூளிகை உபரிகை மாளிகை வாயில்
அறுகு சூழ் நிரைத்த தெற்றி இவ் விடம் தொறும் அடைந்து.

1340. தெற்கு இருப்பவர் போல் வடதிசை வயில் சென்று
புக்கு இருப்பதும் கிழக்கு உள்ளார் போல மேல் திசையில்
நக்கு இருப்பதும் யாவரும் நாடினர் அறியத்
தக்கது அன்றியே இந்திர சாலமாத் தணந்தும்.

1341. சேய வெற்பினை அணியதாச் செய்து மற்று அணித்தாய்
மேய வெற்பினைச் சேயதா விடுத்தும் மெய்ம் முது மூப்பு
ஆய மக்களை இளையவர் ஆக்கியும் குதலை
வாய மக்களைக் கழிமுது மக்களாய் வகுத்தும்.

1342. ஆணைப் பெண் உரு ஆக்கியும் பெண்ணை ஆண் உருவாய்
மாணக் காட்டியும் மலடியை மகப் பெறச் செய்தும்
கோணல் கூன் செவிடு ஊமை கண்குருடு பங்கு எவரும்
காணத் தீர்த்து நாலு லோகமும் கனகமாச் செய்தும்.

1343. செல்வர் தம் மனைப் பொருள் எல்லாம் வறுமையில் சிறந்தோர்
இல்லம் எய்தவும் நட்டவர் இகல் இன்றித் தம்மின்
மல்லு வெம் சமர் இழைப்பவும் காஞ்சிர மரத்தின்
நல்ல தீம் கனி பழுப்பவும் விஞ்சைய கண் ஐந்தும்.

1344. பருவம் மாரிய பருவத்தில் வைகை நீர் பரந்து
வருவது ஆக்கியும் மீளவும் வறந்திடச் செய்தும்
பொருவி தீம் சுவையோடு அடையும் பொய்கையும் உவர்ப்புத்
தருவ ஆக்கியும் உவரியின் சுவையவாத் தந்தும்.

1345. வீசி மாத்திரைக் கோலினை விண்ணில் நட்டு அதன்மேல்
ஊசி நாட்டி இட்டு ஊசிமேல் பெருவிரல் ஊன்றி
ஆசு இல் ஆடியும் ஊசிமேல் அவை கிழக்காக
மாசு இல் சேவடிப் போதுவான் மலர்ந்திடச் சுழன்று

1346. சண்ட வெம் பணிப் பகை எனப் பறந்து விண் தாவிக்
கொண்டலைப் பிடித்து இடி யொடும் குடித்த நீர் பிழிந்து
கண்டவர்க்கு அதிசயம் பெறக் காட்டியும் காண
விண் தலத்தினில் பண்டுபோல் இறை கொள விடுத்தும்.

1347. எல் இடைப் படும் பொருள் களை இரா எழப் பார்த்தும்
அல் இடைப் படும் பொருள் களைப் பகல் வர அமைத்தும்
வல் அழல் புனல் உளர் வலி கெடப் பார்த்தும்
நல்ல போது காய் கனி இலா நாள் படக் கண்டும்.

1348. பீளையால் விழிக் கிழவரைப் பிரம்பினால் வருடிக்
காளை ஆடவர் ஆக்கி அக் கணவருக்கு இசைய
ஈளை வாய் முது கற்பினார் கரு அடைந்து இளமை
ஆள வேத்திரம் வருடி நீறு அளித்து அருள் செய்தும்.

1349. அகரம் ஆதி மூன்று ஆகிய ஆகருடணமே
புகர் இலா அதிரிச்சிய அஞ்சனம் பொருவில்
வகரம் ஆதி மூன்று ஆகிய வசியமே வாதம்
இகல் இலா வயத்தம்பம் என்று இன்னவை செய்தும்.

1350. வேத நூல் தௌ¤யார்கள் எக் கலைகளும் விளங்கப்
பூதி நாவினில் சிதறியும் பூழியன் காதன்
மாதராரொடும் பயில் புது மணமலர்க் காவில்
காதநீண்ட கோள் தெங்கினைக் கரும் பனை செய்தும்.

1351. ஏனை வான் தருக் குலங் களைப் புட்களை இருகோட்டு
ஆனை ஆதி பல் விலங்கினை ஒன்றை ஒன்று ஆக
நான நோக்கினால் நோக்கியும் நாடிய இளையோர்
மானின் நோக்கியர் ஆகிலோம் என எழில் வாய்த்தும்.

1352. நாக நாடு பொன் நாட்டு உள பொருளும் அந் நகருள்
ஆக ஆக்கியும் இன்னணம் விச்சைகள் அனந்தம்
மாக நாயகன் மலைமகள் நாயகன் மதுரை
ஏக நாயகன் திரு விளையாடல் செய்து இருந்தான்.

1353. சித்த யோகிகள் செய்கின்ற ஆடல் மேல் செலுத்தி
வைத்த கண்களும் சிந்தையும் வாங்கலர் திகைத்துத்
தந்த மாள் வினைத் தொழில் மறந்து இருந்தனர் தகைசால்
முத்த வேதியர் ஆதிய முதுநகர் மாக்கள்.

1354. இனைய செய்தியை உழையரால் இறைமகன் அறிந்தான்
அனைய சித்தரை இங்ஙனம் தருக என அடுத்தார்
தனை அகற்றினன் சித்தரைச் சார்ந்தவர் தாமும்
வினைய வென்றவர் ஆடலை வியந்து கண்டு இருந்தார்.

1355. அமைச்சர் தங்களை விடுத்தனன் அமைச்சரும் சித்தர்
அமைச்சர் அண் பணிந்து அரசன் முன் வருக எனத் தவத்தோர்
எமக்கு மன்னனால் என் பயன் என மறுத்திட மண்
சுமக்கும் மன்னவன் தம்மவர் தொழுதனர் போனார்.

1356. மன்னன் முன் அமைச்சர் சித்தர் மறுத்து உரை மாற்றம் கூற
முன்னவன் அருள் பெற்று இம்மை மறுமையும் முனிந்த யோகர்
இந் நில வேந்தர் மட்டோ இந்திரன் அயன் மால் ஏனோர்
தன்னையும் மதிப்பரோ என்று இருந்தனன் தரும வேந்தன்.

எல்லாம் வல்ல சித்தரான திருவிளையாடற் படலம் சுபம்

21. கல்லானைக்குக் கரும்பருத்திய படலம் (1357 - 1385)

1357. செல்லார் பொழில் சூழ் மதுரா புரிச் சித்தர் எல்லாம்
வல்லார் அவர் ஆடலை யார் உரை செய்ய வல்லார்
எல்லாரும் வியப்பு உற இத் தனிச் சித்த சாமி
கல்லானை தின்னக் கரும்பு ஈந்த கதையும் சொல்வாம்.

1358. பின்னேய அச்சம் பெருகப் பெரியோரை எண்ணாது
என்னே எளியார் என யான் இகழ்ந்து இங்ஙன நீண்டச்
சொன்னேன் அவர்க்கு என்குறை என்னில் உருவி நானே
தன்னேர் இலாதார் தமைக் காணத் தகுவன் என்னா.

1359. ஆனந்த சித்தர் தமைக் காண்பல் என்று அன்பு கூர்ந்த
மீனம் தரித்த கொடி வேந்தன் குறிப்பு நோக்கி
மோனம் தரித்த சிவயோகரும் முந்தித் தம்பொன்
மானம் தனக்கு வட மேல் திசை வந்து இருந்தார்.

1360. அருகாத செல்வத்து அவன் அன்று தைத் திங்கள் தோற்றம்
வரு காலம் ஆக மதுரேனை வந்து வந்தித்து
உருகா தரத்தால் கழிந்து உள் வலமாக மீள
வருவான் அவன் முன் வரு காஞ்சுகி வன்கண் மாக்கள்.

1361. சீறிட்ட வேங்கை அதள் சேக்கையர் சீறி ஐந்தும்
பாறிட்ட வேடர் யோக பட்டத்தர் கட்டங் கத்தில்
ஏறிட்ட கையர் இறுமாந்து இருப்பாரை நோக்கி
மாறிட்டு நீக்கி எழப் போக என வந்து சொன்னார்.

1362. பின்னா வரு தென்னர் பிரான் பெரியோரை நோக்கி
என் நாடு நும் ஊர் நுமக்கு என் வரும் யாது வேண்டும்
நும் நாமம் ஏது நுவல் மின் என வைய எந்தன்
நல் நாது எந்த நகர் உள்ளும் திரிவம் அப்பா.

1363. ஆனாலும் இப்போது அணி கான்மிர நாட்டில் காசி
தான் நாம் இருக்கும் தலம் ஆகும் அநாதர் ஆகி
ஆனாத பிச்சைப் பெரு வாழ்வு உடையார் நமரா
நாள் நாளும் விஞ்சை நடாய்த் திரி சித்தரேம் யாம்.

1364. ஆனந்த கானம் தொடுத்து இங்கு உள ஆன சைவத்
தானம் பலவும் தொழுதல் பரமாகி வந்தேம்
ஞானம் தரும் இந் நகர் இம்மையில் சிவன் முத்தி
ஆனந்தம் ஆன பர முத்தி மறுமை நல்கும்.

1365. ஈண்டு உள்ளவர்க்கு எம் விளை யாடலைக் காட்டி இச்சை
வேண்டும் பலசித்தியும் நல்குவம் வேதம் ஆதி
மாண்டு அங்கு எண் எண் கலை ஞானமும் வல்லம் அல்லால்
சேண் தங்கு எல்லாப் பொருளும் வல்ல சித்தரேம் யாம்.

1366. உன்னால் நமக்குப் பெறல் வேண்டுவது ஒன்றும் இல்லை
தென்னா என உள் நகை செய்தனர் சித்தயோகர்
மன்னா இவர் தம் இறுமாப்பும் செருக்கும் வீறும்
என்னால் அளவிட்டு அறிவேன் என எண்ணித் தேர்வான்.

1367. தேறும் பொழுது ஓர் உழவன் ஒரு செல்வக் கன்னல்
ஆரும் கமுகு என்ன வயிர்ப் உறக் கொண்டு தாழப்
பாரும் திசையும் புகழ் பங்கயச் செங்கை தாங்கி
நீரும் பிறையும் கரந்தார் தமை நேர்ந்து சொல்வான்.

1368. வல்லாரில் வல்லேம் என உம்மை மதித்த நீர் இக்
கல் ஆனைக்கு இந்த கரும்பை அருத்தின் எல்லாம்
வல்லாரும் நீரே மதுரைப் பெருமானும் நீரே
அல்லால் எவர் நும் மனம் வேட்டது அளிப்பன் என்றான்.

1369. என்னா முகிலைத் தளை இட்டவன் கூறக்
தென்னா வருதி எனப் புன்னகை செய்து
நின்னால் வருவது எமக்கு ஏது நினக்கு நாமே
உன் ஆசை தீரத் தருகின்றது அலாமல் உண்டோ.

1370. செல்லா உலகத்தினும் சென்று ஒரு விஞ்ஞை கற்றோர்
பல்லாரும் நன்கு மதிக்கப் பயன் எய்துவார்கள்
எல்லாம் அறிந்த எமக்கு ஒன்றிலும் ஆசை இல்லை
கல் ஆனை கன்னல் கறிக்கின்றது காண்டி என்றார்.

1371. கடைக்கண் சிறிதே குறித்தார் முன் கடாக் கல் யானை
மடைக் கண் திறந்து மதம் மூன்றும் வழிய விண் வாய்
அடைக்கும் படிவாய் திறந்து ஆர்த்துப் புழைக்கை நீட்டித்
தொடைக் குன்று அனான் கைச் சுவைத் தண்டைப் பறித்தது அன்றே.

1372. பறித்துக் கடைவாய் வழிசாறு அளி பாய்ந்து நக்கக்
கறித்துக் குதட்டிப் பருகிக் கரம் ஊசல் ஆட
நெறித்துத் தருக்கி நிழல் சீறி நிமிர்ந்து நிற்ப
மறித்துக் கடைக்கண் குறித்தார் பினும் மாயம் வல்லார்.

1373. மட்டு உற்ற தாரான் கழுத்தில் கண்ட மாலை தன்னை
எட்டிப் பறித்த இகல் காஞ்சுகி மாக்கள் சீறிக்
கிட்டிக் களிற்றைப் புடைப்பான் கிளர் கோல் கொண்டு ஓச்சச்
சிட்டத்தவர் கண் சிவந்து ஆனையைச் சீறி நோக்க.

1374. கண்டா வளியைச் களிறு உண்டது கண்கள் சேப்புக்
கொண்டான் அரசன் சிவ யோகரில் கோபம் மூளத்
தண்டா அரசன் தமருள் தறு கண்ணர் சீறி
வண்டார் இதழி மறைத்தாரை அடிக்க வந்தார்.

1375. அப்போது இள மூரல் அரும்பியச் சித்த சாமி
கைப்போது அமைத்துக் கடிந்தோர் தமை நின்மின் என்ன
மைப் போதக மன்னவர் வைத்த அடி போக்கல் ஆற்றாது
ஒப் போது அரிய நிலை ஓவியம் போல நின்றார்.

1376. மத்தக் களிற்றான் வெகுளித் தழல் மாறி அன்பு
பொத்தப் புதைந்த மனத்து அற்புதம் பொங்கிச் சோரச்
சித்தப் பெருமான் அடிமா முடி தீண்டப் பாச
பெத்தத் தமியேன் பிழையைப் பொறும் என்று வீழ்ந்தான்.

1377. அன்புக்கு இரங்கும் கருணைக் கடல் ஆன வையர்
இன்பு உற்று வேண்டும் வரம் கேள் எனத் தாழ்ந்து வேந்தன்
நல் புத்திரப் பேறு அருள் வாய் என நல்கிச் செம் கை
வன்பு உற்ற வேழ மிசை வைத்து அருள் நாட்டம் வைத்தார்.

1378. தழைக்கும் நீள் கதிர்த் தண் முத்த மாலையைப்
புழைக்கை நீட்டிக் கொடுத்தது போதகம்
மழைக்கை நீட்டினன் வாங்கினன் நீதியில்
பிழைக்கல் ஆத பெருந்தகை வேந்தனே.

1379. முத்த மாலிகை வாங்குமுன் முன் நின்ற
சித்த சாமி திரு உருக் கண்டிலன்
மத்த யானை வடிவமும் ஏனைய
ஒத்தது ஆக உரவோன் வெருவினான்.

1380. இந்த ஆடல் எமக்கு உயிர் ஆய இவ்
அந்தம் இல்லி அருள் விளையாட்டு எனா
முந்தை வேத முதல் வனை மீளவும்
வந்து வந்தனை செய்தனன் மன்னனே.

1381. முழுது உணர்ந்த முதல்வ நின் ஆடலை
இழுதையேன் அறியாது அளந்தேன் எனா
அமுது இறைஞ்சி அபராதம் ஈந்து கை
தொழுது நின்று துதிக்கத் தொடங்கினான்.

1382. வேதியாய் வேத விளை பொருளாய் வேதத்தின்
நீதியாய் நீதி நெறி கடந்த நீள் ஒளியாய்
ஆதியாய் ஈராய் நடுவாய் அவை கழிந்த
சோதியாய் நின்றாய் என் சோதனைத்தோ நின் இயல்பே.

1383. நின்னான் மொழிந்த மறை நின் அடிகள் வந்தித்தும்
பல் நாள் அருச்சித்தும் பாதம் தலை சுமந்தும்
உன் நாமம் வாசித்தும் உன்னை அறியேன் என்று
சொன்னால் அடியனேன் சோதனைத்தோ நின் இயல்பே.

1384. பெரியதினும் பெரியதும் ஆய்ச் சிறியதினும் சிறியதும் ஆய்
அரியதினும் அரியதும் ஆய் எளியதினும் எளியதும ஆய்க்
கரியதும் ஆய் காண்பானும் காட்சியும் ஆய் அவை கடந்த
துரியமும் ஆய் நின்றய் என் சோதனைத் தோ நின் இயல்பே.

1385. என்று பல முறை பழிச்சி மனை எய்தி விக்கிரமனை ஈன்று பன்னாள்
ஒன்று முறை கோல் ஓச்சி விக்கிரமன் சுவன் மிசைப் பார்சுமத்திப் பாசம்
வென்று களைந்து அருள் சித்த சாமி திரு அருள் நோக்கால் விளை பேரின்ப
மன்றல் மது வீழ் வண்டில் கலந்து இருந்தான் அபிடேக மாறன் மன்னோ.

கல்லானைக்குக் கரும்பருத்திய படலம் சுபம்

22. யானை எய்த படலம் (1386-1427)

1386. கட்டு அவிழ் கடுக்கையர் கல்யானை கழை தின்ன
இட்டது இது பஞ்சவன் இடத்து அமணர் ஏவி
விட்ட மத யானை விழ மேவலர் புரத்தைச்
சுட்ட கணை விட்டு உயிர் தொலைத்த முறை சொல்வாம்.

1387. விக்கிரம பாண்டியன் வெலற்கு அரிய செம் கோல்
திக்கு நிலனும் திறை கொள் செல்வம் நிறைவு எய்த
அக்கிரம வெம்கலி அரும் பகை ஒதுங்கச்
சக்கரம் உருட்டி இடர் சாய்த்து முறை செய்வான்.

1388. புத்தர் அமண் அதிய புறக்களை அகழ்ந்து
நித்த மறை ஆகம நெறிப் பயிர் வளர்த்து
மெய்த்த விதி பத்தியின் விளைந்த பயன் யாரும்
துய்த்திட மனுத் தொழில் நடத்தி வரு தூயோன்.

1389. மரு இதழியான் உறையும் வான் இழி விமானத்து
அருகு வட பக்கம் உற ஆலயம் எழுப்பி
உருவரு இரண்டினையும் ஒருவி வரு சித்தர்
திரு உருவு கண்டு பணி செய்து ஒழுகு நாளில்.

1390. செய்ய கதிரோன் வழிய செம்பியன் ஒருத்தன்
கையன் அவன் வென்றி பயில் காஞ்சி நகர் உள்ளான்
பொய் அமணர் கட்டுரை புறத் துறையின் நின்றான்
மையின் மதி மாற னொடு மாறு பட நின்றான்.

1391. முடங்கல் மதி செம் சடை முடித்து விடை ஏறும்
விடங்கரது சேவடி விழுங்கிய மனத்து
மடங்கல் நிகர் தென்னன் எதிர் வந்து பொர ஆற்றாது
தடங்கல் ஓர் வஞ்சனையினால் அட மதித்தான்.

1392. அஞ்சனம் கவுஞ்சம் கோவர்த்தனம் திரிகூடம் காஞ்சிக்
குஞ்சரம் சையம் ஏம கூடமே விந்தம் என்னும்
மஞ்சு இவர் வரைகள் எட்டும் வைகுறு அமணர் தம்மில்
எஞ்சல் இல் குரவர்க்கு ஓலை வேறு வேறு எழுதி விட்டான்.

1393. வடிவு போல் உள்ளம் எல்லாம் மாசு இருள் புதைய நின்ற
அடிகள்மார் ஆவார் எண்ணாயிர வரும் ஆர்த்தார் வேய்ந்த
முடி கெழு வேந்தன் விட்ட முடங்கலை நிமிர்த்து வாசித்து
இடி கெழு கார் போல் குன்றின் இழிந்து வேறு இடத்தில் செல்வார்.

1394. யாவரும் ஒருங்கு கூடி இருள் வழி கொள்வது ஏய்ப்பக்
காவல் வல் அரணம் சூழ்ந்த காஞ்சி மா நகரத்து எய்திப்
பூ அலர் தாரான் கோயில் புறம் கடை புகுந்து வேந்தன்
ஏவலர் விடுப்ப உள் போய் இறைமகன் இருக்கை புக்கார்.

1395. மன்னவன் முடிமேல் பீலி வைத்தனர் ஆக்கம் கூற
அன்னவன் அவரை நோக்கி வசிய முன் ஆறும் வல்லீர்
தென்னனை யாபி சாரம் செய்து உயிர் செகுத்தால் உங்கட்கு
என்னது நாடு பாதி தருவல் போய் இயற்றும் என்றான்.

1396. தவம் புரிந்து அவமே செய்வார் தாம் அதற்கு உடன் பட்டு ஏகி
சிவந்த தெண் திரை நீர்ப் பாலி நெடும் கரைக் காதம் மூன்றில்
கவர்ந்து அகன் சாலை கோலி யோசனை அகலம் கல்லி
அவம் படு வேள்விக் குண்டம் கோணம் எட்டு ஆகக் கண்டார்.

1397. விடம் பொதி காட்டம் பெய்து நிம்ப நெய் விராய நஞ்சின்
உடம் புடை உயிரின் கோ ழூன் கறிப் பொடி ஊறு எண்ணெய்
இடம் பட வாயம் காத்த வெரிக் குழி புதையப் பெய்து
கொடும் பழி வேள்வி செய்தார் கொல்லாத விரதம் பூண்டார்.

1398. மாடு உள பொதும்பர் நந்த வனம் உள சோலை உள்ள
காடு உள கருகிச் சயக் கயல் உள ஓடை உள்ள
கோடு உள வாவி உள்ள குளம் உள வறப்பத் தாவிச்
சேடு உள முகிலும் தீயச் சிகை எழு குண்டத் தீவாய்.

1399. கூற்று எழு தோற்றம் போல அஞ்சனக் குன்றம் போலக்
காற்று எழு செவியும் நால்வாய் கௌவிய மருப்பும் மாறா
ஊற்று எழு மதமும் ஊசல் ஆடிய ஒற்றைக் கையும்
ஏற்று எழு விடம் போல் சீறி எழுந்தது ஓர் தறுகண் யானை.

1400. அந்த மா வேள்வித் தீயும் அவிய மும் மதமும் சோர
வந்தமா களிற்றை நீ போய் வழுதியை மதுரை யோடும்
சிந்தவே தொலைத்தி என்னாத் தென் திசைச் செல்ல ஏவி
முந்தவே விடுத்த மாசு மூழ்கு உடல் அமணப் பேய்கள்.

1401. அருள் அற்று இருள் உடலில் புதை அமணக் கயவர்களுள்
அருள் அற்று மறையில் படர் செயல் அற்று இக பர மெய்ப்
பொருள் அற்றவன் அனிகத் தொடு புறம் மொய்த்திட மதமா
வெருள் அற்று இடி குரலில் வெடி பட்டிட வரும் ஆல்.

1402. அடியின் அளவு அகல் பாதல முடியின் அளவு அண்டம்
இடியின் அளவு எழுகார் செவி எறி கால அளவு அகிலம்
மடியும் அளவு உளர் கான் மத மழையின் அளவு உலக
முடிவின் எழு கடல் கண் அழல் அளவாம் முது வடவை.

1403. கூற்று அஞ்சிய வரும் இக் கரி குரல் அம் செவி முழைவாய்
ஏற்றம் செய மடங்கும் செவி எறி கால் வழி விழித்தீ
ஊற்றம் செய மடைவாய் உடைத்து ஒழுகும் கட மத நீர்
நாற்றம் செயத் திசை வேழமும் நடுக்கம் செய்து நலியும்.

1404. இடிக்கும் புயல் வயிற்றைக் கிழித்து இடி ஏற்றினை உதிர்க்கும்
வெடிக்கும் பிளிர் ஒலியால் திசை விழுங்கிச் செவிடாக்கும்
துடிக்கும் புழைக் கை ஓச்சிவிண்தொடு குன்றினைச் சுற்றிப்
பிடிக்கும் கடல் கலக்கும் தனிப் பெரு மத்து எனத் திரிக்கும்.

1405. உருமுக் குரல் ஒலி இற்றுளர் ஒலி விட்டுஎறி செவியிற்று
இரு முள் பிறை எயிற்றில் அழல் எரி கண் இரு உடலில்
தருமுக் கடல் வருவித்து உரல் அடி இற்றென நிலம் மேல்
வரும் உக்கிர வடவைக் கனல் வரின் ஒப்பது மதமா.

1406. தெழிபட்ட திக் கயத்தின் செவி தீயப் பகையோடும்
வழிபட்டு ஒரு கடும் கூற்று என வரு குஞ்சர வரவை
விழிபட்டவர் மொழியால் உணர் விரை பட்டலர் வேம்பன்
சுழி பட்டலை புனல் போல் மனம் சுழன்றான் நினைந்து அழன்றான்.

1407. மைப் போதகம் பொறை ஆற்றிய மணிக் கோயின்முன் குறுகாக்
கைப் போதகம் உரித்தான் கழல் கால் போதகம் உறத் தாழ்ந்து
இப் போதகம் தனையும் தொலைத்து எனைக் காத்தி என்று இரந்தான்
அப் போது அகல் வானின்று ஒரு திருவாக்கு எழுந்தன்றே.

1408. விட்டார் வலி கெட நாம் ஒரு வில் சேவகனாகி
ஒட்டார் விட வரும் வெம் கரி உயிர் வெளவுது முதல் நின்
மட்டார் பொழில் கடி மாகர் அயல் கீட்டிசை மருங்கு ஓர்
அட்டாலை மண்டபம் செய்க என அது கேட்டு எழுந்து அரசன்.

1409. அகம் கவ்விய களிப்பு எய்தி வந்து அட்டாலை மண்டபம் பொன்
நகம் கவ்வியது எனத் தூண் ஒரு நானான் கினில் எடுத்தே
சகம் கவ்விய புகழான் செயத் தறுகண் கனை மதமா
முகம் கவ்விய வில் சேவகன் வருவான் அது மொழிவாம்.

1410. நீல் நிறம் நீத்த நிழல் மதி இரண்டு உண்டு என்ன
வானிற வலயக் சங்கவார் குழை நுழைவித்து அம் பூம்
பால் நிற வெகினம் காணப் படர் சடை மறைத்துத் தோற்றும்
கான் நிறை குஞ்சிச் சூட்டில் களிமயில் கலாபம் சூடி.

1411. கரும் கடல் முளைத்த செக்கக் கதிர் எனக் குருதிக் கச்சை
மாங்குற வீக்கிச் சோரி வாய் உடை வாளும் கட்டி
இரங்கு நான் மறைகள் ஏங்க இருநிலம் தீண்டு தாளில்
பொருங்கழல் வளைத்து வாளிப் புட்டிலும் புறத்து வீக்கி.

1412. வீங்கிய தடம் தோள் இட்ட வார் சிலை வில்லினோடும்
பாங்குறை இமயப் பாவை பாதியே அன்றி முற்றும்
வாங்கிய வண்ணம் போன்றும் அல்லது மாலும் ஓர்பால்
ஓங்கிய வண்ணம் போன்று ஒளி நிறம் பசந்து தோன்ற.

1413. காமனும் காமுற்று அஞ்சும் காளை ஆம் பருவத் தோன்றத்
தாம் உலகு அளந்த வென்றித் தனிவில் சேவகனாய்த் தோன்றி
மா மறை மகுடம் அன்ன மண்டபத்து ஏறித் தென்னர்
கோமகன் இடுக்கண் தீர்ப்பான் குஞ்சர வரவு நோக்கா.

1414. அஞ்சு கூவிளிச் சேய்த்து என்ன வதுவர வறன் இலாதான்
வெம் சினக் கோலி நோன்தாள் மிதித்து மெய் குழைய வாங்கிச்
செம் சிலை நெடு நாண் பூட்டித் திரு விரல் தெறித்துக் தாக்கிக்
குஞ்சரம் எட்டும் அஞ்சக் கோளரி முழக்கம் காட்டி.

1415. இங்கித நெடும் கோதண்டம் இடம் கையில் எடுத்து நார
சிங்க வெம் கணை தொட்டு ஆகம் திருக முன இடத்தாள் செல்ல
அங்குலி இரண்டால் ஐயன் செவி உற வலித்து விட்டான்
மங்குலின் முழங்கும் வேழ மத்தகம் கிழிந்தது அன்றே.

1416. கொண்டலின் அலறிச் சீறி வீழ்ந்தது கொடிய வேழம்
பிண்டது பாரும் சேடன் சென்னியும் பிளந்த தண்டம்
விண்டது போலும் என்னத் துண் என வெருவிப் போன
பண்டைய தருக்கும் வீறும் படைத்தன திசை மால் யானை.

1417. புதை படக் கரித்தோல் போர்த்த புண்ணிய மூர்த்தி தாளால்
உதை படக் கிடந்த கூற்றம் ஒத்தது மத்த யானை
சுதைபடு மதிக்கோ வேந்தன் தொழுகுலச் சிறுவன் ஒத்தான்
பதை படும் அமணர் கால படர் எனப் படரில் பட்டார்.

1418. இருள் கிடந்தது அனைய தானை இட்ட சிந்துரங்கார் மாலை
இருள் முகத்து ஒதுங்கிச் செல்லும் இரவி செம் கிரணம் போன்ற
இருள் முழுதும் உண்ணக் காலை எழு கதிர் வட்டம் அன்ன
இருளினை மறைத்த கண்டன் எய்தவாய் பெய்யும் செந்நீர்.

1419. பொய் அறா மனத்தார் தேற்றும் புன்நெறி ஒழுக்கம் பூண்ட
வெய்ய கோன் கொடுங்கோல் தன்னை வெண் மருப்பு ஆகத் தாங்கி
மையன் மா வடிவம் கொண்டு வந்த வெம் கலியைத் தென்னன்
செய்ய கோல் ஐயன் சிங்க வாளியாய்ச் சிதைந்தது அன்றே.

1420. உருமு வீழ்ப் உண்ட குன்றினும் பன்மான் அம்பு தொட்ட
பெருமுழை வாயும் வாயும் பெருகின அருவிச் சோரி
கருமுகில் மானச் சேனம் கழுதுகள் பூதம் மொய்த்த
திருமணித் தடம் தோள் வீங்கத் தென்னவன் உவகை பூத்தான்.

1421. ஆனையின் புண் நீர் உண்ண அடுத்த கார் உடல பேய் என்ன
சேனை பின் செல்லப் போந்த திணி இருள் அமணர தம்மை
மீனவன் கண்டு சீற வேந்து அவன் குறிப்பில் நிற்கும்
மான வெம் சின வேல் மள்ளர் வல்லை போய் முடுகல் உற்றார்.

1422. எடுத்தனர் கையில் தண்டம் எறிந்தனர் மறிந்து சூழ் போய்த்
தடுத்தனர் கரகம் தூள் ஆத் தகர்த்தனர் பீலி யோடும்
தொடுத்தனர் உடுத்த பாயை துணி படக் கிழித்துக் கால்வாய்
விடுத்தனர் மானம் போக்கி விட்டனர் சில்லோர் தம்மை.

1423. எறி உண்டு செய்த மாயம் இழப் புண்டு சேனையோடு
முறியுண்டு நடுக்கம் பாவம் மூழ்குண்டு மாழ்கிச் சாம்பிப்
பறி உண்ட தலையர் யாரும் பழிப்பு உண்டு பாயும் தாமும்
உறி உண்ட கரகத்தோடும் ஒதுங்கு உண்டு பதுங்கிப் போனார்.

1424. மாதங்கம் தடிந்து தட்டாலை மண்டபத்து இருந்த வீரன்
பாதங்கள் கையால் பற்ரிப் பாண்டியன் இரந்து வேண்டிப்
போதங்கள் கடந்தாய் என்றும் பொலிய இங்கு இருத்தி என்ன
வேதங்கள் அருத்தம் சொன்ன வேதியன் அதற்கு நேர்ந்தான்.

1425. பின்னும் சில் வரங்கள் நல்கப் பெற்று நான் மாடக் கூடல்
மன்னும் சின் மயனை வந்து வந்தித்து வருநாள் காமன்
என்னும் சில் மலர்ப் பூம் தண்தார் இராச சேகரனைப் பெற்று
மின்னும் சில்லியம் தேர் வேந்தன் மேதினி புரக்கும் மன்னோ.

1426. வம்புளாய் மலர்ந்த வார் ஆன் வரவிடு மத்தக் குன்றில்
சிம்புளாய் வடிவம் கொண்ட சேவகன் ஏவல் செய்த
அம்புளாய்த் தூணம் வள்ளவன் அவதரித்தவா போல்
செம்புளாய்க் கொடிய நார சிங்கம் ஆய் இருந்தது அன்றெ.

1427. உலகு எலாம் அழித்து மீள உண்டாக்கும் உருத்திரன் விர சத்தியினில்
சில தரித்து இறவா அவுணன் பிடந்த சிங்க நாயகனை அங்கு எய்தி
அலகுஇல் மாதவம் செய் உரோமசன் தன் பேர் அறிய ஓர் தீர்த்தம் உண்டாக்கி
இலகு பேர் அடைந்தான் பிரகலாதனும் நோற்று ஈறு இலாப் பெருவரம் அடைந்தான்.

யானை எய்த படலம் சுபம்

23. விருத்த குமார பாலரான படலம் (1428 - 1460 )

1428. தழை உலாங் கையர் ஏவிய தந்திமேல் விடை மேல்
அழகர் சேவகம் செய்தவாறு அறைந்தனம் அவரே
கிழவன் ஆகிப் பின் காளை யாய்க் கிஞ்சுகச் செவ்வாய்
குழவியாய் விளையாடிய கொள்கையைப் பகர்வாம்.

1429. தென்னன் விக்கிரமன் புயத் திரு நிலச் செல்வி
மன்னி வாழும் நாள் மதுரையின் மறையவன் ஒருவன்
அன்னவன் விருபாக்கன் ஆம் அவன் குடி வாழ்க்கை
மின்னல் ஆள் வட மீன் ஆள் பெயர் சுப விரதை.

1430. அனையர் தங்களுக்கு அரும் பெறல் மகவு இன்றி அநந்தம்
புனித நல் அறம் செய் தொழில் ஒழுக்கமும் பூண்டு
நனைய வார் குழல் அன்னையர் எழுவர் பால் அண்ணி
இனிய மாதவம் செய்து ஒரு பெண் மகவு ஈன்றார்.

1431. பேரும் கௌரி என்று அழைத்தனர் பிராயம் ஒர் ஐந்தில்
சாரும் கௌரியும் பிறவிநோய் தணிப்பதற்கு உறுதி
தேறும் சிந்தையால் தன் தந்தையை வணங்கிச் செனனம்
ஈரும் தெய்வத மந்திரம் யாது என வினவ.

1432. அந்தணாளனும் அதிசயித்து அரும் பெறல் மகட்குச்
சிந்தை ஆர்வமோடு இறைவி தன் மனுவினைச் செப்பத்
தந்தை பால் அது தௌ¤ந்து நாத் தழும்பு உறப் பயின்றாள்
முந்தை நாள் அரும் தவக் குறை முடித்திட வந்தாள்.

1433. தாதை தன் தவக் கொழுந்தினுக்கு இசைய மா சைவ
மாதவத்தனா ஆதி ஆச்சிரமத்தில் வழங்கும்
வேத வித்தும் ஆய் மரபினான் மேம் படுவான் எப்
போது போதும் என்று உளத்தொடு புகன்று கொண்டு இருந்தான்.

1434. பருவம் நால் இரண்டு ஆக மேல் கடிமணப் பருவம்
வருவது ஆக அங்கு ஒரு பகல் வைணவப் படிவப்
பிரம சாரியாய்க் கடை தொறும் பிச்சை புக்கு உண்பான்
ஒருவன் வந்தனன் பலிக்கு அவண் அயல் புலத்து உள்ளான்.

1435. பிச்சை வேண்டினான் அவற்குத் தன் பெண்ணினைக் கொடுப்பான்
இச்சை கூர்ந்து அரும் தவத்தினால் வருந்தி ஈன்று எடுத்த
விச்சை வேதியன் மனையொடு சுற்றமும் வினவாது
அச்சம் இன்றி நீர் எடுத்து அவன் அங்கையில் பெய்தான்.

1436. கலிக்கும் நூபுரச் சீறடிக் கன்னி தன் விதியும்
பலிக்கு வந்தவன் நல் வினைப் பகுதியும் துரப்ப
ஒலிக்கும் மந்திரக் சிரக நீர் ஒழுக்கினான் முந்திச்
சலிக்கும் அன்னையும் தமர்களும் கேட்டு உளம் தளர்வார்.

1437. குலனும் ஓர்கிலன் கோத்திரம் ஓர்கிலன் குடிமை
நலனும் ஓர்கிலன் ஒழுக்கமும் கல்வியும் நண்ணும்
தலனும் ஓர்கிலன் கன்னியைத் தத்தம் செய்தான் எப்
புலனும் ஓர்ந்தவன் விதி வழி மதி எனப் புலர்ந்தார்.

1438. மற்று அவன் குடி கோத்திரம் சூத்திரம் மற்றும்
உற்று அறிந்து நம் மரபினுக்கு ஒக்கும் மான் மாயோன்
சொற்ற தந்திர வைணவத் தொடக்குண்டு திரியும்
குற்றம் ஒன்று இனி மறுப்பது என் கொடுப்பது என்று இசைந்தார்.

1439. தாயும் ஒக்கலும் ஒத்தபின் தாதையும் வேதத்து
ஆயும் எண் மணத்து ஆதி ஆம் அறநிலை ஆற்றால்
தேயும் நுண் இடைக் கன்னியைச் செம் பொனால் புதைத்துக்
காயும் ஆர் அழல் முன்னர் அக் காளை கைக் கொடுத்தான்.

1440. தெய்வ மங்கல வரிசைகள் செய்து தான் பயந்த
மௌவல் அம் குழல் கன்னியை மணமக னோடும்
கௌவை அம் புனல் வேலி சூழ் கடிநகர் விடுத்தான்
சைவ மங்கல வேதியத் தாபதன் இப்பால்.

1441. இல்லார்க்கு கிழிஈடு நேர் பட்டால் எனப் பல்லார் இல்லந் தோறும்
செல்லா நின்று இரந்து உண்டு திரிந்த மகன் மணமகனாய்ச் செல்வ நல்க
வல்லாளை மணந்து வருவான் போற்றும் மனை புகுத வன்கண் சீலப்
பொல்லாராய் வைணவத்துப் புக்கு ஒழுகு தாய் தந்தை பொறார்கள் ஆகி.

1442. வந்த மணவாட்டி சிவ சிந்தனையும் சைவ தவ வடிவு நோக்கி
வெந்த உடல் போல் மனமும் வெந்தவளை வேறு ஒதுக்கி வேண்டார் ஆகி
நிந்தனை செய்து ஒழுகுவார் அவளை ஒரு நாணீத்து நீங்கி வேற்றூர்த்
தந்த அமர் மங்கலம் காண்பார் தனியே வைத்து அகம் பூட்டித் தாங்கள் போனார்.

1443. உள் மாசு கழுவுவது நீறு என்றே உபநிடதம் உரைப்பக் கேட்டும்
மண் மாசு படப் பூசும் வடிவு உடையார் அகன்ற அதன் பின் மனையில் வைகும்
பெண் மாசு கழிய ஒரு சிவன் அடியார் தமைக் காணப் பொறாமல் இன்று என்
கண் மாசு படுவது எனக் கனிந்து ஒழுகு தலையன் பால் கவலை கூர்வாள்.

1444. சிவன் அடியார்க்கு அன்பு இலாச் சிந்தையே இரும்பு ஏவல் செய்து நாளும்
அவன் அடியார் திறத்து ஒழுகா ஆக்கையே மரம் செவி கண் ஆதி ஐந்தும்
பவன் அடியார் இடைச் செலுத்தாப் படிவமே பாவை மறை பரவுஞ் சைவ
தவ நெறி அல்லா நெறியே பவ நெறியான் தனியாளாத் தளர்வாள் பின்னும்.

1445. எனைத்து உயிர்க்கும் உறுதி இக பரம் என்ப அவை கொடுப்பார் எல்லாம் தானாய்
அனைத்து உயிர்க்கும் உயிராகும் அரன் என்ப அவன் அறிவார்க்கு அங்கம் வாக்கு
மனத்து உறு மெய்ப் பத்தி வழி வரும் என்ப அப் பத்தி வழி நிற்பார்க்கு
வினைத் துயர் தீர்த்திட எடுத்த வடிவு என்பது அவன் அடியார் வேடம் அன்றோ.

1446. என்ன இருந்து அலமருவாள் இருக்கும் இடத்து அவள் உள்ளத்து எண்ணி ஆங்கே
தென்னவனாய் இருந்து அரசு செய்த பிரான் அவட்கு அருளும் செவ்வி நோக்கிக்
கன்னம் உரம் கரம் சிரம் தோள் கண்டமும் கண்டிகை பூண்டு கையில் தம்போல்
பல் நெடும் நாள் பழகியது ஓர் தனிப் பெரிய புத்தகமும் பக்கம் சேர்த்தி.

1447. கரிந்த நீள் கயல் உன்னின் அரையும் முது திரை கவுளும் கனைக்கும் நெஞ்சும்
சரிந்த கோவண உடையும் தலைப் பனிப்பும் உத்தரியம் தாங்கும் தோளும்
புரிந்த நூல் கிடந்து அலையும் புண்ணிய நீறு அணி மார்பும் பொலிய நீழல்
விரிந்தது ஓர் தனிக் குடையும் தண்டு ஊன்றிக் கவிழ்ந்த அசையும் மெய்யும் தாங்கி.

1448. ஒருத்தராய் உண்டி பல பகல் கழிந்த பசியினர் போல் உயங்கி வாடி
விருத்த வேதியராய் வந்து அகம் புகுதக் கண்டு எழுந்து மீதூர் அன்பின்
கருத்தளாய்த் தவிசு இருத்திக் கை தொழுது சிவனை இங்குக் காண என்ன
வருத்த மா தவம் உடையேன் என முனிவர் பசித் துன்பால் வந்தேம் என்றார்.

1449. இல் பூட்டிப் போயினர் எமரங்கள் எனக் கௌரி இயம்ப மேரு
வில் பூட்டிப் புரம் பொடித்த வேதியர் நின் கை தொட்டு விடு முன் யாத்த
கொல் பூட்டு விடும் திறந்து கடிது அடிசில் சமைத்து இடுதி எனக் குமரி தாளில்
அல் பூட்டு மடவாலும் அவ்வாறே அட்டில் புகுந்து அடிசில் ஆக்கி.

1450. தையல் மா தவக் கொழுந்து புறம் போந்து சிரக நீர் தளிர்கை தாங்கி
ஐயனே அமுது செய எழுந்து அருளும் என எழுந்த அடிகள் பாதச்
செய்ய தாமரை விளக்கி அந்நீர் தன் சென்னின் மேல் தௌ¤த்துப் பாச
ஐயன் மாசு இருள் கழுவி அகம் புகுவித்துத் ஆசனம் மேல் வைத்துப் பின்னர்.

1451. நகை மலர் இட்டு அருச்சித்து நல்ல பரிகலம் திருத்தி நறு வீ முல்லை
முகை அனைய பால் அடிசில் வெள்ளி மலை எனப் பருப்பு முதுகில் செம்பொன்
சிகரம் எனப் பல்வேறு அருகு அனை புறம் தழீக் கிடந்த சிறு குன்று ஈட்ட
வகை என நெய் அருவி எனப் படைத்து அனைய சிற்றுண்டி வகையும் பெய்து.

1452. செய்ய வாய் இடை இடையே முகமன் உரை இன் அமுது செவியில் ஊட்டத்
தையலாள் வளைக்கை அறு சுவை அமுது வாய் ஊட்டத் தளர்ந்த யாக்கை
ஐயர் தாம் திரு அமுது செய் அமுது உண்டவர் என மூப்பு அகன்று பூவில்
கையதே மலர் வாளிக் காளை வடிவாய் இருந்தார் கன்னி காண.

1453. பூசிய வெண் நீறு போய் கலவை ஆய் கண்டிகை போய்ப் பொன் செய் பூணும்
காசு அணி பொன் குண்டலமும் கடகமும் ஆய் மூப்பு போய் காளை ஆன
தேசு உருவம் கண்டு நடு நடுங்கி வளைக் கரம் நெரித்துத் திகைத்து வேர்த்துக்
கூசி ஒரு புறத்து ஒதுங்கி நின்றாள் அக் கற்பு மலர் கெம்பர் அன்னாள்.

1454. ஆன பொழுது அரும் கடி நல் மணம் குறித்து மனையில் தீர்ந்து அயலூர் புக்க
தேன் ஒழுகு துழாய் அலங்கல் தீர்த்தனுக்கு அன்பு உடையார் போல் திரியும் வஞ்ச
மானம் உடையார்மீண்டு மனை புகலும் பதினாறு வய வயதின் மேய
பால் நல் மணி கண்டன் நுதல் காப்பு அணிந்தோர் பசும் குழவி படிவம் கொண்டான்.

1455. எழுத அரிய மறைச் சிலம்பு கிடந்து புறத்து அலம்ப அன்பர் இதயம் என்னும்
செழு மலர் ஓடையின் மலர்ந்து சிவானந்தத் தேன் ததும்பு தெய்வக் கஞ்சத்
தொழுதகு சிற்றடிப் பெரிய விரல் சுவைத்து மைக் கணிர் துளும்ப வாய்விட்டு
அழுது அணையா ஆடையில் கிடந்தான் தனை
அனைத்து உயிரும் ஈன்று காத்து அழிக்கும் அப்பன்.

1456. தாய் விட்டுப் போனது ஒரு தனிக் குழவி எனக் கலங்கித் தாங்கித் தேடி
ஆய் விட்டுப் பிரமன் அழ மறைகள் அழ அன்புடையாள் அன்பில் பட்டு
வாய்விட்டுக் கிடந்து அழுத மகவினைக் கண்டு அணங்கு அனையாள் மாமி என்னும்
காய் விட்டு மதக் கொடியாள் இம் மகவு ஏது எனக் கேட்டாள் கௌரி தன்னை.

1457. நத்தம் அனயன் தனக்கு அரிய நாயகனுக்கு அன்பு உடையாள் நவில்வாள் தேவ
தத்தனயன் தரு மனைவி யொடு போந்து சிறு போது தையல் ஈண்டு
இத் தனயன் தனைப் பார்த்துக் கோடி என வைத்து அகன்றான் என்னா முன்னம்
சித்த நயனம் கலங்கச் சீறி மணவாட்டி தன் மேல் செற்றம் கொண்டாள்.

1458. என்பு பூண்டு இடு காட்டில் பொடி ஆடும் உருத்திரனுக்கு இடை அறாத
அன்பு பூண்டான் மகவுக்கு அன்பு உடையாய் நீயும் எமக்கு ஆகா என்னாத்
துன்பு பூண்டு அயர்வாளை மகவையும் கொண்டு அகத்தை துரத்தினார்கள்
வன்பு பூண்டு ஒழுகு வைணவம் பூண்டு பொறை இரக்க மான நீத்தோர்.

1459. தாய் இலாப் பிள்ளை முகம் தனை நோக்கித் தெருவின் இடைத் தளர்வாள் உள்ளம்
கோயிலாக் கொண்டு உறையும் கூடல் நாயகனை மனக் குறிப்பில் கண்டு
வேயில் ஆக்கிய தடம் தோள் கௌரி திரு மந்திரத்தை விளம்ப லோடும்
சேயிலாய்க் கிடந்து அழுத குழவி விசும்பு இடை மேல் தெரியக் கண்டாள்.

1460. மழவு உருநீத்து அடல் ஏற்றின் வருவார் தம் இடத்து அணங்கின் மனுவை ஓதிப்
பழகிய பார்ப்பன மகளைப் பார்ப்பதியின் வடிவு ஆக்கிப் பலரும் கண்டு
தொழ விடை மேல் ஏற்றி விசும்பு ஆறு ஆக மலர் மாரி சுரர்கள் ஊற்ற
அழகர் எழுந்து அருளினார் களிதூங்கி அதிசயித்தார் அவனி மாக்கள்.

விருத்த குமார பாலரான படலம் சுபம்

24. கால் மாறி ஆடின படலம் (1461 -1489 )

1461. திருத்தராய் மதுரா புரி மேவிய சித்தர் ஆகியச் செல்வர்
விருத்தராய் இளையவரும் ஆய் மழவும் ஆய் வேடம் கொண்டு அடல் ஏற்றின்
ஒருத்தர் ஆய் விளையாடிய ஆடலை உரைத்தனம் இனி மன்றுள்
நிருத்தர் ஆயவர் மாறி நின்று ஆடிய நிலை சிறிது உரை செய்வாம்.

