Vira Sadhana nach dem Brihat Tantrasara

Aus Yogawiki

Vira Sadhana nach dem Brihat Tantrasara dokumentiert einen historischen Ritus des Brihat Tantrasara. Sein überliefertes Anliegen ist, die Vira-Sadhana der Tara-Datei als eigenständigen Ritus zu dokumentieren.

Umfang und Überlieferung

Die nachstehenden Sanskrit- und Übersetzungstexte sind historische Quellenbelege. Schädigende oder körperlich riskante Teile werden nicht in eine heutige Ausführungsanleitung umgeschrieben.

Ritualfolge im Quellentext

  1. Der Text behandelt eine nächtliche Praxis am Verbrennungsplatz, ihre Vorbereitung, Japa und Bali. Die ausdrücklich genannten Figuren aus Mehl P2-1294–1296 werden als solche erhalten; sie sind keine Anweisung zum Töten von Menschen oder Elefanten.

Sanskrit und deutsche Übersetzung

P2-1275 · 24
atha vīrasādhanam
taduktaṃ vīratantre:
'ṣṭamyāñca caturdaśyāṃ pakṣayorubhayorapi |
kṛṣṇapakṣe viśeṣeṇa sādhayedvīrasādhanam
|| 24 ||

Nun die Vīra-Sādhana, die Praxis des Helden. Im Vīratantra heißt es: „Am achten und vierzehnten Mondtag beider Monatshälften, besonders in der dunklen Hälfte, soll man die Vīra-Sādhana ausführen.“


P2-1276 · 25
tatsārddhaprahare
yāme gate ca surasundari |
śavaṃ vāpi citāṃ vāpi nītvā gatvā yathāsukham |
sādhayet svahitaṃ mantrī mantradhyānaparāyaṇaḥ
|| 25 ||

„Wenn eineinhalb Praharas der Nacht vergangen sind, o Schönheit unter den Göttern, bringe man einen Leichnam oder begebe sich nach Belieben zu einem Scheiterhaufen. Der Mantrakundige soll, ganz auf Mantra und Meditation ausgerichtet, die Praxis zu seinem eigenen Heil vollziehen.“ [Die Zeitangabe der überlieferten Zeile ist syntaktisch unregelmäßig.]


P2-1277 · 26
bhayaṃ naiva tu kartavyaṃ hāsyaṃ tatra vivarjayet |
caturdaśiṃ na vīkṣeta mantrameva samabhyaset
|| 26 ||

„Man soll keine Angst haben und dort das Lachen vermeiden. Man soll nicht in die vierzehn [Richtungen?] blicken, sondern ausschließlich das Mantra üben.“ [caturdaśiṃ ist unklar; eine sichere Übersetzung der Blickanweisung ist nicht möglich.]


P2-1278 · 27
atha pūjādravyam:
sāmiṣānnaṃ guḍaṃ chāgaṃ surāpāyasapiṣṭakam |
nānāphalañca naivedyaṃ svasvakalpoktasādhitam
|| 27 ||

Nun die Gegenstände der Verehrung: „Gekochte Speise mit Fleisch, Rohzucker, einen Ziegenbock, alkoholisches Getränk, Milchreis, Gebäck, verschiedenartige Früchte und Opferspeisen, entsprechend der jeweiligen Ritualvorschrift zubereitet.“


P2-1279 · 28
cintāsthānaṃ
samānīya suhṛdbhiḥ śastrapāṇibhiḥ |
samāmaguṇasampannaiḥ sādhayedvītabhīḥ svayam
|| 28 ||

„Man bringe sie zum [Ritualplatz] und führe die Praxis selbst furchtlos aus, begleitet von Freunden, die Waffen in den Händen tragen und mit ruhigen, ausgeglichenen Eigenschaften ausgestattet sind.“ [cintāsthāna und samāmaguṇa sind beschädigte oder unklare Lesarten.]


P2-1280 · 29
tathā ca yoginīhṛdaye:
balyarthaṃ sāmiṣānnañca guḍaṃ chāgaṃ tathā madhu |
piṣṭaka paramānnañca payo mūlaṃ phalaṃ tathā
|| 29 ||

So auch im Yoginīhṛdaya: „Für das Bali-Opfer: Speise mit Fleisch, Rohzucker, einen Ziegenbock, Honig, Gebäck, süßen Milchreis, Milch, Wurzeln und Früchte.“


P2-1281 · 30
saptapātraṃ
baliṃ kṛtvā catuḥpātraṃ caturdiśi |
pātratrayaṃ sadā madhye sthāpayenmanunāmunā |
guruṃ vā bhrātaraṃ vāpi brāhmaṇān vāpi suvratān |
anyānapi ca rakṣārthaṃ kiñciddūre niveśayet
|| 30 ||

„Man bereite das Bali in sieben Gefäßen: Vier Gefäße stelle man in die vier Himmelsrichtungen, die übrigen drei stets in die Mitte, unter Verwendung des folgenden Mantras. Den Guru, einen Bruder, pflichttreue Brahmanen oder andere Personen lasse man zum Schutz in einiger Entfernung Platz nehmen.“


P2-1282 · 31
citālakṣaṇam |
yathā:
asaṃskṛtā citā grāhyā na tu saṃskārasaṃskṛtā |
cāṇḍālādiṣu saṃprāptā kevalaṃ śīghrasiddhidā
|| 31 ||

Die Beschaffenheit des Scheiterhaufens. Es heißt: „Man nehme einen Scheiterhaufen, der nicht durch Bestattungsriten geweiht ist, keinen, der durch solche Riten geweiht wurde. Ein bei Caṇḍālas und ähnlichen Gruppen vorgefundener verleiht rasche Vollkommenheit.“


