Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 3

Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 3 enthält den fortlaufenden Text der Kapitel 5.6 bis 6.17 des Kamba Ramayanam. Dieser Abschnitt gibt den tamilischen Originaltext in seiner eigenen Schrift wieder. Das Lesen und Hören der Verse lässt den Klang, die Bildsprache und die Hingabe dieser großen tamilischen Dichtung hervortreten.

Rama mit Pfeil und Bogen: Stärke steht im Dienst verantwortlichen Handelns.

Dieser Teil führt durch Sundara Kandam, Yuddha Kandam. Hanumans Weg nach Lanka verbindet Mut mit sorgfältiger Wahrnehmung. Seine Begegnung mit Sita lässt Hoffnung wachsen. Die folgenden Szenen zeigen unterschiedliche Seiten eines Dienstes, der vom Herzen ausgeht.

Zu allen Fassungen:

• Übersicht zu Werk, Handlung und spiritueller Bedeutung
• Deutsche Übersetzung: Teil 1 · Teil 2
• Tamilischer Text: Teil 1 · Teil 2 · Teil 3 · Teil 4
• Tamilische Umschrift: Teil 1 · Teil 2

Sundara Kandam – Das Buch der Schönheit

5.6 – Das Stirnjuwel

5.6 சூடாமணிப் படலம் (5453- 5536)

அநுமன் கருதுதல்

'உண்டு துணை என்னல் எளிதோ உலகின்? அம்மா!
புண்டரிகை போலும் இவள் இன்னல் புரிகின்றாள்;
அண்டமுதல் நாயகனது ஆவி அனையாளைக்
கொண்டு அகல்வதே கருமம்! ' என்று உணர்வு கொண்டான். 5.6.1

பிராட்டிபால் அநுமன் வேண்டல் (5454-5462)
கேட்டி அடியேன் உரை; முனிந்தருளல்; கேள், ஆய்!
வீட்டியிடும் மேல் அவனை; வேறல் வினை அன்றால்;
நீட்டி இனி என் பயன்? இராமன் எதிர் நின்னைக்
காட்டி அடிதாழ்வென்; இது காண்டி இது காலம்! 5.6.2

பொன் திணி பொலம் கொடி! என் மென் மயிர் பொருந்தித்
துன்றிய புயத்து இனிது இருக்க : துயர் விட்டாய்,
இன்துயில் விளைக்க : ஒர் இமைப்பின், இறை வைகும்
குன்று இடை உனைக்கொடு குதிப்பென்; இடை கொள்ளேன். 5.6.3

அறிந்து இடை அரக்கர் தொடர்வார்கள் உளராமேல்
முறிந்து உதிர நூறி என் மனச் சினம் முடிப்பேன்;
நெறிந்த குழல்! நின் நிலைமை கண்டும் நெடியோன்பால்
வெறும் கை பெயரேன் ஒருவராலும் விளியாதேன். 5.6.4

'இலங்கையொடும் ஏகுதிகொல்! ' என்னினும், இடந்து என்
வலம் கொள் ஒரு கைத்தலையில் வைத்து, எதிர் தடுப்பான்
விலங்கினரை நூறி, வரி வெம் சிலையினோர்தம்
பொலம்கொள் கழல் தாழ்குவென்; இது, அன்னை! பொருள் அன்றால். 5.6.5

அருந்ததி! உரைத்தி! அழகற்கு அருகு சென்று 'உன்
மருந்து அனைய தேவி நெடுவஞ்சர் சிறைவைப்பில்
பெரும் துயரினோடும் ஒரு வீடு பெறுகில்லாள்
இருந்தனள் 'எனப் பகரின் என் அடிமை என் ஆம்? 5.6.6

புண் தொடர்வு அகற்றிய புயத்தினொடு புக்கேன்
விண்டவர் நலத்தையும் வலத்தையும் விரிப்பேன்
'கொண்டு வருகிற்றிலென்; உயிர்க்கு உறுதி கொண்டேன்;
கண்டு வருகிற்றிலென்! 'எனக் கழறுகேனோ? 5.6.7

'இருக்கும் மதில் சூழ் கடி இலங்கையை இமைப்பின்
உருக்கி எரியால் இகல் அரக்கனையும் ஒன்றா
முருக்கி நிருதன் குலம் முடித்து வினைமுற்றிப்
பொருக்க அகல்க 'என்னினும் அது இன்று புரிகின்றேன். 5.6.8

இந்து நுதல்! நின்னொடு இவண் எய்தி இகல் வீரன்
சிந்தை உறு வெம் துயர் தவிர்ந்த தெளிவோடும்
அந்தம் இல் அரக்கர்குலம் அற்று அவிய நூறி
நந்தல் இல் புவிக்கண் இடர் பின் களைதல் நன்றால். 5.6.9

'வேறு இனி விளம்ப உளது அன்று; விதியால் இப்
பேறு பெற என்கண் அருள் தந்தருளு; பின்னே
ஆறு துயர்; அம் சொல் இள வஞ்சி! அடியன் தோள்
ஏறு கடிது! 'என்று தொழுது இன் அடி பணிந்தான். 5.6.10

பிராட்டி அநுமன் ஆற்றல் கருதுதல்

ஏய நல்மொழி எய்த விளம்பிய
தாயை முன்னிய கன்று அனையான்தனக்கு
'ஆய தன்மை அரியதன்றால் 'எனத்
தூய மென் சொல் இனையன சொல்லினாள். 5.6.11

அநுமன் வேண்டுகோட்கு இசையாத பிராட்டி கூற்று (5464-5478)
அரியது அன்று நின் ஆற்றலுக்கு; ஏற்றதே;
தெரிய எண்ணினை; செய்வதும் செய்தியே;
உரியது அன்று என ஓர்கின்றது உண்டு; அது என்
பெரிய பேதைமைச் சில் மதிப் பெண்மையால். 5.6.12

வேலையின் இடையே வந்து வெய்யவர்
கோலி வெம் சரம் நின்னொடும் கோத்தபோது
ஆலம் அன்னவர்க்கு அல்லை எற்கு அல்லையால்;
சாலவும் தடுமாறும் தனிமையோய். 5.6.13

அன்றியும் பிறிது உள்ளது ஒன்று; ஆரியன்
வென்றி வெம் சிலை மாசு உணும்; வேறு இனி
நன்றி என்பவோ? வஞ்சித்த நாய் அவன்
நின்ற வஞ்சனை நீயும் நினைத்தியோ? 5.6.14

கொண்ட போரின் எம் கொற்றவன் வில் தொழில்
அண்டர் ஏவரும் நோக்க என் ஆக்கையைக்
கண்ட வாள் அரக்கன் விழி காகங்கள்
உண்டபோது அன்றி யான் உளென் ஆவெனோ? 5.6.15

வெற்றி நாண் உடை விலியர் வில் தொழில்
முற்ற நாண் இல் அரக்கியர் மூக்கொடும்
அற்ற நாணினர் ஆயினபோது அன்றிப்
பெற்ற நாணமும் பெற்றியது ஆகுமோ? 5.6.16

பொன் பிறங்கல் இலங்கை பொருந்தலர்
என்பு மால்வரை ஆகிலதே எனின்
இற்பிறப்பும் ஒழுக்கும் இழுக்கம் இல்
கற்பும் யான் பிறர்க்கு எங்ஙனம் காட்டுகேன்? 5.6.17

அல்லல் மாக்கள் இலங்கை அது ஆகுமோ?
எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும் என்
சொல்லினால் சுடுவேன்; அது தூயவன்
வில்லின் ஆற்றற்கு மாசு என்று வீசினேன். 5.6.18

வேறும் உண்டு உரை; கேள் அது மெய்ம்மையோய்!
ஏறு சேவகன் மேனி அல்லால் இடை
ஆறும் ஐந்து பொறி நின்னையும் ஆண் எனக்
கூறும்; இவ் உருத் தீண்டுதல் கூடுமோ? 5.6.19

தீண்டினான் எனின் இத்தனை சேண் பகல்
ஈண்டுமோ உயிர் மெய்யின்? இமைப்பின் முன்
மாண்டு தீர்வன் என்றே நிலம் வன் கையால்
கீண்டுகொண்டு எழுந்து ஏகினன் கீழ்மையான். 5.6.20

'மேவு சிந்தை இல் மாதரை மெய் தொடில்
தேவு பொன் தலை சிந்துக நீ! 'எனப்
பூவின் வந்த புராதனனே புகல்
சாவம் உண்டு : எனது ஆர் உயிர் தந்ததால். 5.6.21

'அன்ன சாபம் உளது 'என ஆண்மையான்
மின்னும் மௌலியன் வீடணன் மெய்ம்மையான்
கன்னி என்வயின் வைத்த கருணையாள்
சொன்னது உண்டு துணுக்கம் அகற்றுவான். 5.6.22

ஆயது உண்மையின் நானும் அது அன்று எனின்
மாய்வென் மன்ற; அறம் வழுவாது என்றும்
நாயகன் வலி எண்ணியும் நாணுடைத்
தூய்மை காட்டவும் இத்துணை தூங்கினேன். 5.6.23

ஆண்டு நின்றும் அரக்கன் அகழ்ந்து கொண்டு
ஈண்டு வைத்தது இளவல் இயற்றிய
நீண்ட சாலையொடு நிலைநின்றது
காண்டி ஐய! நின் மெய் உணர் கண்களால். 5.6.24

தீர்வு இலேன் இது ஒரு பகலும் சிலை
வீரன் மேனியை மானும் இவ் வீங்கும் நீர்
நார நாள் மலர்ப் பொய்கையை நண்ணுவேன்
சோரும் ஆர் உயிர் காக்கும் துணிவினால். 5.6.25

"ஆதலான் அது காரியம் அன்று; அயர்
வேத நாயகன்பால் இனி மீண்டனை
போதல் காரியம்! " என்றனள் பூவை; அக்
கோது இலானும் இனையன கூறினான். 5.6.26

சீதையை அநுமன் பாராட்டல்

'நன்று! நன்று! இவ் உலகு உடை நாயகன்
தன் துணைப் பெருந்தேவி தவத் தொழில்!
என்று சிந்தை களித்து உவந்து ஏத்தினான்
நின்ற சங்கை இடரொடு நீங்கினான். 5.6.27

இராமனிடம் யாது கூறவேண்டும் என்று அநுமன் கேட்டல்

'இருளும் ஞாலம் இராகவனால் இது
தெரிளும் நீ இனிச் சில்பகல் தீங்குறல்;
மருளும் மன்னவற்கு யான் சொலும் வாசகம்
அருளுவாய்! 'என்று அடியின் இறைஞ்சினான். 5.6.28

சீதை அநுமனிடம் கூறியவை (5481-5490)

இன்னும் ஈண்டு ஒரு திங்கள் இருப்பல் யான்
நின்னை நோக்கிப் பகர்ந்தது நீதியோய்!
பின்னை ஆவி பிடிக்ககிலேன் : அந்த
மன்னன் ஆணை! இதனை மனக்கொள் நீ! 5.6.29

இராமனிடம் கூறுமாறு சீதை கூறியது

ஆரம் தாழ் திரு மார்பு கு அமைந்தது ஓர்
தாரம் தான் அலெனேனும் தயா எனும்
ஈரம் தான் அகத்து இல்லை என்றாலும் 'தன்
வீரம் காத்தலை வேண்டு 'என்று வேண்டுவாய். 5.6.30

இலக்குவன்பால் கூறுமாறு கூறியது

ஏத்தும் வென்றி இளையவற்கு ஈது ஒரு
வார்த்தை கூறுதி : மன் அருளால் எனைக்
காத்திருந்த தனக்கே கடன் இடை
கோத்த வெம் சிறை வீடு என்று கூறுவாய். 5.6.31

மீட்டும் இராமன்பால் கூறுமாறு கூறியது

'திங்கள் ஒன்றின் என் செய் தவம் தீர்ந்ததால்
இங்கு வந்திலனே எனின் யாணர் நீர்க்
கங்கை ஆற்றங் கரை அடியேற்கும் தன்
செங்கையால் கடன் செய்க என்று செப்புவாய்! 5.6.32

மாமியர்பால் கூறுமாறு கூறியது

சிறக்கும் மாமியர் மூவர்க்கும் சீதை ஆண்டு
இறக்கின்றாள் தொழுதாள் எனும் இன்ன சொல்
அறத்தின் நாயகன்பால் அருள் இன்மையால்
மறக்குமாயினும் நீ மறவேல் ஐயா! 5.6.33

மீட்டும் இராமனிடம் கூறுமாறு கூறியவை (5486-5487)

வந்து எனைக் கரம் பற்றிய வைகல்வாய்
'இந்த இப் பிறவிக்கு இரு மாதரைச்
சிந்தையாலும் தொடேன் 'என்ற செவ் வரம்
தந்தவாறு திருச்செவி சாற்றுவாய்! 5.6.34

ஈண்டு நான் இருந்து இன் உயிர் மாயினும்
மீண்டு வந்து பிறந்து தன் மேனியைத்
தீண்டல் ஆவது ஒர் தீவினை தீர் வரம்
வேண்டினாள் தொழுது என்று விளம்புவாய். 5.6.35

சீதை மீட்டும் அநுமனிடம் கூறியன (5488-5490)

அரசு வீற்றிருந்து ஆளவும் ஆய் மணிப்
புரசை யானையின் வீதியில் போதவும்
விரசு கோலங்கள் காண விதி இலேன் :
உரை செய்து என்னை? என் ஊழ்வினை உன்னுவேன்! 5.6.36

தன்னை நோக்கி உலகம் தளர்தற்கும்
அன்னை நோய்க்கும் பரதன் அங்கு ஆற்றுறும்
இன்னல் நோய்க்கும் அங்கு ஏகுவது அன்றியே
என்னை நோக்கி இங்கு எங்ஙனம் எய்துமோ? 5.6.37

எந்தை யாய் முதலிய கிளைஞர் யார்க்கும் என்
வந்தனை விளம்புதி! கவியின் மன்னனைச்
'சுந்தரத் தோளனைத் தொடர்ந்து காத்துப் போய்
அந்தம் இல் திரு நகர்க்கு அரசன் ஆக்கு! 'என்பாய்! 5.6.38

அநுமன் பிராட்டியைத் தேற்றுதல் (5491-5526)

இத்திறம் அனையவள் இயம்ப 'இன்னமும்
தத்துறவு ஒழிந்திலை தையல் நீ! 'எனா
எத்திறத்து ஏதுவும் இயைந்த இன் உரை
ஒத்தன தெரிவுற உணர்த்தினான் அரோ. 5.6.39

வீவாய் நீ இவண் மெய் அஃதே!
ஓய்வான் இன் உயிர் உய்வானாம்!
போய்வான் அந்நகர் புக்கு அன்றோ
வேய்வான் மௌலியும்! மெய் அன்றோ! 5.6.40

கைத்து ஓடும் சிறை கற்போயை
வைத்தோன் இன் உயிர் வாழ்வானாம்!
பொய்த்தோர் வில்லிகள் போவாராம்!
இத்தோடு ஒப்பது யாது உண்டே? 5.6.41

நல்லோய்! நின்னை நலிந்தோரைக்
கொல்லோம் எம் உயிர் கொண்டு அங்கே
எல்லோமும் செல எம் கோனும்
வில்லோடும் செலவேண்டாவோ? 5.6.42

நீந்தா இன்னலின் நீந்தாமே
தேய்ந்து ஆறாத பெருஞ் செல்வம்
ஈந்தானுக்கு உனை ஈயாதே
ஓய்ந்தால் எம்மின் உயர்ந்தார் யார்? 5.6.43

'நன்று ஆம் நல்வினை நல்லோரைத்
தின்றார்தம் குடர் பேய் தின்னக்
கொன்றால் அல்லது கொள்ளேன் நாடு! '
என்றானுக்கு இவை ஏலாவோ? 5.6.44

மாட்டாதார் சிறை வைத்தோயை
மீட்டாம் என்கிலம் மீள்வாமே?
நாட்டார் நல்லவர் நல்நூலும்
கேட்டார் இவ் உரை கேட்பாரோ? 5.6.45

'பூண்டாள் கற்புடையாள் பொய்யாள்
தீண்டா வஞ்சகர் தீண்டாமுன்
மாண்டாள்! 'என்று மனம் தேறி
மீண்டால் வீரம் விளங்காதோ? 5.6.46

கெட்டே நீ உயிர் கேதத்தால்
விட்டாய் என்றிடின் வெவ் அம்பால்
ஒட்டாரோடு உலகு ஓர் ஏழும்
சுட்டாலும் தொலையாது அன்றோ? 5.6.47

முன்னே கொல்வான் மூவுலகும்
பொன்னே! பொங்கிய போர்வில்லான்
என்னே! நின்நிலை ஈது என்றால்
பின்னே செம்மை பிடிப்பானோ? 5.6.48

கோள் ஆனார் உயிர் கோேளாடும்
மூளா வெம் சினம் முற்று ஆக
மீளாவேல் அயல் வேறு உண்டோ?
மாளாதோ புவி வானோடும்? 5.6.49

தாழித் தண் கடல் தம்மோடும்
ஏழுக்கு ஏழ் உலகு எல்லாம் அன்று
ஆழிக் கையவன் அம்பு அம்மா!
ஊழி தீ என உண்ணாதோ? 5.6.50

'படுத்தான் வானவர் பற்றாரைத்
தடுத்தான் தீவினை தக்கோரை
எடுத்தான் நல்வினை எந்நாளும்
கொடுத்தான் 'என்று இசை கொள்ளாயோ? 5.6.51

சில் நாள் நீ இடர் தீராதாய்
இன்னா வைகலின் எல்லோரும்
நல்நாள் காணுதல் நன்று அன்றோ
உன்னால் நல்லறம் உண்டானால்? 5.6.52

புளிக்கும் கண்டகர் புண் நீருள்
குளிக்கும் பேய் குடையும் தோறும்
ஒளிக்கும் தேவர் உவந்து உள்ளம்
களிக்கும் நல்வினை காணாயோ? 5.6.53

ஊழியின் இறுதியின் உரும் எறிந்து எனக்
கேழ்கிளர் சுடுகணை கிழித்த புண்பொழி
தாழ் இரும் குருதியால் தரங்க வேலைகள்
ஏழும் ஒன்று ஆகி நின்று இரைப்பக் காண்டியால்! 5.6.54

சூல் இரும் பெருவயிறு அலைத்துச் சோர்வுறும்
ஆலி அம் கண்ணியர் அறுத்து நீத்தன
வாலியும் கடப்பு அரும் வனப்ப வான் உயர்
தாலி அம் பெரு மலை தயங்கக் காண்டியால்! 5.6.55

விண்ணின் நீளிய நெடும் கழுதும் வெம்சிறை
எண்ணின் நீளிய பெரும் பறவை ஈட்டமும்
புண்ணின் நீர்ப் புணரியில் படிந்து பூவையர்
கண்ணின் நீர் ஆற்றினில் குளிப்பக் காண்டியால்! 5.6.56

கரம் பயில் முரசு இனம் கறங்கக் கைதொடர்
நரம்பு இயல் இமிழ் இசை நவில நாடகம்
அரம்பையர் ஆடிய அரங்கின் ஆண் தொழில்
குரங்குகள் முறை முறை குனிப்பக் காண்டியால்! 5.6.57

புரை உறு புன் தொழில் அரக்கர் புண்பொழி
திரை உறு குருதி ஆறு ஈர்ப்பச் செல்வன
வரை உறு பிணப் பெரும் பிறக்கம் மண்டின
கரை உறு நெடுங் கடல் தூர்ப்பக் காண்டியால்! 5.6.58

வினை உடை அரக்கர் ஆம் இருந்தை வெந்து உகச்
சனகி என்று ஒரு தழல் நடுவண் தங்கலான்
அனகன்கை அம்பு எனும் அளவில் ஊதையால்
கனகம் நீடு இலங்கை நின்று உருகக் காண்டியால்! 5.6.59

தாக்கு இகல் இராவணன் தலையில் தாவின,
பாக்கியம் அனைய நின் பழிப்பு இல் மேனியை
நோக்கிய கண்களை நுதிகொள் மூக்கினால்,
காக்கைகள் கவர்ந்துகொண்டு உண்ணக் காண்டியால்! 5.6.60

மேல் உற இராவணற்கு அழிந்து வெள்கிய
நீல் உறு திசைக் கரி திரிந்து நிற்பன
ஆல் உற அனையவன் தலையை அவ் அவை
கால் உறக் கணை தடிந்து இடுவ காண்டியால்! 5.6.61

நீர்த்து எழு கண மழை வழங்க நீலவான்
வேர்த்தது என்று இடையிடை வீசும் தூசு போல்
போர்த்து எழு பொலம் கொடி இலங்கைப் பூழியோடு
ஆர்த்து எழு கழுது இரைத்து ஆடக் காண்டியால்! 5.6.62

நீல் நிற அரக்கர்தம் குருதி நீத்தம் நீர்
வேலைமிக்கு ஆற்றொடு மீள; வேலைசூழ்
ஞாலம் முற்று உறு கடை உகத்தும் நச்சு அறாக்
காலனும் வெறுத்து உயிர் காலக் காண்டியால்! 5.6.63

அணங்கு இளமகளிரொடு அரக்கர் ஆடுறும்
மணம் கிளர் கற்பகச் சோலை வாவி வாய்ப்
பிணங்கு உறு குடர்முறை பிடித்த மாலைய
கணம் கிளர் கழுது இனம் குளிப்பக் காண்டியால்! 5.6.64

செப்புறல் என்பல? தெய்வ வாளிகள்
இப்புறத்து அரக்கரை முருக்கி ஏகின
முப்புறத்து உலகையும் துருவி முட்டலால்
அப்புறத்து அரக்கரும் அவியக் காண்டியால்! 5.6.65

ஈண்டு ஒருதிங்கள் நீ இடரின் வைகவும்
வேண்டுவது அன்று; யான் விரைவின் வீரனைக்
காண்டலே குறை; பின்னும் காலம் வேண்டுமோ?
ஆண்தகை இனி ஒருபொழுதும் ஆற்றுமோ? 5.6.66

ஆவி உண்டு என்னும் ஈது உண்டு; உன் ஆர் உயிர்ச்
சேவகன் திரு உருத் தீண்டத் தீகிலாப்
பூ இலை தளிர் இலை பொரிந்து வெந்து இலா
கா இலை கொடி இலை நெடிய கான் எல்லாம். 5.6.67

சோகம்வந்து உறுவது தெளிவு தோய்ந்து அன்றோ?
மேகம் வந்து இடித்து உரும் ஏறு வீழினும்
ஆகமும் புயங்களும் அழுந்த ஐந்தலை
நாகம் வந்து அடர்ப்பினும் உணர்வு நாறுமோ? 5.6.68

மத்து உறு தயிர் என வந்து சென்று இடை
தத்து உறும் உயிரொடு புலன்கள் தள்ளுறும்
பித்தும் நின் பிரிவினில் பிறந்த வேதனை
எத்தனை உள? அவை எண்ணும் ஈட்டவோ? 5.6.69

இந்நிலை உடையவன் தரிக்கும் என்றி? என்
மெய்ந்நிலை உணர்ந்துழி விடை தந்தீதியேல்
பொய்ந்நிலை அன்றி யான் புகன்ற யாவும் உன்
கைந்நிலை நெல்லி அம் கனியில் காட்டுகேன். 5.6.70

தீர்த்தனும் கவிக்குலத்து இறையும் தேவி! நின்
வார்த்தை கேட்டு உவப்பதன் முன்னம் மாக்கடல்
தூர்த்தன இலங்கையைச் சூழ்ந்து மாக்குரங்கு
ஆர்த்தது கேட்டு உவந்து இருத்தி! அன்னை நீ! 5.6.71

எண் அரும் பெரும்படை நாளை இந்நகர்
நண்ணிய பொழுது அதன் நடுவண் நங்கை! நீ
விண் உறு கலுழன்மேல் விளங்கும் விண்டுவில்
கண்ணனை என் நெடு வெரிந் இல் காண்டியால்! 5.6.72

அங்கதன் தோள்மிசை இளவல் அம்மலைப்
பொங்கு இளங்கதிர் எனப் பொலியப் போர் படை
இங்கு வந்து இறுக்கும்; நீ இடரும் மையலும்
சங்கையும் நீங்குதி! தனிமை நீங்குவாய். 5.6.73

"குரா வரும் குழலி! நீ குறித்த நாளினே
விராவு அரும் நெடும் சிறை மீட்கலான் எனில்
பராவரும் பழியொடு பாவம் பற்றுதற்கு
இராவணன் அல்லனே இராமன்? " என்றனன். 5.6.74

அநுமன் தேற்றத் தேறிய பிராட்டி பேசுதல் (5527-5531)
ஆக இம்மொழி ஆசு இல கேட்டு அறிவு உற்றாள்
ஓகை கொண்டு களிக்கும் மனத்தவள் உய்ந்தாள்
போகை நன்று இவன் என்பது புந்தியின் வைத்தாள்
தோகையும் சில வாசகம் இன்னன சொன்னாள். 5.6.75

பிராட்டி அடையாளம் கூறல் (5528-5530)

'சேறி, ஐய! விரைந்தனை; தீயவை எல்லாம்
வேறி; யான் இனி ஒன்றும் விளம்பலென்; மேலோய்!
கூறுகின்றன, முன் குறி உற்றன; கோமாற்கு
ஏறும் 'என்று இவை சொல்லினள், இன்சொல் இசைப்பாள். 5.6.76

நாகம் ஒன்றிய நல்வரையின் தலை மேல் நாள்
ஆகம் வந்து எனை அள் உகிர் வாளின் அளைந்த
காகம் ஒன்றை முனிந்து அயல் கல் எழு புல்லால்
வேக வெம் படை விட்டது மெல்ல விரிப்பாய்! 5.6.77

'என் ஒர் இன் உயிர் மென் கிளிக்கு ஆர்பெயர் ஈகேன்?
மன்ன! 'என்றலும், 'மாசறு கேகயன் மாது என்
அன்னை தன்பெயர் ஆக்கு! 'என அன்பினொடு அந்நாள்
சொன்ன மெய்ம்மொழி சொல்லுதி! மெய்ம்மை தொடர்ந்தோய்! 5.6.78

பிராட்டி கைக்கொண்ட சூடாமணியின் ஒளி பரவுதல் (5531-5533)

என்று உரைத்து இனி இத்தனை பேர் அடையாளம்
ஒன்று உணர்த்துவது இல் என எண்ணி உணர்ந்தாள்
தன் திரு துகிலில் பொதிவுற்றது தானே
வென்றது அச்சுடர் மேலொடு கீழ் உற மெய்யால். 5.6.79

வாங்கினாள் தன் மலர்க்கையில்; மன்னனை முன்னா
ஏங்கினாள்; அவ் அநுமனும் 'என்கொல் இது! 'என்னா
வீங்கினான் வியந்தான்; உலகு ஏழும் விழுங்கித்
தூங்கு கார் இருள் முற்றும் இரிந்தது சுற்றும். 5.6.80

'மஞ்சு அலங்கு ஒளியோனும் இம் மாநகர் வந்தான்
அஞ்சலன்? 'என வெம் கண் அரக்கர் அயிர்த்தார்;
சஞ்சலம் புரி சக்கரவாகமுடன் தாழ்
கஞ்சமும் மலர்வு உற்றன; காந்தின காந்தம். 5.6.81

அநுமன் சூடாமணியைக் காணுதல்

கூந்தல் மென்மழை கொள் முகில் மேல் எழு கோளின்
வேந்தன் அன்னது; மெல் இயல் தன் திருமேனி
சேந்தது; அந்தம் இல் சேவகன் சேவடி என்னக்
காந்துகின்றது; காட்டினள் மாருதி கண்டான். 5.6.82

சீதை அநுமனிடம் சூடாமணியைத் தருதல்
ல் 'சூடையின் மணி கண்மணி ஒப்பது தொல்நாள்
ஆடையின்கண் இருந்தது பேர் அடையாளம்
நாடி வந்து எனது இன் உயிர் நல்கினை! நல்லோய்!
கோடி! 'என்று கொடுத்தனள் மெய்ப்புகழ் கொண்டாள். 5.6.83

சூடாமணி பெற்ற அநுமன் செல்லுதல்

தொழுது வாங்கினன் சுற்றிய தூசினில் முற்றப்
பழுது உறாவகை பந்தனை செய்தனன்; வந்தித்து
அழுது மும்மை வலங்கொடு இறைஞ்சினன்; அன்போடு
எழுது பாவையும் ஏத்தினள்; ஏகினன் இப்பால். 5.6.84
-----------------------

5.7 – Die Zerstörung des Hains

5.7 பொழில் இறுத்த படலம் 5537 - 5596

பிராட்டியிடம் விடை பெற்றபின் அநுமன் நினைவு பற்றிய கவிக்கூற்று

நெறிக்கொடு வடக்கு உறும் நினைப்பினில் நிமிர்ந்தான்
பொறிக் குலம் மலர்ப் பொழில் இடைக் கடிது போவான்
'சிறுத்தொழில் முடித்து அகல்தல் தீது’ எனல் தெரிந்தான்;
மறித்தும் ஒர் செயற்கு உரிய காரியம் மதித்தான். 5.7.1

அநுமன் தனக்குள் எண்ணுதல் (5538-5543)

ஈனம் உறு பற்றலரை எற்றி எயின் மூதூர்
மீன நிலயத்தின் உற வீசி விழி மானை
மானவன் மலர்க் கழலின் வைத்தும் இலென்; என்றால்
ஆனபொழுது எப்பரிசின் நான் அடியன் ஆவேன். 5.7.2

வஞ்சனை அரக்கனை நெருக்கி, நெடு வாலால்
அஞ்சின் உடன் அஞ்சுதலை தோள் உற அசைத்தே,
வெம் சிறையில் வைத்தும் இலென் வென்றும் இலென்; என்றால்
தஞ்சம் ஒருவர்க்கு ஒருவர் என்றல், தகவு ஆமே. 5.7.3

கண்ட நிருதக்கடல் கலக்கினென் வலத்தில்
திண்திறல் அரக்கனும் இருக்க ஒர் திறத்தில்
மண்ட உதரத்தவள் மலர்க்குழல் பிடித்துக்
கொண்டு சிறைவைத்திடுதலில் குறையும் உண்டோ? 5.7.4

மீட்டும் இனி எண்ணும் வினை வேறும் உளதன்றால்;
ஓட்டி இவ் அரக்கரை உலைத்து உரிமை எல்லாம்
காட்டும் அதுவே கருமம்; அன்னவர் கடும்போர்
மூட்டும் வகை யாவதுகொல்? என்று முயல்கின்றான். 5.7.5

இப் பொழிலினைக் கடிது இறுக்குவென்; இறுத்தால்
அப் பெரிய பூசல் செவி சார்தலும் அரக்கர்
வெப்பு உறு சினத்தர் எதிர் மேல்வருவர்; வந்தால்
துப்பு அற முருக்கி உயிர் உண்பல்; இது சூதால். 5.7.6

வந்தவர்கள் வந்தவர்கள் மீள்கிலர் மடிந்தால்
வெம் திறல் அரக்கனும் வெலற்கு அரும் வலத்தான்
முந்தும்; எனின் அன்னவன் முடித்தலை முசித்து என்
சிந்தை உறு வெம் துயர் தவிர்த்து இனிது செல்வேன். 5.7.7

அநுமன் அசோகவனத்தை அழித்தல

என்று நினையா இரவி சந்திரன் இயங்கும்
குன்றம் இரு தோள் அனைய தன் உருவு கொண்டான்;
அன்று உலகு எயிற்று இடைகொள் ஏனம் எனல் ஆனான்;
துன்று கடி காவினை அடிக்கொடு துகைத்தான். 5.7.8

அசோகவன அழிவுபாடுகளின் வருணனை (5545-5576)

முடிந்தன; பிளந்தன; முரிந்தன; நெரிந்த;
மடிந்தன; பொடிந்தன; மறிந்தன; முறிந்த;
இடிந்தன; தகர்ந்தன; எரிந்தன; கரிந்த;
ஒடிந்தன; ஒசிந்தன; உதிர்ந்தன; பிதிர்ந்த. 5.7.9

வேரொடு மறிந்த சில; வெந்த சில; விண்ணில்
காரொடு செறிந்த சில; காலினொடு வேலைத்
தூரொடு பறிந்த சில; தும்பியொடு வானோர்
ஊரொடு மலைந்த சில; உக்கசில; நெக்க. 5.7.10

சோனை முதல் மற்றவை சுழற்றிய திசைப் பேர்
ஆனை நுகரக் குளகும் ஆன; அடி பற்றா
மேல் நிமிர விட்டன விசும்பின்வழி மீப் போய்
வானவர்கள் நந்தன வனத்தையும் மடித்த. 5.7.11

அலைந்தன கடல் திரை; அரக்கர் அகல் மாடம்
குலைந்து உக இடிந்தன; குலக் கிரிகேளாடு
மலைந்து பொடி உற்றன; மயங்கி நெடு வானத்து
உலைந்து விழும் மீனினொடு வெண்மலர் உதிர்ந்த. 5.7.12

முடக்கும் நெடு வேரொடு முகந்து உலகம் முற்றும்
கடக்கும்வகை வீசின களித்த திசையானை
மடப் பிடியினுக்கு உதவ மையில் நிமிர் கைவைத்து
இடுக்கியன ஒத்தன; எயிற்றின் இடை ஞால்வ. 5.7.13

விஞ்சை உலகத்தினும் இயக்கர்மலை மேலும்
துஞ்சுதல் இல் வானவர் துறக்க நகரத்தும்
பஞ்சி அடி வஞ்சியர்கள் மொய்த்தனர் பறித்தார்;
நஞ்சம் அனையான் உடைய சோலையின் நறும்பூ. 5.7.14

பொன் திணி மணிப் பரு மரன் திசைகள் போவ
மின் திரிவ ஒத்தன; வெயில் கதிரும் ஒத்த;
ஒன்றினொடும் ஒன்று இடை புடைத்து உதிர ஊழில்
தன் திரள் ஒழுக்கி விழு தாரகையும் ஒத்த. 5.7.15

புள்ளினொடு வண்டும் ஞிமிறும் களிகொள் பூவும்
கள்ளும் முகையும் தளிர்கேளாடு இனிய காயும்
வெள்ள நெடு வேலை இடை மீன் இனம் விழுங்கித்
துள்ளின; மரன்பட நெரிந்தன துடித்த. 5.7.16

தூவிய மலர்த்தொகை சுமந்து திசைதோறும்
பூவின் மணம் நாறுவ புலால் கமழ்கிலாத
தேவியர்கேளாடும் உயர் தேவர் இனிது ஆடும்
ஆவி எனல் ஆய; திரை ஆர்கலிகள் அம்மா! 5.7.17

இடந்த மணி வேதியும் இறுத்த கடி காவும்
தொடர்ந்தன துரந்தன படிந்து நெறி தூரக்
கடந்து செலவு என்பது கடந்தது; இரு காலால்
நடந்து செலல் ஆகும் எனல் ஆகியது; நல்நீர். 5.7.18

வேனில் விளையாடு சுடரோனின் ஒளி விம்மும்
வானின் இடை வீசிய அரும் பணை மரத்தால்;
தானவர்கள் மாளிகை தகர்ந்து பொடி ஆய;
வான இடியால் ஒடியும் மால்வரைகள் மான. 5.7.19

எண்ணில் தரு கோடிகள் எறிந்தன செறிந்தே
தண்ண மழைபோல் இடை தழைந்தது சலத்தால்
அண்ணல் அனுமான்'அடல் இராவணனது அந்நாள்
விண்ணும் ஒரு சோலை உளதாம்'என விதித்தான். 5.7.20

தேன் உறை துளிப்ப நிறை புள் பல சிலம்பப்
பூ நிறை மணி தரு விசும்பின்மிசை போவ
மீன்முறை நெருக்க ஒளி வாெளாடு வில் வீச
வான் இடை நடாய நெடுமானம் எனல் ஆன. 5.7.21

சாகம் நெடு மாப் பணை தழைத்தன தனிப்
நாகம் அனையான் எறிய மேல் நிமிர்வ நாளும்
மாகம் நெடு வான் இழிந்து புனல் வாரும்
மேகம் எனல் ஆய; நெடு மா கடலின் வீழ்வ. 5.7.22

ஊனம் உற்றிட மண்ணின் உதித்தவர்
ஞானம் முற்றுபு நண்ணினர் வீடு எனத்
தான கற்பகத் தண்டலை விண்தலம்
போன புக்கன முன் உறை பொன் நகர். 5.7.23

மணிகொள் குட்டிமம் மட்டித்து மண்டபம்
துணிபடுத்து அயல் வாவிகள் தூர்த்து ஒளிர்
திணி சுவர்த்தலம் சிந்திச் செயற்கு அரும்
பணி படுத்து உயர் குன்றம் படுத்து அரோ. 5.7.24

வேங்கை செற்று மராமரம் வேர் பறித்து
ஓங்கு கற்பகம் பூவொடு ஒடித்து உராய்ப்
பாங்கர் சண்பகப் பத்தி பறித்து அயல்
மாங்கனிப் பணை மட்டித்து மாற்றியே. 5.7.25

சந்தனங்கள் தகர்ந்தன; தாள்பட
இந்தனங்களின் வெந்து எரி சிந்திட
முந்து அனங்க வசந்தன் முகம் கெட
நந்தனங்கள் கலங்கி நடுங்கவே. 5.7.26

காமரம் கனி வண்டு கலங்கிட
மாமரங்கள் மடிந்தன மண்ணொடு;
தாம் அரங்க அரங்கு தகர்ந்து உகப்
பூ மரங்கள் எரிந்து பொரிந்தவே. 5.7.27

குழையும் கொம்பும் கொடியும் குயில் குலம்
விழையும் தண் தளிர்ச் சூழலும் மென்மலர்ப்
புழையும் வாசப் பொதும்பும் பொலன்கொள் தேன்
மழையும் வண்டும் மயிலும் மடிந்தவே. 5.7.28

பவள மாக்கொடி வீசின பல் மழை
துவளும் மின் எனச் சுற்றிடச் சூழ்வரை
திவளும் பொன்பணை மாமரம் சேர்ந்தன
கவள யானையின் ஓடையில் காந்தவே. 5.7.29

பறவை ஆர்த்து எழும் ஓசையும் பல் மரம்
இற எடுத்த இடிக்குரல் ஓசையும்
அறவன் ஆர்த்து எழும் ஓசையும் அண்டத்தின்
புற நிலத்தையும் கை மிகப் போயதே. 5.7.30

பாடலம் படர் கோங்கொடும் பன் இசைப்
பாடல் அம் பனி வண்டொடும் பல் திரை
பாடு அலம்பு உயர் வேலையில் பாய்ந்தன;
பாடு அலம்படப் புள் இனம் பார்ப்பொடே. 5.7.31

வண்டு அலம்பு நல் ஆற்றின் மராமரம்
வண்டல் அம் புனல் ஆற்றின் மடிந்தன;
விண்டு அலம்பு கம் நீங்கிய வெண்புனல்
விண்டு அலம்புக நீள்மரம் வீழ்ந்தவே. 5.7.32

தாமரைத் தடம் பொய்கை செஞ் சந்தனம்
தாம் அரைத்தன ஒத்தது; உகைத்தலின்
காமரக் களி வண்டொடும் கள்ெளாடும்
கா மரக்கடல் பூக்கடல் கண்டவே. 5.7.33

சிந்துவாரம் திசைதொறும் சென்றன
சிந்து வார் அம் புரை திரை சேர்ந்தன;
தம் துவாரம் புதவொடு தாள் அறத்
தந்து வாரம் துகள்படச் சாய்ந்தவே. 5.7.34

நந்தவானத்து நாள் மலர் நாறின
நந்த வானத்து நாள் மலர் நாறின;
சிந்து அ வானம் திரிந்து உகச் செம்மணி
சிந்த வால் நந்து இரிந்த திரைக் கடல். 5.7.35

புல்லும் பொன் பணைப் பல் மணிப் பூமரம்
கொல்லும் இப்பொழுதே எனும் கொள்கையால்
எல்லி இட்டு விளக்கிய இந்திரன்
வில்லும் ஒத்தன : விண் உற வீசின. 5.7.36

ஆனைத் தானமும் ஆடல் அரங்கமும்
பானத் தானமும் பாய் பரிப் பந்தியும்
ஏனைத் தார் அணி தேரொடும் இற்றன;
கானத்து ஆர் தரு அண்ணல் கடாவவே. 5.7.37

மயக்கு இல் பொன் குல வல்லிகள் வாரிநேர்
இயக்கு உறத் திசைதோறும் எறிந்தன
வெயில் கதிர்க் கற்றை அற்று உற வீழ்ந்தன
புயல் கடல்தலை புக்கன போல்வன. 5.7.38

பெரிய மாமரமும் பெருங்குன்றமும்
விரிய வீசலின் மின் நெடும் பொன் மதில்
நெரிய மாடம் நெருப்பு எழ நீறு எழ
இரியல் போனது இலங்கையும் எங்கணும். 5.7.39

சந்திராத்தமன வருணனை

"தொண்டை அம் கனிவாய்ச் சீதை
துயக்கினால் என்னைச் சுட்டாய்!
விண்ட வானவர் கண் முன்னே
விரிபொழில் இறுத்து வீசக்
கண்டனை நின்றாய்!" என்று
காணுமேல் அரக்கன் காய்தல்
உண்டு என வெருவினான்போல்
ஒளித்தனன்; உடுவின் கோமான். 5.7.40

அநுமன் வீசிய (மணி) மரங்களால் வைகறை இருள் விலகல்

காசு அறு மணியும் பொன்னும்
காந்தமும் கஞல்வது ஆய
மாசு அறு மரங்கள் ஆகக்
குயிற்றிய மதனச் சோலை,
ஆசைகள் தோறும் ஐயன்
கைகளால் அள்ளி அள்ளி
வீசிய, விளக்கலாலே
விளங்கின உலகம் எல்லாம். 5.7.41

விலங்கு பறவைகளின் நிலை (5578-5579)

கதறின வெருவி, உள்ளம்
கலங்கின, விலங்கு; கண்கள்
குதறின பறவை, வேலை
குளித்தன, குளித்திலாத
பதறின; பதைத்த; வானில்
பறந்தன; பறந்து பார்வீழ்ந்து
உதறின சிறையை; மீள
ஒடுக்கின உலந்து போன. 5.7.42

தோட்டொடும் துதைந்த தெய்வ
மரம் தொறும் தொடுத்த புள், தம்
கூட்டொடும் துறக்கம் புக்க;
குன்று எனக் குவவுத் திண் தோள்
சேட்டு அகன் பரிதி மார்பன்
சீறியும் தீண்டல் தன்னால்,
மீட்டு அவன் கருணைசெய்தால்
பெறும் பதம் விளம்பல் ஆமோ. 5.7.43

பிராட்டி தங்கியிருந்த மரமொன்றுமே அழியாதிருத்தல்

பொய்ம் முறை அரக்கர் காக்கும் புள் உறை புது மென் சோலை
விம்முறும் உள்ளத்து அன்னம் இருக்கும் அவ் விருக்கம் ஒன்றும்,
மும்முறை உலகம் எல்லாம் முற்றுற முடிவது ஆன
அம்முறை ஐயன் வைகும் ஆல் என நின்றது. அம்மா! 5.7.44

சூரியோதய வருணனை

உறு சுடர்ச் சூடைக்காசுக்கு அரசினை உயிர் ஒப்பானுக்கு
அறிகுறி ஆக விட்டாள், ஆதலான் வறியள் அந்தோ!
செறி குழல் சீதைக்கு என்று ஓர் சிகாமணி தெரிந்து வாங்கி
எறி கடல் ஈவது என்ன எழுந்தனன் இரவி என்பான். 5.7.45

அசோகவனத்தை அழித்து நின்ற அனுமனது தோற்றம்

.தாழ் இரும் பொழில்கள் எல்லாம் துடைத்து ஒரு தமியன் நின்றான்,
ஏழினொடு ஏழு நாடும் அளந்தவன் எனலும் ஆனான்;
ஆழியின் நடுவண் நின்ற அரும் வரைக்கு அரசும் ஒத்தான்;
ஊழியின் இறுதிக் காலத்து உருத்திர மூர்த்தி ஒத்தான். 5.7.46

அநுமனைக் கண்டு அஞ்சிய அரக்கியர் பிராட்டியை வினவுதல்

இன்னன நிகழும் வேலை, அரக்கியர் எழுந்து பொங்கிப்,
பொன்மலை என்ன நின்ற புனிதனைப் புகன்று நோக்கி,
'அன்னை! ஈது என்ன மேனி? யார்கொல்?'என்று அச்சம் உற்றார்;
நன்னுதல் தன்னை நோக்கி, 'அறிதியோ?'நங்கை! என்றார். 5.7.47

பிராட்டியின் மறுமொழி

'தீயவர் தீய செய்தல் தீயவர் தெரியின் அல்லால்
தூயவர் தெரிதல் உண்டோ? நும் உடைச் சூழல் எல்லாம்
ஆய மான் எய்த, அம்மான் இளையவன், "அரக்கர் செய்த
மாயம்" என்று உரைக்கவேயும், மெய் என மையல்கொண்டேன். 5.7.48

அநுமன் சயித்தியம் ஒன்றைக் கண்டு பறித்தெறியத் தொடங்குதல்

என்றனள், அரக்கிமார்கள் வயிறு அலைத்து இரியல் போகிக்
குன்றமும் உலகும் வானும் கடல்களும் குலைய ஓட,
நின்றது ஓர் சயித்தம் கண்டான், 'நீக்குவல் இதனை'என்னாத்
தன் தடக்கைகள் நீட்டிப் பற்றினன் : தாதை ஒப்பான். 5.7.49

சயித்தத்தின் பெருமை (5586-5588)

கண்கொள அரிது, மீது கார் கொள அரிது, திண் கால்
எண்கொள அரிது, இராவும் இருள்கொள அரிது, மாக
விண்கொள நிவந்த மேரு வெள்குற வெதும்பி உள்ளம்
புண்கொள உய்ர்ந்தது, இப்பார் பொறைகொள அரிது போலாம். 5.7.50

பொங்கு ஒளி நெடு நாள் ஈட்டிப் புதிய பால் பொழிவது ஒக்கும்
திங்களை நக்குகின்ற இருள் எலாம் வாரித் தின்ன
அங்கை பத்து இரட்டியான் தன் ஆணையால் அழகு மானப்
பங்கயத்து ஒருவன் தானே பசும் பொனால் படைத்தது அம்மா. 5.7.51

தூண் எலாம் சுடரும் காசு, சுற்று எலாம் முத்தம் சொன்னம்
பேணல் ஆம் மணியின் பித்தி பிடர் எலாம் ஒளிகள் விம்மச்
சேண் எலாம் விரியும் கற்றைச் சேயொளிச் செல்வற்கு ஏயும்
பூணலாம் எம்மனோரால் புகழலாம் புதுமைத்து அன்றே. 5.7.52

அநுமன் சயித்தத்தைப் பெயர்த்து இலங்கைமேல் எறிதல் (5589-5590)

'வெள்ளி அம் கிரியைப் பண்டு அவ் வெம் தொழில் அரக்கன் வேரோடு
அள்ளினன்'என்னக் கேட்டான்; அத்தொழிற்கு இழிவு தோன்றப்
புள்ளி மா மேரு என்னும் பொன் மலை எடுப்பான் போல,
வள் உகிர்த் தடக்கை தன்னால் மண் நின்றும் வாங்கி, அண்ணல். 5.7.53

விட்டனன் இலங்கை தன்மேல்; விண்ணுற விரிந்த மாடம்
பட்டன பொடிகள் ஆன; பகுத்தன பாங்கு நின்ற;
சுட்டன பொறிகள் வீழத், துளங்கினர் அரக்கர் தாமும்;
கெட்டனர் வீரர் அம்மா! பிழைப்பரோ கேடு சூழ்ந்தார். 5.7.54

அசோகவனம் அழிந்த செய்தியைக் காவலர் இராவணனிடம் தெரிவித்தல் (5591-5593)

நீர் இடு துகிலர், அச்சம் நெருப்பிடும் நெஞ்சர், நெக்குப்
பீரிடும் உருவர், தறெ்றிப் பிணங்கிடு தாளர், பேழ்வாய்
ஊர் இடு பூசல் ஆர, உளைத்தனர் ஓடி உற்றார்;
பார் இடு பழுவச் சோலை பாரிக்கும் பருவத் தேவர். 5.7.55

அரிபடு சீற்றத்தான் தன் அருகு சென்று அடியின் வீழ்ந்தார்,
'கரிபடு திசையின் நீண்ட காவலா! காவல் ஆற்றோம்;
கிரிபடு குவவுத் திண்தோள் குரங்கு இடை கிழித்து வீச
எரிபடு துகிலின் நொய்தின் இற்றது கடி கா'என்றார். 5.7.56

'சொல்லிட எளியது அன்றால் சோலையைக் காலில் கையில்
புல்லொடு துகளும் இன்றிப் பொடிபட நூறிப், பொன்னால்
வில்லிடு வேரம் தன்னை வேரொடும் வாங்கி வீசச்
சில்லிடம் ஒழியத் தெய்வ இலங்கையும் சிதைந்தது'என்றார். 5.7.57

காவலர் கூறக்கேட்ட இராவணன் இகழ்ந்து நகுதல்

ஆடகத் தருவின் சோலை பொடிபடுத்து, அரக்கர் காக்கும்
தேடு அரும் வேரம் வாங்கி, இலங்கையும் சிதைத்தது அம்மா!
கோடரம் ஒன்றே, நன்று இது இராக்கதர் கொற்றம் சொற்றல்
மூடரும் மொழியார்; என்ன மன்னனும் முறுவல் செய்தான். 5.7.58

காவலர் அநுமன் திறத்தைப் பின்னும் வியந்து கூறுதல்

தேவர்கள், பின்னும்'மன்ன! அதன் உருச் சுமக்கும் திண்மைப்
பூவலயத்தை அன்றோ புகழ்வது! புலவர் போற்றும்
மூவரின் ஒருவன் என்று புகல்கினும் முடிவு இலாத
ஏவம்; அக்குரங்கை ஐய! காணுதி இன்னே'என்றார். 5.7.59

அநுமனது போரார்ப்பு

மண்டலம் கிழிந்த வாயில் மறிகடல் மோழை மண்ட,
எண்திசை சுமந்த மாவும் தேவரும் இரியல் போக,
தொண்டை வாய் அரக்கிமார்கள் சூல் வயிறு உடைந்து சோர,
அண்டமும் பிளந்து விண்டதாம் என அனுமன் ஆர்த்தான 5.7.60
-------------

5.8 – Die Tötung der Kinkaras

5.8 கிங்கரர் வதைப் படலம் 5597 - 5657

அநுமன் ஆரவாரம் இராவணன் செவியில் விழுதல்

அருவரை முழையில் முட்டும் அசனியின் இடிப்பும், ஆழி
வெருவரு முழக்கும், ஈசன் வில்லிறும் ஒலியும் என்னக்,
குருமணி மகுட கோடி முடித்தலை குலுங்கும் வண்ணம்,
இருபது செவியினூடும் நுழைந்தது அவ் எழுந்த ஓசை. 5.8.1

அநுமனைப் பிடிக்குமாறு இராவணன் கிங்கரரை ஏவுதல்

புல்லிய முறுவல் தோன்றப் பொறாமையும் சிறிது பொங்க,
எல்லை இல் ஆற்றல் மாக்கள் எண் இறந்தாரை ஏவி,
"வல்லையின் அகலா வண்ணம், வானையும் வழியை மாற்றிக்,
கொல்லலிர், குரங்கை நொய்தில் பற்றுதிர், கொணர்திர்!" என்றான். 5.8.2

கிங்கரர்கள் புறப்படுதல்

சூலம், வாள், முசலம், கூர்வேல், தோமரம், தண்டு, பிண்டி
பாலமே, முதலாயுள்ள படைக்கலம் பரித்த கையர்;
ஆலமே அனைய மெய்யர்; அகலிடம் அழிவு செய்யும்
காலம் மேல் எழுந்த மூரிக் கடல் எனக், கடிது செல்வார். 5.8.3

கிங்கரர் வருணனை (5600-5614)

'நானிலம் அதனின் உண்டு போர்'என நவிலின், அச்சொல்
தேனினும் களிப்புச் செய்யும் சிந்தையர்த் தெரித்தும் என்னின்,
கானினும் பெரியர் : ஓசை கடலினும் பெரியர் : கீர்த்தி
வானினும் பெரியர் : மேனி மலையினும் பெரியர் மாதோ! 5.8.4

திருகு உறும் சினத்துத், தேவர் தானவர் என்னும் தெவ்வர்
இரு குறும்பு எறிந்து நின்ற இசையினார் : வசை என்று எண்ணிப்,
பொரு குறும்பு என்று, வென்று புணர்வது பூ உண் வாழ்க்கை
ஒருகுறும் குரங்கு என்று எண்ணி, நெடிது நாண் உழக்கும் நெஞ்சர். 5.8.5