1462. வேந்தன் மீன வண் கொடியவன் ஆகிய விக்கிரமன் தன் தோள்
வந்து மண் பொறை இராச சேகரன் புயத்து இறக்கி ஐந்தரு நாடன்
பூம் தண் மா மலர் வேதியன் மாதவன் புரத்தின் மேல் பொலிந்து ஓங்கும்
சாந்த நீறு எனக் கண்ணித்த புண்ணியத் தனி முதல் நகர் சார்ந்தான்.

1463. கண்ணகன் புவி இராச சேகரன் பொதுக் கடிந்து செங்கோல் ஓச்சி
வண்ண வெண் குடை நிழற்றுவான் ஆனந்த வடிவமாய தனி மன்றுள்
அண்ணால் ஆடிய திரு நடனத்து அன்பினால் ஆடல் நூல் ஒழித்து ஏனை
எண்ணி மூ இரு பத்து முக்கலையும் கற்று இறை முறை செய்யும் நாளில்.

1464. சிலம்பி வாயின் நூல் இழைத்திடும் பந்தரில் செம் கண் மால் தொழ வைகும்
அலம்பு தெண் திரைப் பொன்னி அம் தண் துறை ஆனைக்கா இறைக்கு அன்பு
கலந்த சிந்தையான் மூ இருபத்து நால் கலைகளும் பயின்று உள்ளம்
மலர்ந்தவன் கரிகால் பெருவளத்தவன் வையம் புரக்கின்றான்.

1465. பொன்னி நாடவன் வாயில் உள்ளான் ஒரு புலவன் வந்து அலர் வேம்பின்
கன்னி நாடனைக் கண்டு முன் பரவுவான் கனைகழல் கரிகால் எம்
மன்னவற்கு அறுபத்து நால் கலைகளும் வரும் வாராது உனக்கு ஒன்று
தென்னர் ஏறு அனையால் அது பரத நூல் தெரிந்திலை எனச் சொன்னான்.

1466. கேட்ட மீனவன் மறு புல விஞ்சையன் கிளத்து சொல் இகல் மானம்
மூட்ட ஆகுலம் மூழ்கிய மனத்தனாய் முது மறைச் சிர மன்றுள்
நாட்டம் மூன்று உடை நாயகன் ஆடலை நானும் ஆடுதற்கு உள்ளம்
வேட்டதே கொலாம் இதுவும் எம் பிரான் விதி என அது கற்பான்.

1467. ஆடல் நூல் வரம்பு கண்டவர் ஆகி அவ்வழி ஆடாலும் பயின்ற
நாடக நடை தேர் புலவரைத்துருவி நண்ணிய அவர்க்கு எலாம் மகிழ்ச்சி
வீடரும் சிறப்பால் அறுவையும் பூணும் வெறுக்கையும் வெறுத்திடக் கொடுத்துப்
பாடல் வண்டாற்றும் தாரினான் பரதப் பனுவலும் கசடு அறப் பயில்வான்.

1468. பாவமோடு ராகம் தாளம் இம் மூன்றும் பகர்ந்திடும் முறையினால் பரதம்
ஆவியின் அங்கம் முபாங்கமே பிரத்தியாங்கமே அலர் முக ராகம்
ஓவறு சீர்சால் கரப்பிரசாரம் உவமையில் சிரக்கர கருமம்
தாவறு கரகேந்திரம் கரகரணம் தானகமே சுத்த சாரி.

1469. விண்டிடாத் தேசி சாரியே நியாயம் விருத்தியே பிரவி சாரம் பூ
மண்டலம் உடனா ஆகாச மண்டலமே மாசு இல் சுத்தக் கரணம் சீர்
கண்ட உற் புலித கரணமே அங்க காரமே இரேசதம் என்னக்
கொண்ட நாலைந்து பேதமும் கற்று கோது அறப் பயின்றபின் அவற்றுள்.

1470. வருத்தம் இல் மனோ பாவம் ஆதி ஆம் எட்டுவகை நிருத்தங்களில் சாரி
நிருத்தம் ஆகிய தாண்டவம் அக மார்க்கம் நிகழ்த்திடும் தேசியும் வடுகே
அருத்தம் ஆகிய சிங்களம் என மூன்றாம் அது நிலை ஆறு மூ இரண்டு
திருத்தம் ஆம் பதமும் திகழ் இரேகை ஆதி செப்பிய அங்கம் ஈர் எட்டும்.

1471. நால் வகைத்து ஆகும் கரணமும் மேலோர் நாட்டிய இருவகைக் கரமும்
கால்வகை புரிகை முதல் பதினாறும் கவான் மனை ஆதி ஆம் இரண்டும்
பாலது மடிப்பு வகை எழு நான்கும் பழிப்பு அறு சுத்த சாரி எனும்
ஏல் உறு பூ சாரிகள் பதினாறும் இத்துணை ககன சாரிகளும்.

1472. ஏற்ற திக்கிரந்தம் ஆதி ஆம் முப்பது இருவகைத் தேசி சாரிகளும்
காற்றினும் கடும் தேர்ச் சக்கர முதல் ஆம் ககன சாரிகை கள் ஏழ் ஐந்தும்
சாற்று வித்து வற்பிராந்தம் ஆதிய வாம் சாரிபத்து ஒன்பதும் ஆகப்
போற்றி இவை அனைத்தும் உட்படப் புட்ப கடத்து இலக்கண முதல் பொருள்கள்.

1473. ஆச வாத்தியம் முன் பொருள் முதல் களாசம் ஆதி ஆம் பாட பேதங்கள்
பேசிய பதினாறு ஒன்பதும் படக பேதம் ஒன்று ஒழிந்த நால் ஐந்தும்
மாசு அறும் அளகம் ஆதி ஆம் பாட வகைகள் நால் ஏழும் மற்று அவற்றில்
பூசல் வார்த்திகம் தொட்டு ஐவகை சச்சபுட ஆதி ஆம் தாள மாத்திரையும்.

1474. கிளந்த மாத்திரையின் கதிகளும் சொல்லும் கீதமும் படமும் எழுத்தும்
வளம் தரு மணிபந்தம் ஆதி கீதத்தின் வகுத்த கட்டளை எழு நான்கும்
அளந்திடும் சரளை ஆதி கட்டளை ஏழ் ஐந்து நன்கு அமைந்த பா ஆதி
விளம்பிய மூன்று கலப்பும் ஈறு ஆக விளைத்திடும் கூத்த மார்க்கம்.

1475. உரைத்த இக் கூத்துக் கற்கும் போது தன் உடன் பிறப்பில் சால
வருத்த நோய் எய்தி இந்த வருத்த நான் மறையும் தேறா
அருத்தமாய் அறிவாய் வெள்ளி அம்பலத்து ஆடி நின்ற
நிருத்தனார் தமக்கும் உண்டே என்பது நினைவில் கொண்டான்.

1476. கரிய தாமரைக் கண்ணானும் கமல நான் முகனும் காண்டற்கு
அரிய தாள் ஒன்றெ நோவ வாற்ற நாணி நிற்பது அந்தோ
உரியதாம் இதனைக் கற்று வருத்தம் உற்று ஓர்ந்தும ஈது
தெரிய நான் இருப்பதே யோ அறன் எனச் சிந்தை நோவான்.

1477. வடுப்படு பிறவிப் பௌவ வரம்பு காண்கின்ற நாள் வந்து
அடுப்பவர் யாவரேனும் அவர்க்கு எலாம் போகம் வீடு
கொடுப்பவர் செய்யும் இந்தக் கூத்தை எப்படி நான சென்று
தடுப்பது தகாது அன்று ஏனும் வருந்துமே சரணம என்னா.

1478. இதற்கு இது துணிவு என்று உன்னி எழுந்து போய்ச் சிவன் இராவில்
கதக் களிற்று ஒருத்தல் ஏந்தும் கதிர்மணிக் குடுமிக கோயில்
மதக்கரி உரியினாற்கு வரம்பு அறச் சிறந்த பூசை
விதப்பட யாமம் நான்கும் விதிவழி இயற்றல் செய்யா.

1479. விண்டக மலர்த்தாள் ஏத்தி வெள்ளி அம் பலத்துள் அன்பர்
தொண்டகம் மலர நின்ற சோதி மெய்ஞ் ஞானக் கூத்தைக்
கண்டக மகிழ்ந்து தாழ்ந்து கண்புனல் சேரச் செம்கை
முண்டக முடிமேல் ஏற்றி முகிழ்த்து நின்று இதனை வேண்டும்.

1480. நின்ற தாள் எடுத்து வீசி எடுத்ததாள் நிலமீது ஊன்ற
இன்று நான் காண மாறி ஆடி என் வருத்தம் எல்லாம்
பொன்று மாசு எய்தி அன்றேல் பொன்றுவல் என்னா அன்பின்
குன்று அனான் சுரிகை வாள் மேல் குப்புற வீழ்வேன் என்னா.

1481. நாட்டினான் குறித்துப் பாய நண்ணும் முன் இடத்தாள் ஊன்றி
நீட்டினான் வலத்தாள் வீசி நிருமலன் மாறி ஆடிக்
காட்டினான் கன்னி நாடன் கவலையும் பாசம் மூன்றும்
வீட்டினான் பரமானந்த வேலையுள் வீட்டினானே.

1482. விளைகள் வாய் வீழ்ந்த வண்டின் மெய் அறி இன்பம் என்னும்
அளவு இலா முந்நீர் வெள்ளத்து ஆழ்ந்தவன் எழுந்து பின்னும்
உளமும் வாசகமும் மெய்யும் உடையவன் அதுவே ஆகப்
பளகிலா அன்பு தானே படிவமாய்ப் பழிச்சல் உற்றான்.

1483. பெரியாய் சரணம் சிறியாய் சரணம்
கரி ஆகிய அம் கணனே சரணம்
அரியாய் எளியாய் அடி மாறி நடம்
புரிவாய் சரணம் புனிதா சரணம்.

1484. நதி ஆடிய செம் சடையாய் நகை வெண்
மதியாய் மதியாதவர் தம் மதியில்
பதியாய் பதின் எண் கணமும் பரவும்
துதியாய் சரணம் சுடரே சரணம்.

1485. பழையாய் புதியாய் சரணம் பணிலக்
குழையாய் சரணம் கொடுவெண் மழுவாள்
உழையாய் சரணம் உருகாதவர் பால்
விழையாய் சரணம் விகிர்தா சரணம்.

1486. இருளாய் வெளியாய் சரணம் எனையும்
பொருளாக நினைந்து புரந்தரன் மால்
தெருளாத நடம் தெரிவித்து எனை ஆள்
அருளாய் சரணம் அழகா சரணம்.

1487. அயனத்தன் எனப்படும் ஆடு அரவச்
சயனத்தவனைத் தரு தத்துவ நால்
வயனத்து தவ வானவர் வானவ சேல்
நயனத்தவள் நாயகனே சரணம்.

1488. கத வெம் கரியின் உரியாய் சரணம்
முதல் அந்தம் இலா முதலே சரண் என்று
அதிர் பைங் கழல் நூபுர வண்டு அலரும்
பத பங்கயன் முன்பு பணிந்து அரசன்.

1489. என்று இப்படியே இந்தத் திருநடம் யாரும் காண
நின்று அருள் செய்ய வேண்டும் நிருமலமான வெள்ளி
மன்றவ அடியேன் வெண்டும் வரம் இது என்று தாழ்ந்தான்
அன்று தொட்டு இன்று எம் கோன் அந் நட நிலையாய் நின்றான்.

கால் மாறி ஆடின படலம் சுபம்

25. பழி அஞ்சின படலம் (1490 -1533 )

1490. ஈறு இலான் செழியன் அன்புக்கு எளியவன் ஆகி மன்றுள்
மாறி ஆடிய கூத்து என்சொல் வரம்பினது ஆமே கங்கை
ஆறுசேர் சடையான் தான் ஓர் அரும் பழிக்கு அஞ்சித் தென்னன்
தேறலா மனத்தைத் தேற்றும் திருவிளை ஆடல் சொல்வாம்.

1491. இனைய நாள் சிறிது செல்ல இராச சேகரன் காதல்
தனையன் ஆம் குலோத்துங்கற்குத் தன் அரசு இருக்கை நல்கி
வினை எலாம் வென்று ஞான வெள்ளி அம்பலத்துள் ஆடும்
கனை கழல் நிழலில் பின்னிக் கலந்து பேரின்பம் உற்றான்.

1492. குரவன் செம்கோல் கைக் கொண்ட குலோத்துங்க வழுதி செம்கண்
அரவு அங்கம் பூண்ட கூடல் ஆதி நாயகனை நித்தம்
பரவு அன்பின் வழிபாடு ஆனாப் பத்திமை நியமம் பூண்டான்
இரவு அஞ்சும் கதுப்பின் நல்லார் ஈர் ஐயா இரவர் உள்ளான்.

1493. அப்பதின் ஆயிரவர்க்கு ஒவ் வொருத்திக்கு அவ் ஆறாய்
ஒப்பரிய அறுபதினாயிரம் குமரர் உளர் அவருள்
செப்ப அரிய வல் ஆண்மைச் சிங்க இள ஏறு அனையான்
வைப்பு அனையான் முதல் பிறந்த மைந்தன் பேர் அனந்த குணன்.

1494. கலை பயின்று பரி நெடும் தேர் கரி பயின்று பல கைவாள்
சிலை பயின்று வருகுமரர் திறல் நோக்கி மகிழ் வேந்தன்
அலை பயின்ற கடலாடை நில மகளை அடல் அணி தோள்
மலை பயின்று குளிர் தூங்க மகிழ்வித்து வாழும் நாள்.

1495. செய் ஏந்து திருப்புத்தூர் நின்று ஒரு செழு மறை யோன்
பை ஏந்தும் அரவு அல்குல் மனைவி யொடும் பால் நல் வாய்
கை ஏந்தும் குழவி யொடும் கடம் புகுந்து மாதுலன் பால்
மை ஏந்தும் பொழில் மதுரை நகர் நோக்கி வருகின்றான்.

1496. வருவான் உண்ணு நீர் வேட்டு வருவாளை வழி நிற்கும்
பெரு வானம் தடவும் ஒரு பேர் ஆலின் நீழலின் கீழ்
ஒருவாத பசுங் குழவி உடன் இருத்தி நீர் தேடித்
தருவான் போய் மீண்டு மனை இருக்கும் இடம் தலைப் படுமுன்.

1497. இலைத்தலைய பழு மரத்தின் மிசை முன் நான் எய்த ஒரு
கொலைத் தலைய கூர் வாளி கோப்புண்டு கிடந்தது கால்
அலைத்து அலைய வீழ்ந்து உம்மை வினை உலப்ப ஆங்கிருந்த
வலைத் தலைய மான் நோக்கி வயிறு உருவத் தைத்தது என்றால்.

1498. அவ்வாறு அவ் அணங்கு அனையாள் உயிர் இழந்தாள் உவ் வேலைச்
செவ் வாளி ஏறிட்ட சிலை உடையான் ஒரு வேடன்
வெவ் வாளி ஏறு அனையான் வெயிற்கு ஒதுங்கும் நிழல் தேடி
அவ் ஆல நிழல் எய்தி அயல் நின்றன் இளைப் பாற.

1499. தண்ணீருக்குப் போய் ஆவி தலைப் பட்ட மறையவனும்
உண் நீர்க் கைக் கொண்டு மீண்டு ஒருங்கு இருந்த குழவி யோடும்
புண் நீர் வெள்ளத்துக்கா தாழ்ந்து உயிரைப் புறம் கொடுத்த
பண் நீர மழலை மொழிப் பார்ப்பனியைக் கண் உற்றான்.

1500. அயில் போலும் கணை ஏறுண்டு அவ்வழிப் புண் நீர் சோர
மயில் போல உயிர் போகிக் கிடக்கின்றாள் மருங்கு அணைந்து என்
உயிர் போல்வாய் உனக்கு இது என் உற்றது என மத்து எறி தண்
தயிர் போலக் கலங்கி அறிவு அழுந்து மனம் சாம் பினான்.

1501. இனையது ஒர் பெண் பழியை யார் ஏற்றார் எனத் தேர்வான்
அனையது ஒர் பழு மரத்தின் புறத்து ஒரு சால் அழல் காலும்
முனையது ஒர் கணையோடு முடக்கி அகைச் சிலை ஏந்தி
வினையது ஓர்ந்து எதிர் நின்ற விறல் வேடன் தனைக் கண்டான்.

1502. காப்பு அணி தானன் வாளடு வீக்கிய கச்சாளன்
கூர்ப் பகழிக் கோல் ஏறிடு வில்லன் கொலை செய்வான்
ஏற்பன கைக் கொண்டு இவ் இடை நின்றான் இவனே என்
பார்ப் பனியைக் கொன்று இன் உயிர் உண்டு பழி பூண்டான்.

1503. என்ன மதித்தே ஏடா வேடா என் ஏழை
தன்னை வதைத்தாய் நீயே என்னா அழல் கால் கண்
மின்னல் எயிற்றுக் குற்று என வல் வாய் விட்டு ஆர்த்து
மன்னவன் ஆணைப் பாசம் எறிந்து வலித்து ஏகும்.

1504. மாண்டவளைத் தன் வெந் இடை இட்டான் மகவு ஒக்கல்
தாண்ட அணைத்தான் தாய் முலை வேட்டு அழும தன் சேயைக்
காண் தொறும் விம்மாக் கண் புனல் சோரக் கடிது ஏகா
ஆண் தகை மாறன் கூடல் அணைந்தான் அளி அன்றான்.

1505. மட்டு அவிழ் தாரான் வாயின் மருங்கே வந்து எய்தா
உள் துகள் இல்லா வேடனை முன் விட்டு உயிர் அன்னாள்
சட்டக நேரே இட்டு எதிர் மாறன் தமர் கேட்பக்
கண்துளி சிந்தா முறை யிடு கின்றன் கை ஓச்சா.

1506. கோமுறை கோடாக் கொற்றவர் ஏறே முறையே யோ
தாமரையாள் வாழ் தண் கடி மார்பா முறையேயோ
மா மதி வானோன் வழிவரு மைந்தா முறையே யோ
தீமை செய்தாய் போல் செங்கை குறைத்தாய் முறையே யோ.

1507. பிறங்கும் கோலான் மாறடு கொற்றம் பெறு வேந்தன்
உறங்கும் போதும் தன் அருள் ஆணை உலகு எங்கும்
அறம் குன்றாவாக் காப்பதை என்ப அஃதி யாதி இம்
மறம் குன்றாதான் செய் கொலை காவா வழி என்றான்.

1508. வாயில் உளார் தம் மன்னவன் முன் போய் மன்னா நம்
கோயிலின் மாடு ஓர் வேதியன் மாதைக் கொலை செய்தான்
ஆயினன் என்று ஓர் வேடனை முன் விட்டு அவிந்தாளைத்
ஆயினன் வந்து இங்கு இட்டு அயர் கின்றான் தமியன என்றார்.

1509. இறை மகன் அஞ்சா என் குடை நன்று ஆல் என் காவல்
அறம் மலி செம்கோல் அஞ்சு பயம் தீர்த்து அரசு ஆளும்
முறைமையும் நன்றன் மண் கலி மூழ்கா முயன்று ஏந்தும்
பொறைமையும் நன்றல் என்று புலந்து புறம் போந்தான்.

1510. வேதியன் நிற்கும் தன்மை தெரிந்தான் மெலிவு உற்றான்
சாதியின் மிக்காய் வந்தது உனக்கு என் தளர் கின்றாய்
ஓதுதி என்னக் காவலனைப் பார்த்து உரை சான்ற
நீதி உளாய் கேள் என்று உரை செய்வான் நிகழ் செய்தி.

1511. இன்று இவளைக் கொண்டு ஓர் வட நீழல் இடை விட்டுச்
சென்று தணீர் கொண்டு யான் வருமுன் இச் சிலை வேடன்
கொன்று அயல் நின்றான் என்று உலை ஊட்டும் கொலை வேல்போல்
வன்திறல் மாறன் செவி நுழைவித்தான் மறையோன் ஆல்.

1512. அந்தணன் மாற்றம் தன்னையும் உட் கொண்டு அற நோக்கும்
சந்தன வெற்பன் மறவனை நோக்கத் தாழ்ந்து அன்னான்
எந்தை பிரானே நாய் அடியேன் நின்று எய்ப்பாற
வந்து புகுந்தேன் அந்த மரத்தின் மருங்கே ஓர் சார்.

1513. ஐயே நானும் கொன்றவன் அல்லேன் கொன்றாரைக்
கையேன் வேறும் கண்டிலன் என்றான் இவள் ஆகத்து
எய்யேறு உண்ட வாறு என் என்றார் எதிர் நின்றார்
மெய்யே ஐயா யான் அறியேன் இவ் விளைவு என்றான்.

1514. இக் கொலை செய்தான் யான் அலன் என்னா துள என்னத்
தக்கவ னேயோ தறுகண் மறவன் உரை மெய்யோ
சிக்க ஒறுத்தால் அல்லதை உண்மை செப்பான் என்று
ஒக்க உரைத்தார் மந்திரர் உள்ளார் பிறர் எல்லாம்.

1515. மன்னன் தானும் மற்று அது செய்மின் என மள்ளர்
பின்னம் தண்டம் செய்தனர் கேட்கப் பிழை இல்லான்
முன்னம் சொன்ன சொல் பெயரானாய் மொழியா நின்று
இன்னல் தீரத் தேருமின் என்றான் என்செய்வான்.

1516. ஆற்ற ஒறுக்கும் தண்டமும் அஞ்சான் அறைகின்ற
கூற்றமும் ஒன்றெ கொன்ற குறிப்பு முகம் தோற்றான்
மாற்றவரேயோ மாவோ புள்ளோ வழி வந்த
கோல் தொடியைக் கொன்று என் பெற வல்லான் கொலை செய்வான்.

1517. கைதவன் ஆம் இக் கானவனேயோ பிறரேயோ
செய்தவர் யாரே இக் கொலை வேட்டம் செய்தோர் மா
எய்த இலக்கில் தப்பிய கோல் தான் ஏறு உண்டு இம்
மை தவழ் கண்ணான் மாய்ந்தன ளேயோ அறியேன் ஆல்.

1518. என்னா உன்னித் தென்னவன் இன்னம் இது முன்னூல்
தன்னால் ஆயத்தக்கது அதை என்றன் தகவிற்று தன்
அன்னார் அந்நூல் ஆய்ந்து இது நூலால் அமையாது ஆல்
மன்னா தெய்வத் தாலே தேறும் வழி என்றார்.

1519. வேந்தர்கள் சிங்கம் வேதியனைப் பார்த்து இது தீர
ஆய்ந்து உனது உள்ளக் கவலை ஒழிப் பேன் அஞ்சேன் இந்
ஏந்திழை ஈமக்கடன் நிறுவிப்போது என்றேஇத்
தேந்து உணர் வேங்கைத் தார் மறவோனைச் சிறை செய்தான்.

1520. மின் அனையாள் செய்கடன் முற்றா மீண்டோனைத்
தன்னமர் கோயில் கடை வயின் வைத்துத் தான் ஏகிக்
கொன்னவில் வேலான் தங்கள் குடிக்கு ஓர் குல தெய்வம்
என்ன இருந்தார் அடிகள் பணிந்தான் இது கூறும்.

1521. மன்று ஆடும் மணியே இம் மறவன் தான் பார்ப்பனியைக்
கொன்றானோ பிறர் பிறிதால் கொன்றதோ இது அறநூல்
ஒன்றலும் அளப்பரிது ஆக் கிடந்தது ஆல் உன் அருளால்
என் தாழ்வு கெடத் தேற்றாய் என்று இரந்தான் அவ் வேலை.

1522. திரு நகரின் புறம்பு ஒரு சார் குலவணிகத் தெருவின் கண்
ஒரு மனையின் மணம் உளது அங்கு அந்தணனோடு ஒருங்கு நீ
வருதி உனது உளம் தேறா மாற்றம் எலாம் தேற்றுதும் என்று
இரு விசும்பின் அகடு கிழித்து எழுந்தது ஆல் ஒருவாக்கு.

1523. திரு வாக்குச் செவி மடுத்துச் செழியன் தன் புறம் கடையில்
பெருவாக்கு மறையவனோடு ஒருங்கு எய்தி பெரும் பகல் போய்க்
கருவாக்கும் மருள் மாலைக் கங்குல் வாய்த் தன்னை வேற்று
உருவாக்கிக் கடிமனைபோய் ஒரு சிறை புக்கு இனிது இருந்தான்.

1524. அன்று இறைவன் அருளால் அங்கவர் கேட்க அம் மனையின்
மன்றல் மகன் தனக்கு அளந்த நாள் உலப்ப மறலி இருள்
குன்றம் இரண்டு என விடுத்த கொடும் பாசக் கையினர் வாய்
மென்று வரும் சினத்தவரில் ஒருவன் இது வினவும் ஆல்.

1525. இன்றே இங்கு இவன் உயிரைத் தருதிர் எனும் இரும் பகட்டுக்
குன்று ஏறும் கோன் உரையால் கொள்வது எவன் பிணி உடம்பின்
ஒன்றேன் உமிலன் ஒரு காரணம் இன்றி உயிர் கொள்வது
அன்றே என் செய்தும் என மற்றவன் ஈது அறைகிற்பான்.

1526. ஆற்று ஆல் ஏறு உண்ட கணை அருகு ஒதுங்கும் பார்ப்பனியைக்
காற்றுஆல் வீழ்த்து எவ்வாறு கவர்ந்தோம் அப்படி இந்தச்
சாற்று ஆரவாரத்தில் தாம்பு அறுத்துப் புறம் நின்ற
ஈற்று ஆவை வெருள விடுத்து இவன் ஆவி கவர்க என்றான்.

1527. அந்த மொழி கேட்டு அரசன் அரு மறையோய் கேட்டனையோ
இந்த மொழி எனப் பனவன் இவன் இவ்வாறு சிறந்தால் என்
பைந்தொடியாள் இறந்ததும் அப்படியே என் மனக்கவலை
சிந்த இது காண்பேன் என்று ஒருங்கு இருந்தான் தென்னனோடும்.

1528. ஒட்டிய பல் கிளை துவன்றி ஒல் ஒலிமங்கலம் தொடங்கக்
கொட்டிய பல்லியம் முழங்கக் குழுமிய ஓசையின் வெருண்டு
கட்டிய தாம்பிறப் புனிற்றுக் கற்றா ஒன்று அதிர்ந்து ஓடி
முட்டிய தால் மண மகனை முடிந்தது ஆல் அவன் ஆவி.

1529. மண மகனே பிண மகனாய் மணப் பறையே பிணப்பறையாய்
அணி இழையார் வாழ்த்து ஒலிபோய் அழுகை ஒலியாய்க் கழியக்
கணம் அதனில் பிறந்து இறும் இக் காயத்தின் வரும் பயனை
உணர்வு உடையார் பெறுவர் உணர் ஒன்றும் இலார்க்கு ஒன்றும் இலை.

1530. கண்டான் அந்தணன் என்ன காரியம் செய்தேன் எனத்தன்
வண்டு ஆர் பூம் குழல் மனைவி மாட்சியினுங் கழி துன்பம்
கொண்டான் மற்று அவனொடும் தன் கோயில் புகுந்து அலர் வேப்பந்
தண் தாரான் அமைச்சர்க்கும் பிறர்க்கும் இது சாற்றினான்.

1531. மறையவனை இன்னும் ஒரு மண முடித்துக் கோடி என
நிறைய வரும் பொருள் ஈந்து நீ போதி என விடுத்துச்
சிறை அழுவத்து இடைக்கிடந்த செடித் தலையஇடிக் குரல
கறை உடல் வேடனைத் தொடுத்த கால் யாப்புக் கழல்வித்து.

1532. தௌ¤யாதே யாம் இழைத்த தீத்தண்டம் பொறுத்தி என
விளி ஆவின் அருள் சுரந்து வேண்டுவன நனி நல்கி
அளி ஆனாம் மனத்து அரசன் அவனை அவன் இடைச் செலுத்திக்
கனி யானை விழ எய்த கௌரியனைப் போய்ப் பணிவான்.

1533. ஆதரம் பெருகப் பாவியேன் பொருட்டு எம் மடி கணீர் அரும் பழி அஞ்சு
நாதராய் இருந்தீர் எந்தையர்க் குண்டோ நான் செயத் தக்கது ஒன்று என்னாக்
காதலில் புகழ்ந்து பன் முறை பழிச்சிச் கரையின் மா பூசனை சிறப் பித்து
ஏதம் அது அகற்றி உலகினுக்கு குயிராய் இருந்தனன் இறை குலோத்துங்கன்.

பழி அஞ்சின படலம் சுபம்

26. மாபாதகம் தீர்த்த படலம் (1534 - 1574)

1534. வேத நாயகன் வெம் பழி அஞ்சிய
நாதன் ஆன நலன் இது நல்கிய
தாதையைக் கொலை செய்த தனயன் மா
பாதகம் தனைத் தீர்த்தமை பாடுவாம்.

1535. விரை செய் மாலைக் குலோத்துங்க மீனவன்
திரை செய் நீர் நிலம் செம் கோல் செலத் தனி
அரசு செய்யும் அந் நாளில் அவந்தி என்று
உரை செய் மா நகர் ஆன் ஒரு பூசுரன்.

1536. வெருவும் காய் சின மாறிய வேதியன்
மருவும் காதல் மனை எனும் பேரினாள்
திருவும் காமன் நல் தேவியும் மண் புனை
உருவும் காமுறு ஒப்புஇல் வனப்பினாள்.

1537. படி இல் ஓவியப் பாவை ஒப்பு ஆகிய
வடிவில் ஆள் அவள் பான் மகன் என்று ஒரு
கொடிய பாவி பிறந்து கொலை முதல்
கடிய பாவக் கலன் போல் வளரும் நாள்.

1538. கோடி கோடி அடும் சிலை கோட்டியே
கோடி கோடி கொடும் கணை பூட்டியே
கோடி கோடி விகாரமும் கூட்டியே
கோடி கோடி அனங்கர் எய்தார் கொலோ.

1539. இளமைச் செவ்விய யாக்கையன் மையல்கூர்
வளமைக் காமமும் வல் வினையும் நிறைத்
தளைவிட்டு ஈர்த்தலில் தன்னை வயிற்று இடை
விளைவித்து ஈன்றவள் தன்னை விரும்பினான்.

1540. அன்னை எனும் அழிதகை யாள் அகத்து
இன் உயிர்த் துணையும் மனக் காவலாய்
மன்னும் நாணம் மடம் முதல் நால்வரும்
தன்னை நீங்கலில் ஊனும் ஒத்தாள் அரோ.

1541. இன்பமோ சிறிது ஆகும் இதில் வரும்
துன்பமோ கரை இல்லாத் தொடு கடல்
என்பது ஆரும் இவனால் அறிய இவ்
வன்பது ஆன வினையால் வருந்துவான்.

1542. மையன் ஆக மதியை விழுங்க அக்
கையன் ஆயைக் கலந்து ஒழுகும் செயல்
ஐயன் தான் குறிப்பால் கண்டு அயல் செவிக்கு
உய்யலா வண்ணம் உள்ளத்து அடக்கினான்.

1543. வேற்று ஓர் வைகல் வெளிப்படக் கண்டு அறம்
சாற்று நாவினன் வேறு ஒன்றும் சாற்றிலன்
சீற்றம் மேல் கொடு செல்வன் கொல்வேன் என
ஏற்று எழுந்தனன் ஈன்றாள் விலக்குவாள்.

1544. தாயிலின் இன்பம் நுகர்ந்தனை தந்தையைக்
காயில் என் பெறுவாய் எனக் காமுகர்க்கு
ஆயில் அன்னையில் அப் பனி என் பயன்
ஏயிலின் அருள் என் அறம் என் என்றான்.

1545. மண் தொடும் கருவிப்படை வன் கையில்
கொண்டு தாதை குரவன் என்று ஓர் கிலான்
துண்டம் ஆகத் துணித்தான் ஆய் வாய்முகம்
துண்ட காம நறவால் உணர்வு இலான்.

1546. மைக் கரும் கங்குல் வாய்க் கொன்ற தாதைக்குத்
தக்க தீத் தவிசு இட்டு அன்னை தன்னொடும்
கைக்கு அடங்கு பொருளடும் கல் நெறி
புக்கனன் புடைசூழ்ந்தார் புளி நரே.

1547. எய்யும் கோலொடு வில்லர் இடிக்கு நேர்
செய்யும் சொல்லினர் செல்லலை நில் எனக்
கையில் உள்ளவும் கைக் கொண்டு காரிகைத்
தையல் தன்னையும் தாம் கொடு போயினார்.

1548. சென்று சேண் இடைச் சிக்கு அற வாழலாம்
என்ற எண்ணம் ஒன்று எய்திய வண்ணம் ஒன்று
ஒன்று நாம் என்னத் தெய்வம் ஒன்று எண்ணியது
என்ற வார்த்தை இவன் இடைப் பட்டது ஆல்.

1549. தாதை தன் தனயற்கு இனி யார் துணை
மாதர்யாயை மறவர் கைக் கொள்ள இப்
போது தான் துணை என்பவன் போன்றுமா
பாத கத்து உருவாய் வந்து பற்றினான்.

1550. ஆவ என்னும் அழும் சிவ தா எனும்
பாவம் பாவம் பழி இதுவோ வைய
கோ எனும் கை குலைத்து எறியும் நிழல்
பாவை போல விடாது பின் பற்றும் ஆல்.

1551. நல்ல தீர்த்தம் சிவ தலம் நலோர் பக்கமும்
செல்ல ஒட்டாது அரன் சீர்த்தி நாமம் செவிப்
புல்ல ஒட்டாது உளம் புகுத ஒட்டாது நாச்
சொல்ல ஒட்டாது கண்துயில ஒட்டாது அரோ.

1552. சுற்று முன் பின் புறச் சூழ்ந்து தன் கொடுக்கினில்
பற்றிநின்று ஈர்க்கு மா பாதகத்தால் அலைந்து
எற்றினில் செய்வது என் ஆற்றலால் இடர் உழந்து
உற்றவே உலகு எலம் அச்சம் உற்று உழலும் ஆல்.

1553. உறுகணோ ஆற்ற நாள் உற்று உழன்று உலகு எலாம்
மறுகவே திரியும் மா பாதகன் வலி எலாம்
சிறுகுவான் சிவன் அருள் செயலினில் பாதகம்
குறுகு நாள் குறுகு நாள் கூடலைக் குறுகினான்.

1554. அழிதகன் குறுகு வான் முன் அங் கயல் கண்ணி தந்தக்
குழை இரு காதும் கோத்துக் கொலை கெழு புலி பல் தாலி
நுழை மயிர் நெடு நாள் பின்னல் நோன் பிடர் அலைப்பப் பூண்டோர்
பழி தகையாத வேடப் பாவை யாய்ப் படிவம் கொள்ள.

1555. கொலை இரும் பழிக்கு அன்று அஞ்சும் கூடல் எம் பெருமான் கொன்றை
மிலை இரும் குஞ்சி வேங்கை மெல் இணர்க் கண்ணி வேய்ந்து
கலை இரு மருப்பில் கோடிக் காது அளவோடும் தாடி
சிலை இரும் தடக்கை வேடம் திரு உருக் கொண்டு தோன்றி.

1556. கொண்டல் கண் படுக்கும் மாடக் கோபுர மருங்கில் போந்து இன்
கண்டகக் கருக்கு வாய குரைக்கும் நாய் கதுவிக் காப்பப்
புண் தளை வாளி வில்லோர் புறம் கிடந்து இமைப்ப திங்கள்
உண்ட வாள் நுதலாளோடும் சூது போர் ஆடல் செய்வான்.

1557. வெரு வரு வேழம் உண்ட வெள்ளில் போல் வறியன் ஆகிப்
பருவரல் உடன் ஆங்கு எய்தும் பாதகன் வரவு நோக்கி
ஒருவரு உள்ளத்தாலும் உன்னரும் கொடிய பாவி
வருவது காண்டி என்னா மாதரை நோக்கிக் கூறும்.

1558. அணங்கு நோய் எவர்க்கும் செய்யும் அனங்கனால் அலைப்பு உண்டு ஆவி
உணங்கினார் உள்ளம் செல்லும் இடன் அறிந்து ஓடிச் செல்லா
குணம் குலம் ஒழுக்கம் குன்றல் கொலை பழி பாவம் பாரா
இணங்கு இன் உயிர்க்கும் ஆங்கே இறுதி வந்து உறுவது எண்ணா.

1559. கள் உண்டல் காமம் என்ப கருத்து அறை போக்குச் செய்வ
எள் உண்ட காமம் போல எண்ணினில் காணில் கேட்கில்
தள் உண்ட விடத்தின் நஞ்சம் தலைக் கொண்டால் என்ன ஆங்கே
உள் உண்ட உணர்வு போக்கா உண்டபோது அழிக்கும் கள் ஊண்.

1560. காமமே கொலை கட்கு எல்லாம் காரணம் கண் ஓடாத
காமமே களவுக்கு எல்லாம் காரணம் கூற்றம் அஞ்சும்
காமமே கள் உண்டற்கும் காரணம் ஆதலாலே
காமமே நரக பூமி காணியாக் கொடுப்பது என்றான்.

1561. கொலைப்பழி கோட் பட்டு ஆங்கே குறுகியான் முகம் கண்டு ஏட
அலைப்படர் உழந்து சாம்பி அழிவது என் பார்ப்பான் என்னக்
கலைப்படு திங்கள் வேணிக் கானவன் அருள் கண் நோக்கம்
தலைப்படச் சிறிது பாவம் தணிந்து தன் அறிவு தோன்ற.

1562. முற் பகல் இழைத்த பாவ முதிர்ச்சியால் பிறந்து தந்தை
தன் பகன் ஆன ஆறும் தாதையை வதைத்த ஆறும்
பிற் பகல் அந்தப் பாவம் பிடித்து அலைத்து எங்கும் தீராது
இப்பதி புகுந்த வாறு எடுத்து உரைத்து இரங்கி நின்றான்.

1563. மறப் பெரும் படிவம் கொண்டு மனத்து அருள் சுரந்து நின்ற
அறப் பெரும் கருணை மூர்த்தி அழி தகை அவனைப் பார்த்து இத்
திறப் பழி ஆங்குச் சென்று ஈங்கு அன்றித் தீராது என்றக்
கறை பழி தீரும் வண்ணம் கருதி ஓர் உறுதி கூறும்.

1564. வருதி நின் நாமம் சொன்னோர் வருக்கமும் நரகில் வீழக்
கருதி நீ செய்த பாவம் கழிப்பவர் எவர் யா நோக்கம்
தருதலால் எளிதில் தீரச் சாற்றுதும் அய்யம் கை ஏற்று
ஒருபொழுது உண்டி ஈசன் உறுதவர் ஏவல் செய்தி.

1565. செம்கதிர்க் கடவுள் வானம் தீண்டு முன் எழுந்து தீம் தண்
பைங் கதிர் அறுகு கொய்து பசுக்களை அருத்தி ஆர்வம்
பொங்கமுப் போதும் கோயில் புறத் தொட்டித் தீர்த்தம் ஆடிச்
சங்கரன் தனை நூற்று எட்டு மெய்வலம் சாரச் செய்தி.

1566. இத்தவ நெறியில் நின்றால் இப்பழியும் கழியும் என்னாச்
சித்த அன்பு உடைய வேடத் திரு உருக் கொண்ட கொன்றைக்
கொத்தவன் உரைத்தான் கேட்டு கொடிச்சியாய் இருந்த அம்மை
மத்தவன் கரித்தோல் போர்த்த மறவனை வினவுகின்றாள்.

1567. ஐய இக் கொடியோன் செய்த பாவத்துக்கு அளவு இல் காலம்
வெய்ய நால் ஏழு கோடி நரகு இடை வீழ்ந்தாள் ஏனும்
உய்வகை இலாத பாவி இவனுக்கு என் உய்யும் தேற்றம்
செய்வகை என்று கேட்பச் செம்கண் மால் விடை யோன் செப்பும்.

1568. அடுபழி அஞ்சா நீசர் ஆயினும் நினைக்கின் அச்சம்
படு பழி அஞ்சான் செய்த பாதகத் தொடக்கு உண்டு எங்கும்
விடு வகை இன்றி வேறு களை கணும் இன்றி வீயக்
கடவனைக் காப்பது அன்றோ காப்பு என்றன் கருணைமூர்த்தி.

1569. நெய்தல் போது அனைய உண் கண் நேரிழை நீயாது ஒன்றும்
செய்தற்கும் செய்யாமைக்கும் வேறு ஒன்று செயற்கும் ஆற்றல்
மெய் தக்க கருணை வள்ளல் வேண்டின் எவ் வினைஞர் ஏனும்
உய்தக்கோர் ஆதல் செய்கை உன் அருள் விளையாட்டு அன்றோ.

1570. என்று அக மகிழ்ச்சி பொங்க இயம்பினாள் இயம்ப லோடும்
குன்றக நாட்ட வேடக் குழகனும் மறைந்து வெள்ளி
மன்று அகம் நிறைந்தான் மேகம் மறைந்திட மறைந்து செல்லும்
மின் தக விடாது பின் போம் விளங்கு இழை மடந்தை யோடும்.

1571. ஆததாய் இயும் கண்டு ஆனா அற்புதம் அடைந்து கூடல்
நாதனார் நவின்ற ஆற்றான் நல்நெறி விரதச் செய்கை
மாதவ ஒழுக்கம் தாங்கி வரு முறை மதிய மூன்றில்
பாதகம் கழிந்து தெய்வப் பார்ப்பன வடிவம் ஆனான்.

1572. சொல்பதம் கடந்த எந்தை சுந்தர நாதன் தாளில்
பல பல வடசொல் மாலை பத்தியில் தொடுத்துச் சாத்திச்
தற்பர அறிவு ஆனந்தத் தனி உரு உடைய சோதி
பொன் பத மருங்கில் புக்கான் புண்ணிய மறையோன் அம்மா.

1573. அன்னையைப் புணர்ந்து தாதை குரவன் ஆம் அந்தணாளன்
தன்னையும் கொன்ற பாவம் தணித்து வீடு அளித்தது என்றால்
பின்னை நீர் இழி நோய் குட்டம் பெரு வயிறு ஈளை வெப்பு என்று
இன்ன நோய் தீர்க்கும் தீர்த்தம் என்பதோ இதற்கு மேன்மை.

1574. அழிந்த வேதியன் மா பாதகம் தீர்த்தது அறிந்து வேந்து அமைச்சர் ஊர் உள்ளார்
ஒழிந்த பார் உள்ளார் வான் உளார் வியப்பம் உற்று நல் உரை உணர்வு எல்லாம்
கழிந்த பேர் அருளிக் கயவன் மேல் வைத்த காரணம் யாது எனக் கண்ணீர்
வழிந்து நான் மாடக் கூடல் நாயகனை வழுத்தினார் மகிழ்ச்சியுள் திளைத்தார்.

மாபாதகம் தீர்த்த படலம் சுபம்

27. அங்கம் வெட்டின படலம் (1575 -1602 )

1575. வேதகம் தரத்து முக்கண் வேதியன் மறையோன் செய்த
பாதகம் தவிர்த்தவாறு பகர்ந்தனம் விஞ்சை ஈந்த
போதகன் மனைக்குத் தீங்கு புந்தி முன்னாகச் செய்த
சாதகன் தனைப் போர் ஆற்றித் தண்டித்த தண்டம் சொல்வாம்.

1576. கூர்த்த வெண் கோட்டி யாவைக் குலோத்துங்க வழுதி ஞாலம்
காத்து அரசு அளிக்கும் நாளில் கடிமதில் உடுத்த கூடல்
மாத் தனி நகருள் வந்து மறு புலத்தவனாய் யாக்கை
மூத்தவன் ஒருவன் வைகி முனைய வாள் பயிற்றி வாழ்வான்.

1577. வாள் வினைக் குரவன் அன்னான் வல் அமண் விடுத்த வேழம்
தோள் வினை வலியால் அட்ட சுந்தரவிடங்கன் தன்னை
ஆள் வினை அன்பும் தானும் வைகலும் அடைந்து தாழ்ந்து
மூள் வினை வலியை வெல்லும் மூது அறிவு உடையன் அம்மா.

1578. கை வினை மறவாள் விஞ்சைக் காவலன் அவனைத் தாழ்ந்து
தெவ் வினை வெல்வான் கற்கும் சிங்க ஏறு அனையார் தம் முன்
உய்வினை உணராப் பாவி சித்தன் என்று ஒருவன் உள்ளான்
அவ்வினை நிரம்பக் கற்றன் ஆகல் ஊழ் வலியால் அன்னான்.

1579. மானவாள் விஞ்சை யாலே தனை நன்கு மதிக்கத் தக்க
ஆனது ஓர் செருக்கின் ஆற்றல் தன் ஆசிரியற்கு மாறாய்த்
தானும் ஒர் விஞ்சைக் கூடம் சைமத்து வாள் பலரும் கற்க
ஊன் உலாம் படை வல்லானில் ஊதியம் மிதப்பக் கொள்வான்.

1580. ஒருத்தனே இருவர் வாளின் விருத்தியும் ஒருங்கு கொள்ளும்
கருத்தனாய் விருத்தன் ஊரில் கழிவது கருதி அன்னான்
வருத்து வாள் இளையர் தன் பால் வர மனம் திரித்து நாளும்
விருத்தமே செய்வான் தாயை விரும்பினோன் கிளையோன் அன்னான்.

1581. தொடத் தொடத் பொறுக்கும் திண்மைத்து ஒன்னில மனையான் இல்லா
இடத்தவன் தேவிபால் போய் இடன் உண்டே இடன் உண்டே என்று
அடுத்து அடுத்து அஞ்சாது என்றும் கேட்டுக் கேட்டு அகல்வான் ஆக
நடைத் தொழில் பாவை அன்ன நங்கை வாளாது இருந்தான்.

1582. 1582. பின் ஒரு பகல் போய்ச் செம்கை பிதித்தனன் வலிப்பத் தள்ளி
வல்நிலைக் கதவு நூக்கித் தாழக்கோல் வலித்து மாண்ட
தன் நிலைக் காப்புச் செய்தாள் தனி மனக் காவல பூண்டாள்
அந்நிலை பிழைத்த தீயோன் அநங்கத் தீ வெதுப்பப் போனான்.

1583. அறம் கடை நின்றாள் உள்ளம் ஆற்றவும் கடையன் ஆகிப்
புறம் கடை நின்றான் செய்த புலமை தன் பதிக்கும் தேற்றாள்
மறம் தவிர் கற்பினாள் தன் மனம் பொதிந்து உயிர்கள் தோறும்
நிறைந்த நான் மாடக் கூடல் நிமலனை நினைந்து நொந்தாள்.

1584. தாதக நிறைந்த கொன்றைச் சடையவன் புறம்பு செய்த
பாதகம் அறுக்கும் கூடல் பகவன் எவ்வுயிர்க்கும் தானே
போதகன் ஆகித் தேற்றும் புண்ணியன் புலைஞன ்செய்த
தீது அகம் உணர்ந்து தண்டம் செய்வதற்கு உள்ளம் கொண்டான்.

1585. கோள் உடைக் குரவனே போல் சித்தனைக் குறுகிச் சித்தா
காளையாய் நீயும் சாலக் கழிய மூப்பு அடைந்த யாமும்
வாள் அமர்ஆடி நம் தம் வலிகளும் அளந்து காண்டும்
நாளைவா வருதும் நாமும் நகர் புறத்து ஒரு சார் என்றான்.

1586. நாதன் ஆம் குரவன் கூற நன்று என உவந்து நாலாம்
பாதகன் அதற்கு நேர்ந்தான் படைக்கலக் குரவன் மீண்டும்
போதரும் அளவில் வையம் புதை இருள் வெள்ளத்து ஆழ
ஆதவன் வைய முந்நீர் வெள்ளத்து ஆழ்ந்தது அம்ம.

1587. ஆசி நல் குரவற்கு இன்னா ஆற்றினோன் பாவம் போல
மாசு இருள் திணிந்த கங்குல் வலிகெட வடிவாள் விஞ்சைத்
தேசிகன் ஒருவன் அன்னான் திணி உடல் சிதைப்பத் தீட்டும்
காய் சின வாள் போல் கீழைக் கல் இடை முளைத்தான் வெய்யோன்.