P2-1283 · 32
athādhikārilakṣaṇam yathā:
mahābalo mahābuddhirmahāsāhasikaḥ śuciḥ |
mahāsvaccho dayāvāṃśca sarvabhūtahite rataḥ
|| 32 ||

Nun die Eigenschaften des zur Praxis Befähigten: „Er besitzt große Kraft, große Einsicht und großen Mut; er ist rein, von großer innerer Klarheit, mitfühlend und dem Wohl aller Wesen zugewandt.“


P2-1284 · 33
tataḥ sāmānyārghyaṃ vidhāya svastivācanapūrvakaṃ saṅkalpaṃ
kuryāt |
yathā:
omedyetyādi amukagotraḥ śrī-amukadevaśarmā
amukamantrasiddhikāmaḥ śmaśānasādhanamahaṃ kariṣye |
iti saṃkalpya - vastrālaṅkārabhūṣaṇādyairbhūṣitaḥ
pūrvadiṅmukhaḥ |
astrāntamūlamantreṇa prokṣaṇaṃ yāgabhūmiṣu mūlamantreṇa
phaṭkārāntenetyarthaḥ |
gurupādarajo dhyātvā gaṇeśaṃ vaṭukaṃ tathā |
yoginīṃ mātṛkāñcaiva vāmapādapuraḥsaram |
tathā ca:
gaṇeśādikaṃ sampūjya astramantreṇātmānaṃ saṃrakṣya |
tathā ca:
astramantreṇa mantrajño rakṣāmātmani kārayet |
tataḥ puṣpāñjalitrayaṃ citāyāṃ kṣipet |
taduktaṃ vāratantreṇa:
ye cātra saṃsthitā devā rākṣasāśca bhayānakāḥ |
piśācāḥ siddhayo yakṣā gandharvāpsarasāṃ guṇāḥ |
yoginyo mātaro bhūtāḥ sarvāśca khecarā striyaḥ |
siddhidāstā bhavantyatra tathā ca mama rakṣakāḥ |
praṇamya manunānena puṣpāñjalitrayaṃ kṣipet
|| 33 ||

Dann bereite man das allgemeine Arghya und fasse, nach dem Aussprechen der Segensformeln, den rituellen Entschluss: „Oṃ, heute … Ich, Śrī [Name] Devaśarman aus dem Geschlecht [Name], begehre die Vollkommenheit des Mantras [Name] und werde die Praxis auf dem Verbrennungsplatz ausführen.“ Nach diesem Entschluss schmücke man sich mit Kleidung, Zierat, Schmuck und weiteren Dingen und wende sich nach Osten. Mit dem Grundmantra, das durch das Waffenmantra abgeschlossen wird, besprenge man die Opferstätte; gemeint ist das Grundmantra mit phaṭ am Ende. „Man meditiere über den Staub von den Füßen des Gurus, über Gaṇeśa, Vaṭuka, die Yoginī und die Mātṛkā, mit dem linken Fuß voran.“ Ferner: Nachdem man Gaṇeśa und die übrigen verehrt hat, schütze man sich mit dem Waffenmantra. „Der Mantrakundige soll sich selbst durch das Waffenmantra Schutz verleihen.“ Dann werfe man drei Hände voll Blumen auf den Scheiterhaufen. Im [Vāra-/Vīra-]Tantra heißt es: „Die hier weilenden Götter, die furchtbaren Rākṣasas, Piśācas, Siddhis, Yakṣas, die Scharen der Gandharvas und Apsaras, die Yoginīs, Mütter, Geister und sämtliche im Luftraum wandelnden Frauen: Sie mögen hier Vollkommenheit verleihen und meine Beschützer sein!“ Nachdem man sich mit diesem Mantra verneigt hat, werfe man drei Hände voll Blumen hin. [siddhayo ist die überlieferte Lesart; der Titel des zitierten Tantras schwankt im Text.]


P2-1285 · 34
śmaśānādhipatiṃ paścādbhairavaṃ kālabhairavam |
mahākālaṃ yajet paścāt pūrvādidikcatuṣṭaye |
śabdabījaṃ tataḥ paścāt śmaśānādhipa tatparam |
imamante sāmiṣānnabaliṃ gṛhṇa tataḥ param |
gṛhṇa gṛhṇāpayadvandvaṃ vighnanirāvaraṇaṃ tataḥ |
kuru siddhiṃ mamāntañca prayaccha svāhayānvitam |
praṇavādyena manunā prathamo baliroritaḥ |
(1) māyāste bhairavāt paścādbhayānaka tataḥ param |
pūrvavadbalimuddhṛtya dakṣiṇe balimāharet |
(2) paścime kāladevāya praṇavādyena kalpayet |
śavānte kālaśabdānte bhairaveti tataḥ param |
śmaśānādhipa ityevaṃ pūrvavaccottare haret ||
(3) hūmante ca mahākālātpaścāt pūrvavaduccaret |
śmaśānādhipa ityevaḥ pūrvavadbalimāharet (4) |
pādyādibhiśca mantrajño baliṃ paścānnivedayet |
tadyathā:
śmaśānādhipatiṃ pañcopacāraiḥ sampūjyānena mantreṇa baliṃ
dadyāt |
tadyathā:
oṃ hūṃ śmaśānādhipa imaṃ sāmiṣānnabaliṃ gṛhṇa gṛhṇa
gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya vighnanivāraṇaṃ kuru siddhiṃ mama prayaccha
svāhā |
tato bhairavaṃ pūrvavat sampūjya dakṣiṇasyāṃ hrīṃ bhairava
bhayānaka imaṃ sāmiṣānnabalimityādi |
tataḥ paścime kālabhairavaṃ sampūjya hūṃ kālabhairava
śmaśānādhipa imaṃ sāmiṣānnabalimityādi |
uttare mahākālamabhyarcya hūṃ mahākāla śmaśānādhipa imaṃ
sāmiṣānnabalimityādi |
citāmadhye tato dadyādvalitrayamanuttamam |
kālarātri mahākāli kālike ghoraniḥsvane |
gṛhāṇemaṃ baliṃ mātardehi siddhimanuttamām |
kālikāyai baliṃ dattvā bhūtanāthāya dāpayet |
śabdānte bhūtanāthānte śmaśānādhipa ityapi |
praṇavādyena manunā dāpayedvalimuttamam |
śabdānte tu sarvagaṇanāthānte cādhipāya ca |
śmaśānamastake dattvā pūrvavacca samuddharet |
tārādyena baliṃ dattvā pañcagavyena sundari |
adbhiśca prokṣaṇaṃ kṛtvā pītavastraṃ nyasettataḥ |
bhūrje vā vaṭapatre vā tatra pīṭhamanuṃ nyaset |
pīṭhamāstīrya tasmin vai vaddhavīrāsanastataḥ |
vīrārdanena manunā rakṣāṃ dikṣu prakalpayet |
asyārthaḥ:
śmaśānāsthyādikaṃ pañcagavyena saṃprokṣya, bhūrjapatrādau
tattatkalpoktapīṭhamantraṃ likhitvā tatra
vyāghracarmādipīṭhamāstīryaṃ tatra vīrāsanakrameṇopaviśya,
vīrārdanena mantreṇacaturdikṣu rakṣāṃ kuryāt
|| 34 ||