கட்டிய வாளர்; இட்ட கவசத்தர்; கழலர்; திக்கைத்
தட்டிய தோளர்; மேகம் தடவிய கையர்; வானை
எட்டிய முடியர்; தாளால் இடறிய பொருப்பர்; ஈட்டிக்
கொட்டிய பேரி என்ன, மழை எனக், குமுறும் சொல்லார். 5.8.6

வானவர் எறிந்த தெய்வ அடுபடை வடுக்கள், மற்றைத்
தானவர் துரந்த ஏதித் தழும்பொடு தயங்கும் தோளர்;
யானையும் பிடியும் வாரி இடும் கயவாயர்; ஈன்ற
கூனல் வெண்பிறையில் தோன்றும் எயிற்றினர்; கொதிக்கும்கண்ணர். 5.8.7

சக்கரம், உலக்கை, தண்டு, தாரை, வாள், பரிகம், சங்கு,
முற்கரம், முசுண்டி, பிண்டிபாலம், வேல், சூலம், முள் கோல்,
பொன்கரம் குலிசம், பாசம், புகர்மழு, எழு பொன்குந்தம்,
வில், கரும் கணை, விட்டேறு, கழுக்கடை எழுக்கள் மின்ன. 5.8.8

பொன் நின்று கஞலும் தெய்வப் பூணினர்; பொருப்புத் தோளர்;
மின்நின்ற படையும், கண்ணும், வெயில் விரிக்கின்ற மெய்யர்;
'என்? என்றார்க்கு,'என்? என்?' என்றார்; எய்தியது அறிந்திலாதார்,
முன் நின்றார் முதுகு தீயப் பின் நின்றார் முடுகுகின்றார். 5.8.9

வெய்து உறு படையின் மின்னர், வில்லினர், வீசு காலர்,
மை உறு விசும்பில் தோன்றும் மேனியர், மடிக்கும் வாயர்,
கைபரந்து உலகு பொங்கிக் கடையுகம் முடியும் காலைப்
பெய்ய என்று எழுந்த மாரிக்கு உவமை சால் பெருமை பெற்றார். 5.8.10

'பனி உறு சோலை சிந்தி, வேரமும் பறித்தது, அம்மா!
தனி ஒரு குரங்கு போலாம்! நன்று நம் தருக்கு!'என்கின்றார்,
'இனி ஒரு பழி மற்று உண்டோ இதனின்?'என்று இரைத்துப் பொங்கி,
முனிவு உறு மனத்தில் தாவி, முந்துற முடுகுகின்றார். 5.8.11

எற்றுறு முரசும், வில் நாண் ஏற விட்டு எடுத்த ஆர்ப்பும்,
சுற்றுறு கழலும், சங்கும், தழெிதழெித்து உரப்பும் சொல்லும்,
உற்று உடன்று ஒன்றாய் ஓங்கி ஒலித்து எழுந்து, ஊழிப் பேர்வில்
நல் திரைக் கடல்கேளாடு மழைகளை, நா அடக்க. 5.8.12

தெரு இடம் இல் என்று எண்ணி வானிடைச் செல்கின்றாரும்,
புருவமும் சிலையும் கோட்டிப் புகை உயிர்த்து உயிர்க்கின்றாரும்,
ஒருவரின் ஒருவர் முந்தி முறை மறுத்து உருக்கின்றாரும்,
விரிவு இலது இலங்கை'என்று வழி பெறார் விளிக்கின்றாரும். 5.8.13

வாள் உறை விதிர்க்கின்றாரும், வாயினை மடிக்கின்றாரும்,
தோள் உறத் தட்டிக் கல்லைத் துகள் படத் துகைக்கின்றாரும்,
தாள் பெயர்த்து இடம் பெறாது தருக்கினர் நெருக்குவாரும்,
கோள் வளை எயிறு தின்று தீ எனக் கொதிக்கின்றாரும். 5.8.14

அனைவரும் மலை என நின்றார், அளவு அறு படைகள் பயின்றார்,
அனைவரும் அமரின் உயர்ந்தார், அகல் இடம் நெளிய நடந்தார்,
அனைவரும் வரனின் அமைந்தார், அசனியின் அணிகள் அணிந்தார்,
அனைவரும் அமரரை வென்றார், அசுரரை உயிரை அயின்றார். 5.8.15

குறுகின கவசரும் மின்போல் குரை கழல் உரகரும், வன்போர்
முறுகின பொழுதின், உடைந்தார் முதுகு இட, முறுவல் பயின்றார்;
இறுகின நிதிகிழவன் பேர் இசை கெட அளகை எறிந்தார்;
தெறுகுநர் இன்மையின் வல்தோள் தினவு உற உலகு திரிந்தார். 5.8.16

'வரைகளை இடறுமின்!'என்றால், 'மறிகடல் பருகுமின்!'என்றால்,
'இரவியை விழவிடும்!'என்றால், 'எழுமழை பிழியுமின்!'என்றால்,
'அரவினது அரசனை, ஒன்றோ, தரையினொடு அரையுமின்!'என்றால்,
'தரையினை எடும், எடும்!'என்றால், ஒருவர் அது அமைதல் சமைந்தார். 5.8.17

தூளியின் நிமிர் படலம் போய் இமையவர் விழி துற, வெம் போர்
மீளியின் இனம் என, வல் தாள் விரை புலி நிரை என, விண் தோய்
ஆளியின் அணி என, அன்றேல், அலை கடல் விடம் என, அஞ்சா,
வாளியின் விசை கொடு, திண் கார் வரை வருவன என, வந்தார். 5.8.18
கிங்கரர் பொழிலை வளைந்துகொள்ளுதல்

பொறி தர விழி, உயிர் ஒன்றோ? புகை உக, அயில் ஒளி, மின் போல்,
செறிதர, உரும் அதிர்கின்றார், திசைதொறும் விசைகொடு சென்றார்,
எறிதரு கடையுக வன்கால் இடறிட, உடுவின் இனம்போய்
மறிதர, மழை அகல் விண்போல் வடிவு அழி பொழிலை, வளைந்தார். 5.8.19
அநுமன் கிங்கரரைக் காணுதல்

வயிர் ஒலி, வளை ஒலி, வன் கார் மழை ஒலி, முரசு ஒலி, மண்பால்
உயிர் உலைவு உற நிமிரும் போர் உறும் ஒலி, செவியின் உணர்ந்தான்;
வெயில் விரி கதிரவனும் போய் வெருவிட, வெளியிடை விண்தோய்
கயிலையின் மலை என நின்றான், அனையவர் வருதொழில் கண்டான். 5.8.20
அநுமன் தன் எண்ணம் பலித்ததற்கு மகிழ்தல்

இத இயல் இது என முந்தே இயைவு உற இனிது தெரிந்தான்;
பத இயல் அறிவு பயந்தால், அதின் நல பயன் உளது உண்டோ?
சிதவு இயல் கடி பொழில் ஒன்றே சிதறிய செயல் தரு திண் போர்
உதவு இயல் இனிதின் உவந்தான், எவரினும் அதிகம் உயர்ந்தான். 5.8.21
கிங்கரர்கள் அநுமன்மேல் படைவீசுதல் (5618-5619)

'இவன்! இவன்! இவன்!'என நின்றார், 'இது!'என முதலி எதிர்ந்தார்,
பவனனின் முடுகி நடந்தார், பகல் இரவு உற மிடைகின்றார்,
புவனியும், மலையும், விசும்பும், பொரு அரு நகரும் உடன் போர்த்
துவனியில் அதிர, விடம் போல் சுடர்விடு படைகள் துரந்தார். 5.8.22

மழைகளும், மறி கடலும் போய் மதம் அற முரசம் அறைந்தார்,
முழைகளின் இதழ்கள் திறந்தார், முதிர் புகை கதுவ முனிந்தார்,
பிழை இல பட அரவின் தோள் பிடர் உற அடி இடுகின்றார்,
கழை தொடர் வனம் எரி உண்டால் என, எறி படைஞர் கலந்தார். 5.8.23
அநுமன் ஒருமரத்தைக் கையிற்கொண்டு நிமிர்தல்

அறவனும் அதனை அறிந்தான், அருகினில் அழகின் அமைந்தார்
இற இனின் உதவு நெடும் தார் உயர் மரம் ஒருகை இயைந்தான்,
உற வரு துணை என, ஒன்றோ, உதவிய அதனை உவந்தான்,
நிறை கடல் கடையும் நெடும் தாள் மலை என, நடுவண் நிமிர்ந்தான். 5.8. 24
அரக்கர் சிதைந்து அழிதல் (5621-5631)

பருவரை புரைவன வன் தோள் பனி மலை அருவி நெடும் கால்
சொரிவன பல என, மண் தோய் துறை பொரு குருதி சொரிந்தார்,
ஒருவரை ஒருவர் தொடர்ந்தார் உயர் தலை உடைய உருண்டார்;
அரு வரை நெரிய விழும் பேர் அசனியும் அசைய அறைந்தான். 5.8.25

பறை புரை விழிகள் பறிந்தார், படியிடை நெடிது படிந்தார்,
பிறை புரை எயிறும் இழந்தார், பிடரொடு தலைகள் பிளந்தார்,
குறை உயிர் சிதற நெரிந்தார், குடரொடு குருதி குழைந்தார்,
முறை முறை படைகள் எறிந்தார், முடை உடல் மறிய முறிந்தார். 5.8.26

புடையொடு விடு கனலின் காய் பொறி இடை மயிர்கள் புகைந்தார்,
தொடையொடு முதுகு துணிந்தார், சுழிபடு குருதி சொரிந்தார்,
படை இடை ஒடிய, நெடும் தோள் பறிதர, வயிறு திறந்தார்,
இடையிடை, மலையின், விழுந்தார், இகல் பொர முடுகி எழுந்தார். 5.8.27

புதைபட இருளின் மிடைந்தார், பொடியிடை நெடிது புரண்டார்,
விதைபடும் உயிரர் விழுந்தார், விளியொடு விழியும் இழந்தார்,
கதையொடு முதிர மலைந்தார், கணைபொழி சிலையர் கலந்தார்,
உதைபட உரனும் நெரிந்தார், உதறொடு குருதி உமிழ்ந்தார். 5.8.28

அயல் அயல் மலையொடு அறைந்தான், அடு பகை அளகை அடைந்தார்,
வியல் இடம் மறைய விரிந்தார், மிசை உலகு அடைய மிடைந்தார்,
புயல் தொடு கடலின் விழுந்தார், புடை புடை சிதைவொடு சென்றார்,
உயர்வு உற விசையின் எறிந்தான், உடலொடும் உலகு துறந்தார். 5.8.29

தெறித்த வன்தலை, தெறித்தன செறி சுடர்க் கவசம்,
தெறித்த பைங்கழல், தெறித்தன சிலம்பொடு பொலம் தார்,
தெறித்த பல் மணி, தெறித்தன பெரும் பொறித் திறங்கள்,
தெறித்த குண்டலம், தெறித்தன கண்மணி சிதறி. 5.8.30

வாள்கள் இற்றன இற்றன வரிசிலை வயிரத்
தோள்கள் இற்றன இற்றன சுடர் மழுச் சூலம்
நாள்கள் இற்றன இற்றன நகை எயிற்று ஈட்டம்
தாள்கள் இற்றன இற்றன படையுடைத் தடக்கை. 5.8.31

தெறித்த வன்தலை, தெறித்தன செறி சுடர்க் கவசம்,
தெறித்த பைங்கழல், தெறித்தன சிலம்பொடு பொலம் தார்,
தெறித்த பல் மணி, தெறித்தன பெரும் பொறித் திறங்கள்,
தெறித்த குண்டலம், தெறித்தன கண்மணி சிதறி. 5.8.32

உக்க பல் குவை உக்கன துவக்கு எலும்பு உதிர்வு உற்று
உக்க முற்கரம் உக்கன முசுண்டிகள் உடைவுற்று
உக்க சக்கரம் உக்கன உடல் திறந்து உயிர்கள்
உக்க கப்பணம் உக்கன உயர்மணி மகுடம். 5.8.33

தாள்களால் பலர் தடக்கைகளால் பலர் தாக்கும்
தோள்களால் பலர் சுடர் விழியால் பலர் தொடரும்
கோள்களால் பலர் குத்துகளால் பலர் தத்தம்
வாள்களால் பலர் மரங்களினால் பலர் மடிந்தார். 5.8.34

ஈர்க்கப்பட்டனர் சிலர் சிலர் இடிப்புண்டு பட்டார்
பேர்க்கப்பட்டனர் சிலர் சிலர் பிடியுண்டு பட்டார்
ஆர்க்கப்பட்டனர் சிலர் சிலர் அடியுண்டு பட்டார்
பார்க்கப்பட்டனர் சிலர் சிலர் பயமுண்டு பட்டார். 5.8.35

அநுமன் செய்த போர்முறை (5632-5634)

ஓடிக் கொன்றனன் சிலவரை உடல் உடல் தோறும்
கூடிக் கொன்றனன் சிலவரைக் கொடி நெடு மரத்தால்
சாடிக் கொன்றனன் சிலவரைப் பிணம் தொறும் தடவித்
தேடிக் கொன்றனன் சிலவரைக் கறங்கு எனத் திரிவான். 5.8.36

முட்டினார் பட முட்டினான் முறை முறை முடுகிக்
கிட்டினார் படக் கிட்டினான் கிரி என நெருங்கிக்
கட்டினார் படக் கட்டினான் கைகளால் மெய்யில்
தட்டினார் படத் தட்டினான் மலை எனத் தகுவான். 5.8.37

உறக்கினும் கொல்லும், உணரினும் கொல்லும், மால் விசும்பில்
பறக்கினும் கொல்லும், படரினும் கொல்லும், மின் படைக்கை
நிறக் கரும் கழல் அரக்கர் கண் நெறிதொறும் பொறிகள்
பிறக்க நின்று, எறி படைகளைத் தடக்கையால் பியையும். 5.8.38

அநுமன் செய்த போரினால் சுற்றிலும் நேர்ந்த நிகழ்ச்சிகள் (5635-5641)

சேறும் வண்டலும் மூளையும் நிணமுமாய்த் திணிய,
நீறு சேர் நெடும்தெரு எலாம் நீத்தமாய் நிரம்ப,
ஆறு போல் வரும் குருதி, அவ் அநுமனால் அலைப்பு உண்டு
ஈறு இல் வாய்தொறும் உமிழ்வதே ஒத்தது; அவ் இலங்கை. 5.8.39

கருது காலினும் கையினும் வாலினும் கட்டிச்
சுருதியே அன்ன மாருதி மரத்திடை துரப்பான்
நிருதர் எந்திரத்து இடு கரும்பு ஆம் என நெரிவார்
குருதி சாறு எனப் பாய்வது குரைகடல் கூனில் 5.8.40

எடுத்து அரக்கரை எறிதொறும் அவர் உடல் எற்றக்
கொடித் திண் மாளிகை இடிந்தன மண்டபம் குலைந்த
தடக்கை யானைகள் மறிந்தன கோபுரம் தகர்ந்த
பிடிக் குலங்களும் புரவியும் அவிந்தன பெரிய. 5.8.41

தம்தம் மாடங்கள் தம் உடலால் சிலர் தகர்த்தார்;
தம்தம் மாதரைத் தம் கழலால் சிலர் சமைத்தார்;
தம்தம் மாக்களைத் தம்படையால் சிலர் தடிந்தார்
எற்றி மாருதி தடக்கைகளான் விசைத்து எறிய. 5.8.42

ஆடல் மாக் களிறு அனையவன், அரக்கியர்க்கு அருளி
வீடு நோக்கியே செல்க என்று சிலவரை விட்டான்,
கூடினார்க்கு அவர் உயிர் எனச் சிலவரைக் கொடுத்தான்,
ஊடினார்க்கு அவர் மனைதொறும் சிலவரை உய்த்தான். 5.8. 43

தரு எலாம் உடல், தறெ்றி எலாம் உடல், சதுக்கத்து
உரு எலாம் உடல், உவரி எலாம் உடல், உள் ஊர்க்
கரு எலாம் உடல், காயம் எலாம் உடல், அரக்கர்
தெரு எலாம் உடல், தேயம் எலாம் உடல் சிதறி. 5.8.44

ஊன் எலாம் உயிர் கவர் உறும் காலன் ஓய்ந்து உலந்தான்
தான் எலாரையும் மாருதி சாடுகை தவிரான்
மீன் எலாம் உயிர் மேகம் எலாம் உயிர் மேல் மேல்
வான் எலாம் உயிர் மற்றும் எலாம் உயிர் சுற்றி. 5.8.45

அரக்கர் நடுவில் அநுமன் விளங்கிய காட்சி (5642-5645)

ஆக இச் செரு விளைவுறும் அமைதியின் அரக்கர்
மோகம் உற்றனர் ஆம் என முறை முறை முனிந்தார்
மாகம் முற்றவும் மாதிரம் முற்றவும் வளைந்தார்
மேகம் ஒத்தனர்; மாருதி வெய்யவன் ஒத்தான். 5.8.46

அடல் அரக்கரும், ஆர்த்தலின், அலைத்தலின், அயரப்
புடை பெருத்து உயர் பெருமையின், கருமையின், பொலிவின்,
மிடல் அயில் படை மீன் என விலங்கலின், கலங்கும்
கடல் நிகர்த்தனர், மாருதி மந்தரம் கடுத்தான். 5.8.47

கரதலத்தினும் காலினும் வாலினும் கதுவ
நிரை மணித் தலை நெரிந்து உகச் சாய்ந்து உயிர் நீப்பார்
சுரர் நடுக்குற அழுதுகொண்டு எழுந்த நாள் தொடரும்
உரகர் ஒத்தனர் அநுமனும் கலுழனே ஒத்தான். 5.8.48

மானம் உற்ற தம் பகையினால் முனிவு உற்று வளைந்த
மீன் உடைக் கடல் இடையினும் உலகு எலாம் மிடைந்த
ஊன் அறக் கொன்று துகைக்கவும் ஒழிவு இலா நிருதர்
ஆனை ஒத்தனர் ஆள் அரி ஒத்தனன் அநுமன். 5.8.49

அநுமனின் விழுப்புண்

எய்த எற்றின எறிந்தன ஈர்த்தன இகலிப்
பொய்த குத்தின பொதுத்தன தொளைத்தன போழ்ந்த
கொய்த சுற்றின பற்றின குடைந்தன பொலிந்த
அய்யன் மல் பெரும் புயத்தன புண் அளப்பு அரிதால். 5.8.50

தேவர்கள் அநுமனைப் புகழ்தல்

கார்க் கரும் தடம் கடல்களும் மழை முகில் கணனும்
வேர்க்க, வெம் செரு விளைத்து எழும் வெள் எயிற்று அரக்கர்
போர்க் குழாம் படி பூசலின், ஐயனைப் புகழ்வுற்று
ஆர்க்கும் விண்ணவர் அமலையே உயர்ந்தது அன்று அமரில். 5.8.51

அநுமன் மேல் பூச்சொரிதல்

மேவும் வெம் சினத்து அரக்கர்கள் முறை முறை விசையால்
ஏவும் பல் படை எத்தனை கோடிகள் எனினும்
தூவும்; தேவரும் மகளிரும் முனிவரும் சொரிந்த
பூவும், புண்களும், தெரிந்தில மாருதி புயத்தில். 5.8.52

அநுமனின் தளராத நிலை

பெயர்க்கும் சாரிகை கறங்கு எனத் திசைதொறும் பெயர்வின்,
உயர்க்கும் விண்மிசை ஓங்கலின், மண்ணின் வந்து உறலின்,
அயர்த்து வீழ்ந்தனர் அழிந்தனர் அரக்கராய் உள்ளார்;
வெயர்த்திலன் மிசை, உயிர்த்திலன் நல் அற வீரன். 5.8.53

கிங்கரர் அனைவரும் மடிதல்

எஞ்சல் இல் கணக்கு அறிந்திலம் இராவணன் ஏவ
நஞ்சம் உண்டவர் ஆம் என அநுமன் மேல் நடந்தார்
துஞ்சினார் அல்லது யாவரும் மறத்தொடும் தொலைவுற்று
அஞ்சினார் இல்லை; அரக்கரில் வீரர் மற்று யாரே. 5.8.54

பொழிற்காவலர் இராவணனிடம் ஓடுதல் (5651-5652)

வந்த கிங்கரர் ஏ எனும் மாத்திரை மடிந்தார்;
நந்த வானத்து நாயகர் ஓடினர் நடுங்கிப்
பிந்து காலினர் கையினர் பெரும்பயம் பிடரின்
உந்த ஆயிரம் பிணக்குவை மேல் விழுந்து உளைவார். 5.8.55

விரைவின் உற்றனர் விம்மல் உற்று யாதொன்றும் விளம்பார்
கரதலத்தினால் பட்டதும் கட்டு உரைக்கின்றார் :
தரையின் நிற்கிலர் திசைதொறும் நோக்கினர் சலிப்பார்;
அரசன் மற்றவர் அலக்கணே உரைத்திட அறிந்தான். 5.8.56

காவலாளிகளை இராவணன் வினாவுதல்

"இறந்து நீங்கினரோ? இன்று என் ஆணையை இகழ்ந்து,
துறந்து நீங்கினரோ? அன்றி, வெம் சமர் தொலைந்தார்,
மறந்து நீங்கினரோ? என்கொல் வந்தது?" என்று உரைத்தான்,
நிறம் செருக்குற, வாய்தொறும் நெருப்பு உமிழ்கின்றான். 5.8.57

கிங்கரர் பட்டமை கூறல்

"சலம் தலைக் கொண்டனர் ஆய தன்மையார்
அலந்திலர் செரு களம் அத்து அஞ்சினார் அலர் :
புலம் தெரி பொய்க் கரி புகலும் புன்கணார்
குலங்களின் அவிந்தனர் குரங்கினால்!"என்றார். 5.8.58

இராவணன் நாணுதல்

ஏவலின் எய்தினர் இருந்த எண்திசைத்
தேவரை நோக்கினான் நாணும் சிந்தையான்;
"யாவது? என்று அறிந்திலிர் போலுமால்!"என்றான்
மூவகை உலகையும் விழுங்க மூள்கின்றான். 5.8.59

இராவணன் மீட்டும் வினாவுதல்

மீட்டு அவர் உரைத்திலர் பயத்தின் விம்முவார்;
தோட்டு அலர் இன மலர்த் தொங்கல் மோலியான்
"வீட்டியது அரக்கரை என்னும் வெவ்வுரை
கேட்டதோ? கண்டதோ? கிளத்துவீர்!"என்றான். 5.8.60

அரக்கர் அழிந்ததை அறிவித்தல்

"கண்டனம் ஒரு புடை நின்று கண்களால்
தணெ் திரைக் கடல் என வளைந்த சேனையை
மண்டலம் திரிந்து ஒரு மரத்தினால் உயிர்
உண்டது; அக் குரங்கு இனம் ஒழிவது அன்று!"என்றார். 5.8.61
----------------

5.9 – Die Tötung Jambumalis

5.9 சம்புமாலி வதைப் படலம் 5658 - 5708

அனுமனைப் பிணித்துக் கொணருமாறு இராவணன் சம்புமாலியை ஏவுதல்

கூம்பின கையன் நின்ற குன்று எனக் குவவுத் திண் தோள்
பாம்பு இவர் தறுகண் சம்புமாலி என்பவனைப் பாரா,
'வாம் பரித் தானையோடு வளைத்து அதன் மறனை மாற்றித்
தாம்பினில் பற்றித் தந்து என் மனச் சினம் தணித்தி'என்றான். 5.9.1
சம்புமாலி மகிழ்ந்து போருக்குப் புறப்படல்

ஆயவன் வணங்கி, "ஐய! அளப்பரும் அரக்கர் முன்னர்,
'நீ இது முடித்தி'என்று நேர்ந்தனை நினைவின் எண்ணி
ஏயினை! என்னப் பெற்றால், என்னின் யார் உயர்ந்தார்?" என்னாப்
போயினன்; இலங்கை வேந்தன் போர்ச் சினம் போவது ஒப்பான். 5.9.2
சம்புமாலியுடன் சென்ற சேனைகள்

தன்னுடைத் தானையோடும், தயமுகன்'தருக'என்று ஏய
மன் உடைச் சேனையோடும், தாதை வந்து ஈந்த வாளின்
மின் உடைப் பரவையோடும், வேறு உேளார் சிறப்பின் விட்ட
பின் உடை அனிகத்தோடும், பெயர்ந்தனன், பெரும்போர் பெற்றான். 5.9.3
யானையும் தேரும்

உரும் ஒத்த முழக்கின் செங்கண் வெள் எயிற்று ஓடை நெற்றிப்
பருமித்த கிரியில் தோன்றும் வேழமும், பதுமத்து அண்ணல்
நிருமித்த எழிலி முற்றிற்று என்னல் ஆம் நிலைய நேமிச்
சொரி முத்த மாலை சூழும் துகில் கொடித் தடம் தேர் சுற்ற. 5.9.4
குதிரையும் காலாளும்

காற்றினை மருங்கில் கட்டிக் கால்வகுத்து உயிரும் கூட்டிக்
கூற்றினை ஏற்றி அன்ன குலப்பரி குழுவக், குன்றின்
தூற்றினின் எழுப்பி ஆண்டுத் தொகுத்து எனச் சுழல் பைங்கண்ண
வேற்று இனப் புலியேறு என்ன, வியந்து எழும் பதாதி ஈட்டம். 5.9.5
பலவகைப் படைக்கலமும் விளங்குதல்

தோமரம், உலக்கை, கூர்வாள், சுடர்மழு, குலிசம், தோட்டி
தாம் அரம் தின்ற கூர்வேல், தழல் ஒளிவட்டம், சாபம்,
காமர் தண்டு, எழுக்கள், காந்தும் கப்பணம், காலபாசம்,
மாமர வலயம், வெம் கோல் முதலிய வயங்க மாதோ. 5.9.6
பதாகைகள் செறிதல்

எத்திய அயில், வேல், குந்தம், எழுமுதல் இனைய ஏந்திக்
குத்திய திளைப்ப, மீதில் குழுவின மழை மாக் கொண்டல்
பொத்து உகு பொருவு இல் நல் நீர் சொரிவன போவ போலச்
சித்திரப் பதாகை ஈட்டம் திசை தொறும் செறிவ செல்ல. 5.9.7
பலவகை ஒலியெழல்

பல் இயம் துவைப்ப, நல் மாப் பணிலங்கள் முரலப், பொன் தேர்ச்
சில்லிகள் இடிப்ப, வாசி சிரித்திடச் செறி பொன் தாரும்,
வில்லும் நின்று இசைப்ப, யானை முழக்கம் விட்டு ஆர்ப்ப, விண் தோய்
ஒல் ஒலி வானில் தேவர் உரை தெரிவு ஒழிக்கும் மன்னோ. 5.9.8
தூளி பரவுதல்

மின் நகு கிரிகள் யாவும் மேருவின் விளங்கித் தோன்ற
தொல் நகர் பிறவும் எல்லாம் பொலிந்தன துறக்கம் என்ன;
அன்னவன் சேனை செல்ல ஆர்கலி இலங்கை ஆய
பொன் நகர் தகர்ந்து, பொங்கி, ஆர்த்து, எழு, தூளி போர்ப்ப. 5.9.9
சம்புமாலியொடு சென்ற சேனையின் அளவு

ஆயிரம் ஐந்தொடு ஐந்து ஆம் ஆழி அம் தடம் தேர், அத்தேர்க்கு
ஏயின இரட்டி யானை, யானையின் இரட்டி பாய்மா,
போயின பதாதி சொன்ன புரவியின் இரட்டி போல் ஆம்,
தீயவன் தடம் தேர் சுற்றித் தறெ்று எனச் சென்ற சேனை. 5.9.10

தேர் வீரர்

வில் மறைக் கிழவர், நானா விஞ்சையர், வரத்தின் மிக்கார்,
வல் மறக் கண்ணர், ஆற்றல் வரம்பு இலா வயிரத் தோளார்,
தொல் மறக் குலத்தர், தூணி தூக்கிய புறத்தர், மார்பின்
கல் மறைத்து ஒளிரும் செம்பொன் கவசத்தர், கடும் தேர் ஆட்கள். 5.9.11

யானை வீரர்

பொரு திசை யானை ஊரும் புனிதனைப் பொருவும் பொற்பர்,
சுரி படைத் தொழிலும் மற்றை அங்குசத் தொழிலும் தொக்கார்
நிருதியில் பிறந்த வீரர், நெருப்பு இடைப் பரப்பும் கண்ணர்,
பரிதியில் பொலியும் மெய்யர், படு மதக் களிற்றின் பாகர். 5.9.12

குதிரை வீரர்

ஏர் கெழு திசையும், சாரி பதினெட்டும், இயல்பின் எண்ணிப்
போர் கெழு படையும் கற்ற வித்தகப் புலவர்; போரில்
தேர் கெழு மறவர், யானைச் சேவகர், சிரத்தில் செல்லும்
தார் கெழு புரவி என்னும் தம் மனம் தாவப் போனார். 5.9.13

சம்புமாலி நால்வகைத்தானையொடும் போர்க்குச் செல்லுதல்

அந் நெடும் தானை சுற்ற, அமரரை அச்சம் சுற்ற,
பொன் நெடும் தேரில் போனான்; பொருப்பு இடை நெருப்பில் பொங்கி,
தன் நெடும் கண்கள் காந்த, தாழ்பெரும் கவசம் மார்பில்
மின் இட, வெயிலும் வீச, வில் இடும் எயிற்று வீரன். 5.9.14

அரக்கர் வரவு நோக்கி நின்ற அனுமன் தோற்றம் (5672-5673)

நந்தன வனத்துள் நின்ற, நாயகன் தூதன் தானும்,
"வந்திலர் அரக்கர்,"என்னும் மனத்தினன், வழியை நோக்கி,
சந்திரன் முதல வான மீன் எலாம் தழுவ நின்ற,
இந்திர தனுவின் தோன்றும் தோரணம் இவர்ந்து நின்றான். 5.9.15

கேழ் இரும் மணியும், பொன்னும், விசும்பு இருள் கிழித்து வீங்க,
ஊழ் இரும் கதிர்கேளாடும் தோரணத்து உம்பர் மேலான்,
சூழ் இரும் கதிர்கள் எல்லாம் தோற்றிடச் சுடரும் சோதி,
ஆழியின் நடுவண் தோன்றும் அருக்கனே அனையன் ஆனான். 5.9.16

அனுமன் ஆர்த்தல்

செல்லொடு மேகம் சிந்தத், திரைக்கடல் சிலைப்புத் தீர,
கல் அளை கிடந்த நாகம் உயிரொடு விடமும் கால,
கொல் இயல் அரக்கர் நெஞ்சில் குடிபுக அச்சம், வீரன்
வில் என இடிக்க, விண்ணோர் நடுக்கு உற வீரன் ஆர்த்தான். 5.9.17

அனுமன் தோள்கொட்டுதல்

நின்றன திசைக்கண் வேழம், நெடும் களிச் செருக்கு நீங்க,
தென் திசை நமனும் உள்ளம் துணுக்கு என, சிந்தி வானில்
பொன்றல் இல் மீன்கள் எல்லாம் பூ என உதிர, பூவும்
குன்றமும் பிளக்க, வேலை துளக்கு உற, கொட்டினான் தோள். 5.9.18

அரக்கரும் ஆர்த்து அனுமனை அணுகமுடியாது நிற்றல்

அவ்வழி அரக்கர் எல்லாம் அலை நெடும் கடலின் ஆர்த்தார்,
செவ்வழிச் சேறல் ஆற்றார், பிணப் பெரும் குன்றம் தறெ்றி
வெவ்வழிக் குருதி வெள்ளம் புடை மிடைந்து உயர்ந்து வீங்க
"எவ்வழிச் சேறும்,"என்றார் தமர் உடம்பு இடறி வீழ்வார். 5.9.19

அணிவகுத்து எதிர்ந்த சம்புமாலியைக் கண்டு அனுமன் மகிழ்தல்

ஆண்டு நின்று அரக்கன் வெவ்வேறு அணி வகுத்து, அனிகம் தன்னை
மூண்டு இரு புடையும் முன்னும் முறை முறை முடுக ஏவித்
தூண்டினன், தானும் திண் தேர்; தோரணத்து இருந்த தோன்றல்
வேண்டியது எதிர்ந்தான் என்ன வீங்கினன் விசயத் திண் தோள். 5.9.20

அனுமனும் போர்க்கு அமைந்து நிற்றல்

ஐயனும் அமைந்து நின்றான், ஆழியான் அளவின் நாமம்
நெய் சுடர் விளக்கில் தோன்றும் நெற்றியே நெற்றி ஆக,
மொய் மயிர்ச் சேனை பொங்க, முரண் அயில் உகிர் வாள் மொய்த்த
கைகளே கைகள் ஆக, கடைக்குழை திருவால் ஆக. 5.9.21

அரக்கர் அனுமன்மேல் படைவழங்கல்

வயிர்கள் வால் வளைகள் விம்ம, வரி சிலை சிலைப்ப, மாயப்
பயிர்கள் ஆர்ப்பு எடுப்ப, மூரிப் பல் இயம் குமுற, பற்றிச்
செயிர்கொள் வாள் அரக்கர், சீற்றம் செருக்கினர், படைகள் சிந்தி,
வெயில்கள் போல் ஒளிகள் வீச, வீரன் மேல் கடிதுவிட்டார். 5.9.22

அனுமன் போர்த்திறம் (5680-5697)

கருங்கடல் அரக்கர்தம் படைக்கலம், கரத்தால்
பெருங்கடல் உறப், புடைத்து, இறுத்து உகப் பிசைந்தான்;
விரிந்தன பொறிக் குலம்; நெருப்பு என வெகுண்டு ஆண்டு
இருந்தவன், கிடந்தது ஒர் எழு தெரிந்து எடுத்தான். 5.9.23

இருந்தனன் எழுந்தனன் இழிந்தனன் உயர்ந்தான்
திரிந்தனன் புரிந்தனன் என நனி தெரியார்;
விரிந்தவர் குவிந்தவர் விலங்கினர் கலந்தார்
பொருந்தினர் நெருங்கினர் களம் படப் புடைத்தான். 5.9.24

எறிந்தன எய்தன இடி உருமு என மேல்
செறிந்தன படைக்கலம் இடைக்கையின் சிதைத்தான்
முறிந்தன தெறும் கரி முடிந்தன தடம் தேர்
மறிந்தன பரி நிரை வலக்கையின் மலைந்தான். 5.9.25

அனுமனால் யானைப்படை அழிதல்

இழந்தன நெடும் கொடி இழந்தன இரும் கோடு
இழந்தன நெடும் கரம் இழந்தன வியன் தாள்
இழந்தன முழங்கு ஒலி இழந்தன மதம் பாடு
இழந்தன பெரும் கதம் இரும் கவுள் யானை. 5.9.26

தேர்ப்படை அழிதல்

நெரிந்தன தடம் சுவர் நெரிந்தன பெரும் பார்
நெரிந்தன நுகம் புடை நெரிந்தன அதன் கால்
நெரிந்தன கொடிஞ்சிகள் நெரிந்தன வியன்தார்
நெரிந்தன கடும்பரி நெரிந்தன நெடும் தேர். 5.9.27

குதிரைப்படை அழிதல்

ஒடிந்தன உருண்டன உலந்தன புலந்த;
இடிந்தன எரிந்தன நெரிந்தன எழுந்த;
மடிந்தன மறிந்தன முறிந்தன மலைபோல்
படிந்தன முடிந்தன கிடந்தன பரிமா. 5.9.28

காலாட்படை அழிதல்

வெருண்டனர் வியந்தனர் விழுந்தனர் எழுந்தார்
மருண்டனர் மயங்கினர் மறிந்தனர் இறந்தார்;
உருண்டனர் உலைந்தனர் உழைத்தனர் பிழைத்தார்
சுருண்டனர் புரண்டனர் தொலைந்தனர் மலைந்தார். 5.9.29

கரிகொடு கரிகளைக் களம் படப் புடைத்தான்
பரிகொடு பரிகளைத் தலத்து இடைப் படுத்தான்
வரி சிலை வயவரை வயவரின் மடித்தான்
நிரைமணித் தேர்களைத் தேர்களின் நெரித்தான். 5.9.30

மூளையும் உதிரமும் முழங்கு இரும் குழம்பாய்
மீள் இரும் குழைபடக் கரி விழுந்து அழுந்த
தாெளாடும் தலை உக தடம் நெடும் கிரிபோல்
தோெளாடும் நிருதரை வாெளாடும் துகைத்தான். 5.9.31

மல்லொடு மலை மலைத் தோளரை வளைவாய்ப்
பல்லொடும் நெடும் கரப் பகட்டொடும் பரும் தாள்
வில்லொடும் அயிலொடும் விறலொடும் விளிக்கும்
சொல்லொடும் உயிரொடும் நிலத்தொடும் துகைத்தான். 5.9.32

புகை நெடும் பொறி புகும் திசைதொறும் பொலம் தார்ச்
சிகை நெடும் சுடர் விடும் தேர் தொறும் சென்றான்;
தகை நெடும் கரிதொறும் பரிதொறும் சரித்தான்;
நகை நெடும் படைதொறும் தலைதொறும் நடந்தான். 5.9.33

வென்றி வெம் புரவியின் வெரிநினும் விரவார்
மன்றல் அம் தார் அணி மார்பினும் மணித் தேர்
ஒன்றின் நின்று ஒன்றினும் உயர் மத மழை தாழ்
குன்றினும் கடை உகத்து உரும் எனக் குதித்தான். 5.9.34

பிரிவு அரும் ஒரு பெரும் கோல் என பெயரா
இரு வினை துடைத்தவர் அறிவு என எவர்க்கும்
வரு முலை விலைக்கு என மதித்தனர் வழங்கும்
தெரிவையர் மனம் என கறங்கு என திரிந்தான். 5.9.35

"அண்ணல் அவ் அரியினுக்கு அடியவர் அவன்சீர்
நண்ணுவர்"எனும் பொருள் நவை அறத் தெரிப்பான்
மண்ணினும் விசும்பினும் மருங்கினும் மலைந்தார்
கண்ணினும் மனத்தினும் தனித்தனி கலந்தான். 5.9.36

கொடித் தடம் தேரொடும் குரகதக் குழுவை
அடித்து ஒரு தடக் கையின் நிலத்திடை அரைத்தான்;
இடித்து நின்று அதிர் கதத்து எயிற்று வன் பொருப்பைப்
பிடித்து ஒரு தடக் கையின் உயிர் உகப் பிழிந்தான். 5.9.37

கறுத்து எழு நிறத்தினர் எயிற்றினர் கயிற்றார்
செறுத்து எரி விழிப்பவர் சிகைக் கழு வலத்தார்
மறுத்து எழு மறலிகள் இவர் என அதிர்ந்தார்;
ஒறுத்து உருத்திரன் என தனித்தனி உதைத்தான். 5.9.38

சக்கரம் தோமரம் உலக்கை தண்டு அயில் வாள்
மிக்கன தேர் பரி குடை கொடி விரவி
உக்கன குருதி அம் பெரும் திரை உருட்டி
புக்கன கடல் இடை நெடும் கரம் பூட்கை. 5.9.39

எட்டின விசும்பினை எழு பட எழுந்த
முட்டின மலைகளை முயங்கின திசையை
ஒட்டின ஒன்றை ஒன்று ஊடு அடித்து உதைந்து
தட்டு முட்டு ஆடின தலையொடு தலைகள். 5.9.40

சம்புமாலி தனிப்பட்டுச் சீற்றங்கொள்ளுதல்

கானே காவல் வேழக் கணங்கள், கதம் வாள் அரி கொன்ற
வானே எய்தத் தனியே நின்ற, மதம் மால் வரை ஒப்பான்,
தேனே புரை கண், கனலே சொரிய, சீற்றம் செருக்கினான்;
தானே ஆனான் சம்புமாலி, காலன் தன்மையான். 5.9.41

சம்புமாலி போர்க்கு விரைதல்

காற்றின் கடிய கலினம் புரவி நிருதர் களத்து உக்கார்;
ஆற்றுக் குருதி நிணத்தோடு அடுத்த அள்ளல் பெரும் கொள்ளைச்
சேற்றில் செல்லா தேரின் ஆழி, ஆழும்; நிலை தேரா
வீற்றுச் செல்லும் வெளியோ இல்லை, அளியன் விரைகின்றான் 5.9.42

அனுமன், தனிநின்ற சம்புமாலியிடம் இரங்கிக் கூறுதல்

"ஏதி ஒன்றால், தேரும் அஃதால், எளியோர் உயிர் கோடல்
நீதி அன்றால், உடன்வந்தாரைக் காக்கும் நிலை இல்லாய்!
சாதி, அன்றேல் பிறிது என் செய்தி? அவர் பின் தனி நின்றாய்!
போதி,"என்றான்; பூத்த மரம் போல் புண்ணால் பொலிகின்றான் 5.9.43

சம்புமாலி சினந்து அனுமன்மீது அம்பு தொடுத்தல்

"நன்று, நன்று உன்கருணை,"என்னா, நெருப்பு நக நக்கான்,
"பொன்று வாரின் ஒருவன் என்றாய் போலும் எனை"என்னா,
வன்திண் சிலையின் வயிரக் காலால் வடித் திண் சுடர்வாளி
ஒன்று பத்து நூறு நூறாயிரமும் உதைப்பித்தான். 5.9.44

சம்புமாலியின் அம்புகளை அனுமன் விலக்குதல்

"செய்தி செய்தி! சிலை கைக் கொண்டால் வெறும் கை திரிவோரை
நொய்தின் வெல்வது அரிதோ?" என்னா, முறுவல் உக நக்கான்;
அய்யன், அங்கும் இங்கும் காலால் அழியும் மழை என்ன
எய்த எய்த பகழி எல்லாம் எழுவால் அகல்வித்தான் 5.9.45

அனுமன்கை எழுவைச் சம்புமாலி அறுத்து வீழ்த்துதல்

முற்ற முனிந்தான் நிருதன், முனியா, முன்னும் பின்னும் சென்று
உற்ற பகழி உறாது முறியா உதிர்கின்றதை உன்னா,
சுற்றும் நெடுந்தேர் ஓட்டித் தொடர்ந்தான், தொடரும் துறை காணான்,
வெற்றி எழுவை மழுவாய் அம்பால் அறுத்து வீழ்த்தினான் 5.9.46

சம்புமாலியை அனுமன் கொல்லுதல்

சலித்தான் ஐயன், கையால் எய்யும் சரத்தை உகச் சாடி,
ஒலித்தார் அமரர் கண்டார் ஆர்ப்ப, தேரின் உள் புக்கு,
கலித்தான் சிலையைக் கையால் வாங்கிக் கழுத்தினிடை இட்டு
வலித்தான்; பகுவாய் மடித்து மலைபோல் தலை மண்ணிடை வீழ 5.9.47

பருவத்தேவர் சம்புமாலி இறந்தமை சொல்லச் செல்லுதல்

குதித்து, தேரும், கோல் கொள் ஆளும், பரியும் குழம்பு ஆக
மிதித்து, பெயர்த்தும் நெடும் தோரணத்தை வீரன் மேற்கொண்டான்;
கதி துப்பு அழிந்து கழிந்தார் பெருமை கண்டு களத்து அஞ்சி,
உதித்துப் புலர்ந்த தோல் போல் உருவத்து அமரர் ஓடினார். 5.9.48

அனுமனால் இலங்கையில் அறமும் தளிர்த்தமை

பரிந்து புலம்பும் மகளிர் காண, கணவர் பிணம் பற்றி
விரிந்த குருதிப் பேராறு ஈர்த்து மனைகள் தொறும் வீச,
இரிந்தது இலங்கை; எழுந்தது அழுகை; "இன்று, இங்கு இவனாலே,
சரிந்தது அரக்கர் வலி" என்று எண்ணி அறமும் தளிர்த்ததால். 5.9.49

பருவத்தேவர் இராவணனிடம் சம்புமாலி இறந்த செய்தி சொல்லுதல்

புக்கார் அமரர் பொலம் தார் அரக்கன் பொரு இல் பெரும் கோயில்,
விக்கா நின்றார், விளம்பல் ஆற்றார், வெருவி விம்முவார்,
நக்கான் அரக்கன்,'நடுங்கல்'என்றான்; 'ஐய! நமர் எல்லாம்,
உக்கார், சம்புமாலி உலந்தான், ஒன்றே குரங்கு'என்றார் 5.9.50

இராவணன் சினந்து அனுமனைப் பிடிக்க எழக்கண்ட பஞ்சசேனாபதிகள் கூறுதல்

என்னும் அளவின் எரிந்து வீங்கி எழுந்த வெகுளியான்,
உன்ன உன்ன உதிரக் குமிழி விழி ஊடு உமிழ்கின்றான்,
"சொன்ன குரங்கை, யானே பிடிப்பன் கடிது தொடர்ந்து", என்றான்.
அன்னது அன்னது உணர்ந்த சேனைத் தலைவர் ஐவர் அறிவித்தார் 5.9.51
-------------------

5.10 – Die fünf Heerführer

5.10 பஞ்ச சேனாபதிகள் வதைப் படலம் 5709 - 5775

படைத்தலைவர் ஐவர் இராவணனிடம் கூறல் (5709-5712)

சிலந்தி உண்பது ஓர் குரங்கின்மேல் சேறியேல், திறலோய்!
கலந்த போரில் நின் கண் புலம் கடும் கனல் கதுவ,
உலந்த, மால்வரை அருவியாறு ஒழுக்கு அற்ற ஒழுக்க,
புலர்ந்த மாமதம் பூக்கும் அன்றே! திசைப் பூட்கை 5.10.1

இலங்கு வெம் சினத்து அம் சிறை எறுழ் வலிக் கலுழன்
உலங்கின் மேல் எழுந்தன்ன, நீ, குரங்கின்மேல் உருக்கின்,
அலங்கல் மாலை நின் புயம் நினைந்து, அல்லும் நன் பகலும்
குலுங்கும் வன் துயர் நீங்குமால், வெள்ளி அம் குன்றம். 5.10.2

உறுவது என்கொலோ? உரன் அழிவு என்பது ஒன்று உடையார்
பெறுவது யாது ஒன்றும் காண்கிலர், கேட்கிலர், பெயர்ந்தார்,
சிறுமை ஈது ஒப்பது யாது? நீ குரங்கின்மேல் செல்லின்,
முறுவல் பூக்கும் அன்றே! நின்ற மூவர்க்கும் முகங்கள். 5.10.3

அன்றியும் உனக்கு ஆள் இன்மை தோன்றுமால்'அரச!
வென்றி இல்லவர் மெல்லியோர் தமைச் செல விட்டாய்
நன்று நீ இன்று காண்டியேல் எமைச் செல நயத்தி
என்று கைதொழுது இறைஞ்சினர்; அரக்கனும் இசைந்தான். 5.10.4

படைத்தலைவர் கட்டளை

உலகம் மூன்றிற்கும் முதன்மை பெற்றோர் என உயர்ந்தார்
திலகம் மண் உற வணங்கினர்; கோயிலில் தீர்ந்தார்;
அலகில் தேர் பரி கரியொடு ஆள் மிடைந்த போர் அரக்கர்
'தொலைவு இலாதது கதும் என வருக'எனச் சொன்னார். 5.10.5

படை திரளுதல்

ஆனை மேல் முரசு அறைந்தனர் வள்ளுவர் அழைத்தார்
பேன வேலையில் புடை பரந்தது பெரும் சேனை;
சோனை மா மழை முகில் எனப் போர்ப் பணை துவைத்த;
மீன வான் இடு வில் எனப் படைக் கலம் மிடைந்த. 5.10.6

வெண்கொடிகளின் தோற்றம்

தானை மா கொடி மழை பொதுத்து உயர் நெடும் தாள
மான மாற்று அரு மாருதி முனிய நாள் உலந்து
போன மாற்றலர் புகழ் எனக் கால் பொரப் புரண்ட;
வான யாற்று வெண் திரை என வரம்பு இல பரந்த. 5.10.7

படைகளின் போர்க்கோலம்

விரவு பொன் கழல் விசித்தனர்; வெரிந் உற்று விளங்கச்
சரம் ஒடுக்கின புட்டிலும் சாத்தினர்; சமையக்
கருவி புக்கனர் அரக்கர்; மா பல்லணம் கலினப்
புரவி இட்ட; தேர் பூட்டின; பருமித்த பூட்கை. 5.10.8

படைகளால் நிகழ்ந்தவை

ஆறு செய்தன ஆனையின் மதங்கள்; அவ் ஆற்றைச்
சேறு செய்தன தேர்களின் சில்லி; அச் சேற்றை
நீறு செய்தன புரவியின் குரம்; மற்றை நீற்றை
ஈறு செய்தன அப் பரிக் கலின மா விலாழி. 5.10.9

படைகளின் பேரொலி

வழங்கு தேர்களின் இடிப்பொடு வாசியின் ஆர்ப்பும்,
முழங்கு வெம் களிற்று அதிர்ச்சியும், மொய் கழல் ஒலியும்,
தழங்கு பல் இயத்து அமலையும், கடை யுகத்து ஆழி
முழங்கும் ஓதையின் மும்மடங்கு எழுந்தது முடுகி. 5.10.10

படைகளின் அளவு

ஆழித் தேர்த் தொகை ஐம்பதினாயிரம்; அஃதே
சூழிப் பூட்கைக்குத் தொகை; அவற்று இரட்டியின் தொகைய
ஊழிக் காற்று அன்ன புரவி; மற்று அவற்றினுக்கு இரட்டி
பாழித் தோள் நெடும் படைக்கலப் பதாதியின் பகுதி 5.10.11

படைகளின் நெருக்கம்
கூய்த் தரும் தொறும், தரும் தொறும், தானை வெம் குழுவின்
நீத்தம் வந்து வந்து இயங்கிடும் இடன் இன்றி நெருங்க,
காய்த்து அமைந்த வெம் கதிர்ப் படை ஒன்று ஒன்று கதுவித்
தேய்த்து எழுந்தன; பொறிக் குலம் மழைக் குலம் தீய. 5.10.12

யானைப் படை

பண் மணிக் குலம் யானையின் புடைதொறும் பரந்த
ஒண் மணிக் குலம் மழை இடை உரும் என ஒலிப்ப;
கண் மணிக் குலம் கனல் எனக் காந்துவ; கதுப்பின்
தண் மணிக் குலம் மழை எழு கதிர் எனத் தழைப்ப. 5.10.13

அரக்க வீரருக்கு இரங்கிச் சுற்றத்தார் தடுத்தல்

தொக்க தம்புடை சுரிகுழல் மடந்தையர் தொடிக்கை
மக்கள் தாயர் மற்று யாவரும் தடுத்தனர் மறுகி;
'ஒக்க ஏகுதும் குரங்கினுக்கு உயிர் தர; ஒருவர்
புக்கு மீண்டிலர்'என்று அழுது இரங்கினர் புலம்பி. 5.10.14

ஐவரும் படையொடு செல்லல்

கை பரந்து எழு சேனை அம் கடல் இடைக் கலந்தார்;
செய்கை தாம் வரும் தேர் இடைக் கதிர் எனச் செல்வார்;
மெய்கலந்த மா நிகர்வரும் உவமையை வென்றார்;
ஐவரும் பெரும் பூதம் ஓர் ஐந்தும் ஒத்து அமைந்தார். 5.10.15

ஐவரின் வீரம் (5724-5732)

முந்து இயம் பல கறங்கிட, முறை முறை பொறிகள்
சிந்தி, அம்பு உறு கொடும் சிலை உருமு எனத் தெறிப்பார்;
வந்து இயம்பு உறு முனிவர்க்கும் அமரர்க்கும் வலி ஆர்,
இந்தியம் பகை ஆயவை ஐந்தும் ஒத்து இயைந்தார். 5.10.16

வாசவன் வயக் குலிசமும் வருணன் வன் கயிறும்,
ஏசில் தென் திசைக் கிழவன் தன் எரி முனை எழுவும்,
ஈசன் வன் தனிச் சூலமும் என்று இவை ஒன்றும்
ஊசி போழ்வது ஓர் வடுச் செயா நெடும் புயம் உடையார் 5.10.17

சூர் தடிந்தவன் மயில் இடைப் பறித்த வன் தோகை
பார் பயந்தவன் அன்னத்தின் இறகிடைப் பறித்த
மூரி வெம் சிறகு இடை இட்டுத் தொடுத்தன முறுக்கி
வீர சூடிகை நெற்றியின் அயல் இட்டு விசித்தார். 5.10.18

பொன் திணிந்த தோள் இராவணன் மார்பொடும் பொருத
அன்று இழந்த கோடு அரிந்து இடும் அழகு உறு குழையர்;
நின்ற வன் திசை நெடும் களி யானையின் நெற்றி
மின் திணிந்த அன ஓடையின் வீர பட்டத்தர். 5.10.19