1588. நன்றியைக் கொன்று தின்றோன் நாயகன் ஆணைக்கு அஞ்சம்
வன் திறல் அரி மான் ஊர்தித் தெய்வதம் வழிபட்டு ஏத்தி
வென்றி வாள் பரவிக் கச்சு வீக்கி வாள் பலகை ஏந்திச்
சென்று வாள் உழவன் சொன்ன செருக்களம் குருகினானே.

1589. மதுகை வாள் அமர்க்கு நென்னல் வந்து அறை கூவிப ்போன
முதுகடும் புலி ஏறு அன்ன முடங்கு உடல் குரவன் தானும்
அதிர் கழல் வீக்கிக் கச்சும் அசைத்து வெண் நீறும் சாத்திக்
கதிர் கொள்வாள் பலகைதாங்கிக் கயவனுக்கு எதிரே வந்தான்.

1590. மடங்கல் ஏறு ஒன்றும் பைம் கண் அரி ஒன்று மலைந்தால் என்ன
முடங்கல் வான் திங்கள் ஒன்று முக்கணும் நான்கு தோளும்
விடம் கலும் மிடறும் தோறா வென்றி வாள் விஞ்சை வேந்தும்
அடங்கல் தானும் நேரிட்டு அமர் ஆடல் செய்வார்.

1591. எதிர்ப்பர் பின் பறிவர் நேர் போய் எழுந்து வான் ஏறு போல
அதிர்ப்பர் கேடகத்துள் தாழ் உற்று அடங்குவர் முளைப்பவர் வாளை
விதிர்ப்பர் சாரிகை போய் வீசி வெட்டுவர் விலக்கி மீள்வர்
கொதிப்பர் போய் நகைப்பர் ஆண்மை கூறுவர் மாறி நேர்வர்.

1592. வெந் இடுவார் போல் போவர் வட்டித்து விளித்து மீள்வர்
கொன் இடு வாண் மார் பேற்பர் குறி வழி பிழைத்து நிற்பர்
இந்நிலை நாலைங் கன்னல் எல்லை நின்று ஆடல் செய்தார்
அந்நிலை அடு போர் காண்பார் அனைவரும் கேட்க ஐயன்.

1593. குரத்தியை நினைத்த நெஞ்சைக் குறித்து உரை நாவைத் தொட்ட
சரத்தினைப் பார்த்த கண்ணைக் காத்தனை கோடி என்று என்று
உரைத்து உரை தவற்றுக்கு எல்லாம் உறும் முறை தண்டம் செய்து
சிரத்தினைத் தடிந்து வீட்டித் திரு உரு மறைந்து நின்றான்.

1594. போர் கெழு களம் கண்டாருள் பொரு படைக் கேள்விச் செல்வர்
வார் கெழு கழல் காலானைக் கண்டிலர் மனையில் தேடி
ஏர் கெழு கற்பினாளை எங்கு உற்றான் குரவன் என்னக்
கூர் கெழு வடிவேல் கண்ணாள் போயினார் கோயிற்கு என்றாள்.

1595. என்ற அப்போதே கோயிற்கு ஏகினான் மீண்டான் தேடிச்
சென்றவர் சித்தன் தன்னைக் செருக் களத்து அடுபோர் செய்து
வென்றனையே பின் அந்த வெம் களத்து எங்கும் தேடி
நின்றனைக் காணாது இங்கு நேர்ந்தனம் யாங்கள் என்றார்.

1596. விரை செய் தார் அவன் யான் அங்கம் வெட்டினேன் அல்லேன் நீங்கள்
உரை செய்வது எவன் யார் என்போல் சித்தனை உடன்று மாய்த்து
வரை செய் தோள் விந்தைக்கு ஈந்தார் மற்று இது சுற்றம் வைகைத்
திரை செய் நீர்க் கூடல் எந்தை திரு உளச் செயல் கொல் என்றான்.

1597. மட்டித்த கலவைக் கொங்கை மனைவியும் சித்தன் தன்னைக்
கிட்டிப் பல் காலும் வந்து கேட்டது நெருநல் வாய் வந்து
தொட்டுத் தன் கையைப் பற்றி ஈர்த்ததும் உள்ளம் வெந்து
தட்டிப் போய் கதவம் தாழ் இட்டு இருந்ததும் சாற்றினாளே.

1598. அம்மனை அருளிச் சொன்னபடி எலாம் அருளிச் செய்து
தெம் முனை அடுவாள் வீரர் சித்தனை மாய்த்தார் ஈது
மெய்மை ஆம் என்று கண்ட மைந்தரும் விளம்பக் கேட்டான்
எம்மை ஆளுடை கூடல் இறை விளையாடல் என்றான்.

1599. கொடியை நேரிடையாள் ஓடும் கொற்ற வாள் இளைஞ ரோடும்
கடிய நான் மாடக் கூடல் கண்ணுதல் அடிக்கீழ்த் தாழ்ந்து
நெடியன் நான் முகனும் தேறா நெறியது சிறிய ஏழை
அடியனேன் அளவிற்றே நின் அருள் விளையாடல் என்றான்.

1600. தண்மதி வழி வந்தோனும் நகர் உளார் தாமும் பாதி
விண் மதி மிலைந்த வேணி விடையவன் ஆடல் நோக்கிக்
கண்மலர் வெள்ளத்து ஆழ்ந்து கனை கழல் அடியில் தாழ்ந்து
பண் மலர் கீதம் பாடி ஆடினார் பழிச்சி நின்றார்.

1601. அடியவருக்கு எளியர் இவர் பரதேசி காவலர் என்று அடி வீழ்ந்து ஏத்தி
வடி அயில் வேல் குலோத்துங்கன் மாணிக்க மாலை எனும் மனையா ளோடும்
தொடி அணி தோள் முது மகனைக் களிறு ஏற்றி நகரை வலம் சூழ்வித்து இப்பால்
முடி அணிவித்து அனந்த குண பாண்டியற்குத் தன் இறைமை முழுதும் ஈந்தான்.

1602. நிலை நிலையாப் பொருள் உணர்ந்து பற்று இகந்து கரணம் ஒரு நெறியே செல்லப்
புலன் நெறி நீத்து அருள் வழி போய்ப் போதம் ஆம் தன் வலியைப் பொத்தி நின்ற
மலவலி விட்டு அகல அரா உமிழ்ந்த மதி போல் விளங்கி மாறி ஆடும்
தலைவன் அடி நிழல் பிரியாப் பேரின்பக் கதி அடைந்தான் தமிழ்ர் கோமான்.

அங்கம் வெட்டின படலம் சுபம்

28. நாகமெய்த படலம் (1603- 1625)

1603. செம் கண் மால் விடை மேல் விடங்கர் செருக்களத்து இடை வாள் எடுத்து
அங்கம் வெட்டிய சேவகத்தை அறைந்தனம் தமிழ் மாறன் மேல்
சங்கை இட் அமனிசரார் ஆற்றிய தறு கண் வேள்வி முளைத்து ஓர்
வெம் கண் வாள் அரவைத் துணித்து விளித்தவாறும் விளம்புவாம்.

1604. கோது இலாத குனத்து அனந்த குணப் பெரும் தகை மீனவன்
ஆதி நாயகன் உருவம் ஆகிய ஐந்து எழுத்தொடு கண்டி வெண்
பூதி சாதனம் ஆவதே பொருள் என்று பத்திமை பூண்டு தன்
தாதையே முதலாய மன்னவர் தம் மினும் தலை ஆயினான்.

1605. அத்தகைச் சிவ சாதனம் தனில் அன்பு மிக்கவன் ஒழுகலால்
அத்தன் மெய்த் திரு ஐந்து எழுத்து ஒலியால் நீற்று ஒலியாலும் உள்
பைத்த வல் இருளும் புற இருளும் சிதைந்து பராபரன்
வித்தக திருவேடம் ஆனது மீனவன் திரு நாடு எல்லாம்.

1606. நாயினும் கடை ஆன மாசுடன் இருள் புரை நெஞ்சு அரண்
ஆயினும் சமண் வேடர் அன்ன தறிந்து கொண்டு வெகுண்டு அழற்று
ஓ இரும்பு என மான வெம் கனல் சுட்டிடத்தரியார் களாய்
மாயிரும் தமிழ் மாறனைத் தெற வஞ்ச வேள்வி இயற்றுவார்.

1607. எல்லை காதம் அளந்து சாலை எடுத்து அழல் படு குண்டமும்
கல்லி ஆர் அழல் இட்டு எழும் புகை கௌவி எண் திசைகளும் உறச்
செல்லவான உடுக்களும் பொரியில் பொரிந்தன சிதற நீள்
ஒல்லைதாவி விசும்பு தைவர ஒட்டி வெம் கனல் மூட்டினார்.

1608. அத்து அழன்று எரி குண்டம் நின்றும் அகன் பிலத்து எழுவான் என
பத்து துஞ்சிருள் வாயும் வாய் இருபாலும் வலிய பகிர் மதிக்கு
ஒத்தும் நஞ்சு இனம் ஒழுகு பற்களும் ஊழி ஆரல் விழிகளும்
வைத்து அசைந்து ஒரு வெற்பு வந்து என வந்துளான் ஒரு தானவன்.

1609. உதித்த செம் கண் அரக்க வஞ்சகன் உருத்து எழுந்து எரிவடவையில்
கொதித்து அடும் பசி தாகமும் கொடிதால் எனக் கொடியோரை நீர்
விதித்திடும் பணி யாது எனக்கு என மீனவன் தனை மதுரை யோடு
எதிர்த்து எடுத்து விழுங்கிவா என ஏவினார் உடன் ஏகினான்.

1610. பாய் உடை அவர் விட நாகப் படிவு கொள் இசி சர நிலன் அண்டம்
தோய் உடலின் உடல் விட மூறிச் சொரி துளை எயிற்றினன் வடவைச் செந்தீ
தீ உடையன என எரி கண்ணன் திணி இருள் வரை முழை என விண்ட
வாய் உடையவ னொடு நெறி முன்னி மழைநுழை வரை என வருகின்றான்.

1611. அரவு இறை உறை பிலம் வெளி காண வரை உடல் புதை பட நிலம் விள்ள
வரு விழி அழல் எழ உயிர் கான் முன் வளி உளர் கிளர் வலி விளி எய்தப்
பொருசின விழி எதிர் படு பைங்கூழ் புகை எழ வன மரை பொரி பொங்கர்
கருகிட முது சினை இறை கொள்ளும் கக நிரை சிறை சுருள் படவீழ.

1612. அகல் நிலம் வெரு உற நிலன் ஏந்து மர இறை வெரு உற வெயில் காலும்
பகல் மதி வெரு உற இவை கௌவும் பணிகளும் வெரு உற அகல் திக்கின்
புகர் மலை வெருஉற வடு தண்டப் புரவலன் வெரு உற வரு செம் கண்
நகை மதி புரை எயிறவன் மாட மகர் எதிர் குடவயின் வரும் எல்லை.

1613. கண்டவர் கடிநகர் கடிது ஓடிக் கௌரியன் அடி தொழுது அடி கேள் அம்
கொண்டல் கண் வளர் மதில் வளை கூடல் குடவயின் ஒரு பெரு விடநாகம்
அண்டமும் அகிலமும் ஒரு வாய் இட்டு அயிர வருவதை என நீள் வாய்
விண்டு கொண்டு அனைவதை என லோடும் வெரு வலன் மதிகுல மறவீரன்.

1614. மற்று இது முன் மதகரி விட்டோர் வரவிட வருவதை என எண்ணம்
உற்று இது அனையும் விளத்தற்கு எம் உடையவர் விடையவர் விட நாகம்
சுற்றிய சடையினர் உளர் என்னாச் சுரர் உலகு இழி சுடர் என நிற்கும்
கல் தளி இடை உறை இறை முன் போய்க் கனைகழல் அடி தொழுது அறை கிற்பான்.

1615. வழி வழி அடிமை செய்து ஒரு போது மறவலன் வழிபடும் அடியேனின்
மொழி வழி முறை செய்து வருவேன் இம் முது நகர் அடையவும் அமண் ஈசர்
அழிவது கருதினர் விடு நாகம் அடைவது அருள்வழி அதன் ஆவி
கழிவது கருதிய அடியேனைக் கருணை செய்து அருளியது கடன் என்றான்.

1616. அனுமதி கொடு தொழுது இறை பாத மகமதி கொடு புறன் அடைகின்ற
பனிமதி வழி வரு தமிழ் மாறன் பகழி யொடு அடுசிலை யினன் ஏகிக்
குனி மதி தவழ் தரு மதி நீடும் கொடி அணி குட கடை குறுகா முன்
தனிவரை என நிகர் தரு கோபத்தழல் விழி அரவினை எதிர் கண்டான்.

1617. பல் பொறிப் பகுவாய்ப் படம் புடை பரப்பிப் பக்கம் எண் திசை யொடு விசும்பில்
செல் கதிர் புதைத்துத் திணி இருள் பரப்பத் திங்களின் பகிர் புரை நஞ்சம்
பில் எயிறு அதுக்கிப் பெரிது உயிர்த்து அகல் வாய் பிளந்து மா நகர் எலாம் ஒருங்கே
ஒல் எனக் கௌவி விழுங்கு வான் சீறி உறுத்தனன் உரக வாள் அவுணன்.

1618. அடுத்தனன் அரச சிங்க ஏறு இடி ஏறு அஞ்ச ஆர்த்து அம் கையில் சாபம்
எடுத்தனன் நெடு நாள் இருதலை வணக்கி எரி முகக் கூர்ங்கணை தொடுத்து
விடுத்தனன் விடுத்த சரம் எலாம் உரகன் வெறும் துகள் படக் கறித்து உமிழ்ந்து
படுத்தனன் பொறது பஞ்சவன் புராரி பங்கயச் சேவடி நினையா.

1619. கொடிய தோர் பிறைவாய் அம்பினை விடுத்துத் கோள் அரா வளை உடல் துணித்தான்
இடியதோ என ஆர்த்து எரி நிறக் குருதி இரங்கி வீழ் அருவியில் கவிழ
நெடியது ஓர் உடலம் புரள் படக் கூர் வான் எளி விளிபவன் மேலைக்
கடியது ஓர் ஆல கால வெள்ளம் போலக் கக்கினான் கறை இருள் நஞ்சம்.

1620. தீவிடம் உருத்துத் திணி இருள் கடுப்பத் திருநகர் எங்கணும் செறிந்த
காவிடம் கூவல் கயம் தலை சதுக்கம் கழகம் ஆவணம் அகழ் இஞ்சி
கோவிடம் மாடம் உபரிகை மேடை கோபுர அரங்கம் எலாம் பரந்து
தாவிட மயங்கி உறங்கினார் போலச் சாம்பினார் தனிநகர் மாக்கள்.

1621. நிலை தளர்ந்து உடலம் திமிர்ந்து வேர் அரும்பி நிறை புலன் பொறி கரணங்கள்
தலை தடுமாறி உரை மொழி குழறித் தழு தழுப்பு அடைந்து நா உணங்கி
மலை தரு கபம் மேல் நிமிர்ந்து உணர்வு அழிந்து மயங்கி மூச்சு ஒடுங்கி உள் ஆவி
அலை தர ஊசல் ஆடினார் கிடந்தார் அன்ன தொல் நகர் உளார் எலாம்.

1622. தென்னவன் விடம் கண்டு அஞ்சும் ஆல் போலச் சினகரம் அடைந்து தாழ்ந்து எந்தாய்
முன்னவ ஆதி முதல்வ வித்தின்றி முளைத்தவ முடிவு இலா முனிவ
என்னவ அன்பர்க்கு எளிய யாவர்க்கும் இறையவ இந் நகர்க்கு என்றும்
மன்னவ அநாதி மறையவ முக்கண் வானவ நினைச் சரண் அடைந்தேன்.

1623. அடுத்து வந்து அலைக்கும் ஆழியைத் துரந்தும் ஆழி உண்டு ஏழும் ஒன்றாகத்
தொடுத்து வந்து அலைக்கும் பெருமழை தடுத்து
துளைக்கை விண் துழவ வெண் பிறைக் கோடு
எடுத்துவந்து அலைக்கும் களிற்றினை விளித்து இந்நகர் புரந்தனை இன்று
மடுத்து வந்து அலைக்கும் விடத்தினான் மயங்கும் வருத்தமும் களைதி என்று இரந்தான்.

1624. அருள் கடல் அனைய ஆதிநாயகன் தன் அவிர் சடை அணி மதிக் கொழுந்தின்
பெருக்கு அடை அமுதத் தண் துளி சிறிது பிலிற்றினான் பிலிற்றிடலோடும்
பொருக்கு என எங்கும் பாலினில் பிரை போல் புரை அறக் கலந்து பண்டு உள்ள
திருக்கிளர் மதுரா நகரம் ஆப் புனிதம் செய்த அச்சிறுதுளி அம்மா.

1625. இரவி முன் இருள் அது என இறை அருண் முன் இருண் மல வலி என எங்கும்
பரவிய அமுதால் விடம் அகன்று அவசப் படி ஒழிந்து யாவரும் இன்பம்
விரவிய களிப்பின் மேவினார் இருந்தார் மீனவர பெரும் தகை வேந்தன்
அரவு அணி சடையார்க்கு அன்பு உருத் தானே ஆகி
மண் காவல் செய்தி இருந்தான்.

நாகமெய்த படலம் சுபம்

29. மாயப் பசுவை வதைத்த படலம் (1626 - 1663)

1626. சுருதி இன்புறத்து அவர் விடு அராவினைச் சுருதி
கருதரும் பரன் அருள் உடைக் கௌரியன் துணித்த
பரிசிதங்கது பொறாத அமண் படிறர் பின் விடுப்ப
வரு பெரும் பசு விடையினான் மாய்த்ததும் பகர்வாம்.

1627. பணப் பெரும் பகுவாய் உடைப் பாந்தளை அனந்த
குணப் பெருந்தகை துணித்த பின் பின் வரு குண்டர்
தணப் பரும் குழாம் காலினால் தள்ளுண்டு செல்லும்
கணப் பெரும் புயல் போல் உடைந்து ஓடின கலங்கி.

1628. உடைந்து போனவர் அனைவரும் ஓர் இடத்து இருள்போல்
அடைந்து நாமுன்பு விடுத்த மால் யானை போல் இன்று
தொடர்ந்த பாம்பையும் தொலைத்தனர் மேலினிச் சூழ்ச்சி
மிடைந்து செய்வதை யாது என வினயம் ஒன்று ஓர்வார்.

1629. ஆவை ஊறு செய்யார் பழி அஞ்சுவார் அதனை
ஏதுவாம் இதுவே புணர்ப்பு என்று சூழ்ந்து இசைந்து
பாவ காரிகள் பண்டு போல் பழித்து அழல் வளர்த்தார்
தாவிலா உரு ஆகி ஓர் தானவன் முளைத்தான்.

1630. குண்டு அழல் கணின் எழுந்த அக் கொடிய வெம் பசுவைப்
பண்டு போல் அவர் விடுத்தனர் கூடல் அம் பதிமேல்
உண்டு இல்லையும் எனத் தடுமாற்ற நூல் உரைத்த
பிண்டியான் உரை கொண்டு உழல் பேய் அமண் குண்டர்.

1631. மாட மலி மாளிகையில் ஆடு கொடி மானக்
கோடுகளி னோடு முகில் குத்தி மிசை கோத்துச்
சேடன் முடியும் கதிர் கொள் சென்னி வரையும் தூள்
ஆட அடி இட்டு அலவை அஞ்சிட உயிர்த்தே.

1632. விடுத்திடும் உயிர்ப்பின் எதிர் பூளை நறை வீபோல்
அடுத்திடும் சரா சரம் அனைத்தும் இரிவு எய்தக்
கடுத்திடும் சினக் கனலிக்கு உலகம் எல்லாம்
மடுத்திடும் அழல் கடவுள் வார் புனலை மான.

1633. உடன்றி இறை கொள் புள்ளடு விலங்கு அலறி ஓட
மிடைந்த பழுவத்தொடு விலங்கலை மருப்பால்
இடம் தெறி மருத்து என வெறிந்து அளவி லோரைத்
தொடர்ந்து உடல் சிதைத்து உயிர் தொலைத்து இடியின் ஆர்த்தே.

1634. மறலி வரும் ஆரு என மறப் பசு வழிக் கொண்ட
அறலிவர் தடம் பொருனை ஆறு உடைய மாறன்
திறலி மலர் மங்கை உறை தென் மதுரை முன்னா
விறலி வாலி வருகின்றதது மீனவன் அறிந்தான்.

1635. மீனவனும் மா நகருள் மிக்கவரும் முக்கண்
வானவனை மாமதுரை மன்னவனை முன்னோர்
தானவனை ஆழிகொடு சாய்த்தவனை ஏத்தா
ஆனது உரை செய்தும் என ஆலயம் அடைந்தார்.

1636. நாத முறையோ பொதுவின் மாறி நடமாடும்
பாத முறையோ பல உயிர்க்கும் அறிவிக்கும்
போத முறையோ புனித பூரண புராண
வேத முறையோ என விளித்து முறை இட்டார்.

1637. நின்று முறை இட்டவரை நித்தன் அருள் நோக்கால்
நன்று அருள் சுரந்து இடப நந்தியை விளித்துச்
சென்ற அமணர் ஏவ வரு தீப் பசுவை நீ போய்
வென்று வருவாய் என விளம்பினன் விடுத்தான்.

1638. தண்டம் கெழு குற்றமும் அஞ்ச தறுகண் செம்கண்
குண்டம் தழன்று கொதிப்பக் கொடு நாக்கு எறிந்து
துண்டம் துழாவக் கடைவாய் நுரை சோர்ந்து சென்னி
அண்டம் துழாவ எழுந்தன்று அடல் ஏறு மாதோ.

1639. நெற்றித் தனி ஒடை நிமிர்ந்து மறிந்த கோட்டில்
பற்றிச் சுடர் செம் மணிப் பூண் பிறை பைய நாகம்
சுற்றிக் கிடந்தால் எனத் தோன்று வெள் ஆழி ஈன்ற
கற்றைக் கதிர் போல் பருமம் புறம் கௌவி மின்ன.

1640. கோட்டுப் பிறைகால் குளிர் வெண் கதிர்க் கற்றை போலச்
சூட்டுக் கவரித் தொடைத் தொடங்கலும் நெற்றி முன்னாப்
பூட்டுத் தரள முகவட்டும் பொலியப் பின்னல்
மாட்டுச் சதங்கைத் தொடை கல் என வாய் விட்டு ஆர்ப்ப.

1641. பணி நா அசைக்கும் படி என்னக் கழுத்தில் வீர
மணி நா அசைப்ப நகைமுத்தின் வகுத்த தண்டை
பிணி நாண் சிறு கிண் கிணி பிப்பல மாலைத் தொங்கல்
அணி நாண் அலம்பச் சிலம்பு ஆர்ப்ப வடிகண் நான்கும்.

1642. அடி இட்டு நிலம் கிளைத்து அண்டம் எண் திக்கும் போர்ப்பப்
பொடி இட்டு உயிர்த்துப் பொரு கோட்டினில் குத்திக் கோத்திட்டு
அடி இட்டு அதிர் கார் எதிர் ஏற்று எழுந்தாங்கு நோக்கிச்
செடி இட்டு இரு கண் அழல் சிந்த நடந்தது அன்றே.

1643. பால் கொண்ட நிழல் வெண் திங்கள் பகிர் கொண்ட மருப்பில் கொண்மூச்
சூல் கொண்ட வயிற்றைக் கீண்டு துள்ளி ஓர் வெள்ளிக் குன்றம்
கால் கொண்டு நடந்தால் என்ன கடிந்து உடன்று ஆவைச் சீற்றம்
மேல் கொண்டு நாற்றம் பற்றி வீங்கு உயிர்ப்பு எறிந்து கிட்டா.

1644. குடக்கது குணக்கது என்னக் குணக்கது குடக்கது என்ன
வடக்கது தெற்கது என்னத் தெற்கது வடக்கது என்ன
முடுக்குறு மருப்பில் கோத்து முதுகு கீழாகத் தள்ளும்
எடுக்குறு மலையைக் கால் போர்த்து எனத் திசை புறத்து வீசும்.

1645. கொழு மணிச் சிகர கோடி சிதை படக் குவட்டில் வீசும்
பழுமரச் செறிவில் வான்தோய் பணை இற எறியும் வானின்
விழும் அறப் பசு போல் வீழ வேலை வாய் வீசும் இங்ஙன்
செழு மதிக் கோட்டு நந்தித் தேவிளையாடல் செய்து.

1646. பூரியர் எண்ணி ஆங்கே பொருது உயிர் ஊற்றம் செய்யாது
ஆரிய விடைதன் மாண்ட அழகினைக் காட்டக் காமுற்று
ஈரிய நறும் பூ வாளி ஏறு பட்டு ஆவியோடும்
வீரியம் விடுத்து வீழ்ந்து வெற்பு உரு ஆயிற்று அன்றெ.

1647. வாங்கின புரிசை மாட மா நகர் ஆனா இன்பம்
தூங்கின வரவாய் வேம்பின் தோடு அவிழ் தாரான் திண் தோள்
வீங்கின இரவி தோன்ற வீங்கு இருள் உடைந்தது என்ன
நீங்கின நாணமோடு நிரை அமண் குழாங்கள் எல்லாம்.

1648. உலகு அறி கரியாத் தன் பேர் உருவினை இடபக் குன்றாக்
குல உற நிறுவிச் சூக்க வடிவினால் குறுகிக் கூடல்
தலைவனை வணங்க ஈசன் தண் அருள் சுரந்து பண்டை
இலகு உரு ஆகி இங்ஙன் இருக்க என இருத்தினானே.

1649. அந் நிலை நகர் உளாரும் அரசனும் மகிழ்ச்சி தூங்கிச்
சந்நிதி இருந்த நந்தி தாள் அடைந்து இறைஞ்சிப் போக
மின் அவிர் சடையான் நந்தி வென்றி சால் வீறு நோக்கி
இன் அமுது அனையா ளோடும் களி சிறந்து இருக்கும் நாளில்.

1650. அவ் இடை வரை மேல் முந்நீர் ஆர்கலி இலங்கைக்கு ஏகும்
தெவ் அடு சிலையில் இராமன் வானர சேனை சூழ
மை வரை அனைய தம்பி மாருதி சுக்கிரீவன்
இவ் அடல் வீரரோடும் எய்தி அங்கு இறுத்தான் மன்னோ.

1651. அன்னது தெரிந்து விந்தம் அடக்கிய முனி அங்கு எய்தி
மன்னவற்கு ஆக்கம் கூறி மழவிடைக் கொடியோன் கூடல்
பன்னரும் புகழ்மை ஓது பனு வலை அருளிச் செய்ய
முன்னவன் பெருமை கேட்டு முகிழ்த்தகை முடியோன் ஆகி.

1652. முனியொடு குறுகிச் செம் பொன் முளரி உள் மூழ்கி ஆதித்
தனிமுதல் அடியை வேணி முடி உறத் தாழ்ந்து வேத
மனு முறை சிவ ஆகமத்தின் வழி வழாது அருகித்து ஏத்திக்
கனி உறும் அன்பில் ஆழ்ந்து முடிமிசைக் கரங்கள் கூப்பி.

1653. புங்கவ சிவன் முத்தி புராதிப புனித போக
மங்கலம் எவற்றினுக்குங் காரண வடிவம் ஆன
சங்கர நினது தெய்வத் தானங்கள் அனந்தம் இந்த
அங்கண் மா ஞாலம் வட்டத்து உள்ளன வைக தம்மில்.

1654. அற்புதப் பெரும் பதி இந்த மதுரை ஈது ஆற்றப்
பொற்பு உடைத்து என்பது எவன் பல புவனமும் நின்பாற்
கற்பு வைத்துய நீ செய்த கருமத்தின் விருத்தம்
வெற்பு உருக்களாய்ப் புடை நின்று விளங்கலான் மன்னோ.

1655. கண்ட எல்லையில் துன்பங்கள் களைதற்கும் அளவை
கண்டரும் பெரும் செல்வங்கள் அளித்தற்கும் கருணை
கொண்டு நீ உறை சிறப்பினால் குளிர் மதிக் கண்ணி
அண்ட வாண இவ் இலிங்கதுக்கு ஒப்பு வேறு ஆமோ.

1656. தோய்ந்திடும் பொழுது தீட்டிய தொல்வினைப் படலம்
மாய்ந்திடும் படி மாய்த்து நின் மங்கல போகம்
ஈந்திடும் படிக்கு இருந்த மா தீர்த்தத்தின் இயல்பை
ஆய்ந்திடும் பொழுது அதற்கு ஒரு தீர்த்தம் ஒப்பு ஆமோ.

1657. எத் தலத்தினும் ஒவ் வொன்று விழுமிதாம் இந்த
மெய்த் தலத்தில் இம் மூவகை விழுப்பமும் விளங்கும்
அத்த ஆதலால் இத்தலம் அடைந்தவர் எவர்க்கும்
சித்த சுத்தியும் பலவகைச் சித்தியும் பயக்கும்.

1658. அடியனேன் எண்ணும் கருமமும் சரதமே ஆக
முடியும் மா அரிது அச்செயன் முடியும் எப்படி அப்
படி புரிந்து அருள் கடிது என பணிந்தனன் பரனும்
நெடிய வான் படும் அமுது என எதிர் மொழி நிகழ்த்தும்.

1659. இரவி தன் மரபின் வந்த இராம கேள் எமக்குத் தென் கீழ்
விரவிய திசையில் போகி விரிகடல் சேதுக் கட்டிக்
கரவிய உள்ளக் கள்வன் கதிர் முடி பத்தும் சிந்தி
அரவ மேகலை யினாளை அரும் சிறை அழுவம் நீக்கி.

1660. மீண்டு நின் அயோத்தி எய்தி வரிகடல் உலகம் பல்நாள்
ஆண்டு இனிது இருந்து மேல் நாள் வைகுண்டம் அடைவாயாக
ஈண்டு நீ கவலை கொள்ளேல் எனும் அசரீரி கேட்டு
நீண்டவன் மகிழ்ந்து தாழ்ந்து நிருத்தனை விடை கொண்டு ஏகி.

1661. மறைப் பொருள் உரைத் தோன் சொன்ன வண்ணமே இலங்கை எய்தி
அறத்தினைத் தின்ற பாவி ஆவி தின்றனை யான் செல்வத்து
திறத்தினை இளவற்கு ஈந்து திரு விரா மேசம் கண்டு
கறைப்படு மிடற்றினானை அருச்சித்துக் கருணை வாங்கி.

1662. பற்றிய பழியின் நீந்தி இந்திரன் பழியைத்தீர்த்த
வெற்றிகொள் விடையினானை மீளவும் வந்து போற்றி
அல் திரள் அனைய கோதைக் கற்பினுக்கு அரசி யோடும்
சுற்றிய சடையின் இராமன் தொல் நகர் அடைந்தான் இப்பால்.

1663. செங்கோல் அனந்த குண மீனவள் தேயம் காப்பக்
கொங்கோடு அவிழ்தார்க் குல பூடனன் தன்னை ஈன்று
பொங்கு ஓத ஞாலப் பொறை மற்றவன் பால் இறக்கி
எம் கோன் அருளால் சிவமா நகர் ஏறினானே.

மாயப் பசுவை வதைத்த படலம் சுபம்

30. மெய்க் காட்டிட்ட படலம் (1664 -1704 )

1664. பாவம் என வடிவு எடுத்த படிற்று அமணர் பழித்து அழல் செய்
தேவ வரு மறப்பசுவை ஏறு உயர்த்தோன் விடை நந்திக்
காவலனை விடுத்து அழித்த கதை உரைத்தும் அட்டாலைச்
சேவகன் மெய்க் காட்டிட்டு விளையாடும் திறம் உரைப்பாம்.

1665. வெவ்வியமும் மதயானை விறல் குல பூடணன் சமணர்
அவ்வியம் வஞ்சனை கடந்த அனந்த குணச் செழியன் பால்
செவ்விய செம் கோல் வாங்கித் திகிரி திசை செல உருட்டி
வவ்விய வெம் கலி துரந்து மண் காத்து வருகின்றான்.

1666. சவுந்தர சாமந்தன் எனத் தானை காவலன் ஒருவன்
சிவந்த சடை முடி அண்ணல் அடியவரே சிவம் ஆகக்
கவர்ந்து ஒழுகி அருச்சிக்கும் கடப்பாட்டின் நெறி நின்றோன்
உவந்து அரசற்கு இருமைக்கும் துணை ஆகி ஒழுகு நாள்.

1667. வல் வேடர்க்கு அதி பதியாய் வரு சேதி ராயன் எனும்
வில் வேடன் ஒருவன் அவன் விறல் வலியான் மேல் இட்டுப்
பல் வேறு பரிமான் தேர்ப் பஞ்சவன் மேல் படை எடுத்துச்
செல்வேன் என்று உற வலித்தான் தென்னர் பிரான் அஃது அறிந்தான்.

1668. தன்னு தாள் நிழல் நின்ற சாமந்தன் தனைப் பார்த்து எம்
பொன் அறை தாழ் திறந்து நிதி முகந்து அளித்துப் புதிதாக
இன்னமும் நீ சில சேனை எடுத்து எழுதிக் கொள்க என்றான்
அன்னது கேட்டு ஈசன் அடிக்கு அன்பு உளான் என் செய்வான்.

1669. தென்னவர் கோன் பணித்த பணி பின் தள்ளச் சிந்தையில் அன்பு
உன்ன அரன் அருள் வந்து முன் ஈர்ப்ப ஒல்லை போய்ப்
பொன் அறை தாழ் திறந்து அறத்து ஆறு ஈட்டி இடும் பொன் குவையுள்
அன்ன உள்ளத்து அவா அமையத்து தக்க நிதி கைக்கவரா.

1670. எண் இறந்த களிப்பினொடும் திருக் கோயில் இடத்து அணைந்து
கண் நிறைந்த பொன் முளரிக் கயந்தலை நீர் படிந்து தனது
உள் நிறைந்த மெய் அன்பின் ஒளி உருவாய் முளைத்து எழுந்த
பண் நிறைந்த மறைப் பொருளைப் பணிந்து இறைஞ்சி இது வேண்டும்.

1671. பண்ணியன் ஆன் மறை விரித்த பரமேட்டி எம் கோமான்
எண்ணிய காரியம் முடிப்பாய் இவை உனக்கும் உன் அடிக்கீழ்
அண்ணிய மெய் அடியவர்க்கு மா தக்க என இரந்து அப்
புண்ணிய மா நிதி முழுதும் அவ்வழியே புலப்படுப்பான்.

1672. அண்ட முகடு உரிஞ்சி நிமிர் கோபுரமும் ஆயிரக்கால்
மண்டபமும் கண்டிகையும் வயிர மணிக் கோளகையும்
குண்டலமும் தண் தரளக் குடை நிரையும் கொடி நிரையும்
கண்டனன் முன் அவன் அருளால் பிறப்பு ஏழும் கரை கண்டோன்.

1673. வான் நாடர்க்கு அவி உணவின் வகை முந்நூல் மன்றல் முதல்
நானா ஆம் சிறு வேள்வி நான் மறையோர்க்கு அறுசுவையின்
ஆனாத பேர் உண்டி துறவு அடைந்தோர்க்கு அருத்துபலி
தான் ஆதி பல வேறு தருமம் நனி தழைவித்தான்.

1674. எவரேனும் உருத்திர சாதனம் கண்டால் எதிர் வணங்கி
அவரே நம் பிறப்பு அறுக்க வடிவு எடுத்த அரன் என்று
கவராத அன்பு உள்ளம் கசிந்து ஒழுக அருச்சித்துச்
சுவை ஆறின் அமுது அருத்தி எஞ்சிய இன் சுவை தெரிவான்.

1675. இன்றைக்கு ஆயிரம் நாளைக்கு இரு மடங்கு வரு நாட்கும்
அன்றைக்கு அன்று இரு மடங்கா அரசனது பொருள் எல்லாம்
கொன்றைச் செம் சடையார்க்கும் அடியார்க்கும் கொடுப்பதனைத்
தென்றல் கோன் கெவிமடுத்தார் சேனைக்கோன் இது செய்வான்.

1676. காவலன் அவையத்து எய்திக் காரியம் செய்வா ரோடு
மேவினன் பிற நாட்டு உள்ள வீரர்க்கு வெறுக்கைப் போக்கிச்
சேவகம் பதிய ஒலை செலவிடுத்து அழைப்பான் போலப்
பாவகம் செய்து தீட்டிப் பட்டிமை ஓலை உய்ப்பான்.

1677. எழுதுக தெலுங்கர்க்கு ஓலை எழுதுக கலிங்கர்க்கு ஓலை
எழுதுக விராடர்க்கு ஓலை எழுதுக மராடர்க்கு ஓலை
எழுதுக கொங்கர்க்கு ஓலை எழுதுக வங்கர்க்கு ஓலை
எழுதுக துருக்கர்க்கு ஓலை என்று பொய் ஓலை விட்டான்.

1678. எங்கும் இப்படியே ஓலை செலவிடுத்து இருப்ப ஆறு
திங்களின் அளவு அந்தச் சேவகர் வரவு காணா
தம் கதிர் வேலோன் சேனைக்கு அரசனை அழைத்து நாளை
வெம் கதிர் படு முன் சேனை யாவையும் விளித்தி என்றான்.

1679. என்ற மன்னவனுக்கு ஏற்கச் சாமந்தன் இசைந்து வெள்ளி
மன்றவன் அடிக்கீழ் வீழ்ந்து வள்ளலே அரசன் ஈந்த
குன்று உறழ் நிதியம் எல்லாம் கொண்டு எனைப் பணிகொண்டாயே
வன்திறல் சேனை ஈட்டும் வண்ணம் யாது என்ன நின்றான்.

1680. அடியவர் குறைவு தீர்த்து ஆண்டு அருள்வதே விரதம் பூண்ட
கொடி அணி மாடக் கூடல் கோ மகன் காமன் காய்ந்த
பொடி அணி புராணப் புத்தேள் புண்ணியன் அருளினாலே
இடி அதிர்விசும்பு கீறி எழுந்தது ஓர் தெய்வ வாக்கு.

1681. சூழ்ந்து எழும் சேனை யோடும் தோற்றுதும் நாளை நீயும்
வீழ்ந்து அரச அவையை எய்தி மேவுதி என்ன விண்ணம்
போழ்ந்து எழு மாற்றம் கேட்டுப் பொருநரே உவகை வெள்ளத்து
தாழ்ந்தனன் முந்நீர் வெள்ளது அலர் கதிரவனும் ஆழ்ந்தான்.

1682. மீனவன் காண மேரு வில்லி தன் தமரை வன்கண்
மான வேல் மறவர் ஆக்கி வாம் பரி வீரன் ஆகத்
தானும் ஓர் கூத்துக் கோலம் சமைந்து வந்து ஆடவிட்ட
நீல் நிற எழினி போலக் கார் இருள் வந்தது எங்கும்.

1683. புண்ணிய மனையில் போகிப் புலர்வது எப்போழ்து என்று எண்ணி
அண்ணல் சாமந்தன் துஞ்சான் அடிகடி எழுந்து வானத்து
எண் நிறை மீனம் நோக்கி நாழிகை எண்ணி எண்ணிக்
கண்ணிதல் எழுச்சி காண்பான் அளந்தனன் கங்குல் எல்லாம்.

1684. தெருட்டு அரு மறைகள் தேறா சிவபரம் சுடரோர் அன்பன்
பொருட்டு ஒரு வடிவம் கொண்டு புரவி மேல் கொண்டு போதும்
அருள் படை எழுச்சி காண்பான் போல ஆர் கலியின் மூழ்கி
இருட்டுகள் கழுவித் தூய இரவி வந்து உதயம் செய்தான்.

1685. பொருநரே அனையான் நேர்ந்து போந்து நான் மாடக் கூடல்
கருணை நாயகனைத் தாழ்ந்து கை தொழுது இரந்து வேண்டிப்
பரவி மீண்டு ஒளி வெண் திங்கள் பல் மணிக் குடைக்கீழ் ஏகிக்
குரு மதி மருமான் கோயில் குறுகுவான் குறுகும் எல்லை.

1686. கரை மதி எயிற்றுச் சங்கு கன்னன் முன் ஆன வென்றிப்
பிரமத கணமும் குண்டப் பெரு வயிற்று ஒருவன் ஆதி
வரை புரை குறும் தாள் பூத மறவரும் குழுமி வீக்கு
குரை கழல் வலிய நோன் தாள் கோள் உடை வயவர் ஆகி.

1687. நெட்டு இலை வடிவாள் குந்தம் தோமர நேமி நெய்த்தோர்
ஒட்டிய கணிச்சி சாபம் உடம் பிடி முதலா எண்ணப்
பட்ட வெம் படை மூ ஆரும் பரித்த செம் கையர் காலில்
கட்டிய கழலர் காலில் கடியராய்ப் புறம்பு காப்ப.

1688. வார் கெழு கழல்கால் நந்தி மாகாளன் பிருங்கி வென்றித்
தார் கெழு நிகும்பன் கும் போதரன் முதல் தலைவர் யாரும்
போர் கெழு கவசம் தொட்டுப் புண்டரம் நுதலில் திட்டிக்
கூர் கெழு வடிவாள் ஏந்தி குதிரைச் சேவகராய்ச் சூழ.

1689. கற்றைச் சாமரைகள் பிச்சம் கவிகை பூம் கொடிக்காடு எங்கும்
துற்றக்கார் ஒலியும் நாணத் தூரியும் முழுதும் ஏங்கக்
கொற்றப் போர் விடையைத் தானே குரங்கு உளைப் பரியா மேல் கொண்டு
ஒற்றைச் சேவகராய் மாறி ஆடிய ஒருவர் வந்தார்.

1690. பல்லியம் ஒலிக்கும் மார்பும் பாய் பரி கலிக்கும் மார்ப்பும்
சொல் ஒலி மழுங்க மள்ளர் தெழித்திடும் மார்பும் ஒன்றிக்
கல் எனும் சும்மைத்து ஆகிக் கலந்து எழு சேனை மேனாள்
மல்லன் மா நகர் மேல் சீறி வருகடல் போன்றது அன்றே.

1691. சேனையின் வரவு நோக்கித் திருமகன் திருமுன் ஏகும்
தானை அம் தலைவன் தென்னன் தாள் நிழல் குறுகிக் கூற
மீனவன் உவகை பூத்து வெயில் மணி கடையில் போந்து அங்கு
கான மண்டபத்தில் செம் பொன் அரியணை மீது வைகி.

1692. தெவ் அடு மகிழ்ச்சி பொங்கச் சேனையின் செல்வ நோக்கி
எவ் எவ் தேயத்து உள்ளோர் இவர் என எதிரே நின்று
கௌவையின் மனச் சாமந்தன் கையில் பொன் பிரம்பு நீட்டி
அவ் அவர் தொகுதி எல்லாம் மணி அணி நிறுவிக் கூறும்.

1693. கொங்கர் இவர் ஐய குரு நாடர் இவர் ஐய
கங்கர் இவர் ஐய கருநாடர் இவர் ஐய
அங்கர் இவர் ஐய இவர் ஆரியர்கள் ஐய
வங்கர் இவர் ஐய இவர் மாளவர்கள் ஐய.

1694. குலிங்கர் இவர் ஐய இவர் கொங்கணர்கள் ஐய
தெலுங்கர் இவர் ஐய இவர் சிங்களர்கள் ஐய
கலிங்கர் இவர் ஐய கவுடத்தர் இவர் ஐய
உலங்கெழு புயத்து இவர்கள் ஒட்டியர்கள் ஐய.

1695. கொல்லர் இவர் ஐய இவர் கூர்ச்சர்கள் ஐய
பல்லவர் இவர் ஐய இவர் பப்பரர்கள் ஐய
வில்லர் இவர் ஐய இவர் விதேகர் இவர் ஐய
கல் ஒலி கழல் புனை கடாரர் இவர் ஐய.

1696. கேகயர்கள் இவர்கள் கேழ் கிளர் மணிப் பூண்
மாகதர் ஆல் இவர் மராடர் இவர் காஞ்சி
நாகர் இகரால் இவர்கள் நம்முடைய நாட்டோர்
ஆகும் இவர் தாம் என மெய்க் காட்டி அறிவித்தான்.

1697. இத்தகைய சேட் புலன் உளாரை இவண் உய்த்த
இத்தகைமை என் என வினாவி அருள் செய்யேல்
அத்த நின்னரும் பொருள் அனைத்தும் வரையாதே
உய்த்தலின் அடைந்தனர்கள் என உரைத்தான்.

1698. அந் நெடும் சேனை தன்னுள் சேண் இடை அடல் மா ஊர்ந்து
பின் உற நிற்கும் ஒற்றைச் சேவகப் பிரானை நோக்கி
மன்னவன் அவர் யார் என்னச் சாமந்தன் வணங்கி ஐய
இன்னவர் சேனை வெள்ளத்து யாரை என் அறிவது என்றான்.

1699. அவரை இங்கு அழைத்தி என்றான் அரசன்தன் வழிச செல்வார் போல்
கவயம் இட்டவரும் போந்தார் காவலன் களி கூர்ந்து அம் பொன்
நவமணிக் கலன் பொன் ஆடை நல்கினான் உள்ளத்து அன்பு
தவறிலான் பொருட்டு வாங்கித் தரித்து தன் தமர்க்கும் ஈந்தார்.

1700. ஆய்ந்த வெம் பரிமாத் தூண்டி ஐங்கதி நடத்திக் காட்டி
ஏய்ந்த தம் சேனை வெள்ளத்து எய்தினார் எய்தும் எல்லை
வேய்ந்த தார்ச் சேதிராயன் வேட்டை போய்ப் புலி கோட் பட்டு
மாய்ந்தனன் என்று ஓர் ஒற்றன் வேந்தன் முன் வந்து சொன்னான்.

1701. முரசு அதிர் அனிகம் நோக்கி முகம் மலர்ந்து உவகை பூத்த
அரசனும் அனிக வேந்தற்கு அளவு இல் சீர்த் தலைமை யோடும்
வரிசை கண் மிதப்ப நல்கி வந்து மெய்க் காட்டுத் தந்து
பரசிய பதாதி தத்தம் பதி புகச் செலுத்துக என்றான்.

1702. அறைந்தவர் கழல் கால் சேனை காவலன் அனிகம் தம்தம்
சிறந்த சேண் நாட்டில் செல்லத் செலுத்துவான் போன்று நிற்ப
நிறைந்த நான் மாடக் கூடல் நிருத்தன் அந் நிலை நின்று ஆங்கே
மறைந்தனன் மனித்த வேடம் காட்டிய மறவ ரோடும்.

1703. கண்டனன் பொருனை நாடன் வியந்தனன் கருத்தா சங்கை
கொண்டனன் குறித்து நோக்கி ஈது நம் கூடல் மேய
அண்டர் தம் பெருமான் செய்த ஆடல் என்று எண்ணிக் கண்ணீர்
விண்டனன் புளகம் போர்ப்ப மெய்யன்பு வடிவம் ஆனான்.

1704. தனக்கு உயிர்த் துணையா நின்ற சாமந்தன் தன்னை நோக்கி
உனக்கு எளி வந்தார் கூடல் உடைய நாயகரே என்றால்
எனக்கு அவர் ஆவார் நீயே என்று அவற்கு யாவும் நல்கி
மனக்கவல்பு இன்றி வாழ்ந்தான் மதி வழி வந்த மைந்தன்.

மெய்க் காட்டிட்ட படலம் சுபம்

31. உலவாக்கிழி அருளிய படலம் (1705 -1723 )

1705. அடியார் பொருட்டுப் பரிவயவர் ஆகிச் செழியன் காண விடைக்
கொடியார் வந்து மெய்க் காட்டுக் கொடுத்த வண்ணம் எடுத்து உரைத்தும்
கடியார் கொன்றை முடியார் அக் கன்னி நாடன் தனக்கு இசைந்த
படியால் உலவாக் கிழி கொடுத்த படியை அறிந்தபடி பகர்வாம்.