„Danach verehre man den Herrn des Verbrennungsplatzes, Bhairava, Kālabhairava und Mahākāla in den vier Richtungen, beginnend mit Osten. Nach dem Śabda-Bīja spreche man śmaśānādhipa, dann imam und sāmiṣānnabaliṃ gṛhṇa; danach gṛhṇa und zweimal gṛhṇāpaya, dann vighnanivāraṇaṃ kuru, siddhiṃ mama prayaccha, mit svāhā abgeschlossen. Das erste Bali wird mit diesem mit Praṇava beginnenden Mantra dargebracht. (1) Dann Māyā, Bhairava und bhayānaka; man bilde das Bali-Mantra wie zuvor und bringe das Bali im Süden dar. (2) Im Westen bereite man es für den Gott Kāla mit einem mit Praṇava beginnenden Mantra. Nach Śabda und dem Wort Kāla spreche man Bhairava und śmaśānādhipa; im Norden bringe man es wie zuvor dar. (3) Nach hūṃ spreche man Mahākāla und danach wie zuvor śmaśānādhipa; so bringe man das Bali dar. (4) Der Mantrakundige verehre mit Fußwasser und den übrigen Gaben und bringe danach das Bali dar.“ [Die Richtungszuordnung dieser Verse ist stellenweise widersprüchlich; die folgende Prosa bestimmt sie genauer.] Man verehre den Herrn des Verbrennungsplatzes mit fünf Gaben und bringe mit diesem Mantra das Bali dar: „Oṃ hūṃ, Herr des Verbrennungsplatzes, nimm dieses Speiseopfer mit Fleisch an, nimm es an; lass es annehmen, lass es annehmen! Beseitige die Hindernisse; gewähre mir Vollkommenheit! Svāhā.“ Dann verehre man Bhairava wie zuvor und spreche im Süden: „Hrīṃ, Bhairava, Furchterregender, [nimm] dieses Speiseopfer mit Fleisch [an …]“. Im Westen verehre man Kālabhairava und spreche: „Hūṃ, Kālabhairava, Herr des Verbrennungsplatzes, [nimm] dieses Speiseopfer mit Fleisch [an …]“. Im Norden verehre man Mahākāla und spreche: „Hūṃ, Mahākāla, Herr des Verbrennungsplatzes, [nimm] dieses Speiseopfer mit Fleisch [an …]“. „Dann bringe man in der Mitte des Scheiterhaufens die drei vorzüglichsten Balis dar: O Kālarātri, Mahākālī, Kālikā mit schrecklichem Getöse! Mutter, nimm dieses Bali an; gewähre mir die höchste Vollkommenheit! Nachdem man Kālikā das Bali dargebracht hat, lasse man es Bhūtanātha darbringen. Nach Śabda und Bhūtanātha füge man śmaśānādhipa hinzu; mit dem mit Praṇava beginnenden Mantra lasse man das vorzügliche Bali darbringen. Nach Śabda füge man sarvagaṇanātha und adhipa hinzu und bringe es am Kopfende des Verbrennungsplatzes dar; man bilde das Mantra wie zuvor. Nachdem man mit dem mit Tārā beginnenden Mantra das Bali dargebracht hat, o Schöne, besprenge man [den Platz] mit den fünf Erzeugnissen der Kuh und Wasser. Dann lege man ein gelbes Tuch hin und schreibe dort auf Birkenrinde oder ein Banyanblatt das Pīṭha-Mantra. Man breite den Sitz aus, nehme Vīrāsana ein und errichte mit dem Vīrārdana-Mantra Schutz in den Himmelsrichtungen.“ Die Bedeutung: Man besprenge die Knochen und übrigen Gegenstände des Verbrennungsplatzes mit den fünf Erzeugnissen der Kuh, schreibe auf Birkenrinde oder Ähnliches das Pīṭha-Mantra der jeweiligen Ritualvorschrift, breite dort einen Sitz aus Tigerfell oder Ähnlichem aus, setze sich nach der Vīrāsana-Vorschrift darauf und errichte mit dem Vīrārdana-Mantra Schutz in den vier Richtungen.