நிதி நெடும் கிழவனை நெருக்கி நீள் நகர்ப்
பதியொடும் பெரும் திருப் பறித்த பண்டைநாள்
விதி என அன்னவன் வெந் இட்டு ஓடவே
பொதியொடும் வாரிய பொலன் கொள் பூணினார். 5.10.20

இந்திரன் இசை இழந்து ஏகுவான் இகல்
தந்திமுன் கடவினன் முடுக தாம் அதன்
மந்தர வால் அடி பிடித்து'வல்லையேல்
உந்துதி இனி'என வலிந்த ஊற்றத்தார். 5.10.21

'பால்நிறுத்து அந்தணன் பணியன் ஆகி நின்
கோல் நினைத்திலன்'என உலகம் கூறலும்
நீல் நிறத்து இராவணன் முனிவு நீக்குவான்
காலனைக் காலினில் கையில் கட்டினார். 5.10.22

மலைகளை நகும் தட மார்பர் மால் கடல்
அலைகளை நகும் நெடும் தோளர் அந்தகன்
கொலைகளை நகும் நெடும் கொலையர் கொல்லன் ஊது
உலைகளை நகும் அனல் உமிழும் கண்ணினார். 5.10.23

தோல் கிளர் திசை தொறும் உலகைச் சுற்றிய
சால் கிளர் முழங்கு எரி தழங்கி ஏறினும்
கால் கிளர்ந்து ஓங்கினும் காலம் கையுற
மால் கடல் கிளரினும் சரிக்கும் வன்மையார். 5.10.24

அணிவகுத்து நிற்கும் ஐவரை அனுமன் பார்த்தல்

இவ் வகை அனைவரும் எழுந்த தானையர்
மொய் கிளர் தோரணம் அதனை முற்றினார்;
கையொடு கையுற அணியும் கட்டினார்
ஐயனும் அவர் நிலை அறிய நோக்கினான். 5.10.25

வானவர் மனநிலை

அரக்கரது ஆற்றலும் அளவு இல் சேனையின்
தருக்கும் அம் மாருதி தனிமைத் தன்மையும்
பொருக்கு என நோக்கிய புரந்தரர் ஆதியர்
இரக்கமும் அவலமும் துளக்கும் எய்தினார். 5.10.26

அரக்கர் படையை அனுமன் நோக்குதல்

'இற்றனர் அரக்கர் இப் பகல் உளே'எனாக்
கற்று உணர் மாருதி களிக்கும் சிந்தையான்
முற்று உறச் சுலாவிய முடிவு இல் தானையைச்
சுற்று உற நோக்கி தன் தோளை நோக்கினான். 5.10.27

அரக்கர் அனுமனைப்பற்றிக் கருதல்

'புன்தலைக் குரங்கு இது போலுமால் அமர்
வென்றது; விண்ணவர் புகழை வேரொடும்
தின்ற வல் அரக்கரைத் திருகித் தின்றதால்
என்றனர் அயிர்த்தனர் நிருதர் எண் இலார். 5.10.28

அனுமன் பேருருவம் கொள்ளல்

ஆயிடை அனுமனும் அமரர்கோன் நகர்
வாயில் நின்று அவ் வழிக் கொணர்ந்து வைத்த மாச்
சேயொளி தோரணத்து உம்பர்ச் சேண் நெடு
மீ உயர் விசும்பையும் கடக்க வீங்கினான். 5.10.29

அரக்கர் சினந்து படைவழங்கல்

வீங்கிய வீரனை வியந்து நோக்கிய
தீங்கு இயல் அரக்கரும் திருகினார் சினம்
வாங்கிய சிலையினர் வழங்கினார் படை;
ஏங்கிய சங்கு இனம்; இடித்த பேரியே. 5.10.30

அரக்கர் எறிந்த படைக்கலங்களை அனுமன் பொருட்படுத்தாமை

எறிந்தனர் எய்தனர் எண் இறந்தன
பொறிந்து எழு படைக்கலம் அரக்கர்; பொங்கினார்;
செறிந்தன மயிர்ப் புறம்;'தினவு தீர்வுறச்
சொறிந்தனர்'என இருந்து ஐயன் தூங்கினான். 5.10.31

அனுமன் இருப்புத்தூணை எடுத்தல்

உற்று உடன்று அரக்கரும் உருத்து உடற்றினர்;
செற்று உற நெருக்கினர்; செருக்கும் சிந்தையர்;
'மற்றையர் வரும் பரிசு இவரை வல் விரைந்து
எற்றுவன்'என எழு அனுமன் ஏந்தினான். 5.10.32

அனுமன் செய்த போர் (5741-5746)

ஊக்கிய படைகளும் உருத்த வீரரும்
தாக்கிய பரிகளும் தடுத்த தேர்களும்
மேக்கு உயர் கொடி உடை மேக மாலை போல்
நூக்கிய கரிகளும் புரள நூக்கினான். 5.10.33

வார் மதம் கரிகளின் கோடு வாங்கி மா
தேர் படப் புடைக்கும்; அத் தேரின் சில்லியால்
வீரரை உருட்டும்; அவ் வீரர் வாளினால்
தார் உடைப் புரவியைத் துணியத் தாக்குமால். 5.10.34

இரண்டு தேர் இரண்டு கைத்தலத்தும் ஏந்தி வேறு
இரண்டு மால் யானை பட்டு உருள எற்றுமால்;
இரண்டு மால் யானை கை இரண்டின் ஏந்தி வேறு
இரண்டு பாலினும் வரும் பரியை எற்றுமால். 5.10.35

மா இரு நெடு வரை வாங்கி மண்ணில் இட்டு
ஆயிரம் தேர் பட அரைக்குமால்; அழித்து
ஆயிரம் களிற்றை ஓர் மரத்தினால் அடித்து
ஏ எனும் மாத்திரத்து எற்றி முற்றுமால். 5.10.36

உதைக்கும் வெம் கரிகளை; உழக்கும் தேர்களை;
மிதிக்கும் வன் புரவியை; தேய்க்கும் வீரரை;
வதிக்கும் வல் எழுவினால் அரைக்கும் மண் இடை;
குதிக்கும் வன் தலை இடை; கடிக்கும் குத்துமால். 5.10.37

விசையின் மான் தேர்களும் களிறும் விட்டு அகன்
திசையும் ஆகாயமும் செறியச் சிந்துமால்;
குசை கொள் பாய் பரியொடும் கொற்ற வேலொடும்
பிசையுமால் அரக்கரைப் பெரும் கரங்களால். 5.10.38

அநுமன் கடலில் வீழ்த்திய படைகள் (5747-5750)

தீ உறு பொறி உடைச் செம் கண் வெம் கை மா
மீ உறத் தடக் கையால் வீரன் வீசுதோறு
ஆய் பெரும் கொடியன கடலின் ஆழ்வன
பாய் உடை நெடும் கலம் படுவ போன்றவே. 5.10.39

தாரொடும் உருெளாடும் தடக் கையால் தனி
வீரன் விட்டு எறிந்தன கடலின் வீழ்வன
வாரியின் எழுசுடர்க் கடவுள் வானவன்
தேரினை நிகர்த்தன புரவித் தேர்களே. 5.10.40

வீ உற விண் இடை முட்டி வீழ்வன
ஆய் பெரும் திரைக் கடல் அழுவத்து ஆழ்வன
ஓய்வு இல புரவி வாய் உதிரம் கால்வன
வாய் இடை எரி உடை வடவை போன்றவே. 5.10.41

வரிந்து உற வல்லிதில் சுற்றி வாலினால்
விரிந்து உற வீசலின் கடலின் வீழ்ந்தவர்
திரிந்தனர்; செறி கயிற்று அரவினால் திரி
அரும் திறல் மந்தரம் அனையர் ஆயினார். 5.10.42

போரில் இரத்தப் பெருக்கு

வீரன் வன்தடக் கையால் எடுத்து வீசிய
வார் மத கரியினில் தேரின் வாசியின்
மூரி வெம் கடல் புகக் கடிதின் முந்தின;
ஊரின் வெம் குருதி ஆறு ஈர்ப்ப ஓடின. 5.10.43

பிணக் குவியல்

பிறைக் கடை எயிற்றின பிலத்தின் வாயின
கறைப் புனல் பொறிகேளாடு உமிழும் கண்ணன
உறுப்பு உறு படையின உதிர்ந்த யாக்கைகள்
மறைத்தன மகரம் தோரணத்தை வான் உற. 5.10.44

கவிக் கூற்று

குன்று உள மரம் உள குலம் கொள் பேர் எழு
ஒன்று அல பல உள உயிர் உண்பான் உள;
அன்றினர் பலர் உளர்; ஐயன் கை உள;
பொன்றுவது அல்லது புறத்துப் போவரோ. 5.10.45

அனுமன் அரக்கர் படையை ஒழித்தல்

முழுமுதல் கண்ணுதல் முருகன் தாதை கை
மழு எனப் பொலிந்து ஒளிர் வயிர வான் தனி
எழுவினில் பொலம் கழல் அரக்கர் ஈண்டிய
குழுவினைக் கரி எனக் கொன்று நீக்கினான். 5.10.46

அனுமனைப் படைத் தலைவர் அணுகல்

உலந்தது தானை; உவந்தனர் உம்பர்;
அலந்தலை உற்றது அவ் ஆழி இலங்கை;
கலந்தது அழும் குரலின் கடல் ஓதை;
வலம் தரு தோளவர் ஐவரும் வந்தார்; 5.10.47

ஐவரும் பல்லாயிரம் அம்புகளை விடுதல்

ஈர்த்து எழு செம் புனல் எக்கர் இழுக்க
தேர்த் துணை ஆழி அழுந்தினர் சென்றார்;
ஆர்த்தனர்; ஆயிரம் ஆயிரம் அம்பால்
தூர்த்தனர்; அஞ்சனை தோன்றலும் நின்றான். 5.10.48

அநுமன் தேர்ப்பொறியைச் சிதைத்தல்

எய்த கடும்கணை யாவையும் எய்தா
நொய்து அகலும்படி கைகளின் நூறா
பொய் தகடு ஒன்று பொருந்தி நெடும் தேர்
செய்த கடும் பொறி ஒன்று சிதைத்தான். 5.10.49

அநுமன் ஐவருள் ஒருவனைப் பொருது அழித்தல் (5758-5759)

உற்று உறு தேர் சிதையாமுன் உயர்ந்தான்
முற்றின வீரனை வானின் முனிந்தான்
பொன் திரள் நீள் எழு ஒன்று பொறுத்தான்
எற்றினன்; அஃது அவன் வில்லினில் ஏற்றான். 5.10.50

முறிந்தது மூரி வில்; அம் முறியே கொண்டு
எறிந்த அரக்கன் ஓர் வெற்பை எடுத்தான்;
அறிந்த மனத்தவன் அவ் எழுவே கொண்டு
எறிந்த அரக்கனை இன் உயிர் உண்டான். 5.10.51

மற்றை நால்வரும் அநுமனும் பொருதல் (5760-5761)

ஒழிந்தவர் நால்வரும் ஊழி உருத்த
கொழுந்து உறு தீ என வெய்த்துறு கொட்பர்
பொழிந்தனர் வாளி; புகைந்தன கண்கள்;
விழுந்தன சோரி அவ் வீரன் மணித் தோள். 5.10.52

ஆயிடை வீரனும் உள்ளம் அழன்றான்;
மாய அரக்கர் வலத்தை உணர்ந்தான்;
மீ எரி உய்ப்பது ஒர் கல் செல விட்டான்;
தீயவர் அச் சிலையைப் பொடி செய்தார் 5.10.53

நால்வருள் ஒருவனை அநுமன் அழித்தல் (5762-5764)

தொடுத்த தொடுத்த சரங்கள் துரந்த;
அடுத்து அகன் மார்பில் அழுந்தி அகன்ற;
மிடல் தொழிலான் விடு தேரொடு நொய்தின்
எடுத்து ஒருவன்தனை விண்ணின் எறிந்தான். 5.10.54

ஏய்ந்து எழு தேர் இமிழ் விண்ணினை எல்லாம்
நீந்தியது; ஓடி நிமிர்ந்தது; வேகம்
ஓய்ந்தது; வீழ்வதன் முன் உயர் பாரில்
பாய்ந்தவன் மேல் உடன் மாருதி பாய்ந்தான். 5.10.55

மதத்த களிற்றினில் வாள் அரி ஏறு
கதத்தது பாய்வது போல் கதிகொண்டு
குதித்து அவன் மால்வரை மேனி குழம்ப
மிதித்தனன் வெம் சின வீரருள் வீரன். 5.10.56

அநுமன் பின்னும் இருவரை அழித்தல் (5765-5770)

மூண்ட சினத்தவர் மூவர் முனிந்தார்
தூண்டிய தேரர் சரங்கள் துரந்தார்
வேண்டின வெம் சமம் வேறு விளைப்பார்
'ஈண்டு இனி ஏகுதிர்'என்று எதிர் சென்றார். 5.10.57

திரண்டு உயர் தோள் இணை அஞ்சனை சிங்கம்
மருண்டு விசும்பு உறைவோர்களும் அஞ்ச
முரண்தரு தேர் அவை ஆண்டு ஒரு மூன்றின்
இரண்டை இரண்டு கையும் கொடு எழுந்தான். 5.10.58

தூங்கின பாய் பரி; சூதர் உலைந்தார்
வீங்கின தோளவர் விண்ணில் விசைத்தார்;
ஆங்கு அது கண்டு அவர் போய் அகலாமுன்
ஓங்கிய மாருதி ஒல்லையில் உற்றான். 5.10.59

கால் நிமிர் வெம் சிலை கையின் இறுத்தான்;
ஆனவர் தூணியும் வாளும் அறுத்தான்;
ஏனை ஓர் வெம் படை இல்லவர் எஞ்சார்
வான் இடை நின்று உயர் மல்லின் மலைந்தார். 5.10.60

வெள்ளை எயிற்றர் கறுத்து உயா மெய்யர்
பிள்ள விரித்த பிலப் பெரு வாயர்
கொள்ள உருத் துடர் கோள் அரவு ஒத்தார்;
ஒள் இகல் வீரன் அருக்கனை ஒத்தான். 5.10.61

தாம்பு என வாலின் வரிந்து உயர் தாேளாடு
ஏம்பல் இலார் இரு தோள்கள் இறுத்தான்;
பாம்பு என நீங்கினர் பட்டனர் வீழ்வார்;
ஆம்பல் நெடும்பகை போல் அவன் நின்றான். 5.10.62

எஞ்சிய ஒருவனையும் அனுமன் ஒழித்தல்

நின்றனன் ஏனையன்; நின்றது கண்டான்;
குன்று இடை வாவு உறு கோளரி போல
மின் திரி வன் தலை மீது குதித்தான்;
பொன்றி அவன் புவி தேரொடு புக்கான். 5.10.63

கவிக் கூற்று

வஞ்சமும் களவும் வெஃகி, வழி அலா வழிமேல் ஓடி,
நஞ்சினும் கொடியர் ஆகி, நவை செயற்கு உரிய நீரார்
வெம் சின அரக்கர் ஐவர், ஒருவனே வெல்லப்பட்ட
அஞ்சு எனும் புலன்கள் ஒத்தார்; அவனும் நல் அறிவு போன்றான். 5.10.64

அரக்கர் அழிவை யாவருங் காணல்

நெய் தலை உற்ற வேல் கை நிருதர் அச் செருவில் நேர்ந்தார்
உய்தலை உற்று மீண்டார், ஒருவரும் இல்லை; உள்ளார்,
கை தலைப் பூசல் பொங்கக் கடுகினர்; காலன் உட்கும்
ஐவரும் உலந்த தன்மை, அனைவரும் அமையக் கண்டார். 5.10.65

ஐவரும் அழிந்ததை இராவணனிடம் சொல்லல் (5774-5775)

'இறுக்குறும் இன்று நம்மைக் குரங்கு'என, இரங்கி, ஏங்கி,
மறுக்கு உறுகின்ற நெஞ்சின் மாதரை, வைது நோக்கி,
உறுக்குறும் சொல்லான், ஊழித் தீ என உலகம் ஏழும்
சுறு கொள நோக்குவான் தன், செவித் தொளை தீயச் சொன்னார். 5.10.66

தானையும் உலந்தது; ஐவர் தலைவரும் சமைந்தார்; தாக்கப்
போனபின் மீள்வேம் யாமே; அதுவும், போர் புரிகிலாமை;
வானையும் வென்று உளாரை வல்லையின் மடிய நூறி,
ஏனையர் இன்மை, சோம்பி இருந்தது அக் குரங்கும் என்றார் 5.10.67
------------------

5.11 – Die Tötung Akshakumaras

5.11 அக்ககுமாரன் வதைப் படலம் 5776 - 5825

அட்சகுமாரன் குரங்கைப் பற்றித்தரத் தன்னை அனுப்ப வேண்டல் (5776-5778)

கேட்டலும், வெகுளி வெம் தீ கிளர்ந்து எழ, விலங்கல் மார்பில்
தோடு அலர் தெரியல் மாலை வண்டொடும் சுறு கொண்டு ஏற,
ஊட்டு அரக்கு உண்ட போலும் நயனத்தான், ஒருப்பட்டானைத்
தாள் துணை தொழுது, மைந்தன், தடுத்து இடை தருதி என்றான். 5.11.1

முக்கணான் ஊர்தி அன்றேல், மூவுலகு அடியில் தாயோன்
ஒக்க ஊர் பறவை அன்றேல், அவன் துயில் உரகம் அன்றேல்,
திக்கயம் அல்ல, ஆகில், குரங்கின் மேல் சேறி போலாம்!
இக் கடன் அடியேற்கு ஈதி; இருத்தி ஈண்டு இனிதின் எந்தாய 5.11.2

'அண்டர் கோன் தன்னைப் பற்றித் தருக'எனா, அடியேன் நிற்க,
கொண்டனை எம்முன் தன்னைப் பணி, என நெஞ்சம் கோடி
உண்டது; தீரும் அன்றே! உரன் இலாக் குரங்கு ஒன்று ஏனும்,
எண் திசை வென்ற நீயே, ஏவுதி என்னை என்றான். 5.11.3

அட்சகுமாரன் உறுதிகூறல் (5779-5780)

கொய் தளிர் கோதும் வாழ்க்கைக் கோடரத்து உருவு கொண்டு,
கைதவம் கண்ணி, ஈண்டு ஓர் சிறு பழி இழைக்கும் கற்பான்,
எய்தினன், இமையா முக்கண் ஈசனே என்றபோதும்,
நொய்தினில் வென்று, பற்றித் தருகுவென் நொடியின் உன்பால் 5.11.4

துண்டத் தூண் அதனில் தோன்றும் கோள் அரி, சுடர் வெண் கோட்டு
மண் தொத்த நிமிர்ந்த பன்றி, ஆயினும், மலைதல் ஆற்றாது;
அண்டத்தைக் கடந்து போகி, அப்புறத்து அகலில், என்பால்
தண்டத்தை இடுதி அன்றே; நின்வயின் தந்திலேனேல். 5.11.5

அட்சகுமாரன் விடைபெற்றுப் பெரும்படையுடன் செல்லல் (5781-5791)

என இவை இயம்பி, "ஈதி விடை" என, இறைஞ்சி நின்ற
வனைகழல் வயிரத் திண் தோள் மைந்தனை, மகிழ்ந்து நோக்கித்
"துனைபரித் தேர் மேல் ஏறிச் சேறி"என்று, இனைய சொன்னான்;
புனை மணித் தாரினானும் போர் அணி அணிந்து போனான். 5.11.6

ஏறினன் என்ப, மன்னோ, இந்திரன் இகலில் இட்ட,
நூறொடு நூறு பூண்ட, நொறில் வயப் புரவி நோன் தேர்;
கூறினர் அரக்கர் ஆசி; குமுறின முரசக் கொண்மூ;
ஊறின உரவுத் தானை ஊழி பேர் கடலை ஒப்ப. 5.11.7

பொரு கடல் மகரம் எண்ணில் எண்ணலாம் பூட்கை; பொங்கித்
திரிவன மீன்கள் எண்ணில் எண்ணலாம் செம் பொன் திண் தேர்;
உரு உறு மணலை எண்ணில் எண்ணலாம் உரவுத் தானை;
வரு திரை மரபில் எண்ணில் எண்ணலாம் வாவும் வாசி. 5.11.8

ஆறு இரண்டு அடுத்த எண்ணின் ஆயிரம் குமரர்; ஆவி
வேறு இலாத் தோழர், வென்றி அரக்கர்தம் வேந்தர் மைந்தர்,
ஏறிய தேரர் சூழ்ந்தார், இறுதியின் யாவும் உண்பான்
சீறிய காலத்தீயின் செறி சுடர்ச் சிகைகள் அன்னார். 5.11.9

மந்திரக் கிழவர் மைந்தர், மதி நெறி அமைச்சர் மக்கள்,
தந்திரத் தலைவர் ஈன்ற தனயர்கள் பிறரும், தாதைக்கு
அந்தரத்து அரம்பை மாரில் தோன்றினர் ஆதி ஆனோர்,
எந்திரத் தேரர், சூழ்ந்தார் ஈர் இரண்டு இலக்கம் வீரர். 5.11.10

தோமரம், உலக்கை, சூலம், சுடர், மழு, குலிசம், தோட்டி,
ஏ மரு வரிவில், வேல், கோல், ஈட்டி, வாள், எழு, விட்டேறு,
மா மரம், வீசு பாசம், வயிர், வளை, வயிரத் தண்டு,
காமரு கணையம், குந்தம், கப்பணம், காலநேமி. 5.11.11

என்று இவை முதல ஆய எழில் திகழ் படைகள் ஈண்டி,
மின் திரண்ட அனைய ஆகி வெயிலொடு நிலவு வீச,
துன்று இரும் தூளி பொங்கித் துறுதலால் இறுதி செல்லாப்
பொன் திணி உலகம் ஆன பூதலம் ஆன மாதோ. 5.11.12

அட்சகுமாரன் படையின் தீய நிமித்தங்களும் ஆரவாரமும் (5788-5791)

காகமும், கழுகும், பேயும், காலனும், கணக்கு இல் காலம்
சேகு உற வினையின் செய்த தீமையும், தொடர்ந்து செல்ல;
பாகு உள கிளவி செவ்வாய் படைவிழி பணைத்த வேய்த் தோள்
தோகையர் மனமும் தொக்க தும்பியும் தொடர்ந்து சுற்ற. 5.11.13

உழைக் குலம் நோக்கினார்கள் உலந்தவர்க்கு உரிய மாதர்
அழைத்து அழு குரலின் வேலை அமலையின், அரவச் சேனை
தழைத்து எழும் ஒலியின் ஓசை பல்லியம் துவைக்கத் தாவி
மழைக் குரல் இடியில் சொன்ன மாற்றங்கள் உரைப்ப மன்னோ. 5.11.14

வெயில் கர மணிகள் வீசும் விரி கதிர் விழுங்க, வெய்ய
அயில் கர மணிகளாலும் அவிர் ஒளி பருக, அஃதும்
எயிற்று இளம் பிறைகள் ஈன்ற இலங்கு ஒளி ஒதுங்க, யாணர்
உயிர்க் குலவு இரவும் அன்று, பகல் அன்று, என்று உணர்வு தோன்ற. 5.11.15

ஓங்கு இரும் தடம் தேர் பூண்ட உளை வயப் புரவி ஒல்கித்
தூங்கின வீழ, தோளும் கண்களும் இடத்துத் துள்ள,
வீங்கின மேகம் எங்கும் குருதி நீர்த் துளிகள் வீழ்ப்ப
ஏங்கின காகம் ஆர்ப்ப, இருளில் விண் இடிப்ப மாதோ. 5.11.16

அனுமன் அட்சகுமாரனைக் காணலும் ஐயுறலும் (5792-5795)

வெள்ள வெம் சேனை சூழ, விண் உேளார் வெருவி விம்ம,
உள்ளம் நொந்து அனுங்கி, வெய்ய கூற்றமும் உறுவது உன்ன,
துள்ளின சுழல் கண் பல் பேய் தோள் புடைத்து ஆர்ப்ப, தோன்றும்
கள் அவிழ் மாலையானைக் காற்றின் சேய் வரவு கண்டான். 5.11.17

"இந்திரசித்தோ? மற்று அவ் இராவணனேயோ?"என்னாச்
சிந்தையின் உவகை தோன்ற, முனிவு உற்ற குரக்குச் சீயம்,
"வந்தனன்; முடிந்தது அன்றோ? மனக் கருத்து"என்ன வாழ்த்தி,
சுந்தரத் தோளை நோக்கி, இராமனைத் தொழுது சொன்னான். 5.11.18

"எண்ணிய இருவர் தம்முள் ஒருவனால், யானும் நோற்ற
புண்ணியம் உளதாய், எம் கோன் தவத்தொடும் பொருந்தினானேல்,
நண்ணினன் நானும் நின்றேன்; காலனும் நணுகி நின்றான்;
கண்ணிய கருமம் இன்றே முடிக்குவென் கடிதின்" என்றான். 5.11.19

"பழி இலது உரு என்றாலும், பல தலை அரக்கன் அல்லன்;
விழி இடை இமைக்கும் மேல்நாள் வேந்தை வென்றானும் அல்லன்;
மொழியின் மற்றவர்க்கு மேலான்; முரண் தொழில் முருகன் அல்லன்;
அழிவில் ஒண் குமரன் யாரோ? அஞ்சனக் குன்றம் அன்னான். 5.11.20

அனுமனை அட்சகுமாரன் எள்ளி நகைத்தல்

என்றவன் உவந்து, விண் தோய், இந்திர சாபம் என்ன
நின்ற, தோரணத்தின் உம்பர் இருந்த போர் நீதியானை,
வன் தொழில் அரக்கன் நோக்கி, வாள் எயிறு இலங்க நக்கான்;
'கொன்றது இக்குரங்கு போலாம்! அரக்கர் தம் குழாத்தை'என்றான். 5.11.21

தேர்ப்பாகன் ஏளனமாக எண்ணக் கூடாதனெல்

அன்னதாம் அச்சொல் கேட்ட சாரதி, "ஐய! கேண்மோ!
இன்னதாம் என்னலாமோ உலகியல்? இகழல்! அம்மா!
மன்னனோடு எதிர்ந்த வாலி குரங்கு என்றால், மற்றும் உண்டோ?
சொன்னது துணிவில் கொண்டு சேறி" என்று உணரச் சொன்னான். 5.11.22

அட்சகுமாரன் வஞ்சினம் கூறல்

விடம் திரண்டு அனைய மெய்யான், அவ் உரை விளம்பக் கேளா,
"இடம் புகுந்து, இனைய செய்த இதனொடு, சீற்றம் எஞ்சேன்,
தொடர்ந்து சென்று, உலகம் மூன்றும் துருவினென், ஒழிவு உறாமல்
கடந்து, பின் குரங்கு என்று ஓதும் கருவையும் களைவென்" என்றான். 5.11.23

அனுமனும் அரக்கர் படையும் பொருதல் (5799-5805)

ஆர்த்து எழுந்து, அரக்கர் சேனை,
அஞ்சனைக்கு உரிய குன்றைப்
போர்த்தது; பொழிந்தது, அம்மா!
பொழிபடப் பருவ மாரி;
வேர்த்தனர் திசை காப்பாளர்;
சலித்தது விண்ணும் மண்ணும்;
தார்த் தனி வீரன், தானும்
தனிமையும், அவர் மேல் சார்ந்தான். 5.11.24

எறிந்தனர், நிருதர் வெய்தின் எய்தின படைகள் எல்லாம்,
முறிந்தன வீரன் மேனி முட்டின, முகர யானை
மறிந்தன, மடிந்த தேரும் மான மாக் குழுவும், மற்றும்
நெறிந்தன வரம்பில் யாக்கை, இலங்கை தன் நிலையில் பேர. 5.11.25

காய் எரி, முளி புல் கானில் கலந்து எனக் காற்றின் செம்மல்
ஏ எனும் அளவில் கொல்லும் < நிருதர்க்கு, ஓர் எல்லை இல்லை,
போயவர், உயிரும் போகித் தென்புலம் படர்தல், பொய்யாது,
ஆயிர கோடி தூதர் உளர்கொலோ! நமனுக்கு அம்மா. 5.11.26

வர உற்றார் வாரா நின்றார்
வந்தவர் வரம்பில் வெம் போர்
பொர உற்ற பொழுது வீரன்
மும்மடங்கு ஆற்றல் பொங்க
விரவிப் போய்க் கதிரோன் ஊழி
இறுதிமேல் என்னல் ஆனான்
உரவுத்தோள் அரக்கர் எல்லாம்
என்பு இலா உயிர்கள் ஒத்தார். 5.11.27

பிள்ளப்பட்டன, நுதல் ஓடைக் கரி,
பிறழ் பொன் தேர், பரி, பிழையாமல்,
அள்ளல் பட்டு அழி குருதிப் பொருபுனல்
ஆறாகப் படி சேறு ஆக,
"வள்ளப்பட்டன மகரக் கடல் என
மதில் சுற்றிய பதி "மறலிக்கு ஓர்
கொள்ளைப்பட்டன உயிர்" என்னும்படி,
கொன்றான் ஐம்புலன் வென்றாறேன. 5.11.28

'தேரே பட்டன'என்றார் சிலர்; சிலர்,
'தெறு கண் செம்முக வயிரத் தோள்
பேரே பட்டன'என்றார்; சிலர் சிலர்,
'பரியே பட்டன சில'என்றார்;
'காரேபட்டு அலை நுதல் ஓடைக்
கடகரியே பட்டன கடிது'என்றார்;
நேரே பட்டவர் பட, மாடே
தனி, நில்லா உயிரொடு நின்றாரே. 5.11.29

ஆழிப் பொருபடை நிருதப் பெரு வலி
அடலோர், ஆய்மகள் அடு பேழ்வாய்த்
தாழிப் படு தயிர் ஒத்தார்; மாருதி
தனிமத்து என்பது ஒர் தகையானான்;
ஏழ் இப் புவனமும் மிடை வாழ் உயிர்களும்,
எறி வேல் இளையவர் இனமாக,
ஊழிப் பெயர்வது ஒர் புனல் ஒத்தார்; அனல்
ஒத்தான், மாருதம் ஒத்தானே. 5.11.30

அனுமனும் அட்சகுமாரனும் பொருதல் (5806-5812)

கொன்றான் உடன் வரு குழுவை; சிலர் பலர்
குறைகின்றார் உடல் குலைகின்றார்;
பின்றா நின்றனர்; உதிரப் பெருநதி
பெருகா நின்றன அருகு ஆரும்
நின்றார் நின்றிலர்; தனி நின்றான், ஒரு
நேமித் தேரொடும் அவன் நேரே
சென்றான்; வன் திறல் அயில் வாய் அம்புகள்
தெரிகின்றான் விழி எரிகின்றான். 5.11.31

உற்றான் இந்திரசித்துக்கு இளையவன்;
ஒரு நாளே பலர் உயிர் உண்ணக்
கற்றானும் முகம் எதிர் வைத்தான்; அது
கண்டார் விண்ணவர்; கசிவு உற்றார்;
"எற்றே மாருதி நிலை"என்றார்; இனி
"இமையா விழியினை இவை ஒன்றோ
பெற்றாம், நல்லது பெற்றாம்" என்றனர்;
பிறியாது எதிர் எதிர் செறிகின்றார். 5.11.32

எய்தான் வாளிகள் எரி வாய் உமிழ்வன
ஈரேழ்; எதிர் அவை பார் சேரப்
பொய்தான் மணி எழு ஒன்றால்; அன்று, அது,
பொடியாய் உதிர்வு உற வடி வாளி
வெய்து ஆயின பல விட்டான்; வீரனும்
வேறு ஓர் படை இலன் மாறா வெம்
கை தானே பொரு படை ஆகத் தொடர்
கால் ஆர் தேர் அதன் மேல் ஆனான். 5.11.33

தேரில் சென்று, எதிர் கோல் கொள்வான் உயிர்
தின்றான்; அப் பொரு செறி திண் தேர்
பாரில் சென்றது; பரிபட்டன, அவன்
வரிவில் சிந்திய பகழிக் கோல்,
மார்பில் சென்றன சில; பொன் தோள் இடை
மறைவு உற்றன சில; அறவோனும்,
நேரில் சென்று, அவன் வயிரக் குனிசிலை
பற்றிக் கொண்டு, எதிர் உற நின்றான். 5.11.34

ஒரு கையால் அவன் வயிரச் சிலைதனை
உற்றுப் பற்றலும், உரவோனும்
இரு கையால், அவன் வலியா முன்னம் அது
இற்று ஓடியது; இவர் பொன் தோளான்
சுரிகையால் எதிர் உருவிக் குத்தலும்,
அதனைச் சொல் கொடு வரு தூதன்,
பொரு கையால் இடை பிதிர்வித்தான் முறி
பொறி ஓடும்படி பறியாவே. 5.11.35

வாளாலே பொரல் உற்றான்; இற்று அது
மண் சேராதமுன், வயிரத் திண்
தோளாலே பொர முடுகிப் புக்கு, இடை
தழுவிக் கொண்டலும், உடல் முற்றும்
நீள் ஆர் அயில் என மயிர் தைத்தன; மணி
நெடு வால் அவன் உடல் நிமிர்வு உற்று
மீளாவகை புடை சுற்றிக்கொண்டது;
பற்றிக்கொண்டனன் மேல் ஆனான். 5.11.36

பற்றிக் கொண்டு, அவன் வடிவாள் என
ஒளிர் பல் இற்று உக, நிமிர் படர் கையால்
எற்றி, கொண்டலின் இடை நின்று உமிழ் சுடர்
இன மின் இனம் விழுவன என்ன
முற்றி, குண்டலம் முதலாம் அணி உக,
முழை நால் அரவு இவர் குடர் நாலக்
கொற்றத் திண் சுவல் வயிரக் கை கொடு
குத்திப், புடை ஒரு குதி கொண்டான். 5.11.37

அநுமன் அட்சகுமாரனை அழித்தல்

நீத்தாய் ஓடின உதிரப் பொரு நதி
நீராகச் சிலை பார் ஆகப்
போய்த் தாழ் தெறி தசை அரி சிந்தினபடி
பொங்கப் போம் உயிர் போகாமல்,
மீத்தா நிமிர் சுடர் வயிரக் கை கொடு
பிடியா, விண்ணொடு மண் காணத்
தேய்த்தான்; ஊழியொடு உலகு ஏழ் தேயினும்
ஒரு தன் புகழ் இறை தேயாதான். 5.11.38

எஞ்சிய படை சிதறி மறைந்து ஓடல் (5814-5816)

புண் தாழ் குருதியின் வெள்ளத்து உயிர்கொடு
புக்கார் சிலர்; சிலர், பொரு பேயின்
பண்டாரத்து இடை இட்டார் தம் உடல்;
பட்டாரில் சிலர் பயம் உந்தத்
திண்டாடித் திசை அறியா மறுகினர்;
செத்தார் சிலர்; சிலர், செலவு அற்றார்;
கண்டார் கண்டது ஒர் திசையே விசை கொடு
கால்விட்டார்; படை கைவிட்டார். 5.11.39

மீனாய் வேலையில் உற்றார் சிலர்; சிலர்
பசு ஆய் வழிவழி மேய்வு உற்றார்;
ஊனார் பறவையின் வடிவு ஆனார் சிலர்;
சிலர் நான்மறையவர் உரு ஆனார்;
மானார் கண் இள மடவார் ஆயினர்
முன்னே தம் குழல் வகிர்வு உற்றார்
ஆனார் சிலர்; சிலர், ஐயா நின் சரண்
என்றார்; நின்றவர் அரி என்றார். 5.11.40

தம் தாரமும் உறுகிளையும் தமை எதிர்
தழுவுந்தொறும்,'நும தமர் அல்லோம்;
வந்தோம் வானவர்'என்று, ஏகினர் சிலர்;
சிலர், மானுயர் என வாய் விட்டார்;
மந்தாரம் கிளர் பொழில்வாய் வண்டுகள்
ஆனார் சிலர்; சிலர் மருள்கொண்டார்;
இந்து ஆர் எயிறுகள் அறுவித்தார் சிலர்,
எரிபோல் குஞ்சியை இருள்வித்தார். 5.11.41

அரக்கியர் அழுதரற்றல்

குண்டலக் குழைமுகக் குங்குமக் கொங்கையார்
வண்டு அலைத்து எழு குழல் கற்றை கால் வருட ஆய்
விண்டு அலத்தக விரைக் குமுத வாய் விரிதலால்
அண்டம் உற்று உளது; அவ் ஊர் அழுத பேர் அமலையே. 5.11.42

அரக்கியர் துன்ப நிகழ்ச்சி (5818-5822)

கதிர் எழுந்து அனைய செம் திருமுகக் கணவன்மார்
எதிர் எழுந்து அடி விழுந்து அழுதுசோர் இள நலார்
அதிநலம் கோதைசேர் ஓதியோடு அன்று அவ் ஊர்
உதிரமும் தெரிகிலாது இடை பரந்து ஒழுகியே. 5.11.43

தாவு இல் வெம் செரு நிலத்து அடி, உலந்தவர் தம் மேல்,
ஓவியம் புரை நலார் விழுதொறும், சிலர் உயிர்த்து
ஏவுகண்களும் இமைத்தனர்கள் ஆம்; இது எலாம்,
ஆவி ஒன்று, உரு இரண்டு, ஆதலாலே கொல் ஆம்? 5.11.44

ஓடினார் உயிர்கள் நாடு உடல்கள் போல்; உதவியால்
வீடினார்; வீடினார் மிடை உடல் குவைகள் வாய்
நாடினார் மடம் நலார்; நவை இலா நண்பரைக்
கூடினார்; ஊடினார் உம்பர்வாழ் கொம்பு அனார். 5.11.45

தீட்டு வாள் அனைய கண் தெரிவை ஓர் திரு அனாள்
ஆட்டி நின்று அயர்வது ஓர் அறுதலைக் குறையினைக்
கூட்டி "நின் ஆர் உயிர்த் துணைவன் எம் கோனை நீ
காட்டுவாய் ஆதி"என்று அழுது கை கூப்பினாள். 5.11.46

ஏந்தினாள் தலையை ஓர் எழுது அரும் கொம்பு அனாள்;
காந்தன் நின்று ஆடுவான் உயர் கவந்தத்தினை
"வேந்து நீ அலசினாய் விடுதியால் நடம்"எனாப்
பூந் தளிர்க் கையினால் மெய் உறப் புல்லினாள். 5.11.47

அரக்கியர் துன்புறலும் விண்ணவர் இராவணனிடம் உரைத்தலும்

நாடினார்; நாடியே நனை வரும் கொம்பு அனார்
வாடினார்; கணவர் தம் மார்பு உறத் தழுவியே
வீடினார்; அவ்வயின் வெருவி விண்ணவர்கள் தாம்
ஓடினார் அரசன்மாட்டு அணுகி நின்று உரை செய்வார். 5.11.48

மந்தோதரி புலம்பல்

கயல் மகிழ் கண்மலர் கலுழி கான்றிடப்
புயல் மகிழ் புரிகுழல் பொடி அளாவுற
அயன் மகன் மகன் மகன் அடியில் வீழ்ந்தனள்
மயன் மகள்; வயிறு அலைத்து அழுது மாழ்கினாள் 5.11.49

அனைவரும் அழுதல்

தாவு அரும் திரு நகர்த் தையலார் முதல்
ஏவரும் இடைவிழுந்து இரங்கி ஏங்கினார்;
காவலன் கால்மிசை விழுந்து காவல் மாத்
தேவரும் அழுதனர் களிக்கும் சிந்தையார். 5.11.50
--------------------

5.12 – Die Fessel

5.12 பாசப் படலம் 5826 - 5888

இந்திரசித்தின் வெகுளி

அவ் வழி அவ் உரை கேட்ட ஆண்தகை
வெவ் வழி எரி புக வெகுளி வீங்கினான்
எவ்வழி உலகமும் குலைய இந்திரத்
தெவ் அழிதர உயர் விசயச் சீர்த்தியான். 5.12.1

இந்திரசித்து போர்க்கு எழல்

அரம் சுடர் வேல் தனது இளவல் அற்ற சொல்
உரம் சுட எரி உயிர்த்து ஒருவன் ஓங்கினான்;
புரம் சுட வரிசிலைப் பொருப்பு வாங்கிய
பரம் சுடர் ஒருவனைப் பொருவும் பான்மையான். 5.12.2

இந்திரசித்து தேர் ஏறுதல்

ஏறினன் விசும்பினுக்கு எல்லை காட்டுவான்
ஆறு இருநூறு பேய் பூண்ட ஆழித் தேர்;
கூறின கூறின சொற்கள் கோத்தலால்
பீறின நெடும் திசை பிளந்தது அண்டமே. 5.12.3

படையின் ஆரவாரம்

ஆர்த்தன, கழலும் தாரும் பேரியும் அசனி அஞ்ச;
வேர்த்து உயிர் குலைய மேனி வெதும்பினன் அமரர் வேந்தன்;
"சீர்த்தது போரும்"என்னாத் தேவர்க்கும் தேவர் ஆய
மூர்த்திகள் தாமும் தத்தம் யோகத்தின் முயற்சி விட்டார். 5.12.4

இந்திரசித்தின் துன்பமும் வீரமும்

தம்பியை நினையும் தோறும் தாரைநீர் ததும்பும் கண்ணான்,
அம்பு இயல் சிலையை நோக்கி வாய் மடித்து உருத்து நக்கான்;
"கொம்பு இயல் மாய வாழ்க்கைக் குரங்கினால், குறுகா வாழ்க்கை
எம்பியோ தேய்ந்தான்? எந்தை புகழ் அன்றோ தேய்ந்தது" என்றான். 5.12.5

வேற்படை யானைப்படை முதலியவற்றின் மிகுதி

வேல் திரண்டனவும், வில்லும் மிடைந்தவும், வெற்பு என்றாலும்
கூறு இரண்டு ஆக்கும் வாள் கைக் குழுவையும், குணிக்கல் ஆற்றேம்;
சேறு இரண்டு அருகு செய்யும் செறிமதச் சிறு கண் யானை
ஆறு இரண்டு அஞ்சு நூற்றின் இரட்டி; தேர்த் தொகையும் அஃதே. 5.12.6

இந்திரசித்து இராவணன் கோயில் புகல்

ஆய மாத் தானை தான் வந்து அண்மியது; அண்ம, ஆண்மைத்
தீய வாள் நிருதர் வேந்தர் சேர்ந்தவர் சேரத் தேரில்
ஏ எனும் அளவின் வந்தான்; இராவணன் இருந்த யாணர்
வாயில் தோய் கோயில் புக்கான், அருவி சோர் வயிரக் கண்ணான். 5.12.7

இந்திரசித்து இராவணனிடம் பேசல் (5833-5836)

தாள் இணை வீழ்ந்தான்; தம்பிக்கு இரங்கினான்; தறுகணானும்
தோள் இணை பற்றி ஏந்தித் தழுவினான்; அழுது சோர்ந்தான்;
வாள் இணை நெடும் கண் மாதர் வயிறு அலைத்து அலறி மாழ்க,
மீளி போல் மொய்ம்பினானும் விலக்கினன்; விளம்பல் உற்றான். 5.12.8

"ஒன்று நீ உறுதி ஓராய், உற்று இருந்து உளையகிற்றி;
வன்திறல் குரங்கின் ஆற்றல் மரபுளி உணர்ந்து மன்னோ,
'சென்று நீர் பொருதிர்'என்று, திறம் திறம் செலுத்தித் தீயக்
கொன்றனை நீயே அன்றோ? அரக்கர் தம் குழுவை" என்றான். 5.12.9

கிங்கரர், சம்புமாலி, கேடு இலா ஐவர், என்று இப்
பைங்கழல் அரக்கரோடும் உடன் சென்ற ப குதிச் சேனை,
இங்கு ஒரு பேரும் மீண்டார் இல்லையேல், குரங்கு அது, எந்தாய்!
சங்கரன், அயன், மால், என்பார் தாம் எனும் தரத்தது ஆமோ. 5.12.10

திக்கய வலியும், மேல்நாள் திரிபுரம் தீயச் செற்ற
முக்கணன் கயிலையோடும் உலகு ஒரு மூன்றும் வென்றாய்;
அக்கனைக் கொன்று நின்ற குரங்கினை ஆற்றல் காண்டி;
புக்கு இனி வென்றும் என்றால், புலம்பு அன்றிப் புலமைத்து ஆமோ. 5.12.11

இராவணனிடம் உறுதிகூறிப் புறப்படல்

ஆயினும், "ஐய, நொய்தின் ஆண்டு எழில் குரங்கை, நானே
ஏ எனும் அளவில் பற்றித் தருகுவென்; இடர் ஒன்று ஒன்றும்,
நீ, இனி உழக்கற்பாலை அல்லை; நீடு இருத்தி;"என்று,
போயினன்; இலங்கை வேந்தன் போர்ச் சினம் போவது ஒப்பான். 5.12.12

படையின் பரப்பு

உடைந்த வல் இருள், நோற்றுப் பல் உருக்கொடு, அக் கதிர்க் குழாங்கள்
மிடைந்தன, மிலைச்சி ஆங்கு, மெய் அணி பலவும் மின்னக்
குடைந்து வெம் பகைவர் ஊன் தோய் கொற்றப் போர் வாள் வில் வீச,
அடைந்த கார் அரக்கர் தானை, அகலிடம் இடம் இன்று, என்ன. 5.12.13

இந்திரசித்து மலைபோல் படைநடுவில் நிற்றல்

ஆழி அம் தேரும், மாவும், அரக்கரும், உருக்கும் செம் கண்
சூழி வெம் கோல மாவும், துவன்றிய நிருதர் சேனை,
ஊழி வெம் கடலில் சுற்ற, ஒரு தனி நடுவண் நின்ற
பாழி மா மேரு ஒத்தான்; வீரத்தின் பன்மை தீர்த்தான். 5.12.14

அனுமனால் நேர்ந்த அழிவைக் கருதல் (5840-5842)

சென்றனன் என்ப, மன்னோ திசைகேளாடு உலகம் எல்லாம்
வென்றவன் இவன் என்றாலும், வீரத்தே நின்ற வீரன்,
அன்று அது கண்ட வாழி அனுமனை, அமரின் ஆற்றல்
நன்று என உவகை கொண்டான்; யாவரும் நடுக்கம் உற்றார். 5.12.15

இலை குலாம் பூணினானும், "இரும் பிணக் குருதி ஈரத்து,
அலகு இல் வெம் படைகள் தறெ்றி, அளவு இடற்கு அரிய ஆகி,
மலைகளும், கடலும், யாறும், கானமும், பெற்று, மற்று ஓர்
உலகமே ஒத்தது, அம்மா! போர்ப் பெரும் களம்,"என்று உன்னா. 5.12.16

வெப்பு அடைகில்லா நெஞ்சில், சிறியது ஓர் விம்மல் கொண்டான்;
"அப்பு அடை வேலை அன்ன பெருமையார், ஆற்றலோடும்
ஒப்பு அடைகில்லார், எல்லாம் உலந்தனர்; குரங்கும் ஒன்றே;
எப் படை கொண்டு வெல்வது? இராமன் வந்து எதிர்க்கில்;"என்றான். 5.12.17
இந்திரசித்து இறந்த வீரருக்கு இரங்கல்

கண்ணனார், உயிரே ஒப்பார் கைப் படைக்கலத்தில் காப்பார்,
எண்ணலாம் தகைமை அல்லர் இறந்து இடைக் கிடந்தார் தம்மை
மண்ணுளே நோக்கி நின்று, வாய்மடித்து, உயிர்த்தான்; மாயாப்
புண் உளே கோல் இட்டு அன்ன, மானத்தால் புழுங்குகின்றான். 5.12.18

இந்திரசித்து தம்வீரம் குறைந்ததனெ வருந்தல்

கான் இடை அத்தைக்கு உற்ற குற்றமும், கரனார் பாடும்,
யான் உடை எம்பி வீந்த இடுக்கணும் பிறவும் எல்லாம்
மானிடர் இருவராலும் வானரம் ஒன்றினாலும்
ஆனிடத்து உள, என் வீரம் அழகிற்றே அம்ம என்றான். 5.12.19

இந்திரசித்து பிணக்குவியலில் தம்பியின் சிதைவைக் கண்டு வருந்தல் (5845-5847)

நீப்பு உண்ட உயிர ஆகி, நெருப்பு உண்ட நிறத்தில் தோன்றி,
ஈர்ப்பு உண்டற்கு அரிய ஆய பிணக் குவடு, இடறச் செல்வான்;
தேய்ப்பு உண்ட தம்பி யாக்கை, சிவப்பு உண்ட கண்கள், தீயில்
காய்ப்பு உண்ட செம்பில் தோன்றக் கறுப்பு உண்ட மனத்தன் கண்டான். 5.12.20

தாருகன் குருதி அன்ன குருதியில் தனி மாச் சீயக்
கூர் உகிர் அளைந்த கொற்றக் கனகன் மெய்க் குழம்பில் தோன்றத்
தேர் உகக் கையில் வீரச் சிலை உக, வயிரச் செங்கண்
நீர் உகக் குருதி சிந்த, நெருப்பு உக உயிர்த்து நின்றான். 5.12.21

வெவ் இலை அயில்வேல் உந்தை வெம்மையைக் கருதி, வீர!
வவ்வுதல் கூற்றும் ஆற்றான்; மாறுமாறு உலகின் வாழ்வார்,
அவ் உலகத்து உளாரும் அஞ்சுவர் ஒளிக்க; ஐயா,
எவ் உலகத்தை உற்றாய் எம்மை நீத்து எளிதின் எந்தாய். 5.12.22

துயரமும் வீரமும்

ஆற்றலன் ஆகி, அன்பால் அறிவு அழிந்து, அயரும் வேலை,
சீற்றம் என்று ஒன்று தானே மேல் நிமிர் செலவிற்று ஆகித்
தோற்றிய துன்ப நோயை உள்ளூறத் துரந்தது; அம்மா!
ஏற்றம் சால் ஆணிக்கு ஆணி எதிர் செலக் கடாயது என்ன. 5.12.23

இந்திரசித்தைப் பார்த்த அநுமனின் எண்ணம் (5849-5852)

ஈண்டு இது நிகழ்வுழி இரவி தேர் எனத்
தூண்டுறு தேரின் மேல் தோன்றும் தோன்றலை
மூண்டு முப்புரம் சுட முடுகும் ஈசனில்
ஆண்டகை வனைகழல் அனுமன் நோக்கினான். 5.12.24

வென்றேன் இதன்முன் சில வீரரை என்னும் மெய்ம்மை
அன்றோ, முடுகிக் கடிது எய்த அழைத்தது; அம்மா!
ஒன்றோ இனி வெல்லுதல்; தோற்றல் அடுப்பது உள்ளி,
இன்றே அமையும் இவன்; இந்திரசித்தும் என்பான். 5.12.25

கட்டேறு நறும் கமழ் கண்ணி இக் காளை, என் கைப்
பட்டால், அதுவே அவ் இராவணன் பாடும் ஆகும்;
'கெட்டேம்'என எண்ணி, இக் கேடு அரும் கற்பினாளை
விட்டு, ஏகும்; அது அன்றி, அரக்கரும் வெம்மை தீர்வார். 5.12.26
ஓன்றோ? இதனால் வரும் ஊதியம்; ஒண்மையானைக்
கொன்றேன் எனில், இந்திரனும் துயர்கோளும் நீங்கும்;
இன்றே கடிகெட்டது அரக்கர் இலங்கை மூதூர்;
வென்றேன் அவ் இராவணன் தன்னையும் வேரொடு; என்றான். 5.12.27

அநுமன் அரக்கர் படையுடன் பொருதல் (5853-5858.)