1706. வள்ளல் குல பூடணன் திங்கள் வாரம் தொடுத்து சிவதருமம்
உள்ள எல்லாம் வழாது நோற்று ஒழுகும் வலியால் தன் நாட்டில்
எள்லல் இல்லா வேதியரை இகழ்ந்தான் அதனான் மழை மறுத்து
வெள்ளம் அருக வளம் குன்றி விளைவு அஃகியது நாடு எல்லாம்.

1707. அறவோர் எல்லாம் நிரப்பு எய்தி ஆகம் இடந்த நூல் அன்றி
மறை நூல் இழந்து முனி வேள்வி வானோர் வேள்வி தென் புலத்தின்
உறைவோர் வேள்வி இழந்து இழிந்த தொழில் செய்து ஆற்றாது உயிர் வளர்ப்பான்
புற நாடு அணைந்தார் பசியாலே புழுங்கி ஒழிந்த குடி எல்லாம்.

1708. எந்த நாடு அணைவோம் என இரங்க இரங்கி மதிக்கோன் மதிநாளில்
பொன் நாண் முளரித் தடம் குடைந்து சித்திக் களிற்றைப் பூசித்துத்
தன் ஆதரவால் கயல் கண்ணி தலைவன் தன்னை அருச்சித்து
முன்னா வீழ்ந்து கரம் முகிழ்த்துப் பழிச்சி மகிழ்ந்து மொழி கின்றான்.

1709. அந்த உலகில் உயிர்க்கு உயிர் நீ அல்லையோ அவ் உயிர் உயிர் பசியால்
எய்த்த வருத்தம் அடியேனை வருத்தும் மாறு என் யான் ஈட்டி
வைத்த நிதியம் தருமத்தின் வழியே சென்றது இளியடிகள்
சித்த மலர்ந்து என் இடும் பை வினை தீர அருள்கண் செய்க என.

1710. கோளா அரவம் அரைக்கு அசைத்த கூடல் பெருமான் குறை இரக்கும்
ஆளாம் அரசன் தவறு சிறிது அகம் கொண்டு அதனைத் திருச் செவியில்
கேளர் போல வாளாதே இருப்ப மனையில் கிடைத்த அமலன்
தாள் ஆதரவு பெற நினைந்து தரையில் கிடந்து துயில் கின்றான்.

1711. அம்கண் வெள்ளி அம் பலத்துள் ஆடும் அடிகள் அவன் கனவில்
சங்கக் குழையும் வெண்ணிறும் சரிகோவணமும் தயங்க உரன்
சிங்க நாதம் கிடந்து அசையச் சித்த வடிவா எழுந்து அருளி
வெம் கண் யானைத் தென்னவர் கோன் முன் நின்று இதனை விளம்புவார்.

1712. ஏடார் அலங்கல் வரை மார்ப வெம்பால் என்றும அன்பு உடைமை
வாடா விரத விழுச் செல்வம் உடையாய் வைய மறம் கடிந்து
கோடாது அளிக்கும் செம் கோன்மை உடையாய் உனக்கு ஓர் குறை உளது உன்
வீடா வளம் சேர் நாட்டி இந் நாள் வேள்விச் செல்வம் அருகியதால்.

1713. மமறையே நமது பீடிகையாய் மறையே நமது பாதுகையாம்
மறையே நமது வாகனம் மா மறையே நமது நூபுரம் ஆம்
மறையே நமது கோவணம் ஆம் மறையே நமது விழியாகும்
மறையே நமது மொழியாகும் மறையே நமது வடிவாகும்.

1714. வேதம் தானே நமது ஆணைச் சத்தி வடிவாய் விதிவிலக்காய்
போதம் கொளுத்தி நிலை நிறுத்திப் போகம்
கொடுத்துப் பல் உயிர்க்கும்
பேதம் செய்யும் பிணி அவிழ்த்து எம் பிரியா வீடு தருவது ஏன்
நாதம் செய்யும் தார் வேந்தே நமது செம் கோல் அது ஆகும்.

1715. அந்த மறைகள் தமக்கு உறுதி ஆவார் அந்நூல் வழி கலி நோய்
சிந்த மகத் தீ வளர்த்து எம்பால் சிந்தை செலுத்தும் அந்தணரால்
இந்த மறையோர் வேள்வி மழைக்கு ஏது வாகும் இவர் தம்மை
மைந்த இகழ்ந்து கை விட்டாய் அதனான் மாரி மறுத்தன்று ஆல்.

1716. மும்மைப் புவனங்களும் உய்ய முத்தீ வேட்கும் இவர் தம்மை
நம்மைப் போலக் கண்டு ஒழுகி நாளும் நானா வறம் பெருக்கிச்
செம்மைத்தருமக் கோல் ஓச்சித் திகிரி உருட்டி வாழ்தி என
உம்மைப் பயன் போல் எளி வந்தார் உலவாக் கிழி ஒன்று உதவுவார்.

1717. இந்தக் கிழியில் எத்துணைப் பொன் எடுத்து வழங்கும் தொறும் நாங்கள்
தந்த அளவில் குறையாத தன்மைத்து ஆகும் இது கொண்டு
வந்த விலம்பாது அகற்று என்று கொடுத்து வேந்தன் மனக் கவலை
சிந்தத் திரு நீறு சாத்தி மறைந்தார் ஐயர் திரு உருவம்.

1718. கண்ட கனவு நனவு ஆகத் தொழுதான் எழுந்து எளரியர் கோன்
அண்டர் பெருமான் திருவடிபோல் அம் பொன் கிழியை முடித்தலை மேல்
கொண்டு மகிழ்ச்சி தலை சிறப்ப நின்றோர் முகூர்த்தம் கூத்தாடித்
தண்டா அமைச்சர் படைத் தலைவர் தமக்கும் காட்டி அறிவித்தான்.

1719. செம் கண் அரி மான் பிடர் சுமந்த தெய்வ மணிப் பூந்தவிசு ஏற்றிச்
சங்கம் முழங்க மறை முழங்கச் சாந்தம் திமிர்ந்து தாது ஒழுகத்
தொங்கல் அணிந்து தசாங்க விரைத் தூப நறு நெய்ச் சுடர் வளைத்து
கங்கை மிலைந்த கடவுள் எனக் கருதிப் பூசை வினை முடித்தான்.

1720. அடுத்து வணங்கி வலம் செய்திட்டு அம் பொன் கிழியைப் பொதி நீக்கி
எடுத்து முத்தீ வினைஞர்க்கும் யாகங்களுக்கும் யாவர்க்கும்
மடுத்து நாளும் வரையாது வழங்க வழங்க அடியார்க்குக்
கொடுக்கக் குறையா வீட்டு இன்பம் ஆயிற்று ஐயர் கொடுத்த கிழி.

1721. ஆய பொதியில் விளை பொன்னால் அசும்பு செய்து விசும்பு இழிந்த
கோயில் அதனை அகம் புறமும் குயின்று ஞானக் கொழுந்து அனையது
ஆயில் அறுகால் பீடிகை வான் தடவு கொடிய நெடிய பெரு
வாயில் பிறவும் அழகெறிப்ப வேய்ந்தான் மறையின் வரம்பு அறிந்தான்.

1722. முந்திக்குறையா நிதிக்கடலை முகந்து முகந்து நாள் தோறும்
சிந்திக் குலபூடணக் கொண்ட தெய்வ தரும்ப பயிர் வளர்ப்பப்
பந்தித் திரை முந் நீர் மேகம் பருகிச் சொரியப் பல வளனும்
நந்திக் கன்னி நாடு அளகை நகர் போல் செல்வம் தழைத்தன்றே.

1723. வையா கரணர்கணையா இகர் மறை வல்லோர் மறை முடி சொல்லாய் ஓர்
மெய்யா மிருதிகள் பொய்யா விரதிகள் வேள்வித் தழல்களை வாழ்விப் போர்
பை ஆடு அரவு அணி ஐயா னனனுரை பகர் வோர் உலகியல் அகல் வோர்கள்
எய்யாது உறைதலின் ஐயா தளகையது என்னப் பொலிவது தென்னாடு.

உலவாக்கிழி அருளிய படலம் சுபம்

32. வளையல் விற்ற படலம் (1724 - 1759)

1724. வேதம் தனது வடிவு என்று விண்ணின்று இழிந்த விமான மறைக்
கீதன் செழியன் தனக்கு உலவாக் கிழி தந்து அளித்த வழி இது அப்
போதம் கடந்த பொருள் வணிகப் புத்தேள் மாட மணி மறுகு
பாதம் தடவ நடந்து வளை பகர்ந்த பரிசு பகர் கிற்பாம்.

1725. இறைவன் குல பூடணன் திகிரி இவ்வாரு உருட்டு நாள் முன்னாள்
சிறை வண்டு அறையும் தாருவன தெய்வ முனிவர் பன்னியர் தம்
நிறை அன்று அளந்து கட்டுக என நெடியோன் மகனைப் பொடி ஆக்கும்
அறவன் தானோர் காபாலி ஆகிப் பலிக்கு வரு கின்றான்.

1726. வேதம் அசைக்கும் கோவணமும் மெய்யில் நீறும் உள் ஆகக்
கீதம் இசைக்கும் கனிவாயும் உள்ளே நகையும் கிண்கிணி சூழ்
பாதமலரும் பாதுகையும் பலி கொள் கலனும் கொண்டு ரதி
மாதர் கணவன் தவ வேடம் எடுத்தால் ஒத்து வரும் எல்லை.

1727. விள்ளும் கமலச் சேவடி சூழ் சிலம்பின் ஒலியும் மிடறு அதிரத்
துள்ளும் கீத ஒலியும் கைத்துடியின் ஒலியும் துளைச் செவிக் கீண்டு
உள்ளம் பிளந்து நிறை களைந்து ஈர்த் தொல்லைவரும் முன் வல்லியர்கள்
பள்ளம் கண்டு வருபுனல் போல் பலிகொண்டு இல்லின புறம் போந்தார்.

1728. ஐயம் கொண்டு அணைவார் ஐயர் பரிகலத்து ஐயம் அன்றிக்
கை அம் பொன் வளையும் பெய்வார் கருத்து நாண் அன்றிக் காசு
செய்யும் பொன் மருங்கு நாணும் இழப்பர் வேள் சிலை அம் பன்றிச்
கொய்யும் தண் மலர்க் கண் அம்பும் கொங்கையில் சொரியச் சோர்வார்.

1729. மட மயில் அனையார் எங்கள் வளையினைத் தருதிர் என்றார்
கடல் விடம் அயின்றான் உங்கள் கந்தரத்து உள்ளது என்றான்
தடமதி கொம்பு அனார் எம் கலையினத் தருதிர் என்றார்
முட மதி மிலைந்தான் உங்கள் முகமதி இடத்தது என்றான்.

1730. இடை அறிந்து எம்மைச் சேர்மின் என்றனர் இளையர் எம் கோன்
கடல் அமுது அனையீர் நுங்கள் இடை இனிக் காணாது என்றான்
மட நலார் அஃதேல் பண்டை வண்ணம் ஈந்து இல்லில் செல்ல
விடை அளித்து அருண் மின் என்றார் வேலைபுக்கு உறங்கும் என்றான்.

1731. நங்கையர் கபாலிக்கு என்று நடு இலை போலும் என்றார்
அம் கண் நடுவு இலாமை நும்மனோர்க் அடுத்தது என்றான்
மங்கையர் அடிகள் நெஞ்சம் வலிய கல் போலும் என்றார்
கொங்கு அலர் கொன்றை யானும் கொங்கையே வன் கல் என்றான்.

1732. காது வேல் அன்ன கண்ணார் கங்கை நீர் சுமந்தது ஏதுக்கு
ஓதுமின் என்றார் நும்பால் உண் பலி ஏற்க என்றான்
ஏது போல் இருந்தது ஐய இசைத்த செப்பு என்றார் ஈசன்
கோது உறா அமுது அன்னீர் நும் கொங்கை போல இருந்தது என்றான்.

1733. கறுத்ததை எவன் கொல் ஐய கந்தரம் என்றர் வேளை
வெறுத்தவன் மாரி பெய்தற்கு என்றனன் விழியால் வேலை
ஒறுத்தவர் ஆவது என்றீர் உத்தரம் என்றார் கூற்றைச்
செறுத்தவன் தென்பால் நின்று நோக்கினால் தெரிவது என்றான்.

1734. செக்கர் அம் சடையான் கண்ணில் தம் உருத் தெரிய நோக்கி
இக் கொடியார் போல் கண் உள் எம்மையும் இருத்திர என்றார்
நக்கன் உம் தனை அன்னார் கண் இடைக் கண்டு நகைத்து நம்மின்
மிக்கவர் நும் கண் உள்ளார் விழித்து அவர்க் காண்மின் என்றான்.

1735. அஞ்சலிப் போது பெய்வார் சரணம் என்று அடியில வீழ்வார்
தஞ்சு எனத் தளிர்க்கை நீட்டித் தழுவிய கிடைக்கும் தோறும்
எஞ்சுவான் எஞ்சாது ஏத்தி எதிர் மறை எட்டும் தோறும்
வஞ்சனாய் அகல்வான் மையல் வஞ்சியர்க்கு அணியன் ஆமோ.

1736. அடுத்து எமைத் தழாதிர் ஏனீர் அவிழ்த்த பூம் கலையை மீள
உடுத்துமின் உம்பால் யாங்கள் மையல் நோய் உழப்ப நோக்கிக்
அடுத்து எமர் முனியா முன்னம் கழற்றிய வளையும் கையில்
எடுத்து இடும் என்றார் நாளை இடுதும் என்று ஏகினானே.

1737. பிள்ளை வெண் திங்கள் வேய்ந்த பிரான் கொண்டு போன நாணும்
உள்ளம் மீட்கல் ஆற்றாது உயங்கினார் கலையும் சங்கும்
துள்ள ஐம் கணையான் வாளி துளைப்ப வெம் பசலை யாகம்
கொள்ளை கொண்டு உண்ண நின்றார் அந்நிலை கொழுநர் கண்டார்.

1738. பொய் தவ வடிவாய் வந்து நம் மனைப் பொன்னின் அன்னார்
மெய் தழை கற்பை நாண வேரொடும் களைந்து போன
கைதவன் மாடக் கூடல் கடவுள் என்று எண்ணித் தேர்ந்தார்
செய் தவவலியால் காலம் மூன்றையும் தெரிய வல்லார்.

1739. கற்புத் திரிந்தார் தமை நோக்கிக் கருத்துத் திரிந்தீர் நீர் ஆழி
வெற்புத் திரிந்த மதில் கூடல் மேய வணிகர கன்னியராய்ப்
பொற்புத் திரியாது அவதரிப்பீர் போம் என்று இட்ட சாபம் கேட்டு
அற்புத் திரிந்தார் எங்களுக்கு ஈது அகல்வது எப்போது என முனிவர்.

1740. அந்த மாட மதுரை நகர்க்கு அரசு ஆகிய சுந்தரக் கடவுள்
வந்து நும்மைக் கைதீண்டும் வழி இச்சாபம் கழியும் எனச்
சிந்தை தளர்ந்த பன்னியரும் தென்னர் மதுரைத் தொல் நகரில்
கந்த முல்லைத் தார் வணிகர் காதல் மகளிராய்ப் பிறந்தார்.

1741. வளர்ந்து பேதை இளம் பருவ மாறி அல்குல் புடை அகன்று
தளர்ந்து காஞ்சி மருங்கு ஒசியத் ததும்பி அண்ணாந்து அரும்பு முலை
கிளர்ந்து செல்லும் பருவத்தில் கிடைத்தார் ஆக இப்பான்மண்
அளந்த விடையான் வந்து வளை பகரும் வண்ணம் அறைகிற்பாம்.

1742. கங்கை கரந்து மணி கண்டம் கரந்து நுதல் கண் கரந்து ஒரு பால்
மங்கை வடிவம் கரந்து உழையும் மழுவும் கரந்து மழ விடை ஊர்
அம் கண் அழகர் வளை வணிகர் ஆகி ஏனம் அளந்து அறியாச்
செம் கமலச் சேவடி இரண்டும் திரை நீர் ஞால மகள் சூட.

1743. பண்டு முனிவர் பன்னியர் பால் கவர்ந்த வளையே பட்டு வடம்
கொண்டு தொடுத்து மீண்டு அவர்க்கே இடுவோம் என உள் கோளினர் போல்
தொண்டர் தொடுத்த கை வண்ணத்து உணர்ந்தார போலத் தோள் சுமந்து
மண்டு வளையை விலை பகர்ந்து வணிக மறுகில் வருகின்றார்.

1744. மன்னு மறையின் பொருள் உரைத்த மணிவாய் திறந்து வளை கொண்மின்
என்னும் அளவில் பருவ முகில் இமிழ் இன்னிசை கேட்டு எழில் மயில் போல்
துன்னு மணி மேகலை மிழற்றத் தூய வணிகர் குல மகளிர்
மின்னு மணி மாளிகை நின்றும் வீதி வாயில் புறப்பட்டார்.

1745. வளைகள் இடுவார் எனத்தங்கள் மனம் எல்லாம் தம் புடை ஒதுங்கத்
தளைகள் இடுவார் வருகின்றர் தம்மைக் கொம்மை வெம் முலையார்
துளைகள் இடும் தீம் குழல் இசை போல் சுரும்பு பாடக் கரும் குழல் மேல்
விளை கள் ஒழுக நுடங்கி வரு மின் போல் அடைந்து கண்டார்கள்.

1746. கண்ட வடிவால் இளைப்பதற்குக் கழிபேர் அன்பு காதல்வழிக்
கொண்டு செல்ல ஒருசார் தம் குணனா நாணமுதல் நான்கும்
மண்டி ஒரு சார் மறு தலைப்ப மனமும் உழன்று தடுமாற
அண்டர் பெருமான் விளையாடற்க் அமையச் சூழ்ந்து ஆர் அமுது அனையார்.

1747. இரங்கும் மேகலை சிலம்பு அன்றி ஏனைய
விரும்பிய குழை தொடி மின் செய் கண்டிகை
மருங்கு இறச் சுமப்பினும் வளைகைக்கு இல் எனின்
அரும்பிய முலையினார்க்கு அழகு உண்டாகுமோ.

1748. செல்வ நல் வணிகிர் எம் செம் கைக்கு ஏற்பன
நல் வளை தெரிந்திடும் என்று நாய்கர் முன்
வல்வளர் இள முலை மகளிர் மின் உமிழ்
கல்வளர் கடக மெல் காந்தள் நீட்டினார்.

1749. பண் தரும் கிளவி அம் கயல் கண் பாவை கைத்
தண் தளிர் பற்றிய தடக்கை மாடர் கைம்
முண்டகம் பற்றியே முகிழ்த்துப் பல் வரி
வண்டுகள் ஏற்றுவார் மையல் ஏற்றுவார்.

1750. புங்கவன் இடுவளை புடைத்து மீள வந்து
எங்களுக்கு இடவிலை இடுதி ரால் எனக்
கொங்கு அவிழ் பைங்குழல் எருத்தம் கோட்தி நின்று
அம் கரம் நீட்டுவார் ஆசை நீட்டுவார்.

1751. எமக்கு இடும் எமக்கு இடும் எனப் பின் பற்றியே
அமைத் தடம் தோளினார் அனங்கள் பூம் களை
தமைத் துளை படுத்த ஒர் சார்பு இலாமையால்
அமைப்புறு நாண் முதல் காப்பு நீங்கினார்.

1752. முன் இடும் வளை எலாம் கழல முன்பு சூழ்ந்து
இன்னவை பெரிய வேறு இடும் என்று இட்டபின்
அன்னவும் அனையவே ஆக மீள வந்து
இன்னமும் சிறிய வா விடும் என்று ஏந்துவார்.

1753. பின் இடும் வளைகளும் சரியப் பேது உறா
முன் எதிர் குறுகி நீர் செறித்த மொய்வளை
தன்னொடு கலைகளும் சரிவதே என
மின் என நுடங்கினார் வேல் நெடும் கணார்.

1754. இவ்வளை போல் வளையாம் முன் கண்டிலேம்
மெய்வளை வணிகிர் இவ் அரிய வெள் வளை
எவ்வயின் உள்ள இன்று இனிய ஆகி எம்
மெய்ம் மயிர் பொடிப்பு எழ வீக்கம் செய்தவே.

1755. நாளையும் வளை இட நண்ணும் இங்கு என்பார்
கோள்வளை விலை இது கொண்டு போம் என்பார்
வாள் விழி ஈர் பினாள் வாங்கிக் கோடும் என்று
ஆள் அரி யேறு அனார் ஆடிப் போயினார்.

1756. போயின வணிகர் தம் புடையின் மின் எனப்
பாயின மகளிரும் பலரும் காண முன்
மேயின விண் இழி விமானத்து உள் ஒளி
ஆயின திரு உரு ஆகித் தோன்றினார்.

1757. மட்டு அலம்பு கோதையார் முன் வளை பகர்ந்த வணிகர் தாம்
பட்டு அசைந்த அல்குல் நங்கை பாகர் ஆகும் என வியந்து
உட்ட தும்பு உவகை வெள்ளம் உற்று எழுந்த குமிழி போல்
சுட்ட தும்பு புனலில் ஆழ்ந்த களி அடைந்த நகர் எலாம்.

1758. உருவிலாளி உடல் பொடித்த ஒருவர் கூட இருவரான்
மரு இலார் திருக் கை தொட்டு வளை செறித்த நீர்மையால்
கருவின் மாதர் ஆகி நாய்கர் கன்னிமார் கண் மின்னு வேல்
பொருவில் காளை என வரம்பில் புதல் வரைப் பயந்தனர்.

1759. பிறந்த மைந்தர் அளவு இறந்த பெருமை கொண்ட பெருமிதம்
சிறந்த வீரம் ஆற்றல் ஏற்ற திறல் புனைந்து வைகினார்
மறந்த தும்பு வேல் நெடும் கண் வணிக மாதர் சிறிது நாள்
துறந்து அன்று அருள் அடைந்து துணை அடிக்கண் வைகினார்.

வளையல் விற்ற படலம் சுபம்

33. அட்டமா சித்தி உபதேசித்த படலம் (1760-1788)

1760. கொத்து இலங்கு கொன்றை வேய்ந்த கூடல் ஆதி மாட நீள்
பத்தியம் பொன் மருகு அணைந்து வளைபகர்ந்த பரிசு முன்
வைத்து இயம்பினாம் இயக்க மாதர் வேண்ட அட்டமா
சித்தி தந்த திறம் இனித் தெரிந்த வாறு செப்புவாம்.

1761. மின் அலங்கள் வாகை வேல் விழுப் பெரும் குலத்தினில்
தென்னவன் தன் ஆணை நேமி திசை எலாம் உருட்டும் நாள்
முன்னை வைகல் ஊழி தோறும் ஒங்கும் மொய்வரைக்கணே
மன்னு தண் பராரை ஆல நிழல் மருங்கு மறை முதல்.

1762. அடுப்ப மாசு இல் வெள்ளி வெற்பின் அருகு இருக்கும் மரகதம்
கடுப்ப வாம மிசை இருந்து கனக வெற்பன் மகள் எனும்
வடுப்படாத கற்பினாள் மடித்து வெள் இலைச் சுருள்
கொடுப்ப நேசம் ஊறு போக குரவன் ஆகி வைகினான்.

1763. பிருங்கி நந்தியே முதல் பெரும் தகைக் கணத்தரும்
மருங்கு இருந்த சனகாதி மா தவத்தர் நால்வரும்
ஒருங்கு இறைஞ்சி உண்ண உண்ண அமுதம் ஊறு சிவ கதைக்
கரும்பு அருந்த வாய் மலர்ந்து கருணை செய்யும் எல்லை வாய்.

1764. பௌவம் மூழ்கு சூர் தடிந்த பாலனுக்கு முலை கொடுத்து
தெவ்வம் ஆய வினைகள் தீர் இயக்க மாதர் அறுவரும்
தெய்வ நீறு முழுதும் அணிந்து செய்ய வேணி கண்டிகைச்
சைவ வேட மாதவம் தரித்து வந்து தோன்றினார்.

1765. மந்திரச் சிலம்பு அலம்பும் மலரடிக் கண் வந்தி செய்து
எந்தை அட்ட சித்தி வேண்டும் எங்களுக்கு எனத் தொழா
அம் தளிர்க் கையவர் இரப்ப அண்ணல் தன் மடித்தலம்
தந்திருக்கும் மாதை அங்கை சுட்டி ஈது சாற்றும் ஆல்.

1766. அலர் பசும் பொலங் கொம்பு அன்ன வணங்கி இவண் நிறைவால் எங்கும்
மலர் பரா சத்தி ஆகி மகேசையாய் அணிமா ஆதிப்
பலர் புகழ் சித்தி எட்டும் பணிந்து குற்றேவல் செய்யும்
சிலதியர் ஆகிச் சூழ்ந்து சேவகம் செய்ய வைகும்.

1767. இவளை நீர் சிந்தித் தான் முன் நீட்டிய வினையை நீக்கித்
தவலரும் சித்தி எட்டும் தரும் எனக் கருணை பூத்துச்
சிவபரம் சோதி எட்டுச் சித்தியும் தௌ¤த்தல் செய்தான்
அவர் அது மறந்தார் உம்மை ஆழ் வினை வலத்தான் மன்னோ.

1768. செழுமதிப் பிளவு வேய்ந்த தேவும் அக் குற்றம் நோக்கி
முழுமதி முகத்தினாரை முனிந்து நீர் பட்ட மங்கைப்
பழுமரம் முதலாம் ஞானப் பாறையாய் கிடமின் என்னக்
கழுமல் உற்று அவர் தாழ்ந்து கழிவது இச் சாபம் என்றார்.

1769. இப்படிக் கரும் கலாகிக் கிடத்தி ஆயிரம் ஆண்டு எல்லைக்
அப்புறம் மதுரை நின்று அடுத்து உமை தொடுத்த சாபத்து
உப்பற நோக்கி நுங்கள் தொல் உரு நல்கிச் சித்தி
கைப்படு கனிபோல் காணக் காட்டுதும் போதிர் என்றான்.

1770. கொடி அனார்கள் அறுவரும்
நெடிய வான் நிமிர்ந்து கார்
படியும் பட்ட மங்கையால்
அடியில் பாறை ஆயினார்.

1771. கதிர் கலம் பெய் காட்சி போல்
உதிர் பழத்தின் உடல் எலாம்
புதை படக் கிடந்தனர்
மத அரித் தடம் கணார்.

1772. பருவம் ஆயிரம் கழிந்து
ஒருவ மாட மதுரை எம்
குரவன் எண்குணத்தினான்
திரு உளம் திரும்பினான்.

773. தன்னது இச்சை கொண்டது ஓர்
இன் அருள் குரவனாய்
அந் நெடும் கல் ஆயினார்
முன்னர் வந்து தோன்றினான்.

1774. இருட்ட தும்பு கோதையார்
மருட்ட தும்பு வினை கெட
அருள்ததும்பு கண்ணினால்
தெருள்ததும்ப நோக்கினான்.

1775. அடிகள் நோக்க அம்புயம்
கடிகொள் நெய்தல் காந்தள் பைங்
கொடி கொள் முல்லை குமுத மேல்
படியப் பூத்த பாறையே.

1776. தாக்க வேத கத் திரும்
பாக்கம் உற்ற பொன் என
நீக்கம் அற்ற இருள் மல
வீக்கம் அற்று விட்டதே.

1777. நிறையும் அன்பு எனும் நதி
பொறை எனும் கரை கடந்து
இறைவனின் அருள் கடல்
துறையின் வாய் மடுப்ப வே.

1778. எழுந்து இறை அடிக் கணே
அழுந்து நேச மொடு தவக்
கொழுந்து அனார்கள் அறுவரும்
விழுந்து இறைஞ்சினார் அரோ.

1779. குமரற்கு ஊட்டும் இள முலை
உமை ஒப்பார்கள் சென்னி மேல்
அமலச் சோதி அம்கை ஆங்கு
கமலப் போது சூட்டினான்.

1780. சித்தி எட்டும் அந் நலார்
புத்தியில் கொளுந்தவே
கைத்தலத்தில் வைத்தது ஒர்
முத்து எனத் தெருட்டுவான்.

1781. அணிமா மகிமா இலகிமா அரிய கரிமாப் பிராத்திமலப்
பிணி மாசு உடையோர்க்கு அரிய பிர காமியம ஈசத்துவம் மெய்
துணிமா யோகர்க்கு எளிய வசித்துவம் என்று எட்டாம் இவை உளக் கண்
மணி மாசு அறுத்தோர் விளையாட்டின் வகையாம் அவற்றின் மரபு உரைப்பாம்.

1782. அறவும் சிறிய உயிர் தொறும் தான் பரம காட்டை அணுவாய்ச் சென்று
உறையும் சிறுமை அணி மா ஆம் உவரி ஞாலம் முதல் மேல் என்று
அறையும் சிவா அந்தம் ஆறா ஆறும் முள்ளும் புறனும் அகலாதே
நிறையும் பெருமை தனை அன்றோ மகிமா என்னும் நிரம்பிய நூல்.

1783. இலகு மேரு பாரம் போல் இருக்கும் யோகி தனை எடுத்தால்
இலகுவான பர அணுப் போல் இருப்பது இலகிமா ஆகும்
இலகு வான பர அணுப் போல் இருக்கும் யோகி தனை எடுத்தால்
இலகு மேரு பாரம் என இருப்பது அன்றோ கரி மாவாம்.

1784. பிலத்தில் இருந்தோன் அயன் உலகில் புகுதன் மீண்டும் பிலம் அடைதல்
பலத்தின் மிகுந்த பிராத்திய தாம் பரகாயத்தின் நண்ணுதல் வான்
புலத்தின் இயங்கல் இச் சித்த போகம் அனைத்தும் தான் இருக்கும்
தலத்தின் இனைந்த படிவருதல் பிரகாமியம் ஆம் தவக் கொடியீர்.

1785. விண்ணில் இரவி தன் உடம்பின் வெயிலால் அனைத்தும் விளக்குதல் போல்
மண்ணில் உள ஆம் பொருள் பலவும் காலம் மூன்றும் வானத்தின்
கண்ணில் உள ஆம் பொருளும் தன் காயத்து தௌ¤யாது இருந்து அறிதல்
எண்ணில் இதுவும் மறை ஒரு சார் பிரகாயம் என்று இயம்பும் ஆல்.

1786. ஈசன் என முத் தொழிலும் தன் இச்சை வழி செய்து எழு புரவித்
தேசன் முதல் கோள் பணி கேட்பத் திகழ்வது தீசத்துவம் ஆகும்
பூசல் அவுணர் புள் விலங்கு பூத மனிதர் முதல் உலகும்
வாச வாதி எண் மருந்தன் வசமாக் கொள்கை வசித்துவம் ஆம்.

1787. எம்மை உணர்ந்த யோகியர்கள் இவற்றை விரும்பார் எனினும் அவர்
தம்மை நிழல் போல் அடைந்து உலகர்க்கு அனையார பெருமை தனை உணர்த்தும்
செம்மை உடைய இவை என்னச் சித்தி எட்டும் தௌ¤வு எய்தக்
கொம்மை முலையார் அறுவருக்கும் கொளுத்தினான் எண் குணச் செல்வன்.

1788. தேவதேவு உபதேசித்த சித்தியைச் சிலம்பன் செல்வி
பாவனை வலத்தால் நன்கு பயின்றுவான் வழிக் கொண்டு ஏகிப்
பூவலர் கதுப்பின் நல்லார் அறுவரும் புரம் மூன்று அட்ட
காவலன் விரும்பி வைகும் கயிலை மால் வரையில் புக்கார்.

அட்டமா சித்தி உபதேசித்த படலம் சுபம்

34. விடை இலச்சினை இட்ட படலம் (1789 -1818)

1789. சந்து சூழ் மலயச் சிலம்பர் தவம் புரிந்த இயக்கி மார்க்
அந்த நால் இரு சித்தி தந்தது அறைந்தனன் அடி தொழா
வந்து மீன் வளவன் பொருட்டு வடாது வாயில் திறந்து அழைத்து
இந்து சேகரன் விடை இலச்சினை இட்டவாறு விளம்புவாம்.

1790. தோடு வெட்டி மலைத்து வாள் விதிர் துணை விழிக்குயில் இள முளை
கோடு வெட்டிய குறி கொள் மேனியர் குடி கொள் மா நகர் கடி கொள் பைங்
காடு வெட்டிய காரணக் குறி காடு வெட்டிய சோழன் என்று
ஏடு வெட்டிய வண்டு சூழ் பொழில் எயில் கொள் கச்சி உளான் அவன்.

1791. உத்தம சிவ பத்திரில் பெரிது உத்தமன் புது விரைகலன்
மித்தை என்று வெண் நீறு கண்டிகை ஆரம் என்று அணி மெய்யினான்
நித்த வேத புராணம் ஆதி நிகழ்த்திடும் பொருள் கண்ணுதல்
அத்தனனே பர தத்துவப் பொருள் என்று அளந்து அறி கேள்வியான்.

1792. அங்கம் ஆறோடு வேதம் நான்கும் அறிந்து மெய்ப்பொருள் ஆய்ந்து உளம்
சங்கை கொண்டு அனுதினம் அரன்புகழ் சாற்று சைவ புராண நூல்
பொங்கும் இன் சுவை அமுது தன் செவி வாய் திறந்து புகட்டி உண்டு
எங்கள் நாயகன் அடி இணைகண் இருத்தும் அன்பு கருத்துளான்.

1793. முக்கண் நாயகன் முப்புரத்தை முனிந்த நாயகன் மங்கை ஓர்
பக்க நாயகன் மிக்க வானவர் பரவு நாயகன் அரவு அணிச்
சொக்க நாயகன் உடலும் செவியான் முகந்து சுவைத் தரும்
தக்க பாலோடு தேன் கலந்து தருக்கி உண்பவன் ஆயினான்.

1794. அம் கயல் கண் மடந்தை பாகன் அடித்தலம் தொழும் ஆசை மேல்
பொங்கி மிக்கு எழும் அன்பனாய் மது ரேசன் மின்னு பொலங்கழல்
பங்கயப் பதம் என்று நான் பணிவேன் எனப் பரிவு எய்தியே
கங்குலில் துயில்வான் கயல் புரை கண்ணி பங்கனை உன்னியே.

1795. அன்று செம்பியர் கோமகன் கனவின் கணே அருள் வெள்ளிமா
மன்றுள் நின்றவர் சித்தராய் எதிர்வந்து மன்னவ நின் உளத்து
ஒன்றும் அஞ்சல் ஒருத்தனாகி உருத்திரிந்து தனித்து வந்து
இன்று வந்தனை செய்து போதி எனப் புகன்றனர் ஏகினார்.

1796. கேட்டு வேந்தன் விழித்து உணர்ந்து கிளர்ந்த அற்புதன் ஆகிய
ஈட்டு சேனை அமைச்சுளார் பிறர் யாரும் இன்றி வழிக் கொளீஇ
நாட்டம் மூன்றவன் ஆம்வாள் கொடு நல் அருட் துணையாய் வழி
காட்ட அன்பு எனும் இவுளி மேல் கொடு கங்குல் வாய் வருவான் அரோ.

1797. கல்லும் ஆர் அழல் அத்தமும் பல கலுழியும் குண கனை கடல்
செல்லும் மா நதி பலவும் வான் நிமிர் கன்னலும் செறி செந் நெலும்
புல்லு மாநிலனும் கழிந்து புறம் கிடக்க நடந்து போய்
வல்லு மா முலையார் கணம் பயில் வைகை அம் துறை எய்தினான்.

1798. குறுகு முன்னர் அதிர்ந்து வைகை கொதித்து அகன் கரை குத்திவேர்
பறிய வன் சினை முறிய விண் தொடு பைந் தருக்களை உந்தியே
மறுகி வெள்ளம் எடுத்து அலைத்தர மன்னவன் கரை தன்னில் நின்று
இறுதியில் அவனைத் தொழற்கு இடையூறு இது என்று அஞர் எய்துவான்.

1799. இழுதொடும் சுவை அமுது பென் கலன் இட்டு உணாது இரு கண் கணீர்
வழிய வந்து விலக்குவாரின் வளைந்தது ஆறு பகல் செய்யும்
பொழுது எழும் பொழுதோ மறுக்கம் விளைக்குமே இகல் பூழியன்
வழுதி அன்றியும் வைகையும் பகை ஆனது என்று வருந்தினான்.

1800. வெள்ளம் நோக்கி அழுங்கு செம்பியன் மெலிவு நோக்கி விரைந்தெழீஇக்
கள்ள நோக்கில் அகப்படாதவர் கனவு போல் அவன் நனவில் வந்து
துள்ள நோக்கு உடை அன்பருக்கு அருள் உருவம் ஆகியசித்தர்தாம்
பள்ளம் நோக்கி வரும் பெரும் புனல் வற்ற நோக்கினர் பார்த்தரோ.

1801. வறந்தவாறு கடந்து வந்து வடக்கு வாயில் திறந்து போய்
நிறைந்த காவல் கடந்து வீதிகள் நிந்தி நேரியர் வேந்தனைச்
சிறந்த வாடக புனித பங்கய திப்பியப் புனல் ஆடுவித்து
அறம் தவாத அறை கான கண்டர் தம் ஆலயம் புகுவித்தரோ.

1802. வெம்மை செய் கதிர்கால் செம்பொன் விமான சேகரத்தின் மேய
தம்மையும் பணிவித்து எண் இல் சராசரம் அனைத்தும் ஈன்ற
அம்மை அம் கயல் கணாளம் அணங்கையும் பணிவித்து உள்ளம்
செம்மை செய் இன்ப வெள்ளத்து அழுத்தினார சித்தசாமி.

1803. பண்ணியன் மறைகள் தேறா பால்மொழி மணாள போற்றி
புண்ணியர் தமக்கு வேதப் பொருள் உரை பொருளே போற்றி
விண் இழி விமான மேய சுந்தர விடங்க போற்றி.

1804. எவ்வுடல் எடுத்தேன் மேல் நாள் எண் இலாப் பிறவி தோறும்
அவ் உடல் எல்லாம் பாவம் மறம் பொருட்டாக அன்றோ
தெவ் உடல் பொடித்தாய் உன்றன் சேவடிக்கு அடிமை பூண்ட
இவ் உடல் ஒன்றே அன்றோ எனக்கு உடல் ஆனது ஐயா.

1805. மின் நகு வேலினானை வேந்த நீ போந்த வண்ணம்
தென்னவன் அறிந்தால் ஏதம் செய்யும் என்று ஆர்த்தார்க் கண்ணி
மன்னைச் சித்த சாமி உத்தர வழிக் கொண்டு ஏகா.

1806. மண்ணினை வளர்க்கும் வைகை வடகரை அளவு நண்ணிப்
புண்நிய நீற்றுக் காப்புப் புண்டர நுதலில் சாத்தி
உள் நிறை கருத்துக்கு ஏற்ப உறுதுணை உனக்கு உண்டாகி
நண்ணுக என்று பொன்னி நாடனை விடுத்து மீண்டு.

1807. காப்புச் செய்த கதவில் விடைக்குறி
யாப்புச் செய்து அமைத்து ஈர்ஞ்சடைச் சித்தர் போய்த்
துப்புக் கைவரை சுழ் வட மேருவில்
கோப்புச் செய்த பொன் கோயிலின் மேயினார்.

1808. செம் கை நீட்டித் தினகரன் தோன்றலும்
எங்கள் நாயகன் இட்ட குறி அறிந்து
அங்கண் வாயில் திறப்பவர் ஐயுறா.

1809. உற்று நோக்கினர் தாம் நென்னல் ஒற்றிய
கொற்ற மீனக் குறி பிழை யாமை கண்டு
எற்றி இது ஆம் கொல் என்று ஏந்தல் முன் எய்தினார்.

1810. போற்றி மன்ன நம் பொன் அம் கயல் குறி
மாற்றி உத்தர வாயில் கதவு அதில்
ஏற்று இலச்சினை இட்டனர் யாரை என்று
ஆற்றல் வேந்த அறிகிலம் யாம் என்றார்.

1811. ஐய இன்னது ஓர் அற்புத மாயையைச்
செய்ய வல்லவர் யார் எனத் தேர் இலன்
ஐயம் எய்தி அகன் மனை நண்ணினான்.

1812. வெறுத்து அகன்று தரை மேல் பள்ளி கொள்ளவும்
பொறுத்தனன் அன்று துயின்றான் இன் அருள் போழ்தினில்
கறுத்த கண்டர் கன வினில் கூறுவார்.

1813. மட்டது அலம்பிய தாதகி மாலையான்
உட்ட தும்பி ஒழுகிய அன்பினால்
கட்டு இல் அங்கு எயில் கச்சியில் காடு எலாம்
வெட்டி நம் புடை வித்திய பத்தியான்.

1814. வந்து நமை வழி பட வேண்டினான்
இந்த வாயில் திறந்து அழைத்து இன் அருள்
தந்து மீள விடுத்துப் பின் ஆட் கொளீஇ
நந்த மால் விடை நாம் பொறித்தேம் எனா.

1815. அருளினான் ஐயம் தேற்றி அகன்றபின்
மருளின் நீங்கி மலர்க்கண் விழித்து எழீஇ
வெருளினான் வெயர்த்தான் விம்மினான் பல
பொருளின் ஆற்றுதித்தான் குல பூடணன்.

1816. வள்ளல் அன்புக்கு எளிவந்த மாண்பு கண்டு
உள்ள உள்ள நின்று நூற்று எழும் அற்புத
வெள்ளமும் பரமானந்த வெள்ளமும்
கொள்ளை கொண்டு தன் கோமனை நீங்கினான்.

1817. எளியர் ஆடலை யார்க்கும் வெளிப்படத்
தௌ¤யு மாறு தௌ¤வித்துத் தன்னைப் போல்
விளி இலா இன்ப வெள்ளத்து அழுத்தினான்.

1818. கோடாத செங்கோலும் வெண் குடையும் கோ முடியும்
ஏடார் அலங்கல் இரா சேந்திரற்கு அளித்துத்
தோடார் இதழியான் தாள் கமலம் சூடி வான்
நாடாள அரசு உரிமை பெற்றான் னரபதியே.

விடை இலச்சனை இட்ட படலம் சுபம்

35. தண்ணீர்ப் பந்தர் வைத்த படலம் (1819 - 1855)

1819. சம்பு மதுரைப் பரன் இரவு தனியே வந்து தனைப பணிந்த
வெம்பு கதிரோன் மருமானை விடுத்து மீண்டும் தாழ இறுக்கி
அம் பொன் கதவின் விடை பொறித்தது அறைந்தும் தென்னன் அடு படைக்கு
வம்பு மலர் தோய் புனல் பந்தர் வைத்துக் காத்த வகை சொல்வாம்.

1820. தென்னன் அரச புரந்தரன் கோல் செலுத்த நாளில் காடு எறிந்த
மன்னன் பின்னர் வெளிப்படையாப் போந்து போந்து மது ரேசன்
பொன் அம் கமலத் தாள் வணங்கிப் போவான் முன்னிப் பொரும் பொருனைக்
கன்னி நாடன் கேண்மை பெற விடுத்தான் வரிசைக் கையுறையே.

1821. பொன்னி நாடன் வர விடுத்த பொலம் பூண் ஆடை முதல் பிறவும்
கன்னி நாடன் கை கவர்ந்து தானும் கலக்கும் தொடர் பினால்
உன்னி வேறு கையுறையாய்த் துறவு செய்ய உவப்பு எய்திச்
சென்னி காதல் மகல் கொடுப்பான் இசைந்தான் அந்தச் செழியற்கு.

1822. செழியன் தனக்கு வரையறுத்த செய்தி கேட்டுச் செம்பியர் கோன்
கழி அன்புடை குலமகளைத் தான் போய்க் கொள்வான் கருதிமதி
வழிவந்தவற்குத் தம்பி என வந்த அரச சிங்கம் எனும்
பழி அஞ்சாதான் வஞ்சித்துப் பழனக் காஞ்சிப் பதி புகுவான்.

1823. காஞ்சிப் பதிமுன் குறுகும் இளம் காவலோனைக் கடல் சேனை
தாம் சுற்றிய வந்து எதிர் கொடு போய்த் தன் முன் தனக்கு என்று இருந்த மகள்
ஆம் சிற்றிடையை மணம் புணர்த்தி அந்த மருகற்கு அரசு நிலை
வாஞ்சித்து அரச புரந்தரனைப் பிடிக்க மதித்தான் வனம் எறிந்தான்.

1824. மருமகன் தன்னுடன் எழுந்து மாமனான வளவர் கோன்
பொரும் அகன்ற சேனை யானை புடை நெருங்க மதி வழித்
திரு மகன் தன் மேல் அமர்த் திறம் குறித்து முரசு அறைந்து
உரும் அகன்ற பல்லியம் ஒலிப்ப வந்துளான் அரோ.

1825. திரண்டு அதிர்ந்து எழுந்து வந்த சென்னி சேனை தன் நகர்க்
இரண்டு யோசனைப் புறத்து இறுக்கும் முன்னர் ஒற்றரால்
தெருண்டு தென்னனை மாட நீ கூடல் மேய சிவன் தாள்
சரண் புகுந்து வேண்டுக என்று சார்ந்து தாழ்ந்து கூறுவான்.

1826. அன்று பாதி இரவில் வந்து அடி பணிந்து தமியனாய்ச்
சென்ற சென்னி என்னும் நின்ன திருவடிக் கண் அன்பினான்
இன்றும் அந் நிலையனாய் எனக்கு வேண்டுவன விடுத்து
ஒன்று கேண்மை புரிகுவான் உளத்தில் ஒன்றை உன்னினான்.

1827. அறத்தினுக்கு உள்ளாகி அன்று நின்ற நீ அவன் செயும்
மறத்தினுக்கு உள்ளாகி இன்று வன்மை செய்வதே அறப்
புறத்தினார் புரம் பொடித்த புண்ணியா எனக் கரைந்து
உறைத்து வேண்டினான் வேலை உம்பர் நாதன் அருளினால்.

1828. மெய் துறந்த வாய்மை ஒன்று விண்ணின் நின்று அண்ணலே
ஐது நுங்கள் சேனையேனும் மாகவத்து நாளைநீ
எய்தி வந்த தெவ்வரோடு எதிர்ந்து உருத்து நின்று போர்
செய்தி வென்றி நின்னது ஆல் செய்தும் என்று எழுந்தது ஆல்.

1829. காய வாணி செவி நுழைந்த காலை வேந்தர் இந்திரன்
நாயனார் அடிக்கணே நயந்த அன்பு முவகையும்
ஆய வேலை வீழ்ந்து தாழ்ந்து அகன்று தன் இருக்கை போய்
மேயினான் நிமிர்ந்த கங்குல் விடியும் எல்லை நோக்குவாள்.

1830. கழிந்த கங்குல் இற விசும்பு கண் விழிக்கும் முன்னரே
விழித்து எழுந்து சந்தி ஆதி வினை முடித்து வானநீர்
சுழித்து அலம்பு வேணி அண்ணல் தூய பூசை செய்து எழீ இத்
தெழித்து எழுந்த சேனை யோடு செரு நிலத்தை நண்ணினான்.

1831. அலை சிறந்த சலதி மீது ஒரு ஆறு செல்லு மாறு போல்
மலைசிறந்த நேரி வெற்பன் மள்ளர் சேனை வெள்ள மேல்
கலை சிறந்த மதி நிறைந்த கன்னி நாடு காவலன்
சிலை சிறந்த சிறிய சேனை சென்று அலைத்து நின்றதே.

1832. உருமு அன்ன குரலினார் உலவை அன்ன செலவினார்
வெருவுதீயின் வெகுளியார் வெடித்த வீர நகையினார்
செரு வின் மான அணியினார் சினஇ மடித்த வாயினார்
இருவர் சேனை மள்ளரும் எதிர்ந்து கை கலந்தனர்.

1833. மன்றல் அம் தெரியல் நேரி மலையவன் தமர்க்கு எலாம்
தென்றல் அம் பொருப்பினான் திரண்டநான்கு கருவியும்
மின் தயங்கு செய்ய வேணி விடையவன் தன் அருளினால்
ஒன்று அனந்தம் ஆக வந்து உருத்து எதிர்ந்து தோன்றும் ஆல்.