P2-1286 · 34 ka
vīrārdanamantrastu:
hūṃ hūṃ hrīṃ hrīṃ kālike ghoradaṃṣṭre pracaṇḍe caṇḍanāyike
dānavān dāraya hana hana śava-śarīre mahāvighnaṃ chedaya chedaya
svāhā hūṃ phaḍiti |
anena mantritaṃ loṣṭraṃ daśadikṣu vinikṣipet |
tanmadhye bhairavo devo na vighnaiḥ paribhūyate |
nīlatantre:
kūrcadvayaṃ tato devi māyāyugmaṃ tataḥ param |
kālike ghoradaṃṣṭre ca pracaṇḍe caṇḍanāyike |
dānavān dārayetyuktvā haneti dvitayaṃ punaḥ |
śavaśarīre mahāvighnaṃ chedayaṃ dvitayaṃ punaḥ |
dviṭhānto varma cāstrānto vīrārdanamanurmataḥ
|| 34 ka ||

Das Vīrārdana-Mantra lautet: „Hūṃ hūṃ hrīṃ hrīṃ, o Kālikā mit schrecklichen Fangzähnen, du Gewaltige, Anführerin der Caṇḍas! Zerreiße die Dämonen! Erschlage, erschlage! Durchtrenne, durchtrenne das große Hindernis im Leichnam! Svāhā hūṃ phaṭ.“ Man werfe mit diesem Mantra besprochene Erdklumpen in die zehn Richtungen. In ihrer Mitte wird der Gott Bhairava von Hindernissen nicht überwältigt. Im Nīlatantra: „Zweimal Kūrca, o Göttin, dann zweimal Māyā; darauf kālike ghoradaṃṣṭre pracaṇḍe caṇḍanāyike. Nachdem man dānavān dāraya gesprochen hat, sage man zweimal hana; dann śavaśarīre mahāvighnaṃ und wiederum zweimal chedaya. Mit Dviṭha, Varma und Astra abgeschlossen, gilt dies als Vīrārdana-Mantra.“ [Die Wortfolge entspricht der zuvor vollständig übersetzten Anrufung; Dviṭha bezeichnet hier svāhā, Varma hūṃ, Astra phaṭ.]


P2-1287 · 35
yadi pramādāddeveśi sādhako bhayavihvalaḥ |
tatastaistaiḥ suhṛdvargai rakṣito nābhibhūyate
|| 35 ||

„O Herrin der Götter, sollte der Praktizierende durch Unachtsamkeit von Angst überwältigt werden, wird er durch die genannten Freundesgruppen beschützt und nicht bezwungen.“


P2-1288 · 36
sitārkakarpūrasitavāṭyālakatūlaivertikāṃ nirmāya, tatra pradīpaṃ
saṃsthāpya, devyastrebhyo namaḥ ityastraṃ sampūjya,
adhasthātjvalatpradīpaṃ nikhanet |
tathā ca:
arkendusitavāṭyālatūlairnirmitavartikām |
pradīpaṃ tatra saṃsthāpya astraṃ tatra prapūjayet |
hate tasmin mahādīpe vighnaiśca paribhūyate |
tadadhaścāstramantreṇa nikhanetkuladīpakam
|| 36 ||

Man fertige einen Docht aus dem Flaum von weißem Arka und weißem Vāṭyālaka sowie Kampfer, stelle dort die Lampe auf, verehre die Waffen mit „Verehrung den Waffen der Göttin!“ und versenke darunter die brennende Lampe [in den Boden]. So heißt es: „Man stelle dort eine Lampe mit einem Docht aus Arka-, Indu- und weißem Vāṭyālaka-Flaum auf und verehre dort die Waffe. Wird diese große Lampe ausgelöscht, wird man von Hindernissen überwältigt. Darunter versenke man mit dem Waffenmantra die Kula-Lampe.“ [Die Pflanzen- beziehungsweise Stoffnamen sind unsicher; Indu kann Kampfer bezeichnen. Die räumliche Anweisung bleibt knapp.]


P2-1289 · 37
tatastatkalpoktabhūtaśuddhyādinyāsajālaṃ vidhāya iṣṭadevatāṃ
sampūjya, saṅkalpamantraṃ japet |
saṅkalpastu:
adyetyādi amukagotraḥ śrī-amudevaśarmā amukamantrasiddhikāmaḥ
amukamantrasyāmukasaṃkhyakajapamahaṃ kariṣye iti saṅkalpya,
devatādhyānapuraḥsaraṃ mantraṃ japet ||
tathā ca:
tattatkalpavidhānena bhūtaśuddhyādikaṃ caret |
ṣoḍhāṃ vā tārakaṃ vāpi vinyasya pūjayettataḥ mantradhyānaparo
bhūtvā japenmantramananyadhīḥ
|| 37 ||

Dann führe man nach der jeweiligen Ritualvorschrift die Elementereinigung und die Gesamtheit der Nyāsas aus, verehre die erwählte Gottheit und wiederhole das Mantra gemäß dem Entschluss. Der Entschluss lautet: „Heute … Ich, Śrī [Name] Devaśarman aus dem Geschlecht [Name], begehre die Vollkommenheit des Mantras [Name] und werde dieses Mantra [Zahl]-mal wiederholen.“ Nach diesem Entschluss wiederhole man das Mantra, eingeleitet durch die Meditation über die Gottheit. Ferner: „Nach der jeweiligen Ritualvorschrift führe man die Elementereinigung und das Weitere aus. Man vollziehe den sechsfachen oder den Tāraka-Nyāsa und verehre dann [die Gottheit]. Ganz der Meditation über das Mantra zugewandt, wiederhole man es mit ungeteilter Aufmerksamkeit.“


P2-1290 · 38
japaniyamastu:
ekākṣarī yadi bhaveddiksahasraṃ tato japet |
dvyakṣare'ṣṭasahasraṃ syāttryakṣare cāyutārddhakam |
ataḥparantu mantrajño gajāntakasahasrakam |
niśāyāṃ vā samārabhya udayāntaṃ samācaret |
gajāntakamiti aṣṭottarasahasramityarthaḥ
|| 38 ||

Die Regeln des Japa: „Ist das Mantra einsilbig, wiederhole man es zehntausendmal; bei einem zweisilbigen achttausendmal, bei einem dreisilbigen fünftausendmal. Bei längeren Mantras soll der Mantrakundige gajāntaka-Tausend Wiederholungen vollziehen. Oder man beginne bei Nacht und führe die Praxis bis zum Sonnenaufgang aus.“ Gajāntaka bedeutet hier 1.008.