அக்காலை, அரக்கரும், ஆனையும், தேரும், மாவும்,
முக்கால் உலகம் ஒரு மூன்றையும் வென்று முற்றிப்
புக்கானின் முன் புக்கு, உயர் பூசல் பெருக்கும் வேலை,
மிக்கானும், வெகுண்டு ஒர் மராமரம் கொண்டு புக்கான். 5.12.28

உதையுண்டன யானை; உருண்டன யானை; ஒன்றோ,
மிதியுண்டன யானை; விழுந்தன யானை; மேல் மேல்
புதையுண்டன யானை; புரண்டன யானை; போரால்
வதையுண்டன யானை; மறிந்தன யானை மண்மேல். 5.12.29

முடிந்த தேர்க்குலம்; முறிந்தன தேர்க்குலம், முரண் இற்று
இடிந்த தேர்க்குலம்; இற்றன தேர்க்குலம்; அச்சு இற்று
ஒடிந்த தேர்க்குலம்; உக்கன தேர்க்குலம்; நெக்குப்
படிந்த தேர்க்குலம்; பறிந்தன தேர்க்குலம் படியில். 5.12.30

சிரன் நெரிந்தவும், கண்மணி சிதைந்தவும், செறிதாள்
தரன் நெரிந்தவும், முதுகு இறச் சாய்ந்தவும், தார்பூண்
உரன் நெரிந்தவும், உதிரங்கள் உமிழ்ந்தவும், ஒண்பொன்
குரன் நெரிந்தவும், கொடுங் கழுத்து ஒடிந்தவும் குதிரை. 5.12.31

பிடியுண்டார்களும், பிளத்தல் உண்டார்களும், பெரும் தோள்
ஒடியுண்டார்களும், தலை உடைந்தார்களும், உருவக்
கடியுண்டார்களும், கழுத்து இழந்தார்களும், மரத்தால்
அடியுண்டார்களும், அச்சம் உண்டார்களும் அரக்கர். 5.12.32

வட்ட வெம் சிலை ஓட்டிய வாளியும் வயவர்
விட்ட வெம் திறல் படைகளும் வீரன் மேல் வீழ்ந்த
சுட்ட மெல் இரும்பு அடைகலைச் சுடுகிலாதன போல்
பட்ட பட்டன திசைதொறும் பொடி ஒடும் பரந்த. 5.12.33

இந்திரசித்தும் அநுமனும் பலவகையாகப் பொருதல் (5859-5878)

சிகை எழும் சுடர் வாளிகள் இந்திரசித்து
மிகை எழும் சினத்து அனுமன் மேல் விட்டன வெந்து
புகை எழுந்தன எரிந்தன கரிந்தன போக
நகை எழுந்தன; அழிந்தன வான் உேளார் நாட்டம். 5.12.34

தேரும், யானையும், புரவியும், அரக்கரும், சிந்திப்
பாரில் வீழ்தலும், தான் ஒரு தனி நின்ற பணைத்தோள்
வீரர் வீரனும், முறுவலும், வெகுளியும், வீங்க,
'வாரும், வாரும்'என்று, அழைக்கின்ற அனுமன்மேல் வந்தான். 5.12.35

புரந்தரன் தலை பொதிர் எறிந்திடப் புயல் வானில்
பரந்த பல் உரும் ஏறு இனம் வெறித்து உயிர் பதைப்ப,
நிரந்தரம் புவி முழுவதும் சுமந்த நீடு உரகன்
சிரம் துளங்கிட, அரக்கன் வெம் சிலையை நாண் எறிந்தான். 5.12.36

ஆண்ட நாயகன் தூதனும், அயனுடை அண்டம்
கீண்டது ஆம் என, கிரி உக, நெடுநிலம் கிழிய,
நீண்ட மாதிரம் வெடிபட, அவன் நெடும் சிலையில்
பூண்ட நாண் இற, தன் நெடும் தோள் புடைத்து ஆர்த்தான். 5.12.37

'நல்லை நல்லை! இஞ் ஞாலத்து, நின் ஒக்கும் நல்லார்
இல்லை இல்லையால், எறுழ் வலிக்கு, யாரொடும் இகல
வல்லை வல்லை; இன்று ஆகும் நீ படைத்துடை வாழ் நாட்கு
எல்லை எல்லை'என்று, இந்திரசித்துவும் இசைத்தான். 5.12.38

நாளுக்கு எல்லையும் நிருதராய் உலகத்தை நலியும்,
கோளுக்கு எல்லையும், கொடும் தொழிற்கு எல்லையும், கொடியீர்!
வாளுக்கு எல்லையும் வந்தன; வகைகொண்டு வந்தேன்
தோளுக்கு, எல்லை ஒன்று இல்லை; என்று அனுமனும் சொன்னான். 5.12.39

"இச் சிரத்தையைத் தொலைப்பென்"என்று இந்திரன் பகைஞன்,
பச்சிரத்தம் வந்து ஒழுகிட, வானவர் பதைப்ப,
வச்சிரத்திலும் வலியன வயிர வான் கணைகள்,
அச் சிரத்திலும், மார்பிலும், செறித்தலும், அனுமன், 5.12.40

குறிது வான் என்று குறைந்திலன், நெடும் சினம் கொண்டான்,
மறியும் வெண் திரை மா கடல் உலகு எலாம் வழங்கிச்
சிறிய தாய் சொன்ன திரு மொழி சென்னியில் சூடி,
நெறியில் நின்ற தன் நாயகன் புகழ் என நிமிர்ந்தான். 5.12.41

பாகம் அல்லது கண்டிலன்; அனுமனைப் பார்த்தான்;
மாக வன்திசை பத்தொடும் வரம்பு இலா உலகிற்கு
ஏகநாதனை எறுழ் வலித் தோள் பிணித்து ஈர்த்த
மேகநாதனும், மயங்கினன் ஆம் என வியந்தான். 5.12.42

நீண்ட வீரனும், நெடும் தடம் கைகளை நீட்டி,
ஈண்டு வெம் சரம் எய்தன, எய்திடா வண்ணம்,
மீண்டு போய் விழ வீசி, அங்கு, அவன் மிடல் தடம் தேர்
பூண்ட பேயொடு, சாரதி தரைப்படப் புடைத்தான். 5.12.43

ஊழிக் காற்று என ஒரு பரித் தேர் அவண் உதவப்
பாழித் தோளவன் அத் தடம் தேர் மிசைப் பாய்ந்தான்
ஆழிப் பல்படை அனையன அளப்ப அரும் சரத்தால்
வாழிப் போர்வலி மாருதி மேனியை மறைந்தான். 5.12.44

உற்ற வாளிகள் உரத்து அடங்கின உக உதறாக்
கொற்ற மாருதி மற்று அவன் தேர்மிசைக் குதித்தான்;
பற்றி வன்கையால் பறித்து எறிந்து உலகு எலாம் பலகால்
முற்றி வென்ற ஓர் மூரி வெம் சிலையினை முறித்தான். 5.12.45

முறிந்த வில்லின் வல் ஓசை போய் முடிவதன் முன்னம்,
மறிந்துபோர் இடை வழிக் கொள்வான், வயிர வாள் படையால்
செறிந்த வான் பெரும் சிறை அற மலைகளைச் செயிரா
எறிந்த இந்திரன் இட்ட, வான் சிலையினை எடுத்தான். 5.12.46

நூறுநூறு போர் வாளி, ஓர் தொடை கொண்டு, நொய்தின்,
மாறு வெம் சினத்து இராவணன் மகன், சிலை வளைத்தான்;
ஊறு, தன் நெடு மேனியில் பல பட, ஒல்கி,
ஏறு சேவகன் தூதனும், சிறிது போது இருந்தான். 5.12.47

ஆர்த்த வானவர், ஆகுலம் கண்டு, அறிவு அழிந்தார்;
பார்த்த மாருதி, தாரு ஒன்று, அம் கையில் பற்றாத்
தூர்த்த வாளிகள் துணிபட, முறைமுறை சுற்றிப்
போர்த்த பொன் நெடு மணி முடித் தலையிடைப் புடைத்தான் 5.12.48

பாரம் மாமரம், முடி உடைத் தலையிடைப் படலும்,
தாரையின் நெடும் கற்றைகள், சுற்றின தயங்க;
ஆர மால் வரை அருவியில், வழி கொழும் குருதி
சோர, நின்று, உடன் துளங்கினன் அமரரைத் தொலைத்தான். 5.12.49

நின்று, போதம் வந்து உறுதலும், நிறை பிறை எயிற்றைத்
தின்று, தேவரும் அவுணரும் முனிவரும் திகைப்பக்
குன்று போல் நெடு மாருதி ஆகமும் குலுங்க,
ஒன்று போல், அவன், ஆயிரம் பகழி கோத்து எய்தான். 5.12.50

உய்த்த வெம் சரம், உரத்திலும் கரத்தினும், ஒளிப்பக்
கைத்த சிந்தையன், மாருதி, அதிகமும் கனன்றான்,
வித்தகச் சிலை விடு கணை விசையினும் கடுகி,
அத் தடம் பெரும் தேரொடும் எடுத்து, எறிந்து, ஆர்த்தான். 5.12.51

கண்ணின் மீச் சென்ற இமை இடை கலப்பதன் முன்னம்,
எண்ணின் மீச் சென்ற எறுழ் வலி திறல் உடை இகலோன்,
புண்ணின் மீச் சென்ற பொழி புலால் பசும்புனல் பொறிப்ப,
விண்ணின் மீச் சென்ற தேரொடும் பார்மிசை விழுந்தான். 5.12.52

விழுந்து, பார் அடையா முன்னம், மின் அன மெய்யான்
எழுந்து, மால் விசும்பு எய்தினன்; இடை, அவன் படையில்,
செழும் தண் மா மணித் தேர் குலம் யாவையும் சிதைய,
உழுந்து பேர்வதன் முன், நெடு மாருதி உதைத்தான். 5.12.53

இந்திரசித்து அயன்படை விடுதல் (5879-5883)

ஏறு தேர் இலன், எதிர் நிற்கும் உரன் இலன், எரியில்
சீறு வெம் சினம் திருகினன், அந்தரம் திரிவான்,
வேறு செய்வது ஓர் வினை பிறிது இன்மையான், விரிஞ்சன்
மாறு இலாப் பெரும் படைக்கலம் தொடுப்பதா, மதித்தான். 5.12.54

பூவும், பூநிற அயினியும், தீபமும், புகையும்,
தாவு இல் பாவனையால் கொடுத்து, அருச்சனை சமைத்தான்,
தேவும், யாவையும், உலகமும், திருத்திய தெய்வக்
கோவில்; நான்முகன் படைக்கலம் தடக்கையில் கொண்டான். 5.12.55

கொண்டு கொற்ற வெம் சிலை நெடுநாணொடு கூட்டிச்
சண்ட வேகத்த மாருதி தோெளாடு சாத்தி
மண் துளங்கிட மாதிரம் துளங்கிட மதிதோய்
விண் துளங்கிட மேருவும் துளங்கிட விட்டான் 5.12.56

தணிப்பு அரும் பெரும் படைக்கலம், தழல் உமிழ் தறுகண்
பணிக் குலங்களுக்கு அரசனது உருவினைப் பற்றித்
துணிக்க உற்று உயர் கலுழனும் துணுக்கு உற சுற்றிப்
பிணித்தது; அப்பெரு மாருதி தோள்களைப் பிறங்க. 5.12.57

5883.திண் என் யாக்கையைத் திசைமுகன் படை சென்று திருக,
அண்ணல் மாருதி, அன்று தன்பின் சென்ற அறத்தின்
கண்ணின் நீரொடும், கனம் தோரணத்தொடும், கடைநாள்
தண் என் மாமதி கோெளாடும் சாய்ந்து எனச் சாய்ந்தான். 5.12.58

அநுமன் அயன்படையில் கட்டுப்படல்

சாய்ந்த மாருதி, சதுமுகன்படை எனும் தன்மை
ஆய்ந்து, மற்று இதன் ஆணையை அவமதித்து அகல்கை
ஏய்ந்தது அன்று என எண்ணினன், கண்முகிழ்த்து இருந்தான்;
'ஓய்ந்தது ஆம் இவன் வலி'என, அரக்கன் வந்து உற்றான். 5.12.59

அரக்கர் அநுமனைச் சூழல் (5885-5886)

உற்ற காலையில், உயிர் கொண்டு திசைதொறும் ஒதுங்கி
அற்றம் நோக்கினர் நிற்கின்ற வாள் எயிற்று அரக்கர்,
சுற்றும் வந்து உடல் சுற்றிய தொளை எயிற்று அரவைப்
பற்றி ஈர்த்தனர், ஆர்த்தனர், தழெித்தனர், பலரால். 5.12.60

"குரக்கு நல்வலம் குறைந்தது"என்று, ஆவலம் கொட்டி
இரைக்கும் மா நகர், எறிகடல் ஒத்தது; எம் மருங்கும்
திரைக்கும் மாசுணம், வாசுகி ஒத்தது; தேவர்;
அரக்கர் ஒத்தனர்; மந்தரம் ஒத்தனன் அனுமன். 5.12.61

அயன்படையில் கட்டுண்ட அநுமன் தோற்றம்

கறுத்த மாசுணம், கனக மா மேனியைப் பற்ற,
அறத்துக்கு ஆங்கு ஒரு தனி துணை என நின்ற அனுமன்,
மறத்து மாருதம் பொருத நாள், வாசுகி என்பான்
புறத்துச் சுற்றிய மேரு மா மலையையும் போன்றான். 5.12.62

இலங்கையர் மகிழ்ச்சி

வந்து இரைத்தனர், மைந்தரும் மகளிரும் மழைபோல்
அந்தரத்தினும் விசும்பினும் திசைதொறும் ஆர்ப்பார்;
முந்தி உற்ற பேர் உவகைக்கு ஓர் கரை இலை; மொழியின்,
இந்திரன் பிணிப்பு உண்ட நாள் ஒத்தது அவ் இலங்கை. 5.12.63
----------------

5.13 – Die Lösung der Fessel

5.13 பிணி வீட்டு படலம் 5889 - 6028

பிணிக்கப்பட்ட அனுமனைக்கண்ட அரக்கர்களின் நிலைமை (5889-5893)

"எய்யுமின் ஈருமின் எறிமின் போழுமின்
கொய்யுமின் குடரினைக் கூறுகூறுகள்
செய்யுமின் மண் இடைத் தேய்மின் தின்னுமின்
உய்யுமேல் இல்லை நம் உயிர்"என்று ஓடுவார். 5.13.1

மைத் தடம் கண்ணியர் மைந்தர் யாவரும்
பைத் தலை அரவு எனக் கனன்று'பைதலை
இத்தனை பொழுது கொண்டு இருப்பதோ?'எனா
மொய்த்தனர் கொலை செய முயல்கின்றார் சிலர். 5.13.2

'நச்சு அடை படைகளால் நலியும் ஈட்டதோ?
வச்சிர உடல் மறி கடலின்வாய் மடுத்து
உச்சியின் அழுத்துமின் உருத்து; அது அன்று எனின்
கிச்சு இடை இடும்'எனக் கிளக்கின்றார் சிலர். 5.13.3

'எந்தையை எம்பியை எம் முன்னோர்களைத்
தந்தனை போக'எனத் தடுக்கின்றார் பலர்;
'அந்தரத்து அமரர்தம் ஆணையால் இவன்
வந்தது'என்று உயிர்கொள மறுகினார் பலர். 5.13.4

'ஓங்கல் அம் பெருவலி உயிரின் அன்பரை
நீங்கலம் இன்றொடு நீங்கினாம்; இனி
ஏங்கலம் இவன் சிரம் இருத்தலால் திரு
வாங்கலம்'என்று அழும் மாதரார் பலர். 5.13.5

அரக்கர்களின் ஆரவாரம்

கொண்டனர் எதிர்செலும் கொற்ற மாநகர்
அண்டம் உற்றது நெடிது ஆர்க்கும் ஆர்ப்பு அது;
கண்டம் உற்றுள அரும் கணவர்க்கு ஏங்கிய
குண்டல முகத்தியர்க்கு உவகை கூரவே. 5.13.6

அனுமன் இலங்கையின் அழிவுபாடுகளைக் கண்டுகொண்டே செல்லுதல்

வடி உடைக் கனல் படை வயவர் மால்கரி
கொடி உடைத் தேர் பரி கொண்டு வீசலின்
இடிபடச் சிதைந்த மால் வரையின் இல் எலாம்
பொடிபடக் கிடந்தன கண்டு போயினான். 5.13.7

அனுமனைக்கண்ட அரக்கர்கள் நிலை (5896-5899.)

முயிறு அலைத்து எழும் முது மரத்தின் மொய்ம்பு தோள்
கயிறு அலைப்பு உண்டது கண்டு காண்கிலாது
எயிறு அலைத்து எழும் இதழ் அரக்கர் ஏழையர்
வயிறு அலைத்து இரியலின் மயங்கினார் பலர். 5.13.8

ஆர்ப்பு உற அஞ்சினர் அடங்கினார் பலர்
போர்ப் புறச்செயலினைப் புகல்கின்றார் பலர்
பார்ப்புறப் பார்ப்புறப் பயத்தினால் பதைத்து
ஊர்ப்புறத்து இரியல் உற்று ஓடுவார் பலர். 5.13.9

'காந்து உறு கதழ் எயிற்று அரவின் கட்டு ஒரு
பூந்துணர் சேர்த்து என பொலியும் வாள் முகம்;
தேர்ந்து உறு பொருள்பெற எண்ணிச் செய்யுமின்
வேந்து உறல் பழுது'என விளம்புவார் சிலர். 5.13.10

'ஒளி வரும் நாகத்துக்கு ஒல்கி அன்று தன்
எளிவரவு இன்று இதன் எண்ணம் வேறு'எனாக்
'களிவரு சிந்தையால் காண்டி! நங்களைச்
சுளிகிலை ஆம்'எனத் தொழுகின்றார் சிலர். 5.13.11

நாகபாசத்தைப் பற்றி இழுத்துச் செல்லும் கிங்கரர்களின் வலிமையும் தொகையும்

பைங்கழல் அனுமனைப் பிணித்த பாந்தளைக்
கிங்கரர் ஒருபுடை கிளர்ந்து பற்றினார்;
ஐம்பதினாயிரர் அளவு இல் ஆற்றலர்
மொய்ம்பினின் எறுழ்வலிக் கருளன் மும்மையார். 5.13.12
அரக்கர்கள் கூற்று

'திண் திறல் அரக்கர்தம் செருக்கு சிந்துவான்
தண்டல் இல் தன் உருக் கரந்த தன்மையான்
மண்டு அமர் தொடங்கினன் வானரத்து உருக்
கொண்டனன் அந்தகன் கொல்'என்றார் பலர். 5.13.13
அரக்கரும் அரக்கியரும் நெருங்கிநின்று காணுதல்

அரமியம் தலம் தொறும் அம்பொன் மாளிகைத்
தரம் உறு நிலைதொறும் சாளரம் தொறும்
முரசு எறி கடைதொறும் இரைத்து மொய்த்தனர்;
நிரைவளை மகளிரும் நிருத மைந்தரும். 5.13.14

அனுமனைக் கண்டு அரக்கர் சிலர் எண்ணியது

'கயிலையின் ஒரு தனிக் கணிச்சி வானவன்
மயில் இயல் சீதைதன் கற்பின் மாட்சியான்
எயில் உடைத் திருநகர் சிதைப்ப எய்தினன்
அயில் எயிற்று ஒரு குரங்காய்;' என்பார் சிலர். 5.13.15
தேவமாதர் பலர் அக்காட்சியைக் காண வந்து கூடுதல்

அரம்பையர் விஞ்சைநாட்டு அளக வல்லியர்
நரம்பினும் இனிய சொல் நாக நாடியர்
கரும்பு இயல் சித்தியர் இயக்கர் கன்னியர்
வரம்பு அறு சும்மையர் தலைமயங்கினார். 5.13.16

அரக்கர் பலர் கருத்து

'நீர் இடைக் கண் துயில் நெடிய நேமியும்
தார் உடைத் தனி மலர் உலகின் தாதையும்
ஓர் உடல் கொண்டு தம் உருவம் மாற்றினர்
பார் இடைப் புகுந்தனர் பகைத்து;' என்பார் பலர். 5.13.17

அரக்கரல்லா ஏனையோர் கண்கலங்குதல்

அரக்கரும் அரக்கியர் குழாமும் அல்லவர்
கரக்கிலர் நெடு மழைக் கண்ணின் நீர் அது
விரைக் குழல் சீதைதன் மெலிவு நோக்கியோ?
இரக்கமோ? அறத்தினது எண்மையே கொலோ? 5.13.18

அனுமன் கருத்து (5907-5912)

ஆண் தொழில் அனுமனும் அவரொடு ஏகினான்
மீண்டிலன் வேறலும் விரும்பல் உற்றிலன்
'ஈண்டு இதுவே தொடர்ந்து இலங்கை வேந்தனைக்
காண்டலே நலன்'எனக் கருத்தின் எண்ணினான். 5.13.19

எந்தையது அருளினும் இராமன் சேவடி
சிந்தை செய் நலத்தினும் சீதை வானவர்
தந்து உள வரத்தினும் தறுகண் பாசமும்
சிந்துவென் அயர்வு உறு சிந்தை சீரிதால். 5.13.20

வளை எயிற்று அரக்கனை உற்று மந்திரத்து
அளவு உறு முதியரும் அறிய ஆணையால்
விளைவினை விளம்பினால் மிதிலை நாடியை
இளகினன் என்வயின் ஈதல் ஏயுமால். 5.13.21

அல்லதூஉம் அவனுடைத் துணைவர் ஆயினார்க்கு
எல்லையும் தெரிவு உறும்; எண்ணும் தேறல் ஆம்;
வல்லவன் நிலைமையும் மனமும் தேறல் ஆம்;
சொல் உக முகம் எனும் தூது சொல்லவே. 5.13.22

வாலி தன் இறுதியும் மரத்துக்கு உற்றதும்
கூல வெம் சேனையின் குணிப்பு இலாமையும்
மேலவன் காதலன் வலியும் மெய்ம்மையால்
நீல் நிறத்து இராவணன் நெஞ்சில் நிற்குமால் 5.13.23

'ஆதலான் அரக்கனை எய்தி ஆற்றலும்
நீதியும் மனம் கொள நிறுவி நின்றவும்
பாதியின் மேல் செல நூறி பைப் பையப்
போதலே கருமம்'என்று அனுமன் போயினான். 5.13.24

இந்திரசித்து அனுமனை இராவணன் மாளிகைக்குக் கொண்டு செல்லுதல்

கடவுளர்க்கு அரசனைக் கடந்த தோன்றலும்
புடைவரும் பெரும் படைப் புணரி போர்த்து எழ
விடை பிணிப்பு உண்டது போலும் வீரனைக்
குடைகெழு மன்னன் இல் கொண்டு போயினான். 5.13.25
அச்செய்தியைத் தூதுவர் சென்று இராவணன்பால் கூறுதல்

தூதுவர் ஓடினர் தொழுது தொல்லைநாள்
மாதிரம் கடந்தவற் குறுகி "மன்ன! நின்
காதலன் மரை மலர் கடவுள் வாளியால்
ஏதில் வானரம் பிணிப்பு உண்டது ஆம்"என்றார். 5.13.26
நற்செய்தி கூறிய தூதுவர்க்கு இராவணன் பரிசளித்தல்

கேட்டலும் கிளர்சுடர் கெட்ட வான் என
ஈட்டு இருள் விழுங்கிய மார்பின் யானையின்
கோட்டு எதிர் பொருத பேர் ஆரம் கொண்டு எதிர்
நீட்டினன் உவகையின் நிமிர்ந்த நெஞ்சினான். 5.13.27
அனுமனைக் கொல்லாமல் கொணரும்படி இராவணன் பணித்தல்

'எல்லை இல் உவகையால் இவர்ந்த தோளினன்
புல் உற மலர்ந்த கண் குமுதப் பூவினன்
ஒல்லையின் ஓடி நீர் உரைத்து "என் ஆணையால்
கொல்லலை தருக"எனக் கூறுவீர்'என்றான். 5.13.28

தூதுவர் இராவணன் ஆணையை இந்திரசித்துக்குக் கூறுதலும் சீதாதேவியின் நிலைமையும்

அவ் உரை தூதரும் ஆணையால் வரும்
தெவ் உரை நீக்கினான் அறியச் செப்பினார்;
இவ் உரை நிகழ் உழி இருந்த சீதையாம்
வெவ் உரை நீங்கினாள் நிலை விளம்புவாம். 5.13.29

அனுமன் பிணிப்புண்ட செய்தியைத் திரிசடை சீதைக்குக் கூறுதல்

"இறுத்தனன் கடிபொழில் எண்ணிலோர் பட
ஒறுத்தனன்"என்று கொண்டு உவக்கின்றாள் உயிர்
வெறுத்தனள் சோர்வு உற வீரற்கு உற்றதைக்
கறுத்தல் இல் சிந்தையாள் கவன்று கூறினாள். 5.13.30

அதுகேட்டு வருந்திய சீதை அனுமனைக் குறித்துப் பலகூறிப் புலம்புதல் (5919-5923)

ஓவியம் புகை உண்டது போல் ஒளிர்
பூவின் மெல் இயல் மேனி பொடி உறப்
பாவி வேடன் கைப் பார்ப்பு உறப் பேது உறும்
தூவி அன்னம் அன்னாள் இவை சொல்லினாள். 5.13.31

உற்று உண்டாய விசும்பை உருவினாய்
முற்று உண்டாய் கலை யாவையும் முற்றுறக்
கற்று உண்டாய் ஒரு கள்ள அரக்கனால்
பற்று உண்டாய் இதுவோ அறம் பான்மையே. 5.13.32

கடர் கடந்து புகுந்தனை; கண்டகர்
உடர் கடந்தும் நின் ஊழி கடந்திலை
அடர் கடந்த திரள் புயத்து ஐய! நீ
இடர்கள் தந்தனை; வந்து இடர் மேலுமே. 5.13.33

ஆழி காட்டி என் ஆர் உயிர் காட்டினாய்க்கு
ஊழி காட்டுவென் என்று உரைத்தேன் அது
வாழி காட்டும் என்று உண்டு உன் வரைப்புயப்
பாழி காட்டி அரும் பழி காட்டினாய். 5.13.34

கண்டு போயினை'நீள்நெறி காட்டிட
மண்டு போரின் அரக்கனை மாய்த்து எனைக்
கொண்டு மன்னவன் போம்'எனும் கொள்கையைத்
தண்டினாய் எனக்கு ஆர் உயிர் தந்த நீ. 5.13.35

சீதை தளர்ந்து மூர்ச்சித்தல்

ஏய பன்னினள் இன்னன; தன் உயிர்
தேயக் கன்று பிடி உறத் தீங்கு உறு
தாயைப் போலத் தளர்ந்து மயர்ந்தனள்;
தீயைச் சுட்டது ஒர் கற்பு எனும் தீயினாள். 5.13.36

இந்திரசித்து அனுமனை இராவணன் அரண்மனையுள் கொண்டு சேர்தல்

பெரும் தகைப் பெரியோனைப் பிணித்த போர்
முருந்தன் மற்றை உலகு ஒரு மூன்றையும்
அரும் தவப் பயனால் அரசு ஆள்கின்றான்
இருந்த அப் பெருங் கோயில் சென்று எய்தினான். 5.13.37

இராவணன் அரசுவீற்றிருக்கும் சிறப்பு (5926-5942)

தலங்கள் மூன்றிற்கும் பிறிது ஒரு மதி தழைத்து என்ன,
அலங்கல் வெண்குடைத் தண் நிழல் அவிர் ஒளி பரப்ப,
வலம் கொள் தோளினான், மண்ணின்று வானுற எடுத்த,
பொலம் கொள் மாமணி வெள்ளி அம் குன்று எனப் பொலிய. 5.13.38

புள் உயர்த்தவன் திகிரியும், புரந்தரன் அயிலும்,
தள்ளின் முக்கணான் கணிச்சியும், தாக்கிய தழும்பும்,
கள் உயிர்க்கும் மென் குழலியர் முகிழ் விரல் கதிர்வாள்,
வள் உகிர்ப் பெருங் குறிகளும் புயங்களின் வயங்க. 5.13.39

துன்று செம்மயிர்ச் சுடர்நெடும் கற்றைகள் சுற்றி,
நின்று திக்கு உற, நிரல்படக் கதிர்க் குழாம் நிமிர,
ஒன்று சீற்றத்தின் உயிர்ப்பு எனும் பெரும் புகை உயிர்ப்பத்
தென் திசைக்கும் ஓர் வட அனல் திருத்தியது என்ன. 5.13.40

மரகதக் கொழும் கதிரொடு மாணிக்க நெடுவாள்,
நரக தேயத்துள் நடுக்கு உறா இருளையும் நக்கச்
சிரம் அனைத்தையும், திசைதொறும் திசைதொறும் செலுத்தி,
உரகர்கோன், இனிது அரசு வீற்றிருந்தனன் ஒப்ப. 5.13.41

குவித்த பல மணி குப்பைகள், கலையொடும் கொழிப்பச்
சுவிச் சுடர்க் கலன் அணிந்த பொன் தோெளாடு தயங்கப்
புவித் தடம் படர் மேருவைப் பொன்முடி என்னக்
கவித்து மால் இரும் கரும் கடல் இருந்தது கடுப்ப. 5.13.42

சிந்துராகத்தின் செறி துகில் கச்சொடு செறியப்
பந்தி வெண் முத்தின் அணிகலன் முழு நிலாப் பரப்ப
இந்து வெண்குடை நீழலில் தாரகை இனம் பூண்டு
அந்தி வான் உடுத்து அல்லு வீற்றிருந்தது ஆம் என்ன. 5.13.43

வண்மைக்கும் திரு மறைகட்கும் வானினும் பெரிய,
திண்மைக்கும் தனி உறையுள் ஆம் முழுமுகம் திசையில்,
கண்வைக்கும் தொறும் களிற்றொடு மாதிரம் காக்கும்,
எண்மர்க்கும் மற்றை இருவர்க்கும் பெரும்பயம் இயற்ற. 5.13.44

ஏக நாயகன் தேவியை எதிர்ந்ததன் பின்னை
நாகர் வாழ் இடம் முதல் என நான்முகன் வைகும்
மாகம் மால் விசும்பு ஈறு என நடுவண வரைப்பில்
தோகை மாதர்கள் மைந்தரின் தோன்றினர் சுற்ற. 5.13.45

வானரங்களும் வானவர் இருவரும் மனிதர்
ஆன புன் தொழிலோர் என இகழ்கின்ற அவரும்
ஏனை நின்றவர் இருடியர் சிலர் ஒழிந்து யாரும்
தூ நவின்ற வேல் அரக்கர்தம் குழுவொடு சுற்ற. 5.13.46

நரம்பு கண் அகத்து உள் உறை நறை நிறப் பாண்டில்,
நிரம்பு சில்லரிப் பாணியும் குறடும் நின்று இசைப்ப,
அரம்பை மங்கையர் அமிழ்து உகுத்தால் அன்ன பாடல்,
வரம்பு இல் இன்னிசை செவிதொறும் செவிதொறும் வழங்க. 5.13.47

கூடு பாணியின் இசையொடும் முழவொடும் கூடத்
தோடு சீறு அடி விழி மனம் கையொடும் தொடரும்
ஆடல் நோக்குறின் அரும் தவ முனிவர்க்கும் அமைந்த
வீடு மீட்குறும் மேனகை மேல்நகை விளங்க. 5.13.48

ஊடினார் முகத்து உறும் நறை ஒரு முகம் உண்ணக்
கூடினார் முகக் களிநறை ஒரு முகம் குடிப்பப்
பாடினார் முகத்து ஆர் அமுது ஒரு முகம் பருக
ஆடினார் முகத்து அணி அமுது ஒரு முகம் அருந்த. 5.13.49

தேவரோடு இருந்து அரசியல் ஒருமுகம் செலுத்த
மூவரோடு மா மந்திரம் ஒருமுகம் முயலப்
பாவகாரிதன் பாவகம் ஒருமுகம் பயிலப்
பூவை சானகி உரு ஒடு உம் ஒருமுகம் பொருந்த. 5.13.50

'காந்தள் மெல் விரல் சனகி தன் கற்பு எனும் கடலை
நீந்தி ஏறுவது எங்ஙன்?'என்று ஒருமுகம் நினையச்
சாந்து அளாவிய வனமுலை மகளிர் தற் சூழ்ந்தார்
ஏந்தும் ஆடியின் ஒருமுகம் எழிலினை நோக்க. 5.13.51

பொதும்பர் வைகு தேன் புக்கு அருந்துதற்கு அகம் புலரும்
மதம்பெய் வண்டு எனச் சனகி மேல் மனம் செல மறுகி,
வெதும்புவார், அகம் வெந்து அழிவார், நகில் விழிநீர்
ததும்புவார் விழித் தாரைவேல் தோள் தொறும் தாக்க. 5.13.52

மாறு அளாவிய மகரந்த நறை உண்டு மகளிர்
வீறு அளாவிய முகிழ் முலை மெழுகிய சாந்தின்
சேறு அளாவிய சிறு நறும் சீகரத் தென்றல்
ஊறு அளாவிய கடு என உடல் இடை நுழைய. 5.13.53

திங்கள் வாள்நுதல் மடந்தையர் சேயரி கிடந்த
அம் கயல் தடம் தாமரைக்கு அலரியோன் ஆகி
வெம் கண் வானவர் தானவர் என்று இவர் விரியாப்
பொங்கு கைகளாம் தாமரைக்கு இந்துவே போன்று. 5.13.54

இராவணனைக் கண்டதும் அனுமன் சினங்கொள்ளுதல்

இருந்த எண்திசைக் கிழவனை மாருதி எதிர்ந்தான்;
கரும் திண் நாகத்தை நோக்கிய கலுழனில் கனன்றான்;
திருந்து தோள் இடை வீக்கிய 'பாசத்தைச் சிந்தி,
உருந்தும் நஞ்சு போல் பவன்வயின் பாய்வென்'என்று உருத்தான். 5.13.55

இராவணனைக் கொல்வதற்கு அனுமன் புரிந்த ஆலோசனை (5944-5947)

"உறங்குகின்ற போது உயிர் உண்டல் குற்றம்'என்று ஒழிந்தேன்,
பிறங்கு பொன் மணி ஆசனத்து இருக்கவும் பெற்றேன்,
திறங்கள் என் பல சிந்திப்பது? இவன் தலை சிதறி,
அறம் கொள் கொம்பினை மீட்டு, உடன் அகல்வென்" என்று அமைந்தான். 5.13.56

'தேவர் தானவர் முதலினர் சேவகன் தேவி
காவல் கண்டு இவண் இருந்தவர் கண் புலன் கதுவப்
பாவகாரிதன் முடி தலை பறித்திலென் என்றால்
ஏவதாம் இனிமேல் செயும் ஆள்வினை?'என்றான். 5.13.57

'மாடு இருந்த மற்று இவன் புணர் மங்கையர் மயங்கி
ஊடு இரிந்திட முடித்தலை திசைதொறும் உருட்டி
ஆடல் கொண்டு நின்று ஆர்க்கின்றது; அது கொடிது அம்மா!
தேடி வந்தது ஓர் குரங்கு;' எனும் வாசகம் சிறிதோ? 5.13.58

நீண்ட வாள் எயிற்று அரக்கனைக் கண்களின் நேரே
காண்டல் வேண்டி இவ் உயிர் சுமந்து, எதிர் சில கழறி,
மீண்ட போது உண்டு வசைப் பொருள்; வென்றிலேன் எனினும்
மாண்ட போதினும் புகழ் அன்றி மற்றும் ஒன்று உண்டோ? 5.13.59

அனுமன் தன் எண்ணம் தகுதியன்றென நினைந்து மேலும் சிந்தித்தல் (5948-5952)

என்று தோளிடை இறுக்கிய பாசம் இற்று ஏகக்
குன்றின்மேல் எழு கோள் அரியேறு எனக் குதியில்
சென்று கூடுவன் என்பது சிந்தனை செய்யா
நின்று, காரியம் அன்று என நீதியின் நினைந்தான். 5.13.60

கொல்லம் ஆம் வரத்தனும் அல்லன் கொற்றமும்
வெல்லல் ஆம் தரத்தனும் அல்லன் மேலை நாள்
அல் எலாம் திரண்டு அன நிறத்தன் ஆற்றலை
வெல்லல் ஆம் இராமனால்; பிறரும் வெல்வரோ? 5.13.61

என்னையும் வெலற்கு அரிது இவனுக்கு; ஈண்டு இவன்
தன்னையும் வெலற்கு அரிது எனக்கு; தாக்கினால்
அன்னவே காலங்கள் கழியும் ஆதலால்
துன் அரும் செருத் தொழில் தொடங்கல் தூயதோ?
5.13.62

'ஏழு பேர் உலகங்கள் யாவும் இன்பு உறப்
பாழி வன் புயங்கேளாடு அரக்கன் பல் தலை
பூழியில் புரட்டல் என் பூணிப்பாம்'என
ஊழியான் விளம்பிய உரையும் ஒன்று உண்டால். 5.13.63

'இங்கு ஒரு திங்களே இருப்பல் யான்'என
அம் கண் நாயகன் தனது ஆணை கூறிய
மங்கையும் இன் உயிர் துறத்தல் வாய்மையால்;
பொங்கு வெம் செருவிடைப் பொழுது போக்கினால். 5.13.64

இவ்வாறு ஆலோசித்து அடங்கி இராவணனருகிற் சார்தல்

ஆதலான் அமர்த்தொழில் அழகிற்று அன்று; அரும்
தூதனாம் தன்மையே தூய்து; என்று உன்னினான்
வேத நாயகன் தனி துணைவன் வென்றிசால்
ஏதில் வாள் அரக்கனது இருக்கை எய்தினான். 5.13.65

இந்திரசித்து அனுமானை இராவணற்குக் காட்டுதல்

தீட்டிய வாள் எனத் தெறு கண் தேவியர்
ஈட்டிய குழு இடை இருந்த வேந்தற்குக்
காட்டினன் அனுமனைக் கடலின் ஆர் அமுது
ஊட்டிய உம்பரை உலைய ஓட்டினான். 5.13.66

இந்திரசித்து அனுமனைப் பற்றி இராவணனிடம் கூறுதல்

புவனம் எத்தனை? அவை அனைத்தும் போர் கடந்
தவனை'உற்று அரி உரு ஆன ஆண்தகை
சிவன் எனச் செங்கணான் என்னச் செய்தவன்
இவன்'எனக் கூறி நின்று இருகை கூப்பினான். 5.13.67

இராவணன் அனுமனை வெகுண்டு நோக்குதல்

நோக்கிய கண்களால் நொறில் கனல் பொறி
தூக்கிய அனுமன் மெய் மயிர் சுறுக்கொளத்
தாக்கிய உயிர்ப்பொடும் தவழ்ந்த வெம்புகை
வீக்கின அவ் உடல் விசித்த பாம்பினே. 5.13.68

அனுமனை வினாவுதல் (5957-5961.)

அன்ன ஓர் வெகுளியன் அமரர் ஆதியர்
துன்னிய துன்னலர் துணுக்கம் சுற்றுற
'என் இவண் வரவு? நீ யாரை?'என்று அவன்
தன்மையை வினாயினான். கூற்றின் தன்மையான். 5.13.69

நேமியோ? குலிசியோ? நெடும் கணிச்சியோ?
தாமரைக் கிழவனோ? தறுகண் பல் தலைப்
பூமி தாங்கு ஒருவனோ? பொருது முற்றுவான்
நாமமும் உருவமும் கரந்து நண்ணினாய்! 5.13.70

நின்று இசைத்து உயிர் கவர் நீலக் காலனோ?
குன்று இசைத்து அயில் உற எறிந்த கொற்றனோ?
தென்திசைக் கிழவனோ? திசை நின்று ஆட்சியர்
என்று இசைக்கின்றவர் யாருள் யாவன்? நீ. 5.13.71

அந்தணர் வேள்வியின் ஆக்கி ஆணையின்
வந்து உற விடுத்தது ஓர் வய வெம் பூதமோ?
முந்து ஒரு மலர் உேளான்'இலங்கை முற்று உற
சிந்து'எனத் திருத்திய தறுகண் தெய்வமோ? 5.13.72

'யாரை நீ? என்னை இங்கு எய்து காரணம்?
ஆர் உனை விடுத்தவர்? அறிய ஆணையால்
சோர்வு இலை சொல்லுதி!'என்னச் சொல்லினான்.
வேரொடும் அமரர்தம் புகழ் விழுங்கினான். 5.13.73

அனுமன் விடை கூறல் (5962-5970)

சொல்லிய அனைவரும் அல்லென்; சொன்ன அப்
புல்லிய வலியினோர் ஏவல் பூண்டிலேன்;
அல்லி அம் கமலமே அனைய செங்கண் ஓர்
வில்லிதன் தூதன் யான்; இலங்கை மேயினேன். 5.13.74

'அனையவன் யார்?'என அறிதி ஆதியேல்
முனைவரும் அமரரும் மூவர் தேவரும்
எனையவர் எனையவர் யாவர் யாவையும்
நினைவு அரும் அருவினை முடிக்க நின்றுேளான். 5.13.75

ஈட்டிய வலியும் மேல் நாள் இயற்றிய தவமும் யாணர்க்
கூட்டிய படையும் தேவர் கொடுத்த நல் வரமும் கொட்பும்
தீட்டிய அறிவும் எய்தத் திருத்திய பிறவும் எல்லாம்
நீட்டிய பகழி ஒன்றால் முதலொடும் நீக்க நின்றான். 5.13.76

தேவரும் பிறரும் அல்லன்; திசை களிறு அல்லன்; திக்கில்
காவலர் அல்லன்; ஈசன் கயிலை அம் கிரியும் அல்லன்;
மூவரும் அல்லன்; மற்றை முனிவரும் அல்லன்; எல்லைப்
பூ வலயத்தை ஆண்ட புரவலன் புதல்வன் போல் ஆம். 5.13.77

போதமும் பொருந்து கேள்விப் புரை அறு பயனும் பொய் தீர்
மாதவம் சார்ந்த தீரா வரங்களும் மற்றும் முற்றும்
யாது அவன் நினைந்தான் அன்ன பயத்தன ஏது வேண்டின்
வேதமும் அறனும் சொல்லும் மெய் அற மூர்த்தி வில்லோன். 5.13.78

காரணம் கேட்டி ஆயில், கடை இலா மறையின் கண்ணும்
ஆரணம் காட்ட மாட்டா அறிவினுக்கு அறிவும் அன்னோன்;
போர் அணங்கு இடங்கர் கவ்வப் பொதுநின்று'முதலே'என்ற
வாரணம் காக்க வந்தான் அமரரைக் காக்க வந்தான். 5.13.79

மூலமும் நடுவும் ஈறும் இல்லது ஓர் மும்மைத்து ஆய
காலமும் கடந்து நின்ற காரணன், கைவில் ஏந்திச்
சூலமும் திகிரி சங்கும் கரகமும் துறந்து, தொல்லை
ஆலமும் மலரும் வெள்ளிப் பொருப்பும் விட்டு, அயோத்தி வந்தான். 5.13.80

அறம் தலை நிறுத்தி, வேதம் அருள் சுரந்து அறைந்த நீதித்
திறம் தெரிந்து உலகம் பூணச் செம் நெறி செலுத்தித் தீயோர்
இறந்து உக நாறித் தக்கோர் இடர் துடைத்து ஏக, ஈண்டுப்
பிறந்தனன், தன் பொன் பாதம் ஏத்துவார் பிறப்பு அறுப்பான். 5.13.81

'அன்னவற்கு அடிமை செய்வேன், நாமமும் அனுமன் என்பேன்,
நல்நுதல் தன்னைத் தேடி நால் பெரும் திசையும் போந்த
மன்னரில், தென்பால் வந்த தானைக்கு மன்னன், வாலி
தன் மகன், அவன்தன் தூதன், வந்தனென் தனியேன்'என்றான். 5.13.82

இராவணன் வாலியின் நலங்களைப் பற்றி வினவக் கேட்டு அனுமன் நகுதல்

என்றலும் இலங்கை வேந்தன், எயிறு இனம் எழிலி நாப்பண்
மின் திரிந்தென்ன நக்கு, 'வாலி சேய் விடுத்த தூத!
வன் திறல் ஆய வாலி வலியன் கொல்! அரசின் வாழ்க்கை
நன்றுகொல்!'என்னலோடும் நாயகன் தூதன் நக்கான். 5.13.83
வாலி இறந்த செய்தியை அனுமன் கூறுதல்

'அஞ்சலை, அரக்க! பார்விட்டு, அந்தரம் அடைந்தான் அன்றே
வெஞ்சின வாலி, மீளான்; வாலும் போய் விளிந்தது; அன்றே,
அஞ்சன மேனியான் தன் அடுகணை ஒன்றால் மாழ்கித்
துஞ்சினன், எங்கள் வேந்தன் சூரியன் தோன்றல்'என்றான். 5.13.84
இராவணன் மற்றும் சில வினாவுதல்

'என் உடை ஈட்டினால் அவ் வாலியை எறுழ் வாய் அம்பால்
இன் உயிர் உண்டது? இப்போது யாண்டையான் இராமன் என்பான்?
அன்னவன் தேவி தன்னை அங்கதன் நாடல் உற்ற
தன்மையை உரைசெய்க'என்னச் சமீரணன் தனயன் சொல்வான். 5.13.85
அனுமன் விடை பகர்தல் (5974-5975)

'தேவியை நாடி வந்த செங்கணாற்கு எங்கள் கோமான்
ஆவி ஒன்றாக நட்டான்; 'அருந்துயர் துடைத்தி'என்ன,
ஓவியர்க்கு எழுத ஒண்ணா உருவத்தன்'உருமையோடும்
கோ இயல் செல்வம் முன்னே கொடுத்து வாலியையும் கொன்றான்'. 5.13.86

'ஆயவன் தன்னொடு ஆண்டுத் திங்கள் ஓர் நான்கும் வைகி
மேய வெம் சேனை சூழ, வீற்று இனிது இருந்த வீரன்,
போய் இனி நாடும் என்னப் போந்தனம், புகுந்தது ஈது'என்று
ஏயவன் தூதன் சொன்னான், இராவணன் இதனைச் சொன்னான். 5.13.87

இராவணன் இகழ்ந்துரைத்தல் (5976-5977)

'உம் குலத் தலைவன் தன்னோடு ஒப்பு இலா உயர்ச்சியானை
வெம் கொலை அம்பில் கொன்றாற்கு ஆள் தொழில் மேல் கொண்டீரேல்,
எங்கு உலப்பு உறும் நும் சீர்த்தி? நும்மொடும் இயைந்தது என்றால்
மங்குலில் பொலிந்த ஞாலம் மாதுமை உடைத்து. மாதோ'. 5.13.88

'தம் முனைக் கொல்வித்து, அன்னாற் கொன்றவற்கு அன்பு சான்ற
உம் இனத் தலைவன் ஏவ, யாது எமக்கு உணர்த்தல் உற்றது?
எம் முனைத் தூது வந்தாய் இகல்புரி தன்மை என்னை?
நொம் எனக் கொல்லாம்! நெஞ்சம் அஞ்சலை, நுவல்தி'என்றான். 5.13.89

அனுமன் ஆராய்ந்து சில கூறத் தொடங்குதல்

துணர்த்த தாரவன் சொல்லிய சொற்களைப்
புணர்த்து நோக்கிப்'பொது நின்ற நீதியை
உணர்த்தினால் அது உறும்'என உன்ன அரும்
குணத்தினான் உம் இனையன கூறினான். 5.13.90

அனுமன் கூறிய அறிவுரைகள் (5979-5994)

தூது வந்தது; சூரியன் கான்முளை
ஏது ஒன்றிய நீதி இயைந்தன
சாது என்று உணர்கிற்றியேல் தக்கன
கோது இறந்தன நின் வயின் கூறுவாம். 5.13.91

வறிது வீழ்த்தனை வாழ்க்கையை; மன் அறம்
சிறிதும் நோக்கலை; தீமை திருத்தினாய்;
இறுதி உற்றுளது; ஆயினும் இன்னும் ஓர்
உறுதி கேட்டி; உயிர் நெடிது ஓம்புவாய்! 5.13.92

'போய் இற்றீர்; நும் புலன் வென்று போற்றிய
வாயில் தீர்வு அரிது ஆகிய மா தவம்
காயில் தீர்வு அரும் கேடு அரும் கற்பினாள்
தீயில் தூயவளைத் துயர் செய்ததால். 5.13.93

'இன்று வீந்தது; நாளைச் சிறிது இறை
நின்று வீந்தது; அல்லால் இறை நிற்குமோ?
ஒன்று வீந்தது நல் உணர் உம்பரை
வென்று வீங்கிய வீக்கம் மிகுத்ததால். 5.13.94

"தீமை நன்மையைத் தீர்த்தல் ஒல்லாது"எனும்
வாய்மை நீக்கினை; மா தவத்தால் வந்த
தூய்மை தூயவள் தன்வயின் தோன்றிய
நோய்மையால் துடைக்கின்றனை; நோக்கலாய். 5.13.95

'திறம் திறம்பிய காமச் செருக்கினால்
மறந்து தத்தம் மதியின் மயங்கினார்
இறந்து இறந்து இழிந்து ஏறுவதே அலால்
அறம் திறம்பினர் ஆர் உளர் ஆயினார்? 5.13.96

'நாமத்து ஆழ்கடல் ஞாலம் புரந்தவர்
ஈமத்தால் மறைந்தார் இளமாதர் பால்
காமத்தால் இறந்தார் களிவண்டு உறை
தாமத் தாரினர் எண்ணினும் சால்வரோ? 5.13.97

'பொருளும் காமமும் என்று இவை போக்கி வேறு
இருள் உண்டாம் என எண்ணலர்; ஈதலும்
அருளும் காதலில் தீர்தலும் அல்லது ஓர்
தெருள் உண்டாம் என எண்ணலர் சீரியோர். 5.13.98

'இச்சைத் தன்மையினில் பிறர் இல்லினை
நச்சி நாளும் நகை உற நாண் இலன்
பச்சை மேனி புலர்ந்து பழி படூஉம்
கொச்சை ஆண்மையும் சீர்மையில் கூடுமோ? 5.13.99

'ஓத நீர் உலகு ஆண்டவர் உன்துணைப்
போத நீதியர் ஆர் உளர்? போயினார்
வேத நீதி விதிவழி மேல்வரும்
காதல் நீ அறத்து எல்லை கடத்தியோ? 5.13.100

வெறுப்பு உண்டாய ஒருத்தியை வேண்டினால்
மறுப்பு உண்டாய பின் வாழ்கின்ற வாழ்வினின்
உறுப்பு உண்டாய் நடு ஓங்கிய நாசியை
அறுப்பு உண்டால் அது அழகு எனல் ஆகுமே. 5.13.101

பாரை ஞூறுவ பல் பல பொன் புயம்
ஈர் ஐஞ்ஞூறு தலை உள; என்னினும்
ஊர் ஐஞ்ஞூறும் கடும் கனல் உள் பொதி
சீரை ஞூறு அவை சேமம் செலுத்துமோ. 5.13.102

'புரம் பிழைப்பு அரும் தீ புகப் பொங்கியோன்
நரம்பு இழைத்தன பாடலின் நல்கிய
வரம் பிழைக்கும்; மறை பிழையாதவன்
சரம் பிழைக்கும்'என்று எண்ணுதல் சாலுமோ? 5.13.103

ஈறு இல் நாண் உக எஞ்சல் இல் நல் திரு
நூறி நொய்தினை ஆகி நுழைதியோ?
வேறும் இந் நகை ஆய வினைத் தொழில்
தேறினார் பலர் காமிக்கும் செவ்வியோய்! 5.13.104

பிறந்து உளார் பிறவாத பெரும் பதம்
சிறந்து உளார் மற்றும் தேவர்க்கும் தேவர் ஆய்
இறந்து உளார் பிறர் யாரும் இராமனை
மறந்து உளார் உளர் ஆகிலர்; வாய்மையால். 5.13.105

"ஆதலால் தன் அரும் பெறல் செல்வமும்
ஓது பல் கிளையும் உயிரும் பெறச்
சீதையைத் தருக"என்று எனச் செப்பினான்;
சோதியான் மகன் நிற்கு எனச் சொல்லினான். 5.13.106

இராவணன் நகுதல்

என்றலும்'இவை சொல்லியது எற்கு ஒரு
குன்றில் வாழும் குரங்கு கொல் ஆம்; இது
நன்று நன்று'என மாநகை செய்தனன்;
வென்றி என்று ஒன்றுதான் அன்றி வேறு இலான். 5.13.107
இராவணன் அனுமனை வினவுதல்

'குரக்கு வார்த்தையும் மானிடர் கொற்றமும்
இருக்க; நிற்க; நீ என்கொல்; அடா! இரும்
புரத்தினுள் தரும் தூது புகுந்த பின்
அரக்கரைக் கொன்றது? அஃது உரையாய்'என்றான். 5.13.108
அனுமன் விடை

'காட்டுவார் இன்மையால் கடி காவினை
வாட்டினேன்; என்னைக் கொல்ல வந்தார்களை
வீட்டினேன்; பின்னும் மென்மையினால் உன்தன்
மாட்டு வந்தது காணும் மதியினால். 5.13.109

வீடணன் தூதனாய் வந்த அனுமனைக் கொல்லல் ஆகாது எனல் (5998-6004)

என்னும் மாத்திரத்து ஈண்டு எரி நீண்டு உக
மின்னும் வாள் எயிற்றன் சினம் வீங்கினான்;
கொன்மின் என்றனன்; கொல்லியர் சேர்தலும்
நின்மின் என்றனன்; வீடணன் நீதியான். 5.13.110

ஆண்டு எழுந்து நின்று அண்ணல் அரக்கனை
நீண்ட கையன் வணங்கினன்;'நீதியாய்
மூண்ட கோபம் முறையது அன்று ஆம்'என
வேண்டும் மெய் உரை பைய விளம்பினான். 5.13.111