1834. தேரின் ஓதை கந்துகம் சிரிக்கும் ஓதை சொரிமதக்
காரின் ஓதை பேரியம் கறங்கும் ஓதை மறவர் தம்
போரின் ஒதை வீரர்தோள் புடைக்கும் ஒதை யோடு முந்
நீர் ஓதை ஒன்று எனக் கலந்து ஒடுங்கி நின்றதே.

1835. சிலை பயின்ற வீரரோடு சிலை பயின்ற வீரரே
கலை பயின்ற வாளரோடு கலை பயின்ற வாளரே
கொலை பயின்ற வேல ரோடு கொலை பயின்ற வேலரே
மலை பயின்ற மல்லரோடு மலை பயின்ற மல்லரே.

1836. கரி உகைத்த பாகரோடு கரி உகைத்த பாகரே
பரி உகைத்த மறவரோடு பகை உகைத்த மறவரே
கிரி உகைத்த வலவரோடு கிரி உகைத்த வலவரே
எரி உகைத்து எதிர்ந்த கால் எனக் கலந்து மலை வரால்.

1837. விடுக்கும் வாளி எதிர் பிழைப்பர் வெய்ய வாளி எய்து பின்
தொடுக்கும் வாளி வில் லொடும் துணிப்பர் பின் கணிப்பு அற
மடுக்கும் வாளி மார் புதைப்ப வாங்கி மற்று அவ் வாளி கொண்டு
அடுக்கும் ஏவலரை எய்து அடர்ப்பர் கிள்ளி மள்ளரே.

1838. சோனை மாரியில் சரம் சொரிந்து நின்று துள்ளுவார்
ஆன வாளி எதிர் பிழைத்து ஒதுங்கி நின்று அழல் சரம்
கூனல் வாளி சிலை இறத் தொடுத்து எறிந்து கூவுவார்
மீன கேதனத்து வேந்தன் வீரர் சென்னி வீரர் மேல்.

1839. தறிந்த தாள் தகர்ந்த சென்னி தரை உருண்ட வரை எனச்
செறிந்த தோள் சரிந்த தேர் சிதைந்த பல் படைக்கலம்
முறிந்த யானை கையிறா முழங்கி வீழ்ந்த செம்புனல்
பறிந்த பாரு பார் இடங்கள் பைத்த கூளி மொய்த்தவே.

1840. மடலின் நீடு தார் அலங்கன் மன்னர் சேனை இன்னவாறு
உடலின் நீழல் அடி அகத்து ஒடுங்க உம்பர் உச்சியில்
கடலின் நீடு கதிர் பரப்பு கடவுள் எய்தும் அளவு நின்று
அடலின் நீடி இடைவிடாமல் அமர் உழந்ததால் அரோ.

1841. அந்தம் நாள் அனைத்தையும் அழிக்க நின்ற அரன் நுதல்
சிந்தும் தீ எனக் கனன்று உருத்து நின்று தெறுதலால்
எந்த ஆறும் அற வறப்ப இம்பர் அன்றி உம்பரும்
வெந்து வான ஆறும் வற்ற வேனில் வந்து இறுத்ததால்.

1842. மண் பிளந்து பிலம் நுழைந்து வரை பிளந்து நிரைய வாய்
எண் பிளந்து நின்ற பொங்கர் இலை உகப் பிளந்து மேல்
விண் பிளந்து பரிதி நீடு வெம் கரங்கள் யாரையும்
கண் பிளந்து அழன்று வீசு கானல் எங்கும் ஆனதே.

1843. ஆயிடை அலகைத் தேரும் அடைந்தவர் வெயர்வும் அன்றித்
தூய நீர் வறந்த அந்தச் சுடுபுலம் தோய்ந்த காலும்
மீ உயர் மதி நிலவும் வெய்ய வாய்ச் சுடு நல் லோரும்
தீயவர் தம்மைச் சேர்ந்தால் தீயவர் ஆவர் அன்றோ.

1844. விளை மத ஊற்று மாறி வெகுளியும் செருக்கும் மாறித்
துளை உடைக் கைமான் தூங்கு நடைய வாய்ச் சாம்பிச் சோர்ந்த
உளர் தரு ஊழிக் காலினோடும் ஆம் புரவி எய்த்துத்
தளர் நடை உடைய வாகித் தைவரும் தென்றல் போன்ற.

1845. கானல் அம் தேர் மேல் சூறைக் கால் எனும் பாகன் தூண்ட
வேனில் வேந்து ஏறிச் சீறி வெப்பம் ஆம் படைகள் வீச
மாநிலம் காவல் பூண்ட மன்னவர் இருவர் தங்கள்
தானையும் உடைந்து தண்ணீர் நசை சுடச் சாம்பிற்று அன்றே.

1846. இரக்கம் இல் கொடிய செல்வர் மருங்கு போய் இரப்பார் போல
உருப்பம் மொண்டு இறைக்கும் கள்ளி நீழல் புக்கு ஒதுங்குவாரும்
தருக்கு அற நிரப்பால் எய்த்தோர் தம்மினும் வறியர் பால் சென்று
இரப்ப போல் இலை தீந்து துக்க மரநிழல் எய்துவாரும்.

1847. கொல் இபம் பரி மான் தேரின் குறு நிழல் ஒதுங்கு வாரும்
அல் இருள் வட்டத் தோல் வெண் கவிகையுள் அடங்கு வாரும்
செல் இடம் பிறிது காணார் வீரவான் சென்றோர் நின்ற
கல்லுடன் நிழல் சேர்வாரும் ஆயினார் களமர் எல்லாம்.

1848. ஆயது ஓர் அமையம் தன்னில் அளவு இலா உயிர்க்கும் ஈன்ற
தாயனார் துலை போல் யார்க்கும் சமநிலை ஆய கூடல்
நாயனார் செழியன் தானை நனந்தலை வேத நாற்கால்
பாயதோர் தண்ணீர்ப் பந்தர் பரப்பி அப் பந்தர நாப்பண்.

1849. புண்டர நுதலும் காதின் புறத்து அணி மலரும் பாத
முண்டக மலர் மேல் ஒற்றைக் கிண் கிணி முழக்கும் கச்சியாப்பு
உண்ட தோல் உடையும் கண்டோர் உள்ளமும கண்ணும் கொள்ளை
கொண்ட புன்னகையும் உள்ளக் கருணையின் குறிப்பும தோன்ற.

1850. அரு மறை அகத்து நின்றாங்கு அருந்தவர் ஆகி வேணிப்
பொரு புனல் பூரித்து ஆங்கு ஓர் புண்ணியச் சிரகம் தாங்கி
ஒருவருக்கு ஒன்றெ ஆகி இலக்கருக்கு இலக்கம் ஆகித்
அருகுறும் புழையால் வாக்கித் தணித்தனர் தண்ணீர்த் தாகம்.

1851. சுந்தரப் புத்தேள் வைத்த துறு மலர் வாசத் தெண்ணீர்ப்
பந்தர் புக்கு அடைந்து நன்னீர் பருகி எய்ப்பு அகல ஆற்றல்
வந்தபின் செழியன் தன்னோர் வளவன் மேல் ஏறிச்சீறி
அந்தம் இல் அனிகம் சிந்தித் தும்பை வேய்ந்து அடு போர் செய்தார்.

1852. கடல் உடைத்து என்னப் பொன்னி காவலன் தானை சாய
மடல் உடை வாகை வேய்ந்து வளவனை மருக னோடும்
மிடல் உடைத் தறுகண் சேனை வீரர் வெம் கையால் பற்றி
அடல் உடைக் கன்னி நாடர்க் அரசன் முன் கொண்டு போந்தார்.

1853. கொடுவந்த வளவன் தன்னைக் கோப் பெரும் செழியர் கோமான்
வடுவந்த தம்பி யோடு மாட நீள் கூடன் மேய
கடு வந்த மிடற்றார் முன்போய் விடுத்து எந்தை கருதியது யாது என்ன
நடுவந்த நிலையான் கேட்ப நாயகன் இகழ்த்து மன்னோ.

1854. அறவன் நீ அல்லையோ உன் அகத்தினுக்கு இசைந்த செய்கென
இறைவனது அருளால் வானின் எழுமொழி கேட்டு வைகைத்
துறைவனும் அறத்தின் ஆற்றால் சோழனைச் சிலமால் யானை
மற வயப் பரிபூண் மற்றும் வழங்கினான் விடுத்தான் பின்னர்.

1855. வள்ளல் தன் தம்பி என்னும் மன்னவர் சிங்கம் தன்னைத்
தள்ளரும் தறுகண் ஆண்மைத் தருக்கு அறத்து ஆனாள் செல்வம்
உள்ளன சிறிது மாற்றி ஒதுக்கி எவ் உயிர்க்கும் தாயாய்ப்
பள்ள நீர் அகலம் காத்து பல்வளம் பழுக்க வாழ்ந்தான்.

தண்ணீர்ப் பந்தர் வைத்த படலம் சுபம்

36. இரச வாதம் செய்த படலம் (1856 -1885 )

1856. வரதன் மீனவன் படை இடை வந்து நீர்ப் பந்தர்
விரதன் ஆகி நீர் அருந்திய வினை செய்ததும்
பரத நூலியன் நாடகப் பாவையாள் ஒருத்திக்
இரத வாதம் செய்து அருளிய ஆடலை இசைப்பாம்.

1857. பரும் கை மால்வரைப் பூமியன் பைந்தமிழ் நாட்டின்
இரங்கு தெண் திரைக் கரங்களால் ஈர்ம் புனல் வைகை
மருங்கில் நந்தனம் மலர்ந்த பன் மலர் தூ உய்ப் பணியப்
புரம் கடந்தவன் இருப்பது பூவண நகரம்.

1858. எண்ணில் அங்கு உறை சராசரம் இலிங்கம் என்று எண்ணி
விண்ணின் நால்களும் கோள்களும் விலங்குவது யாக்கைக்
கண்ணினான் கதிர் முதல் பல கடவுளர் பூசை
பண்ணி வேண்டிய நல்வரம் அடைந்தது அப்பதியில்.

1859. கிளிஉளார் பொழில் பூவணக் கிழவர் தம் கோயில்
தளி உளார் தவப் பேறு எனா அடாது கு பூந்தார்
அளி உளார் குழல் அணங்கு அனாள் அந்தரத்தவர்க்கும்
களி உளார் தர மயக்கு உறூம் கடல் அமுது அனையாள்.

1860. நரம்பின் ஏழ் இசை யாழ் இசைப் பாடலும் நடநூல்
நிரம்பும் ஆடலும் பெண்ணல நீர்மையும் பிறவும்
அரம்பை மாதரை ஒத்தனள் அறநெறி ஒழுகும்
வரம்பினால் அவர் தமக்கு மேல் ஆயினாள் மன்னோ.

1861. ஆய மாதர் பேர் பொன் அனையாள் என்பவள் தன்
நேய ஆய மோடு இரவின் இருள் நீங்கு முன் எழுந்து
தூய நீர் குடைந்து உயிர் புரை சுடர் மதிக் கண்ணி
நாயனார் அடி அருச்சனை நியமும் நடாத்தி.

1862. திருத்தர் பூவண வாணரைச் சேவித்துச் சுத்த
நிருத்தம் ஆடி வந்து அடியரைப் பொருள் என நினையும்
கருத்தளாய் அருச்சித்து அவர் களிப்ப இன் சுவை ஊண்
அருத்தி எஞ்சியது அருந்துவாள் அஃது அவள் நியமம்.

1863. மாதர் இந் நெறி வழங்கும் நாள் மற்று அவள் அன்பை
பூதலத்து இடைத் தெருட்டு வான் பொன் மலை வல்லி
காதல் நாயகன் திரு உருக் காணிய உள்ளத்து
ஆதரம் கொடுத்து அருளினார் பூவணத்து ஐயர்.

1864. ஐயர் தந்த பேர் அன்பு உரு ஆயினாள் மழுமான்
கையர் தன் திரு உருவினைக் கருவினால் கண்டு
மைய கண்ணினாள் வைகலும் வரு பொருள் எல்லாம்
பொய் இல் அன்பு கொண்டு அன்பர்தம் பூசையின் நேர் வாள்.

1865. அடியர் பூசனைக்கு அன்றி எஞ்சாமையால் அடிகள்
வடிவு காண்பது எப்படி என்று மடி இலாச் செழியற்கு
கொடிவில் பொன் கிழி நல்கிய வள்ளலை உன்னிப்
பிடி அனாள் இருந்தாள் அஃது அறிந்தனன் பெருமான்.

1866. துய்ய நீறு அணி மெய்யினர் கட்டங்கம் தொட்ட
கையர் யோகப் பட்டத்து இடைக் கட்டினர் பூதிப்
பையர் கோவணம் மிசை அசை உடையினர் பவளச்
செய்ய வேணியர் அங்கு ஒரு சித்தராய் வருவார்.

1867. வந்து பொன் அனையாள் மணி மாளிகை குறுகி
அந்தம் இன்றி வந்து அமுது செய்வா ரொடும் அணுகிச்
சிந்தை வேறு கொண்டு அடைந்தவர் திருவமுது அருந்தாது
உந்து மாளிகைப் புறம் கடை ஒரு சிறை இருந்தார்.

1868. அமுது செய் அரும் தவர் எலாம் அகல வேறு இருந்த
அமுத வாரியை அடிபணிந்து அடிச்சியர் ஐய
அமுது செய்வதற்கு உள் எழுந்து அருள்க என உங்கள்
அமுது அனாளை இங்கு அழை மின் என்று அருளலும் அனையார்.

1869. முத்தரா முகிழ் வாள் நகை அல்குலாய் முக்கண்
அத்தவர் ஆனவர் தமர் எலாம் அமுது செய்து அகன்றார்
சித்தராய் ஒருதம் பிரான் சிறு நகையின ராய்
இத் தரா தலத்து யார் இருக்கின்றார் என்றார்.

1870. நவ மணிக் கலன் பூத்த பூம் கெம்பரின் நடந்து
துவர் இதழ்க் கணி வாயினாள் சுவா கதம் அங்கு இல என்று
உவமை அற்றவர்க்கு அருக்கிய ஆசனம் உதவிப்
பவம் அகற்றிய வடிமலர் முடிஉறப் பணிந்தாள்.

1871. எத்தவம் செய்தேன் இங்கு எழுந்து அருளுதற்கு என்னாச்
சித்தர் மேனியும் படி எழில் செல்வமும் நோக்கி
முத்த வாள் நகை அரும்ப நின்று அஞ்சலி முகிழ்ப்ப
அத்தர் நோக்கினார் அருள் கணார் அருள் வலைப் பட்டாள்.

1872. ஐய உள் எழுந்து அருளுக அடிகள் நீர் அடியேன்
உய்ய வேண்டிய பணி திரு உளத்தினுக்கு இசையச்
செய்ய வல்லன் என்று அஞ்சலி செய்ய உள் நகையா
மையள் நோக்கியை நோக்கி மீன் நோக்கிதன் மணாளன்.

1873. வடியை நேர் விழியாய் பெருவனப் பினை சிறிது உன்
கொடியை நேரிடை என விளைத்தனை எனக் கொன்றை
முடியினான் அடி ஆரம் மென் முகிழ் முலைக் கொடி தாழ்ந்து
அடிய னேற்கு வேறாய் ஒரு மெலிவு இலை ஐயா.

1874. எங்கள் நாயகர் திரு உருக் காண்பதற்கு இதயம்
தங்கும் ஆசையால் கரு உருச் சமைத்தனன் முடிப் பேற்கு
இங்கு நாள் தொறும் என் கையில் வரும் பொருள் எல்லாம்
உங்கள் பூசைக்கே அல்லதை ஒழிந்தில என்றாள்.

1875. அருந்து நல் அமுது அனையாள் அன்பு தித்திக்கத்
திருந்து தேன் என இரங்கு சொல் செவி மடுத்து ஐயர்
முருந்து மூரலாய் செல்வ மெய் இளமை நீர் மொக்குள்
இருந்த எல்லையும் நிலை சில என்பது துணிந்தாய்.

1876. அதிக நல் அறம் நிற்பது என்று அறிந்தனை அறத்துள்
அதிகம் ஆம் சிவ புண்ணியம் சிவ அர்ச்சனை அவற்றுள்
அதிகம் ஆம் சிவ பூசையுள் அடியவர் பூசை
அதிகம் என்று அறிந்து அன்பரை அருச்சனை செய்வாய்.

1877. உறுதி எய்தினை இருமையும் உன் பெயர்க்கு ஏற்ப
இறுதி இல்லவன் திரு உரு ஈகையால் காணப்
பெறுதியாக நின் மனைக் கிடை பித்தளை ஈயம்
அறுதியான பல் கலன்களும் கொணர்தி என்று அறைந்தார்.

1878. ஈயம் செம்பு இரும்பிர சிதம் என்பவும் புணர்ப்பால்
தோயும் பித்தளை வெண்கலம் தரா முதல் தொடக்கத்து
ஆயும் பல் வகை உலோகமும் கல் என அலம்பத்
தேயும் சிற்றிடை கொண்டு போய்ச் சித்தர் முன் வைத்தாள்.

1879. வைத்த வேறு வேறு உலோகமும் மழு உழை கரந்த
சித்த சாமிகள் நீற்றினைச் சிதறினர் பார்த்தே
இத்தை நீ இரா எரியில் இட்டு எடுக்கின் பொன் ஆம்
அத்தை நாயகன் திருஉக் கொள்க என அறைந்தார்.

1880. மங்கை பாகரை மடந்தையும் இங்கு நீர் வதிந்து
கங்குல் வாய் அமுது அருந்தி இக் காரியம் முடித்துப்
பொங்கு கார் இருள் புலரும் முன் போம் எனப் புகன்றாள்
அம் கயல் கண் ஆள் தனைப் பிரியார் அதற்கு இசையார்.

1881. சிறந்த மாட நீள் மதுரையில் சித்தர் யாம் என்று
மறைந்து போயினார் மறைந்த பின் சித்தராய் வந்தார்
அறைந்த வார் கழல் வலம்பிட வெள்ளி மன்று ஆடி
நிறைந்த பேர் ஒளியாய் உறை நிருத்தர் என்று அறிந்தாள்.

1882. மறைந்து போயினார் எனச் சிறிது அயர்ச்சியும் மனத்தில்
நிறைந்த ஓர் பெரும் கவர்ச்சியை நீக்கினார் என்னச்
சிறந்து ஓர் பெரும் மகிழ்ச்சியும் உடைய வளாய்ச் சித்தர்
அறைந்தவாறு தீப் பெய் தனன் உலோகங்கள் அனைத்தும்.

1883. அழல் அடைந்த பின் இருள் மல வலி திரிந்து அரன் தாள்
நிழல் அடைந்தவர் காட்சி போல் நீப்பரும் களங்கம்
கழல வாடகம் ஆனதால் அது கொண்டு கனிந்த
மழலை ஈர்ஞ் சொலாள் கண்டனள் வடிவு இலான் வடிவம்.

1884. மழ விடை உடையான் மேனி வனப் பினை நோக்கி அச்சோ
அழகிய பிரானோ என்னா அள்ளி முத்தம் கொண்டு அன்பில்
பழகிய பரனை ஆனாப் பரிவினால் பதிட்டை செய்து
விழவு தேர் நடாத்திச் சில் நாள் கழிந்த பின் வீடு பெற்றாள்.

1885. நையும் நுண் இடையினாள் அந் நாயகன் கபோலத்து இட்ட
கை உகிர்க் குறியும் சொன்ன காரணக் குறியும் கொண்டு
வெய்ய வெம் கதிர் கால் செம் பொன் மேனி வேறு ஆகி நாலாம்
பொய் உகத்தவருக்குத் தக்க பொருந்து உருவு ஆகி மன்னும்.

இரச வாதம் செய்த படலம் சுபம்

37. சோழனை மடுவில் வீட்டிய படலம் (1886 - 1907)

1886. அழல் அடைந்த பின் இருள் மல வலி திரிந்து அரன் தாள்
நிழல் அடைந்தவர் காட்சி போல் நீப்பரும் களங்கம்
கழல வாடகம் ஆனதால் அது கொண்டு கனிந்த
மழலை ஈர்ஞ் சொலாள் கண்டனள் வடிவு இலான் வடிவம்.

1887. பொன் நெடும் தேரி ராச புரந்தரன் புரந்தர் ஆதி
பல் நெடும் தேவர் ஏத்தப் பரன் உலகு அடைந்தான் இப்பால்
அந் நெடும் தகையோன் மைந்தன் அடல் இரா சேச என்பான்
இந் நெடும் தகையோன் மைந்தன் இராசகம் பீரன் என்போன்.

1888. மற்று இவன் குமரன் பாண்டி வங்கிய தீபன் அன்னான்
பொன் திணி தடம் தோள் மைந்தன் புரந்தர சித்தாம் அன்னான்
வெற்றிகொள் குமரன் பாண்டி வங்கிய பதாகன் வீரம்
பற்றிய சுந்தரேச பாத சேகரன் அவன் சேய்.

1889. பலர் புகழ் சுந்தரேச பாத சேகரன் ஆம் தென்னன்
அலை புனல் உடுத்த கூடல் அடிகளுக்கு அன்பன் ஆகிக்
கொலை புணர் வேலால் வெம் கோல் குறும்பு எனும் களைகள் தீர்த்து
மலர் தலை உலகம் என்னும் வான் பயிர் வளர்க்கும் நாளில்.

1890. பத்துமான் தடம் தேர் நூறு பனைக்கை மா நூற்றுப் பத்துத்
தத்துமான் அயுத மள்ளர் தானை இவ் அளவே ஈட்டி
இத்துணைக்கு ஏற்ப நல்கி எஞ்சிய பொருள்கள் எல்லாம்
சித்து உரு ஆன கூடல் சிவனுக்கே செலுத்தும் மன்னோ.

1891. கண்டிகை மகுடம் ஆதிக் கலன் நிரை குயின்றும் திங்கள்
மண்டலம் மிடறும் சென்னிக் கோபுர மாடம் ஆதி
எண் திசை இருள் கால் சீப்ப எரி மணி இழைத்து வேய்ந்தும்
திண் திறல் உடையான் இன்ன திருப்பணி பிறவும் செய்தான்.

1892. கல்லு மாறு அகன்ற மார்பன் கருவியின் சிறுமை நோக்கி
மல்லு மாறாத திண்தோள் வளவர் கோன் ஒருவன் காலில்
செல்லும் ஆயிரம் பரிக்கு ஓர் சேவகன் என் போன் தானே
வெல்லும் மாறு எண்ணி வஞ்சி வேய்ந்து கொண்டு எழுந்து போந்தான்.

1893. பல்வகைக் கருவி ஈட்டப் படையொடும் பரவை சீறிச்
செல்வது போலக் கன்னித் தீம் புனல் நாடு நோக்கி
மல்வரையாத தோளான் வரவு அறிந்து எழுந்து மேருக்
கல்வரி சிலையான் முன் போய்க் கைதவன் தாழ்ந்து கூறும்.

1894. பொன்னது அனைய வேணிப் புனித இப் பூமி நேமி
உன்னது வலத்தினாலே உருட்டும் என் வலத்தை நோக்கான்
தன்னது வலத்தினால்என் தானையின் சிறுமை நோக்கி
என்னது தேயம் கொள்வான் எண்ணினான் போலும் மன்னோ.

1895. காவிரி நாடன் சேனைக் கடல் இடை எரி போல் மூண்டு
மேவினன் என்று கூறி மீனவன் வேண்ட வானில்
பூவிரி வாகை நீயே புனைய நாம் பொருதும் என்னா
நாவிரியாத மாற்ற நாயகன் கூறக் கேட்டான்.

1896. எல்லி அம் கமலச் செவ்வி எனமுகம் மலர்ந்து நாதன்
அல்லி அம் கமலச் செம் தாள் அகம் தழீஇப் புறம்பு போந்து
பல்லியம் துவைப்பத் தானைப் பரவையுள் பரிமா ஊர்ந்து
கொல்லி அம் பொருப்பன் சேனை கடல் எதிர் குறுகினானே.

1897. பண்ணுதல் இசை வண்டு ஆர்க்கும் பசும் தொடைச் செழியன் தானை
எண்ணுதல் இல ஆம் சென்னி இரும் படைக் கடல நேர் ஆறாய்
நண்ணுதல் எனப் போய்ப் பொன்னி நாடவன் தமர் கட்கு எல்லாம்
கண்ணுதல் அருளால் ஆங்கு ஓர் கடல் எனத் தோன்றிற்று அம்ம.

1898. கடல் என வருமா ஊர்ந்து கைதவன் சேனை முன்போய்
அடல் அணி மேருக் கோட்டி ஆலவாய் நெடு நாண் பூட்டி
மடல் அவிழ் துழாய்க் கோன் ஆட்டி வாய் எரி புரத்தில் ஊட்டி
மிடல் அணி கூடல் கோமான் வேடு உருவாகி நின்றான்.

1899. கங்குல் வாய்த் திங்கள் போலக் காது அணி தந்தத் தோடும்
கங்குல் வாய் முளைத்த மீன் போல் கதிர் முத்த வடமும் குஞ்சிச்
கங்குல் வாய்ச் சிலை போல் வெட்சிக் கண்ணிசூழ் கலாபச் சூட்டும்
கங்குல் வாய் கிழிக்கும் தந்தக் கடகமும் மின்னுக் கால.

1900. அண்டத்தார் அமரர் நாமம் அன்று தொட்டு அடையத தோற்று
கண்டத்தார் இருளே எங்கும் கலந்து எனக் கறுத்த மேனி
கொண்டத்தார் ஆரினார்கு ஓர் கூற்று என கொல் வேல் ஏந்திச்
சண்டத் தீ என்ன நின்றான் காவிரித் தலைவன் காணா.

1901. சீறி ஆயிரம் பரிக்கு ஓர் சேவகன் வந்தேன் என்னாக்
கூறினான் எதிர்த்தான் வெள்ளிக் குன்றவன் பத்து நூறு
மாறு இலாப் பரிக்கு மட்டு ஓர் வயவன் நீ அன்றோ எண்ணில்
ஈறு இலாப் பரிக்கும் ஒற்றைச் சேவகன் யானே என்றான்.

1902. என்ற சொல் இடி ஏறு என்ன இரு செவி துளைப்பக் கேட்டு
நின்றவன் எதிரே மின்னு நீட்டிச் செல் மேகம் போலச்
சென்று வேல் வலம் திரித்துச் செயிர்த்தனன் அதிர்த்துச் சீற
வன் திறன் நூற்றுப் பத்து வயப்பரிக்கு ஒருவன் அஞ்சா.

1903. யாம் இனி இந்த வேலால் இறப்பதற்கு ஐயம் இல்லை
யாம் என அகன்றான் மாவோடு ஆயிரம் பரிக்கு ஓர் மள்ளன்
காமனை வெகுண்ட வேடன் மறைந்தனன் கங்குல் சோதி
மா மகன் அது கண்டு ஓடும் வளவனைத் துரத்திச சென்றான்.

1904. துரந்திடும் அளவில் ஓடும் சோழனும் திரும்பி நோக்கிக்
கரும் தடம் கண்ணி பாகம் கரந்த வேடு வனைக் காணான்
வரும் துயர் அச்சம் தீர்ந்தான் மதுரையின் அளவும் பற்றிப்
புரந்தரற் புறம் கண்டானைப் புறம் கண்டு முடுக்கிப் போனான்.

1905. கால் ஒன்று முடுக்கப் பட்ட கனல் ஒன்று நடந்தால் ஒத்து
வேல் ஒன்று தடக்கை நேரி வேந்தனால் முடுக்கு உண்டு ஒடும்
சேல் ஒன்று கொடியினான் தன் செழு நகர் விரைந்து செல்வான்
மால் ஒன்று களிற்றின் ஆங்கு ஓர் மது மலர்க் கிடங்கில் வீழ்ந்தான்.

1906. மீனவன் மதுரை மூதுர் மேல் திசைக் கிடங்கில் வீழ
மான வெம் புரவி யோடும் வளவனும் வீழ்ந்தான் கூடல்
கோன் அவன் அருளால் வானோர் குரை கடல் கடையத் தோன்றும்
ஆனையின் எழுந்தான் தென்னன் கோழிவேந்து ஆழ்ந்து போனான்.

1907. பிலத்து அளவு ஆழ்ந்த கடி மலர்க் கிடங்கில் பெருந்தகை அவிந்தவன் துகில் பூண்
கலம் தரும் பேழை படை பரி மான் தேர் கரி எலாம் கவர்ந்து தண் பொருனைத்
தலத்தவன் தங்கள் நாயகர் அணியத் தக்க தூசு அணி கலன் நல்கி
நலத்தகையவர் பேர் அருள் கடற்கு அன்பு நதி எனப் பெருகி வீற்று இருந்தான்.

சோழனை மடுவில் வீட்டிய படலம் சுபம்

38. உலவாக்கோட்டை அருளிய படலம் (1908 -1925 )

1908. மின் பனிக் கதிர் வேணி வானவன் மீனவன் தனை மான வேல்
முன் பனிக்க வலம் திரிந்து முடுக்கி நேரி அடுக்கலான்
பின் பனிக் கமலத் தடத்து இற விட்ட வாறு இது பெருமைசால்
அன்பனுக்கு உலவாத கோட்டை அளித்தவாறு கிளத்துவாம்.

1909. பொடி ஆர்க்கும் மேனிப் புனிதர்க்குப் புனித ஏற்றுத்
கொடியார்க்கு வேதக் குடுமிக்கு இணையான கூடல்
படியார்க்கும் சீர்த்திப் பதி யேர் உழவோருள் நல்லான்
அடியார்க்கு நல்லான் அறத்திற்கும் புகழ்க்கும் நல்லான்.

1910. அனையான் அறத்திற்கு அருள் போன்றவள் ஆன்ற கற்பின்
மனையாள் மரபின் வழுவாத தரும சீலை
எனையாரும் நன்கு மதிக்கும் இருக்கும் நீராள்
தனை ஆள் பதிக்குக் கதிக்குத் தனிச் சார்பு போல்வாள்.

1911. பல்லேர் உழவின் தொழில் பூண்டு பயன்கள் கொள்வான்
வில்லேர் உழவன் கடன்கொண்டு மிகுந்த எல்லாம்
இல்லேர் உழத்தி மடைச் செல்வம் இயற்றி ஏந்த
அல் ஏறு கண்ட அடியாரை அருத்து நீரான்.

1912. தொகை மாண்ட தொண்டர் சுவை ஆறு தழீஇய நான்கு
வகைமாண்ட மாறுபடும் உண்டி மறுத்து அருந்த
நகை மாண்ட அன்பின் தலை ஆயவன் நல்க நல்கப்
பகைமாண்ட செல்வ மணல் கேணியில் பல்கு நாளின்.

1913. இந்நீர வாய வளம் குன்றினும் இன்மை கூறாத்
தன்னீர்மை குன்றான் எனும் தன்மை பிறர்க்குத் தேற்ற
நன்னீர் வயலின் விளைவு அஃகி நலிவு செய்ய
மின்னீர வேணி மதுரேசர் விலக்கினாரே.

1914. குன்றா விருத்திக் கடன் கொண்டு கொண்டு அன்பர் பூசை
நன்ற நடாத்தத் தொடுத்தான் கடன் தானும் கிட்டாது
ஒன்றாலும் கொண்ட விரதத்துக்கு உறுதி இன்றி
நின்றான் உடம்பை ஒறுக்கின்ற நியமம் பூண்டான்.

1915. கொடுப்பார் அவரே விளைவும் கடன் கோளும் மாற்றி
தடுப்பார் எனின் மற்று அதை யாவர் தடுக்க வல்லார்
அடுப்பார் விழுமம் களைவார் அடியார்க்கு நல் ஊண்
மடுப்பான் நியமம் தடைபட்டு வருந்து கின்றான்.

1916. விண் ஆறு சூடும் விடையான் தமர்க் கூட்டி அன்றி
உண்ணாதவன் தன் உயிர்க்குத் துணை ஆய கற்பில்
பண்ணார் மொழி தன்னொடும் பட்டினி விட்டு நெஞ்சம்
புண்ணாக ஆகம் பசித்தீயில் புழுங்கப் பட்டான்.

1917. இறக்கும் உடம்பால் பெறும் பேறு இனி ஆவது என்னா
அறக் குன்று அனையான் மனையோடும் அடைந்து இச் செய்தி
நிறக் கின்ற செம் பொன் சிலையார்க்கு நிகழ்த்தி ஆவி
துறக் கின்றது வே துணிவு என்று துணிந்து போனான்.

1918. ஐயன் திரு முன்னர் அடைந்து அடி தாழ்ந்து வானோர்
உய்யும் படி நஞ்சு அமுது உண்ட வொருவ உன் தன்
மெய் அன்பர் பூசைக்கு இடையூறு விளைய என்றன்
செய்யும் புலமும் விளைவு இன்றிச் சிதைந்த என்னா.

1919. விடம் நல்கு சூலப் படையாய் கடன் வேறு காணேன்
கடன் நல்க வல்லார் தமைக் காட்டுதி காட்டு இலா யேல்
மடம் நல்கும் இந்த உடம்பின் சுமை மாற்று வேன் என்று
உடன் நல்கு கற்புக்கு உரியா ளடும் வேண்டும் எல்லை.

1920. பஞ்சாதி வேதப் பொருள் சொன்ன பரமன் வாக்கு ஒன்று
அஞ்சாதி வேளாண் தலை வாவு உனது அகத்தில் இன்று ஓர்
செஞ்சாதி ஆய செழு வால் அரிக் கோட்டை உய்த்தேம்
எஞ்சாது இருக்கும் எடுக்கும் தொறும் என்றும் மாதோ.

1921. நீ நாளும் பூசித்து அதில் வேண்டிய கொண்டு நித்தம்
ஆனாத அன்பர்க்கு அமுது ஊட்டி எவர்க்கும் அன்ன
தானாதி நானா தருமங்களும் செய்தி வீடு
மேல் நாள் அளிக்கின்றனம் என்று விசும்பில் கூற.

1922. கேட்டு இன்பம் எய்தி கிளர் விம்மிதன் ஆகி வேதப்
பாட்டின் பயனை பணிந்து இல்லம் அடைந்து பண்டை
ஈட்டும் தவப் பேறு எனக் கண்டனன் தொண்டர்க்கு எந்தை
கூட்டும் கதி போல் உலவாமல் கொடுத்த கோட்டை.

1923. வான் ஆறு சூடி தரு கோட்டையை வைகல் தோறும்
பூ நாறும் சாந்தம் புகை ஒண் சுடர் கொண்டு அருச்சித்து
ஆனாத செவ்வி அடிசிற்கும் அதற்கு வேண்டும்
நானா கருவி விலைக்கும் அது நல்க வாங்கா.

1924. மின் ஆர் சடையான் தமர் ஆய்ந்தவர் வேதச் செல்வர்
தென் நாடர் தெய்வம் விருந்து ஒக்கல் செறிந்து நட்டோர்
முன் ஆம் எவர்க்கும் முகில் போல் வரையாமல் நல்கி
எந்நாளும் நோய் இன்றி அளகாபதி என்ன வாழ்ந்தான்.

1925. அன்பன் அடியார்க்கு இனியான் அனி நாள் அளந்து அல்கித்
தன் பன்னி யொடும் அயலார் சுற்றம் தமரோடும்
பின்பு அந்நிலையே இமவான் மகனைப் பிரியாத
இன்பன் உருவாய் சிவ மா நகர் சென்று இறை கொண்டான்.

உலவாக்கோட்டை அருளிய படலம் சுபம்

39. மாமனாக வந்து வழக்கு உரைத்த படலம் (1926 -1962 )

1926. தாமம் நார் இதழியார்தம் தமர்க்கு அன்பன் வறுமைப் பட்டோன்
ஆம நாள் உலவாக் கோட்டை அருளிய முறை ஈது ஐயன்
தே மன் நாள் முல்லைத் தீம் தார் சிறு தகை வணிகற்கு ஆக
மாமன் ஆம் படிவம் கொண்டு வழக்கு உரை வண்ணம் சொல்வாம்.

1927. கன்னி நான் மாடக் கூடல் கடி நகர் வணிக மாக்கள்
தன்னின் மா நிதிக் கோன் அன்னான் தனபதி என்னும் பேரான்
மன்னினான் அனையான் கற்பின் மடவரல் சுசீலை என்பாள்
பொன்னி நாள் முளரிச் சேக்கைப் புண்ணியத் திருவின் அன்னாள்.

1928. என இவர் தமக்கு மைந்தற் பேறு இன்றி இரங்கும் நாளில்
தனபதி மருமகன் தன்னைத் தகவுசால் மகவாக்கொண்டு
மன மகிழ் சிறப்பால் நல்க மனைவியும் தொழுது வாங்கிப்
புனைவன புனைந்து போற்றிப் பொலிவு உற வளர்த்துக் கொண்டாள்.

1929. தனபதி மகப்பேறு அற்றான் ஆயினும் தணவாக் காதல்
மனைவிமேல் வைத்த ஆசை மயக்கினால் வருந்தி ஈன்ற
தனையனை மகவாத் தந்த தங்கை மேல் தீராப் பூசல்
வினை விளைத்து ஒழுக ஓர் நாள் இளையாளும் வெகுண்டு சொல்வாள்.

1930. பெருமிதம் உனக்கு ஏன் பிள்ளைப் பேறு அற்ற பாவி நீ என்
அருமை நல் மகனால் அன்றோ இருமையும் அடைவாய் என்னப்
பெரிது நாண் அடைந்து மேலைக்கு ஆயினும் பிள்ளைப் பேறு
தரு தவம் புரிவேன் என்னாத் தனபதி தவம் மேல் செல்வான்.

1931. தன் பெரும் செல்வம் எல்லாம் மருமகன் தனக்கே ஆக்கி
அன்பு கொள் மனைவி யோடு அரும் தவ நெறியில் சென்றான்
பின்பு அவன் வரவு தாழ்ப்ப மருமகன் பெற்ற எல்லாம்
வன்பினால் வழக்குப் பேசி வெளவினார் தாய மாக்கள்.

1932. விளை நிலன் அடிமை பைம் பூண் வெறுக்கை நல் பசுக்கள் ஏனை
வளனும் மாற்றவர் கைக் கொள்ள வன் சிறை இழந்த புள் போல்
தளர் உறு மகனும் தாயும் சார்பு இலாத் தம்மனோர்க்கு ஓர்
களை கணாய் இருக்கும் கூடல் கடவுளே சரணம் என்னா.

1933. வந்து வான் அகடு போழ்ந்த மணி முடி விமானக் கோயில்
சுந்தர நாதன் பாதத் துணை தொழுது இறைஞ்சி யார்க்கும்
தந்தையும் தாயும் ஆகும் தம்பிரான் நீரே எங்கள்
எந்தையும் யாயும் என்னா இரங்கி நின்று இனைய சொல்வாள்.

1934. என் மகன் தன்னை மைந்தன் இன்மையால் எவரும் காணத்
தன் மகனாகக் கொண்டு தகுதியால் அன்றே காணி
பொன் மனை பிறவும் நல்கிப் போயினான் என் முன் இப்பால்
வன்மையால் தாயத்தார்கள் அவை எலாம் வெளவிக் கொண்டார்.

1935. ஒருத்தி நான் ஒருத்திக்கு இந்த ஒரு மகன் இவனும் தேரும்
கருத்து இலாச் சிறியன் வேறு களைகணும் காணேன் ஐய
அருத்தி சால் அறவோர் தேறு அருட் பெரும் கடலே எங்கும்
இருத்தி நீ அறியாய் கொல்லோ என்று பார் படிய வீழ்ந்தாள்.

1936. மாறு கொள் வழக்குத் தீர்க்க வல்லவர் அருளினாலே
சீறு கொள் வடிவேல் கண்ணாள் சிறு துயில் அடைந்தாள் மெய்யில்
ஊறு கொள் கரணம் ஐந்தும் உற்று அறி கனவில் கங்கை
ஆறு கொள் சடையார் வேதச் செல்வராய் அடுத்துச் சொல்வார்.

1937. புலர்ந்தபின் தாயத்தோரை புரவலன் ஆணை ஆற்றால்
வலம் தரு மன்றத்து ஏற்றி மறித்து அனை இருத்தி யாம் போந்து
தலம் தரும் அறிவான் மூத்தோர் அனைவரும் இசைய வந்து அச்
சலம் தரு வழக்குத் தீர்த்துத் தருகுவம் போதி என்றார்.

1938. வேரி அம் குவளை உண்கண் விழித்தனள் வியந்து கெட்டேன்
ஆரும் இல்லார்க்குத் தெய்வம் துணை என்பது அறிந்தேன் என்னாத்
கார் இரும் கயல் உண் கண்ணாள் கணவனைத் தொழுது வாழ்த்திச்
சீர் இளம் குமரனோடும் தெரிவை தன் மனையில் சென்றாள்.

1939. சென்றவள் கங்குல் எல்லை தெரிந்தபின் எழுந்து வெள்ளி
மன்றவன் கோயில் வாயில் வந்து வந்தனை செய்து அம் பொன்
குன்றவன் உரைத்த ஆற்றால் கொடுமைசால் வழக்குப் பூட்டி
வென்றவர் இருக்கை எய்தி விளம்புவாள் பலரும் கேட்ப.

1940. அட்டில் வாய் நெருப்பு இடேல் ஓர் அடி இடேல் அறத்தான்றிப்
பட்டிமை வழக்கால் வென்று போக ஒட்டேன் பலரும் கேட்க
இட்டனன் அரசன் ஆணை அறத்தவிசு ஏறி ஆன்றோர்
ஒட்டிய படி கேட்டு எங்கள் உரிப் பொருள்தந்து போமின்.

1941. என்றனள் மறித்தலோடும் இழுக்கு உரையாடி வைது
வன்திறல் வலியார் தள்ளி அடித்தனர் மைந்தனோடும்
சென்றனள் முறையோ என்னாது இருந்த அறத்தவினோர் முன்
நின்று உரையாடினாள் கேட்டு அறிந்தனர் நீதி நூலோர்.

1942. அறத்து தவிச்சு இருப்போர் ஏவல் ஆடவரோடும் போந்து
மறித்து அவைக் களத்தில் கூட்டி வந்தனள் வந்த எல்லை
அறக் கொடி பாகர் வெள்ளி அம்பல வாணர் தாம் அத்
திறத்து தனபதியே என ஈத் திரு உருக்கொண்டு செல்வார்.

1943. பெரு விலைக் குண்டலம் பிடரில் பத்தி பாய்ந்து
எரிகதிர் கவிழ்ப்ப வாள் எறிக்கும் அங்கதம்
அருவரைத் தோள் கிடந்து இமைப்ப ஆகம் மேல்
குருமணிக் கண்டிகை குலாய்ப் பின் கோட்டவே.

1944. முரல் அளி புற இதழ் மொய்ப்பச் செய்ய தா
மரை சிறிது அலர்ந்து என அணி செய் மோதிரக்
கரதலம் வீசி ஓர் கடும் கண் ஏறு எனப்
பெருமித நடை கொடு நடக்கும் பெற்றியார்.

1945. வாடிய முளரிபோல் மாறு இட்டார் இடத்து
ஊடியும் மலர்ந்த போது ஒப்ப மைந்தன் மேல்
நாடிய தண் அளி நயந்து உட்கிடை
கூடிய முகத்தினர் குறுகுவார் அவை.

1946. அரசன் இங்கு இல்லை கொல்லோ ஆன்றவர் இல்லை கொல்லோ
குரை கழல் வேந்தன் செங்கோல் கொடியதோ கோது இல் நூல்கள்
உரை செயும் தெய்வம் தானும் இல்லை கொல் உறுதியான
தருமம் எங்கு ஒளித்ததே கொல் என்று அறத் தவிசில் சார்வார்.

1947. தனபதி வரவு நோக்கி வஞ்சனைத் தாயத்தார்கள்
இனை உறு மனத்தர் ஆகி விம்மிதம் எய்தி வெல்லும்
மனவலி இழந்து பண்டு வழக்கு அலா வழக்கால் வென்ற
வினை நினைந்து உள்ளம் அச்சம் நாணினால் விழுங்கப் பட்டார்.

1948. மாதுலர் ஆகி வந்தோர் மருகனைத் தம்பின் வந்த
தாது உலராத கோதை தன் னொடும் தழீஇத் தம் கண்டம்
மீது உலராத சாம வேதம் ஆர்ப்பவர் போல் வாய் விட்டு
ஆதுலர் ஆனீர் அந்தோ ஐய என்று அழுது நைந்தார்.

1949. குடங்கையின் நெடும் கணாளும் குமரனும் வணிகர் தாளில்
தடங்கணீர் ஆட்ட வீழ்ந்தார் தடக்கையால் எடுத்துப் புல்லி
மடங்கல் ஏறு அனையார் தாமும் மற்று அவர் தம்மைத் தம் கண்ணீர்
நெடும்கடல் வெள்ளத்து ஆழ்த்திக் குமரனை நேர்ந்து நைவார்.

1950. ஐம் படை மார்பில் காணேன் சிறு சிலம்பு அடியில் காணேன்
மொய்ம்பு இடை மதாணி காணேன் முகத்து அசை சுட்டி காணேன்
மின் படு குழைகள் காணேன் வெற்று உடல் கண்டேன் அப்பா
என் பெறும் என்று பிள்ளைப் பணிகளும் கவர்ந்தார் என்னா.

1951. அனைவரும் இரங்க வாய்விட்டு அழுதவர் இளையாள் தன்னைத்
தனையனைக் கண்ணீர் மாற்றித் தடக்கையான் முதுகு தைவந்து
இனையன் மின் என் முன் வேறு ஒன்று எண்ணன் மின் எண்ணாவஞ்ச
வினைஞர் வல் வழக்குச் சோர்ந்து விடுவது காண்மின் என்னா.

1952. நட்பு இடை வஞ்சம் செய்து நம்பினார்க்கு ஊன் மாறாட்டத்து
உட்பட கவர்ந்து ஏற்றோர்க்கு இம்மியும் உதவார் ஆயும்
வட்டியின் மிதப்பக் கூறி வாங்கியும் சிலர் போல் ஈட்டப்
பட்டதோர் அறத்தாறு ஈட்டு நம் பொருள் படுமோ என்னா.

1953. மங்கல மாடம் ஓங்கு மதுரை நாயகனை நோக்கிச்
செம் கரம் சிரமேல் கூப்பி மாணிக்கம் தேற்றி விற்கும்
எம் குல வணிகர் ஏறே எம்மனோர் வழக்கை இந்தப்
புங்கவர் இடனாத் தீர்த்துத் தருக எனப் புலம்பி ஆர்த்தார்.

1954. ஆவலித்து அழுத கள்வர் வஞ்சரை வெகுண்டு நோக்கிக்
காவலன் செங்கோன் உண்நூல் கட்டிய தருமத்தட்டில்
நா எனும் துலை நா விட்டு எம் வழக்கையும் நமராய் வந்த
மேவலர் வழக்கும் தூக்கித் தெரிகென விதந்து சொன்னார்.

1955. நரை முது புலி அன்னான் சொல் கேட்டலும் நடுங்கிச் சான்றோர்
இருவர் சொல் வழக்கு மேல்கொண்டு அநுவதித்து இரண்டும் நோக்கித்
தெரி வழி இழுக்கும் ஞாதி வழக்கு எனச் செப்பக் கேட்டு
வெருவினர் தாயத்தார்கள் வலியரின் வேறு சொல்வார்.

1956. தவலரும் சிறப்பின் ஆன்ற தனபதி வணிகர் அல்லர்
இவர் என அவையம் கேட்ப இருகையும் புடைத்து நக்குக்
கவள மான் உரித்துப் போர்த்த கண்ணுதல் வணிகர் கோமான்
அவரவர் குடிப்பேர் பட்டம் காணி மற்று அனைத்தும் கூறும்.

1957. தந்தை தாய் மாமன் மாமி தாயத்தார் அவரை ஈன்றார்
மைந்தர்கள் உடன் பிறந்தார் மனைவியர் கிளைஞர் மற்றும்
அந்தம் இல் குணங்கள் செய்கை ஆதிய அடையாளங்கள்
முந்தையின் வழுவா வண்ணம் முறையினான் மொழிந்தான் முன்னோன்.