P2-1291 · 39
yadyasahyabhayaṃ jāyate karṇe netre vastreṇa bandhayet |
tato'rddharātriparyantaṃ yadi kiñcinna lakṣyate |
jayadurgākhyamanunā tenaiva sarṣapān kṣipet |
jayadurgāmantrastu:
oṃ durge durge rakṣaṇi svāhā |
oṃ tilo'si somadevatyo gosavastṛptikārakaḥ |
pitṝṇāṃ svargadātā tvaṃ martyānāṃ mama rakṣakaḥ |
bhūtapretapiśācānāṃ vighneṣu śāntikārakaḥ |
iti paṭhitvā īśānādicaturdikṣu tilāṃśca nikṣipet |
tataḥ saptapadaṃ gatvā tatraiva saṃviśet |
punardevatā sampūjya japet
|| 39 ||

Falls unerträgliche Angst entsteht, bedecke man Ohren und Augen mit einem Tuch. Wenn dann bis Mitternacht kein Zeichen erscheint, werfe man mit dem Jayadurgā-Mantra Senfkörner aus. Das Jayadurgā-Mantra lautet: „Oṃ, Durgā, Durgā, Beschützerin, svāhā!“ Ferner: „Oṃ, du bist Sesam, Soma ist deine Gottheit; du gewährst Befriedigung beim Gosava. Du verleihst den Ahnen den Himmel; du beschützt die Sterblichen und mich. Bei Hindernissen durch Geister, Verstorbene und Piśācas bewirkst du Frieden.“ Nachdem man dies gesprochen hat, werfe man Sesam in die vier Richtungen, beginnend mit Nordosten. Dann gehe man sieben Schritte und setze sich dort nieder. Man verehre die Gottheit erneut und vollziehe Japa.


P2-1292 · 40
tato yadi varaṃ varayeti vadettadā satyaṃ kārayet |
tathā ca:
varaṃ varaya cetyukte sādhakaḥ sthiramānasaḥ |
satyantu kārayitvā ca varayedvaramuttamam
|| 40 ||

Wenn dann [eine Stimme] sagt: „Wähle einen Segen!“, lasse man sie eine Wahrheitszusage geben. So heißt es: „Wenn es heißt: Wähle einen Segen!, soll der Praktizierende mit festem Geist zunächst eine Wahrheitszusage erwirken und dann den höchsten Segen wählen.“


P2-1293 · 41
japādau tu baliṃ dattvā paścādapi baliṃ haret |
japānte japamadhye vā dehi dehīti bhāṣite |
tadāpi ca baliṃ dadyānmahiṣaṃ vāpi chāgalam |
baliñca yavāpiṣṭamayena
|| 41 ||

„Am Anfang des Japa bringe man ein Bali dar und auch danach wieder eines. Wird am Ende oder in der Mitte des Japa gesagt: Gib, gib!, so bringe man auch dann ein Bali dar, einen Büffel oder Ziegenbock.“ Das Bali [kann] aus Gerstenmehl hergestellt sein. [Die Schlussprosa ergänzt diese Möglichkeit.]


P2-1294 · 42
yadā baliṃ prārthayate naraṃ kuñjarameva vā |
dināntare'pi dāsyāmi svīkṛtya svagṛhaṃ vrajet
|| 42 ||

„Wenn [die Erscheinung] einen Menschen oder Elefanten als Bali verlangt, nehme man es mit den Worten an: Ich werde es an einem anderen Tag geben!, und kehre nach Hause zurück.“


P2-1295 · 43
apare'hni tato dadyātpiṣṭena narakuñjarān |
piṣṭeneti yavadhānyodbhavenetyarthaḥ
|| 43 ||

„Am folgenden Tag bringe man dann Menschen und Elefanten aus Mehl dar.“ „Aus Mehl“ bedeutet: aus Gerstenkorn hergestellt.


P2-1296 · 44
tathā ca tantrāntare:
yavakṣodamayaṃ vāpi śālikṣodamayantathā |
candrahāsena vidhivattattanmantreṇa ghātayet
|| 44 ||

So auch in einem anderen Tantra: „[Eine Gestalt] aus Gerstenmehl oder aus Reis-Mehl soll man regelgerecht mit dem Candrahāsa-Schwert unter Verwendung ihres jeweiligen Mantras zerschlagen.“


P2-1297 · 45
yoginīhṛdaye:
japānte tu baliṃ dadyāddevatāyai yathāvidhi |
mahiṣaṃ chāgalaṃ vāpi gṛhītvā varameva ca |
gṛhaṃ gacchetsvasuhṛdā sārddhaṃ saṃhṛṣṭamānasaḥ |
tato dakṣiṇāṃ dadyāt |
samāpya sādhanaṃ devi dakṣiṇāṃ vibhavāvadhi |
gurave guruputrāya tatpatnyai vā nivedayet
|| 45 ||

Im Yoginīhṛdaya: „Am Ende des Japa bringe man der Gottheit vorschriftsgemäß ein Bali dar, einen Büffel oder einen Ziegenbock. Nachdem man den Segen empfangen hat, kehre man mit seinem Freund freudigen Herzens nach Hause zurück.“ Dann gebe man eine Ehrengabe. „O Göttin, nach Abschluss der Praxis überreiche man dem Guru, dem Sohn des Gurus oder seiner Gemahlin eine Ehrengabe entsprechend den eigenen Mitteln.“


Sanskrit in Devanagari

Die Schriftfassung deckt dieselben ausgewählten Textstellen wie die IAST-Fassung ab.