அந்தணன் உலகம் மூன்றும் ஆதியின் அறத்தின் ஆற்றல்
தந்தவன் அன்புக்கு ஆன்ற தவம் நெறி உணர்ந்து, தக்கோய்!
இந்திரன் கருமம் ஆற்றும் இறைவன் நீ, இயம்பு'தூது
வந்தனென்'என்ற பின்னும் கோறியே? மறைகள் வல்லோய் 5.13.112

பூதலப் பரப்பின், அண்டப் பொகுட்டினுள், புறத்துள், பொய்தீர்
வேதம் உற்று இயங்கு வைப்பின், வேறு வேறு இடத்து வேந்தர்,
மாதரைக் கொலை செய்தார்கள் உளர் என வரினும், வந்த
தூதரைக் கொன்றுளார்கள் யாவரே? தொல்லை நல்லோர். 5.13.113

பகைப்புலன் அணுகி, உய்த்தார் பகர்ந்தது பகர்ந்து, பற்றார்
மிகைப்புலன் அடக்கி, மெய்ம்மை விளம்புதல் விரதம் பூண்ட
தகைப்புலம் கருமத்தோரைக் கோறலின், தக்கார் யார்க்கும்
நகைப்புலன் பிறிது உண்டாமோ? நம் குலம் நவை உண்டாமே? 5.13.114

முத்தலை எஃகன் மற்றை முராந்தகன் முனிவன் முன்னா
அத்தலை நம்மை நோனா அமரர்க்கும் நகையிற்று ஆமால்;
மெய்த்தலை உலகம் காக்கும் வேந்த! நீ, வேற்றோர் ஏவ
இத்தலை எய்தினானைக் கொல்லுதல், இழுக்கம்; இன்னும். 5.13.115

'இளையவள் தன்னைக் கொல்லாது, இரு செவி மூக்கொடு ஈர்ந்து,
'விளைவு உரை'என்று விட்டார் வீரராய் மெய்ம்மை ஓர்வார்,
களைதியேல் ஆவி, நம்பால் இவன் வந்து கண்ணில் கண்ட
அளவு உரையாமல் செய்தி ஆதி;' என்று அமையச் சொன்னான். 5.13.116

இராவணன் அனுமன் வாலில் தீக்கொளுவப் பணித்தல்

"நல்லது உரைத்தாய்; நம்பி! இவன் நவை செய்தானே ஆனாலும்,
கொல்லல் பழுதே; போய் இடை நீ கூறிக் கொணர்தி கடிது" என்னாத்
"தொல்லை வாலை மூலம் அறச் சுட்டு நகரைச் சூழ்போக்கி,
எல்லை கடக்க விடுமின்கள்" என்றான்; நின்றார் இரைத்து எழுந்தார். 5.13.117

காலத்து,'அயன் படையோடு இருப்ப ஆகாது அனல் இடுதல்;
தூய பாசம் எனப் பலவும் கொணர்ந்து பிணிமின் தோள்'என்னா
மேய தெய்வப் படைக்கலத்தை விட்டான், அமரர் போர் வென்றான்;
ஏ எனாமுன் இடை புக்குத் தொடைவன் கயிற்றால் பிணித்து ஈர்த்தார். 5.13.118

அரக்கர்கள் கண்ட கயிறுகளையெல்லாம் கொண்டு வருதல்

நாட்டின் நகரின் நடு உள்ள கயிறு நவிலும் தகைமையவே!
வீட்டின் ஊசல் நெடும் பாசம் அற்ற; தேரும் விசி துறந்த;
மாட்டும் புரவி ஆயம் எலாம் மருவி வாங்கும் தொடை அழிந்த;
பூட்டும் வல்லி மூட்டோடும் புரசை இழந்த போர் யானை. 5.13.119

பல்வேறு பாசங்களால் அனுமனைக் கட்டுதல்

மண்ணில் கண்ட, வானவரை வலியின் கவர்ந்த, வரம் பெற்ற,
எண்ணற்கு அரிய ஏனையரை இகலின் பறித்த, தமக்கு இயைந்த
பெண்ணிற்கு இசையும் மங்கலத்தில் பிணித்த கயிறே இடை பிழைத்த;
கண்ணில் கண்ட வன் பாசம் எல்லாம் இட்டுக் கட்டினார். 5.13.120

அனுமன் மகிழ்தல்

"கடவுள் படையைக் கடந்து, அறத்தின் ஆணை கடந்தேன் ஆகாமே,
விடுவித்து அளித்தார் தெவ்வரே; வென்றேன் அன்றோ இவர் வென்றி;
சுடுவிக்கின்றது,'இவ் வூரைச் சுடுக' என்று உரைத்த துணிவு"என்று
நடு உற்று அமைய உற நோக்கி, முற்றும் உவந்தான் நவை அற்றான். 5.13.121

அனுமன் அடங்கிச் செல்லுதல்

நொய்ய பாசம் புரம் பிணிப்ப, நோன்மை இலன்போல் உடல் நுணங்கி,
வெய்ய அரக்கர் புறத்து அலைப்ப, வீடும் உணர்ந்தே, விரைவு இல்லா
ஐயன், விஞ்சைதனை அறிந்தும், அறியாதான் போல், அவிஞ்சை எனும்
பொய்யை மெய் போல் நடிக்கின்ற யோகி போன்றான்; போகின்றான். 5.13.122

அரக்கர் அனுமன் வாலில் தீக்கொளுவுதல்

வேந்தன் கோயில் வாயிலொடு விரைவில் கடந்து, வெள்ளிடையின்
போந்து, புறம் நின்று இரைக்கின்ற பொறைதீர் மறவர் புறம் சுற்ற,
ஏந்து நெடுவால் கிழி சுற்றி, முற்றும் தோய்த்தார் இழுது எண்ணெய்;
காந்து கடும் தீக் கொளுத்தினார், ஆர்த்தார்; அண்டம் கடிகலங்க. 5.13.123

அனுமனைக் காண அரக்கர் திரளுதல்

ஒக்க ஒக்க உடன் விசித்த உலப்பு இலாத உர பாசம்,
பக்கம் பக்கம் இரு கூறு ஆய் நூறு ஆயிரவர் பற்றினார்;
புக்க படைஞர், புடை காப்போர், புணரிக் கணக்கர்; புறம் செல்வோர்
திக்கின் அளவால்; அயல் நின்று காண்போர்க்கு எல்லை தெரிவு அரிதால 5.13.124

அனுமனுக்கு உற்றதைக் காண வருமாறு அரக்கர் அனைவரையும் அழைத்தல்

'அந்த நகரும் கடி காவும் அழிவித்து, அக்கன் முதலாயோர்
சிந்த நூறிச், சீதையொடும் பேசி, மனிதர் திறம் செப்ப,
வந்த குரங்கிற்கு உற்றதனை, வம்மின் காண வம்'என்று
தம் தம் தெருவும் வாயில்தொறும் யாரும் அறியச் சாற்றினார். 5.13.125

அனுமனுக்கு உற்றது கேட்ட பிராட்டி வருந்தல்

ஆர்த்தார், அண்டத்து அப்புறத்தும்
அறிவிப்பார் போல்; அங்கோடு இங்கு
ஈர்த்தார், முரசம் எற்றினார்,
இடித்தார், தழெித்தார், எம் மருங்கும்
பார்த்தார், ஓடிச் சானகிக்கும்
பகர்ந்தார்; அவளும் உயிர் பதைத்தாள்,
வேர்த்தாள், உலந்தாள், விம்மினாள்,
விழுந்தாள், அழுதாள், வெய்து உயிர்த்தாள் 5.13.126

பிராட்டி அங்கியங் கடவுளை வேண்டல்

'தாயே அனைய கருணையான் துணையை, யாதும் தகவு இல்லா
நாயே அனைய வல் அரக்கர் நலியக் கண்டால், நல்காயோ?
நீயே உலகுக்கு ஒரு சான்று; நிற்கே தெரியும், கற்பினால்
தூயேன் என்னில் தொழுகின்றேன், எரியே அவனைச் சுடல்'என்றாள 5.13.127

அனல் குளிர்தல் (6016-6018)

வெளுத்த மெல் நகையவள் விளம்பும் ஏல்வையின்
ஒளித்த வெம் கனலவன் உள்ளம் உட்கினான்;
தளிர்த்தன; மயிர்ப் புறம் சிலிர்ப்பத் தண்மையால்
குளிர்த்தது; அக் குரிசில் வால் என்பு கூரவே. 5.13.128

மற்று இனிப் பல என்? வேலை வட அனல், புவி அளாய
கற்றை வெம் கனலி, மற்றைக் காயம் தீ, முனிவர் காக்கும்
முற்றுறு மும்மைச் செந்தீ, முப்புரம் முருங்கச் சுட்ட
கொற்றவன் நெறறிக் கண்ணின் வன்னியும், குளிர்ந்த அன்றே. 129

அண்டமும் கடந்தான் அம் கை அனலியும் குளிர்ந்தது; அங்கிக்
குண்டமும் குளிர்ந்த; மேகத்து உரும் எலாம் குளிர்ந்த; கொற்றச்
சண்ட வெம் கதிர ஆகித் தழங்கு இருள் விழுங்கும் தாவு இல்
மண்டலம் குளிர்ந்த; மீளா நரகமும் குளிர்ந்த மாதோ. 5.13.130

அனல் குளிர்ந்தமையால் அனுமன் மகிழ்தல்

வெற்பினால் இயன்றது அன்ன மேனியை விழுங்கி, வெம் தீ
நிற்பினும், சுடாது நின்ற நீர்மையை, நினைவின் நோக்கி,
அற்பின் நார் அறாத சிந்தை அனுமனும்,'சனகன் பாவை
கற்பினால் இயன்றது'என்பான், பெரியது ஓர் களிப்பன் ஆனான். 5.13.131

அனுமன் இலங்கைநகர் முழுதும் காணுதல்

அற்றை அவ் இரவில், தான் தன் அறிவினால் முழுதும் உன்னப்
பெற்றிலன் எனினும், ஆண்டு ஒன்று உள்ளது பிழை உறாமே,
மற்று உறு பொறி முன் செல்ல, மறைந்து செல் அறிவு மானக்
கற்றிலா அரக்கர் தாமே காட்டலின், தெரியக் கண்டான் 5.13.132

அனுமன் மேலெழ அரக்கர் தோளற்று வீழ்தல்

முழுவதும் தெரிய நோக்கி முற்றும் ஊர் முடிவில் சென்றான்,
'வழுவுறு காலம்'ஈது என்று எண்ணினன், வலிதின் பற்றித்
தழுவினர் இரண்டு நூறாயிரம் புயத் தடக்கை, தாம்போடு
எழு என நால, விண்மேல் எழுந்தனன்; விழுந்த எல்லாம். 5.13.133

அனுமனுடைய தோற்றம்

இற்ற வாள் அரக்கர் நூறாயிரவரும், இழந்த தோளார்,
முற்றினார் உலந்தார்; ஐயன், மொய்ம்பினோடு உடலை மூழ்கச்
சுற்றிய கயிற்றினோடும் தோன்றுவான், அரவின் சுற்றம்
பற்றிய கலுழன் என்னப் பொலிந்தனன்; விசும்பின் பாலான் 5.13.134

அனுமன் தன்வாலை இலங்கைமீது செலுத்தல்

'துன்னலர் புரத்தை முற்றும் சுடுதொழில் தொல்லையோனும்,
பன்னின பொருளும், நாணப் பாதகர் இருக்கை பற்ற,
மன்னனை வாழ்த்திப் பின்னை வயங்கு எரி மடுப்பென்'என்னாப்
பொன் நகர் மீதே தன்போர் வாலினைப் போக விட்டான் 5.13.135

வாலின் வருணனை (6024-6025)

தன் இறைக்கு உறுகண் வெய்யோர் தாம் இயற்றலும் கேட்டு,'இன்னே
அன்னவர்க்கு இறுதி ஆக, அணி நகர் அழிப்பல்;' என்னாச்
செந்நிறச் சிகைய வெம் போர் மழு, பின்னர்ச் சேறல் ஒக்கும்;
அல் நிறத்து அண்ணல் தூதன் அனல்கெழு கொற்ற நீள் வால் 5.13.136

அப்பு உறழ் வேலை காறும் அலங்கு பேர் இலங்கை தன்னை,
எப் புறத்தளவும் தீய ஒரு கணத்து எரித்த கோட்பால்,
துப்பு உறழ் மேனி அண்ணல், மேருவில் குழையத் தோளால்
முப்புரத்து எய்த கோலே ஒத்தது; அம் மூரிப் போர் வால் 5.13.137

அனுமன் தன் வாலில் பற்றிய தீயை இலங்கை முழுதும் பரவும்படி உய்த்தல்

உகக்கடை, உலகம் யாவும் உணங்குற, ஒரு தன் நாட்டம்
சிகைக் கொழுங் கனலை வீசும் செயல் முனம் பயில்வான் போல,
மிகைத்து எழு தீயர் ஆயோர் விரிநகர் வீயப், போர் வால்,
தகைத்தல் இல் நோன்மை சாலும் தனி வீரன், சேணில் உய்த்தான் 5.13.138

அனுமன் தன் வாலில் பற்றிய தீயுடன் இலங்கை நகர மாளிகைதோறும் தாவிச் செல்லுதல்

வெள்ளியின் பொன்னின் நானா விளங்குபல் மணியின் விஞ்சை
தெள்ளிய கடவுள் தச்சன், கை முயன்று அரிதின் செய்த,
தள் அறு மனைகள் தோறும், முறை முறை தாவிச் சென்றான்;
ஒள் எரியோடும் குன்றத்து ஊழிவீழ் உருமொடு ஒப்பான் 5.13.139

இலங்கை நகரை எரி உண்டமை

நீல் நிற நிருதர், யாண்டும் நெய் பொழி வேள்வி நீக்க,
பால் வரு பசியன், அன்பான் மாருதி வாலைப் பற்றி,
ஆலம் உண்டவன், அன்று ஊட்ட, உலகு எலாம் அழிவின் உண்ணும்,
காலமே என்ன, மன்னோ கனலியும் கடிதின் உண்டான். 5.13.140
--------------

5.14 – Der Brand von Lanka

5.14 இலங்கை எரியூட்டு படலம் 6029 - 6092

மாளிகைகளில் தீப்பற்றல்

கொடியைப் பற்றி விதானம் கொளுவி தான்
நெடிய தூணைத் தழுவி நெடும் சுவர்
முடியச் சுற்றி முழுதும் முருக்கிற்றால்;
கடி கொள் மா நகர் தோறும் கடும் கனல். 5.14.1

நகரமக்கள் அங்குமிங்கும் ஓடிக் கூக்குரலிடல்

வாசல் இட்ட எரி மண மாளிகை
மூச முட்டி முழுதும் முருக்கிற்றால்
ஊசல் இட்டு என ஓடி உளைந்து உலைப்
பூசல் இட்டது இரியல் புறம் எலாம். 5.14.2

மணிமாளிகைகளில் மாதர் மயங்கி அலமரல்

மணியின் ஆய வயங்கு ஒளி மாளிகை
பிணியில் செம் சுடர்க் கற்றை பெருக்கலால்
திணி கொள் தீ உற்றது உற்றில தேர்கிலார்
அணி வளைக் கை நல்லார் அலமந்து உளார். 5.14.3

புகையில் அகப்பட்ட மகளிர்

வான் அகத்தை நெடும் புகை மாய்த்தலால்
போன திக்கு அறியாது புலம்பினார்;
தேன் அகத்து மலர் சிலர் சிந்திய
கான் அகத்து மயில் அன்ன காட்சியார். 5.14.4

தலையில் தீப்பற்றியதும் பற்றாததும் தெரியாமை

கூய்க் கொழும் புனல் குஞ்சியில் கூந்தலில்
மீச் சொரிந்தனர்; மாதரும் வீரரும்
ஏய்த்த தன்மையினால் எரி இன்மையும்
தீக் கொளுத்தினவும் தெரியாமையால். 5.14.5

ஒரு தத்துவக் கருத்து

இல்லில் தங்கு வயங்கு எரி யாவையும்
சொல்லின் தீர்ந்தன போல்வன தொல் உரு
புல்லிக் கொண்டன; மாயைப் புணர்ப்பு அறக்
கல்வித் தம் இயல்பு எய்தும் கருத்தர் போல். 5.14.6

புகை மேலோங்கி எழுதல்

ஆயது அங்கு ஒர் குறள் உரு ஆய் அடித்
தாய் அளந்து உலகங்கள் தரக் கொள்வான்
மீ எழுந்த கரியவன் மேனியில்
போய் எழுந்து பரந்தது; வெம் புகை. 5.14.7

எரியினால் யானைகள் நிறம் மாறுதல்

நீலம் நின்ற நிறத்தன கீழ்நிலை
மாலின் வெம் சின யானையை மானுவ;
மேல் விழுந்து எரி முற்றும் விழுங்கலால்
தோல் உரிந்து கழன்றன; தோல் எலாம். 5.14.8

எருமைக்கு மாதர் ஒதுங்கல்

மீது இமம் கலந்தால் அன்ன வெம் புகை
சோதி மங்கலத் தீயொடு சுற்றலால்
மேதி மங்குலின் வீழ் புனல் வீழ் மட
ஓதிமங்களின் மாதர் ஒதுங்கினார். 5.14.9

அனற்பொறிகளால் கடல்மீன் மடிதல்

பொடித்து எழுந்து பெரும் பொறி போவன
இடிக் குலங்களின் வீழ்தலில் எங்கணும்
வெடித்த; வேலை வெதும்பிட மீன்குலம்
துடித்து வெந்து புலர்ந்து உயிர் சோர்ந்தவால். 5.14.10

பொன்மாளிகை உருகித் திரளல்

பருகு தீ மடுத்து உள் உறப் பற்றலால்
அருகு நீடிய ஆடகத் தாரைகள்
உருகி வேலையின் ஊடு புக்கு உற்றன
திருகில் பொன் நெடும் தண்டில் திரண்டவால். 5.14.11

தரையும் வெந்தது

உரையின் முந்து உலகு உண்ணும் எரி அதால்
வரை நிவந்து அன்ன பன் மணி மாளிகை
நிரையும் நீள் நெடும் சோலையும் நிற்குமோ?
தரையும் வெந்தது; பொன் எனும் தன்மையால். 5.14.12

புகை வானுலகத்தும் பரவல்

கல்லினும் வலிது ஆம் புகைக் கற்றையால்
எல்லி பெற்றது; இமையவர் நாடு இயல்
வல்லி கோலி நிவந்தன; மா மணிச்
சில்லி ஓடும் திரண்டன தேர் எலாம். 5.14.13

கனலும் கள் குடித்தது

பேயம் மன்றினில் நின்று பிறங்கு எரி
மாயர் உண்ட நறவு மடுத்ததால்;
தூயர் என்றவர் வைகு இடம் துன்னினால்
தீயர்; அன்றியும் தீமையும் செய்வரால். 5.14.14

கடலும் மேகமும் வெப்பமுறுதல்

தழுவு இலங்கை தழங்கு எரி தாய்ச் செல
வழு இல் வேலை உலையின் மறுகின;
எழும் எழும் சுடர்க் கற்றை சென்று எய்தலால்
குழுவு தண்புனல் மேகம் கொதித்தவே. 5.14.15

பேய்த்தேரைப் புனல் என மயங்கல்

ஊனில் ஓடும் எரியொடு உயங்குவார்
கானில் ஓடும் நெடும் புனல் காண் எனா
வானில் ஓடும் மகளிர் மயங்கினார்
வேனில் ஓடு அரும் தேர் இடை வீழ்ந்தனர். 5.14.16

வண்டு தீச்சுடரைத் தாமரை என மயங்கல்

தேன் அவாம் பொழில் தீப் படச் சிந்திய
சோனை மா மலர்த் தும்பி தொடர்ந்து அயல்
போன தீச் சுடர் புண்டரிகத் தடம்
கானம் ஆம் என வீழ்ந்து கரிந்தவே. 5.14.17

நற்கடன் பூண்ட நங்கையர் மடிதல்

"நல் கடம் இது நம் உயிர் நாயகன்
மற்கடம் தறெ மாண்டனன்; வாழ்வு இலம்;
இல் கடந்து இனி ஏகலம் யாம்"எனா
வில் கடந்த நுதல் சிலர் வீடினார். 5.14.18

கா வேரொடும் கரிதல்

பூ கரிந்து முறி பொறி ஆய் அடை
நா கரிந்து சினை நறும் சாம்பர் ஆய்
மீ கரிந்து நெடும் பணை வேர் உறக்
கா கரிந்து கரும் கரி ஆனவே. 5.14.19

விண்ணவர் ஊர்கள் உருகி ஒழுகல்

கார் முழுக்க எழும் கனல் கற்றை போய்
ஊர் முழுக்க வெதுப்ப உருக்கின;
தூர் ஒழுக்கம் அறாமையின் துன்னு பொன்
வேர் விழுப்பது போன்றன விண் எலாம். 5.14.20

அரக்கரும் அமுதுண்டு ஆவி பெறல் (6049-6050)

நெருக்கி மீ மிசை ஓங்கும் நெருப்பு அழல்
செருக்கும் வெண் கதிர்த் திங்களைச் சேண் உற
உருக்க மெய்யின் அமுதம் உகுத்தலால்
அரக்கரும் சிலர் ஆவி பெற்றார் அரோ. 5.14.21

பருதி பற்றி நிமிர்ந்து எழு பைங் கனல்
கருகி முற்றும் எரிந்து எழு கார் மழை
அருகு சுற்றும் இருந்தையது ஆய் அதின்
உருகு பொன்திரள் ஒத்தனன் ஒள் கதிர். 5.14.22

குதிரைகள் எரிபடல்

தளை கொளுத்திய தாவு எரி தாமணி
முளை கொளுத்தி முகத்து இடை மொய்த்தபேர்
உளை கொளுத்த உலந்து உலைவு உற்றன;
வளை குளப்பின் மணி நிறம் வாசியே. 5.14.23

வான் ஏற முயன்ற அரக்கர் எரியில் விழல்

எழுந்து பொன் தலத்து ஏறலின் நீள் புகைக்
கொழுந்து சுற்ற உயிர்ப்பு இலர்; கோளும் உற்று
அழுந்துபட்டு உளர் ஒத்து அயர்ந்து ஆர் அழல்
விழுந்து முற்றினர்; கூற்றை விழுங்குவார். 5.14.24

அரக்கியர் கூந்தலில் தீப்பற்றல்

கோசிகத் துகில் உற்ற கொழும் கனல்
தூசு இன் உத்தரிகத்தொடு சுற்று உறா
வாச மைக் குழல் பற்ற மயங்கினார்
பாசிழைப் பரவைப் படர் அல்குலார். 5.14.25

ஆடையில் தீப்பற்றிய அரக்கர் கடலில் மண்டுதல்

நிலவு இலங்கிய துகிலினை நெருப்பு உண நிருதர்
இலவினும் சில முத்து உள எனும் நகை இளையார்
புலவியின் கரை கண்டவர் அமிர்து உணப் புணரும்
கலவியின் கரை கண்டிலர் மண்டினர் கடல் மேல். 5.14.26

கிளி பதைப்பக் கண்டு மகளிர் வருந்தல்

பஞ்சரத்தொடு, பசும் நிறக் கிளி வெந்து பதைப்ப,
அஞ்சனக் கணில் அருவி நீர் முலைமுன்றில் அலைப்பக்
குஞ்சரத்து அன கொழுநரைத் தழுவு உறும் கொதிப்பால்,
மஞ்சு உறப் புகும் மின் எனப் புகை இடை மறைந்தார் 5.14.27

புகைப்படலத்துள் மறைந்த மகளிர்

வரையினைப் புரை மாடங்கள் எரி புக, மகளிர்,
புரை இல் பொன் கலன் வில் இட, விசும்பு இடைப் போவார்,
கரை இல் நுண் புகைப் படலையில் கரந்தனர்; கலிங்கத்
திரையின் உள் பொதி சித்திரப் பாவையின் செயலார் 5.14.28

மணம் பரப்பி மலர்ப்பொழில் எரிதல்

அகரும் நல் நறும் சாந்தமும் முதலின அனேகம்
புகர் இல் நல் மரத்து உறு வெறி உலகு எலாம் போர்ப்பப்,
பகரும் ஊழியில், கால வெம் கடும் கனல் பருகும்
மகர வேலையின், வெந்தன நந்தன வனங்கள். 5.14.29

கற்பகக் காவும் கனலும் இடைதெரியாமை

மினைப் பரந்து எழு கொழும் சுடர், உலகு எலாம் விழுங்க,
நினைப்பு அரும் பெரும் திசை உற விரிகின்ற நிலையால்,
சினைப் பரந்து, எரி சேர்ந்து இலா நின்றவும், சில, வெம்
கனல் பரந்தவும், தெரிகில; கற்பகக் கானம் 5.14.30

புகை கடலை விழுங்கல்

மூளும் வெம் புகை விழுங்கலின், சுற்று உறு முழு நீர்
மாளும் வண்ணம், மா மலை நெடும் தலை தொறும் மயங்கிப்
பூளை வீய்ந்து அன்ன போவன, புணரியில் புனல் மீன்
மீள, யாவையும் தெரிந்து இல முகில்கணம் விசைப்ப 5.14.31

திசையனைத்தும் புகை சூழல்

மிக்க வெம் புகை விழுங்கலின், வெள்ளி அம் கிரியும்
ஒக்க வெற்பினோடு அன்னமும் காக்கையின் உருவ;
பக்க வேலையின் படியது பாற்கடல், முடிவில்
திக்கயங்களும், கயங்களும், வேற்றுமை தெரியா. 5.14.32

அரக்கரும் அரக்கியரும் கடலில் மூழ்கல்

கரிந்து சிந்திடக் கடும் கனல் தொடர்ந்து, உடல் கதுவ
உரிந்த மெய்யினர், ஓடினர், நீர் இடை ஒளிப்பார்,
விரிந்த கூந்தலும், குஞ்சியும் மிடைதலில், தாமும்,
எரிந்து வேகின்ற ஒத்தன, எறிதிரைப் பரவை. 5.14.33

மகவொடு போந்த அரக்கியர் அவலநிலை

மருங்கின் மேல் ஒரு மகவு கொண்டு, ஒரு தனி மகவை
அரும் கையால் பற்றி, மற்று ஒரு மகவு பின் அரற்ற,
நெருங்கி, நீரொடு, நெறிகுழல் சுறுக் கொள நீங்கிக்
கரும் கடல் தலை வீழ்ந்தனர் அரக்கியர் கதறி. 5.14.34

படைக்கலம் உருகி ஒன்றாதலில் ஒரு உண்மை

வில்லும், வேலும், வெம் குந்தமும் முதலின விறகாய்,
எல் உடைச் சுடர் எனப் புகர் எஃகு எலாம் உருகத்
தொல்லை நல் நிலை, தொடர்ந்து பேர் உணர்வு அன்ன தொழிலச்
சில்லி உண்டையில் திரண்டு அன படைக்கலச் சாலை. 5.14.35

தீப்பற்ற யானைகள் ஓடல்

செய் தொடர்க் கன வல்லியும், புரோசையும், சிந்தி,
நொய்தின் இட்ட வன் தறி பறித்து, உடல் எரி நுழைய,
மொய் தடச் செவி நிறுத்தி, வால் முதுகினை முருக்கிக்
கை எடுத்து அழைத்து ஓடின ஓடை வெம் களி மா. 5.14.36

பறவைகளை மீன்கூட்டம் விழுங்கல்

வெருளும் வெம் புகைப் படலையின் மேல் செல வெருவி,
இருளும் வெம் கடல் விழுந்தன, எழுந்தில பறவை;
மருளில் மீன் கணம் விழுங்கிட உலந்தன; மனத்து ஓர்
அருள் இல் வஞ்சரைத் தஞ்சம் என்று அடைந்தனர் அனைய. 5.14.37

இராவணன் மாளிகையில் தீப்புகல்

நீரை வற்றிடப் பருகி மா நெடு நிலம் தடவித்
தாருவைச் சுட்டு மலைகளைத் தணல் செய்து தனிமா
மேருவைப் பற்றி எரிகின்ற கால வெம் கனல் போல்
ஊரை முற்றுவித்து இராவணன் மனை புக்கது; உயர் தீ. 5.14.38

வானவர் மகளிர் நிலைகுலைந்தோடல்

வான மாதரூம் மற்று உள மகளிரும் மறுகிப்
போன போன திக்கு அறிவரும் இரியலர் போனார்;
ஏனை நின்றவர் எங்கணும் இரிந்தனர்; இலங்கைக்
கோன் அவ் வானவர் பதி கொண்ட நாள் எனக் குலைவார். 5.14.39

மகளிர் குழலும் நறுமணம் பெறல்

நாவியும் நறும் கலவையும் கற்பகம் நக்க
பூவும் ஆரமும் அகிலும் என்று இனையன புகையத்
தேவு தேன் மழை செறி பெரும் குலம் எனத் திசையின்
பாவைமார் நறும் குழல்களும் பரிமளம் கமழ்ந்த. 5.14.40

இராவணன் எழுநிலை மாடம் எரிதல்

சூழும் வெம் சுடர் தொடர்ந்திட, யாவரும் தொடரா
ஆழி வெம் சினத்து ஆண் தொழில் இராவணன் மனையில்,
ஊழி வெம் கனல் உண்டிட, உலகம் என்று உயர்ந்த
ஏழும் வெந்தன ஒத்தன, நெடும் நிலை ஏழும். 5.14.41

இராவணன் மாளிகை உருகி மேருப் போலத் தோன்றல்

பொன் திருத்தியது ஆதலால் இராவணன் புரை தீர்
குன்றம் ஒத்து உயர் தடம் நெடு மா நிலைக் கோயில்
நின்று துற்று எரி பருகிட நெரிவு உற உருகித்
தென் திசைக்கும் ஓர் மேரு உண்டு ஆம் எனத் தெரிந்த. 5.14.42

இராவணன் முதலியோர் வெளியேறுதல்

அனைய காலையில் அரக்கனும், அரிவையர் குழுவும்,
புனை மணிப் பொலி புட்பக விமானத்துப் போனார்;
நினையும் மாத்திரை யாவரும்; நீங்கினர்; நீங்கா
வினை இலாமையில் வெந்தது, அவ் விலங்கல் மேல் இலங்கை. 5.14.43

இராவணன் நகர் எரிந்த காரணம் வினவுதல்

ஆழித் தேரவன் அரக்கரை அழல் எழ நோக்கி
'ஏழுக்கு ஏழென அடுக்கிய உலகங்கள் எரியும்
ஊழிக் காலம் வந்து உற்றதோ? பிறிது வேறு உண்டோ?
பாழித் தீ சுட வெந்தது என்? நகர்' எனப் பகர்ந்தான். 5.14.44

நிகழ்ந்தது கூற இராவணன் சினத்தல்

கரங்கள் கூப்பினர், தங்களைத் திருவொடும் காணார்,
இரங்குகின்ற வல் அரக்கர் ஈது இயம்பினர் :'இறையோய்!
தரங்க வேலையின் நெடிய தன் வால் இட்ட தழலால்,
குரங்கு சுட்டது'என்று உரைத்தலும், இராவணன் கொதித்தான். 5.14.45

இராவணன் சினந்து நகைத்தல்

இன்று புன் தொழில் குரங்கு தன் வலியினால் இலங்கை
நின்று வெந்து மா நீறு எழுகின்றது; நெருப்புத்
தின்று தேக்கிடுகின்றது; தேவர்கள் சிரிப்பார்;
நன்று நன்று போர் இராவணன் வலி'என நக்கான். 5.14.46

எரியைப் பற்றிவரக் கட்டளையிடல்

'உண்ட நெருப்பைக்
கண்டு எதிர் பற்றிக்
கொண்டு அணைக'என்றான்
அண்டரை வென்றான். 5.14.47

அனுமனைப் பற்றிவரக் கட்டளையிடல்

'உற்று அகலா முன்
செற்ற குரங்கைப்
பற்றுமின்'என்றான்
முற்றும் உணர்ந்தான். 5.14.48

வீரர் விரைந்து செல்லல்

சார் அயல் நின்றார்
வீரர் விரைந்தார்;
'நேருதும்'என்றார்
தேரினர் சென்றார். 5.14.49

பல வீரர்கள் செல்லல்

எல்லை இகந்தார்
வில்லர் வெகுண்டார்
பல் அதிகாரத்
தொல்லர் பெயர்ந்தார். 5.14.50

வீரர்கள் எழுவர் போர்க்கு எழல்

நீர்கெழு வேலை நிமிர்ந்தார்
தார்கெழு தானை சமைந்தார்
போர்கெழு மாலை புனைந்தார்
ஓர் எழு வீரர் உயர்ந்தார். 5.14.51

வீரர் அனுமனைக் காணல்

விண்ணினை மேலை விளம்பார்;
மண்ணினை ஓடி வளைந்தார்;
அண்ணலை ஓடி அணைந்தார்;
கண்ணினில் வேறு அயல் கண்டார். 5.14.52

அரக்கர் அனுமனைச் சூழ்தல்

'பற்றுதிர் பற்றுதிர்'என்பார்;
'எற்றுதிர் எற்றுதிர்'என்பார்;
'சுற்றுதிர் சுற்றுதிர்'என்பார்;
முற்றினர் முற்றும் முனிந்தார். 5.14.53

அனுமனும் அரக்கரும் பொருதல் (6082-6088)

ஏல் கொடு வஞ்சர் எதிர்ந்தார்;
கால் கொடு கை கொடு கார்போல்
வேல் கொடு கோலினர்; வெம்தீ
வால் கொடு தானும் வளைந்தான். 5.14.54

பாதவம் ஒன்று பகுத்தான்;
மாதிரம் வாலின் வளைந்தான்;
மோதினன்; மோத முனிந்தார்
ஏதியும் நாளும் இழந்தார். 5.14.55

நூறிட மாருதி நொந்தார்
ஊறிட ஊன் இடு புண் நீர்
சேறு இட ஊரிடு செம்தீ
ஆறிட ஓடினது; ஆறாய். 5.14.56

தோற்றினர் துஞ்சினர் அல்லால்
ஏற்று இகல் வீரர் எதிர்ந்தார்;
காற்றின் மகன் கலை கற்றான்
கூற்றினும் மும்மடி கொன்றான். 5.14.57

மஞ்சு உறழ் மேனியர் வன் தோள்
மொய்ம்பினர் வீரர் முடிந்தார்
ஐம்பதினாயிரர் அல்லார்
பைம் புனல் வேலை படர்ந்தார். 5.14.58

தோய்த்தனன் வால் அது தோயக்
காய்த்திய வேலை கலந்தார்
போய்த்திலர் பொன்றினர் போனார்
ஏய்த்து என மைந்தர் எதிர்ந்தார். 5.14.59

சுற்றின தேரினர் தோலா
வில் தொழில் வீரம் விளைத்தார்
எற்றினன் மாருதி எற்ற
உற்று எழு வீரர் உலைந்தார். 5.14.60

பிராட்டி தங்கும் சோலையில் தீ பரவாமை

விட்டு உயர் விஞ்சையர்'வெம் தீ
வட்ட முலைத் திரு வைகும்
புள் திரள் சோலை புறத்தும்
சுட்டிலது'என்பது சொன்னார். 5.14.61

பிராட்டியை அனுமன் வணங்கி மகிழ்தல்

வந்து அவர் சொல்ல மகிழ்ந்தான்
வெம் திறல் வீரன் வியந்தான்
உய்ந்தனென் என்ன உவந்தான்
பைந்தொடி தாள்கள் பணிந்தான். 5.14.62

பிராட்டி மகிழ அனுமன் மீளல

பார்த்தனள் சானகி பாரா
வேர்த்து எரி மேனி குளிர்ந்தாள்;
'வார்த்தை என்?வந்தனை'என்னாப்
போர்த் தொழில் மாருதி போனான். 5.14.63

அனுமன் செல்ல அழல் மறைதல்

'தெள்ளிய மாருதி சென்றான்
கள்ள அரக்கர்கள் கண்டால்
எள்ளலர் பற்றுவர்'என்னா
ஒள் எரியோனும் ஒளித்தான். 5.14.64
---------------

5.15 – Die Verehrung der heiligen Füße

5.15 திருவடி தொழுத படலம் 6093 - 6185

அனுமன் (அரிஷ்டமென்னும்) குன்றினின்று வான் வழி மீளுதல்

'நீங்குவென் விரைவின்'என்னும் நினைவினன் மருங்கு நின்றது
ஆங்கு ஒரு குடுமிக் குன்றை அருக்கனில் அணைந்த ஐயன்,
வீங்கினன் உலகை எல்லாம்; விழுங்கினன் என்ன, வீரன்
பூங் கழல் தொழுது வாழ்த்தி விசும்பு இடைக் கடிது போனான். 5.15.1

வழியிடை மைந்நாகமலையிடம் உற்றதுணர்த்திய அனுமன் மகேந்திர வரையில் குதித்தல்

மைநாகம் என்ன நின்ற குன்றையும் மரபின் எய்திக்
கை நாகம் அனையோன், உற்றது உணர்த்தினன்; கணத்தின் காலைப்
பை நாகம் நிகர்க்கும் வீரர் தன் நெடும் வரவு பார்க்கும்
கொய் நாகம் நறும் தேன் சிந்தும் குன்றிடைக் குதியும் கொண்டான். 5.15.2

வானரவீரர் அனுமன் வரக்கண்டு மகிழ்தல்

போய் வரும் கருமம் முற்றிற்று என்பது ஓர் பொம்மல் பொங்க,
வாய் வெரீஇ நின்ற வென்றி வானர வீரர், மன்னோ
பாய்வரு நீளத்து ஆங்கண் இருந்தனர்; பறவைப் பார்ப்பு
தாய் வரக் கண்டது அன்ன உவகையின், தளிர்த்தார் அம்மா. 5.15.3

அனுமன் வரவால் வானரவீரர்பால் நிகழ்ந்த செயல்கள்

அழுதனர் சிலவர், முன் நின்று ஆர்த்தனர் சிலவர், அண்மித்
தொழுதனர் சிலவர், ஆடித் துள்ளினர் சிலவர், அள்ளி
முழுது உற விழுங்குவார் போல் மொய்த்தனர் சிலவர், முற்றும்
தழுவினர் சிலவர், கொண்டு சுமந்தனர் சிலவர், தாங்கி. 5.15.4

வானரர் அனுமனை உபசரித்தல்

தேனொடு கிழங்கும் காயும் நறியன, அரிதின் தேடி
மேல்முறை வைத்தோம்; அண்ணல்! நுகர்ந்தனை, மெலிவு தீர்தி;
மான வாள் முகமே எங்கட்கு உரைத்தது, மாற்றம்; என்று,
தான் நுகர் சாகம் எல்லாம் முறைமுறை சிலவர் தந்தார். 5.15.5

அனுமனுடலில் உள்ள புண்களைக்கண்டு வானரர் வருந்துதல்

தாள்களில் மார்பில் தோளில் தலைகளில் தடக்கை தம்மில்
வாள்களில் வேலில் வாளி மழைகளின் வகிர்ந்த புண்கள்,
நாள்கள்மேல் உலகில் சென்ற எண்ணன, நம்பி தன்னை
ஊழ் கொள நோக்கி நோக்கி, உயிர் உக உளைந்து உயிர்த்தார். 5.15.6

அனுமன் அங்கதன் முதலியோரை வணங்கி அவரிடம் பிராட்டி கூறிய ஆசியையும் தெரிவித்தல்

வாலி காதலனை முந்தி வணங்கினன்; எண்கின் மன்னைக்
கால் உற வணங்கிப் பின்னைக் கடன்முறை கடவோர்க்கு எல்லாம்
ஏலுற இயற்றி, ஆங்கண் இருந்தவன், எதிர்ந்தோர்க்கு எல்லாம்,
ஞால நாயகன் தன் தேவி, சொல்லினள் நன்மை என்றான். 5.15.7

சென்றது முதல் திரும்பியது வரை நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்லும்படி அனுமனிடம் வானரவீரர் வேண்டல்

என்றலும் கரங்கள் கூப்பி எழுந்தனர்; இறைஞ்சித் தாழ்ந்து
நின்றனர், உவகை பொங்க விம்மலர் நிமிர்ந்த நெஞ்சர்,
'சென்றது முதலா வந்தது இறுதியாச் செப்பல் பாலை
வன் திறல் உரவோய்!'என்னச் சொல்லுவான் மருத்து மைந்தன். 5.15.8

அனுமன், பிராட்டியின் தவமும் அவள்பக்கல் அடையாளம்
பெற்றமையும் கூறித் தன் வென்றி கூறாது விடுத்தல்

ஆண் தகை தேவி உள்ளத்து அரும் தவம் அமையச் சொல்லிப்
பூண்ட பேர் அடையாளம் கை கொண்டதும் புகன்று, போரில்
நீண்ட வாள் அரக்கரோடு நிகழ்ந்ததும், நெருப்புச் சிந்தி
மீண்டதும், விளம்பான்; தான் தன் வென்றியை உரைப்ப வெள்கி. 5.15.9

அனுமன் கூறாதவற்றையும் குறிப்பால் உணர்ந்த வானர வீரர் மேற்செய்ய வேண்டியதை அனுமனிடம் வினவுதல்

பொருதமை புண்ணே சொல்ல, வென்றமை போந்த தன்மை
உரை செய, ஊர் தீ இட்டது ஓங்கு இரும் புகையே ஓத,
கருதலர் பெருமை தேவி மீண்டிலாச் செயலே காட்ட,
தெரிதர உணர்ந்தார்; பின்னர் என் இனிச் செய்தும் என்றார். 5.15.10

அனுமன் விடையும் வானரர் புறப்படுதலும்

யாவதும் இனி வேறு எண்ண வேண்டுவது, இறையும் இல்லை;
சேவகன் தேவி தன்னைக் கண்டது விரைவின் செப்பி,
ஆவது அவ் அண்ணல் உள்ளத்து அரும் துயர் ஆற்றலே ஆம்;
போவது புலமை என்னாப் பொருக்கென எழுந்து போனார். 5.15.11

வானரவீரர் மதுவனம் அடைதல்

போயினர், களிப்பினோடும் புங்கவன் சிலையின் நின்றும்
ஏயின பகழி என்ன, எழுந்து விண் படர்ந்து தாவிக்
காய் கதிர்க் கடவுள் வானத்து உச்சி சென்று இறுக்கும் காலத்து
ஆயின வீரரும், போய் மதுவனம் அதில் இறுத்தார். 5.15.12

வானரர் உணவுவேண்ட அனுமன் முதலியோர் அங்கதனை அடைதல்

'ஏத நாள் இறந்த சால, என்பது ஓர் வருத்தம் நெஞ்சம் அத்து,
ஆதலால், உணவு தேய்ந்து வருந்தினம், அளியம் எம்மைச்
சாதல் தீர்த்து அளித்த வீர! தந்தருள், உணவும்'என்னப்
'போதும் நாம் வாலி சேய்பால்' என்று உடன் எழுந்து போனார். 5.15.13

வானரத்தலைவர், அங்கதன்பால் வானரப்படைக்கு மதுவளிக்குமாறு வேண்டல்

அங்கதன் தன்னை அண்மி, மனும் இருகை கூப்பிக்
'கொங்கு தங்கு அலங்கல் மார்ப! ன்னுடைக் குரக்குச் சேனை,
வெம் கதம் ஒழிந்து சால ந்தின, வேடை ஓடி,
இங்கு இதற்கு அளித்தல் வேண்டும் ால் உமிழ் பிரசம்'என்றான். 5.15.14

அங்கதன் இசைந்தமையால் வானரர் மதுவுண்டு மகிழ்தல் (6107-6108)

என அவனும் நேர்ந்தான்; நரலையும் நடுங்க ஆர்த்துச்
சென்று, உறு பிரசம் தூங்கும் செழு வனம் அதனின் ஊடே
ஒன்றின் முன் ஒன்று பாயும், ஒடிக்கும் மென் பிரசம் எல்லாம்
தின்று தின்று உவகை கூரும், தேன் நுகர் அளியின் மொய்த்தே. 5.15.15

ஒருவர் வாய்க்கொள்ளும் தேனை ஒருவர் உண்டு எளிதில் போவார்;
ஒருவர் கைக் கொள்ளும் தேனை ஒருவர் கொண்டு ஓடிப் போவார்;
ஒருவரோடு ஒருவர் ஒன்றத் தழுவுவர், விழுவர், ஓடி
ஒருவர் மேல் ஒருவர் ஏறி, 'ஓகை'என்று உவகைகூர்வார். 5.15.16

மதுவனம் காவலர் வானரவீரரை அச்சுறுத்தி வெருட்ட முயலுதல்

இன்னன நிகழும் காலை, எரிவிழித்து, எழுந்து சீறி,
அந் நெடும் சோலை காக்கும் வானரர், அவரை, நோக்கி,
'மன் நெடும் கதிரோன் மைந்தன் ஆணையை மறுத்து, நீவிர்
என் நினைந்து என்ன செய்தீர்? நும் உயிர்க்கு இறுதி'என்ன. 5.15.17

காவலர் மதுவனம் அழிந்தமை ததிமுகற்கியம்புதல் (6110-6111)

'முனியுமால் எம்மை எம் கோன்' என்று அவர், மொழிந்து போந்து,
'கனியும் மா மது வனத்தைக் கட்டு அழித்திட்டது; இன்று
நனி தரு கவியின் தானை, நண்ணலார் செய்கை நாண;
இனி எமால் செயல் இன்று;' என்னத் ததிமுகற்கு இயம்பினாரே 5.15.18

கேட்டவன்'யாவரே அம் மதுவனம் கேடு சூழ்ந்தார்?
காட்டிர்'என்று எழுந்தான்; அன்னார், 'வாலிசேய் முதல கற்றோர்
ஈட்டம் வந்து இறுத்தது ஆக, அங்கதன் ஏவல் தன்னால்,
மாட்டின கவியின் தானை; மதுவளர் உலவை ஈட்டம்.' 5.15.19

காவலர் சொற்கேட்ட ததிமுகன் மதுவனத்துள் புக வானரர் அங்கதனிடம் சரண்புகுதல் (6112-6113)

'உரம் கிளர் மதுகையான் தன் ஆணையால், உறுதி கொண்டே,
குரங்கினம் தம்மையெல்லாம் விலக்கினம்; கொடுமை கூறிக்
கரங்களால் எற்ற நொந்தேம்; காவலோய்! என்னலோடும்
தரம் கிளர் தாதை பட்டது அறிந்திலன் தனயன் போலும்.' 5.15.20

என உரைத்து, அனலின் பொங்கி, எழுந்து இரைத்து, இரண்டு கோடி
கனை கழல் கவியின் சேனை, கல் எனக் கலந்து புல்ல,
புனை மதுச்சோலை புக்கான், மதுநுகர் புனிதச் சேனை,
அனகனை வாழ்த்தி, ஓடி அங்கதன் அடியில் வீழ்ந்த. 5.15.21

ததிமுகன் அங்கதன்பாற் சினந்து கூறுதல்

இந்திரன் வாலிக்கு ஈந்த இன்சுவை மதுவின் கானம்,
அந்தரத்தவர்க்கும் நோக்கற்கு அரிய என் ஆணை தன்னைச்
சிந்தினை; கதிரோன் மைந்தன் திறலினை அறிதி அன்றே?
மந்தரம் அனைய தோளாய்! இற்றது உன் வாழ்க்கை இன்றே. 5.15.22

ததிமுகனும் அங்கதனும் பொருதல்

'மதுவனம் தன்னை இன்னே மாட்டுவித்தனை நீ'என்னாக்
கதும் என வாலி சேய் மேல் எறிந்தனன் கரும் கல் பாறை
அதுதனைப் புறங்கையாலே அகற்றி அங்கதனும் சீறித்
ததிமுகன் தன்னைப் பற்றிக் குத்தினன் தடக்கை தன்னால். 5.15.23

அங்கதன் ததிமுகனைத் தாக்கித் துரத்தி, அவனுடன் வந்தாரையும் தண்டிக்கும்படி, தன்னுடன் வந்தார்க்குச் சொல்லுதல்

வாய் வழி குருதி சோர மணிக் கையால் மலங்க மோதிப்
'போய் மொழி கதிரோன் மைந்தற்கு' என்று அவன் தன்னைப் போக்கித்
தீ எழும் வெகுளி பொங்க மற்று அவன் சேனை தன்னைக்
காய் கனல் பொழியும் கையால் குத்துதிர் கட்டி என்றான். 5.15.24

அங்கதன் படைவீரர் ததிமுகன் படைவீரரை வருத்த அங்கதன் அவரையும் வெருட்டுதல்

பிடித்தனர்; கொடிகள் தன்னால் பிணித்தன; பின்னும் முன்னும்
இடித்தனர், அசனி அஞ்ச எறுழ்வலிக் கரங்கள் ஓச்சி;
துடித்தனர் உடல்கள் சோர்ந்தார், 'சொல்லும் போய் நீரும்'என்னப்
படித்தனன் வாலி மைந்தன். பயத்துடன் அவரும் போனார். 5.15.25

வானரவீரர் மதுவனத்தில் வருத்தம் தீர்ந்திருத்தல்

அலை புனல் குடையுமா போல் மதுக் குடைந்து ஆடி, தம் தம்
தலைவர்கட்கு இனிய தேனும் கனிகளும் பிறவும் தந்தே,
உலைவு உறு வருத்தம் தீர்ந்திட்டு, உபவனத்து இருந்தார்; இப்பால்
சிலை வளைத்து உலவும் தேரோன் தெறும் வெயில் தணிவு பார்த்தே. 5.15.26

கவிக்கூற்று நாடச்சென்றவர் மீண்டது நவின்றோம் நாடவிட்டவர் செய்தி நவில்வோம் எனல்

முத்தலை எஃகினாற்கும் முடிப்ப அரும் கருமம் முற்றி,
வித்தகத் தூதன் மீண்டது இறுதியா விளைந்த தன்மை,
அத்தலை அறிந்தது எல்லாம் அறைந்தனம்; ஆழியான் மாட்டு
இத்தலை நிகழ்ந்தது எல்லாம் இயம்புவான் எடுத்துக் கொண்டாம். 5.15.27

சுக்கிரீவன் பிராட்டியை நாடிவருமாறு வானரரை ஏவிவிட்டு இராமபிரானைத் தேற்றிக்கொண்டிருத்தல்

'சேற்று இள மரை மலர்த் திருவைத் தேர்க'எனக்
காற்றின் மா மகன் முதல் கவியின் சேனையை
நால் திசை மருங்கினும் ஏவி நாயகன்
தேற்றினன் இருந்தனன்; கவியின் செம்மலே. 5.15.28

சுக்கிரீவன் தேற்ற இராமபிரான் தேறுதல்

கார்வரை இருந்துள கதிரின் காதலன்
சீரிய சொற்களால் தெருட்ட செம் கணான்
ஆருயிர் ஆயிரம் உடையன்; ஆம் என
சோர்தொறும் உயிர்த்து உயிர்த்து உணரத் தோன்றுவான். 5.15.29
அனுமன்பால் வைத்த நம்பிக்கையால் இராமபிரான் உயிர்தாங்கி யிருத்தல்

தண்டல் இல் நெடும் திசை மூன்றும் தாயினர்
'கண்டிலர் மடந்தையை'என்னும் கட்டுரை
'உண்டு உயிர் அகத்து'என ஒறுக்கவும் உளன்;
திண் திறல் அனுமனை நினையும் சிந்தையான். 5.15.30

துயருற்ற இராமபிரான் சுக்கிரீவனொடு சொல்லுதல் (6123-6127)

ஆரியன் அருந்துயர்க் கடலுள் ஆழ்பவன்
'சீரியது அன்று நம் செய்கை; தீர்வு அரும்
மூரி வெம் பழியொடு முடிந்தது ஆம்'எனச்
சூரியன் புதல்வனை நோக்கிச் சொல்லினான். 5.15.31

'குறித்த நாள் இறந்தன குன்றத் தென் திசை
வெறிக் கருங் குழலியை நாடல் மேயினார்
மறித்து இவண் வந்திலர்; மாண்டுளார் கொலோ?
பிறித்து அவர்க்கு உற்றுளது என்னை? பெற்றியோய்! 5.15.32

'மாண்டனள் அவள்;'இவள் மாண்ட வார்த்தையை
மீண்டு அவர்க்கு உரைத்தலின் விளிதல் நன்று'; எனாப்
பூண்டது ஓர் துயர் கொடு பொன்றினார் கொல்லோ?
தேண்டினர் இன்னமும் திரிகின்றார் கொல்லோ?'. 5.15.33

'கண்டனர் அரக்கரைக் கறுவு கைம் மிக
மண்டு அமர் தொடங்கினார் வஞ்சர் மாயையால்
விண் தலம் அதனில் மேவினர்கொல்? வேறு இலாத்
தண்டல் இல் நெடுஞ்சிறைத் தளைப்பட்டார் கொலோ.' 5.15.34