1958. அனையது கேட்ட ஆன்றோர் அனைவரும் நோக்கி அந்தத்
தனபதி வணிகர் தாமே இவர் எனச்சாற்ற லோடும்
மனவலித் தாயத்தார் தம் வழக்கு இழுக்கு அடைந்த ஈது
நனை வழி வேம்பன் தேரின் தண்டிக்கும் நம்மை என்னா.

1959. இல்லினுக்கு ஏகி மீள்வன் யான் என்றும் குளத்திற்கு ஏகி
ஒல்லையில் வருவேன் என்று ஒவ்வொரு வார்த்தை இட்டு
வல் எழு அனைய தோளார் அனைவரும் வன் கால் தள்ளச்
செல் எழு முகில்போல் கூட்டம் சிதைந்தனர் ஒளித்துப் போனார்.

1960. அனை அவர் போக நின்ற அறன் நவில் மன்றத்து உள்ளோர்
தனபதி வணிகர் தந்த தனம் எலாம் தந்த மைந்தற்கு
என மனை எழுதி வாங்கி ஈந்தனர் ஈந்த எல்லை
மனம் மொழி கடந்த நாய்கர் மறைந்து தம் கோயில் புக்கார்.

1961. இம் எனப் பலரும் காண மறைந்தவர் இரும் தண் கூடல்
செம்மல் என்று அறிந்து நாய்கச் சிறுவனுக்கு உவகை தூங்க
விம்மிதம் அடைந்து வேந்தன் வரிசைகள் வெறுப்ப நல்கிக்
கைம் மறி வணிகர் கோயில் புதுக்கினான் கனகம் கொண்டு.

1962. பூத நாயகன் பூரண சுந்தரப் புத்தேள்
பாத சேகரன் வரகுண பாண்டியன் புயத்தில்
ஓத நீர் உலகின் பொறை சுமக்க வைத்து உம்பர்
நாதர் சேவடித் தாமரை நகை நிழல் அடைந்தான்.

உலவாக்கோட்டை அருளிய படலம் சுபம்

40. வரகுணனுக்குச் சிவலோகம் காட்டிய படலம் (1963 - 2030)

1963. பண் கொண்ட வேத முதல் இடை ஈறு நாடரிய பரமன்
மாமனாகிய ஒரு வணிகன்
எண் கொண்ட காணி பொருள் கவர் ஞாதி மாதுலரை
எதிர் ஏறி வென்ற படி இதுவாம்
தண் கொண்ட நேமி வரகுண தேவன் எய்து பழி
தன்னைத் துடைத்து அனையம் அவன்
கண் கொண்டு காண உயர் சிவ லோகம் மதுரை தனில்
வருவித்த காதை இனி மொழிவாம்.

1964. இய மானன் இந்து ரவி எரி வான் இலஞ்சல் இல
எறிகால் எனும் பகுதி இரு நால்
மயமான சுந்தரனை மனம் வாய் மெய் அன்பின் இறை
வழிபாடு அடைந்து வர குணனாய்ச்
சய வேளை வென்ற வடிவினன் ஈறு இல் வென்றி பெறு
சத வேள்வி இந்திரனை நிகர்வோன்
இயன் மேனி கொண்ட ஒளியினில் ஏழ் பசும் புரவி
இனன் தேசு வென்ற வர குணனே.

1965. மறை ஆதி கலை பலவும் மகம் ஆதி பல வினையும்
வழுவாது நிறுவு தலின் மலர்மேல்
இறை ஆகி மலர் வனிதை பிரிவான திருமகளிர் இக
போகம் விளைய முறை செயலால்
கறை ஆழி வளைகள் அணி கரன் ஆகி இகல் செய் பொறி
கரண் ஆதி பகைகளையும் நெறியால்
அறை வாய்மை உரையின் முழுது உணர்வால் எவ் உயிரும்
நிறை அரன் ஆகி உலகு முறை செயு நாள்.

1966. வேட்டம் செய் காதல் ஒரு நாட்டம் ஏகி வன மேட்
டெங்கும்மா தடவி எரியா
நாட்டம் செய் காய் உழுவை நீட்டும் கை யானை முக
நாட்டும் பல் ஏனம் இவை முதலா
ஓட்டம் செய் தேரி ரவி கோட்டின் கணேறி இருள் ஊட்டம்
அந்தி மாலை வரும் அளவாக்
கோட்டம் செய்வார் சிலையின் மாட்டு அம்பின் ஊரியிர்
கூட்டு உண்டு மா நகரில் வருவான்.

1967. காலில் கடும் புரவி மேலிற் கடிந்து வரு காலக் கடம்
தனில் ஓர் மறையோன்
மால் உற்று அயர்ந்து முகம் வேர்வைக் குறும் திவலை
வாரக் கிடந்து விழி துயில் வோன்
மேலக் கடும் புரவி கால் வைப்ப அந்தணனும் வீவுற்று
அவிந்தனன் அறியான்
கோலில் செலும் பரியின் மீனத்தனும் தனது கோயில்
புகுந்தனன் வளவே.

1968. கனவட்டத்து அடி இடறப் பொறி விட்டுப் புலன் அவியக்
கரணத் உட்பொதி உயிர் விட்டவன் ஆகம்
தனை ஒக்கல் பவனர் எடுத்தனர் கிட்டிக் குரிசில் கடைத்
தலை இட்டத் திறம் மொழியத் தமிழ் மாறன்
இனை உற்றுப் பனவர் கையில் கனகக் குப்பைகள் நிறை
வித்து எமதிக் உற்றவனை எடுத்து எரிமாலை
புனைவித்த அக் கடன் முடிவித்தனன் மற்றப் பழி படரின்
புதையப் பற்றியது இடைவிட்டு அகலாதே.

1969. பற்றிய பழிக்குத் தீர்வு பழ மறைக் கிழவர் சொன்ன
பெற்றியினை வேறுண்டி நதிக்கரைப் பெரு நூற் கேள்வி
முற்றிய மறை யோர்க்கு ஈந்து மூவராம் தாரு வேந்தைச்
சுற்றியும் தூர்வை கொய்து சுரபிகள் சுவைக்க ஈந்தும்.

1970. அக மருடணத்தால் ஒமம் ஆற்றியும் ஆன் ஐந்து ஆவின்
நகை மணிக் கோடு தோய்ந்த நளிர் புனல் குடித்தும் தான
வகை பல கொடுத்து நீங்கா வலியதாய் இழுது பெய்த
புகை அழல் என மேல் இட்டுப் புலப்பட வளைந்தது அன்றே.

1971. ஏங்கும் பெருமூச்சு எறியும் கை யெறியும் குன்றின்
ஒங்கும் சிறுகும் உடன் ஆர்த்திடும் முன்னும் பின்னும்
பாங்கும் தொடரும் சிரிக்கும் பகுவாயை மெல்லும்
நீங்கும் குறுகும் பழிதா என நேர்ந்து பற்றும்.

1972. மாசு உண்ட தெய்வ மணிபோல் பணி வாயில் பட்ட
தேசு உண்ட தீம் தண் மதிபோல் ஒளி தேம்பி வண்டு
மூசு உண்டதான முகமா உண்ட வெள்ளில் போலக்
காசுண்ட பூணன் அறைபோய கருத்தன் ஆனான்.

1973. மறையோர்கள் பின்னும் பழி மேலிடு வண்ண நோக்கி
இறையோய் இது நான் முகன் சென்னி இறுத்த கூடல்
அற வேதியனைத் தினம் ஆயிரத் எண்கால் சூழல்
உறவே ஒழிக்கப் படும் இன்னம் உரைப்பக் கேட்டி.

1974. ஆனா விரத நெறியால் இரண்டு ஐந்து வைகல்
வான நாடனையும் அம் முறையால் வலம் செய்து வந்தாய்
ஆனல் அதற்கு வழிகாட்டும் என்று ஐயர் கூறப்
போனான் அரசன் புனிதன் திருக் கோயில் புக்கான்.

1975. விழி ஆயிரத் தோன் பழி தீர்த்தனை வேதியன் தன்
கழியாத மாபாதகம் தீர்த்தனை கௌவைக் கங்கைச்
சுழி ஆறு அலைக்கும் சடையாய் எனைத் தொட்டு அலைக்கும்
பழியான் அதுந் தீர்த்து அருள் என்று பணிந்து வீழ்ந்தான்.

1976. எண்ணும் படியும் முறையால் வளைந்து ஏத்த ஐயன்
விண்ணின்று இயம்பும் அரசே பரி மேத வேள்வி
நண்ணும் பயனோர் அடிவைப்பின் நண்ண வெம்மைப்
பண்ணும் வலத்தான் மகிழ்ந்தேம் பழி அஞ்சன் மன்னோ.

1977. பொன்னோடு முத்தம் கொழிக்கும் துறைப் பொன்னி நாடன்
நின்னோடு அமர் ஆற்ற நினைந்து எழு நீயு நேர்வாய்
அன்னோன் உனக்குப் புறகு இட்டு அகன்று ஓடும் நீயும்
பின்னோடி எட்டிப் பிடிப்பாரில் துரத்தும் எல்லை.

1978. எமையாம் அருச்சித்து இருக்கும் தலத்து எய்து வாயால்
அமையாத வன்கண் பழி ஆற்றுதும் என்னச் சேல்கண்
உமையாள் மணாளன் அருள் வாழ்த்தி உரகன் உச்சிச்
சுமையாறு தோளான் தொழுதான் இருக்கை புக்கான்.

1979. ஆர்த்தார் முடியோன் சில நாள் கழித்து ஆற்றல் ஏற்ற
போர்த்தாவு வேங்கைக் கொடித்தானை புடவி போர்ப்பப்
பேர்த்தார் கலிவந்து எனப் பேரியம் ஆர்ப்பக் கன்னிப்
பார்த்தாமம் வேன் மீனவன் நாட்டில் படர்ந்த எல்லை.

1980. மிடைந்து ஏறு நேரிப் பொருப்பன் படை வேலை மேல் சென்று
அடைந்து ஏறி மீனக் கொடி யோன் அமர் ஆட வாழி
கடைந்து ஏறு வெற்பில் கலங்கிற்று எனக் கிள்ளி சேனை
உடைந்து ஏக வெந்நிட்டு உடைந்தோடினன் உள்ளம் வெள்கா.

1981. சுறவக் கொடி அண்ணல் துரந்து பின் பற்றிச் செல்வோன்
புறவக் கடி முல்லையும் தாமரைப் போதும் ஏந்தி
நறவக் கழி நெய்தலங் கானலின் ஞாங்கர் மொய்த்த
இறவப் புலவு கழுவீர்ந் துறைப் பொன்னி சேர்ந்தான்.

1982. பூசத் துறையில் புகுந்து ஆடியப் பொன்னித் தென்சார்
வாசத்து இடை மா மருதைப் பணிதற்கு வைகைத்
தேசத்தவன் கீழ்த்திசை வாயில் கடந்து செல்லப்
பாசத் தளையும் பழியும் புற நின்ற அன்றே.

1983. சுருதிச் சுரும்பு புறம் சூழ்ந்து குழறத் தெய்வ
மருதில் சிறந்த பெரும் தேனைக் கண் வாய் அங்காந்து
பருகிப் படிந்து அழல் வாய் வெண்ணெய்ப் பாவை ஒப்ப
உருகிச் செயல் அற்று உரை அற்று உணர் வாகி நின்றான்.

1984. நிரா மய பரமானந்த நிருத்த நான் மாடக் கூடல்
பராபர இமையா முக்கண் பகவ பார்ப்பதி மணாள
புராதன அகில நாத புண்ணிய மருதவாண
அரா அணி சடையா என்று என்று அளவு இலாத்துதிகள் செய்தான்.

1985. சொல் பதம் கடந்த சோதி துதித்து அடி பணிந்த வேந்தை
மற் பெரும் தோளாய் கீழை வாயிலில் பிரமச் சாயை
நிற்பதம் நெறியால் செல்லேல் நிழல் மதி உரிஞ்சு மேலைப்
பொற்பெரு வாயின் நீங்கிப் போதி நம் மதுரைக்கு என்றான்.

1986. வரகுணன் அது கேட்டு ஐயன் மருதினை வளைத்து நீங்கற்கு
அருமையால் வாயில் தோறும் அடிக்கடி வீழ்ந்து வீழ்ந்து
வரை துளைத்து அன்ன மேலை வாயிலால் போவான் அன்ன
திருமணிக் கோபுரம் தன் பெயரினால் செய்து சின்னாள்.

1987. திருப்பணி பலவும் செய்து தென் திசை வழிக் கொண்டு ஏகிச்
சுருப்பணி நெடு நாண் பூட்டுஞ் சுவைதண்டச் சிலையால் காய்ந்த
மருப்பணி சடையான் கோயில் வழி தொறும் தொழுது போற்றிப்
பொருப் பணி மாடக் கூடல் பொன்னகர் அடைந்தான் மன்னோ.

1988. தொடுபழி தொலை வித்து ஆண்ட சுந்தரத் தோன்றல் பாதக்
கடிமலர் அடைந்து நாளும் கைதொழுது உலகம் எல்லாம்
வடு அறு செங்கோல் ஒச்சும் வரகுணன் அறவோர் நாவால்
அடு சுவை அமுதம் அன்ன அரன் புகழ் செவி மடுப்பான்.

1989. வேதம் ஆகமம் புராணம் மிருத்திகள் முதலா நூலும்
ஒதுவது உலகின் மிக்கத்து ருத்திர உலகம் என்னும்
போதம் அது அகம் கொண்டு அந்தப் பொன் பதி காண வேண்டும்
காதல் செல் வழியே ஈசன் கங்குலில் கோயில் எய்தா.

1990. மாழை மான் மட நோக்கிதன் மணாளனை வணங்கிப்
பிழை ஏழ் பவம் கடந்து நின் அடி நிழல் பெற்றோர்
சூழ நீ சிவபுரத்தில் வீற்று இருப்பது தொழுதற்கு
ஏழை யேற்கு ஒரு கருத்து வந்து எய்தியது எந்தாய்.

1991. என்ற காவலன் அன்பினுக்கு எளியராய் வெள்ளி
மன்ற வாணர் அவ் உலகை இவ் வுலகு இடை வருவித்து
இன்று காட்டுதும் இவற்கு எனத் திரு உளத்து எண்ணம்
ஒன்றினார் அஃது உணர்ந்ததால் உருத்திர உலகம்.

1992. கோடி மாமதிக் கடவுளார் குரூச்சுடர் பரப்பி
நீடி ஒர் இடத்து உதித்து என மின் மினி நிகர்த்து
வாடி வான் இரு சுடர் ஒளி மழுங்க வான் இழிந்து
தேடினார்க்கு அரியான் உறை சிவபுரம் தோன்ற.

1993. ஆண்ட நாயகன் நந்தியை அழைத்து எமக்கு அன்பு
மாண்ட காதலான் வரகுண வழுதி நம் உலகம்
காண்டல் வேண்டினான் காட்டு எனக் கருணையால் ஏவல்
பூண்ட வேத்திரப் படையினான் தொழுதனன் போந்தன்.

1994. வருதியால் எனப் பணிந்து எழு வரகுணன் கொடு போய்க்
கருதி ஆயிரம் பெயர் உடை கடவுளன் முகத்தோன்
சுருதி ஆதி ஈறு அளப்பரும் சொயம் பிரகாசப்
பரிதி ஆள் சிவபுரம் இது பார் எனப் பணித்தான்.

1995. கருப்பும் கமழ் துளர் பசும் கால்களால் உதை உண்டு
அருப்பினம் சிதைந்து ஆயிரப் பத்தி யோசனை போய்
மருக் கமழ்ந்து நூறு ஆயிரம் வால் இதழ்க் கமலம்
இருக்கும் ஒடைகள் புடை தொறும் தழுவிய ஆறும்.

1996. வரம்பின் மாதரார் மதுரவாய் திறந்து தேன் வாக்கும்
நரம்பின் ஏழ் இசை யாழ் இசை நகை மலர்த் தருவின்
சுரும்பின் நேரிசை நாரத தும்புரு இசைக்கும்
இரும்பு நீர் மெழுகு ஆக்கிய இன்னிசை எங்கும்.

1997. அமுத வாவியும் பொன் மலர் அம் புயத் தடமும்
குமுதவாய் அரமாதர் ஆம் குயில் இனம் பயிலும்
நிமிர வாள் விடு மரகத நெடிய பைம் காவும்
திமிர மாசறக் கழுவிய தேவர் வாழ் பதமும்.

1998. அலங்கு பால் கடல் போல் புறத்து அமுதநீர் அகழும்
பொலம் செய் ஞாயில் சூழ் புரிசையும் பொன் செய் கோபுரமும்
நலம் கொள் பூ இயல் விதியும் நவ மணி குயின்ற
துலங்கு மாளிகைப் பந்தியும் சூளிகை நிரையும்.

1999. ஐம் புலங்களும் வைகலும் விருந்ததா வருந்த
வெம்பு நால் வகை உண்டியும் வீணையும் சாந்தும்
செம் பொன் ஆரமும் ஆடலின் செல்வமும் தெய்வப்
பைம் பொன் மேகலை ஓவியப் பாவை ஒப்பாரும்.

2000. படர்ந்த வார் சடை உருத்திரர் பணைத்து இறு மாந்த
வடம் கொள் பூண் முலை உருத்திர மகளிரொடு அமரும்
இடம் கொள் மாளிகைப் பந்தியும் இகல்விளை துன்பம்
கடந்த செல்வமும் கவலை இல் போகமும் காட்டி.

2001. முண்டக ஆசனன் பதம் இது மூவுலகு அளந்த
தண் துழாயவன் புரம் இது தனி முதல் வடிவம்
கொண்டு வீறு சால் உருத்திரர் கோப்பதி இன்ன
எண் திசா முகம் காவலர் உறை விடம் இவை காண்.

2002. புலரும் முன் புனல் ஆடி நீறு ஆடி நம் புனிதன்
இலகும் ஆலயம் வினக்கி நம் தன் பணி இயற்றி
மலர் கொய்து ஆய்ந்தனர் தொடுத்து அரன் புகழ் செவி மடுத்து இவ்
உலக வாணராய்ப் போகம் உற்று உறைகு நர் இவர்காண்.

2003. தூயர் ஆகி ஐஞ் சுத்தி செய்து அகம் புறம் இரண்டின்
நேயராய் விதி நெறியின் நான் முகமன் ஈர் எட்டால்
காயம் வாய் மனம் ஒருமையால் அர்ச்சித்துக் கடவுள்
நாயன் அரருகு உறைபதம் நண்ணினார் இவர் காண்.

2004. கிளர்ந்த காலினால் அங்கியை நிமிர்த்து மேல் கிடைத்து
வளர்ந்த பிங்கலை இடை நடு வழி உகு மதியின்
விளைந்த இன் அமுது உண்டு நம் விடையவன் வடிவம்
குளம்தனில் குறித்து அவன் உருக் கொண்டவர் இவர் காண்.

2005. முக்கண் நாயகன் பொருட்டு என வேள்விகள் முடித்துத்
தொக்க வேதியர் இவர் புனல் சாலை இத் தொடக்கத்
தக்க பேர் அறம் புகழ் பயன் தமை நன்கு மதிக்கும்
பொக்க மாறிய நிராசையால் புரிந்தவர் இவர் காண்.

2006. மறையின் ஆற்றினார் தந்திர மரபினான் மெய்யின்
நிறையும் நீற்றினர் நிராமயன் இருந்த ஐந்து எழுத்தும்
அறையும் நாவினர் பத்தராய் அரன் புகழ் கேட்கும்
முறையினால் இவர் வினை வலி முருக்கினார் கண்டாய்.

2007. மறைகளின் சத உருத்திர மந்திரம் நவின்றோர்
நிறை கொள் கண்டிகை நீறு அணி நீரர் யாரேனும்
குறி குணம் குலன் குறித்திடாது அன்பரைச் சிவன் என்று
அறியும் அன்பினால் பிறவி வேர் அறுத்தவர் இவர் காண்.

2008. ஆன் அஞ்சு ஆடிய பரம் சுடர் இறை சிவஞான
தானம் செய்தவர் தருப்பணம் செய்தவர் சாம
கானம் செய்தவற்கு ஆலயம் கண்டு தாபித்தோர்
ஊனம் சேர் பிறப்பு அறுத்து வாழ் உத்தமர் இவர்காண்.

2009. சிவனை அர்ச்சனை செய்பவர்க்கு இசைவன செய்தோர்
அவன் எனக் குறித்து அடியரைப் பூசை செய்து ஆறு
சுவைய இன் அமுது அருத்தினோர் தொண்டர் தம் பணியே
தவம் எனப் புரிந்து உயர்ச்சியைச் சார்ந்தவர் இவர்காண்.

2010. ஆதி சுந்தரக் கடவுளுக்கு ஆலயம் பிறவும்
நீதியால் அருச்சனை பிற பணிகளும் நிரப்பிப்
பூதி சாதன வழி நிலம் புரந்து இவண் அடைந்த
கோது இலாத நின் குடிவழிக் கொற்றவர் இவர்காண்.

2011. என்று வேத்திரம் கொடு குறித்து எம் இறை நந்தி
கொன்றை வேணியன் அடியர் தம் குழாத்தினைத் தேற்றி
நின்று வீழ்ந்து வீழ்ந்து அஞ்சலி முகிழ்த்திட நெறியே
சென்று வானவர் நாயகன் திரு முன்பு விடுத்தான்.

2012. மறைகள் ஆகமம் வடிவு எடுத்து இரு புடை வாழ்த்த
நறை கொள் யாழ் தழீஇத் தும்புரு நாரதர் பாட
அறை கொள் வண்டு இமிர் கொம்பரின் அரம்பையர் ஆடக்
குறைகொள் வானவர் பதம் கிடையாது இறை கொள்ள.

2013. மதங்க விழ்க்கும் ஆல் வரை முக மைந்தனும் சூரன்
கதங்கவிழ்த்த வேல் கந்தனும் கருதலன் வேள்வி
விதங்க விழ்த்த வாள் வீரனும் வெயின் முடித்தார் தேன்
பதங்க விழ்ப்ப வீழ்ந்து ஏயின பணி வழி நிற்ப.

2014. தூங்கு தானையை ஒதுக்கி வாய் துணைக் கரம் பொத்தி
ஓங்கு மால் அயன் தம் குறை ஒதுங்கி நின்று உரைப்ப
வாங்குவான் சிலை இந்திரன் முதல் திசை வாணர்
தாங்கள் தாம்புரி காரியக் குறை நின்று சாற்ற.

2015. எழுவினோடு தண்டு ஏந்தி வாய் மென்று எயிறு அதுக்கிக்
குழுமு பாரிடத் தலைவரும் கோடி கூற்று ஒதுங்கி
விழும முழ்கி மெய் பனித்திட விதிர்க்கும் முக்குடுமிக்
கழுமுள் ஏந்திய கணத்தவர் கடை தொறும் காப்ப.

2016. சித்தர் வானவர் தானவர் சாரணர் திணி தோள்
வைத்த யாழினர் கின்னரர் மாதவர் இயக்கர்
பைத்த பாரிடர் காருடர் பாதல வாணர்
சுத்த யோகியர் முதல் கணத் தொகை எலாம் பரவ.

2017. இனி வரும் பிறப்பு அறுத்து எமைக் காத்தியால் எனத் தம்
கனி அரும்பிய அன்பு எழு கருணை ஆர் அமுதைப்
பனி வரும் தடம் கண்களால் பருகி மெய் பனிப்ப
முனிவர் சங்கர சிவ சிவ என முறை முழங்க.

2018. வரம் தவாதன யாவர்க்கும் வரன் முறை வழங்கி
முருந்தவா நகை மலைக் கொடி முகிழ் நகை அரும்பத்
திருந்த ஆயிரம் கதிர் விடு சிங்க மெல் அணைமேல்
இருந்த நாயகன் இருக்கை கண்டு இறைஞ்சினான் இறைவன்.

2019. உரைகளும் தடுமாற மெய் உரோமமும் சிலிர்ப்பக்
கரை இறந்த இன்னருள் பெரும் கடலில் அன்பு எனும்
திரை இறந்தவாறு ஈர்த்திட மிதந்து போய்ச் செப்பின்
வரை இறந்த ஆனந்த வார் அமுதை வாய் மடுத்தான்.

2020. தன் புலன்களும் கரணமும் தன்னவே ஆக்கி
அன்பு உடம்பு கொண்டு அவன் எதிர் அருள் சிவ லோகம்
பின்பு பண்டு போல் மதுரையாப் பிராட்டியும் தானும்
முன்பு இருந்தவாறு இருந்தனன் சுந்தர மூர்த்தி.

2021. வேந்தர் சேகரன் வரகுணன் விண் இழி கோயில்
ஏந்தல் சேவடி இறைஞ்சி நின்று இறை அருள் பெருமை
ஆய்ந்த வாவு தன் அகம் புக இன்ப மோடு அன்பு
தோய்ந்து ஆரையர் துளும்ப நாக் குழறிடத் துதிப்பான்.

2022. நாயினேன் தன்னை நடுக்கும் பழி அகற்றித்
தாயின் நேர் ஆகித் தலை அளித்தாய் தாள் சரணம்
சேயினேன் காணச் சிவலோகம் காட்டிப் பின்
கோயில் நேர் நின்ற அருள் குன்றெ நின் தாள் சரணம்.

2023. மாழ் ஆழ்ந்து செய்யும் வினை வழி போய் வல் நரகில்
ஆழா அடியனேற்கு அன்பு தந்தாய் தாள் சரணம்
ஏழ் ஆகி நான்கு வகையாய் எழுபிறப்பும்
பாழாக என்னைப் பணி கொண்டாய் தாள் சரணம்.

2024. வெம்கண் பழியின் வினையேனை வேறு ஆக்கித்
திங்கள் குலக் களங்கம் தீர்த்தாய் நின் தாள் சரணம்
அம் கண் சிவபுரம் உண்டு அன்புடையார்க்கு என்பதை இன்று
எங்கட்குக் காட்டி இசைவித்தாய் தாள் சரணம்.

2025. என்ன ஏத்தி இன் அருண் முகத்து ஈறு இலா அன்பால்
பின்னர் வேறு பல் பூசையும் பிறக்கு வித்து இருந்தான்
மன்னர் ஏறு அடையார்க்கு ஒரு மடங்கலே அடல் வேல்
தென்னர் ஏறு எனத் தோன்றிய வர குண தேவன்.

2026. என்ற தென் மலை முனிவனை இருடிகள் நோக்கி
அன்று வாசவன் பழி கரி சாபம் அந்தணனைக்
கொன்று தாயொடும் கூடிய கொடுவினை முதலாத்
துன்று பாவமும் மதுரையில் தொலைத்தனன் அன்றோ.

2027. பரமன் எண் குணன் பசுபதி வரகுணன் பற்றும்
பிரம வன் பழி இடை மருது இடை விட்டுப் பெயர
வரம் அளித்தவாறு என்னைகொல் வள்ளலே இதனைத்
திரம் உறப் புகல் எமக்கு என முனிவர் கோன் செப்பும்.

2028. பூத நாயகன் சுந்தரன் புண்ணிய மூர்த்தி
ஆதலால் அன்ன தலத்து உறை அடியவர் அஞ்சிப்
பாதகம் செயாது ஒழுகு உறூஉம் படி நினைந்து இனைய
தீது உறூஉம் பழிதனை இடை மருதினில் தீர்த்தான்.

2029. என்ற அகத்திய முனி இறை இறை கொடுத்து இயம்ப
நன்று எனச் சிரம் பணித்து மெய்ஞ் ஞான ஆனந்தம்
துன்றி நற்றவர் சுந்தரச் சோதி சேவடிக் கீழ்
ஒன்று அற்புத ஆனந்த உததியுள் குளித்தார்.

2030. அன்ன தனித் தொல் மதுரை அன்று தொடுத்து இன்று எல்லை
தன் அனையது ஆகிய தலங்கள் சிகாமணி ஆகிப்
பொன் நகரின் வளம் சிறந்து பூ உலகில் சிவலோகம்
என்ன இசை படப் பொலிந்தது ஏழ் இரண்டு புவனத்தும்.

உலவாக்கோட்டை அருளிய படலம் சுபம்

41. விறகு விற்ற படலம் (2031 - 2100 )

2031. நெடியவன் பிரமன் தேட நீண்டவன் தென்னற்கு ஏழின்
முடியது ஆம் சிவ லோகத்தைக் காட்டிய முறை ஈது ஐயன்
படிமிசை நடந்து பாடிப் பாணன் தன் விறகு ஆளாகி
அடிமை என்று அடிமை கொண்ட அருள் திறம் எடுத்துச் சொல்வாம்.

2032. மன்றல் அம் தெரியல் மார்பன் வரகுணன் செங்கோல் ஓச்சிப்
பொன் தலம் காவலானில் பொலியும் நாள் ஏமநாதன்
என்று ஒரு விறல் யாழ்ப் பாணன் வட புலத்து இருந்தும் போந்து
வென்றி கொள் விருதினோடும் விஞ்சை சூழ் மதுரை சார்ந்தான்.

2033. பூழியர் பெருமான் கோயில் புகுந்து வேத்து அவையத்து எய்திச்
சூழி மால் யானை யானைத் தொழுது பல் புகழ் கொண்டாடி
ஏழ் இசை மழலை வீணை இடந்தழீ இச் சுருதி கூட்டி
வாழியின் இசைத்தேன் மன்னன் அரும் செவி வழியப் பெய்தான்.

2034. முகை உடைத்து அவிழ்ந்த மாலை முடித்தலை துளக்கித் தூசு
பகல் அவிர் மணிப்பூண் நல்கிப் பல் உணாக் கருவி நல்கி
அகன் மனை வேறு காட்டி அரசர் கோன் வரிசை செய்ய
இகல் அறு களிப்பினோடு இசை வல்லான் இல்லில் புக்கான்.

2035. மீனவன் வரிசை பெற்ற செருக்கினும் விருதினானும்
மான மேல் கொண்டு தன்னோடு இன்னிசை பாடவல்ல
தான யாழ்ப் புலவர் வேறு இங்கு இல் எனத் தருக்கும் செய்தி
கோன் அறிந்து உழையர்க் கூவி பத்திரற் கொணர்திர் என்றான்.

2036. உழையரால் விடுக்கப் பட்ட பத்திரன் உவரிவென்றோன்
கழல் பணிந்து அருகு நிற்பக் கௌரியன் நோக்கிப் பாணி
பழகு இசை வல்லானோடும் பாடுதி கொல்லோ என்ன
மழலை யாழ் இடம் தோள் இட்ட பாணர் கோன் வணங்கிச் சொல்வான்.

2037. தென்னவர் பெரும யான் உன் திரு உள வலனும் கூடல்
முன்னவன் அருளும் ஊட்டும் முயற்ச்சியான் முயன்றுபாடி
அன்னவன் விருது வாங்கி அவனை வீறு அழிப்பன் என்றான்
மன்னவன் நாளைப் பாடு போ என வரைந்து சொன்னான்.

2038. இல் கண்ணே இசைவல்லா போய் இருந்துழி அனையான் பாங்கர்
கற்கும் பாண் மக்கள் மல்ல ஆவணம் கவலை மன்றம்
பொன் குன்றம் அனைய மாட மறுகு எங்கும் போகிப் போகிச்
சொல் குன்றா வகையால் பாடித் திரிந்தனர் வீறு தோன்ற.

2039. இவ் விசை கேட்டு நன்று என்று அதிசயித்து இசை வல்லான்பால்
வவ்விசை மைந்தர் பாடும் வண்ணம் ஈது என்னை கெட்டேன்
அவ்விசை வல்லான் பாடும் முறை எற்றோ அவனை நாளைச்
செவ்விசை பாடி வெல்வது எவன் எனத் திவவுக் கோலான்.

2040. மை அணி மிடற்றினானை மதுரை நாயகனை வந்தித்து
ஐயனே அடியேற்கு இன்று உன் அருள் துணை செய்யல் வேண்டும்
மெய்யனே என்று போற்றி வேண்டு கொண்டன்பு தோய்ந்த
பொய்யறு மனத்தான் இல்லாம் புக்கு இனிது இருந்தான் இப்பால்.

2041. வருத்தன் ஆகி வந்து இரந்தவன் இசைப் பகை மாற்ற
விருத்தன் ஆம் விறகு ஆள் என விண் இழி விமானத்து
ஒருத்தனான் அறிவு ஆகிய உண்மை ஆனந்தத்
திருத்தனார் தமது இச்சையால் திரு உருக் கொள்வார்.

2042. அழுக்கு மூழ்கிய சிதர் அசைத்து அவிர் சடை அமுதம்
ஒழுக்கு வான்மதி வாங்கியே செருகியது ஒப்ப
மழுக்கு கனல் வெள் வாய்க் குயம் வலம் படச் செருகி
இழுக்கு தேய் செருப்பு அருமறை கடந்தான் ஏற்றி.

2043. பழைய தோர் பொல்லாம் பொத்திய பத்தர் யாழ்க்கோன் தோள்
உழைய தாகி விட்டு எருத்தலைத்து ஊசல் ஆடிய ஒண்
குழைய காதினில் களவிணர்க் குறிய காய் தூக்கித்
தழையும் வார்சிகை சரிந்திடச் சுமை அடை தாங்கி.

2044. தறிந்த இந்தனம் தினந்தோறும் தாங்கி நீள் பங்கி
பறிந்து தேய்ந்து அழுந்திய தலை உடையராய்ப் பரிந்து
மறிந்த கங்கையும் பங்கு உறை மங்கையும் காணா
தெறிந்த இந்தனச் சுமை திரு முடியின் மேல் ஏற்றி.

2045. என்பு தோன்றி ஊன் இன்றியே இளைத்த யாக்கையராய்
அன்பு தோன்றியே கண்டவர் அகம் கனிந்து இரங்க
வன்பு தோன்றிய மன மொழி கடந்த தாள் மலர் பார்
முன்பு தோன்றிய தவத்தினாள் முடிமிசைச் சூட.

2046. திருமுகத்து வேர் அரும்ப வாய் குவித்து ஒலி செய்ய
வருவர் கல் சுமை தாங்கி மேல் சார்த்து வார் மடு நீர்
பருகுவார் எடுப்பார் தலை வெம்மை வேர்பறிய
இருகை யாலடிக் கடி எடுத்து ஏந்தி ஊர் புகுவார்.

2047. நடந்து கொள்ளுநர்க்கு அறவிலை பகர்ந்து நான் மாடம்
மிடைந்த வீதியும் கவலையும் முடுக்கரு மிடைந்து
தொடர்ந்த வேதமும் பிரமன் மால் சூழ்ச்சியும் பகலும்
கடந்து போகி அவ் இசை வலான் கடைத் தலைச் செல்வார்.

2048. வரவு நேர்ந்து அழைப்பவர் என ஆம்பல் வாய் மலர
இரவு கான்று வெண்மதி நகைத்து எழ உயிர்த்துணைவன்
பிரிவு நோக்கினார் எனக் கணீர் பில்கு தாமரையின்
நிரைகள் கூம்பிடக் கதிரவன் குட கடல் நீந்த.

2049. பறவை வாய் அடைத்து அருகு அணை பார்ப் பொடும் பெடையைச்
சிறகரால் அணைத்து இரும் பொழில் குடம் பையுள் செறிய
நறவவாய்ப் பெடை உண்ட தேன் நக்கி வண்டு ஓடைப்
பொறைகொள் தாமரைப் பள்ளியுள் புகுந்து கண் படுக்க.

2050. புல் என் நீள் நிலைக் குரங்கினம் பொதும்பர் புக்கு உறங்க
முல்லை யாய் மகா உய்த்தரக் கன்று உள்ளி முந்திக்
கொல்லை அன் நிரை மனை தொறும் குறுகிடச் சிறுபுன்
கல்வி மாணவச் சிறார் பயில் கணக்கு ஒலி அடங்க.

2051. புனைந்த வாழ் கடல் கரும் படாம் உடம்பு எலாம் போர்த்து
வனைந்த பூண் முலை நிலமகள் துயில்வது மானக்
கனைந்த கார் இருண் மெல் எனக் கவிதரப் பிரிவால்
இனைந்த காதலர் நெஞ்சில் வேள் எரிகணை நாட்ட.

2052. திங்கள் வாள் நுதல் முயல் கறைத் திலகமும் சிவந்த
மங்குல் ஆடையும் மயங்கு இருள் ஓதியும் வான்மீன்
பொங்கும் ஆரமும் பொலிந்து தன் கொண்கனைப் பொருப்பன்
மங்கை தேடி வந்தாள் என வந்தது மாலை.

2053. எடுத்த இந்தனம் ஒருபுறத்து இறக்கி இட்டு ஊன்றி
அடுத்த வன்புறம் திண்ணை மீது அமர்ந்து இளைப் பாறித்
தொடுத்த இன்னிசை சிறிது எழீப் பாடினார் சுருதி
மடுத்தி யார் அவன் பாடுவான் என்று இசை வல்லான்.

2054. வண்டு அறை கொன்றையான் முன் வந்து நீ யாரை என்றான்
பண் தரு விபஞ்சி பாணபத்திரன் அடிமை என்றான்
முண்டக மலரோன் மாயோன் புரந்தரன் முதல் மற்ற ஏனை
அண்டரும் தன் குற்றேவல் அடிமையாக் கொண்ட அம்மான்.

2055. கனி இசைக் கிழவன் தன் கீழ்க் கற்பவர் அனேகர் தம் முள்
நனி இசைக் கிழமை வேட்டு நானும் அவ் வினைஞன் ஆனேன்
தனி இசைக் கிழவன் நோக்கித் தலை எலாம் ஒடுங்க மூத்தாய்
இனியிசைக் கிழமைக்கு ஆகாய் என்று எனைத் தள்ளி விட்டான்.

2056. வெவ் விறகு எறிந்து கட்டி விலை பகர்ந்தேனும் ஐய
இவ்வயிறு ஓம்புகேன் இத் தொழில் பூண்டேன் என்ன
நைவளம் தெரிந்த ஏம நாதனும் விறகு மள்ளா
அவ்விசை ஒருகால் இன்னும் பாடு என ஐயன் பாடும்.

2057. குண்டு நீர் வறந்திட்டு அன்ன நெடும் கொடிக் குறுங்காய்ப் பத்தர்த்
தண்டு நீள் நிறத்த நல் யாழ் இடம் தழீஇ தெறித்துத் தாக்கிக்
கண்டு ஆடகம் திரித்துக் கௌவிய திவ விற் பாவ
விண்டு தேன் ஒழு கிற்று என்ன விக்கி மென் சுருதி கூட்டி.

2058. விசை யொடு தானம் தோறும் விரல் நடந்து ஊசல் ஆட
இசை முதல் ஏழில் பல் வேறு இன்னிசை எழும் சாதாரி
அசை யோடு வீதிப் போக்கு முடுகியல் அராகம் யார்க்கும்
நசைதரு நரம்பு கண்ட ஒற்றுமை நயம் கொண்டு ஆர்ப்ப.

2059. வயிறது குழிய வாங்கல் அழுமுகம் காட்டல் வாங்கும்
செயிர் அறு புருவம் ஏறல் சிரம் நடுக்கு உறல் கண் ஆடல்
பயிர் அரு மிடறு வீங்கல் பையென வாய் அங்காத்தல்
எயிறு அது காட்டல் இன்ன உடல் தொழில் குற்றம் என்ப.

2060. வெள்ளை காகுளி கீழோசை வெடி குரல் நாசி இன்ன
எள்ளிய எழாலின் குற்றம் எறிந்து நின்று இரட்டல் எல்லை
தள்ளிய கழி போக்கு ஓசை இழைத்தன் நெட்டு உயிர்ப்புத் தள்ளித்
துள்ளல் என்று இன்ன பாடல் தொழில் குற்றம் பிறவும் தீர்ந்தே.

2061. எழுது சித்திரம் போல் மன்னி இழும் எனும் அருவி ஓதை
முழவு ஒலி கஞ்சம் நாதம் வலம் புரி முரலும் ஓசை
கொழுதிசை வண்டின்று ஆரி என குணனும் வேரல்
விழும் இலை சிரன் மீன் மேல் வீழ் வீழ்ச்சி போல் பாடல் பண்பும்.

2062. பொருந்த மந்தரத் தினோடு மத்தி மந்தாரம் போக்கித்
திருந்திய துள்ளல் தூங்கல் மெலிவது சிறப்பச் செய்து
மருந்தன செய்யுள் ஓசை இசை ஓசை வழாமல் யார்க்கும்
விருந்து எனச் செவியின் மாந்தப் பாடினார் வேத கீதர்.

2063. விரைசார் மலரோன் அறியா விகிர்தன்
அரசாய் மதுரை அமர்ந்தான் என்னே
அரசாய் மதுரை அமர்ந்தான் அவன் என்
புரை சார் மனனும் புகுந்தான் என்னே.

2064. பாடல் மறையும் தௌ¤யாப் பரமன்
கூடல் கோயில் கொண்டான் என்னே
கூடல் போலக் கொடி ஏனகமும்
ஆடல் அரங்கா அமர்ந்தான் என்னே.

2065. நீல வண்ணன் தேறா நிமலன்
ஆல வாயில் அமர்ந்தான் என்னே
ஆல வாயான் அலரில் வாசம்
போல் என் உளமும் புகுந்தான் என்னே.

2066. பாணர் தம்பிரானைக் காப்பான் பருந்தோடு நிழல் போக்கு என்ன
யாழ் நரம்பிசை பின் செல்ல இசைத்த இன்னிசைத் தேன் அண்ட
வாணர்தம் செவிக்கால் ஓடி மயிர்த்துனை வழியத் தேக்கி
யாணரின் அமுத யாக்கை இசை மயம் ஆக்கிற்று அன்றே.

2067. தருக்களும் சலியா முந்நீர்ச் சலதியும் கலியா நீண்ட
பொருப்பிழி அருவிக் காலும் நதிகளும் புரண்டு துள்ளா
அருள் கடல் விலைத்த கீத இன்னிசை அமுதம் மாந்தி
மருள் கெட அறிவன் திட்டி வைத்த சித்திரமே ஒத்த.

2068. வீணை கை வழுக்கிச் சோர்வார் சிலர் சிலர் விரல் நடாத்தும்
யாணர் அம்பு எழலும் கண்டத்து எழாலும் வேறு ஆக வேர்ப்பர்
நாண மோடு உவகை தள்ள நாத்தலை நடுங்கித் தங்கள்
மாண் இழை அவர் மேல் வீழ் வார் விஞ்சையர் மயங்கிச் சில்லோர்.

2069. போது உளான் பரமன் பாதப் போது உளான் ஆனான் வேலை
மீது உளான் பரமானந்த வேலை மீது உள்ளான் ஆனான்
தாது உளாங் கமலக் கண்போல் சதமகன் உடலம் எல்லாம்
காது உளான் அல்லேன் என்றான் கண் உளான் கானம் கேட்டு.

2070. முனிவரும் தவத்தர் ஆதி முத்தர் மாசித்தர் அன்பன்
துனி வரும் பழங்கண் தீர்ப்பான் சுந்தரத் தோன்றல் கீதம்
கனிவரும் கருணை என்னும் கடலில் அன்பு என்னும் ஆற்றில்
பனி வரும் கண்ணீர் வெள்ளம் பாய்ந்திட இன்பத்து ஆழ்ந்தார்.

2071. ஊதி வேறு ஒதுங்கித் துன்ப உவரியுள் குளித்தார் தம்மில்
கூடிவேறு அற்ற இன்பக் குளிர் கடல் வெள்ளத்து ஆழ்ந்தார்
நாடி வேறு இடைப் பிரிந்தார் மேல் மனம் நடாத்தி மேனி
வாடி வேள் அலைப்பச் சோர்ந்து மம்மர் நோய் உழந்தார் மண்ணோர்.

2072. பைத் தலை விடவாய் நகம் பல் பொறி மஞ்ஞை நால்வாய்
மத்தமான் அரிமான் புல்வாய் வல்லிய மருட்கை எய்தித்
தத்தமாறு அறியாவாகி தலைத்தலை மயங்கிச் சோர
இத்தகை மாவும் புள்ளும் இசை வலைப் பட்ட அம்ம.

2073. வன்தரை கிழிய வீழ்போய் வான் சினை கரிந்து நின்ற
ஒன்றறி மரங்கள் எல்லாம் செவி அறி உடைய ஆகி
மென்தளிர் ஈன்று போது விரிந்து கண் நீரும் சோர
நன்று அறி மாந்தர் போல நகை முகம் மலர்ந்த மாதோ.

2074. வாழிய உலகின் வானோர் மனிதர் புள் விலங்கு மற்றும்
ஆழிய கரணம் எல்லாம் அசைவு அற அடங்க ஐயன்
ஏழ் இசை மயமே ஆகி இருந்தன உணர்ந்தோர் உள்ளம்
ஊழியில் ஒருவன் தாள் புக்கு ஒடுங்கிய தன்மை ஒத்த.

2075. கண் நிறை நுதலோன் சாம கண்டத்தின் எழுந்த முல்லைப்
பண் நிறை தேவ கீதம் சரா சர உயிரும் பாரும்
விண் நிறை திசைகள் எட்டும் விழுங்கித் தன் மயமே ஆக்கி
உள் நிறை உயிரும் மெய்யும் உருக்கிய இசை வல்லானை.

2076. சிந்தை தோயும் ஐம் பொறிகளும் செவிகளாப் புலன்கள்
ஐந்தும் ஓசையா இசைவலான் இருந்தனன் ஆகப்
பந்த நான்மறை நாவினால் பத்திரன் ஆளாய்
வந்து பாடினார் இந்தனச் சுமையொடு மறைந்தார்.

2077. யான் அறிந்த சாதாரி அன்று இம்பருள் இதனை
நான் அறிந்தது என்று ஒருவரும் நவின்றிலர் தேவ
கான மீது அவற்கு உணர்த்தினோன் கடவுளே அன்றி
ஏனை மானுடர் வல்லரோ இது வியப்பு என்னா.

2078. இழுக்கி விட்ட இக் கிழமகன் இசை இதேல் அந்த
வழுக்கு இல் பத்திரன் பாதல் எற்றோ என மதியா
அழுக்கம் உற்று எழுந்து இசைவலான் அடுத்த தன் பண்டர்
குழுக்களும் குலை குலைந்திட இருள் வழிக் கொண்டான்.

2079. மடக்கு பல் கலைக் பேழையும் அணிக்கலம் பிறவும்
அடக்கும் பேழையும் கருவியாழ்க் கோலும் ஆங்கே ஆங்கே
கிடக்க மானமும் அச்சமும் கிளர்ந்து முன் ஈர்த்து
நடக்க உத்தர திசைக்கணே நாடினான் நடந்தான்.

2080. சிவிகை ஓர் வழி விறலியர் ஓர் வழி செல்லக்
கவிகை ஓர் வழி கற்பவர் ஓர்வழி கடுகக்
குவிகை ஏவலர் ஒருவழி கூட நாண் உள்ளத்
தவிகை யோ வரும் ஒருவழி அகன்றிட அகன்றான்.

2081. அன்று பத்திரன் கனவில் வந்து அடல் ஏற்று அழகர்
இன்று பத்திர இசைவலான் இடை விறகு ஆளாய்ச்
சென்று பத்திரன் அடிமையாம் என்று பாண்செய்து
வென்று பத்திரம் செய்து நின் வேண்டுகோள் என்றார்.

2082. குஞ்சி நாள் மலர் கொன்றையார் அங்ஙனம் கூறும்
நெஞ்சினான் இனைப் பரிய சொல் கேட்டலும் நெஞ்சம்
அஞ்சினான் இது செய்யவோ அடியனேன் மறைகள்
கெஞ்சினாரை இன்று இரந்த வாறு என்று கண் விழித்தான்.

2083. கண் மலர்ந்து எழு பத்திரன் கரை இலா உவகை
உண் மலர்ந்து எழும் அன்பு கொண்டு ஊக்க வெம்கதிரோன்
விண்மலர்ந்து எழு முன்பு போய் விசும்பு இழி கோயில்
பண் மலர்ந்த நான் மறைப் பொருள் அடித்தலம் பணிந்தான்.