P2-1275 · 24
अथ वीरसाधनम्
तदुक्तं वीरतन्त्रे:
ऽष्टम्याञ्च चतुर्दश्यां पक्षयोरुभयोरपि ।
कृष्णपक्षे विशेषेण साधयेद्वीरसाधनम्
॥ २४ ॥

P2-1276 · 25
तत्सार्द्धप्रहरे
यामे गते च सुरसुन्दरि ।
शवं वापि चितां वापि नीत्वा गत्वा यथासुखम् ।
साधयेत् स्वहितं मन्त्री मन्त्रध्यानपरायणः
॥ २५ ॥

P2-1277 · 26
भयं नैव तु कर्तव्यं हास्यं तत्र विवर्जयेत् ।
चतुर्दशिं न वीक्षेत मन्त्रमेव समभ्यसेत्
॥ २६ ॥

P2-1278 · 27
अथ पूजाद्रव्यम्:
सामिषान्नं गुडं छागं सुरापायसपिष्टकम् ।
नानाफलञ्च नैवेद्यं स्वस्वकल्पोक्तसाधितम्
॥ २७ ॥

P2-1279 · 28
चिन्तास्थानं
समानीय सुहृद्भिः शस्त्रपाणिभिः ।
समामगुणसम्पन्नैः साधयेद्वीतभीः स्वयम्
॥ २८ ॥

P2-1280 · 29
तथा च योगिनीहृदये:
बल्यर्थं सामिषान्नञ्च गुडं छागं तथा मधु ।
पिष्टक परमान्नञ्च पयो मूलं फलं तथा
॥ २९ ॥

P2-1281 · 30
सप्तपात्रं
बलिं कृत्वा चतुःपात्रं चतुर्दिशि ।
पात्रत्रयं सदा मध्ये स्थापयेन्मनुनामुना ।
गुरुं वा भ्रातरं वापि ब्राह्मणान् वापि सुव्रतान् ।
अन्यानपि च रक्षार्थं किञ्चिद्दूरे निवेशयेत्
॥ ३० ॥

P2-1282 · 31
चितालक्षणम् ।
यथा:
असंस्कृता चिता ग्राह्या न तु संस्कारसंस्कृता ।
चाण्डालादिषु संप्राप्ता केवलं शीघ्रसिद्धिदा
॥ ३१ ॥

P2-1283 · 32
अथाधिकारिलक्षणम् यथा:
महाबलो महाबुद्धिर्महासाहसिकः शुचिः ।
महास्वच्छो दयावांश्च सर्वभूतहिते रतः
॥ ३२ ॥

P2-1284 · 33
ततः सामान्यार्घ्यं विधाय स्वस्तिवाचनपूर्वकं सङ्कल्पं
कुर्यात् ।
यथा:
ओमेद्येत्यादि अमुकगोत्रः श्री-अमुकदेवशर्मा
अमुकमन्त्रसिद्धिकामः श्मशानसाधनमहं करिष्ये ।
इति संकल्प्य - वस्त्रालङ्कारभूषणाद्यैर्भूषितः
पूर्वदिङ्मुखः ।
अस्त्रान्तमूलमन्त्रेण प्रोक्षणं यागभूमिषु मूलमन्त्रेण
फट्कारान्तेनेत्यर्थः ।
गुरुपादरजो ध्यात्वा गणेशं वटुकं तथा ।
योगिनीं मातृकाञ्चैव वामपादपुरःसरम् ।
तथा च:
गणेशादिकं सम्पूज्य अस्त्रमन्त्रेणात्मानं संरक्ष्य ।
तथा च:
अस्त्रमन्त्रेण मन्त्रज्ञो रक्षामात्मनि कारयेत् ।
ततः पुष्पाञ्जलित्रयं चितायां क्षिपेत् ।
तदुक्तं वारतन्त्रेण:
ये चात्र संस्थिता देवा राक्षसाश्च भयानकाः ।
पिशाचाः सिद्धयो यक्षा गन्धर्वाप्सरसां गुणाः ।
योगिन्यो मातरो भूताः सर्वाश्च खेचरा स्त्रियः ।
सिद्धिदास्ता भवन्त्यत्र तथा च मम रक्षकाः ।
प्रणम्य मनुनानेन पुष्पाञ्जलित्रयं क्षिपेत्
॥ ३३ ॥