"கூறின நாள் அவர் இருக்கை கூடலம்
ஏறல் அஞ்சுதும்;' என'இன்ப துன்பங்கள்
ஆறினர் அருந்தவம் அயர்கின்றார் கொல்லோ?
வேறு அவர்க்கு உற்றது என்? விளம்புவாய்"என்றான். 5.15.35
சுக்கிரீவன்பால் ததிமுகன் வருதல்

என்று உரைத்து இடர் உழந்து இருக்கும் ஏல்வையில்
வன் திறல் ததிமுகன் வானரை ஈசன் முன்
தன் தலைப் பொழிதரு குருதி தன்னொடும்
குன்று எனப் பணிந்தனன்; இருகை கூப்பியே. 5.15.36

ததிமுகன் மதுவனம் அழிந்தமை கூறச் சுக்கிரீவன் அழித்தவர் ஆர்? எனல்

எழுந்து நின்று'ஐய! கேள் இன்று நாளையோடு
அழிந்தது மதுவனம் அடைய'என்றலும்
வழிந்திடு குருதியின் வதனம் நோக்கியே
'மொழிந்திடு அங்கு யார் அது முடித்து உேளார்?'என. 5.15.37

ததிமுகன் மதுவனமழித்தாரைக் கூறித் தான் தகைந்தவாறும் தாக்குண்டவாறும் அறிவித்தல் (6130-6132)

'நீலனும் குமுதனும் நெடிய குன்றமே
போல் உயர் சாம்பனும் புணரி போர்த்து என
மேல் எழு சேனையும் விரைவின் வந்து உறாச்
சால்பு உடை மதுவனம் தனை அழிப்பவே. 5.15.38

'தகைந்த அச் சேனையைத் தள்ளி நின்னையும்
இகழ்ந் துரைத்து இயைந்தனன் வாலி சேய்; மனக்கு
உகந்தன புகன்ற அவ் உரை பொறாமையே
புகைந்து ஒரு பாறையின் புணர்ப்பு நீக்கியே. 5.15.39

'இமைத்தல்முன் "வாலிசேய் எழில்கொள் யாக்கையைச்
சமைத்தி" என்று எறிதரப் புறம் கையால் தகைந்து,
அமைத் தரு கனல் என அழன்று, என் பற்றியே
குமைத்து, உயிர் பதைப்ப "நீ கூறு போய்"என்றான்.' 5.15.40

ததிமுகன் சொல்லிய செய்தி உவகைதருவதென்று சுக்கிரீவன் இராமபிரானிடம் சொல்லுதல் (6133-6134)

ஏம்பலோடு எழுந்து நின்று இரவி கான்முளை
பாம்பு அணை அமலனை வணங்கி'பைந் தொடி
மேம்படு கற்பினள் என்னும் மெய்ம்மையைத்
தாம் புகன்றிட்டது இச்சலம்'; என்று ஓதினான். 5.15.41

'பண் தரு கிளவியாள் தன்னைப் பாங்கு உறக்
கண்டனர்; அன்னது ஓர் களிப்பினால் அவர்
வண்டு உறை மதுவனம் அழித்து மாந்தியது
அண்ட நாயக! இனி அவலம் தீர்க'என. 5.15.42

இராமபிரான் வந்தவர் யாது சொல்வரோ என்று வருந்தியிருத்தல்

'வந்தனர் தென் திசை வாவினார்'எனப்
புந்தி நொந்து "என்னை கொல் புகலல் பாலர்?"என்று
எந்தையும் இருந்தனன்; இரவி கான்முளை
நொந்த அத் ததிமுகன் தன்னை நோக்கியே. 5.15.43

மதுவனத்தில் தங்கியவர் யார்யார்? என்ற சுக்கிரீவனுக்குத் ததிமுகன் கூறுதல்

'யார் அவண் இறுத்தவர்? இயம்புவாய்'என
'மாருதி வாலி சேய் மயிந்தன் சாம்பவன்
சோர்வு அறு பதினெழுவோர்கள் துன்னினார்;
ஆர்கலி நாண வந்து ஆர்க்கும் சேனையார். 5.15.44

சுக்கிரீவன் ததிமுகனுக்கு உறுதி கூறுதல் (6137-6139)

என்று அவன் உரைத்தபோது இரவி காதலன்
வன் திறல் ததிமுகன் வதனம் நோக்கியே
'ஒன்று உனக்கு உணர்த்துவது உளது வாலி சேய்
புன் தொழில் செய்கை சேர் புணர்ப்பன் அல்லனால். 5.15.45

'கொற்றவன் பணி தலைக் கொண்டு தணெ் திரை
சுற்றிய திசை எலாம் துருவித் தோகையைப்
பற்றிய பகைஞரைக் கடிந்து பாங்கர் வந்து
உற்றனர்; அவரை யாம் உரைப்பது என்னையோ?.' 5.15.46

'அன்றியும் வாலி சேய் அரசு அது; ஆதலின்
பின்றுதல் தீது அரோ; பிணங்கும் சிந்தையாய்!
ஒன்றும் நீ உணரலை உறுதி வேண்டுமேல்
சென்று அவன்தனைச் சரண் சேர்தி ஈண்டு'என. 5.15.47

ததிமுகன் மதுவனத்துக்கு மீளுதல்

வணங்கிய சென்னியன் மறைத்த வாயினன்
உணங்கிய சிந்தையன் ஒடுங்கும் மேனியன்
கணங்கேளாடு ஏகி அக் கானம் நண்ணினான்
மணம் கிளர் தாரினான் மறித்தும் வந்து அரோ. 5.15.48

ததிமுகனைக்கண்ட அங்கதன் சினத்தலும் ததிமுகன் வணங்குதலும்

கண்டனன் வாலி சேய் கறுவு கைம் மிக
'விண்டவன் நம் எதிர் மீண்டுளான் எனின்
உண்டிடுகுதும் உயிர்'என்ன உன்னினான்;
'தொண்டு'எனத் ததிமுகன் தொழுது தோன்றினான். 5.15.49
அங்கதனும் ததிமுகனும் சினந்தணிந்து அளவளாவுதல்

'போழ்ந்து அன யான் செய்த குறை பொறுக்க'எனா
வீழ்ந்தனன் அடி மிசை; வீழ வாலி சேய்
தாழ்ந்து கை பற்றி மெய் தழீஇ கொண்டு'உம்மையான்
சூழ்ந்ததும் பொறுக்க'எனா முதன்மை சொல்லினான். 5.15.50

வானரர் முன்னே அனுமனை இராமனிடம் அனுப்புதல்

'யாம் முதல் குறித்த நாள் இறத்தல் எண்ணியே
ஏம் உற துயர் துடைத்து அளித்த ஏற்றம் போல்
தாமரைக் கண்ணவன் துயரம் தள்ள நீர்
போம்'எனத் தொழுது முன் அனுமன் போயினான். 5.15.51

ஏனை வானரர் சுக்கிரீவனிடம் சேர்தல்

'வன் திறல் குரிசிலும் முனிவு மாறினான்
வென்றி கொள் கதிரும் தன் வெம்மை ஆறினான்
என்று கொண்டு யாவரும்'எழுந்து போதலே
நன்று'என ஏகினார்; நவைக்கண் நீங்கினார். 5.15.52

இராமபிரான் சுக்கிரீவனை வினவுதல்

இப் புறத்து இராமனும் இரவி சேயினை
ஒப்பு உற நோக்கி'வந்து உற்ற தானையர்
தப்பு அறக் கண்டனம் என்பரோ? தகாது
அப்புறத்து என்பரோ? அறைதியால்' என்றான். 5.15.53

அனுமன்வர இராமபிரான் அவனை நோக்குதல்

என்புழி அனுமனும் இரவி என்பவன்
தென் புலத்து உளன் எனத் தெரிவது ஆயினான்;
பொன் பொழி தடக்கை அப் பொரு இல் வீரனும்
அன்பு உறு சிந்தையன்; அமைய நோக்கினான். 5.15.54

அனுமன் பிராட்டியின் தூயநிலையைக் குறிப்பால் உணர்த்துதல்

எய்தினன் அனுமனும்; எய்தி ஏந்தல் தன்
மொய் கழல் தொழுகிலன் முளரி நீங்கிய
தையலை நோக்கிய தலையன் கையினன்
வையகம் தழீஇ நெடிது இறைஞ்சி வாழ்த்தினான். 5.15.55

அனுமன் செயலால் பிராட்டியின் தூயநிலை முதலியவற்றை இராமபிரான் அறிதல்

திண் திறலவன் செயல் தெரிய நோக்கினான்;
வண்டு இயல் ஓதியும் வலியள்; மற்று இவன்
கண்டதும் உண்டு; அவள் கற்பும் நன்று; எனக்
கொண்டனன் குறிப்பினால் உணரும் கொள்கையான். 5.15.56

அனுமன் செயலால் இராமபிரான் உற்ற உவகை நிலை

ஆங்கு அவன் செய்கையை அளவை ஆம் எனா
ஓங்கிய உணர்வினால் விளைந்தது உன்னினான்;
வீங்கின தோள்; புனல் மலர்க்கண் விம்மின;
நீங்கினது அருந்துயர்; காதல் நீண்டதே. 5.15.57

அனுமன் தான் பிராட்டியைக் கண்டமை இராமபிரானிடம் கூறுதல்

'கண்டனென் கற்பினுக்கு அணியைக் கண்களால்
தெள் திரை அலை கடல் இலங்கைத் தென் நகர்
அண்ட நாயக! இனித் தவிர்தி ஐயமும்
பண்டு உள துயரும்'என்று அனுமன் பன்னுவான். 5.15.58

அனுமன் பிராட்டி பெருந்தகவினைத் தான் கண்டவாறு விரித்துரைத்தல் (6151-6171)

"உன் பெருந்தேவி என்னும் உரிமைக்கும், உன்னைப் பெற்ற
மன் பெரு மருகி என்னும் வாய்மைக்கும், மிதிலை மன்னன்
தன் பெருந் தனயை என்னும் தகைமைக்கும், தலைமை சான்றாள்;
என் பெரும் தெய்வம்; ஐயா! இன்னமும் கேட்டி? என்பான். 5.15.59

பொன் அலது இல்லை பொன்னை ஒப்பு, எனப் பொறையில் நின்றாள்
தன்னலது இல்லை, தன்னை ஒப்பு, எனத் தனக்கு வந்த
நின்னலது இல்லை நின்னை ஒப்பு, என நினக்கு நேர்ந்தாள்;
என்னலது இல்லை என்னை ஒப்பு என எனக்கும் ஈந்தாள். 5.15.60

உன் குலம் உன்னது ஆக்கி, உயர் புகழ்க்கு ஒருத்தி ஆய
தன் குலம் தன்னது ஆக்கி, தன்னை இத் தனிமை செய்தான்
வன் குலம் கூற்றுக்கு ஈந்து, வானவர் குலத்தை வாழ்வித்து,
என் குலம் எனக்குத் தந்தாள்; என் இனிச் செய்வது எம்மோய்! 5.15.61

வில் பெரும் தடம் தோள் வீர! வீங்கு நீர் இலங்கை வெற்பில்,
நல் பெரும் தவத்தள் ஆய நங்கையைக் கண்டேன் அல்லேன்;
இல் பிறப்பு என்பது ஒன்றும், இரும் பொறை என்பது ஒன்றும்,
கற்பு எனும் பெயரது ஒன்றும் களி நடம் புரியக் கண்டேன். 5.15.62

கண்ணினும் உளை நீ; தையல் கருத்தினும் உளை நீ; வாயின்
எண்ணினும் உளை நீ; கொங்கை இணைக்குவை தன்னின் ஓவாது
அண்ணல் வெம் காமன் எய்த அலர் அம்பு தொளைத்த ஆறாப்
புண்ணிலும் உளை நீ; நின்னைப் பிரிந்தமை பொருந்திற்று ஆமோ! 5.15.63

வேலையுள் இலங்கை என்னும் விரி நகர் ஒரு சார், விண் தோய்
காலையும் மாலை தானும் இல்லது, ஓர் கனகக் கற்பச்
சோலை அங்கு அதனில், உம்பி புல்லினால் தொடுத்த தூய
சாலையின் இருந்தாள்; ஐய! தவம் செய்த தவம் ஆம் தையல். 5.15.64

மண்ணொடும் கொண்டுபோனான், வான் உயர் கற்பினாள் தன்
புண்ணிய மேனி தீண்ட அஞ்சுவான்; உலகம் பூத்த
கண் அகன் கமலத்து அண்ணல், 'கருத்து இலாள் தொடுதல் கண்ணின்,
எண் அரும் கூறு ஆய் மாய்தி' என்றது ஓர் மொழி உண்டு என்பார். 5.15.65

தீண்டிலன் என்னும் வாய்மை, திசைமுகன் செய்த முட்டை
கீண்டு இலது, அனந்தன் உச்சி கிழிந்து இலது, எழுந்து வேலை
மீண்டில, சுடர்கள் யாவும் விழுந்தில, வேதம் செய்கை
மாண்டிலது, என்னும் தன்மை வாய்மையான் உணர்தி, மன்னோ! 5.15.66

சோகத்தாள் ஆய நங்கை கற்பினால், தொழுதற்கு ஒத்த
மாகத்தார் தேவிமாரும், வான் சிறப்பு உற்றார்; மற்றைப்
பாகத்தாள் இப்போது ஈசன் மகுடத்தாள்; பதுமத் தாளும்
ஆகத்தாள் அல்லள், மாயன் ஆயிரம் மௌலி மேலாள். 5.15.67

இலங்கையை முழுதும் நாடி, இராவணன் இருக்கை எய்திப்
பொலம் குழையவரை எல்லாம் பொது உற நோக்கிப் போந்தேன்,
அலங்கு தண் சோலை புக்கேன்; அவ் வழி அணங்கு அன்னாளைக்
கலங்கு வெண் திரையிற்று ஆய கண்ணின் நீர்க் கடலில் கண்டேன். 5.15.68

அரக்கியர் அளவு அற்றார்கள், அலகையின் குழுவும் அஞ்ச
நெருக்கினர் காப்ப, நின்பால் நேயமே அச்சம் நீக்க,
இரக்கம் என்று ஒன்று தானே ஏந்து இழை வடிவம் எய்தித்
தருக்கு உயர் சிறை உற்று அன்ன தகையள்; அத் தமியள் அம்மா! 5.15.69

மாண்பு இறந்து அமைந்த கற்பின் வாள் நுதல், நின்பால் வைத்த
சேண் பிறந்து அமைந்த காதல் கண்களில் தவெிட்டி, தீராக்
காண் பிறந்தமையால், நீயே கண் அகன் ஞாலம் தன்னுள்
ஆண் பிறந்து அமைந்த செல்வம் உண்டனை யாதி; அன்றே. 5.15.70

அயிர்ப்பு இலர் காண்பார், முன்னும் அறிந்திலர் எனினும், ஐய!
எயில் புனை இலங்கை மூதூர் இந்திரன் யாக்கைக்கு ஏற்ற
மயில் புரை இயலினாரும், மைந்தரும், நாளும் ஆங்கே
உயிர்ப்பொடும் உயிரினோடும் ஊசல் நின்று ஆடுவாரும். 5.15.71

தையலை வணங்கற்கு ஒத்த இடைபெறும் தன்மை நோக்கி,
ஐய! நான் இருந்த காலை, அலங்கல் வேல் இலங்கை வேந்தன்,
எய்தினன், இரந்து கூறி, இறைஞ்சினன்; இருந்து நங்கை
வெய்து உரை சொல்லச் சீறிக் கோறல் மேல்கொண்டு விட்டான். 5.15.72

ஆயிடை, அணங்கின் கற்பும், ஐய! நின் அருளும், செய்ய
தூய நல் அறனும், என்று இங்கு இனையன, தொடர்ந்து காப்பப்
போயினன், அரக்கிமாரைச் சொல்லுமின் பொதுவின் என்றாங்கு
ஏயினன், அவர் எலாம் என் மந்திரத்து உறங்கி இற்றார். 5.15.73

அன்னது ஓர் பொழுதில், நங்கை, ஆருயிர் துறப்பதாக
உன்னினள், கொடி ஒன்று ஏந்திக் கொம்பொடும் உறைப்பச் சுற்றி,
தன்மணிக் கழுத்தில் சார்த்தும் அளவையில், தடுத்து நாயேன்,
பொன் அடி வணங்கி நின்று, நின்பெயர் புகன்ற போழ்தில். 5.15.74

"வஞ்சனை அரக்கர் செய்கை இது"என, மனம் கொண்டேயும்,
'அஞ்சன வண்ணத்தான் தன் பெயர் உரைத்து, அளியை என்பால்,
துஞ்சு உறு பொழுதில் தந்தாய், துறக்கல்'என்று உவந்து சொன்னாள்
மஞ்சு என, வண்ணக் கொங்கை வழிகின்ற மழைக் கண் நீராள். 5.15.75

ஆழிபெற்ற பிராட்டிநிலை (6168-6171)

அறிவு உறத் தெரியச் சொன்ன பேர் அடையாளம் யாவும்
செறிவு உற நோக்கி, நாயேன் சிந்தையில் திருக்கம் இன்மை
முறிவு அற எண்ணி, வண்ண மோதிரம் காட்டக் கண்டாள்;
இறுதியில் உயிர் தந்து ஈயும் மருந்து ஒத்தது, அனையது; எந்தாய்! 5.15.76

ஒரு கணத்து இரண்டு கண்டேன்; ஒளி மணி ஆழி, ஆன்ற
திரு முலைத் தடத்து வைத்தாள்; வைத்தலும், செல்வ! நின்பால்
விரகம் என்பதனின் வந்த வெம் கொழும் தீயினால், வெந்து
உருகியது; உடனே ஆறி வலித்தது; குளிர்ப்பு உள் ஊற. 5.15.77

வாங்கிய ஆழி தன்னை, 'வஞ்சர் ஊர் வந்ததாம்'என்று,
ஆங்கு உயர் மழைக் கண் நீரால், ஆயிரம் கலசம் ஆட்டி,
ஏங்கினள், இருந்தது அல்லால், இயம்பலள்; எய்த்த மேனி
வீங்கினள்; வியந்தது அல்லால், இமைத்திலள்; உயிர்ப்பு விண்டாள். 5.15.78

அன்னவர்க்கு, அடியனேன், நிற் பிரிந்தபின் அடுத்த எல்லாம்,
சொல்முறை அறியச் சொல்லி, 'தோகை! நீ இருந்த சூழல்
இன்னது என்று அறிகிலாமே, இத்தனை தாழ்த்தது'என்றேன்;
மன்ன, நின் வருத்தப் பாடும் உணர்த்தினேன்; உயிர்ப்பு வந்தாள். 5.15.79

அனுமன் இராமபிரான்பக்கல் பிராட்டியின் சூளுறவினைக் கூறுதல்

இங்கு உள தன்மை எல்லாம் இயைபு உளி இயையக் கேட்டாள்;
அங்கு உள தன்மை எல்லாம் அடியனுக்கு அறியச் சொன்னாள்;
'திங்கள் ஒன்று இருப்பென், இன்னே திரு உளம் தீர்ந்த பின்னை;
மங்குவென் உயிரொடு'என்று, உன் மலர் அடி சென்னி வைத்தாள். 5.15.80

அனுமன் இராமபிரானிடம் சூடாமணி வழங்குதல்

வைத்தபின், துகிலின் வைத்த மா மணிக்கு அரசை வாங்கி,
கைத் தலத்து இனிதின் ஈந்தாள்; 'தாமரைக் கண்கள் ஆர
வித்தக! காண்டி'என்று, கொடுத்தனன்; வேத நல் நூல்,
உய்த்து உள காலம் எல்லாம், புகழொடும் ஒக்க நிற்பான். 5.15.81

சூடாமணியைப் பெற்ற இராமனது நிலை (6174-6175)

பை பயப் பயந்த காமம் பரிணமித்து உயர்ந்து பொங்கி,
மெய் உற வெதும்பி, உள்ளம் மெலிவு உறு நிலையை விட்டான்;
ஐயனுக்கு, அங்கி முன்னர் அம் கையால் பற்றும் நங்கை
கை எனல் ஆயிற்று அன்றே; கை புக்க மணியின் காட்சி. 5.15.82

பொடித்தன உரோமம், போந்து பொழிந்தன கண்ணீர், பொங்கித்
துடித்தன மார்பும் தோளும், தோன்றின வியர்வின் துள்ளி,
மடித்தது மணிவாய், ஆவி, வருவது போவது ஆகித்
தடித்தது மேனி, என்னே யார் உளர், தன்மை தேர்வார். 5.15.83

அங்கதன் முதலியோர் வந்து சேர்தல்

ஆயிடைக் கவிகேளாடும் அங்கதன் முதலின் ஆயோர்
மேயினர், வணங்கிப் புக்கார், வீரனைக், கவியின் வேந்தை;
போயின கருமம் முற்றிப் புகுந்தது ஓர் பொம்மல் தன்னால்,
சேய் இரு மதியம் என்னத் திகழ்தரு முகத்தர் ஆனார். 5.15.84

மேற் செய்யத்தகுவன குறித்து இராமபிரான் விரைவு கொள்ளுதல்

ஆண்டையின் அருக்கன் மைந்தன், ஐய! கேள், அரிவை நம்பால்
காண்டலுக்கு எளியள் ஆனாள் என்றலும், காலம் தாழ
ஈண்டு இனும் இருத்தி போலாம் என்றனன்; என்றலோடும்
தூண் திரண்டு அனைய தோளான், பொருக்கென எழுந்து சொன்னான். 5.15.85

சுக்கிரீவன் கட்டளைப்படி வானர சேனை புறப்படுதல்

எழுக எம் படைகள் என்றான்; ஏ எனும் அளவின், எங்கும்
முழு முரசு எற்றி, கொற்ற வள்ளுவன் முடுக்க, முந்திப்
பொழி திரை அன்ன வேலை புடை பரந்து என்னப் பொங்கி
வழுவல் இல் வெள்ளத் தானை தென் திசை வளர்ந்தது அன்றே. 5.15.86

வழி வகுத்துச் செல்லுமாறு இராமன் நீலனைப் பணித்தல்

நீலனை நெடிது நோக்கி நேமியோன் பணிப்பான், நம் தம்
பால் வரும் சேனை தன்னைப் பகைஞர் வந்து அடரா வண்ணம்,
சால்பு உற முன்னர்ச் சென்று சரி நெறி துருவிப் போதி;
மால் தரு களிறு போலும் படைஞர் பின் மருங்கு சூழ. 5.15.87

அனுமன் தோள்மேல் இராமபிரான் ஏறியமர்தல்

என்று உரைத்து எழுந்த வேலை, மாருதி இருகை கூப்பிப்
'புன் தொழில் குரங்கு எனாது என் தோளிடைப் புகுதி'என்னாத்
தன் தலை படியில் தாழ்ந்தான்; அண்ணலும் சரணம் வைத்தான்;
வன் திறல் வாலி சேயும் இளவலை வணங்கிச் சொன்னான். 5.15.88

அங்கதன் தோளில் இலக்குவன் ஏறச் சேனை புறப்படுதல்

'நீ இனி என்றன் தோள் மேல் ஏறுதி நிமல'என்ன
வாய் புதைத்து இறைஞ்சி நின்ற வாலி காதலனை நோக்கி,
நாயகற்கு இளைய கோவும் நன்று'என அவன் தன் தோள்மேல்
பாய்தலும், தகைப்பு இல் தானை, படர்நெறி படர்ந்தது அன்றே. 5.15.89

வானோர் மலர்மழை பொழிதல்

6182. கருடனில் விடையில் தோன்றும் இருவரும் கடுப்பக் காலின்
அருள்தரு குமரன் தோள் மேல், அங்கதன் அலங்கல் தோள் மேல்,
பொருள் தரும் வீரர் போக, பொங்கு ஒளி விசும்பில் தங்கும்
தெருள் தரும் புலவர், வாழ்த்திச் சிந்தினர் தெய்வப் பொன் பூ. 5.15.90

மலைவழியே வானரசேனை செல்லுதல்

வையகம் அதனில் மாக்கள் மயங்குவர்; வய வெம் சேனை
எய்திடின், என்பது உன்னி, இராகவன் இனிதின் ஏவ,
பெய் கனி கிழங்கு தேன் என்று இனையன பெறுதற்கு ஒத்த
செய்ய மால் வரையே ஆறாச் சென்றன; தகைப்பு இல் சேனை. 5.15.91

அனுமன் இலங்கையில் கண்ட சிறப்புக்களைச் சொல்லக் கேட்டு வானரசேனை எளிதல் வழிகடத்தல்

வீரரும் விரைவில் போனார்; விலங்கல் மேல் இலங்கை வெய்யோர்
சோர்வு இலாக் காவற்பாடும், பெருமையும், அரணும், கொற்றக்
கார் நிறத்து அரக்கர் என்போர் முதலிய கணிப்பு இலாத
வார் கழல் அனுமன் சொல்ல, வழி நெடிது எளிதில் போனார். 5.15.92

அனைவரும் தென்றிசைக் கடலைக் காணுதல்

அந் நெறி நெடிது செல்ல, அரிக் குலத்து அரசனோடும்
நல் நெறிக் குமரர் போக, நயந்து உடன் புணர்ந்த சேனை,
இன்னெடும் பழுவக் குன்றில் பகல் எலாம் இறுத்த பின்னர்ப்
பன்னிரு பகலில் சென்று தென் திசைப் பரவை கண்டார். 5.15.93

---

Rama: göttliche Gegenwart inmitten menschlicher Erfahrungen.

Begleitender Vortrag von Yoga Vidya über Hanuman und den Geist der Hingabe:

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Yuddha Kandam – Das Buch des Krieges

Am Meer und vor Lanka verdichten sich die Konflikte des Epos. Vibhishanas Zuflucht, der Kampf um Sitas Befreiung und die spätere Heimkehr stellen Fragen nach Schutz, Verantwortung, Dharma und Versöhnung.

6.0 – Anrufung

கடவுள் வாழ்த்து (6186)

6186. ஒன்றே என்னின் ஒன்று ஏ ஆம், பல என்று உரைக்கின் பல ஏ ஆம்,
அன்றே என்னின் அன்றேயாம், ஆமே என்னின் ஆம் ஏ ஆம்,
இன்றே என்னின் இன்றேயாம், உளது என்று உரைக்கில் உளதேயாம்,
நன்றே நம்பி குடிவாழ்க்கை! நமக்கு இங்கு என் ஓ! பிழைப்பு? அம்மா!
------------

6.1 – Der Anblick des Meeres

6.1 கடல் காண் படலம் (6187- 6197)

வானரம் படை தென்கடற்கரையிற் சென்று தங்குதல்

6187. ஊழி திரியும் காலத்தும் உலையாநிலைய உயர்கிரியும்
வாழி வற்றா மறிகடலும் மண்ணும் வடபால் வான் தோய
பாழித் தறெ்கு உள்ளன கிரியும் நிலனும் தாழப் பரந்து எழுந்த
ஏழு பத்தின் பெருவெள்ளம் மகர வெள்ளத்து இறுத்ததால். 6.1.1

இராமன் கடலைக் காணுதல்

6188. பொங்கிப் பரந்த பெருஞ்சேனை புறத்தும் அகத்தும் புடைசுற்றச்
சங்கின் பொலிந்த கையாளைப் பிரிந்த பின்பு தமக்கு இனமாம்
கொங்கின் பொலிந்த தாமரையின் குழுவும் துயில்வு உற்று, இதழ் குவிக்கும்
கங்குல் பொழுதும் துயிலாத கண்ணன் கடலைக் கண்ணுற்றான். 6.1.2

அலைப்பரப்பின் தோற்றம்

6189. சேய காலம் பிரிந்து அகலத் திரிந்தான், மீண்டும் சேக்கையின் பால்
மாயன் வந்தான், இனி வளர்வான் என்று கருதி, வரும் தென்றல்,
தூய மலர்போல் நுரைத் தொகையும் முத்தும் சிந்திப் புடை சுருட்டிப்
பாயல் உதறிப் படுப்பதே ஒத்த திரையின் பரப்பு; அம்மா! 6.1.3

தென்றலால் இராமன் வருந்தல் (6190-6191)

6190. வழிக்கும் கண்ணீர் அழுவத்து வஞ்சி அழுங்க வந்து அடர்ந்த
பழிக்கும், காமன் பூங்கணைக்கும் பற்றாநின்றான் பொன் தோளைச்
சுழிக்கும் கொல்லன் ஒல் உலையில் துள்ளும் பொறியின் சுடும் அன்னே!
கொழிக்கும் கடலின் நெடும் திரைவாய்த் தென்றல் தூற்றும் குறுந்து திவலை. 6.1.4

6191. நென்னல் கண்ட திருமேனி இன்று பிறிது ஆய், நிலைதளர்வான்
தன்னைக் கண்டும் இரங்காது தனியே கதறும் தடம் கடல்வாய்ப்
பின்னல் திரைமேல் தவழ்கின்ற பிள்ளைத் தென்றல், கள் உயிர்க்கும்
புன்னைக் குறும் பூ நறுஞ்சுண்ணம் பூசாது ஒருகால் போகாதே. 6.1.5

பவளம் தோன்றுதல்

6192. சிலை மேல் கொண்ட திரு நெடும் தோட்கு உவமை மலையும் சிறிது ஏய்ப்ப
நிலை மேற்கொண்டு மெலிகின்ற நெடியோன் தன்முன் படி ஏழும்
தலை மேல் கொண்ட கற்பினாள், மணிவாய் என்னத் தனிதோன்றிக்
கொலைமேற் கொண்டு, ஆர் உயிர் குடிக்கும் கூற்றம் கொல்லோ கொடிப் பவளம். 6.1.6

முத்து வெளிப்படல்

6193. தூரம் இல்லை மயில் இருந்த சூழல் என்று மனம் செல்ல,
வீரம் வில்லி, நெடுமானம் வெல்ல நாளும் மெலிவானுக்கு,
'ஈரம் இல்லா நிருதரோடு என்ன உறவு உண்டு உனக்கு'ஏழை
மூரல் முறுவல் குறி காட்டி, முத்தே! உயிரை முடிப்பாயோ? 6.1.7

கடலின் தோற்றம் (6194-6196)

6194. இந்து அன்ன நுதல் பேதை இருந்தாள் நீங்கா இடர் கொடியேன்
தந்த பாவை தவப்பாவை தனிமை தகவோ? எனத் தளர்ந்து
சிந்துகின்ற நறும் தரளக் கண்ணீர் ததும்பத் திரைத்து எழுந்து
வந்து வள்ளல் மலர்த் தாளில் வீழ்வது ஏய்க்கும், மறி கடலே. 6.1.8

6195. பள்ளி அரவில் பேர் உலகம் பசுங்கல் ஆகப் பனிக் கற்றை
துள்ளி நறு மென் புனல்தெளிப்பத் தூ நீர்க் குழவி முறை சுழற்றி,
வெள்ளி வண்ண நுரைக் கலவை வெதும்பும் அண்ணல் திருமேனிக்கு
அள்ளி அப்பத் திரைக் கரத்தால் அரைப்பது ஏய்க்கும் அணி ஆழி. 6.1.9

6196. கொங்கைக் குயிலைத் துயர் நீக்கி, இமையோர்க்கு உற்ற குறை முற்ற,
வெம் கைசிலையன் தூணியினன் விடாத முனிவின் மேல் செல்லும்
கங்கைத் திருநாடு உடையானைக் கண்டு நெஞ்சம் களி கூர
அம் கைத் திரைகள் எடுத்து ஓடி, ஆர்த்தது ஒத்தது அணி ஆழி. 6.1.10

இராமன் மேல்விளைவு எண்ணிக் கடற்கரையில் தங்குதல்

6197. இன்னது ஆய கருங்கடலை எய்தி அதனுக்கு எழுமடங்கு
தன்னது ஆய நெடுமானம் துயரம் காதல் இவை தழைப்ப
என்னது ஆகும் மேல்விளைவு? என்று இருந்தான் இராமன்; இகல் இலங்கைப்
பின்னது ஆய காரியமும் நிகழ்ந்த பொருளும் பேசுவாம். 6.1.11
----------------

6.2 – Ravanas Beratung

6.2 இராவணன் மந்திரப் படலம் (6198 - 6315)

அனுமனால் எரியுண்ட இலங்கை மயனால் புதுப்பிக்கப்படுதல்

6198.பூவரும் அயனொடு புகுந்து'பொன்னகர்
மூவகை உலகினும் அழகு முற்றுற
ஏவு'என இயற்றினன் கணத்தின் என்பரால்
தேவரும் மருள்கொளத் தயெ்வத் தச்சனே. 6.2.1

இலங்கையின் அமைதி நோக்கிய இராவணன் சினம் நீங்குதல்

6199.பொன்னினும் மணியினும் அமைந்த பொற்பு உடை
நல் நகர் நோக்கினான் நாக நோக்கினான்
'முன்னையின் அழகு உடைத்து'என்று மொய்கழல்
மன்னனும் உவந்து தன் முனிவு மாறினான். 6.2.2

இலங்கையின் எழில் மிகுதிக்குக் காரணம்

6200. முழுப் பெருந்தனி முதல் உலகின் முந்தையோன்
எழில் குறிகாட்டி நின்று இயற்றி ஈந்தனன்
பழிப்பரும் உலகங்கள் எவையும் பல முறை
அழித்து அழித்து ஆக்குவாற்கு அரிது உண்டாகுமோ. 6.2.3

இராவணன் பிரமனைப் பூசித்தனுப்புதல்

6201. திருநகர் யாவையும் திருந்த நோக்கிய
பொரு கழல் இராவணன் அயற்குப் பூசனை
வரன்முறை இயற்றி'நீ வழிக் கொள்வாய்'என்றான்;
அரியன தச்சற்கும் உதவி ஆணையான். 6.2.4

இராவணன் ஆலோசனை மண்டபத்தில் சிங்காதனத்தில் வீற்றிருத்தல்

6202. அவ்வழி ஆயிரம் ஆயிரம் அவிர்
செவ்வழிச் செம்மணித் தூண்கள் சேர்த்திய
எவ்வம் இல் மண்டபத்து அரிகள் எந்திய
வெவ்வழி ஆசனத்து இனிது மேவினான். 6.2.5

இராவணன் அமைச்சர் முதலியோர் சூழ விளங்குதல்

6203. வரம்பு அறு சுற்றமும் மந்திரத் தொழில்
நிரம்பிய முதியரும் சேனை நீள் கடல்
தரம்பெறு தலைவரும் தழுவத் தோன்றினான்
அரம்பையர் கவரியோடு ஆடும் தாரினான். 6.2.6

இராவணன் ஆலோசனை மண்டபத்திலிருந்து முனிவர் முதலியோரைப் போக்குதல்

6204. 'முனைவரும் தேவரும் மற்றும் உற்றுேளார்
எனைவரும் தவிர்க'என ஏய ஆணையான்
புனைகுழல் மகளிரோடு இளைஞர்ப் போக்கினான்;
நினைவு உறு காரியம் நிகழ்த்தும் நெஞ்சினான். 6.2.7

இராவணன் அமைச்சரோடு தங்குதல்

6205. 'பண்டிதர் பழையவர் கிழவர் பண்பினர்
தண்டலில் மந்திரத் தலைவர் சார்க எனக்
கொண்டு உடன் இருந்தனன்; கொற்ற ஆணையான்
வண்டொடு காலையும் வரவு மாற்றினான். 6.2.8

சுற்றத்தாருள் மக்களும் தம்பியரும் அல்லாதாரை மண்டபத்தினின்று போக்குதல்

6206. ஆன்று அமை கேள்வியர் எனினும் ஆண் தொழிற்கு
ஏன்றவர் நண்பினர் எனினும் யாரையும்
வான் துணைச் சுற்றத்து மக்கள் தம்பியர்
போன்றவர் அல்லரைப் புறத்துப் போக்கினான். 6.2.9

மந்திரம் நிகழும் மண்டபத்தின் காவல் மிகுதி

6207. திசை தொறும் நிறுவினன் உலகு சேரினும்
பிசைதொழில் மறவரை; பிறிது என் பேசுவ?
விசை உறு பறவையும் விலங்கும் வேற்றவும்
அசை தொழில் அஞ்சின; சித்திரத்தினே. 6.2.10

இராவணன் மந்திரக்கிழவரை நோக்கி வருந்தியுரைத்தல் (6208-6211)

6208. 'தாழ்ச்சி இங்கு இதனின்மேல் தருவது என்? இனி
மாட்சி ஓர் குரங்கினால் அழிதல் மாலைத்தே?
ஆட்சியும் அமைவும் என் அரசும் நன்று'எனாச்
சூழ்ச்சியின் கிழவரை நோக்கிச் சொல்லுவான். 6.2.11

6209. சுட்டது குரங்கு; எரி சூறை ஆடிடக்
கெட்டது கொடிநகர்; கிளையும் நண்பரும்
பட்டனர்; பரிபவம் பரந்தது எங்கணும்;
இட்டது இவ் அரியணை இருந்தது என் உடல். 6.2.12

6210. ஊறுகின்றன கிணறு உதிரம்; ஒள் நகர்
ஆறுகின்றில தழல்; அகிலும் நாவியும்
கூறும் மங்கையர் நறுங் கூந்தலின் சுறு
நாறுகின்றது; நுகர்ந்து இருந்தம் நாம் எலாம். 6.2.13

6211. மற்று இலது ஆயினும்'மலைந்த வானரம்
இற்று இலது ஆகியது'என்னும் வார்த்தையும்
பெற்றிலம்; பிறந்திலம் என்னும் பேறு அலால்
முற்றுவது என் இனிப் பழியின் மூழ்கினோம். 6.2.14

படைத்தலைவன் கூறுதல் (6212-6218)

6212. என்று அவன் இயம்பலும் எழுந்து இறைஞ்சினான்;
கன்றிய கருங்கழல் சேனை காவலன்
'ஒன்று உளது உணர்த்துவது ஒருங்கு கேள்'எனா
நின்றனன் நிகழ்த்தினன் புணர்ப்பு இல் நெஞ்சினான். 6.2.15

6213. வஞ்சனை மனிதரை இயற்றி வாள் நுதல்
பஞ்சின் நல் மெல் அடி மயிலைப் பற்றுதல்
அஞ்சினர் தொழில் என அறிவித்தேன் அது
தஞ்சு என உணர்ந்திலை; உணரும் தன்மையோய். 6.2.16

6214. கரன்முதல் வீரரைக் கொன்ற கள்வரை
விரிகுழல் உங்கை மூக்கு அரிந்த வீரரைப்
பரிபவம் செய்ஞ்ஞரைப் படுக்கலாது நீ அரசியல் அழிந்தது என்று அயர்திபோலுமால். 6.2.17

6215. தண்டம் என்று ஒரு பொருட்கு உரிய தக்கரைக்
கண்டவர் பொறுப்பரோ? உலகம் காவலர்
வண்டு அமர் அலங்கலாய்! வணங்கி வாழ்வரோ?
விண்டவர் உறுவலி அடக்கும் வெம்மையோர். 6.2.18

6216. செற்றனர் எதிர் எழும் தேவர் தானவர்
கொற்றமும் வீரமும் வலியும் கூட்டு அற
முற்றி மூன்று உலகுக்கும் முதல்வன் ஆயது
வெற்றியோ? பொறைகொலோ? விளம்ப வேண்டுமால். 6.2.19

6217. விலங்கினர் உயிர்கெட விலங்கி மீள்கிலாது
இலங்கையின் இனிது இருந்து இன்பம் துய்த்துமேல்
குலம் கெழு காவல! குரங்கில் தங்குமோ?
உலங்கும் நம்மேல் வரவு ஒழிக்கல் பாலதோ? 6.2.20

6218. போயின குரங்கினைத் தொடர்ந்துபோய் அவண்
ஏயினர் உயிர்குடித்து எவ்வம் தீர்கிலம்;
வாயினும் மனத்தினும் வெறுத்து வாழ்துமேல்
ஓயும் நம் வலி என உணரக் கூறினான். 6.2.21

மகோதரன் கூறுதல் (6219-6224)

6219. மற்று அவன் பின் உற மகோதரப் பெயர்க்
கல்தடம் தோளினன் எரியும் கண்ணினான்
முற்று உற நோக்கினன் முடிவும் அன்னதால்
கொற்றவ கேள் என இனைய கூறினான். 6.2.22

6220. தேவரும் அடங்கினர் இயக்கர் சிந்தினர்
தாஅரும் தானவர் தருக்குத் தாழ்ந்தனர்
யாவரும் இறைவர் என்று இறைஞ்சும் மேன்மையர்
மூவரும் ஒதுங்கினர் உனக்கு மொய்ம்பினோய். 6.2.23

6221. ஏற்றம் என் பிறிது இனி? எவர்க்கும் இன்னுயிர்
மாற்றுறும் முறைமை சால் வலியின் மாண்பு அமை
கூற்றுவான் தன் உயிர் கொள்ளும் கூற்று எனத்
தோற்று நின் ஏவல் தன் தலையில் சூடுமால். 6.2.24

6222. வெள்ளி அம் கிரியினை விடையின் பாகனோடு
அள்ளி விண் தொட எடுத்து ஆர்த்த ஆற்றலாய்!
சுள்ளியில் இருந்து உறை குரங்கின் தோள்வலிக்கு
எள்ளுதி போலும் நின் புயத்தை எம்மொடும். 6.2.25

6223. மண்ணினும் வானினும் மற்றும் முற்றும் நின்
கண்ணினின் நீங்கினர் யாவர்? கண்டவர்
நண்ணரும் வலத்தினர் யாவர்? நாயக!
எண் இலர் இறந்தவர் எண்ணல் ஆவதோ? 6.2.26

6224. இடுக்கு இவண் இயம்புவது இல்லை; ஈண்டு எனை
விடுக்குவை ஆம் எனில் குரங்கை வேர் அறுத்து
ஒடுக்கரு மனிதரை உயிர் உண்டு உன் பகை
முடிக்குவென் யான்'என முடியக் கூறினான். 6.2.27

வச்சிரதந்தன் கூறுதல் (6225-6227)

6225. இச் சிரத்தவன் உரைத்து இறுக்கும் எல்வையின்
வச்சிரத்து எயிற்றவன் வல்லை கூறினான்
அச் சிரத்தைக்கு ஒரு பொருள் இன்று ஆயினும்
பச்சிரத்தம் பொழி பருதிக் கண்ணினான். 6.2.28

6226. 'போய் இனி மனிசரைக் குரங்கைப் பூமியில்
தேயுமின் கைகளால் தின்மின்'என்று எமை
ஏயினை இருக்குவது அன்றி என் இனி
ஆயும் இது? எம் வயின் அயிர்ப்பு உண்டாம் கொலோ? 6.2.29

6227. எவ்உலகத்தும் நின் ஏவல் கேட்கிலாத்
தெவ்வினை அறுத்து உனக்கு அடிமை செய்த யான்
தவ்வின பணி உளதாகத்தான் கொலோ
இவ்வினை என்வயின் ஈகலாது என்றான். 6.2.30

துன்முகன் சொல்லுதல் (6228-6234)

6228. 'நில் நில்'என்று அவன் தனை விலக்கி'நீ இவை
என்முனும் எளியர்போல் இறுத்தியோ?'எனா
மன்முகம் நோக்கினன் வணங்கி வன்மையால்
துன்முகன் என்பவன் இனைய சொல்லினான். 6.2.31

6229. திக்கயம் வலி இல; தேவர் மெல்லியர்;
முக்கணான் கயிலையும் முரண் இன்றாயது;
மக்களும் குரங்குமே வலியவாம் எனின்
அக்கட! இராவணற்கு அமைந்த ஆற்றலே. 6.2.32

6230. பொலிவது பொது உற எண்ணும் புன்தொழில்
மெலியவர் கடன்; நமக்கு இறுதி வேண்டுவார்
வலியினர் எனின் அவர்க்கு ஒதுங்கி வாழ்துமோ
ஒலிகழல் ஒருவ! நம் உயிருக்கு அன்பினால். 6.2.33

6231. கண்ணிய மந்திரக் கருமம் காவல!
மண்ணியல் மனிசரும் குரங்கும் மற்றும்; நாம்
உண்ணிய அமைந்தன உணவுக்கு உட்குமேல்
திண்ணிய அரக்கரில் தீரர் யாவரே. 6.2.34

6232. எரி உற மடுப்பதும் எதிர்ந்துேளார் படப்
பொரு தொழில் யாவையும் புரிந்து போவதும்
வருவதும் குரங்கு; நம் வாழ்க்கை ஊர் கடந்து
அரிதுகொல் இராக்கதர்க்கு ஆழி நீந்துதல்? 6.2.35

6233. வந்து நம் இருக்கையும் அரணும் வன்மையும்
வெம் தொழில் தானையின் விரிவும் வீரமும்
சிந்தையின் உணர்பவர் யாவரே சிலர்
உய்ந்து தம் உயிர் கொடு இவ் உலகத்துள் உளார். 6.2.36

6234. ஒல்வது நினையினும் உறுதி ஓரினும்
வெல்வது விரும்பினும் வினையம் வேண்டினும்
செல்வது அங்கு; அவர் உழை சென்று தீர்ந்து அறக்
கொல்வது கருமம் என்று உணரக் கூறினான். 6.2.37

மகா பார்சுவன் கூறுதல் (6235-6238)

6235. காவலன் கண் எதிர் அவனைக் கை கவித்து
'யாவது உண்டு; இனி நமக்கு? என்னச் சொல்லினான்
'கோவமும் வன்மையும் குரங்குக்கே'எனா
மா பெரும் பக்கன் என்று ஒருவன் வன்மையான். 6.2.38

6236. முந்தினர் முரண் இலர் சிலவர் மொய் அமர்
நந்தினர் தம்மொடு நனி நடந்ததோ?
வந்து ஒரு குரங்கு இடு தீயின் வன்மையால்
வெந்ததோ? இலங்கையோடு அரக்கர் வெம்மையும். 6.2.39

6237. மானிடர் ஏவுவார் குரங்கு வந்து இவ் ஊர்
தான் எரிமடுப்பது நிருதர் தானையே
ஆனவர் அது குறித்து அழுங்குவார்
மேல் நிகழ்தக்கன விளம்ப வேண்டுமோ? 6.2.40

6238. நின்று நின்று இவை சில விளம்ப நேர்கிலன்
'நன்று இனி நரரொடு குரங்கை நாம் அறக்
கொன்று தின்று அல்லது ஓர் எண்ணம் கூடுமோ?
என்றனன்; இகல் குறித்து எரியும் கண்ணினான். 6.2.41

பிசாசன் பேசுதல்

6239. 'திசாதிசை போதும் நாம்; அரசன் செய்வினை
உசாவினன் உட்கினன்; ஒழிதும் வாழ்வு'என்றான்;
பிசாசன் என்று ஒரு பெயர் பெற்ற பெய்கழல்
நிசாசரன் உருப் புணர் நெருப்பின் நீர்மையான். 6.2.42

சூரியசத்துரு சொல்லுதல்
6240. 'ஆரியன் தன்மை ஈது ஆயின் ஆய்வு உறு
காரியம் ஈது எனின் கண்ட ஆற்றினால்
சீரியர் மனிதரே; சிறியம் யாம்'எனச்
சூரியன் பகைஞன் என்று ஒருவன் சொல்லினான். 6.2.43

வேள்வியின் பகைவன் விளம்புதல்

6241. 'ஆள் வினை நிலைமையும் அரக்கர் ஆற்றலும்
தாழ்வினை இதனின் மேல் பகரத் தக்கதோ
சூழ்வினை மனிதரால் தோன்றிற்று ஆம்'என
வேள்வியின் பகைஞனும் உரைத்து வெள்கினான். 6.2.44

புகைநிறக் கண்ணன் புகலுதல்

6242. 'தொகை நிறக் குரங்கு உடை மனிதர்ச் சொல்லி என்?
சிகைநிறச் சூலிதன் திறத்துச் செல்லினும்
தகை நிறத்து எண்ணலன்; சமைதல் நன்று'எனாப்
புகைநிறக் கண்ணனும் புகன்று பொங்கினான் 6.2.45

மற்றையோர் கூறுதல்

6243. மற்று அவன்பின் உற மற்றையோர்களும்
'இற்று இதுவே நலம்; எண்ண மற்று இல்'என்று
உற்றன உற்றன உரைப்ப தாயினார்
புற்று உறை அரவு எனப் புழுங்கும் நெஞ்சினார். 6.2.46

கும்பகருணன் கூறுதல் (6244-6253)

6244. வெம்பு இகல் அரக்கரை விலக்கி'வினை தேரா
நம்பியர் இருக்க'என நாயகனை முன்னா
'எம்பி எனகிற்கில் உரை செய்வல் இதம்'என்னாக்
கும்பகருணப் பெயரினான் இவை குறித்தான். 6.2.47

6245. நீ அயன் முதல் குலம் இதற்கு ஒருவன் நின்றாய்
ஆயிரம் மறை பொருள் உணர்ந்து அறிவு அமைந்தாய்;
தீவினை நயப்பு உறுதல் செய்தனை; தெரிந்தால்
ஏ! இனம் உறத்தகைய இ துணையவேயோ. 6.2.48

6246. ஓவியம் அமைந்த நகர் தீ உண உளைந்தாய்;
கோ இயல் அழிந்தது என வேறு ஒரு குலத்தோன்
தேவியை நயந்து சிறை வைத்த செயல் நன்றோ?
பாவியர் உறும்பழி இதின் பழியும் உண்டோ. 6.2.49

6247. நல் நகர் அழிந்தது என நாணினை நயத்தால்
உன் உயிர் எனத் தகைய தேவியர்கள் உன்மேல்
இன் நகை தரத்தர ஒருத்தன் மனை உற்றாள்
பொன் அடி தொழத் தொழ மறுத்தல் புகழ்போலாம். 6.2.50

6248. என்று ஒருவன் இல் உறை தவத்தியை இரங்காய்
வன் தொழிலினாய் முறை துறந்து சிறை வைத்தாய்
அன்று ஒழிவது ஆயின அரக்கர் புகழ்; ஐயா!
புன்தொழிலின் நாம் இசை பொறுத்தல் புலமைத்தோ! 6.2.51

6249. ஆசு இல் பர தாரம் அவை அம் சிறை அடைப்பேம்
மாசு இல் புகழ் காதல் உறுவேம்; வளமை கூரப்
பேசுவது வீரம் இடை பேணுவது காமம்;
கூசுவது மானிடரை; நன்று நம கொற்றம். 6.2.52

6250. சிட்டர் செயல் செய்திலை; குலச்சிறுமை செய்தாய்;
மட்டு அவிழ் மலர்க் குழலினாளை இனி மன்னா!
விட்டிடுது மேல் எளிய மாதும்; அவர் வெல்லப்
பட்டிடுது மேல் அதுவும் நன்று; பழி அன்றால். 6.2.53

6251. 'மரன் படர் வனத்து ஒருவனே சிலை வலத்தால்
கரன் படை படுத்து அவனை வென்று களைகட்டான்;
நிரம்பிடுவது அன்று அதுவும் நின்றது இனி நம்பால்
உரம் படுவதே; இதனின்மேல் உறுதி உண்டோ?' 6.2.54

6252. வென்றிடுவர் மானிடவரேனும் அவர் தம்மேல்
நின்று இடைவிடாது நெறிசென்று உற நெருக்கித்
தின்றிடுதல் செய்கிலம் எனின் செறுநரோடும்
ஒன்றிடுவர் தேவர்; உலகு ஏழும் உடன் ஒன்றாம். 6.2.55

6253. 'ஊறு படை ஊறுவதன் முன்னம் ஒரு நாளே
ஏறு கடல் ஏறி நரர் வானரரை எல்லாம்
வேறு பெயராதவகை வேரோடும் அடங்க
நூறுவதுவே கருமம்'என்பது நுவன்றான். 6.2.56

இராவணன் கும்பகருணன் கூறியதற்கு இசைந்து கூறுதல்

6254. நன்று உரை செய்தாய்! குமர! நான் அது நினைந்தேன்;
ஒன்றும் இனி ஆய்தல் பழுது; ஒன்னலரை எல்லாம்
கொன்று பெயர்வோம்; நம கொடிப் படையை எல்லாம்
'இன்று எழுக என்க'என இராவணன் இசைத்தான். 6.2.57

இந்திரசித்து இராவணனைத் தடுத்து யானே சென்று
பகைவென்று வருவேன் எனல் (6255-6261)

6255. என்று அவன் இயம்பியிடும் எல்லையினில்'வல்லே
சென்று படையோடு சிறு மானிடர் சினப்போர்
வென்று பெயர்வாய் அரச! நீ கொல்? என வீரம்
நன்று பெரிது'என்று மகன் நக்கு இவை நவின்றான். 6.2.58

6256. ஈசன் அருள் செய்தனவும் ஏடு அவிழ் மலர்ப் பேர்
ஆசனம் உவந்தவன் அளித்தனவும் ஆய
பாசம் முதல் வெம்படை சுமந்து பலர் நின்றார்;
ஏச உழல்வேன் ஒருவன் யானும் உளென் அன்றோ. 6.2.59