2084. கடிய கானகம் புகுதவோ கட்டிய விறகை
முடியில் ஏற்றவோ முண்டகத்தாள்கள் நொந்திட வந்து
அடியனேன் பொருட்டு அடாதசொல் பகரவோ வஞ்சக்
கொடியனேன் குறை இரந்தவா விளைந்ததே குற்றம்.

2085. நெடிய னேன் முதல் வானவர் நெஞ்சமும் சுருதி
முடியன் ஏகமும் கடந்த நின் முண்டகப் பாதம்
செடியனேன் பொருட்டாக இச் சேண் நிலம் தோய்ந்த
அடியனேற்கு எளிது ஆயதோ ஐய நின் பெருமை.

2086. நாத அந்தமும் கடந்த மெய்ஞ் ஞான ஆனந்த
போதம் என்பர் அஃது இன்று ஒரு புடவி மானுடமாய்
ஆதபம் தெற வெறிந்த இந்தனம் சுமந்து அடியேன்
பேதை அன்பு அளவு ஆயதோ பெரும நின் உருவம்.

2087. மறிந்த தெண் திரை கிடந்தவன் உந்தியில் வந்தோன்
அறிந்த அன்று அரும் பொருள் வரம்பு அகன்று எழுவிசும்பும்
செறிந்த அண்டமும் கடந்தது சிறியனேன் பொருட்டாத்
தறிந்த இந்தனம் சுமந்ததோ தம்பிரான் முடியே.

2088. என்ன வந்தனை செய்து நின்று ஏத்தி அம் கயல் கண்
மின் அமர்ந்த பங்கு ஒருவனை வலம் கொடு மீண்டு
மன்னர் தம்பிரான் ஆகிய வரகுண தேவன்
தன்னை வந்து அடி பணிந்தனன் தந்திரிக் கிழவோன்.

2089. வந்த ஏழ் இசைத் தலைமகன் வரவு அறிந்து அரசன்
அந்த ஏழ் இசைக் கிழவனை அழை என உழை யோர்
பந்த யாழ் மகன் இருக்கை போய்ப் பார்த்தனர் காணார்
சிந்தை ஆகுலம் அடைந்தவன் போனவா தெரியார்.

2090. எங்கு உளான் எனத் தேடுவார் இவர் எதிர் அயல்வாய்
அங்கு உளார் சிலர் அறிந்த வாறு அறைகுவார் அவன் நேற்று
இங்கு உளான் விறகு எடுத்து ஒரு முது மகன் இவன் பால்
பொங்கும் ஏழ் இசைப் பத்திரன் அடிமையாய்ப் போந்தான்.

2091. பாடினான் பின்பு பட்டது தெரிகிலேம் பானாள்
ஓடினான் எனக் கேட்டலும் ஒற்றர் போய்க் கொற்றம்
சூடினான் அவை அடைந்தவர் சொல்லிய வாறே
ஆடினார் வியப்படைந்து அனுமானம் உற்று அரசன்.

2092. தன் அடைந்த அத் தந்திரித் தலைவனை நோக்கி
என்னவாறு அவன் போனவாறு இங்கு இனும் போன
பின்னை யாது நீ செய்தனை என இசைப் பெருமான்
தென்னர் கோன் அடி தொழுது தன் செய்தியை மொழிவான்.

2093. நென்னல்வாய் அடியேன் நினது தாள் நிழல் நீங்கிப்
பின்னல் வார் சடை மௌலி எம் பிரான் அடி பணிந்தேன்
இன்னலார் குறை இரந்து மீண்டு இருக்கை புக்கு இருந்தேன்
கன்னலார் மொழி பங்கர் என் கனவில் வந்து அருளி.

2094. ஓடி உன் பொருட்டாக நாம் விறகு எடுத்து உழன்று
வாடி நின் பகைப் புறம் கடை வந்து சாதாரி
பாடி வென்று நின் பகைவனைத் துரந்தனம் எனச் சொல்
ஆடினார் விழித்தேன் இது நிகழ்ந்தது என்று அறைந்தான்.

2095. ஏவல் மைந்தர் போய் விளங்கி வந்து இசைத்தலும் வீணைக்
காவலன் கனா நிகழ்ச்சியும் ஒத்தலில் கைக்கும்
பூ அலங்கலான் இஃது நம் பொன் நகர்க் கூடல்
தேவர் தம்பிரான் திரு விளையாட்டு எனத் தௌ¤ந்தான்.

2096. இகழ்ந்த கூற்று எறி சேவடிக்கு இடை அறா நேயம்
திகழ்ந்த பத்திரன் அன்பையும் தேவரைக் காப்பான்
அகழ்ந்த ஆழி நஞ்சு உண்டவன் அருளையும் வியந்து
புகழ்ந்து போய் மதுரா புரிப் புனிதனைப் பணியா.

2097. பத்தர் யாழ் இசைக் கிழவனைப் பனைக்கை மான் எருத்தில்
வைத்து மாட நீள் நகர் வலம் செய்வித்து மலர்ந்த
சித்தம் ஆழ்ந்திட வரிசை கண் மிதப்புறச் செய்து
தத்து மான் தொடை தேரினான் தன் மனை புகுவான்.

2098. தேவரும் தவமுனிவரும் தேவரில் சிறந்தோர்
யாவரும் தமக்கு ஆத் செய இருப்பவர் இருதாள்
நோவ வந்து உமக்கு ஆட் செய்து நும் குறை முடித்தார்
அவரேல் உமக்கு அனைவரும் ஏவலர் அன்றோ.

2099. ஆதலால் எனக்கு உடையார் நீர் உமக்கு நான் அடியேன்
ஈதலால் எனக்கும் உமக்குமொடு வழக்கு வேறிலை நான்
ஓதல் ஆவது ஒர் குறை உளது இன்று தொட்டு உமக்கு
வேத நாதனைப் பாடலே கடான் என விடுத்தான்.

2100. அரசன் நல்கிய வெறுக்கை பூண் ஆடைகள் பிறவும்
பரசு நாவலர் மாணவர் யாவர்க்கும் பகிர்ந்து
வரிசையால் இசைக் கிளையொடு மனையில் வந்து எய்திக்
கரை செயா மகிழ் சிறந்து இசைக் காவலன் இருந்தான்.

விறகு விற்ற படலம் சுபம்

42. திருமுகம் கொடுத்த படலம் (2101 - 2130)

2101. முன்னவன் மதுரை மூதுர் முழுமுதல் இசைவலானை
இன்னிசை பாடி வென்றது இன் உரை செய்தேம் அந்தத்
தென்னவன் சேரன் மாடே திருமுகம் கொடுத்துப் பாணர்
மன்னவன் தனக்கு செம் பொன் வழங்கிய வழக்கம் சொல்வாம்.

2102. இனி மதி எமக்கு ஈது என்னா யாழ் வல்லோன் அன்று தொட்டுப்
பனி மதி மருமான் கோயில் பாண் இசைக் கிழமை நீத்துக்
குனிமதி மிலைந்த நாதன் கோயில் முப்போதும் எய்திக்
கனிமதி அன்பில் பாடும் கடப்படு நியமம் பூண்டான்.

2103. இத் தொழில் அன்றி வேறு தொழில் இவற்கு இன்மையாலே
பத்திரன் இலம்பாது எய்த பொறுப்பரோ பழனக் கூடல்
சித்தவெம் அடிகள் வேந்தன் பொன்னறைச் செல்வம் வெளவிப்
பத்தர் யாழ் இடத் தோள் ஏந்திப் பாடுவான் காணவைப்பார்.

2104. சில பொலம் காசு சில் நாள் மணிக்கலன் சில நாள் செம்பொன்
கலைவகை சில் நாள் அம்பொன் சாமரைக் காம்பு சில் நாள்
அலர்கதிர் அரிமான் சேக்கை ஆடகத்தகடு சில் நாள்
குலமணி வருக்கம் சில் நாள் கொடுத்திடக் கொண்டு போவான்.

2105. கைவரும் பொருளைத் தந்த கள்வரும் தானும் அன்றி
எவ் எவர் தமக்கும் தோற்றாது எரியில் இட்டு அழித்தும் சின்னம்
செய்வன செய்தும் தன்னைச் சேர்ந்தவர் இரந்தோர் கைபார்த்து
உய்பவர் பிறர்க்கு மாறாது உதவி உள் கவலை தீர்ப்பான்.

2106. வைகலும் கொடுப்போர் பின் நாள் மறுத்தனர் ஆகப் போய்ப் போய்க்
கை தொழுது இறைஞ்சி வாளா வரும் அவன் கலியின் மூழ்கி
உய் வகை வேறு காணாது ஒக்கலும் ஒக்க வாடிக்
கையறாவு அடைய நோனாது உறங்கினான் கனவின் எல்லை.

2107. சித்த எம் பெருமான் வந்து செப்புவார் அப்பா நிம்பத்
தொத்தவன் கோசம் தன்னில் தும்பி உண் கனியின் வெளவி
இத்தனம் இன்று காறும் ஈந்தனம் எம்பால் அன்பு
வைத்தவன் அறிந்தால் சங்கை மனத்தன் ஆய் விகற்பம் கொள்வான்.

2108. மயல் அறக் கற்புக் காக்கும் மகளிர் போல் துறவு காக்க
முயலும் யோகரில் உட்காப்பு முரசு எறி புறம் சூழ் காப்பும்
கயல் இலச்சினையும் நிற்கக் கவர்ந்த அற்புதம் இக் கள்வன்
உயிர் தொறும் ஒளித்து நின்ற ஒருவனோ வறியேன் என்பான்.

2109. கோமகன் இனைய செய்தி அறியும் மேல் கோசம் காப்போர்க்
காமுறு தண்ட நின் போல் அன்பகத்து எம்மை வைத்த
தேம் மரு போந்தின் கண்ணிச் சேரமான் தனக்கு இப்போது
நாம் ஒரு முடங்கல் தீட்டி நல்குவம் போதி என்னா.

2110. மறைக்கு உரை செய்த வாக்கான் 'மதி மலி புரிசை' என்னும்
சிறப்பு இயல் சீர்சால் செய்யுள் பாசுரம் செப்பித் தீட்டிப்
பிறைச் சடைப் பெருமான் நல்கி மறைந்தனன் பெரும்பாண் செல்வன்
உறக்கம் நீத்து ஆடிப் பாடி உவகை மாக் கடலில் ஆழ்ந்தான்.

2111. வாங்கிய திருமுகம் மணிப் பட்டாடை இட்டு
ஆங்கு இறை அடிபணிந்து அகன்று பத்திரன்
ஓங்கிய கோயிலை வலம் கொண்டு ஒல்லென
நீங்கி மேல் வரைப் புல நெறிக் கொண்டு ஏகுவான்.

2112. கொல்லையும் குறிஞ்சியும் கொதிக்கும் வெம் பரல்
கல்லதர் அத்தமும் கடந்து முள் புறப்
பல் சுளைக் கனி அடி இடறப் பைப் பைய
நல் வளம் கெழு மலை நாடு நண்ணினான்.

2113. அலைகடல் நெடும் துகில் அந்த நாடு எனும்
தலைமகள் தனக்கு வான் தடவு குன்று பூண்
முலை என விளங்கின முகத்தில் தீட்டிய
திலகமே ஆனது திரு வஞ்சைக் களம்.

2114. அறமகள் ஆக்கமும் மலரின் மேய செம்
நிறமகள் ஆக்கமும் நீதி சான்ற போர்
மற மகள் ஆக்கமும் வடசொல் தென் கலைத்
திறமகள் ஆக்கமும் சிறந்தது அந்நகர்.

2115. மண் புகழ் அந் நகர் மறுகின் மாது ஒரு
தண் புனல் சாலையில் சார்ந்து உளான் இப்பால்
விண் புகழ் நீதி அவ் வேந்தற்கு அன்றி இராக்
கண்புனை நுதலினார் கனவில் தோன்றினார்.

2116. தென்னவன் மதுரையில் இருக்கும் சித்தர் யாம்
நின் இடை வந்துளே நின்னைக் கண்டு தான்
நன் நிதி வேண்ட நம் ஓலை கொண்டு நம்
இன்னிசைப் பாண பத்திரன் இங்கு எய்தினான்.

2117. மற்று அவற்கு அருநிதி கொடுத்து மன்ன நீ
தெற்று என வரவிடுக என்று சித்தர் தாம்
சொற்றனர் போயினார் சுரக்கும் தண் அளி
ஒற்றை வெண் குடையினான் உறக்கம் நீங்கினான்.

2118. கங்குல்வாய் கண்ட அக் கனவைப் பெண்ணை அம்
தொங்கலான் தமரொடு சொல்லிச் சேல் கண்ணாள்
பங்கினாள் திருமுகம் கொணர்ந்த பத்திரன்
எங்கு உளான் கொல் எனத் தேட எண்ணுவான்.

2119. மற்று அவர் தமைத் துரீஇ வருக இல் லெனக்
கொற்றவன் ஏவலோர் குறுகி மாடமும்
தெற்றியும் நியமமும் மன்றும் சென்று சென்று
எல்திகழ் மணி நகர் எங்கும் தேடுவார்.

2120. தரும நீர்ப் பந்தரில் இருக்கும் தந்திரி
வரும் இசைக் கிழவனைக்கண்டு வல்லை போய்த்
திரு மகற்கு உணர்த்தினர் சேனை யோடு எழீப்
பெருமகன் பாணர்தம் பிரானை நண்ணினான்.

2121. கண்டனன் முகிழ்த்த கைக் கமலம் சென்னி மேல்
கொண்டனன் பாடினன் கூத்தும் ஆடினன்
தண்டு என வீழ்ந்தனன் பின் தண் நறா
வண்டு என மகிழ்ந்தனன் மன்னர் மன்னனே.

2122. வாங்கினன் திருமுகம் மலர்க்கண் ஒற்றினன்
தாங்கினன் முடிமிசைத் தாமம் போல் மகிழ்
தூங்கினன் தடம் கணீர் துளிப்ப மெய் எல்லாம்
வீங்கினன் பொடிப்பு எழ வேந்தர் வேந்தனே.

2123. மின் அவிரும் செம் பொன் மணி மாடக் கூடல் மேய
சிவன் யாம் எழுதி விடுக்கும் மாற்றம்
நன்னர் முகில் எனப் புலவர்க்கு உதவும் சேர நரபாலன்
காண்க தன் போல் நம்பால் அன்பன்
இன் இசை யாழ்ப் பத்திரன் தன் மாடே போந்தான்
இருநிதியம் கொடுத்து வர விடுப்பதுஎன்னத்
தென்னர் பிரான் திரு முகத்தின் செய்தி நோக்கிச் சோர்
பிரான் களிப்பு எல்லை தெரியான் ஆகி.

2124. பொன்னின் தளிகை மிசை வைத்துப் புழைக்கை மதமான் தலை ஏற்றி
மன்னும் கொளை யாழ்ப்புலவனை முன் வைத்துப் பின்னே தான் இருந்து
மின்னும் கதிர் கால் இணைக் கவரி வீசிப் பல வேறி யங் கலிப்பத்
தென்னென் தளியார் இசைத்தார் ஆன் திருமா நகரை வலம் செய்யா.

2125. பஞ்சு தடவும் சீறடியார் பல மங்கலம் கொண்டு எதிர் போத
மஞ்சு தடவு நீள் குடுமி மாடாமனையில் கொடு போகி
நஞ்சு தடவு மணிகண்டன் அன்பன் தனை நன்னீர் ஆட்டி
அஞ்சு தடவி ஓவியம் செய்து அமைத்த மணி மண்டபத்து ஏற்றி.

2126. அம் பொன் தவிசு இட்டு அருச்சனை செய்து ஆறு சுவையின் அமுது அருத்திச்
செம்பொன் கலவை நறும் சாந்தம் தீம் பூ ஆதி முகவாசம்
பைம்பொன் கலத்து வெள் இலை தீம் பழுக்காய் பிறவும் முறை நல்கி
உம்பர்க்கு இறைவன் திருமுகத்தில் உய்ப்பது எனலால் உய்த்தும் என.

2127. செம் பொன் அறையைத் திறந்து அழைத்துக் காட்டி இனைய திரு எல்லாம்
உம்பர் பெருமான் அடியீர் நீர் உடையீர் கவர்ந்து கொள்மின் என
இம்பர் நிழற்றும் வெண் குடையான் இசைப்ப எதிர் தாழ்ந்து இசைக் கிழவன்
நம்பன் அருளுக்கு உரியீர் நீர் நல்கிற்று அமையும் எனக்கு என்ன.

2128. மன்னன் தான் எண்ணிய ஆற்றால் வழங்க வழங்க மறுத்து மறுத்து
இன்னல் திரும் இசைக் கிழவன் இலங்கும் பொலம் பூண் இரு நிதியம்
பொன் அம் சிவிகை கரி பரிமான் பொன் பட்டாடை பல பிறவும்
தன்ன என்னும் அளவு ஆற்றால் தானே கொள்ளத் தார் வேந்தன்.

2129. பின்னே ஏழ் அடி சேண் சென்று பெருமை சான்ற வரிசையினால்
தன் நேரிசையான் தனை விடுத்து மீண்டான் ஆகத் தமிழ் மதுரை
மின்னேர் சடையார் இசைத் தொண்டன் தானும் மீண்டு வெயில் விரிக்கும்
பொன்னேர் மௌலி நிதிக்கிழவன் போல மதுரை நகர் புக்கான்.

2130. வந்து மதுரைப் பெருமானை வணங்கிக் கொணர்ந்த நிதி எல்லாம்
இந்து மருமான் நகர் உள்ளார் யாவும் அறிய யாவர்க்கும்
முந்தை வேத முதல்வர்க்கும் புலவோர் தமக்கு முறை நல்கிச்
சந்த யாழின் இசைப்பாணர் தருமம் அனையான் வைகினான்.

திருமுகம் கொடுத்த படலம் சுபம்

43. பலகை இட்ட படலம் (2131 -2148 )

2131. கருத் துழாய் முகில் ஒருபால் கலந்து அவர் பத்திரற்கு நிதி
திருந்து தார் உதியன் இடைத் திருமுகம் ஈந்து அளித்த இது
வருந்தி யாழவன் இசைப்ப மழை தூங்கு நள் இரவில்
இருந்து பாடு எனப் பலகை இட்டதூம் இனிப்பகர்வாம்.

2132. முன்பு உடைய நாயகனை முப்போதும் புகுந்து இறைஞ்சி
இன்பு உறும் ஏழ் இசைக் கிழவன் இரு நிதியம் அருளிய பின்
அன்பு சிறந்து அரை இரவு அடைந்து பணிந்து அடல் விடையின்
பின்புற நின்று ஏழ் இசையும் பாடி வரும் பேறு அடைவான்.

2133. தொழும் தகை அன் பரும் தேவர் தொகுதிகளும் தொழத் திங்கள்
கொழுந்து அலைய நதி அலையக் குனிக்கின்ற தனிக் கடவுள்
செழும் தரளச் சிவிகையின் மேல் தேவி திருப் பள்ளி யறைக்கு
எழுந்து அருளும் போது பணிந்து ஏத்துவான் ஓர் இரவில்.

2134. இன்னிசை யாழ்ப் பெரும் பாணன் எவ் இடையூறு அடுத்தாலும்
தன் நியம நெறி ஒழுக்கம் தவான் என்பது உலகு அறியப்
பொன் இயலும் சடை மௌலிப் புராணர் திருவிளை யாட்டால்
அன்னிலையில் கரும்கொண்மூ ஆர்த்து எழுந்த திசை எல்லாம்.

2135. தடித்து நிரை புடை பரப்பித் தடுமாறி திசை மயங்கத்
துடித்து விடவாய் அரவம் சோர்ந்து சுருண்டு அளை ஒதுங்க
இடித்து உடுவின் கணம் புதைப்ப இருள் கான்று சலபதி முன்
முடிதிடுவான் வரவிடுத்த முகல் ஏழும் வளைந்த என.

2136. கரும் கடலை விசும்பு எடுத்துக் கவிப்பது என வெண் தாரை
நெருங்கி இருளின் இருப்புக் கோன் நிரைத்த என நிறம் கருக
ஒருங்கு சொரிந்து உள் உணரார் உள்ளம் போல் உள் புறம்பு
மருங் கொடு கீழ் மேல் என்று தெரியாத மயங்கு இருள்வாய்.

2137. மா மாரி இடை நனைந்து வருவானம் மாரி தனைப்
பூ மாரி என நினைந்து திருக்கோயில் புகுந்து எய்திக்
காமாரி தனைப் பணிந்து கருணை மாரியின் நனைந்து
தே மாரி பொழிவது எனத் தௌ¢ விளி யாழ் வாசிப்பான்.

2138. விடைக் கடவுள் பின்னின்று வீணை இடத் தோள் கிடத்திப்
புடைத்து நரம்பு எறிந்து மிடற்று ஒலி போக்கிப் பொலம் கொன்றைச்
சடைக் கடவுள் செவி வழிபோய் அருள் பைங் கூழ் தலை எடுப்பத்
தொடைத் தமிழின் இசைப் பாணிச் சுவை அமுத மடைதிறந்து.

2139. நரம்பு நனைந்து இசை மழுங்க நனைந்து உடலம் பனிப்ப இசை
வரம்பு ஒழுகு விரல் விறைத்து வலி வாங்க மயிர் சிலிர்ப்ப
நிரம்பிய சேறு அடிபுதைப்ப நின்று நிறை அன்பின் இசையாய்
அரும்புதல் போல் என்பு உருக்கும் அமுத இசை பாடும் ஆல்.

2140. மாதர் நகையாய் மதுரேசர் உண் பலிக்கு எம் மனைவாய் வந்து
காதன் முகத்து அரும்பிக் காட்டி என் சிந்தை கவர்ந்தார் போலும்
காதன் முகத்து அரும்பக் கையறவு தீரக் கலப்பேன் பாதி
பேதை உருவாய் இருந்தார் நாணி விழித்து ஆவி பிழைத்தேன் போலும்.

2141. ஒண் நுதலாய் வெண் தலை கொண்டு உண் பலிக்கு நம் மனையின் ஊடேகூடல்
கண் நுதலார் உள் ஆளக் கானம் இசைத்து என் உள்ளம் கவர்ந்தார் போலும்
கண் நுதலார் பாடு அவி நயம் கண்டு ஆகம் கலப்பேன் பாதி
பெண் உருவமாய் இருந்தார் வெள்கி விழித்து ஆவி பெற்றேன் போலும்.

2142. ஐயரி உண் கண்ணாய் திருவால வாயுடையார் ஐயம் கொள்வான்
மையன் நகை செய்து என் வனமுலையின் மேல் செம் கைவைத்தார் போலும்
மைய நகை செய்வது என் வனமுலை மேல் கை வைப்ப மாழ்கிச் சோர்வேன்
தையல் இடம் கண்டு நடு நடுங்கி விழித்து ஆவி தரித்தேன் போலும்.

2143. பாடுவார் இருவர்க்கு அன்று பரிசிலாக் கொடுத்த சங்கத்
தோடுவார் செவியில் ஊட்டும் தொண்டு கண்டு இதன்
மேல் நின்று பாடுவாய் உனக்கே இந்தப் பலகை என்று ஆழ்ந்த அன்பின்
நாடுவார் விசும்பில் கூறி நகை மணிப் பலகை இட்டார்.

2144. இறை அருள் ஆணை அஞ்சி இட்ட பொன் பலகை ஏறி
நறை கெழு மதுர கீதம் பாடி நான் மறைகள் சூடும்
அறை கழல் அகத்து உட்கொண்டு பலகையும் அம் கை கொண்டு
மறை வழி யாழ் வல்லோன் தன் மனைவயின் செல்லும் எல்லை.

2145. மின்னுமா மேகம் நீங்கி விசும்புவாய் விளங்கித் தென்றல்
மன்னு மா மலய மேய மாதவன் குடித்த வைகல்
பொன்னு மா மணியும் முத்தும் புலப்படக் கிடந்த வேலை
என்ன மீன் விளங்கித் தோன்ற ஏகி இல் புகுந்தான் இப்பால்.

2146. பாய் இருள் படலம் கீண்டு பரிதி கண் விழித்துச் செம் கை
ஆயிரம் பரப்பி முந்நீர் அலைகடல் நீந்தும் எல்லை
மாயிரு ஞாலம் காக்கும் வரகுணன் இரவு தங்கள்
நாயகன் பாடற்கு ஈந்த நல் அருள் பரிசில் கேட்டான்.

2147. இன்னிசைக்கு அரசை இட்ட பலகை மீது இருத்தி மன்னர்
மன்னவன் இவனே எங்கள் மதுரை நாயகன் என்று உன்னி
மின்னிவர் மணிப்பூண் நல்கி விளை நில மிகவும் நல்கி
நன்னிதி வெறுப்ப நல்கி வரிசையான் நடாத்தி வந்தான்.

2148. இறை அருள் வரிசை பெற்ற பத்திரனும் மேறு உயர்த்தவரை நாற்போதும்
முறையினால் வழிபட்டு ஒழுகுவான் ஆக முடிகெழு வரகுண வேந்து
மறை முதல் அடிகள் வந்து வந்தனையால் வழுத்துவான் சில் பகல் கழிய
நிறை பெரும் சுடரோன் திரு உரு அடைந்து நெறியினால் சிவபுரம் அடைந்தான்.

பலகை இட்ட படலம் சுபம்

44. இசைவாது வென்ற படலம் (2149 - 2192)

2149. கூடல் அம் பதியில் ஆடக மேருக் கொடிய வில்குரிசில் அடியவனுக்குப்
பாடலின் பரிசில் ஆகிய செம் பொன் பலகை இட்டபடி பாடின மன்னான்
வீடரும் பொருவில் கற்புடையாள் ஓர் விறலி யைப் பரமன் இறை அருள் பற்றி
மாடகம் செறியும் யாழ் வழி பாதி வாது வென்ற வரலாறு இசைப்பாம்.

2150. வரகுணன் கதி அடைந்தபின் அம் பொன் மௌலி சூடிய இராச ராசப்
புரவலன் புவி மடந்தையை வேட்டுப் புயம் தழீஇக் கொடு நயம் தரு நாளில்
பரவு மன்பதை புரந்து ஒழுகும் அந்தப் பஞ்சவற்கு உரிய அஞ்சன உண்கண்
மரபின் வந்த மடவார் பலர் ஏனை மையல் செய்யும் மடவார் பலர் மாதோ.

2151. அன்ன போக மடாவாருள் ஒருத்தி அரசனுக்கு அமுதும் ஆவியும் ஆகும்
மின்னலாள் மதுர கீதம் இசைக்கும் விஞ்சையின் துறை வலாளவளுக்கும்
பன்னக ஆபரணன் இன்னிசை பாடும் பத்திரன் பொருவில் கற்புடை யாட்கும்
மன்னு கீத வினையால் இதன் மூள வழுதி காதல் மடமாது பொறாளாய்.

2152. பாடினிக்கு எதிர் ஒர் பாடினி தன்னைப் பாட விட்டிவள் படைத்த செருக்கை
ஈடழிப்பல் என எண்ணி எழீத் தன் இறை மகற்கு அஃது இசைத்தலும் அந்தத்
தோடிறப் பொருகயல் கணி நாடகன் சொன்ன வாறு ஒழுகு மன்னவர் மன்னன்
நாடி அத்தகைய விறலியை ஈழ நாட்டினும் வர வழைத்து விடுத்தான்.

2153. பந்தயாழ் முதுகு தைவர விட்டுப் பாட லயம் இரு பக்கமும் மொய்ப்ப
வந்த பாடினி மடந்தையும் மன்னர் மன்னனைத் தொழுது ஓர் கின்னர மாதின்
சந்த ஏழிசை மிழற்றினாள் தன்னை நோக்கி ஒருமின்னிடையாள் மேல்
சிந்தைபோக்கி வரு தீப்பழி நோக்காத் தென்னருக்க அரசன் இன்னது செப்பும்.

2154. பத்திரன் மனைவி தன்னை எம் முன்னர்ப் பாடுதற்கு
அழை அதற்கு அவள் ஆற்றாது
உத்தரம் சொலினும் யாம் அவள் சார்பாய் உனை
விலக்கினும் விடாது தொடர்ந்தே
சித்தம் நாணம் உற வஞ்சினம் இட்டுச் செல்லல் நில்
என வளைந்து கொள் என்னா
எய்த்த நுண் இடையினாளை இருக்கைக்கு ஏகி நாளை
வருக என்று விடுத்தான்.

2155. பின்னர் இன்னிசைப் பத்திரன் பெருந்தகை விறலி
தன்னை அங்கு அழைத்து உளத்து ஒன்று புறத்து ஒன்று சாற்றும்
என்னோடு இன்னிசைப் பாடுவார் உளர் கொலோ இங்கு என்று
உன்னி வந்து இருக்கின்றனள் இசைவலால் ஒருத்தி.

2156. ஆடு அமைத் தடம் தோளினாய் அவளடும் கூடப்
பாட வல்லையோ பகர் எனப் பாடினி பகர்வாள்
கோடரும் தகைக் கற்பும் இக் கூடல் எம் பெருமான்
வீடரும் கருணையும் எனக்கு இருக்கையால் வேந்தே.

2157. பாடி வெல்வதே அன்றி நான் பரிபவம் உழந்து
வாடுவேன் அலேன் என்று உரை வழங்கலும் மதுக்கால்
ஏடு வார்குழல் அவளையும் இருக்கை உய்த்து இருந்தான்
நீடு வார் திரைப் பொருனை அம் தண் துறை நிருபன்.

2158. மற்றை வைகல் அவ் இருவரைப் பஞ்சவன் மதுரைக்
கொற்றவன் தன் அவை இடை அழைத்து நேர் குட்டிக்
கற்ற ஏழ் இசை கேட்கு முன் கலத்தினும் போந்த
வெற்றி வேல் மதர் நெடும் கணாள் விறலியை வைதாள்.

2159. குற்றம் எத்தனை எத்தனை குணங்கள் யாழ்க் கோலுக்கு
உற்ற தெய்வம் ஏது இசைப்பது எவ் உயிர் உடம்பு உயிர் மெய்
பெற்ற ஓசை எவ் அளவைக்கு உத்தரம் பேசி
மற்ரு என்னோடு பாடில்லையேல் வசை உனக்கு என்றாள்.

2160. இருமையும் பெறு கற்பினால் இயம்புவாள் கலத்தின்
வரும் அரும் பெறற் கல்வியும் வாதின் மேல் ஊக்கப்
பெருமையும் பலர் விரும்புறு பெண்மையின் செருக்கும்
திருமகன் சபை அறியவாய் திறக்க வேண்டாவோ.

2161. நெய் உண் பூம் குழல் மடவரான் இன்னொடும் வாது
செய்யும் பூசலுக்கு எதிர் அலால் தீயவாய் திறந்து
வையும் பூசலுக்கு எதிரலேன் மானம் விற்று உன் போல்
உய்யும் பாவையரே அதற்கு எதிர் என உரைத்தாள்.

2162. வென்றி மீனவன் விலக்குவான் போல் எதிர் விலக்கித்
துன்று தார் குழல் மடந்தை மீர் பாடுமின் தோற்றோர்
வென்ற மாதரார்க்கு அடிமையாய் விடுவதே சபதம்
என்று மானம் உண்டாக்கலும் ஈழ காட்டு அரிவை.

2163. முந்தி யாழ் இடம் தழீஇக் குரல் வழி முகிழ் விரல் போய்
உந்தவே பெருமித நகை உள் கிடந்து அரும்பச்
சந்த ஏழ் இசை இறை மகன் தாழ் செவிக்கு அன்பு
வந்த காதலால் மழையின் அமுது என ஆர்த்தாள்.

2164. வீணை வாங்கினள் மாடகம் முறுக்கினள் விசித்து
வாண் நரம்பு எறிந்து இரு செவி மடுத்தனர் இயக்கர்
நாண மெல் விரல் நடை வழி நாவிளை அமுதம்
பாணர் கோமகன் விறலியும் பலர் செவி நிறைத்தாள்.

2165. அரசன் உட்கிடை அறிந்திலர் அவைக் களத்து உள்ளார்
விரைசெய் வார் குழல் பாடினி பாடலை வியந்தார்
புரைசை மானிரைப் பூழியன் இலங்கையில் போந்த
வரை செய் குங்குமக் கொங்கையாள் பாடலை மகிழ்ந்தான்.

2166. தென்னவன் உள் கோள் எல்லை தெரிந்தனர் வையத்து உள்ளார்
அன்னவன் புகழ்ந்த வாறே புகழ்ந்தனர் அவளைத் தானே
முன்னவன் அருளைப் பெற்று மும்மையும் துறந்தோர் ஏனும்
மன்னவன் சொன்னவாறே சொல்வது வழக்காறு அன்றோ.

2167. பொன் தளிர் அனையாள் மையல் புதுமது நுகர்ந்து தீது
நன்று அறியாத கன்னி நாடவன் அனவையை நோக்கி
இன்று ஒரு நாளில் தேரத் தக்கதோ இது என்று அந்த
வென்று அடு வேல் கணாரைப் போம் என விடுத்தான் மன்னோ.

2168. மருவிய ஆயம் ஏத்த விருந்தினாள் மனைவந்து எய்திப்
புரவலன் தனது பாட்டைப் புகழ்ந்ததே புகந்தது ஆகப்
பெருமிதம் தலைக் கொண்டாள் அப் பெரும் களிப்பு அடைந்து மஞ்சத்து
திரு மலர் அணை மேலார் வந்து இளைத்து இனிது இருந்தாள் இப்பால்.

2169. வணங்கு உறு மருங்கில் கற்பின் மடவரல் மதங்கி தானும்
அணங்கு இறை கொண்ட நெஞ்சன் அம் கயல் கண்ணி பாகக்
குணம் குறி கடந்த சோதி குரை கழல் அடிக்கீழ் எய்தி
உணங்கினள் கலுழ் கண்ணீர் ஒதுங்கு நின்று இதனைச் சொன்னாள்.

2170. தென்னவன் ஆசி வையம் செய்ய கோல் செலுத்திக் காத்த
மன்னவ வழுதி வார வழி வழக்கு உரைப்பது ஆனான்
அன்னவன் கருத்துக்கு ஏற்ப அவையரும் அனையர் ஆனார்
பின் நடு நிலைமை தூக்கிப் பேசுவார் யாவர் ஐயா.

2171. உன் அருள் துணை செய்து என் பால் உறு கண் நோய் துடைப்பது என்ன
மின் அனாய் நீயே நாளை வெல்லும் மா செய்தும் அஞ்சேல்
என்ன ஆகாய வாணி ஈறு இலான் அருளால் கேட்டு
மன்னரும் கற்பின் ஆடன் மனை புகுந்து இருந்தான் மன்னோ.

2172. அன்று போல் மற்றை ஞான்றும் அழைத்தனன் பாடல் <கேட்டுக்
குன்று போல் புயத்தான் தென்னன் கூறிய வாறே கூற
மன்று உளார் பலரும் அன்ன வண்ணமே சொன்னார் கேட்டு
நின்ற பாண் மடந்தை பாண்டி நிருபனை நோக்கிச் சொல்வாள்.

2173. தென்னர் ஏறு அனையாய் ஞால மனு வழிச் செங்கோல் ஓச்சும்
மன்னர் ஏறு அனையாய் வார வழக்கினை ஆதலால் நீ
சொன்னவாறு அவையும் சொல்லத் துணிந்தது துலை நா அன்ன
பன்னக ஆபரணர் முன் போய்ப் பாடுகேம் பாடும் எல்லை.

2174. இருவரேம் பாட்டும் கேட்டுத் துணிந்து இவள் வென்றாள் என்னா
ஒருவர் சந்நிதியில் சொன்னால் போதும் என்று உரைத்தாள் பாண்டித்
திரு மகன் அனைய வாறே செய்மினீர் செய்மின் என்ன
மருவளர் குழலினார் தம் மனை புகுந்து இருந்தார் பின் நாள்.

2175. தென்றல் நாடனும் மந்திரச் செல்வரும்
நன்று தீது உணர் நால் வகைக் கேள்வியோர்
ஒன்ற ஏகி ஒளி விடு வெள்ளி மா
மன்ற வாணர் மா மண்டபத்து எய்தினார்.

2176. எய்தி அம் மடமாதரை இங்கு உறச்
செய்திர் என்னத் திருமகன் ஏவலோர்
நொய்தின் ஓடி நொடித்து அழைத்தா ரொடு
மை திகழ்ந்த விழியார் வருவர் ஆல்.

2177. படிமையார் தவப் பாடினி வந்து எனக்கு
அடிமையாவள் இன்று ஐயம் இன்றால் எனக்
கொடுமையார் மனக் கோட்டச் செருக் கொடும்
கடுமையாக வந்தாள் கலத்தின் வந்தாள்.

2178. கற்பின் மிக்கு எழு கற்பும் கருத்தினில்
சிற் பரஞ் சுடர் சேவடி மேல் வைத்த
அற்பு மிக்கு எழ மெல்ல வந்தாள் அரோ
பொற்பின் மிக்கு உள பத்திரன் பொன் அனாள்.

2179. அலங்கு ஆ ரமோடு அங்கதம் ஆதி பல்
கலன்கள் தாங்கிக் கலைஞர் குழாத்து இடை
இலங்கு மாட மதுரைக்கு இறைவரும்
புலம் கொள் நாவலர் போல் வந்து வைகினார்.

2180. அந்த வேந்து அவை தன்னில் அரும் கலம்
வந்த வேய்த் தடம் தோள் இசை மாதராள்
முந்த வேத்திசை பாடினாள் முந்தை யோர்
சிந்தை வேட்டு ஒன்றும் செப்பினர் இல்லை ஆல்.

2181. வீணை தோள் இடன் ஏந்திய வெண் மலர்
வாணி பாட இருக்கையின் வைகியே
யாழ் நரம்பு எறிந்து இன்னிசை ஓர்ந்து எழீப்
பாணர் கோமகன் பன்னியும் பாடும் ஆல்.

2182. குடங்கை நீரும் பச்சிலையும் இடுவார்க்கு இமையாக் குஞ்சரமும்
படம் கொள் பாயும் பூ அணையும் தருவாய் மதுரைப் பரமேட்டி
படம் கொள் பாயும் பூ அனையும் கையில் படுதலை கொண்டு
இடங்கள் தோறும் இரப்பாய் என்று ஏசுவார்க்கு என் பேசுவனே.

2183. தேனார் மொழியார் விழிவழியே செல்லாதவர்க்கே வீடு என்று
நானா வேதப் பொருள் உரைத்தாய் நீயே மதுரை நம்பரனே
நானா வேதப் பொருள் உரைத்தாய் நீயே பாதி நாரி உரு
ஆனாய் என்று பிறர் பழித்தால் அடியேன் விடை ஏது அறைவேனே.

2184. வரதன் ஆகி எவ் உயிர்க்கும் மாயா விருத்தி வலி அடக்கிச்
சரதம் ஆன வீட்டு இன்பம் தருவாய் மதுரைத் தனி முதலே
சரதம் ஆன வீட்டு இன்பம் தருவாய் வீடு பெறுவார் போல்
விரத யோக நிலை அடைந்தாய் என்பார்க்கு என் நான் விளம்புவனே.

2185. கண் நுதல் மதுரைப் பிரானை இவ்வாறு கருதிய பாணியால் கனிந்து
பண் நுதல் பரிவட்டு அணை முதல் இசைநூல் பகர் முதல் தொழில் இரு நான்கும்
எண் உறுவார் தல் வடித்து இடன் முதல் ஆம் எட்டு இசைக் காரணமும் பயப்ப
மண்ணவர் செவிக்கோ வானவர் செவிக்கும் ஆக்கினாள் விளை அமுதம்.

2186. இடையினோடு ஏனைப் பிங்கலை இயக்கம் இகந்து மூலம் ஒடுத்து இயக்கி
நடு உறு தொழிலால் பிரம நந்திரம் நடைபெற இசைக்கும் உள் ஆளாம்
மிடறு வீங்காள் கண் இமைத்திடாள் எயிறு வெளிப் படாள் புருவம் மேல் இமிராள்
கொடிறு அது துடியாள் பாடலும் அது கேட்டு அனைவரும் குதூகலம் அடைந்தார்.

2187. கன்னி நாடு உடையான் கைதவன் எனும் பேர்க் காரணம் தேற்றுவான் எனத்தான்
இன்னிசை அறிஞனாகியும் முன்போல் இயம்புவான் ஒரு படு கின்றான்
முன்னவன் அருளால் தன் மனக் கோட்ட முரண் கெடப் பொதுமையான் நோக்கி
இன்னவள் தானே வென்றனள் என்றோன் இனையவாறு அனைவரும் மொழிந்தார்.

2188. கரி உரை மொழிந்த கைதவன் இலங்கைக் கைதவப் பாடினி கழுத்தில்
புரிகுழல் மாதை இருத்து என இருத்தும் போதுமை இடம் கரந்து இருந்த
அரிய நாவலர் ஈது அற்புதம் ஈது அற்புதம் என அறைந்தவை காண
விரிகதிர் மின் போல் மறைந்தனர் யாரும் வியந்தனர் பயந்தனன் வேந்தன்.

2189. செம் கண் ஏறு அழகர் ஆடல் ஈது என்றே யாவரும் தௌ¤ந்தனர் ஏத்தி
அம் கண் நாயகர் தம் கருணையின் திறனும் அடியவர் அன்பையும் தூக்கித்
தம் கணார் அருவி பெருக ஆனந்தத் தனிப் பெரும் சலதியில் ஆழ்ந்தார்
வங்கம் மேல் வந்தாள் பிடர் மிசை இருந்த மாண் இழை விறலியை மன்னன்.

2190. இறக்குவித்து அவட்கு முந்த முத்தாரம் எரிமணிக் கலன் துகில் வரிசை
பெறக் கொடுத்தேனை அவட்கு உள் மகிழ்ச்சி பெறச் சில வரிசை தந்து அவையில்
சிறக்க வந்து ஒருங்கு வைகி வான் இழிந்த தெய்வதக் கோயில் புக்கு இருந்த
அறக் கொடி இடம் சேர் பெரும் புல வோர்க்கு அரும் கலன் ஆதிகள் நல்கா.

2191. மன்னவர் வலிகள் எல்லாம் தெய்வத்தின் வலிமுன் நில்லா
அன்ன மா தெய்வம் செய்யும் வலி எலாம் அரண் மூன்று அட்ட
முன்னவன் வலிமுன் நில்லா எனப்பலர் மொழிவது எல்லாம்
இன்ன பாண் மகளிற் காணப்பட்டது என்று இறும்பூது எய்தா.

2192. மின் இயல் சடையினானை விடை கொடு வலம் செய்து ஏகி
இன்னியம் இயக்கம் செய்ய எழில் கொடு தன் கோயில் எய்தித்
தொல் நிதி பெற்றான் போலச் சுகுண பாண்டியனைப் பெற்று
மன்னிய மகிழ்ச்சி வீங்க வைகினானன் இராசராசன்.

இசைவாது வென்ற படலம் சுபம்

45. பன்றிக் குட்டிக்கு முலை கொடுத்த படலம் (2193- 2255)

2193. இருளைக் கந்தரத்தில் வைத்தோன் தன் இடத்து என்றும் அன்பின்
தெருளைத்தந்து அவட்கு மாறாத் தெரிவையை இசையால் வெல்ல
அருளைத் தந்து அளித்த வண்ணம் அறைந்தனம் தாயாய்ப் பன்றிக்
குருளைக்கு முலை தந்து ஆவி கொடுத்தவாறு எடுத்துச் சொல்வாம்.

2194. முறை என இமையோர் வேண்ட முளைத்த நஞ்சாய் இன்று சான்றாய்
உறை என மிடற்றில் வைத்த உம்பரான் மதுரைக்கு ஆரம்
திறை என எறி நீர் வைகைத்து எற்கது குரு இருந்த
துறை என உளது ஓர் செல்வத் தொல் மணி மாடமூதூர்.

2195. தரு நாதன் ஆதி வானோர் தம் குரு இருந்து நோற்பக்
குரு நாதன் எனப் பேர் பெற்றுக் கோது இலா வரம் தந்து ஏற்றில்
வருநாதன் சித்திரத் தேர் வலவனார் உடனே கஞ்சத்
திரு நாதன் பரவ வைகி இருக்கும் அச் சிறந்த ஊரில்.

2196. சுகலன் என்று ஒரு வேளான் அவன் மனை சுகலை என்பாள்
இகல் அரும் கற்பினாள் பன்னிரு மகப் பெற்றாள் செல்வப்
புகல் அரும் செருக்கால் அன்ன புதல்வரைக் கடியார் ஆகி
அகல் அரும் களிப்பு மீதூர் அன்பினால் வளர்க்கும் நாளில்.

2197. தந்தையும் தாயும் மாயத் தறுகண் மிக்கு உடையார் ஆகி
மைந்தரும் வேட ரோடு கூடி வெம் கானில் வந்து
வெம் தொழில் வேட்டம் செய்வார் வெயில் புகாப் புதர் கீழ் எய்தி
ஐந்து அவித்து இருந்து நோற்கும் குரவனை அங்குக் கண்டார்.

2198. கைத்தலம் புடைத்து நக்குக் கல்லும் வெம் பாலும் வாரி
மெய்த்தவன் மெய்யில் தாக்க வீசினார் வினையை வெல்லும்
உத்தமன் விக்கம் செய்தார் தவத்தினுக்கு உவர் என்று உன்னிச்
சித்தா நொந்து இனைய வஞ்சத் தீயரைச் செயிர்த்து நோக்கா.

2199. தொழும் தொழில் மறந்து வேடத் தொழில் உழந்து உழல் வீர் நீர் மண்
உழும் தொழில் உடைய நீரால் பன்றியின் உதரத்து எய்திக்
கொழும் தொழில் அனைய ஏன குருளையாய்த் தந்தை தாயை
இழந்து அலம் உறுமின் என்னா இட்டனன் கடிய சாபம்.

2200. பாவத்தை அனைய மைந்தர் பன்னிருபேரும் அஞ்சிச்
சாவத்தை ஏற்று எப்போது தணிவது இச் சாபம் என்ன
ஆவத்தை அகற்றும் ஈசன் அருள் கழல் நினைந்து வந்த
கோவத்தை முனிவு செய்தக் கடவுளர் குரவன் கூறும்.

2201. என்னை ஆளுடைய கூடல் ஏக நாயகனே உங்கள்
அன்னையாய் முலைதந்து ஆவி அளித்து மேல் அமைச்சர் ஆக்கிப்
பின்னை ஆனந்த வீடு தரும் எனப் பெண் ஓர் பாகன்
தன்னை ஆதரித்தோன் சொன்னான் பன்னிரு தனயர் தாமும்.

2202. தொன்மைசால் குரு இருந்த துறை அதன் புறத்த ஆன
பன்மைசால் கான வாழ்க்கைப் பன்றிகட்கு அரசாய் வைகும்
தன்மைசல் தனி ஏனத்தின் தன் பெடை வயிற்றில் சென்று
வன்மை சால் குருளை ஆகிப் பிறந்தனர் வழக்கான் மன்னோ.

2203. ஆன நாள் ஒருநாள் எல்லை அரசருக்கு அரசன் ஆன
மீனவன் மதுரை நீங்கி மேல் திசைக் கானம் நோக்கி
மானமா வேட்டம் செய்வான் மத்தமா உகைத்துத் தண்டாச்
சேனை தன் புறம் பே மொய்ப்பச் செல்கின்றான் செல்லும் எல்லை.

2204. மா வழங்கு இடங்கள் தேர வல்ல தோல் வன்கால் ஒற்றர்
பாவடிச் சுவடு பற்றிப் படர்ந்து நாறு அழல் புலால் வாய்த்
தீ விழி உழுவை ஏனம் திரி மருப்பு இரலை புல்வாய்
மேவிடம் அறிந்து வல்லே விரைந்து வந்து எதிரே சொன்னார்.

2205. மறத்துறை வேட்ட மாக்கள் வல்லை போய் ஒடி எறிந்து
புறத்துவார் வலைகள் போக்கி நாய் அதன் புறம்பு போர்ப்ப
நிறைத்து மா ஒதுக்கி நீட்டும் படைஞராய் நிரை சூழ்ந்து நிற்ப
அறத்துறை மாறாக் கோலான் ஆனைமேல் கொண்டு நிற்ப.