P2-1285 · 34
श्मशानाधिपतिं पश्चाद्भैरवं कालभैरवम् ।
महाकालं यजेत् पश्चात् पूर्वादिदिक्चतुष्टये ।
शब्दबीजं ततः पश्चात् श्मशानाधिप तत्परम् ।
इममन्ते सामिषान्नबलिं गृह्ण ततः परम् ।
गृह्ण गृह्णापयद्वन्द्वं विघ्ननिरावरणं ततः ।
कुरु सिद्धिं ममान्तञ्च प्रयच्छ स्वाहयान्वितम् ।
प्रणवाद्येन मनुना प्रथमो बलिरोरितः ।
(१) मायास्ते भैरवात् पश्चाद्भयानक ततः परम् ।
पूर्ववद्बलिमुद्धृत्य दक्षिणे बलिमाहरेत् ।
(२) पश्चिमे कालदेवाय प्रणवाद्येन कल्पयेत् ।
शवान्ते कालशब्दान्ते भैरवेति ततः परम् ।
श्मशानाधिप इत्येवं पूर्ववच्चोत्तरे हरेत् ॥
(३) हूमन्ते च महाकालात्पश्चात् पूर्ववदुच्चरेत् ।
श्मशानाधिप इत्येवः पूर्ववद्बलिमाहरेत् (४) ।
पाद्यादिभिश्च मन्त्रज्ञो बलिं पश्चान्निवेदयेत् ।
तद्यथा:
श्मशानाधिपतिं पञ्चोपचारैः सम्पूज्यानेन मन्त्रेण बलिं
दद्यात् ।
तद्यथा:
ॐ हूं श्मशानाधिप इमं सामिषान्नबलिं गृह्ण गृह्ण
गृह्णापय गृह्णापय विघ्ननिवारणं कुरु सिद्धिं मम प्रयच्छ
स्वाहा ।
ततो भैरवं पूर्ववत् सम्पूज्य दक्षिणस्यां ह्रीं भैरव
भयानक इमं सामिषान्नबलिमित्यादि ।
ततः पश्चिमे कालभैरवं सम्पूज्य हूं कालभैरव
श्मशानाधिप इमं सामिषान्नबलिमित्यादि ।
उत्तरे महाकालमभ्यर्च्य हूं महाकाल श्मशानाधिप इमं
सामिषान्नबलिमित्यादि ।
चितामध्ये ततो दद्याद्वलित्रयमनुत्तमम् ।
कालरात्रि महाकालि कालिके घोरनिःस्वने ।
गृहाणेमं बलिं मातर्देहि सिद्धिमनुत्तमाम् ।
कालिकायै बलिं दत्त्वा भूतनाथाय दापयेत् ।
शब्दान्ते भूतनाथान्ते श्मशानाधिप इत्यपि ।
प्रणवाद्येन मनुना दापयेद्वलिमुत्तमम् ।
शब्दान्ते तु सर्वगणनाथान्ते चाधिपाय च ।
श्मशानमस्तके दत्त्वा पूर्ववच्च समुद्धरेत् ।
ताराद्येन बलिं दत्त्वा पञ्चगव्येन सुन्दरि ।
अद्भिश्च प्रोक्षणं कृत्वा पीतवस्त्रं न्यसेत्ततः ।
भूर्जे वा वटपत्रे वा तत्र पीठमनुं न्यसेत् ।
पीठमास्तीर्य तस्मिन् वै वद्धवीरासनस्ततः ।
वीरार्दनेन मनुना रक्षां दिक्षु प्रकल्पयेत् ।
अस्यार्थः:
श्मशानास्थ्यादिकं पञ्चगव्येन संप्रोक्ष्य, भूर्जपत्रादौ
तत्तत्कल्पोक्तपीठमन्त्रं लिखित्वा तत्र
व्याघ्रचर्मादिपीठमास्तीर्यं तत्र वीरासनक्रमेणोपविश्य,
वीरार्दनेन मन्त्रेणचतुर्दिक्षु रक्षां कुर्यात्
॥ ३४ ॥

P2-1286 · 34 ka
वीरार्दनमन्त्रस्तु:
हूं हूं ह्रीं ह्रीं कालिके घोरदंष्ट्रे प्रचण्डे चण्डनायिके
दानवान् दारय हन हन शव-शरीरे महाविघ्नं छेदय छेदय
स्वाहा हूं फडिति ।
अनेन मन्त्रितं लोष्ट्रं दशदिक्षु विनिक्षिपेत् ।
तन्मध्ये भैरवो देवो न विघ्नैः परिभूयते ।
नीलतन्त्रे:
कूर्चद्वयं ततो देवि मायायुग्मं ततः परम् ।
कालिके घोरदंष्ट्रे च प्रचण्डे चण्डनायिके ।
दानवान् दारयेत्युक्त्वा हनेति द्वितयं पुनः ।
शवशरीरे महाविघ्नं छेदयं द्वितयं पुनः ।
द्विठान्तो वर्म चास्त्रान्तो वीरार्दनमनुर्मतः
॥ ३४ क ॥

P2-1287 · 35
यदि प्रमादाद्देवेशि साधको भयविह्वलः ।
ततस्तैस्तैः सुहृद्वर्गै रक्षितो नाभिभूयते
॥ ३५ ॥

P2-1288 · 36
सितार्ककर्पूरसितवाट्यालकतूलैवेर्तिकां निर्माय, तत्र प्रदीपं
संस्थाप्य, देव्यस्त्रेभ्यो नमः इत्यस्त्रं सम्पूज्य,
अधस्थात्ज्वलत्प्रदीपं निखनेत् ।
तथा च:
अर्केन्दुसितवाट्यालतूलैर्निर्मितवर्तिकाम् ।
प्रदीपं तत्र संस्थाप्य अस्त्रं तत्र प्रपूजयेत् ।
हते तस्मिन् महादीपे विघ्नैश्च परिभूयते ।
तदधश्चास्त्रमन्त्रेण निखनेत्कुलदीपकम्
॥ ३६ ॥

P2-1289 · 37
ततस्तत्कल्पोक्तभूतशुद्ध्यादिन्यासजालं विधाय इष्टदेवतां
सम्पूज्य, सङ्कल्पमन्त्रं जपेत् ।
सङ्कल्पस्तु:
अद्येत्यादि अमुकगोत्रः श्री-अमुदेवशर्मा अमुकमन्त्रसिद्धिकामः
अमुकमन्त्रस्यामुकसंख्यकजपमहं करिष्ये इति सङ्कल्प्य,
देवताध्यानपुरःसरं मन्त्रं जपेत् ॥
तथा च:
तत्तत्कल्पविधानेन भूतशुद्ध्यादिकं चरेत् ।
षोढां वा तारकं वापि विन्यस्य पूजयेत्ततः मन्त्रध्यानपरो
भूत्वा जपेन्मन्त्रमनन्यधीः
॥ ३७ ॥