6257. 'முற்றும் முதலாய் உலகம் மூன்றும் எதிர் தோன்றிச்
செற்ற முதலோரோடு செறுத்தது ஓர் திறத்தும்
வெற்றி உனது ஆக விளையாது ஒழியின் என்னைப்
பெற்றுமிலை; யான் நெறி பிறந்தும் இலென்'என்றான். 6.2.60

6258. குரங்கு பட மேதினி குறைத்தலை படப் போர்
அரங்கு பட மானிடர் அலந்தலை படப் பேர்
இரங்கு படர் சீதை பட இன்று இருவர் நின்றார்
சிரம் குவடு எனக் கொணர்தல் காணுதி சினத்தோய்! 6.2.61

6259. சொல் இடை கழிக்கில சுருங்கிய குரங்கு என்
கல் இடை கிழிக்கும் உருமின் கடுமை காணும்
வில் இடை கிழித்த மிடல்வாளி வெருவித் தம்
பல் இடை கிழித்து இரிவ கண்டு பயன் உய்ப்பாய். 6.2.62

6260. யானை இலர் தேர் புரவி யாதும் இலர்; ஏவும்
தானை இலர் நின்ற தவம் ஒன்றும் இலர் தாம் ஓர்
கூனல் முதுகின் சிறு குரங்கு கொடு வெல்வார்;
ஆனவரும் மானிடர் நம் ஆண்மை இனிது அன்றோ! 6.2.63

6261. நீரும் நிலனும் நெடிய காலும் நிமிர் வானும்
பேர் உலகு யாவும் ஒரு நாள் புடைபெயர்த்தே
யாரும் ஒழியாமல் நரர் வானரர்கள் என்பார்
வேரும் ஒழியாதவகை கொன்று அலது மீளேன். 6.2.64

இந்திரசித்து கூறியது கேட்டு வீடணன் சினந்து விளம்புதல் (6262-6268)

6262. என்று அடி இறைஞ்சினன் எழுந்து'விடை ஈமோ
வன் தொழிலினாய்'! எனலும் வாள் எயிறு வாயில்
தின்றனன் முனிந்து நனி தீவினையை எல்லாம்
வென்றவரின் நன்று உணரும் வீடணன் விளம்பும். 6.2.65

6263. நூலினால் நுணங்கிய அறிவு நோக்கினர்
போலுமால் உறு பொருள் புகலும் பூட்சியோர்
காலம் மேல் விளைபொருள் உணரும் கற்பு இலாப்
பாலன் நீ இனையன பகரற் பாலையோ. 6.2.66

6264. கருத்து இலான் கண் இலான் ஒருவன் கைக்கொடு
திருத்துவான் சித்திரம் அனைய செப்புவாய்
விருத்த மேதகையவர் வினைய மந்திரத்து
இருத்தியோ? இளமையால் முறைமை எண்ணலாய். 6.2.67

6265. தூயவர் முறைமையே தொடங்கும் தொன்மையோர்
ஆயவர் நிற்க; மற்று அவுணர் ஆதியாம்
தீயவர் அறத்தினால் தேவர் ஆயது
மாயமோ? வஞ்சமோ? வன்மையே கொலோ? 6.2.68

6266. அறம் துறந்து அமரரை வென்ற ஆண் தொழில்
திறம் தெரிந்திடின் அது தானும் செய்தவம்
நிறம் திறம்பாவகை இயற்றும் நீர்மையால்
மறம் துறந்தவர் தரும் வரத்தின் வன்மையால். 6.2.69

6267. மூவரை வென்று மூன்று உலகும் முற்றுறக்
காவலின் நின்று தம் களிப்புக் கைம் மிக
வீவது முடிவு என வீந்தது அல்லது
தேவரை வென்றவர் யாவர்? தீமையோர்! 6.2.70

6268. வினைகளை வென்று மேல் வீடு கண்டவர்
எனைவர் என்று இயம்புகேன் எவ்வம் தீர்க்கையால்
முனைவரும் அமரரும் முன்னும் பின்னரும்
அனையவர் திறத்துளர் யாவர்? ஆற்றினார். 6.2.71

வீடணன் இராவணனை நோக்கிக் கூறுதல் (6269-6296)

6269. 'பிள்ளைமை விளம்பினை பேதை நீ'என
ஒள்ளிய புதல்வனை உரப்பி'என் உரை
எள்ளலை ஆம் எனின் இயம்பல் ஆற்றுவென்
தெள்ளிய பொருள்;'என அரசற் செப்பினான். 6.2.72

6270. எந்தை நீ யாவும் நீ எம் முன் நீ தவம்
வந்தனைத் தயெ்வம் நீ மற்றும் முற்றும் நீ
இந்திரப் பெரும்பதம் இழக்கின்றாய் என
நொந்தனென் ஆதலின் நுவல்வது ஆயினேன். 6.2.73

6271. கற்று உறும் மாட்சி என்கண் இன்று ஆயினும்
உற்று உறு பொருள் தெரிந்து உணர்தல் ஓயினும்
சொற்றுறு சூழ்ச்சியின் துணிவு சோரினும்
முற்றுறக் கேட்டபின் முனிதி மொய்ம்பினோய்! 6.2.74

6272. கோநகர் முழுவதும் நினது கொற்றமும்
சானகி எனும் பெயர் உலகின் தம்மனை
யானவள் கற்பினால் வெந்தது அல்லது ஓர்
வானரம் சுட்டது என்று உணர்தல் மாட்சியோ? 75

6273. எண் பொருட்டு ஒன்றி நின்று, எவரும் எண்ணினால்
'விண் பொருட்டு ஒன்றிய உயர்வும் மீட்சியும்
பெண் பொருட்டு'அன்றியும், பிறிது உண்டாம் எனின்
மண் பொருட்டு, அன்றியும் வரவும் வல்லவோ? 6.2.76

6274. மீன் உடை நெடுங்கடல் இலங்கை வேந்தன் முன்
தான் உடை நெடுந்தவம் தளர்ந்து சாய்வது, ஓர்
மானுட மடந்தையால் என்னும் வாய்மொழி
தேன் உடை அலங்கலாய்! இன்று தீர்ந்ததோ 6.2.77

6275. ஏறிய நெடுந்தவம் இழைத்த எல்லை நாள்
ஆறிய பெருங்குணத்து அறிவன் ஆணையால்
கூறிய மனிதர்பால் கொற்றம் கொள்ளலை;
வேறு இனி அவர் வயின் வென்றி ஆவதோ? 6.2.78

6276. ஏயது பிறிது உணர்ந்து இயம்ப வேண்டுமோ?
நீ ஒரு தனி உலகு ஏழும் நீந்துவாய்
ஆயிரம் தோளவற்கு ஆற்றல் தோற்றனை
மேயினை ஆம் எனின் விளம்ப வேண்டுமோ? 6.2.79

6277. 'மேல் உயர் கயிலையை எடுத்த மேலை நாள்
நாலு தோள் நந்திதான் நவின்ற சாபத்தால்
கூல வான் குரங்கினால் குறுகும் கோளது வாலிபால் கண்டனம்; வரம்பு இல் ஆற்றலாய்' 6.2.80

6278. தீ இடைக் குளித்த அத் தயெ்வக் கற்பினாள்
வாய் இடை மொழிந்த சொல் மறுக்க வல்லமோ?
'நோய் உனக்கு யான்'என நுவன்றுளாள் அவள்
ஆயவள் சீதை பண்டு அமுதில் தோன்றினாள். 6.2.81

6279. சம்பரப் பெயர் உடைத் தானவர்க்கு இறைவனைத் தனு வலத்தால்
அம்பரத்து உம்பர் புக்கு அமரிடைத் தலை துமித்து அமரர் உய்ய
உம்பருக்கு இறைவனுக்கு அரசு அளித்து உதவினான் ஒருவன் நேமி
இம்பரில் பணி செயத் தயரதப் பெயரினான் இசை வளர்த்தான். 6.2.82

6280. மிடல் படைத்து ஒருவனாய் அமரர் கோன் விடையதாய் வெரிநின் மேலாய்
உடல் படைத்து, அவுணர் ஆயினர் எலாம் மடிய வாள் உருவினானும்
அடல் படைத்து அவனியைப் பெருவளம் தருக என்று அருளினானும்
கடல் படைத்தவர் நெடுங் கங்கை தந்தவன் வழிக் கடவுள் மன்னன். 6.2.83

6281. பொய் உரைத்து உலகினில் சினவினார் குலம் அறப் பொருது தன்வேல்
நெய் உரைத்து உறையில் இட்டு அறம் வளர்த்து ஒருவனாய் நெறியில் நின்றான்
மை உரைத்து உலவு கண் மனைவிபால் வரம் அளித்தவை மறாதே
மெய் உரைத்து உயிர் கொடுத்து அமரரும் பெறுகிலா வீடு பெற்றான். 6.2.84

6282. அனையவன் சிறுவர் எம்பெரும! உன் பகைஞர், அன்னவரை அம்மா!
இனையர் என்று உணர்தியேல், இருவரும் ஒருவரும் எதிர் இலாதார்;
முனைவரும் அமரரும் முழுதுணர்ந் தவர்களும் முற்றும் மற்றும்
நினைவருந் தகையர்; நம் வினையினால் மனிதராய் எளிதின் நின்றார். 6.2.85

6283. கோசிகப் பெயர் உடைக் குல முனித் தலைவன் அக் குளிர் மலர்ப் பேர்
ஆசனத் தவனொடு எவ் உலகமும் தருவன் என்று அமையலுற்றான்
ஈசனில் பெறு படைக்கலம் இமைப் பளவின் எவ் உலகும் யாவும்
நாசம் உற்றிட நடப்பன கொடுத்தவை பிடித்துடையர் நம்பா! 6.2.86

6284. எறுழ்வலிப் பொருவில் தோள் அவுணரோடு அமரர் பண்டு இகல் செய் காலத்து,
உறுதிறல் கலுழன்மீது ஒருவன் நின்று அமர் செய்தான் உடைய வில்லும்,
தறெு சினத்தவர்கள் முப்புரம் நெருப்பு , உருத்து எய்த அம்பும்
குறுமுனிப் பெயரினான் நிறைதவர்க்கு இறை தரக் கொண்டு நின்றான். 6.2.87

6285. நாவினால் உலகை நக்கிடுவ; திக்கு அளவிடற்கு உரிய; நாளும்
மேவு தீவிடம் உயிர்ப்பன; வெயில் பொழி எயிற்றன; அவ் வீரர்
ஆவமாம் அரிய புற்று உறைவ; முற்று அறிவருக்கு அழிவு செய்யும்
பாவ காரியர் உயிர்ப் பதம் அலாது இரை பெறா; பகழி நாகம். 6.2.88

6286. பேருமோ ஒருவரால் அவர்களால் அல்லது; இவ் பெரியவேனும்
நாரும் மூரியும் அறா; நம்முடைச் சிலைகள் போல் நலிவவாமோ?
தாருவோ? வேணுவோ? தாணுவாய் உலகினைத் தழுவி நிற்கும்
மேருவோ மால்வரைக் குலமெலாம் அல்லவோ? வில்லு மன்னோ. 6.2.89

6287. உரம் ஒருங்கியது நீர்கடையும் வாலியது மார்பு; உலகை மூடும்
மரம் ஒருங்கிய, கர ஆதியர் விராதனது மால் வரைகள் மானும்
சிரம் ஒருங்கின; இனிச் செரு ஒருங் குளது எனில் தெவ்வர் என்பார்
பரம் ஒருங்குவது அலால் பிறிது ஒருங்காதது ஓர் பகையும் உண்டோ? 6.2.90

6288. சொல் வரம் பெரிய மா முனிவர் என்பவர்கள், தம் துணை இலாதார்
ஒல்வரம் பெரிய தோள் இருவரே அமரரோடு உலகம் யாவும்
வெல்வர் என்பது தெரிந்து எண்ணினார்; நிருதர் வேர் முதலும் வீயக்
கொல்வர் என்று உணர்தலால், அவரை வந்து அணைவது ஓர் இசைவு கொண்டார். 6.2.91

6289. துஞ்சுகின்றிலர்களால் இரவும் நன்பகலும், நிற் சொல்ல ஒல்கி
நெஞ்சு நின்று அயரும் இந் நிருதர்;
'பேர் சனகியாம் நெடியது ஆய
நஞ்சு தின்றவர்கள் தாம் நண்ணுவார் நரகம்'என்று, எண்ணி, நம்மை
அஞ்சுகின்றிலர்கள், நின் அருள் அலால் சரண் இலா அமரர்; ஐயா! 6.2.92

6290. புகல் மதித்து உணர்கிலாமையின் நமக்கு எளிமை சால் பொறுமை கூர
நகல் மதிக்கில, மறுப்பொலிய வாள் ஒளி இழந்து உதயம் நண்ணும்
பகல் மதிக்கு உவமை ஆயின எலாம் இரவு கால் பருவ நாளின்
அகல் மதிக்கு உவமையாயின தபோதனர் உளார் வதனம் அம்மா! 6.2.93

6291. சிந்து முந்து உலகினுக்கு இறுதி புக்கு உரு ஒளித்து உழல்தல் செய்வார்
இந்துவின் திருமுகத்து இறைவி நம் உறையுளாள் என்றலோடும்
அந்தகன் முதலினோர் அமரரும் முனிவரும் பிறரும் அஞ்சார்
வந்துதம் உலகமும் வானமும் கண்டு உவந்து அகல்வர் மன்னோ. 6.2.94

6292. சொலத் தகாத் துன் நிமித்தங்கள் எங்கணும் வரத்தொடர்வ; ஒன்னார்
வெலத்தகா அமரரும் அவுணரும் செருவில் விட்டன விடாத
குலத்தகால் வய நெடும் குதிரையும் அதிர்குரல் குன்றும் இன்றும்
வலத்த கால் முந்துறத் தந்து, நம் மனை இடைப் புகுதும் மன்னோ! 6.2.95

6293. வாயினும் பல்லினும் புனல் வறந்து உலறினார் நிருதர்; வைகும்
பேயினும் பெரிது பேய் நரிகளும் புரிதரும்; பிறவும் எண்ணின்
கோயிலும் நகரமும் மடநலார் குழலும் நம் குஞ்சியோடும்
தீயின் வெந்திடும்; அலால், ஒரு நிமித்தம் பெறும் திறனும் உண்டோ? 6.2.96

6294. சிந்த மா நாகரைச் செரு முருக்கிய கரன், திரிசிரத்தோன்,
முந்தமான் ஆயினான், வாலியே முதலினோர் முடிவு கண்டால்,
அந்த மான் இடவனோடு ஆழிமா வலவனும் பிறரும், ஐயா!
இந்த மானிடவராம் இருவரோடு எண்ணலாம் ஒருவர் யாரே? 6.2.97

6295. இன்னம் ஒன்று உரைசெய்வான்,'இனிதுகேள், எம்பிரான்! இருவர் ஆய
அன்னவர் தம்மொடும் வானரத் தலைவராய் அணுகி நின்றார்,
மன்னும் நம் பகைஞராம் வான் உேளார்; அவரோடும் மாறுகோடல்
கன்னம் அன்று;'இது நமக்கு உறுதி'என்று உணர்தலும் கருமம் அன்றால். 98

6296. இசையும் செல்வமும் உயர் குலத்து இயற்கையும் எஞ்ச
வசையும் கீழ்மையும் மீக்கொளக் கிளையொடும் மடியாது
அசைவில் கற்பின் அவ் அணங்கை விட்டு அருளுதி இதன்மேல்
விசையம் இல் எனச் சொல்லினன் அறிஞரின் மிக்கான். 6.2.99

இராவணன் வீடணனைப் பரிகசித்துரைத்தல் (6297-6306)

6297. கேட்ட ஆண்தகை, கரத்தொடு கரதலம் கிடைப்பப்
பூட்டி, வாய்தொறும் பிறை குலம் வெண்ணிலாப் பொழிய,
வாள் தடம் தவழ் ஆரமும் வயங்கு ஒளி மார்பும்
தோள் தடங்களும் குலுங்க நக்கு, இவை இவை சொன்னான். 6.2.100

6298. இச்சை அல்லன உறுதிகள் இசைக்குவென் என்றாய்!
பிச்சர் சொல்லுவ சொல்லினை; என் பெரு விறலைக்
கொச்சை மானிடர் வெல்குவர் என்றனை; குறித்தது
அச்சமோ? அவர்க்கு அன்பினோ? யாவதோ? ஐயா! 6.2.101

6299. "'ஈங்கு மானிடப் பசுக்களுக்கு இலை வரம்" என்றாய்
தீங்கு சொலினை; திசைகளை உலகொடும் செருக்கால்
தாங்கும் ஆனையைத் தள்ளி, அத்தழல் நிறத்தவனை
ஓங்கல் தன்னொடும் எடுக்கவும் வரம் கொண்டது உண்டோ?' 6.2.102

6300. மனக்கொடு அன்றியும் வறியன வழங்கினை; வானோர்
சினக் கொடும் படை செருக்களத்து என்னை என் செய்த?
எனக்கு நிற்க; மற்று என்னொடு இங்கு ஒருவயிற்று உதித்த
உனக்கு மானிடர் வலியராம் தகைமையும் உளதோ? 6.2.103

6301. சொல்லும் மாற்றங்கள் தெரிந்திலை; பன் முறை தோற்றும்
வெல்லும் ஆற்றலும், ஒருமுறை பொறுத்தனன்; விண்ணைக்
கல்லும் ஆற்றல் என் கிளையையும் என்னையும் களத்தில்
கொல்லும் மாற்றலர் உளர் எனக் கோடலும் கோேளா? 6.2.104

6302. தேவரின் பெற்ற வரத்தினது என் பெருஞ் செருக்கேல்
மூவரில் பெற்றம் உடையவன் தன்னொடு முழுதும்
காவலின் பெற்ற திகிரியோன் தன்னையும் கடந்தது
ஏவரில் பெற்ற வரத்தினால்? இயம்புதி இளையோய்! 6.2.105

6303. நந்தி சாபத்தின் நமை அடும் குரங்கு எனின், நம்பால்
வந்த சாபங்கள் எனைப்பல; அவை செய்த வலி என்?
இந்தியாதிகள் அவித்தவர் தேவர் நம் இறுதி
சிந்தியாதவர் யார்? அவை நம்மை என் செய்த? 6.2.106

6304. அரங்கில் ஆடுவாற்கு அன்பு பூண்டு உடை வரம் அறியேன்,
இரங்கி யான் நிற்ப, என்வலி அவன்வயின் எய்த,
வரம் கொள் வாலிபால் தோற்றனென்; மற்றும் வேறு உள்ள
குரங்கெலாம் எனை வெல்லும் என்று எங்ஙனம் கோடி? 6.2.107

6305. நீல கண்டனும் நேமியும் நேர்நின்று நேரின்,
ஏவலும் அன்னவர் உடைவலி அவன்வயின் எய்தும்;
சாலும் நல்வரம் நினைந்து, அவன் எதிர்செலல் தவிர்ந்து,
வாலி தன்னை அம் மனிதனும் மறைந்துநின்று எய்தான். 6.2.108

6306. ஊன வில் இறுத்து, ஓட்டை மாமரத்துள் அம்பு ஓட்டிக்
கூனி சூழ்ச்சியால் அரசு இழந்து உயர் வனம் குறுகி,
யான் இழைத்திட இல் இழந்து இன் உயிர் சுமக்கும்
மானிடன் வலி நீ அலாது ஆர் உளர்? மதித்தார். 6.2.109

வீடணன் மீட்டும் உறுதியுரைத்தல் (6307-6308)

6307. என்று தன் உரை இழித்து,'நீ உணர்விலி'என்னா
'நன்று, போதும் நாம்; எழுக'எனும் அரக்கனை நணுகா,
'ஒன்று கேள் இனம் உறுதி'என்று அன்பினன் ஒழியான்
துன்று தாரவன், பின்னரும் இனையன சொன்னான். 6.2.110

6308. தன்னின் முன்னிய பொருள் இலா ஒருதனித் தலைவன்
அன்ன மானிடன் ஆகிவந்து, அவதரித்து அமைந்தான்
சொன்ன நம்பொருட்டு உம்பர்தம் சூழ்ச்சியின் துணிவால்
இன்னம் ஏகுதிபோலும் என்று அடி தொழுது இரந்தான். 6.2.111

இராவணன் மீட்டும், வீடணன் கூறியதை மறுத்துரைத்தல் (6309-6314)

6309. அச் சொல் கேட்டு அவன், ஆழியான் என்றனை ஆயின்
கொச்சைத் துன்மதி எத்தனை போர் இடைக் குறைந்தான்
இச்சைக்கு ஏற்றன யான் செய்த இத்தனை காலம்
முச்சு அற்றான் கொல் அம் முழு முதலோன் என முனிந்தான். 6.2.112

6310. இந்திரன் தனை இருஞ்சிறை இட்டநாள், இமையோர்
தந்தி கோடு இறத் தகர்த்த நாள், தன்னை யான் முன்னம்
வந்த போர்தொறும் துரந்த நாள், வானவர் உலகைச்
சிந்த வென்ற நாள் சிறியன்கொல்? நீ சொன்ன தேவன். 6.2.113

6311. சிவனும் நான்முகத்து ஒருவனும் திருநெடு மாலாம்
அவனும் மற்று உள அமரரும் உடன் உறைந்து அடங்கப்
புவனம் மூன்றும் நான் ஆண்டு உளது ஆண்ட அப் பொருவில்
உவன் இலாமையிலோ? வலி ஒதுங்கியோ? உரையாய். 6.2.114

6312. ஆயிரம் பெருந்தோள்களும், அத்துணைத் தலையும்,
மாயிரும் புவி உள்ளடி அடக்குறும் வடிவும்,
தீய; சாலவும் சிறிது; என நினைந்து, நாம் தின்னும்
ஓயும் மானிட உருவு கொண்டனன் கொலாம்! ஒருவன். 6.2.115

6313. பித்தன் ஆகிய ஈசனும் மாலும் என் பெயர் கேட்டு
எய்த்த சிந்தையர்; ஏகுழி ஏகுழி எல்லாம்
கைத்த ஏற்றினும் கடவிய புள்ளினும் முதுகில்
தைத்த வாளிகள் நின்று உள; குன்றின் வீழ் தடித்து இன். 116

6314. 'வெம் சினம் தரு போரில் என்னுடன் எழ வேண்டா;
இஞ்சி மா நகர் இடம் உடைத்து, ஈண்டு இனிது இருத்தி;
அஞ்சல்! அஞ்சல்!'என்று அயல் இருந்தவர் முகம் நோக்கி
நஞ்சின் வெய்யவன், கை எறிந்து, உரும் என நக்கான். 6.2.117

வீடணன் மீட்டும் கூறுதல்
6315. பின்னும் வீடணன், ஐய! நின் தரம் அலாப் பெரியோர்
முன்னை நாள், இவன் முனிந்திடக் கிளையொடு முடிந்தார்
இன்னம் உண்டு, நான் இயம்புவது, இரணியன் என்பான்
தன்னை உள்ளவா கேட்டி என்று உரைசெயச் சமைந்தான். 6.2.118
------------------------

6.3 – Die Tötung Hiranyas

6.3 இரணியன் வதைப் படலம் ( 6316 - 6491)

இரணியனது இயல்பும் ஆற்றலும் (6316-6333)

6316. வேதம் கண்ணிய பொருள் எலாம் விரிஞ்சனே ஈந்தான்;
போதம் கண்ணிய வரம் அவன் தரக் கொண்டு போந்தான்;
காதும் கண்ணுதல், மால், அயன், கடைமுறை காணாப்
பூதம் கண்ணிய வலி எலாம் ஒருதனி பொறுத்தான். 6.3.1

6317. 'எற்றை நாளினும் உளன் எனும் இறைவனும், அயனும்,
கற்றை அம் சடைக் கடவுளும் காத்து, அளித்து, அழிக்கும்
ஒற்றை அண்டத்தின் அளவனோ? அதன்புறத்து உலவா
மற்றை அண்டத்தும் தன் பெயரே சொல வாழ்ந்தான். 6.3.2

6318. 'பாழி வன் தடம் திசை சுமந்து ஓங்கிய பணைக்கைப்
பூழி வன்கரி இரண்டு இருகை கொடு பொருத்தும்;
ஆழம் காணுதற்கு அரியவாய், அகன்ற பேர் ஆழி
ஏழும் தன் இருதாள் அளவு எனக் கடந்து ஏறும். 6.3.3

6319. 'வண்டல் தணெ்திரை ஆற்றுநீர் சில என்று மருவான்;
கொண்டல் கொண்டநீர் குளிர்ப்பு இல என்று அவை குடையான்;
பண்டைத் தணெ்திரைப் பரவை நீர் உவர் என்று படியான்;
அண்டத்தைப் பொதுத்து அப்புறத்து அப்புனல் ஆடும். 6.3.4

6320. சாரும் மானத்தில், சந்திரன் தனிப்பதம் சரிக்கும்;
தேரின் மேவி நின்று இரவிதன் பெரும்பதம் செலுத்தும்;
பேரின் எண்திசைக் காவலர் கருமமும் பிடிக்கும்;
மேரு மால்வரை உச்சிமேல் அரசு வீற்றிருக்கும். 6.3.5

6321. 'நிலனும், நீரும், வெங் கனலொடு காலும் ஆய், நிமிர்ந்த
தலனுள், நீடிய அவற்றின் அத் தலைவரை மாற்றி,
உலவும் காற்றொடு கடவுளர் பிறரும் ஆய், உலகின்
வலியும் செய்கையும் வருணன்தன் கருமமும் ஆற்றும். 6.3.6

6322. 'தாமரைக் கண்ணன் தழல் கண்ணன் பேர் அவை தவிர,
நாமம் தன்னதே உலகங்கள் யாவையும் நவில,
தூம வெங் கனல் அந்தணர் முதலினர் சொரிந்த
ஓம வேள்வியுள் இமையவர் பேறு எலாம் உண்ணும். 6.3.7

6323. 'காவல், காட்டுதல், துடைத்தல், என்று இத்தொழில் கடவ
மூவரும் அவை முடிக்கிலர், பிடிக்கிலர் முறைமை;
ஏவர் மற்றவர்? யோக்கியர் உறுபதம் இழந்தார்;
தேவரும் அவன் தாள் அலால் அருச்சனை செய்யார். 6.3.8

6324. 'மரபின், மாபெரும் புறக்கடல் மஞ்சனம் மருவி,
அரவின் நாட்டிடை மகளிரோடு இன் அமுது அருந்தி,
பரவும் இந்திரன் பதியிடைப் பகல்பொழுது அகற்றி
இரவின் ஓலக்கம் நான்முகன் உலகத்துள் இருக்கும். 6.3.9

6325. 'பண்டு வானவர் தானவர் யாவரும் பற்றித்,
தணெ் திரைக் கடல் கடைதர, வலியது தேடிக்
கொண்ட மத்தினைக் கொற்றத் தன் குவவுத் தோட்கு அமைந்த
தண்டு எனக் கொளல் உற்று,'அது நொய்து'எனத் தவிர்ந்தான். 6.3.10

6326. 'மண்டலம் தரு கதிரவன் வந்து போய் மறையும்
எண் தலம் தொடற்கு அரியன தடவரை இரண்டும்,
கண் தலம் பசும் பொன்னவன் முன்னவன் காதில்
குண்டலங்கள்; மற்று என், இனிப் பெருவிறல் கூறல்? 6.3.11

6327. 'மருக்கொள் தாமரை நான்முகன் முதலிய வானோர்
குருக்கேளாடு கற்று, ஓதுவது, அவன் பெருங் கொற்றம்;
சுருக்கு இல் நான்மறை தொன்றுதொட்டு உரைதொறும் தோன்றாது
இருக்கும் தயெ்வமும்'இரணியனே! நம!'என்னும். 6.3.12

6328. 'மயரும், மன் நெடுஞ் சேவடி மண் இடை வைப்பின்;
அயரும், வாள் எயிற்று ஆயிரம் பணம் தலை அநந்தன்;
உயருமேல், அண்ட முகடு தன்முடி உற உயரும்;
பெயருமேல், நெடும் பூதங்கள் ஐந்தொடும் பெயரும். 6.3.13

6329. 'பெண்ணின், பேர் எழில் ஆணினின், அலியினின், பிறிதின்,
உள் நிற்கும் உயிர் உள்ளதின், இல்லதின், உலவான்;
கண்ணின் காண்பன, கருதுவ, யாவினும் கழியான்;
மண்ணின் சாகிலன், வானினும் சாகிலன்; வரத்தால். 6.3.14

6330. 'தேவர் ஆயினர் ஏவரும் திரிதரும் இயக்கர்
யாவர் ஆயினும் எண்ணவும் துதிக்கவும் இயன்ற
கோவை மால் அயன் மான் இடன் யாவரும் கொல்ல
ஆவி தீர்கிலன்; ஆற்றலும் தீர்கிலன் அனையான். 6.3.15

6331. 'நீரின் சாகிலன்; நெருப்பினும் சாகிலன்; நிமிர்ந்த
மாருதத்தினும், மண்ணின் மற்று எவற்றினும், மாளான்;
ஓரும் தேவரும் முனிவரும் பிறர்களும் உரைப்பச்
சாரும் சாபமும், அன்னவன் தனைச் சென்று சாரா. 6.3.16

6332. 'உள்ளில் சாகிலன்; புறத்தினும் உலக்கிலன்; உலவாக்
கொள்ளைத் தயெ்வ வான் படைக்கலம் யாவையும் கொல்லா;
நள்ளில் சாகிலன்; பகலிடைச் சாகிலன்; நமனார்
கொள்ளச் சாகிலன்; ஆர் இனி அவன் உயிர் கொள்வார்? 6.3.17

6333. 'பூதம் ஐந்தொடும் பொருந்திய உணர்வினில் புணரா
வேதம் நான்கினும் விளம்பிய பொருள்களால் விளியான்;
தாதை தன்னைத்தான் தனிக்கொலை சூழினும் சாகான்;
ஈது அவன் நிலை; எவ் உலகங்கட்கும் இறைவன். 6.3.18

இரணியன் மகன் பிரகலாதன் தன்மை

6334. 'ஆயவன் தனக்கு அருமகன், அறிஞரின் அறிஞர்ன்,
தூயர் என்பவர் யாரினும் மறையினும் தூயன்,
நாயகன் தனி ஞானி, நல் அறத்துக்கு நாதன்,
தாயினி மன்னுயிர்க்கு அன்பினன், உளன் ஒரு தக்கோன். 6.3.19

இரணியன் தன் மகனை வேதம் ஓதுமாறு பணித்தல்
6335. 'வாழியான் அவன்தனைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்து உருகி,
"ஆழி ஐய! நீ அறிதியால் மறை" என அறைந்தான்
ஊழியும் கடந்து உயர்கின்ற ஆயுளான், உலகம்
ஏழும் ஏழும் வந்து அடிதொழ, அரசு வீற்றிருந்தான். 6.3.20

இரணியனது ஏவலால் அந்தணன் ஒருவன் பிரகலாதனுக்கு வேதம் ஓதுவிக்கத் தொடங்குதல்

6336. 'என்று, ஓர் அந்தணன் எல்லையில், அறிஞனை ஏவி,
"நன்று நீ இவற்கு உதவுதி மறை" என நவின்றான்.
சென்று மற்று அவன் தன்னொடும் ஒரு சிறை சேர்ந்தான்;
அன்று நான்மறை முதலிய ஓதுவான் அமைந்தான். 6.3.21

ஆசிரியன்'இரணியாயநம'என்று கூறுமாறு பணிக்கப் பிரகலாதன்'ஓம் நமோநாராயணாய'என்று கூறுதல்

6337. 'ஓதம் புக்கு, அவன்,"உந்தை பேர் உரை" எனலோடும்,
போதத் தன் செவித்தொளை இரு கைகளால பொத்தி,
"மூதக்கோய்! இது நல்தவம் அன்று" என மொழியா,
வேதத்து உச்சியின் மெய்ப்பொருள் பெயரினை விரித்தான். 6.3.22

பிரகலாதனது திருமால் பத்தியைக் கண்டு ஆசிரியன் அஞ்சி நடுங்கி அவனைக் கடிந்துரைத்தல் (6338-6339)

6338. "ஓம் நமோ நாராயணாய!" என்று உரைத்து, உளம் உருகி,
தான் அமைந்து, இரு தடக்கையும் தலையின்மேல் தாங்கி,
பூ நிறக் கண்கள் புனல் உக, மயிர் புறம் பொடிப்ப,
ஞான நாயகன் இருந்தனன்; அந்தணன் நடுங்கி. 6.3.23

6339. "கெடுத்து ஒழிந்தனை, என்னையும் உன்னையும்; கெடுவாய்!
படுத்து ஒழிந்தனை; பாவி! எத்தேவரும் பகர்தற்கு
அடுத்தது அன்றியே அயல் ஒன்று பகர, நின் அறிவின்
எடுத்தது என் இது? என் செய்த வண்ணம் நீ?என்றான். 6.3.24

பிரகலாதன் குருவுக்கு ஏற்ற மறுமொழி கூறுதல்

6340. "'என்னை உய்வித்தேன்; எந்தையை உய்வித்தேன்; நினைய
உன்னை உய்வித்து, இவ் உலகையும் உய்விப்பான் அமைந்து,
முன்னை வேதத்தின் முதல் பெயர் மொழிவது மொழிந்தேன்;
என்னை குற்றம் நான் இயம்பியது? இயம்புதிஎன்றான். 6.3.25

அந்தணனாகிய குரு பிரகலாதனுக்கு அறிவுரை கூறுதல்

6341. "'முந்தை வானவர் யாவர்க்கும், முதல்வர்க்கும் முதலோன்
உந்தை; மற்று அவன் திருப்பெயர், உரைசெயற்கு உரிய;
அந்தணாளன் யான்; என்னினும் அறிதியோ? ஐயா!
இந்த! இப்பெயர் உரைத்து, எனைக் கெடுத்திடல்என்றான். 6.3.26

பிரகலாதன் குருவின் சொல்லை மறுத்து, வேதப் பொருளாய் விளங்கும் திருமாலின் பெருமையை விரித்துரைத்தல் (6342-6348)

6342. "வேத பாரகன் அவ் உரை விளம்பலும், விமலன்,
"ஆதி நாயகன் பெயர் அன்றி, யான் பிறிது அறியேன்;
ஓத வேண்டுவது இல்லை; என் உணர்வினுக்கு ஒன்றும்
போதியாததும் இல்லைஎன்று, இவை இவை புகலும். 6.3.27

6343. "'தொல்லை நான்மறை வரன்முறை துணிபொருட்கு எல்லாம்
எல்லை கண்டவன் அகம் புகுந்து, இடம் கொண்டது என் உள்;
இல்லை, வேறு இனிப் பெரும் பதம்; யான் அறியாத,
வல்லையேல், இனி, ஓதுவி, நீதியின் வழாத. 6.3.28

6344. "'ஆரைச் சொல்லுவது அந்தணர் அருமறை? அறிந்தோர்
ஓரச் சொல்லுவது எப்பொருள், உபநிட தங்கள்,
தீரச் சொல்பொருள்; தேவரும் முனிவரும் செப்பும்
பேரைச் சொல்லுவது அல்லது பிறிதும் ஒன்று உளதோ? 6.3.29

6345. "'வேதத்தானும், நல் வேள்வியினானும், மெய் உணர்ந்த
போதத்தானும், அப்புறத்துள எப் பொருளானும்,
சாதிப்பார் பெறும் பெரும்பதம் தலைக்கொண்டு சமைந்தேன்;
ஓதிக் கேட்பது பரம்பொருள்; இன்னம் ஒன்று உளதோ? 6.3.30

6346. "'காடு பற்றியும், கனவரை பற்றியும், கலைத் தோல்
மூடி முற்றியும், முண்டித்தும், நீட்டியும், முறையால்
வீடு பெற்றவர்,'பெற்றதின் விழுமிது'என்று உரைக்கும்
மாடு பெற்றனென், மற்று, இனிஎன் பெற வருந்தி? 6.3.31

6347. "'செவிகளால் பல கேட்கிலர் ஆயினும், தேவர்க்கு
அவிகொள் நான்மறை அகப்பொருள் புறப்பொருள் அறிவார்;
கவிகள் ஆகுவார்; காண்குவார், மெய்ப்பொருள்; காலால்
புவிகொள் நாயகற்கு அடியவர்க்கு அடிமையின் புக்கார். 6.3.32

6348. "'எனக்கும் நான்முகத்து ஒருவற்கும், யாரினும் உயர்ந்த
தனக்கும் தன்நிலை அறிவு அரும் ஒரு தனித் தலைவன்,
மனக்கு வந்தனன்; வந்தன யாவையும்; மறையோய்!
உனக்கும் இன்னதின் நல்லது ஒன்று இல்என உரைத்தான். 6.3.33

குரு இரணியனை அடைந்து நிகழ்ந்த செய்தியைக் கூறுதல் (6349-6350)

6349. 'மாற்றம் யாது ஒன்றும் உரைத்திலன், மறையவன்; மறுகி,
"ஏற்றம் என்? எனக்கு இறுதி வந்து எய்தியது" என்னா,
ஊற்றம் இல்லவன் ஓடினன், கனகனை உற்றான்;
தோற்ற வந்ததோர் கனவு கண்டான் எனச் சொன்னான்; 6.3.34

6350. "'எந்தை! கேள் : எனக்கு இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் இயம்பச்
சிந்தையால் இறை நினைதற்கும் அடாதன செப்பி,
'முந்தையே உணர்ந்தேன் பொருள் முற்றும்'என்று உரைத்து, உன்
மைந்தன் ஓதிலன் வேதம்என்று உரைத்தனன், வணங்கி. 6.3.35

இரணியன் குருவை நோக்கித் தன் மகன் கூறிய சொல்லைக் கூறுமாறு பணித்தல்

6351. 'அன்ன கேட்டவன்,"அந்தண! அந்தணர்க்கு அடாத,
முன்னர் யாவரும் மொழிதரும் முறைமையின் படாத,
தன்னது உள்ளுறும் உணர்ச்சியால் புதுவது தந்தது,
என்ன சொல்? அவன் இயம்பியது இயம்புதிஎன்றான். 6.3.36

குரு'அச் சொல்லைக் கூறின் நான் நரகம் எய்துவேன்'எனக் கூறுதல்

6352. "அரசன் அன்னவை உரைசெய, மறையவன் அஞ்சி,
சிரதலம் கரம் சேர்த்திடா," செவித்தொளை சேர்ந்த
உரகம் அன்ன சொல் யான் உனக்கு உரைசெயின், உரவோய்!
நரகம் எய்துவென்; நாவும் வெந்து உகும்என நவின்றான். 6.3.37

இரணியனது ஏவலால் அழைக்கப்பட்டு வந்த பிரகலாதன் தன் தந்தையை வணங்குதல்

6353. "'கொணர்க என் மைந்தனை வல் விரைந்து" என்றனன், கொடியோன்,
உணர்வு இல் நெஞ்சினன்; ஏவலர் கடிதினின் ஓடி,
கணனின் எய்தினர்,"பணி" என, தாதையைக் கண்டான்;
துணை இலான்தனைத் துணை என உடையவன் தொழுதான். 6.3.38

இரணியன் தன்னை வணங்கிய மைந்தனை மார்போடணைத்து அருகிருத்தி'நீ குருவின்முன் சொல்லிய சொல்லினைக் கூறுக'எனப் பணித்தல்

6354. 'தொழுத மைந்தனை, சுடர்மணி மார்பிடைச் சுண்ணம்
எழுத, அன்பினோடு இறுகுறத் தழுவி, மாடு இருத்தி,
முழுதும் நோக்கி,"நீ, வேதியன் கேட்கிலன் முனிய,
பழுது சொல்லியது என்? அது பகருதிஎன்றான். 6.3.39

பிரகலாதன் தான் சொல்லிய திருப்பெயரின் சிறப்பினைக் கூறுதல்

6355. "'சுருதி ஆதியில் தொடங்கு உறும் எல்லையில் சொன்ன
ஒருவன், யாவர்க்கும் நாயகன், திருப்பெயர், உணரக்
கருதக் கேட்டிடக் கட்டுரைத்து இடர்க் கடல் கடக்க
உரிய மற்று இதின் நல்லது ஒன்று இல்என உரைத்தான். 6.3.40

இரணியன், அப்பெயரைக் குறித்துக் கூறுக எனப் பணித்தல்

6356. 'தேவர் செய்கையன் அங்ஙனம் உரைசெய தீயோன்
"தா இல் வேதியன் தக்கதே உரைசெயத் தக்கான்;
ஆவது ஆகுக; அன்று எனின் அறிகுவம்" என்றே
"யாவது அவ் உரை? இயம்புதி இயம்புதி" என்றான். 6.3.41

பிரகலாதன் திரு எட்டெழுத்தின் பெருமையை விரித்துரைத்தல் (6357-6361)
6357. "'காமம் யாவையும் தருவதும் அப்பதம் கடந்தால்
சேம வீடு உறச் செய்வதும் செந்தழல் முகந்த
ஓம வேள்வியின் உறுபதம் உய்ப்பதும் ஒருவன்
நாமம்; அன்னது கேள்; நமோ நாராயணாய. 6.3.42

6358. "'மண்ணின் நின்று மேல் மலர் அயன் உலகு உற வாழும்
எண்ணில் பூதங்கள், நிற்பன திரிவன, இவற்றின்
உள் நிறைந்துள, கரணத்தின் ஊங்கு உள உணர்வும்,
எண்ணுகின்றது, இவ் எட்டு எழுத்தே; பிறிது இல்லை. 6.3.43

6359. "'முக்கண் தேவனும் நான்முகத்து ஒருவனும் முதலா
மக்கள் காறும் இம் மந்திரம் மறந்தவர் மறந்தார்;
புக்குக் காட்டுவது அரிது இது; பொதுவுறக் காண்பார்
ஒக்க நோக்கினர் அல்லவர் இதன் நிலை உணரார். 6.3.44

6360. "'தோற்றம் என்னும் அத் தொல்வினைத் தொடு கடல் சுழிநின்று
ஏற்று நன்கலன், அருங்கலன், யாவர்க்கும் இனிய
மாற்ற மங்கலம், மாதவர் வேதத்தின் வரம்பின்
தேற்ற மெய்ப்பொருள், தெரிந்த மற்று இதின் இல்லை, சிறந்த. 6.3.45

6361. "'உன் உயிர்க்கும் என் உயிர்க்கும் இவ் உலகத்தின் உள்ள
மன்னுயிர்க்கும் ஈது உறுதி என்று உணர்வுற மதித்துச்
சொன்னது இப்பெயர்என்றனன், அறிஞரின் தூயோன்;
மின் உயிர்க்கும் வேல் இரணியன் தழல் எழ விழித்தான். 6.3.46

இரணியன் பிரகலாதனை வெகுண்டுரைத்தல் (6362-6371)

6362. "'அற்றை நாள்முதல், யான் உள நாள்வரை, அப்பேர்
சொற்ற வாயையும் கருதிய மனத்தையும் சுடும், என்
ஒற்றை ஆணை; மற்று, யார் உனக்கு இப்பெயர் உரைத்தார்?
கற்றது ஆரொடு? சொல்லுதி விரைந்துஎனக் கனன்றான். 6.3.47

6363. "'முனைவர் வானவர் முதலினர், மூன்று உலகத்தும்
எனைவர் உள்ளவர், யாவரும், என் இரு கழலே
நினைவது; ஓதுவது என்பெயர்; நினக்கு இது நேர
அனையர் அஞ்சுவர்; மைந்த! நீ யாரிடை அறிந்தாய்? 6.3.48

6364. "'மறம்கொள் வெஞ்செரு மலைகுவான் பல்முறை வந்தான்,
கறங்குவெஞ் சிறைக் கலுழன்தன் கடுமையின், கரந்தான்;
பிறங்கு தணெ்திரைப் பெருங்கடல் புக்கு, இ(ன்)னம் பெயராது,
உறங்குவான் பெயர் உறுதி என்று ஆர் உனக்கு உரைத்தார்? 6.3.49

6365. "'பரவை நுண் மணல் எண்ணினும் எண்ண அரும் பரப்பின்
குரவர் நம்குலத்து உள்ளவர் அவன் கொ(ல்)லக் குறைந்தார்;
அரவின் நாமத்தை எலி இருந்து ஓதினால், அதற்கு
விரவும் நன்மை என்? துன்மதி! விளம்புஎன வெகுண்டான். 6.3.50

6366. "வயிற்றினுள் உலகு ஏழினோடு ஏழையும் வைக்கும்
அயிர்ப்பு இல் ஆற்றல் என் அனுசனை ஏனம் ஒன்று ஆகி
எயிற்றினால் எறிந்து இன் உயிர் உண்டவன் நாமம்
பயிற்றவோ நினைப் பயந்தது நான்?எனப் பகர்ந்தான். 6.3.51

6367. "'ஒருவன், யாவர்க்கும் எவற்றிற்கும் உலகிற்கும் முதல்வன்,
தருதல், காத்து, அவை தவிர்த்தல் என்று இவை செயத் தக்கோன்,
கருமத்தால் அன்றிக் காரணத்தால் உள்ள காட்சி
திருவிலீ! மற்று இது எம்மறைப் பொருள் எனத் தெரிந்தாய்? 6.3.52

6368. "'ஆதி அந்தங்கள் இதனின் மற்று இல்லை, பேர் உலகில்;
வேதம் எங்ஙனம், அங்ஙனம் அவை சொன்ன விதியால்,
கோது இல் நல்வினை செய்தவர் உயர்குவர்; குறித்துத்
தீது செய்தவர் தாழ்குவர்; இது மெய்ம்மை, தெரியின். 6.3.53

6369. "'செய்த மாதவம் உடைமையின் அரி அயன் சிவன் என்று
எய்தினர் பதம் இழந்தனர் யான் தவம் இயற்றிப்
பொய் இல் நாயகம் பூண்டபின், இனி அது புரிதல்
நொய்யது ஆகும் என்று, ஆரும் என் காவலின் நோலார். 6.3.54

6370. "'வேள்வி ஆதிய புண்ணியம் தவத்தொடும் விலக்கி,
கேள்வி யாவையும் தவிர்த்தனென், 'இவை கிளர்பகையைத்
தாழ்வியாதன செய்யும்'என்று; அனையவர் தம்பால்
வாழ்வு யாது? அயல் எவ் வழிப் புறங்கொண்டு வாழ்வார்? 6.3.55

6371. "'பேதைப் பிள்ளை நீ; பிழைத்தது பொறுத்தனென்; பெயர்த்தும்,
ஏது இல் வார்த்தைகள் இனையன விளம்பலை; முனிவன்
யாது சொல்லினன், அவை அவை இதம் என எண்ணி,
ஓது; போதிஎன்று உரைத்தனன் உலகு எலாம் உயர்ந்தோன். 6.3.56

பிரகலாதன், தன் தந்தையாகிய இரணியனுக்குத் திருமாலாகிய பரம்பொருளின்
இயல்பினை அறிவுறுத்தல் (6372-6393)

6372. "'உரை உளது உணர்த்துவது; உணர்ந்து கோடியேல்;
விரை உள அலங்கலாய்! வேத வேள்வியின்
கரை உளது; யாவரும் கற்கும் கல்வியின்
பிரை உளது" என்பது மைந்தன் பேசினான். 6.3.57

6373. "'வித்து இன்றி விளைவது ஒன்று இல்லை; வேந்த! நின்
பித்து இன்றி உணர்தியேல், அளவைப் பெய்குவன்;
'உய்த்து ஒன்றும் ஒழிவு இன்றி உணர்தல் பாற்று! எனா,
கைத்து ஒன்று நெல்லி அம் கனியின் காண்டியால். 6.3.58

6374. "'தன்னுளே உலகங்கள் எவையும் தந்து அவை
தன்னுளே நின்று தான் அவற்றுள் தங்குவான்
பின் இலன் முன் இலன் ஒருவன்; பேர்கிலன்;
தொல் நிலை ஒருவரால் துணியற் பாலதோ? 6.3.59

6375. "'சித்து என அருமறைச் சிரத்தின் தேறிய
தத்துவம் அவன்; அது தம்மைத் தாம் உணர்
வித்தகர் அறிகுவர்; வேறு வேறு உணர்
பித்தரும் உளர் சிலர்; வீடு பெற்றிலார். 6.3.60

6376. "'அளவையான் அளப்ப அரிது; அறிவின் அப்புறத்து
உளவை ஆய் உபநிடதங்கள் ஓதுவ;
கிளவியால் பொருள்களால் கிளக்குறாதவன்
களவை யார் அறிகுவார்? மெய்ம்மை கண்டிலார். 6.3.61

6377. "'மூவகை உலகும் ஆய் குணங்கள் மூன்றும் ஆய்
யாவையும் எவரும் ஆய் எண் இல் வேறுபட்டு
ஓவல் இல் ஒரு நிலை ஒருவன் செய்வினை
தேவரும் முனிவரும் உணரத் தேயுமோ? 6.3.62

6378. 'சாங்கியம் யோகம் என்று இரண்டு தன்மைய
வீங்கிய பொருள் எலாம் வேறு காண்பன;
ஆங்கு அவை உணர்ந்தவர்க்கு அன்றி அன்னவன்
ஓங்கிய மேல் நிலை உணரற் பாலதோ? 6.3.63

6379. "'கருமமும் கருமத்தின் பயனும் அப்பயன்
தரு முதல் தலைவனும் தானும் ஆனவன்;
அருமையும் பெருமையும் அறிவரேல் அவர்
இருமை என்று உரைசெயும் கடல்நின்று ஏறுவார். 6.3.64

6380. "'மந்திரம் மாதவம் என்னும் மாலைய
தந்துறு பயன் இவை முறையின் சாற்றிய
நந்தல் இல் தயெ்வம் ஆய் நல்கும்; நான்மறை
அந்தம் இல் வேள்விமாட்டு அவிசும் ஆம் 6.3.65

6381. "'முற்பயப் பயன் தரும் முன்னி நின்று அவர்
பிற்பயப் பயன் தரும் பின்பு போய் அவன்;
தன் பயன் தான் தரும் தருமம் இல்லை; அஃது
அற்புத மாயையால் அறிகிலார் பிறர். 6.3.66

6382. "'ஒரு வினை ஒரு பயன் அன்றி உய்க்குமோ?
இரு வினை என்பவை இயற்றி இட்டவை;
கருதின கருதின காட்டுகின்றது
தரு பரன் அருள்; இனிச் சான்று வேண்டுமோ? 6.3.67

6383. "'ஒர் ஆவுதி கடைமுறை வேள்வி ஓம்புவோர்
அரா அணை அமலனுக்கு அளிப்பிரேல் அது
சராசரம் அனைத்தினும் சாரும் என்பது
பராவ அரும் மறைப் பொருள்; பயனும் அன்னதால். 6.3.68

6384. "'பகுதியின் உள் பயன் பயந்தது; அன்னதின்
விகுதியின் மிகுதிகள் எவையும் மேலவர்
வகுதியின் வசத்தன; வரவு போக்கு அது
புகுதி இல்லாதவர் புலத்திற்று ஆகுமோ? 6.3.69

6385. "'எழுத்து இயல் நாளத்தின் எண் இலா வகை
முழுத் தனி நான்முகன் முதல முற்று உயிர்
வழுத்து அரும் பொகுட்டது ஓர் புரையின் வைகுமால்
விழுத் தனிப் பல் இதழ் விரை உலாம் முகிழ். 6.3.70

6386. "'கண்ணினும் கரந்து உளன்; கண்டு காட்டுவான்;
உள் நிறைந்திடும் உணர்வு ஆகி உண்மையான்;
மண்ணினும் வானினும் மற்றை மூன்றினும்
எண்ணினும் நெடியவன்; ஒருவன்; எண் இலான் 6.3.71

6387. "'சிந்தையின் செய்கையின் சொல்லின் சேர்ந்துளன்;
இந்தியம் தொறும் உளன்; உற்றது எண்ணினால்
முந்தை ஓர் எழுத்து என வந்து மும்முறைச்
சந்தியும் பதமும் ஆய்த் தழைத்த தன்மையான். 6.3.72

6388. "'காமமும் வெகுளியும் முதல கண்ணிய
தீமையும் வன்மையும் தீர்க்கும் செய்கையான்
நாமமும் அவன் பிற நலிகொடா நெடுஞ்
சேமமும் பிறர்களாற் செப்பற் பாலவோ? 6.3.73

6389. "'காலமும் கருவியும் இடனும் ஆய் கடைப்
பால் அமை பயனும் ஆய் பயன் துய்ப்பானும் ஆய்
சீலமும் அவைதரும் திருவும் ஆய் உளன்
ஆலமும் வித்தும் ஒத்து அடங்கும் ஆண்மையான். 6.3.74