2206. சில்லரித் துடி கோடு எங்கும் செவிடு உறச் சிலையா நிற்பப்
பல்வகைப் பார்வை காட்டிப் பயில் விளி இசையா நிற்பர்
வல்லியம் இரலை மையன் மான் இனம் வெருளா நிற்ப
வில் இற வலித்து வாங்கி மீளி வெம் கணைகள் தூர்த்தார்.

2207. செறிந்த மான் முறிந்த தாள் சிதைந்த சென்னி செம்புனல்
பறிந்தவாறு வெள் நிணம் பரிந்து வீசு கை இறா
மறிந்த ஏழு உயர்ந்த வேழம் மாண்ட எண்கு வல்லியம்
பிறிந்த ஆவி யோடும் வாய் பிளந்தவாய் விழுந்ததே.

2208. தொட்ட புல் கிழங்கு வாடை தொட விரைந்து கண்ணியுள்
பட்டவும் பொறித்து வைத்த பார்வை வீழ்ந்து அடுத்தவும்
கட்டி இட்ட வலை பிழைத்து ஞமலி கௌவ நின்றவும்
மட்டிலாத ஒட்டிநின்ற மள்ளர் வேலின் மாய்ந்தவே.

2209. பட்டமா ஒழிந்து நின்ற மற விலங்கு பல் சில
வட்டமா வளைந்து உடுத்த வலையின் உந்தி அப்புறத்து
எட்டி நின்ற கொலை ஞர் மேல் எதிர்ந்து மீள்வ வெயில் வளைந்து
ஒட்டினாரை மலையும் மாப் பொறிக்கணங்கள் ஏத்தவே.

2210. வல்லியம் துளைத்து அகன்று மான் துளைத்து அகன்று வெம்
கல் இயங்கு எண்கினைத் துளத்து அகன்று கயவு வாய்
வெல் இன்பம் துளைத்து மள்ளர் விட்ட வாளி இங்ஙனம்
சொல்லினும் கடிந்து போய்த் துணித்தமா அளப்பு இல.

2211. மடுத்த வாளியில் பிழைத்து வலையை முட்டி அப்புறத்து
அடுத்த மானை வெளவி நாய் அலைத்து நின்ற ஆதிநாள்
உடுத்த பாசவினையினின்று உய்கு வாரை ஒய் எனத்
தடுத்த வா விளைத்து நின்ற தையலாரை ஒத்தவே.

2212. மதியை நேர் வகிர்ந்து கௌவி அனைய வான் மருப்பு வெங்
கதிய வேழம் மீது தாது காலு நீல முகையின் நீள்
நுதிய வேல் நுழைந்து செம் புண் நூழில் வீழு முதிர நீர்
முதிய கான வரையின் மீது மொய்த்த தீயை ஒத்தவே.

2213. மள்ளர் ஓசை துடியினோன் ஓசை வாளிபோய்த்
தள்ள வீழ் விலங்கின் ஓசை தப்பி ஓடும் மானின் மேல்
துள்ளு நாய் குரைக்கும் ஓசை கான மூடு தொக்கு வான்
உள் உலா உடன்று ஒலிக்கும் உருமின் ஓசை புரையுமால்.

2214. இன்ன வேறு பல் விலங்கு எலாம் மலைத் இலங்குவேல்
மன்னர் ஏறு தென்னர் கோ மகன் குடக்கின் ஏகுவான்
அன்னபோது ஓர் ஏனம் அரசு இருக்கும் அடவி வாய்
முன்னர் ஓடி வந்து நின்று வந்த செய்தி மொழியும் ஆல்.

2215. எங்களுக்கு அரசே கேட்டி இங்கு உள மிருகம் எல்லாம்
திங்களுக்கு அரசன் கொன்று வருகிறான் என்று செப்ப
வெம் களிப்பு அடைந்து பன்றி வேந்தனும் அடுபோர் ஆற்றச்
சங்கை உற்று எழுந்து போவான் தன் உயிர்ப் பெடையை நோக்கா.

2216. இன்று பாண்டியனை நேரிட்டு அரும் சமர் ஆடி வென்று
வன்திறல் வாகையோடு வருகுவன் ஏயோ அன்றிப்
பொன்றுவன் ஏயோ நீ உன் புதல்வரைப் பாதுகாத்து
நன்று இவண் இருத்தி என்ன நங்ககைப் பேடு இன்ன கூறும்.

2217. ஆவி அங்கு ஏக இந்த வாகம் இங்கு இருப்பதே இப்
பாவியோ மேல் நாள் அந்தப் பறழினை வகுத்த தெய்வம்
மாவ அமர் ஆடி வென்று வருதியேல் வருவேன் அன்றி
நீ விளிந்து இடத்து மாய்வேன் நிழலுக்கும் செயல் வேறு உண்டோ.

2218. போதுகம் எழுக என்னாப் பொருக்கு என எழுந்து நீலத்
தாது உறழ் எனப் பாட்டி தன் புடை தழுவிச் செல்லும்
பேது உறழ் பறழை நூக்கிப் பின் தொடர்ந்து அணைந்து செல்லக்
காது எயிற்று எறுழி வேந்தன் கால் என நடந்தான் அன்றே.

2219. பல் வகைக் சாதி உள்ள பன்றியில் கணங்கள் எல்லாம்
வெல் படைத் தறுங்கண் சேனை வீரராய் முன்பு செல்லச்
செல் எனத் தெழித்துச் செம் கண் தீயுக மானம் என்னும்
மல்லர் வாம் புரவி மேல் கொண்டு எழுந்தனன் வராகவீரன்.

2220. முன்படு தூசி ஆக நடக்கின்ற முரட் கால் பன்றி
மல் படு சேனை நேரே வருகின்ற மன்னர் மன்னன்
வெற்படு தடம் தோள் வன் தாள் வீரர் மேல் சீறிச் செல்லப்
பிற்பட ஒதுங்கி வீரர் பெய்தனர் அப்பு மாரி.

2221. சொரிந்தன சோரி வெள்ளம் சொரிந்தன வீழ்ந்த யாக்கை
சரிந்தன குடர்கள் என்பு தகர்ந்தன வழும்பு மூளை
பரிந்தன சேனம் காகம் படர்ந்தன உயிரும் மெய்யும்
பிரிந்தன ஏன நின்ற பிறை மருப்பு ஏன வீரர்.

2222. பதைத்தனர் எரியில் சீறிப் பஞ்சவன் படைமேல் பாய்ந்து
சிதைத்தனர் சிலரைத் தள்ளி செம்புனல் வாயில் சோர
உதைத்தனர் சிலரை வீட்டி உரம் பதை படக் கோடு ஊன்றி
வதைத்தனர் சிலரை நேரே வகிர்ந்தனர் சிலரை மாதோ.

2223. தாள் சிதைந்தாரும் சில்லோர் தலை சிதைந்தாரும் சில்லோர்
தோள் சிதைந்தாரும் சில்லோர் தொடை சிதைந்தாரும் சில்லோர்
வாள் சிதைந்தாரும் சில்லோர் வரை அறுத்து அலரோன் தீட்டும்
நாள் சிதைந்தாரும் சில்லோர் நராதிபன் சேனை வீரர்.

2224. கண்டனர் கன்னி நாடு காவலன் அமைச்சர் சீற்றம்
கொண்டனர் முசல நேமி கூற்று என வீசி ஆர்த்தார்
விண்டனர் மாண்டார் சேனை வீரரும் அனைய எல்லைப்
புண் தவழ் எயிற்று வேந்தைப் புடைநின்ற பேடை நோக்கா.

2225. ஏவிய சேனை எல்லாம் இறந்தன இனி நாம் செய்யல்
ஆவது என் வாளா நாமும் அழிவது இங்கு என்னை தப்பிப்
போவதே கருமம் என்று புகன்ற அத் துணையை நோக்கிச்
சாவதை அஞ்சா ஏனத் தனி அரசு ஒன்று சாற்றும்.

2226. நுண் அறிவு உடையர் ஆகி நூலொடு பழகினாலும்
பெண் அறிவு என்பது எல்லாம் பேதைமைத்து ஆதலால் உன்
கண் அறிவு உடைமைக்கு ஏற்ற காரியம் உரைத்தாய் மானம்
எண் அறிவு உடை யோர்க் எல்லா இழுக்கு உடைத்து அன்றோ ஈதால்.

2227. தூங்கு இருள் வறுவாய்ச் சிங்கம் இரண்டு உறை துறையின் மாடோர்
ஆங்கு இரு மருப்புக் கேழல் வந்து நீர் பருகி மீளும்
வீங்கு இருள் உடல் கார் எனும் ஒன்று உறை துறையில் வீரத்து
ஆங்கு இரு மடங்கல் நீர்க்குத் தலைப்பட அஞ்சும் அன்றே.

2228. அத்திட மரபின் வந்து பிறந்து உளேன் ஆதலாலே
கைத்திடு தாரான் வீரம் கவர்ந்து திசை திசையும் வானும்
வைத்திட வல்லேன் அன்றி மடந்திட வல்லேன் ஆகில்
பொய்த்திடும் உடம்பே அன்றி புகழ் உடம்பு அழிவது உண்டோ.

2229. நீநில் எனத் தன் பெடை தன்னை நிறுத்தி நீத்து என்
கானில் என வாழ் கருமாவின் கணங்கள் எல்லாம்
ஊனில் உயிர் உண்டனம் என்று இனி ஓடல் கூடல்
கோனில் என ஆர்ப்பவன் போலக் கொதித்து நேர்ந்தான்.

2230. நிலத்தைக் கிளைத்துப் பிலம் காட்டி நிமிர்ந்த தூள்வான்
தலத்தைப் புதைப்பத் தனியேன் வரவு நோக்கி
வலத்தைப் புகழ்ந்தான் வியந்தான் சிலைவாங்கி வாளிக்
குலத்தைச் சொரிந்தான் பொருனைத் துறைக் கொற்கை வேந்தன்.

2231. குறித்துச் செழியன் விடு வாளியைக் கோல வேந்தன்
பறித்துச் சில வாளியை வாய் கொடு பைம்புல் என்னக்
கறித்துச் சில வாளியை கால் கொடு தேய்த்துத் தேய்த்து
முறித்துச் சில வாளியை வாலின் முறித்து நின்றான்.

2232. மானம் பொறாது மதியின் வழி வந்த வேந்தன்
தானம் பொறாது கவிழ்க்கும் புகர்த் தந்தி கையில்
ஊனம் பொறாத முசலம் கொடுத்து ஏறி உய்த்தான்
ஏனம் பொறாது ஆர்த்து இடி யேற்றின் எழுந்தது அன்றே.

2233. தந்திப் பொருப்பைத் துணிக்க என்று அழன்று சீற்றம்
உந்திக் கதலிக் கொழும் தண்டு என ஊசல் கையைச்
சிந்திப் பிறைவாள் எயிறு ஓச்சித் சிறைந்து வீட்ட
முந்திக் கடும் தேர் மிசைப் பாய்ந்தனன் மூரித்தாரான்.

2234. திண் தேர் மிசை நின்று அடல் நேமி திரித்து விட்டான்
கண்டு ஏன வேந்தன் விலக்கிக் கடும் காலில் பாய்ந்து
தண் தேர் உடையத் தகர்த்தான் பரி தன்னில் பாய்ந்து
வண்டு ஏறு தாரான் விட வேலை வலம் திரித்தான்.

2235. சத்திப் படைமேல் விடு முன்னர்த் தறுகண் வீரன்
பத்திச் சுடர் மாமணித் தார்ப் பரிமாவின் பின் போய்
மொத்திக் குடர் செம்புனல் சோர முடுகிக் கோட்டால்
குத்திச் செகுத்தான் பொறுத்தான் அலன் கூடல் வேந்தன்.

2236. மண்ணில் குறித்து வலிக்கண்டு வராக வேந்தை
எண்ணித் தலையில் புடைத்தான் கை இருப்புத் தண்டால்
புண்ணில் படு செம் புனல் ஆறு புடவி போர்ப்ப
விண்ணில் புகுந்தான் சுடர் கீறி விமான மேலால்.

2237. வேனில் கிழவோனில் விளங்கி வியந்து வானோர்
தேனில் பொழி பூ மழை பெய்ய நனைந்து தெய்வக்
கானத்து அமுது உண்டு இருகாது களித்து வீர
வானத்து அமுது உண்டு அரமங்கையர் கொங்கை சேர்ந்தான்.

2238. பின் துணை ஆய பெடைத் தனி ஏனம்
என் துணை மாய இருப்பது கற்போ
வென்றிலன் ஏனும் விசும்பு அடை வேனால்
என்று இகல் வேந்தை எதிர்த்த உருத்தே.

2239. விறல் நவில் பேட்டை விளிப்பது வேந்தர்க்கு
அறன் அல வென்றவன் ஆள் வினை மள்ளர்க்கு
இறை மகன் ஆன சருச்சரன் என்று ஒர்
மறமகன் நேர்ந்து அமர் ஆட வளைந்தான்.

2240. 2240. நனி பொழுது ஆட அமர் ஆடினான் நஞ்சிற்
கனி சினவன் பெடை காய்சின வேடத்
தனி மகனை தரை வீட்டி தனது ஆற்றல்
இனி இலை என்ன விளைத்து உயிர் சோர்வான்.

2241. இரும்பு செய் தண்டினை இம் என ஓங்கிப்
பொரும் படை சென்னி புடைத்து விளிந்தான்
விருந்தினர் ஆய் இருவோரும் விமானத்து
அரும் திறல் வானம் அடைந்தனர் அன்றே.

2242. வன் திறல் மன்னவர் மன்னவன் உந்தன்
பொன் திகழ் மா நகர் புக்கனன் இப்பால்
பன்றி விழுந்து பருப்பதம் ஆகா
நின்றது பன்றி நெடும் கிரி என்ன.

2243. அன்று தொடுத்து அதனுக்கு அது பேராய்
இன்றும் வழங்குவது இம்பரின் அந்தக்
குன்றில் அரும் தவர் விஞ்சையர் கோபம்
வென்றவர் எண் இலர் வீடு உற நோற்பார்.

2244. என்று கூறிய அரும் தமிழ்க்கு இறைவனை நோக்கித்
துன்று மாதவர் அறிவிலாச் சூகர உருவக்
குன்றின் மீது இருந்தவர் எலாம் கோதற நோற்று
நின்ற காரணம் யாது எனக் குறு முனி நிகழ்த்தும்.

2245. வேனில் வேள் என விளங்கு விச்சாதரன் என்னும்
தான யாழ் மகன் புலத்தியன் தவத்தினுக்கு இடையூறு
ஆன பாண் செயப் பன்றியாச் சபித்தனன் அறவோன்
ஏனம் ஆகுவோன் உய்வது என்று எனக்கு என முனிவன்.

2246. மன்னர் மன்னன் ஆம் தென்னவன் வந்து நின் வனத்தில்
துன்று பல்வகை விலங்கு எலாம் தொலைத்து உனை மாய்க்கும்
பின்னர் இவுரு பெறுக எனப் பணித்தனன் இயக்கன்
அன்னவாறு வந்து இறந்து பின் பழ உரு அடைந்தான்.

2247. ஆய புண்ணிய விஞ்சையன் ஆகமாய்க் கிடந்த
தூய நீர் ஆதலால் அவ்வரை மீமிசைத் துறந்த
பாய கேள்வியர் இறை கொளப் பட்டது எவ் உயிர்க்கும்
நாயனார் மதுரே நயந்து அவண் உறைவார்.

2248. என்று அகத்தியன் விடை கொடுத்து இயம்பினன் இப்பால்
பன்றி ஏற்றையும் பாட்டியும் பைம் புனத்து இட்டுச்
சென்று அவிந்தபின் பன்னிரு குருளையும் திகைப்பு உற்று
அன்று அலக்கண் உழந்தமை யார் அளந்து உரைப்பார்.

2249. ஓடுகின்றன தெருமரல் உறுவன நிழலைத்
தேடுகின்றன தாய் முலைத் தீய பால் வேட்டு
வாடு கின்றன ஆக வெம் பசி நனி வருத்த
வீடுகின்றன வெயில் சுட வெதும்பு கின்றன ஆல்.

2250. இன்ன வாறு இவை அணங்கு உறு எல்லை வேல் வல்ல
தென்னர் ஆகிய தேவர்கள் தேவர் அம் கயல் கண்
மின்னனாள் ஒடு மின் அவிர் விமானம் மீது ஏறி
அன்ன கானகத்து இச்சையால் ஆடல் செய்து இருந்தார்.

2251. ஏனம் என்பறழ் உறுகண் நோய்க்கு இரங்கினார் இச்சை
ஆன அன்பு தந்து அத் துயர் அகற்றுவான் ஈன்ற
மான அன்புடைப் பெடையின் வடிவு எடுத்து அயரும்
கான வன் பறழ் கலங்கு அஞர் கலங்க நேர் வந்தார்.

2252. கிட்டுகின்ற தம் தாய் எதிர் குட்தியும் கிட்டி
முட்டுகின்றன மோப்பன முதுகு உறத்தாவி
எட்டு கின்றன கால் விசைத் தெரிவன நிலத்தை
வெட்டு கின்றன குதிப்பன ஓடுவ மீள்வ.

2253. ஏனம் இன்னமும் காண்ப அரிதாகிய ஏனம்
ஆன மெய்ம் மயிர் முகிழ்த்திடத் தழுவி மோந்து அருளினன்
மான மென் முலை அருத்தி மா வலனும் வன் திறனும்
ஞானமும் பெருந் தகையும் நல் குணங்களும் நல்கா.

2254. துங்க மா முகம் ஒன்றுமே சூகர முகமா
அங்கம் யாவையும் மானுட ஆக்கைய ஆக்கிக்
கங்கை நாயகன் கடவுளர் நாயகன் கயல் கண்
மங்கை நாயகன் கருணை ஆம் திரு உரு மறைந்தான்.

2255. இம்மை இப்பவத் தன்னையாய் இனிவரு பவமும்
செம்மை செய்த சேதனத்தையும் கேதனம் செய்தார்
எம்மை எப்பவத்து ஆயினும் எனைப் பல உயிர்க்கும்
அம்மை அப்பராய்க் காப்பவர் அவர் அலால் எவரே.

பன்றிக் குட்டிக்கு முலை கொடுத்த படலம் சுபம்

46. பன்றிக் குட்டிகளை மந்திரிகளாக்கிய படலம் (2256 -2273 )

2256. தந்தை தாய் இழந்து அலமரு குருளையத் தாயாய்
வந்து நாயகன் முலை கொடுத்து அருளிய வகையீது
அந்த வாறு இரு மைந்தரு மந்திரர் ஆகி
எந்தையார் சிவபுரம் புகுந்து இருந்தவாறு இசைப்பாம்.

2257. ஆதி நாயகன் திரு உரு மறைந்தபின் அனைய
கோது இல் ஆறு இரண்டு ஏனம் ஆக் குமரரும் காலைச்
சோதி ஆறு இரண்டு அருக்கர் போல் தோன்றி அப் பொருப்பில்
ஓதி ஆய்ந்த பல் கலைஞராய் ஒருங்கு வீற்று இருந்தார்.

2258. அனையராய் அவர் வைகு நாள் அறைபுனல் கூடல்
புனித நாயகன் அருள் திறம் உயிர்க்கு எலாம் பொதுவாய்
இனிய ஆவன என்பதை யாவரும் தேற
வனிதை பால் மொழி மங்கைதன் மணாளனை வினவும்.

2259. வெவ் விலங்கினும் வெய்யவாய் அசேதன விலங்காம்
இவ் விலங்கே இற்றேம் என குருளைகட்கு இரங்கிக்
கை விலங்கினை எய்த நீ கருணையாய் முலை தந்து
இவ்விலங்கு அறிவகற்றியது யாது என இறைவன்.

2260. அகில வேதமும் ஆகம பேதமும் நம்மைச்
சகல சிவ தயாபரன் என்று உரை சால்பால்
இகலில் சேதன அசேதனம் ஆகிய இரண்டும்
புகலில் வேறு அல எமக்கு அவை பொதுமைய அதனால்.

2261. தாய் இழந்து வெம் பசித்து அழல் அகம் சுடத் தழன்று
காயும் மா தபம் புறம் சுடக் கான் இடைக் கிடந்து
தீயும் ஏனம் மென் குருளைக்கு தெருமர இரங்கி
ஆயும் ஆய் முலை அளித்து உயிர் அளித்தனம் அதனால்.

2262. அளவு இல் ஆற்றலும் திறனும் நல் அரும் பெறல் கல்வி
விளைவும் ஞானமும் கிடைத்தனர் மீனவற்கு இனிமேல்
வளைவு இலாத கோல் அமைச்சராய் வளம் பல பெருக்கிக்
களைவு இல் பாசம் நீத்து எம்பெரும் கணத்தவர் ஆவார்.

2263. என்று நாயகன் நாயகிக்கு இறை கொடுத்து இயம்பி
அன்று மீனவன் கனவில் வந்து அரச கேள் பன்றிக்
குன்றில் ஏன மா முகத்தராய்ப் பன்னிரு குமரர்
வென்றி வீரராய் வைகுநர் மிக்க அறிவுடையார்.

2264. அவரை நின் கடைக் அமைச்சராக் கோடி என்ற அளவில்
சிவ பரம் சுடர் அருள் செயச் செழியர் கோ வேந்தன்
கவலரும் களிப்பு உடையனாய்க் கண் மலர்ந்து எழுமான்
தவழ் நெடும் திரைக் கரும் கடல் தத்தி நீந்து எல்லை.

2265. மாண்ட கேள்வி சால் மந்திரர்க்கு உணர்த்தி அம் மலை மேல்
காண்ட ஏனமா வீரரைக் கொணர்க எனக் கருணை
பூண்ட காவலன் அமைச்சரும் போய் அவர்க் கண்டு
வேண்ட வீரரும் ஈண்டினார் மீனவன் திருமுன்.

2266. வந்து இறைஞ்சிய வராக மா மைந்தரை நேர் கண்டு
அந்தம் இல் களிப்பு அடைந்து வேந்து அமைச்சியல் கிழமை
தந்து வேறு பல் வரிசையும் தக்க வா நல்கிக்
கந்து சீறிய கடகரிக் கைதவன் பின்னர்.

2267. பழைய மந்திரக் கிழார் மடப்பாவை போல் வாரை
விழவு சால் கடி மங்கலம் விதியினால் புணர்த்தி
அழகு இதாம் என நடத்தினான் அனையரும் வீரக்
கழலினாற்கு ஒரு கவயமும் கண்ணுமாய் நடப்பார்.

2268. உடம்பு ஆறு இரண்டில் உயிர் ஒன்று என ஒன்றி இயைவாய்
விடம்பாய் அரவும் விழுங்கும் இரை ஒத்து நெஞ்சம்
திடம் பாடு கொள்ள வினை வாங்கிச் செழியன் கல்வி
இடம் பாடு நல்கும் பயன் போல் மகிழ்வு எய்த நின்றார்.

2269. நல் ஆவின் பாலில் நறும் தேன் கலந்து என்னப் பல் நூல்
வல் ஆரும் ஆகி மதி நுட் பரும் ஆகிச் சோர்வில்
சொல்லால் அடையார் மனமும் களிதூங்கச் சொல்லிப்
பல்லார் பிறர் சொல் பயன் ஆய்ந்து கவர வல்லார்.

2270. பழை யேம் இறையுள் கொளப்பட்டம் என்று ஏமாப்பு எய்தார்
உழை யேவல் செய்யும் சிறார் போல ஒதுங்கி வேந்தன்
விழைவு ஏது அதனை விடம் போல் வெறுத்து வெஃகார்
அழல் போல் அணுகார் அகலார் நிழல் அன்ன நீரார்.

2271. மறுக்கும் செயல் நீத்து நடக்கையின் வையத் தோரை
ஒறுக்கும் பொருளும் பணி கேட்கையின் ஒன்னலாரைச்
செறுக்கும் பொருளும் கவரார் விளை செல்வ மாக்கள்
இறுக்கும் பொருளே இறைவற்கு இவர் ஈட்டும் செல்வம்.

2272. மறத் தாம வேலான் மனக் கொள்கை தன் நெஞ்சு மள் வான
நிறத்தாடி நீழல் எனத் தோற்றம் நிறுத்து மற்ற
அறத்து ஆறு எனில் ஆற்று வார் அன்று எனில் ஆக்கம் ஆவி
இறத்தான் வரினு மனத்தானும் இழைக்க ஒண்ணார்.

2273. இன்னவாறு ஒழுகும் பன்னிரு வோரும் ஈகையும் தருமமும் புகழும்
தென்னர் கோ மகற்கு வைகலும் பெருகத் திசை எலாம் விசயம் உண்டாக்கிப்
பன்னக ஆபரணன் சிவபுரம் அடைந்து பரன் கண நாதருள் கலந்து
மன்னி வீற்று இருந்தார் மன்னர் மன்னவனும்
வான் பதம் அடைந்து வீற்று இருந்தான்.

பன்றிக் குட்டிகளை மந்திரிகளாக்கிய படலம் சுபம்

47. கரிக் குருவிக்கு உபதேசம் செய்த படலம் (2274 -2296 )

2274. வரிக்கு உருகிப் பத்திரற்குப் பலகை இட்ட மணி கண்டன்
அரிக்குருளை வடிவான அடல் வீரர்க் அரசன்பார்
பரிக்கும் அமைச் சியல் அளித்த பரிசு உரைத்தாம் பசுபதி யாற்
கரிக்குருவி குரு மொழி கேட்டு அருள் அடைந்த கதை பகர் வாம்.

2275. மன்னவன் இராச ராசன் வானவர்க்கு அரசன் ஆன
பின்னவன் குமரன் ஆன பெருவலி மடங்கல் அன்னான்
துன்னலர் அடுபோர் சாய்க்கும் சுகுண பாண்டியன் நீர் ஞாலம்
இன்னல் தீர்த்து அறக் கோல் ஓச்சி ஈரங் குடை நிழற்றும் நாளில்.

2276. ஆற்றல் சால் ஒருவன் மேல் நாள் ஆற்றவும் அறனே ஆற்றி
மாற்றம் இல் சிறிது பாவம் செய்த தன் வலத்தால் வந்து
தேற்றம் இல் கயவாய் ஆகிச் செனித்தலால் காகம் ஆதி
கூற்று என ஊற்றம் செய்யக் குருதி சோர் தலையது ஆகி.

2277. புட்கு எல்லாம் எளிதா ஊறு பாடு அஞ்சிப் புரத்துள் வைகி
உட்கி நீள் வனத்துள் போகி வழி மருங்கு ஒரு சார் நிற்கும்
கட்கு அவிழ்ந்து ஒழுகப் பூத்த கவிழ் இணர் மரம் மேல் வைகி
வெட்கம் மீதூரச் சாம்பி வெய்து உயிர்த்து இருக்கும் எல்லை.

2278. விடையவன் நீறு பூசும் மெய்யவன் பூண்ட கண்டித்
தொடையவன் புறம்பும் உள்ளும் தூயவன் குடையும் கையில்
உடையவன் தரும தீர்த்த யாத்திரை ஒழுக்கம் பூண்ட
நடையவன் ஒருவன் அந்த நறும் தரு நிழலில் சார்ந்தான்.

2279. இருந்தவன் சிலரை நோக்கி இயம்புவான் எர்க்கும் பேறு
தரும் தலம் தீர்த்தம் மூர்த்தித் தன்மையில் சிறந்த அன்பு
அரும் தமிழ் மதுரை பொன் தாமரைத் தடம் சுந்தரேசப்
பெரும் தகை என்று சான்றோர் பேசுவார் ஆதலாலே.

2280. ஓர் இடத்து இனைய மூன்று விழுப்பமும் உள்ளது ஆகப்
பார் இடத்து இல்லை ஏனை பதி இடத்து ஒன்றே என்றும்
சிர் உடைத்து ஆகும் கூடல் செழும் நகர் இடத்தும் மூன்றும்
பேர் உடைத்து ஆகும் என்றால் பிறிது ஒரு பதி யாது என்றான்.

2281. இம் மது ரேசன் சேவித்து ஏத்து வோர்க்கு எளியன் ஆகிக்
கைம் மலர் நெல்லி போலக் கருதிய வரங்கள் எல்லாம்
இம்மையின் உடனே நல்கும் ஏனைய தலத்து வானோர்
அம் மையின் அன்றி நல்கார் ஆதலால் அதிகன் என்றான்.

2282. மற்று அது கேட்டுக் கொம்பர் வைகிய கயவாய் ஞானம்
பெற்றது பறவை ஆகிப் பிறந்ததும் பிறவும் தேற்றம்
உற்றது நாம் இச் சன்மம் ஒழிப்பதற்கு அறவோன் இங்ஙன்
சொற்றதே உறுதி என்று துணிவு கொண்டு எழுந்தது அன்றே.

2283. ஆய் மலர்க் கான நீங்கி ஆடக மாடக் கூடல்
போய் மலர்க் கனக கஞ்சப் புண்ணியப் புனல் தோய்ந்து ஆம்பல்
வாய் மலர்க் கயல் உண் கண்ணாள் மணாளனை வலம் செய்து அன்பில்
தோய் மலர் கழல் இனானை அகத்தினால் தொழுது அர்ச்சித்தே.

2284. இன்னணம் மூன்று வைகல் கழிந்தபின் எம்பிராட்டி
தன் அமர் காதலானைத் தாழ்ந்து எதிர் நோக்கி ஐய
என்னைக் இக் கயவாய் செய்யும் செயல் இதன் வரவு யாது என்ன
முன்னவன் அதன் தன் செய்தி வரவு எலாம் முறையால் கூறா.

2285. பத்திமை நியமம் பூண்ட பறவை மேல் கருணை நாட்டம்
வைத்து இமையாத முக்கண் மறை முதல் ஒரு சேய்க் கன்று
நித்திய நிலைமை நல்கி நேர்ந்த வெம் கூற்றைக் காய்ந்த
சத்திய ஞான மிருத்திஞ்சயத்தினை உபதேசித்தான்.

2286. உவமை அற்றவன் உரைத்த மந்திரம்
செவி மடுத்தலும் சிற்றுணர்ச்சிபோய்ப்
பவம் அகற்றிடப் படுக் கரிக் குரீஇ
கவலை விட்டரன் கழல் வழுத்தும் ஆல்.

2287. எண் இலா உயிர்க்கு இறைவ போற்றி வான்
தண் நிலா மதிச் சடில போற்றி என்
புண்ணியப் பயன் போற்றி அம் கயல்
கண்ணி நாத நின் கருணை போற்றி ஆல்.

2288. தௌ¤தல் இன்றியே செய்த தீமையால்
விளியும் என்னையும் ஆளல் வேண்டுமோ
எளியர் எங்கு உளார் என்று தேர்ந்து தேர்ந்து
அளியை ஆவது உன் அருளின் வண்ணமே.

2289. உம்மை நல் அறம் உடைய நீர்மையால்
இம்மை இம் மனு இயம்பினாய் இது
அம்மை நல் நெறிக்கு ஏது ஆதலான்
மும்மையும் நலம் உடைய மொய்ம்பினேன்.

2290. ஆயினும் எனக்கு ஐய ஓர் குறை
தீய புள் எலாம் ஊறு செய்து எனைக்
காயும் மனமும் கழியக் கண்ட பேர்
ஏ எனும் படிக்கு எளியன் ஆயினேன்.

2291. என்ன அக் குரீ இயம்ப எம்பிரான்
அன்ன புட்கு எலாம் வலியை ஆகெனப்
பின்னும் அக் குரீஇ தாழ்ந்து பேதை யேற்கு
இன்னும் ஓர் வரந் தருதி என்றதால்.

2292. வலியை என்பது என் மரபினுக்கு எலாம்
பொலிய வேண்டும் எப்போதும் நீ சொன
ஒலிய மந்திரம் ஓதி ஓதி நாங்
கலியை வெல்லவும் கருணை செய்கென.

2293. ஆவது ஆக என்று அமரர் நாயகன்
மூ எழுத்தினான் முடிந்த அம்மனு
தாவி தெய்வதம் இருடி சந்தமோடு
ஓவில் ஓசை மூன்று ஒடு தெருட்டினான்.

2294. குரு மொழி பயின்று முள் வாய்க் குருவி தன் குலனும் தன் போல்
அரு மறை முதல்வன் ஈந்த ஆற்றலால் பறவைக்கு எல்லாம்
பெருமை சால் வலியான் என்னும் பெயரவாய் உலகின் மன்னக்
கருமணி கண்டன் செம்பொன் கனை கழல் அடி சேர்ந்த அன்றே.

2295. இக்கரிக் குருவி தான் நோற்று எய்திய வரத்தைத் தன் போல்
ஒக்கலும் எளிதாய் எய்தப் பெற்றதால் உலகின் மேன்மை
தக்கன் ஒருவன் வாழத் தன் கிளை வாழ்வது என்ன
மிக்கவர் எடுத்துக் கூறும் பழமொழி விளக்கிற்று அன்றே.

2296. ஈசன் அடிக்கு அன்பு இல்லார் போல் எளியார் இல்லை யாவர்க்கும்
ஈசன் அடிக்கு அன்பு உடையார் போல் வலியார் இல்லை யாவர்க்கும்
ஈசன் அடிக்கு அன்பு இன்மையினால் எளிதாய் திரிந்த இக் கயவாய்
ஈசன் அடிக்கு அன்பு உடைமையினால் வலிது ஆயிற்றே எவ்வுயிர்க்கும்.

கரிக் குருவிக்கு உபதேசம் செய்த படலம் சுபம்

48. நாரைக்கு முத்தி கொடுத்த படலம் (2297 -2321 )

2297. அத்தி தந்த விமான அழகியார்
பத்தி தந்த பறவைக்கு மந்திர
சித்தி தந்த திறன் இது நாரைக்கு
முத்தி தந்த கருணை மொழிகுவாம்.

2298. தேக்கு நீர் வைகை நாட்டு ஒரு தென் புலத்து
ஆக்கும் மாடவை வைப்பு ஒன்று உள அவ்வயின்
வீக்கு யாழ் செயும் வண்டுக்கு வீழ் நறவு
ஆக்கு தாமரை வாவி ஒன்று உள்ளது ஆல்.

2299. ஆழம் மிக்க கயம் தலை அத்தலை
வாழும் மீனம் அனைத்தையும் வாய்ப் பெய்து
சூழநந்து முத்து ஈனும் துறைக் கணே
தாழ்வதோர் செய்ய தாள் மட நாரையே.

2300. சிறிய நாள் மழை இன்றி அச்சே இதழ்
வெறிய தாமரை ஓடை வியன் கரை
இறை கொள் நாரை இருவினைப் பௌவமும்
வறியது ஆகி வறப்ப வறந்தது ஆல்.

2301. நுரை செறித்து அன்ன நோன் சிறை நாரையும்
இரை விரும்பி அவ்வாவி இகந்து ஒரீஇ
விரைவந்து ஒரு கான் இடை வீழ்ந்ததால்
புரையிலோர்க்கு இடன் ஆகும் அப் பொங்கர் வாய்.

2302. முத்தர் ஆன முனிவர் குழாத் தொடும்
சுத்த ஆனந்த வாரியுள் தோய்ந்து தன்
சித்த மாசு கழீச் சிவம் ஆகிய
சத்தியத் தவ மா முனி தங்கும் ஆல்.

2303. கூப்பிட்டு எல்லைக் குணித்துச் சதுர மா
யாப்ப மைந்து சுற்று எங்கும் படித்துறைக்
கோப்பு அமைந்து குளிர் சந்தி யாம் மடம்
காப்ப அமைந்து ஓர் கயம் தலை உள்ளது ஆல்.

2304. விரை செய் சண்பகம் பாதிரி வேங்கை தேன்
இரை செய் வஞ்சி இலஞ்சி குரா மரா
நிரை செய் கிஞ்சுக நீள் மருது ஆதியா
உரை செய் பன் மரமும் புறத்து உள்ள ஆல்.

2305. அந்த வாவியின் பேர் அச்சோ தீர்த்தம் என்று
இந்த ஞாலம் இயம்புவதால் இரை
உந்த வாவு கொடு ஊக்க எழுந்து முன்
வந்த நாரை அதன் கரை வைகும் ஆல்.

2306. ஆய்ந்த மாதவர் அப்புனிதத் தடம்
தோய்ந்து தோய்ந்து அங்கு எழும் தொறும் தோள் புறம்
சாய்ந்த வார் சடைக் கற்றையில் தத்து மீன்
பாய்ந்து பாய்ந்து புரள்வன பார்த்தரோ.

2307. ஈண்டை இத் தவத்தோர் திரு மேனியைத்
தண்ட எத்தவம் செய்தனவே கொல் என்று
ஆண்டை மீன் நம்கு ஆகா என விரை
வேண்டு நாரை வெறுத்து அங்கு இறுத்தலால்.

2308. தன் நிகர் தவத்தோர் யாரும் தடம் படிந்து ஏறி நித்த
மன்னிய கருமம் முற்றிச் சந்தியா மடத்தில் வைகி
மின்னிய மகுடம் சூடி வேந்தனாய் உலகம் காத்த
பொன்னியல் சடையான் கூடல் புராண நூல் ஒதுகின்றார்.

2309. அண்ணல் எம் பெருமான் செய்த அருள் விளையாட்டும் ஆதிப்
பண்ணவன் சிறப்பும் கூடல் பழம் பதிச் சிறப்பும் தீர்த்தத்
தெண்ணரும் சிறப்பும் சேர்ந்தோர்க்கு எளிவரும் இறைவன் என்னும்
வண்ணமும் எடுத்துக் கூறக் கேட்டு அங்கு வதியும் நாரை.

2310. மடம்படு அறிவும் நீங்கி வல்வினைப் பாசம் வீசித்
திடம்படு அறிவு கூர்ந்து சிவ பரஞ்சோதி பாதத்து
திடம்படு அன்பு வா என்று ஈர்த்து எழ எழுந்து நாரை
தடம் படு மாடக் கூடல் தனி நகர் அடைந்து மாதோ.

2311. வாங்கிய திரை சூழ் பொற்றா மரை படிந்து இமையா வேழந்
தாங்கிய விமான மேய தலை வனைத் தாழ்ந்து சூழ்ந்து
தேங்கிய அருள் கண் நோக்கத் தெரிசித்துத் திருமுன் வைகி
ஓங்கிய கருணை மேனி உள்ளுறத் தியானம் செய்து.

2312. இந் நிலை நியமம் மூ ஐந்து எல்லை ஞான்று இயன்று பின் நாள்
அந் நிலை ஒழுகு நாரை ஆடக கமலம் தோய்வான்
வன் நிலை மதில் சூழ் ஞாங்கர் வந்துழிப் பசியால் வெந்து
மின் நிலை வேல் போல் துள்ளும் மீன் கவர்ந்து உண்கும் என்னா.

2313. சிறிது உளத்து உள்ளி நாதன் திருவருள் வலத்தால் பின்னர்
அறிவு வந்து அச்சோ இந்த அறப் பெரும் தீர்த்தத்து உள்ளே
எறியும் மீன் அருந்த ஆசை எழுந்ததே எனக்கு இப்போதிப்
பிறவி என்று ஒழிவது என்னாப் பேர் அஞர் அடைந்து பின்னும்.

2314. சுந்தரச் செம்மல் பாதத் துணை மலர் அன்பில் தோய்ந்து
சிந்தை வைத்து இருக்கும் எல்லை தேவரும் மறையும் செய்யும்
வந்தனைக்கு அரியா னாரை மன நினை வடிவாய்த் தோன்றி
எம் தமக்கு இனியாய் வேண்டும் வரம் என் கொல் இயம்புக என்றான்.

2315. செய்ய கால் மட நாரையும் சென்று தாழ்ந்து
ஐயனே இப் பிறவி அறுத்து நின்
மெய்யர் வாழ் சிவ லோகத்தின் மேவி நான்
உய்ய வேண்டும் ஒன்று இன்னமும் உண்டு அரோ.

2316. மடம்படு அறிவும் நீங்கி வல்வினைப் பாசம் வீசித்
திடம்படு அறிவு கூர்ந்து சிவ பரஞ்சோதி பாதத்து
திடம்படு அன்பு வா என்று ஈர்த்து எழ எழுந்து நாரை
தடம் படு மாடக் கூடல் தனி நகர் அடைந்து மாதோ.

2317. என்று இத் தட மின் இலவாக நீ
நன்று சால் வர நல் கென வெள்ளி மா
மன்று உளானும் வரம் தந்து போயினான்
சென்று நாரை சிவலோகம் சேர்ந்தது ஆல்.

2318. இயங்கள் ஐந்தும் இயம்ப விமான மேல்
புயங்க கணான்குமுக் கண்களும் பொற்ப வான்
வியம் கொள் பூ மழை வெள்ளத்துள் ஆழ்ந்து போய்
வயம் கொள் நந்தி கணத்துள் வதிந்ததே.

2319. அன்று தொட்டு இன்று அளவும் பொன் தாமரை
என்று உரைக்கும் எழில் மலர் ஓடையில்
சென்று உகைத்துத் திரிகின்ற மீன் அலால்
ஒன்று மற்றன நீர் வாழ் உயிர்களும்.

2320. தன் கிளை அன்றி வேற்றுப் பறவைகள் தாமும் தன் போல்
நன் கதி அடைய வேண்டிற்றே கொல் இந் நாரை செய்த
அன்பினில் வியப்போ ஈசன் அருளினில் வியப்போ அன்பர்க்கு
இன்பு உருவான ஈசன் அன்பருக்கு எளிதே ஐய.

2321. மறக் குறும்புக் களைக் கட்டு மண்ணின் மேல்
அறப் பெரும் பயிர் ஆக்கி அதன் பயன்
சிறக்க நல்கிட உண்டு செருக்கு வான்
துறத்தம் எய்தி இருந்தான் சுகுணனும்.

நாரைக்கு முத்தி கொடுத்த படலம் சுபம்

Yoga und Meditation im Alltag vertiefen

Wer die Lektüre mit einer eigenen Übung verbinden möchte, findet auf Yoga bei Yoga Vidya eine Einführung in die Vielfalt des Yogaweges. Der Bereich Meditation bei Yoga Vidya bietet Orientierung für die stille Praxis.

Eine einfache Anregung für zu Hause: Lies einige Zeilen, lass ihre Bedeutung nachklingen und sitze anschließend einige Minuten ruhig. Frage dich danach, wie du heute mit mehr Aufmerksamkeit, Gewaltlosigkeit und Hilfsbereitschaft handeln kannst. Das ist eine heutige Praxisanregung im Geist des Yoga; die tamilische Überlieferung des Werkes behält ihre eigenen Formen.

Weiter zur Vollendung der heiligen Spiele

Dieser erste Teil endet mit den Erzählungen von der Unterweisung eines kleinen Vogels und der Befreiung eines Reihers. Sie können den Blick für Lebewesen öffnen, die im Alltag leicht übersehen werden. Wer sie mit Kindern, Freunden oder im Satsang liest, kann anschließend gemeinsam fragen: Wo lässt sich heute Fürsorge üben?

Im zweiten Tamil-Teil geht die Reise durch Madurai weiter: zu Dichtern, zur Geschichte Manikkavachakars und schließlich zum Lobpreis der göttlichen Gnade. Die vollständige Umschrift begleitet das Lesen über beide Teile hinweg. Möge aus dem bewussten Zuhören eine Liebe wachsen, die sich auch im Handeln ausdrückt.

Gemeinsames Zuhören und Singen können eine Leserunde begleiten; hier ein Yoga-Vidya-Satsang.

Weitere Seiten dieser Ausgabe: Einführung und vollständige deutsche Übersetzung · Vollständige Umschrift · Tamiltext 2: Verse 2322–3363

Hinweise zur Textfassung

Die Ausgabe folgt dem Tamiltext von Project Madurai und enthält auch die einleitenden Teile und Schlussformeln des Werkes. Offensichtliche Nummernfehler bleiben sichtbar: An den fortlaufenden Positionen 59, 465, 1152 und 1773 stehen in der Quelle 591, 460, 1140 und 773. Die Verse selbst sind vorhanden. Gelegentliche Schreib- und Zeichenfehler wurden beibehalten; eine neue kritische Edition wurde nicht erstellt.

Der Hauptartikel verbindet eine Einführung mit der vollständigen deutschen Übersetzung aller 3.363 Verse. Es handelt sich um eine eigene KI-Arbeitsübersetzung aus dem Tamilischen; die abschließende philologische Fachprüfung steht noch aus.

Video: Bhakti im eigenen Leben

Der folgende Yoga-Vidya-Vortrag über die neun Bhakti-Praktiken ergänzt die Lektüre aus der Perspektive heutiger Yogapraxis.

Die neun Bhakti-Praktiken: Wie man Hingabe entwickelt

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Weitere tamilische Schriften

Thirumandiram · Tiruvasagam · Tirumurai · Periya Puranam · Sivavakkiyam · Tirukkural · Tiruvaymoli · Tiruppavai · Nalayira Divya Prabandham · Acharya Hridayam · Akilathirattu Ammanai

Quellen

• Project Madurai: Madurai-kandam, Verse 1–599
• Project Madurai: Madurai-kandam, Verse 600–1306
• Project Madurai: Kudal-kandam, Verse 1307–1818
• Project Madurai: Kudal-kandam, Verse 1819–2321
• Project Madurai: Tiruvalavay-kandam, Verse 2322–3363

E-Text nach den Angaben von Project Madurai: Kalaivani Ganesan, Singapur, für Saivam.org; elektronische Vorlage bereitgestellt durch S. Ganesan; HTML- und PDF-Bearbeitung durch K. Kalyanasundaram, Lausanne. Project Madurai 1998–2014 beziehungsweise 1998–2015. Abruf: 30. September 2026.

Seminare und weitere Praxis

Die folgenden Angebote vertiefen allgemeine Themen der Yogapraxis und das Studium indischer Schriften.

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…

Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer

01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…

Vedamurti Dr Olaf Schönert

Bhakti Yoga

01.12.2026 - 01.12.2026 Mantra-Konzert

Aleah Gandarvika & Friends
18:45-19:45 Uhr

Aleah Gandarvika

04.12.2026 - 06.12.2026 Bhakti Yin Yoga meets Metta und Dharma

Tauche ein in eine außergewöhnliche tiefe Praxis des Bhakti Yin Yoga mit der Weisheit des Dharma und der liebenden Güte von Metta vereint. Wir laden …

Marco Büscher, Melanie Bhavani Bergweiler

Kundalini Yoga

22.11.2026 - 27.11.2026 Chakras und Kundalini Yoga - Selbstentfaltung und ganzheitliche Weiterentwicklung

Eine Woche intensiver Praxis mit Techniken aus dem Kundalini Yoga: langes Halten der Asanas mit Chakra Konzentration, fortgeschrittene Pranayama Übunge…

Gauri Blumenthal

04.12.2026 - 06.12.2026 Der Vagusnerv im Yoga

Der Vagus-Nerv, der X. Hirnnerv, verbindet das Gehirn mit allen wichtigen Körperorganen und funktioniert in beide Richtungen wie eine Informationsautob…

Premajyoti Schumann, Helena Horsch

Chakras

26.12.2026 - 01.01.2027 Kundalini Yoga Intensiv Praxis - Live Online

Intensives Praktizieren der im Mittelstufen-Seminar gelernten Übungen für noch tiefere Erfahrung und Erweiterung des Bewusstseins ohne viel Theorie. L…

Sukadev Bretz, Shaktipriya Vogt, Radharani Birkner

27.12.2026 - 30.12.2026 Chakra - Heilung - Klang

Intensiviere deine Beziehung zu deinen Chakras durch Tönen und achtsames Atmen. Durch meditative Klang- und Atemübungen kannst du deinen Körper und d…

Hagit Noam

Energiearbeit

22.11.2026 - 25.11.2026 Heilende Hände & Klang

Tauche ein in die faszinierende Verbindung von Berührung und Klang, die dir Momente der Ruhe, Kraft und Inspiration schenken kann. Dieses Seminar lädt…

Stefanie Oberländer, George Gabel

29.11.2026 - 04.12.2026 Energieschutz mit Yoga

Du lernst mit einfachen Yogatechniken einen wirksamen Schutz vor Energieverlusten. Besonders für Menschen, die mit Körperenergien arbeiten oder viel m…

Erkan Batmaz