P2-1290 · 38
जपनियमस्तु:
एकाक्षरी यदि भवेद्दिक्सहस्रं ततो जपेत् ।
द्व्यक्षरेऽष्टसहस्रं स्यात्त्र्यक्षरे चायुतार्द्धकम् ।
अतःपरन्तु मन्त्रज्ञो गजान्तकसहस्रकम् ।
निशायां वा समारभ्य उदयान्तं समाचरेत् ।
गजान्तकमिति अष्टोत्तरसहस्रमित्यर्थः
॥ ३८ ॥

P2-1291 · 39
यद्यसह्यभयं जायते कर्णे नेत्रे वस्त्रेण बन्धयेत् ।
ततोऽर्द्धरात्रिपर्यन्तं यदि किञ्चिन्न लक्ष्यते ।
जयदुर्गाख्यमनुना तेनैव सर्षपान् क्षिपेत् ।
जयदुर्गामन्त्रस्तु:
ॐ दुर्गे दुर्गे रक्षणि स्वाहा ।
ॐ तिलोऽसि सोमदेवत्यो गोसवस्तृप्तिकारकः ।
पितॄणां स्वर्गदाता त्वं मर्त्यानां मम रक्षकः ।
भूतप्रेतपिशाचानां विघ्नेषु शान्तिकारकः ।
इति पठित्वा ईशानादिचतुर्दिक्षु तिलांश्च निक्षिपेत् ।
ततः सप्तपदं गत्वा तत्रैव संविशेत् ।
पुनर्देवता सम्पूज्य जपेत्
॥ ३९ ॥

P2-1292 · 40
ततो यदि वरं वरयेति वदेत्तदा सत्यं कारयेत् ।
तथा च:
वरं वरय चेत्युक्ते साधकः स्थिरमानसः ।
सत्यन्तु कारयित्वा च वरयेद्वरमुत्तमम्
॥ ४० ॥

P2-1293 · 41
जपादौ तु बलिं दत्त्वा पश्चादपि बलिं हरेत् ।
जपान्ते जपमध्ये वा देहि देहीति भाषिते ।
तदापि च बलिं दद्यान्महिषं वापि छागलम् ।
बलिञ्च यवापिष्टमयेन
॥ ४१ ॥

P2-1294 · 42
यदा बलिं प्रार्थयते नरं कुञ्जरमेव वा ।
दिनान्तरेऽपि दास्यामि स्वीकृत्य स्वगृहं व्रजेत्
॥ ४२ ॥

P2-1295 · 43
अपरेऽह्नि ततो दद्यात्पिष्टेन नरकुञ्जरान् ।
पिष्टेनेति यवधान्योद्भवेनेत्यर्थः
॥ ४३ ॥

P2-1296 · 44
तथा च तन्त्रान्तरे:
यवक्षोदमयं वापि शालिक्षोदमयन्तथा ।
चन्द्रहासेन विधिवत्तत्तन्मन्त्रेण घातयेत्
॥ ४४ ॥

P2-1297 · 45
योगिनीहृदये:
जपान्ते तु बलिं दद्याद्देवतायै यथाविधि ।
महिषं छागलं वापि गृहीत्वा वरमेव च ।
गृहं गच्छेत्स्वसुहृदा सार्द्धं संहृष्टमानसः ।
ततो दक्षिणां दद्यात् ।
समाप्य साधनं देवि दक्षिणां विभवावधि ।
गुरवे गुरुपुत्राय तत्पत्न्यै वा निवेदयेत्
॥ ४५ ॥

Quellen und Textstand

  • Krishnananda Agamavagisha: Brihat Tantrasara. Grundlage ist die gespeicherte deutsche Gesamtausgabe mit den zugehörigen IAST- und Devanagari-Dateien, Bearbeitungsstand 4. Oktober 2026.
  • Die Kennungen P1 bis P5 mit vierstelliger Nummer bezeichnen die Fundstellen der Gesamtausgabe. Die daneben stehende Verszählung einschließlich Zusatznummern bleibt erhalten.
  • Lokale Hinweise in eckigen Klammern kennzeichnen Lesarten, Textlücken und Übersetzungsprobleme. Ein neuer Vergleich mit einer gedruckten Sanskritedition wurde für diese Ritualredaktion nicht vorgenommen.
  • Brihat Tantrasara Übersetzung 2: P2-1275–P2-1297


Siehe auch

Seminare

Kundalini Yoga

13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…
Manuel Hirning
22.11.2026 - 27.11.2026 Chakras und Kundalini Yoga - Selbstentfaltung und ganzheitliche Weiterentwicklung

Eine Woche intensiver Praxis mit Techniken aus dem Kundalini Yoga: langes Halten der Asanas mit Chakra Konzentration, fortgeschrittene Pranayama Übunge…
Gauri Blumenthal

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…
Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer
01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…
Vedamurti Dr Olaf Schönert

Chakras

20.11.2026 - 22.11.2026 Heilreise durch die Chakren

Tauche ein in eine transformative Reise durch die sieben Hauptchakren und erfahre, wie du deine Energiezentren aktivieren, ausbalancieren und für dein …
Nese Niekrens, Gajendra Sebastian Niekrens
26.12.2026 - 01.01.2027 Kundalini Yoga Intensiv Praxis - Live Online

Intensives Praktizieren der im Mittelstufen-Seminar gelernten Übungen für noch tiefere Erfahrung und Erweiterung des Bewusstseins ohne viel Theorie. L…
Sukadev Bretz, Shaktipriya Vogt, Radharani Birkner

Energiearbeit

13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…
Manuel Hirning
20.11.2026 - 22.11.2026 Heilend Strömen

Ganz automatisch legen wir bei Schmerz oder Unwohlsein unsere Hände nicht nur an die entsprechende Stelle, sondern auch an wichtige Energiepunkte des K…
Eric Vis Dieperink
Abgerufen von „https://wiki.yoga-vidya.de/index.php?title=Vira_Sadhana_nach_dem_Brihat_Tantrasara&oldid=1324420“