6390. "'உள்ளுற உணர்வு இனிது உணர்ந்த ஓசை ஓர்
தெள்விளி யாழிடைத் தெரியும் செய்கையின்
உள் உளன்; புறத்து உளன்; ஒன்றும் நண்ணலான்;
தள்(ள) அரு மறைகளும் மருளும் தன்மையான். 6.3.75

6391. "'ஓம் எனும் ஓர் எழுத்து அதனின் உள் உயிர்
ஆம் அவன், அறிவினுக்கு அறிவும் ஆயினான்
தாம மூவுலகமும் தழுவிச் சார்தலால்,
தூமமும் கனலும்போல் தொடர்ந்த தோற்றத்தான். 6.3.76

6392. "'காலையின் நறுமலர் ஒன்றக் கட்டிய
மாலையின் மலர்புரை சமய வாதியர்
சூலையின் திருக்கு அலால் சொல்லுவோர்க்கு எலாம்
வேலையும் திரையும் போல் வேறுபாடு இலான். 6.3.77

6393. "'இன்னது ஓர் தன்மையன் இகழ்வுற்று எய்திய
நல் நெடுஞ் செல்வமும் நாளும் நாம் அற
மன்னுயிர் இழத்தி என்று அஞ்சி வாழ்த்தினேன்
சொன்னவன் நாமம்" என்று உணரச் சொல்லினான். 6.3.78

இரணியன் எல்லையற்ற வெகுளியுடையனாய்த் தன் புதல்வனைக் கொல்லுமாறு வீரர்களை ஏவுதலும் அவர்கள் பிரகலாதனைப் பற்றுதலும் (6394-6395)

6394. 'எதிரில் நின்று, அவன், இவை உரைத்திடுதலும், எவ் உலகமும் அஞ்ச,
முதிரும் வெம் கதம் மொழிகொடு மூண்டது, முது கடல் கடு ஏய்ப்ப;
கதிரும் வானமும் சுழன்றன; நெடுநிலம் கம்பித்த; கனகன் கண்
உதிரம் கான்றன; தோன்றின புகைக் கொடி; உமிழ்ந்தன கொடுந் தீயே. 6.3.79

6395. "'வேறும் என்னொடு தரும்பகை பிறிது இனி வேண்டல் என்? வினையத்தால்
ஊறி, என்னுளே உதித்தது; குறிப்பு இனி உணர்குவது உளது அன்றால்;
ஈறு இல் என்பெரும் பகைஞனுக்கு அன்புசால் அடியென் யான் என்கின்றான்;
கோறிர்என்றனன்; என்றலும் பற்றினர், கூற்றினும் கொலை வல்லார். 6.3.80

இரணியனது ஆணையினை மேற்கொண்ட அசுர வீரர்கள் பிரகலாதனைப் பல வழிகளில் கொல்ல முயலுதலும், பிரகலாதன் இறைவன் நாமத்தை இடைவிடாது எண்ணுதலால் அவ் விடையூறுகளிலிருந்து தப்பி உய்தலும் (6396-6431)

6396. 'குன்று போல் மணிவாயிலின் பெரும் புறத்து உய்த்தனர், மழுக்கூர்வாள்,
ஒன்று போல்வன ஆயிரம் மீது எடுத்து ஓச்சினர்,"உயிரோடும்
தின்று தீர்குதும்என்குநர், உரும் எனத் தழெிக்குநர், சின வேழக்
கன்று புல்லிய கோள் அரிக் குழு எனக் கனல்கின்ற தறுகண்ணார். 6.3.81

6397. 'தாயின் மன்னுயிர்க்கு அன்பினன் தன்னை, அத் தவம் எனும் தகவு இல்லோர்
"ஏ" என் மாத்திரத்து எய்தன எறிந்தன எறிதொறும் எறிதோறும்
தூயவன்தனைத் துணை என உடைய அவ் ஒருவனைத் துன்னாதார்
வாயின் வைதன ஒத்தன அத்துணை மழுவொடு கொலை வாளும். 6.3.82

6398. 'எறிந்த, எய்தன, எற்றின, குற்றின, ஈர்ந்தன, படையாவும்
முறிந்த, நுண்பொடி ஆயின, முடிந்தன; முனிவு இலான் முழுமேனி
சொறிந்த தன்மையும் செய்தில ஆயின; தூயவன் துணிவு ஒன்றா
அறிந்த நாயகன் சேவடி மறந்திலன்; அயர்த்திலன், அவன் நாமம். 6.3.83

6399. "'உள்ள வான்பெரும் படைக்கலம் யாவையும் உக்கன - உரவோய் நின்
பிள்ளை மேனிக்கு ஓர் ஆனி வந்திலது; இனிச் செயல் என்கொல் பிறிது?என்ன,
"கள்ள உள்ளத்தன் கட்டினன் கருவிகள்; கதுமெனக் கனல் பொத்தித்
தள்ளுமின்என உரைத்தனன்; வயவரும், அத்தொழில் தலை நின்றார். 6.3.84

6400. 'குழியில் இந்தனம் அடுக்கினர், குன்று என; குடம் தொறும் கொணர்ந்து எண்ணெய்
இழுது நெய் சொரிந்திட்டனர்; நெருப்பு எழுந்திட்டது, விசும்பு எட்ட,
அழுது நின்றவர் அயர்வுற, ஐயனைப் பெய்தனர்;'அரி'என்று
தொழுது நின்றனன், நாயகன் தாள் இணை; குளிர்ந்தது சுடுதீயே.' 6.3.85

6401. 'கால வெங்கனல் கதுவிய காலையில் - கற்புடையவள் சொற்ற
சீல நல் உரைச் சீதம் மிக்கு அடுத்தலின், கிழியொடு நெய் தீற்றி,
ஆலம் அன்ன நம் அரக்கர்கள் வயங்கு எரி மடுத்தலின் அனுமன்தன்
கூலம் ஆம் என, என்பு உறக் குளிர்ந்தது, அக் குருமணித் திருமேனி.' 6.3.86

6402. "'சுட்டது இல்லை நின் தோன்றலை, சுடர்க் கனல் சுழிபடர் அழுவத்துள்
இட்ட போதினும்; என் இனிச் செயத்தக்கது?என்றனர், இகல் வெய்யோர்;
"கட்டி, தீயையும் கடுஞ்சிறை இடுமின்; அக் கள்வனைக் கவர்ந்து உண்ண
எட்டுப் பாம்பையும் விடுமின்கள் என்றனன், எரி எழு தறுகண்ணான்.' 6.3.87

6403. அனந்தனே முதலாகிய நாகங்கள், "அருள் என் கொல்" என, அன்னான்
நினைந்த மாத்திரத்து எய்தின, நொய்தினின்; நெருப்பு உகு பகு வாயால்,
வனைந்ததாம் அன்ன மேனியினான் தன்மேல், வாள் எயிறு உற ஊன்றிச்
சினம் தலைக் கொளக் கடித்தன; துடித்திலன், திருப்பெயர் மறவாதான். 6.3.88

6404. 'பக்கம் நின்று அவை பயத்தினின் புயல் கறை பசும்புனல் பகுவாயின்
கக்க, வெஞ்சினக் கலுழனும் நடுக்குற, கவ்விய காலத்து,
செக்கர் மேகத்துச் சிறு பிறை நுழைந்து அ(ன்)ன செய்கைய, வலி சிந்தி
உக்க, பற்குலம்; ஒழுகின எயிற்று இரும் புரைதொறும் அமிழ்து ஊறி. 6.3.89

6405. "'சூழப் பற்றின சுற்றும் எயிற்றின்
போழக் கிற்றில" என்று புகன்றார்;
"வாழித் திக்கின் மயக்கின் மதம் தாழ்
வேழத்துக்கு இடுமின்" என விட்டான். 6.3.90

6406. 'பசையில் தங்கல் இல் சிந்தையர் பல்லோர்
திசையில் சென்றனர்;'செப்பினன்'என்னும்
இசையின் தந்தனன் இந்திரன் என்பான்
விசையின் திண்பணை வெஞ்சின வேழம். 6.3.91

6407. 'கையில் கால்களில் மார்பு கழுத்தில்
தயெ்வப் பாசம் உறப் பிணி செய்தார்;
மையல் காய் கரி முன் உற வைத்தார்;
பொய் அற்றானும் இது ஒன்று புகன்றான். 6.3.92

6408. "'எந்தாய்! பண்டு ஒர் இடங்கர் விழுங்க
முந்தாய் நின்ற முதற் பொருளே!" என்று
உம் தாய் தந்தை இனத்தவன் ஓத
வந்தான் என்றன் மனத்தினன் என்றான். 6.3.93

6409. 'என்னா முன்னம் இருங் களிறும் தன்
பொன் ஆர் ஓடை பொருந்த நிலத்தின்
அன்னானைத் தொழுது அஞ்சி அகன்றது;
ஒன்னார் அத்திறம் எய்தி உரைத்தார். 6.3.94

6410. "'வல் வீரைத் துயில்வானை மதித்து என்
நல் வீரத்தை அழித்தது; நண்ணுற்று
ஒல்வீர்! ஒற்றை உரக் கரி தன்னைக்
கொல்வீர்" என்றனன் நெஞ்சு கொதிப்பான். 6.3.95

6411. 'தன்னைக் கொல்லுநர் சாருதலோடும்
பொன்னைக் கொல்லும் ஒளிப் புகழ் பொய்யா
மன்னைக் கொல்லிய வந்தது; வாரா
மின்னைக் கொல்லும் வெயில் தின் எயிற்றால். 6.3.96

6412. 'வீரத் திண்திறல் மார்பினில் வெள் கோடு
ஆரக் குத்தி அழுத்தியது ஆக
வாரத் தண் குலை வாழை மடல் சூழ்
ஈரத் தண்டு என இற்றன எல்லாம். 6.3.97

6413. 'வெண் கோடு இற்றன மேவலர் செய்யும்
கண்கோடல் பொறியின் கடிது ஏகி
'எண் கோடற்கு அரிது'என்ன வெகுண்டான்
திண் கோடைக் கதிரின் தறெு கண்ணான். 6.3.98

6414. "'தள்ளத் தக்கு இல் பெருஞ் சயிலத்தோடு
எள்ளக் கட்டி எடுத்து விசித்து
கள்ளத்து இங்கு இவனைக் கரை காணா
வெள்ளத்து உய்த்திடுவீர்" என விட்டான். 6.3.99

6415. "'ஒட்டிக் கொல்ல உணர்ந்து வெகுண்டான்;
விட்டிட்டான் அலன்" என்று விரைந்தார்
கட்டிக் கல்லொடு கால் விசையின்போய்
இட்டிட்டார் கடலின் நடு எந்தாய்!’ 6.3.100
6.3.
6416. 'நடு ஒக்கும் தனி நாயகன் நாமம்
விடுகிற்கின்றிலன் ஆதலின் வேலை
மடு ஒத்து அங்கு அதின் வங்கமும் அன்றாய்
குடுவைத் தன்மையது ஆயது குன்றம். 6.3.101

6417. 'மோதுற்று ஆர் திரை வேலையில் மூழ்கான்
மீதுற்று ஆர் சிலைமீது கிடந்தான்
ஆதிப் பண்ணவன் ஆயிர நாமம்
ஓதுற்றான் மறை எல்லை உணர்ந்தான்’ 6.3.102

6418. 'தலையில் கொண்ட தடக் கையினான் தன்
நிலையின் தீர்வு இல் மனத்தின் நினைந்தான்;
சிலையில் தண்புனலில் சினை ஆலின்
இலையில் பிள்ளை எனப் பொலிகின்றான். 6.3.103

6419. "'அடியார் அடியேன் எனும் ஆர்வம் அலால்
ஒடியா வலி யான் உடையேன் உளெனோ?
கொடியாய்! குறியாய்! குணம் ஏதும் இலாய்!"
நெடியாய்! அடியேன் நிலை நேர்குதியோ? 6.3.104

6420. "'கள்ளம் திரிவாரவர் கைதவன் நீ;
உள்ளம் தெரியாத உனக்கு உளவோ?"
துள்ளும் பொறியின் நிலை சோதனைதான்
வெள்ளம் தரும் இன் அமுதே! விதியோ?’ 6.3.105

6421. "'வரு நான்முகனே முதல் வானவர்தாம்
திரு நான்மறையின் நெறியே திரிவார்
பெரு நாள் தெரிகின்றிலர்; பேதைமையேன்
ஒரு நாள் உனை எங்ஙனம் உள்ளுவெனோ? 6.3.106

6422. "'செய்யாதனவோ இலை தீவினைதான்
பொய்யாதன வந்து புணர்ந்திடுமால்;
மெய்யே உயிர் தீர்வது ஒர் மேல்வினை நீ
ஐயா! ஒரு நாளும் அயர்த்தனையோ? 6.3.107

6423. "'ஆயப்பெறும் நல்நெறி தம் அறிவு என்று
ஏயப்பெறும் ஈசர்கள் எண்ணிலரால்;
நீ அப்புறம் நிற்க நினைக்கிலர்; நின்
மாயப் பொறி புக்கு மயங்குவரால். 6.3.108

6424. "'தாமே தனி நாயகராய்'எவையும்
போமே பொருள்'என்ற புராதனர் தாம்
'யாமே பரம்'என்றனர்; என்ற அவர்க்கு
ஆமே? பிறர் நின் அலது ஆர் உளரே? 6.3.109

6425. "'ஆதிப் பரம் ஆம் எனில் அன்று எனல் ஆய்
ஓது அப்பொருள் நூல்கள் உலப்பு இலவால்;
பேதிப்பன; நீ அவை பேர்கிலையால்;
வேதப் பொருளே! விளையாடுதியோ? 6.3.110

6426 "'அம்போருகனார் அரனார் அறியார்;
எம்போலியர் எண்ணிடின் என் பலவா?
கொம்போடு அடை பூ கனி காய் எனினும்
வம்போ'மரம் ஒன்று'எனும் வாசகமே? 6.3.111

6427. "'நின்னின் பிறிதாய் நிலையின் திரியா
தன்னின் பிறிது ஆயினதாம் எனினும்
உன்னின் பிறிது ஆயினவோ உலகம்?
பொன்னின் பிறிது ஆகில பொற்கலனே. 6.3.112

6428. "'தாய் தந்தை எனும் தகை வந்தனைதான்
நீ தந்தனை; நீ உறு நெஞ்சினன் நான்;
நோய் தந்தவனே நுவல் தீர்வும்" எனா
வாய் தந்தன சொல்லி வணங்கினனால். 6.3.113

6429. 'அத்தன்மை அறிந்த அருந் திறலோன்
"உய்த்து உய்ம்மின் என்முன்" என உய்த்தனரால்;
"பித்துண்டது பேர்வுறுமா பெறுதும்;
கைத்தும் கடு நஞ்சின்" எனக் கனலா 6.3.114

6430. 'இட்டார் கடு வல்விடம்; எண்ணுடையான்
தொட்டான் நுகரா ஒரு சோர்வு இலனால்;
கட்டு ஆர் கடு மத்திகை கண் கொடியோன்
விட்டான்; அவன்மேல் அவர் வீசினரால். 6.3.115

6431. 'வெய்யார் முடிவு இல்லவர் வீசியபோது
"உய்யான்" எனும் வேலையின்"உள் உறைவோன்
கை ஆயிரம் அல்ல; கணக்கு இல" என்று
எய்யா உலகு யாவையும் எண்ணினனால். 6.3.116

பிரகலாதனைப் பலவகையாகக் கொல்ல முயன்றும் அவன் இறவாமையை அறிந்த இரணியன்'யானே இவனுயிரை உண்பேன்'என அவனை நெருங்குதல்

6432. "'ஊனோடு உயிர் வேறுபடா உபயம்
தானே உடையன் தனி மாயையினால்;
யானே உயிர் உண்பல்" எனக் கனலா
வான் ஏழும் நடுங்கிட வந்தனனால். 6.3.117

பிரகலாதனுக்கும் இரணியனுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த உரையாடல் (6433-6441)

6433. 'வந்தானை வணங்கி"என் மன்னுயிர்தான்
எந்தாய்! கொள எண்ணினையேல் இதுதான்
உந்தா; அரிது அன்று; உலகு யாவும் உடன்
தந்தார் கொள நின்றதுதான்" எனலும். 6.3.118

6434. "'ஏவரே உலகம் தந்தார்? என் பெயர் ஏத்தி வாழும்
மூவரே? அல்லர் ஆகின் முனிவரே? முழுதும் தோற்ற
தேவரே? பிறரே? யாரே? செப்புதி தெரியஎன்றான்,
கோவம் மூண்டு எழுந்தும் கொல்லான், காட்டுமேல் காட்சி கொள்வான். 6.3.119

6435. "'உலகு தந்தானும், பல்வேறு உயிர்கள் தந்தானும், உள் உற்று,
உலைவு இலா உயிர்கள் தோறும் அங்கு அங்கே உறைகின்றானும்,
மலரினில் வெறியும் எள்ளில் எண்ணெயும் மான, எங்கும்
அலகு இல் பல் பொருளும் பற்றி முற்றிய அரிகாண் அத்தா 6.3.120

6436. 'என்கணால் நோக்கிக் காணாய், எங்கணும் உளன்காண், எந்தை!
உன்கண் நான் அன்பிற் சொன்னால் உறுதி என்று ஒன்றும் கொள்ளாய்;
நின் கணால் நோக்கிக் காண்டற்கு எளியனோ? நினக்குப் பின்னோன்
பொன் கணான் ஆவி உண்ட புண்டரீகக் கண் அம்மான். 6.3.121

6437. "'மூன்று அவன் குணங்கள்; செய்கை மூன்று; அவன் உருவம் மூன்று;
மூன்று கண், சுடர்கொள் சோதி மூன்று; அவன் உலகம் மூன்று;
தோன்றலும் இடையும் ஈறும் தொடங்கிய பொருள்கட்கு எல்லாம்
சான்று அவன்; இதுவே வேத முடிவு : இது சரதம்என்றான். 6.3.122

6438. என்றலும் அவுணர் வேந்தன் எயிற்று அரும்பு இலங்க நக்கான்,
"ஒன்றல் இல் பொருள்கள் எல்லாம் ஒருவன் புக்கு உறைவன்'என்றாய்;
நன்று, அது கண்டு பின்னர் நல்லவா புரிது; தூணின்
நின்றுளன் என்னின், கள்வன், நிரப்புதி நிலைமைஎன்றான். 6.3.123

6439. "'சாணினும் உளன்; ஓர் தன்மை அணுவினைச் சதகூறு இட்ட
கோணினும் உளன்; மாமேருக் குன்றினும் உளன்; இந் நின்ற
தூணினும் உளன்; நீ சொன்ன சொல்லினும் உளன்; இத்தன்மை
காணுதி விரைவின்'என்றான்; 'நன்று'எனக் கனகன் சொன்னான் : 6.3.124

6440. "'உம்பர்க்கும் உனக்கும் ஒத்து, இவ் உலகு எங்கும் பரந்துளானை,
கம்பத்தின் வழியே காண, காட்டுதி; காட்டாய் ஆகில்,
கும்பத்திண் கரியைக் கோள்மாக் கொன்றென, நின்னைக் கொன்று உன்
செம்பு ஒத்த குருதி தேக்கி, உடலையும் தின்பென்என்றான். 6.3.125

6441. "'என் உயிர் நின்னால் கோறற்கு எளியது ஒன்று அன்று; யான் முன்
சொன்னவன் தொட்ட தொட்ட இடந்தொறும் தோன்றான் ஆயின்,
என் உயிர் யானே மாய்ப்பல்; பின்னும் வாழ்வு உகப்பல் என்னின்,
அன்னவற்கு அடியேன் அல்லேன் என்றனன் அறிவின் மிக்கான். 6.3.126

இரணியன், அங்குள்ள தூண்களில் ஒன்றினைத் தன் கையினால் அறைந்து தாக்க அத்தூணின்கண்ணே நரசிங்கம் தோன்றிச் சிரித்தல்

6442. 'நசை திறந்து இலங்கப் பொங்கி, "நன்று, நன்று" என்ன நக்கு,
விசை திறந்து உருமு வீழ்ந்தது என்ன ஓர் தூணின், வென்றி
இசை திறந்து உயர்ந்த கையால் எற்றினான்; எற்றலோடும்,
திசை திறந்து அண்டம் கீறச் சிரித்தது, அச் செங்கண் சீயம். 6.3.127

சிங்கத்தின் சிரிப்பொலி கேட்டுப் பிரகலாதன் மகிழ்தல்

6443. "'நாடி நான் தருவென்" என்ற நல் அறிவாளன், நாளும்
தேடி நான்முகனும் காணாச் சேயவன் சிரித்தலோடும்,
ஆடினான்; அழுதான்; பாடி அரற்றினான்; சிரத்தில் செங்கை
சூடினான்; தொழுதான்; ஓடி உலகெலாம் துகைத்தான், துள்ளி. 6.3.128

தூணினுள் நின்று சிரித்த இறைவனைப் போருக்குப் புறப்படுக என இரணியன் அறைகூவி அழைத்தல்

6444. "'ஆர் அடா சிரித்தாய்? சொன்ன அரிகொலோ? அஞ்சிப் புக்க
நீர், அடா, போதாது என்று, நெடுந்தறி நேடினாயோ?
போர் அடா பொருதி ஆயின், புறப்படு! புறப்படு!என்றான்
பேர் அடா நின்ற தாேளாடு உலகு எலாம் பெயரப் பேர்வான். 6.3.129

நரசிங்கப்பிரான் தூணைப் பிளந்து வெளிப்பட்டுப் பேருருவம் கொள்ளுதல்

6445. 'பிளந்தது தூணும்; ஆங்கே பிறந்தது, சீயம்; பின்னை
வளர்ந்தது, திசைகள் எட்டும்; பகிரண்டம் முதல மற்றும்
அளந்தது; அப்புறத்துச் செய்கை யார் அறிந்து அறையகிற்பார்?
கிளர்ந்தது; ககனமுட்டை கிழிந்தது கீழும் மேலும். 6.3.130

நரசிங்கமூர்த்தியின் பேருருவத் தோற்றம் (6446-6451)
6446. 'மன்றல் அம் துளபம் மாலை மானிட மடங்கல், வானில்
சென்றது தெரிதல் தேற்றாம்; சேவடி படியில் தீண்ட
நின்றது ஓர் பொழுதின், அண்ட நெடு முகட்டு இருந்த முன்னோன்
அன்று அவன் உந்தி வந்தானாம் எனத் தோன்றினானால் 6.3.131

6447. "'எத்துணை போதும் கை?" என்று இயம்பினால் எண்ணற்கு ஏற்ற
வித்தகர் உளரோ? அந்தத் தானவர் விரிந்த சேனை
பத்து நூறு அமைந்த கோடி வெள்ளத்தால் பகுதி செய்த
அத்தனை கடலும் மாளத் தனித்தனி அள்ளிக் கொண்ட. 6.3.132

6448. 'ஆயிரம் கோடி வெள்ளத்து அயில் எயிற்று அவுணர்க்கு அங்கு அங்கு
ஏயின ஒருவர்க்கு ஓர் ஓர் திருமுகம், இரட்டி பொன் தோள்,
தீ எனக் கனலும் செங்கண் சிரம் தொறும் மூன்று, தயெ்வ
வாய் எனில், கடல்கள் ஏழும், மலைகளும், மற்றும், முற்றும். 6.3.133

6449. 'முடங்கு வார் உளை, அ(வ்) அண்டம் முழுவதும் முடிவின் உண்ணும்
கடம் கொள் வெம் காலச் செந்தீ அதனை வந்து அழிக்கும்; கால
மடங்கலின் உயிர்ப்பு, மற்று அக்காற்றினை மாற்றும்; ஆனால்,
அடங்கலும் பகுவாய் யாக்கை அப்புறத்து அகத்தது அம்மா! 6.3.134

6450. 'குயிற்றிய அண்டம் குஞ்சை இட்டிலா முட்டை முட்டப்
பயிற்றிய பருவம் ஒத்த காலத்துள் அமுது பல்கும்
எயிற்று வன் பகு வாயுள் புக்கு இருக்குந இருக்கை எய்தி;
வயிற்றின் வந்து அந்நாள் இந்நாள் வாழும் மன்னுயிர்கள் மன்னோ. 6.3.135

6451. 'நன்மையின் தொடர்ந்தார்க்கு உண்டோ, கேடு? நான்முகத்தோன் ஆதி
தொன்மையின் தொடர்ந்த வாய்மை அறம் அத்து ஒடும் தொடர்ந்திலோரை
அன்வயித்து, ஓரும் தீய அவுணர் அல்லாரை அந்நாள்
தன் வயிறு அகத்து வைத்துத் தந்தது, அச் சீயம், தாயின். 6.3.136

நரசிங்கமூர்த்தி அசுரர்களை அழித்தல் (6452-6458)

6452. 'பேர் உடை அவுணர் தம்மைப் பிறை எயிற்று அடக்கும்; பேரா,
பார் இடைத் தேய்க்கும்; மீளப் பகிரண்டத்து அடிக்கும்; பற்றி,
மேருவில் புடைக்கும்; மாள விரல்களின் பிசையும்; வேலை
நீர் இடை குமிழி ஊட்டும்; நெருப்பு இடைச் சுரிக்க நீட்டும்; 6.3.137

6453. 'வகிர்படத் துணிக்கும்; பற்றி வாய்களைப் பிளக்கும்; வன்தோல்
சுகிர்படுத்து உரிக்கும்; செந்தீக் கண்களைச் சூலும்; சுற்றிப்
பகிர்படக் குடரைக் கொய்யும்; பசை அறப் பிசையும்; பல்கால்
உகிர்புரைப் புக்கோர் தம்மை உகிர்களால் உறக்கும், ஊன்றி; 6.3.138

6454. "யானையும், தேரும், மாவும், யாவையும், உயிர் இராமை,
ஊனொடும் தின்னும்; பின்னை, ஒலிதிரைப் பரவை ஏழும்
மீனொடும் குடிக்கும்; மேகத்து உருமொடும் விழுங்கும் விண்ணில்;
"தான் ஒடுங்காது" என்று, அஞ்சித் தருமமும் சலித்தது அம்மா! 6.3.139

6455. 'ஆழி மால் வரையோடு எற்றும், சிலவரை; அண்ட கோளச்
சூழ் இருஞ் சுவரில் தேய்க்கும், சிலவரை; துளக்கு இல் குன்றம்
ஏழினோடு எற்றிக் கொல்லும், சிலவரை; எட்டுத் திக்கும்
தாழ் இருட் பிழம்பின் தேய்க்கும், சிலவரைத் தடக்கை தாக்கி. 6.3.140

6456. 'மலைகளின் புரண்டு வீழ, வள் உகிர் நுதியால், வாங்கி,
தலைகளைக் கிள்ளும்; அள்ளித் தழல் எழப் பிசையும்; தக்க
கொலைகளின் கொல்லும்; வாங்கி உயிர்களைக் குடிக்கும்; வன
நிலைகளில் பரக்க, வேலை நீர்களை நிரம்பத் தூர்க்கும்; 6.3.141

6457. 'முப்புறத்து உலகத் துள்ளும் ஒழிவு அற முற்றும் பற்றி,
தப்பு உறல் இன்றிக் கொன்று, தையலார் கருவும் தள்ளி,
இப்புறத்து அண்டத்து யாரும் அவுணர் இல்லாமை எற்றி,
அப்புறத்து அண்டம் தோறும் தடவின, சிலகை அம்மா! 6.3.142

6458. 'கனகனும், அவனில் வந்த வானவர் களைகண் ஆன
அனகனும் ஒழிய, பல்வேறு அவுணர் ஆனவரை எல்லாம்
நினைவதன் முன்னம் கொன்று நின்றது அந்நெடுங்கண் சீயம்
வனைகழலவனும், மற்று அ(ம்) மடங்கலின் வரவு நோக்கி, 6.3.143

சினமிக்க இரணியன், வாளும் கேடகமும் ஏந்தி நரசிங்கத்துடன் போர் செய்யப் புறப்படுதல்

6459. 'வயிர வாள் உறையின் வாங்கி, வானகம் மறைக்கும் வட்டச்
செயிர் அறு கிடுகும் பற்றி, வானவர் உள்ளம் தீய,
அயிர் படர் வேலை ஏழும் மலைகளும் அஞ்ச, ஆர்த்து, அங்கு
உயிருடை மேரு என்ன வாய் மடித்து, உருத்து நின்றான். 6.3.144

அது கண்ட பிரகலாதன், நரசிங்கப்பிரானைப் பணிந்து உய்தி பெறுமாறு இரணியனுக்கு அறிவுறுத்தல்

6460. 'நின்றவன் தன்னை நோக்கி, "நிலை இது கண்டு, நீயும்
ஒன்றும் உன் உள்ளத்து யாதும் உணர்ந்திலை போலும் அன்றே;
வன்தொழில் ஆழி வேந்தை வணங்குதி; வணங்கவே, உன்
புன்தொழில் பொறுக்கும்என்றான் உலகு எலாம் புகழ நின்றான். 6.3.145

அதற்கு உடம்படாமல் இரணியன் பிரகலாதனைச் சினந்து சூளுரைத்து நகுதல்

6461. "'கேள், இது; நீயும் காண, கிளர்ந்த கோள் அரியின் கேழ் இல்
தோெளாடு தாளும் நீக்கி, நின்னையும் துணித்து, பின், என்
வாளினைத் தொழுவது அல்லால், வணங்குதல் மகளிர் ஊடல்
நாளினும் உளதோ?என்னா அண்டங்கள் நடுங்க நக்கான். 6.3.146

நரசிங்கப்பிரான் இரணியனது மார்பைப் பிளந்து அவனது உயிரைப் போக்குதல் (6462-6468)

6462. 'நகை செயா, வாயும் கண்ணும் வாெளாடு நடந்த தாளும்
புகைசெயா, நெடுந் தீப் பொங்க உருத்து எதிர்பொருந்தப் புக்கான்;
தொகை செயற்கு அரிய தோளால் தாள்களால் சுற்றிச் சூழ்ந்தான்;
மிகை செய்வார் வினைகட்கு எல்லாம் மேற்செயும் வினையம் வல்லான். 6.3.147

6463. 'இருவரும் பொருந்தப் பற்றி, எவ் உலகுக்கும் மேலாய்,
'ஒருவரும் காணா வண்ணம் உயர்ந்ததற்கு உவமை கூறின்,
வெரு வரு தோற்றத்து, அஞ்சா, வெஞ்சின, அவுணன், மேரு
அருவரை ஒத்தான்; அண்ணல், அல்லவை எல்லாம் ஒத்தான். 6.3.148

6464. 'ஆர்ப்பு ஒலி முழக்கின் வெவ் வாய் வள் உகிர்ப் பாரம் ஆன்ற
ஏற்று அருங் கரத்தின், பல்வேறு எறிதிரைப் பரப்பின் உற்ற,
பாற்கடல், பரந்து பொங்கிப் பங்கயத்து ஒருவன் நாட்டின்
மேல் சென்றது ஒத்தான் மாயன்; கனகனும் மேரு ஒத்தான். 6.3.149

6465. 'வாெளாடு தோளும், கையும், மகுடமும், மலரோன் வைத்த
நீள் இருங் ககன முட்டை நெடுஞ்சுவர் தேய்ப்ப, நேமி
கோெளாடும் திரிவது என்னக் குலமணிக் கொடும் பூண் மின்ன,
தாள் இணை இரண்டும் பற்றிச் சுழற்றினன்; தடக்கை ஒன்றால். 6.3.150

6466. 'சுழற்றிய காலை, காதில் தூங்கு குண்டலங்கள் நீங்கி,
கிழக்கொடு மேற்கின் ஓடி விழுந்தன கிடந்த, இன்றும்
அழல்தரு கதிரோன் தோன்றும் உதயத்தோடு அத்தம் ஆன;
நிழல் தரும், காலை மாலை, நெடு மணிச் சுடரின் நீத்தம். 6.3.151

6467. "'போன்றன இனைய தன்மை; பொருவியது இனையது" என்று
தான் தனி ஒருவன், தன்னை உரைசெயும் தரத்தினானோ?
வான்தரு வள்ளல் வெள்ளை வள் உகிர் வயிர மார்பின்
ஊன்றலும், உதிர வெள்ளம் பரந்துளது, உலகம் எங்கும். 6.3.152

6468. 'ஆயவன் தன்னை, மாயன் அந்தியின், அவன் பொன் கோயில்
வாயிலில், மணிக் கவான்மேல், வயிர வாள் உகிரின், வானின்
மீ எழு குருதி பொங்க, வெயில் விரி வயிர மார்பு
தீ எழப் பிளந்து நீக்கி, தேவர்கள் இடுக்கண் தீர்த்தான்.' 6.3.153

முன்பு இரணியனுக்கு அஞ்சியோடி ஒளிந்திருந்த தேவர்கள் அவன் இறந்த நிலையில் அங்கு வந்து குழுமி நரசிங்கத்தின் தோற்றத்தைக் கண்டு அஞ்சி நிற்றல்(6469-6470)

6469. 'முக்கணான் எண்கணானும், முளரி ஆயிரக் கணானும்,
திக்கண் ஆம் தேவரோடு முனிவரும், பிறரும், தேடிப்
புக்க நாடு அறிகுறாமல் திரிகின்றார், புகுந்து மொய்த்தார்;
"எக்கணால் காண்டும் எந்தை உருவம்" என்று இரங்கி நின்றார்.' 6.3.154

6470. 'நோக்கினார் நோக்கினார் முன், நோக்குறு முகமும் கையும்
ஆக்கையும் தாளும் ஆகி, எங்கணும் தானே ஆகி,
வாக்கினால் மனத்தினால் மற்று அறிவினால் அளக்க வாரா,
மேக்கு உயர் சீயம் தன்னைக் கண்டனர் வெருவு கின்றார்.' 6.3.155

பிரமதேவன் நரசிங்கப்பிரானைத் துதித்தல் (6471-6475)

6471. 'பல்லொடு பல்லுக்கு எல்லை ஆயிரக் காதப் பத்தி,
சொல்லிய வதனம் கோடி கோடி மேல் விளங்கித் தோன்ற,
எல்லை இல் உருவிற்று ஆகி இருந்ததை எதிர நோக்கி,
அல்லி அம் கமலத்து அண்ணல் அவன் புகழ் விரிப்பதானான்.' 6.3.156

6472. "'தன்னைப் படைத்ததுவும் தானே எனும் தன்மை
பின்னைப் படைத்ததுவே காட்டும்; பெரும் பெருமை
உன்னைப் படைத்தாய் நீ என்றால், உயிர் படைப்பான்
என்னைப் படைத்தாய் நீ எனும் இதுவும் ஏத்து ஆமோ? 6.3.157

6473. "'பல் ஆயிரங்கோடி அண்டம், பனிக் கடலுள்
நில்லாத மொக்குள் எனத் தோன்றுமால், நின்னுழையே;
எல்லா உருவமும் நீ என்றக்கால், இவ் உருவம்
வல்லே குறித்தால், வரம்பு இன்மை வாராதோ? 6.3.158

6474. "'பேரை ஒரு பொருட்கே பல் வகையால் பேர்த்து எண்ணும்
தாரை நிலையை; தமியை; பிறர் இல்லை;
யாரைப் படைக்கின்றது? யாரை அளிக்கின்றது?
ஆரைத் துடைக்கின்றது? ஐயா! அறியேமால். 6.3.159

6475. "'நின்னுளே என்னை நிருமித்தாய்; நின் அருளால்,
என்னுளே, எப்பொருளும் யாவரையும் யான் ஈன்றேன்;
பின் இலேன்; முன் இலேன்; எந்தை பெருமானே!
பொன்னுளே தோன்றியது ஓர் பொன் கலனே போல்கின்றேன். 6.3.160

நரசிங்கப்பிரான் சீற்றம் தணிந்து தேவர்கட்கு அபயம் அளித்தல் (6476-6477)

6476. 'என்று ஆங்கு இயம்பி இமையாத எண் கணனும்
வன்தாள் மழுவோனும் யாரும் வணங்கினார்;
நின்றார் இருமருங்கும்; நேமிப் பெருமானும்
ஒன்றாத சீற்றத்தை உள்ளே ஒடுக்கினான். 6.3.161

திருமகளாகிய பெரிய பிராட்டியை நரசிங்கப்பிரான் அருகில் செல்லுமாறு தேவர்கள் வேண்டியனுப்ப, அப் பிராட்டியைச் சிங்கப்பிரான் அருெளாடு நோக்குதல் (6478-6479)

6477. "எஞ்சும், உலகு அனைத்தும் இப்பொழுதே" என்று என்று,
நெஞ்சு நடுங்கும் நெடுந் தேவரை நோக்கி,
"அஞ்சன்மின்" என்னா, அருள் சுரந்த நோக்கினான்,
கஞ்ச மலர் பழிக்கும் கை அபயம் காட்டினான். 6.3.162

6478. 'பூவில் திருவை, அழகின் புனைகலத்தை,
யாவர்க்கும் செல்வத்தை, வீடு ஈனும் இன்பத்தை,
ஆவித் துணையை, அமுதின் பிறந்தாளை,
தேவர்க்கும் தம் மோயை, ஏவினார், பாற் செல்ல. 6.3.163

6479. 'செந் தாமரைப் பொகுட்டில் செம்மாந்து வீற்றிருக்கும்
நந்தா விளக்கை, நறுந்தாள் இளங் கொழுந்தை,
முந்தா உலகும் உயிரும் முறை முறையே
தந்தாளை நோக்கினான், தன் ஒப்பு ஒன்று இல்லாதான். 6.3.164

நரசிங்கப்பிரான் தன்பால் அன்புடைய பிரகலாதனை நோக்கி அருள் செய்தல் (6480-6483)

6480. 'தீது இலா ஆக உலகு ஈன்ற தயெ்வத்தைக்
காதலால் நோக்கினான்; கண்ட முனிக் கணங்கள்
ஓதினார் சீர்த்தி; உயர்ந்த பரஞ்சுடரும்
நோதல் ஆங்கு இல்லாத அன்பனையே நோக்கினான். 6.3.165

6481. "'உந்தையை உன்முன்னே கொன்று, உடலைப் பிளந்து அளைய,
சிந்தை தளராது, அறம் பிழையாச் செய்கையாய்!
அந்தம் இலா அன்பு என்மேல் வைத்தாய்! அளியத்தாய்!
எந்தை! இனி இதற்குக் கைம்மாறு யாது?என்றான் 6.3.166

6482. "'அயிரா இமைப்பினை ஓர் ஆயிரம் கூறு இட்ட
செயிரின் ஒரு பொழுதின் உந்தையை யான் சீறி,
உயிர் நேடுவேன் போல், உடல் அளையக், கண்டும்
செயிர் சேரா உள்ளத்தாய்க்கு, என் இனியான் செய்கேனே? 6.3.167

6483. "'கொல்லேன், இனி உன் குலத்தோரை, குற்றங்கள்
எல்லை இலாதன செய்தாரே என்றாலும்;
நல்லேன், உனக்கு; என்னை நாணாமல் நான் செய்வது
ஒல்லை உளதேல், இயம்புதியால்என்று உரைத்தான். 6.3.168

பிரகலாதன் அன்பே பெரும்பேறென வேண்டுதல்

6484. "'முன்பு பெறப் பெற்ற பேறோ முடிவு இல்லை;
பின்பு பெறும் பேறும் உண்டோ? பெறுவேனேல்
என்பு பெறாத இழிபிறவி எய்திடினும்
அன்பு பெறும் பேறு அடியேற்கு அருள்" என்றான். 6.3.169

நரசிங்கப்பிரான் அருள்புரிதல் (6485-6488)

6485. 'அன்னானை நோக்கி அருள் சுரந்த நெஞ்சினன் ஆய்
"என் ஆனை வல்லன்" என மகிழ்ந்த பேர் ஈசன்
"முன் ஆன பூதங்கள் யாவையும் முற்றிடினும்
உன் நாள் உலவாய் நீ என்போல் உளை" என்றான். 6.3.170

6486. "'மின்னைத் தொழு வளைத்தது அன்ன மிளிர் ஒளியாய்!
முன்னைத் தொழும்புக்கே ஆம் அன்றோ மூ உலகும்?
என்னைத் தொழுது ஏத்தி எய்தும் பயன் எய்தி
உன்னைத் தொழுது ஏத்தி உய்க உலகு எல்லாம். 6.3.171

6487. "'ஏனவர்க்கு வேண்டின், எளிது ஒன்றோ? எற்கு அன்பர்
ஆனவர்கள் எல்லாம் நினக்கு அன்பர் ஆயினார்;
தானவர்க்கு வேந்தன் நீ என்னும் தரத்தாயோ?
வானவர்க்கும் நீயே இறை - தொல்மறை வல்லோய்! 6.3.172

6488. "'நல் அறமும், மெய்ம்மையும், நான்மறையும், நல் அருளும்,
எல்லை இலா ஞானமும், ஈறு இலா எப்பொருளும்,
தொல்லை சால் எண்குணனும், நின் சொல் தொழில் செய்க;
நல்ல உரு ஒளியாய், நாளும் வளர்க நீ. 6.3.173

நரசிங்கப்பிரான் தேவர்களை நோக்கிப் பிரகலாதனுக்கு முடிசூட்டுவதற்கு ஆவன செய்யுமாறு பணித்தல்
6489. 'என்று வரம் அருளி எவ் உலகும் கை கூப்ப
முன்றில் முரசம் முழங்க முடி சூட்ட
"நின்ற அமரர் அனைவீரும் நேர்ந்து இவனுக்கு
ஒன்று பெருமை உரிமை புரிக" என்றான். 6.3.174

பிரகலாதன் முடிசூட்டப் பெறுதல்

6490. 'தே மன் உரிமை புரிய திசை முகத்தோன்
ஓமம் இயற்ற உடையான் முடி சூட்ட
கோ மன்னவன் ஆகி மூ உலகும் கைக் கொண்டான்;
நாம மறை ஓதாது ஓதி நனி உணர்ந்தான். 6.3.175

வீடணன் இராவணனை நோக்கிக் கூறிய முடிப்புரை

6491. "'ஈது ஆகும், முன் நிகழ்ந்தது; எம் பெருமான்! என் மாற்றம்
யாதானும் ஆக நினையாது, இகழ்தியேல்,
தீது ஆய் விளைதல் நனி திண்ணம்எனச் செப்பினான்,
மேதாவிகட்கு எல்லாம் மேலாய மேன்மையான். 6.3.176
------------------

6.4 – Vibhishanas Zuflucht

6.4 வீடணன் அடைக்கலப் படலம் (6492- 6643)

இராவணன் வீடணன் சொல்லைக் கேட்டுச் சினந்து கூறுதல் (6492-6500)

6492. கேட்டனன் இருந்தும் அக் கேள்வி தேவியின்
கோட்டிய சிந்தையான் உறுதி கொண்டிலன்
மூட்டிய தீ என முடுகிப் பொங்கினான்
ஊட்டு அரக்கு ஊட்டிய அனைய ஒண்கணான். 6.4.1

6493. "'இரணியன் என்பவன் எம்மனோரினும்
முரணியன்; அவன்தனை முருக்கி முற்றினான்,
அரணியன்என்று, அவற்கு அன்பு பூண்டனை
மரணம் என்று ஒரு பொருள் மாற்றும் வன்மையோய்' 6.4.2

6494. 'ஆயவன் வளர்த்த தன் தாதை ஆகத்தை
மாயவன் பிளந்திட மகிழ்ந்த மைந்தனும்
ஏயும் நம் பகைவனுக்கு இனிய நண்பு செய்
நீயுமே நிகர்; பிறர் நிகர்க்க நேர்வரோ 6.4.3

6495. பாழிசால் இரணியன் புதல்வன் பண்பு எனச்
சூழ் வினை முற்றி யான் அவர்க்குத் தோற்ற பின்
ஏழை நீ என் பெருஞ் செல்வம் எய்திப் பின்
வாழவோ கருத்து? அது வர வற்று ஆகுமோ? 6.4.4

6496. 'முன்புற அனையர்பால் நண்பு முற்றினை;
வன்பகை மனிதரின் வைத்த அன்பினை;
என்பு உற உருகுதி; அழுதி; ஏத்துதி;
உன்புகல் அவர்; பிறிது உரைக்க வேண்டுமோ? 6.4.5

6497. நண்ணினை மனிதரை; நண்பு பூண்டனை;
எண்ணினை செய்வினை; என்னை வெல்லுமாறு
உன்னினை; அரசின்மேல் ஆசை ஊன்றினை;
திண்ணிது உன் செயல்; பிறர் செறுநர் வேண்டுமோ? 6.4.6

6498. அன்று வானரம் வந்து நம் சோலையை அழிப்பக்
"கொன்று தின்றிடுமின்!" எனத் தூதரைக் கோறல்
வென்றி அன்று என விலக்கினை; மேல்விளைவு எண்ணி;
துன்று தாரவன் துணை எனக் கோடலே துணிந்தாய். 6.4.7

6499. 'அஞ்சினை ஆதலின் அமர்க்கும் ஆள் அலை;
தஞ்சு என மனிதர்பால் வைத்த சார்பினை;
வஞ்சனை மனத்தினை; பிறப்பு மாற்றினை;
நஞ்சினை உடன் கொடு வாழ்தல் நன்மையோ? 6.4.8

6500. 'பழியினை உணர்ந்து யான் படுக்கிலேன் உனை;
ஒழி சில புகலுதல் : ஒல்லை நீங்குதி;
விழி எதிர் நிற்றியேல் விளிதி" என்றனன்
அழிவினை எய்துவான் அறிவு நீங்கினான். 6.4.9

வீடணன் விண்ணில் எழுந்து நின்று நீதி பல கூறுதல் (6501-6503)

6501. என்றலும் இளவலும் எழுந்து வான் இடைச்
சென்றனன் துணைவரும் தானும் சிந்தியா
நின்றனன்; பின்னரும் நீதி சான்றன
ஒன்று அல பல பல உறுதி ஓதினான். 6.4.10

6502. 'வாழியாய்! கேட்டியால்; வாழ்வு கைம் மிக
ஊழி காண்குறும் நினது உயிரை ஓர்கிலாய்
கீழ்மையோர் சொற் கொடு கெடுதல் நேர்தியோ?
வாழ்மைதான் அறம் பிழைத்தவர்க்கு வாய்க்குமோ? 6.4.11

6503. 'புத்திரர் குருக்கள் நின் பொருவு இல் கேண்மையர்
மித்திரர் அடைந்துேளார் மெலியர் வன்மையோர்
இத்தனை பேரையும் இராமன் வெஞ் சரம்
சித்திர வதை செயக் கண்டு தீர்தியோ? 6.4.12

வீடணன் இலங்கையை விடுத்துச் செல்லுதல் (6504-6506)

6504. 'எத்துணை வகையினும் உறுதி எய்தின
ஒத்தன உணர்த்தினேன்; உணர கிற்றிலை;
அத்த! என் பிழை பொறுத்து அருளுவாய் எனா
உத்தமன் அந்நகர் ஒழியப் போயினான். 6.4.13

6505. அனலனும் அனிலனும் அரன் சம்பாதியும்
வினையவர் நால்வரும் விரைவின் வந்தனர்;
கனைகழல் காலினர் கருமச் சூழ்ச்சியர்
இனைவரும் வீடணனோடும் ஏயினார். 6.4.14

6506. அரக்கனும் ஆங்கண் ஓர் அமைச்சர் நால்வரும்,
'குரக்கு இனத்தவரொடும் மனிதர், கொள்ளை நீர்க்
கரைக்கண் வந்து இறுத்தனர்' என்ற காலையில்,
'பொருக்கென எழுதும்'என்று எண்ணிப் போயினார். 6.4.15

வீடணன் வானரத் தானையைக் காண்டல் (6507-6508)

6507. அளக்கரைக் கடந்து மேல் அறிந்த நம்பியும்
விளக்கு ஒளி பரத்தலின் பாலின் வெண்கடல்
வளத் தடந் தாமரை மலர்ந்தது ஆம் எனக்
களப் பெருந் தானையைக் கண்ணில் நோக்கினான். 6.4.16

6508. 'ஊன் உடை உடம்பின உயிர்கள் யாவையும்
ஏனைய ஒருதலை நிறுத்தி எண்ணினால்
வானரம் பெரிது'என மறு இல் சிந்தையான்
தூநிறச் சுடுபடைத் துணைவர்ச் சொல்லினான். 6.4.17

இனிச் செய்வது யாதனெ வீடணன் அமைச்சரை வினவுதல்

6509. 'அறம் தலை நின்றவர்க்கு அன்பு பூண்டனன்;
மறந்தும் நன்புகழ் அலால் வாழ்வு வேண்டலன்;
பிறந்த என் உறுதி நீ பிடித்தியால்'எனத்
துறந்தனன்; இனிச் செயல் சொல்லுவீர் என்றான். 6.4.18

இராமனைக் காணுமாறு அமைச்சர்கள் கூறல்
6510. 'மாட்சியின் அமைந்தது வேறு மற்று இலை;
தாட்சி இல் பொருள்தரும் தரும மூர்த்தியைக்
காட்சியே இனிக் கடன்'என்று கல்வி சால்
சூட்சியின் கிழவரும் துணிந்து சொல்லினார். 6.4.19

வீடணன் அமைச்சர் சொல்லை உடன்பட்டு மகிழ்தல் (6511-6515)

6511. 'நல்லது சொல்லினீர்; நாமும் வேறு இனி
அல்லது செய்துமேல் அரக்கர் ஆதுமால்;
எல்லை இல் பெருங் குணத்து இராமன் தாள் இணை
புல்லுதும்; புல்லி இப்பிறவி போக்குதும். 6.4.20

6512. 'முன்புறக் கண்டிலேன்; கேள்வி முன்பு இலேன்;
அன்பு உறக் காரணம் அறிய கிற்றிலேன்;
என்பு உறக் குளிரும்; நெஞ்சு உருகுமேல் அவன்
புன்புறப் பிறவியின் பகைஞன் போலுமால். 6.4.21

6513. ஆதி அம் பரமனுக்கு அன்பும் நல் அற
நீதியின் வழாமையும் உயிர்க்கு நேயமும்
வேதியர் அருளும் நான் விரும்பிப் பெற்றனென்
போதுறு கிழவனைத் தவம் முன் பூண்ட நாள். 6.4.22

6514. 'ஆயது பயப்பது ஓர் அமைதி ஆயது;
தூயது நினைந்தது; தொல்லை யாவர்க்கும்
நாயகன் மலர்க்கழல் நணுகி நம்மனத்து
ஏயது முடித்தும்'என்று இனிது மேயினான். 6.4.23

6515. 'இருளுற எய்துவது இயல்பு அன்றாம்'என
பொருள் உற உணர்ந்த அப் புலன்கொள் புந்தியார்
மருள் உறு சூழலின் மறைந்து வைகினார்;
உருளுறு தேரவன் உதயம் எய்தினான். 6.4.24

இராமன் கடற்கரைக்கு வருதல்

6516. அப்புறத்து இராமன் அவ் அலங்கு வேலையைக்
குப்புறக் கருதுவான் குவளை நோக்கி தன்
துப்பு உறச் சிவந்தவாய் நினைந்து சோர்குவான்
இப்புறத்து இருங்கரை மருங்கின் எய்தினான். 6.4.25

இராமன் அங்குக் கானல் முதலியவற்றை நோக்குதல் (6517-6519)

6517. கானலும் கழிகளும் மணலும் கண்டலும்
பானலும் குவளையும் பரந்த புன்னையும்
மேல்நிறை அன்னமும் பெடையும் வேட்கைகூர்
பூ நிறை சோலையும் புரிந்து நோக்கினான். 6.4.26

6518. தரளமும் பவளமும் தரங்கம் ஈட்டிய
திரள் மணிக் குப்பையும் கனக தீரமும்
மருளும் மென் பொதும்பரும் மணலின் குன்றமும்
புரள் நெடுந் திரைகளும் புரிந்து நோக்கினான். 6.4.27

6519. மின் நகு மணிவிரல் தேய வீழ்கண் நீர்
துன்னரும் பெரும் சுழி அழிப்பச் சோர்வினோடு
இன் நகை நுளைச்சியர் இழைக்கும் ஆழி சால்
புன்னையம் பொதும்பரும் புக்கு நோக்கினான். 6.4.28

இராமன் கடற்கரைக் காட்சிகளால் கவலை மிகுதல் (6520-6524)

6520. கூதிர் நுண் குறும்பனித் திவலைக் கோவை கால்
மோதி வெண் திரைபொரு முடவெண் தாழைமேல்
பாதி அம் சிறையிடைப் பெடையைப் பாடு அணைத்து
ஓதிமம் துயில்வ கண்டு உயிர்ப்பு வீங்கினான். 6.4.29

6521. அருந்துதற்கு இனிய மீன் கொணர அன்பினால்
பெருந்தடங் கொம்பிடைப் பிரிந்த சேவலை
வரும் திசை நோக்கி ஓர் மழலை வெண் குருகு
இருந்தது கண்டு நின்று இரக்கம் எய்தினான். 6.4.30

6522. ஒருதனிப் பேடைமேல் உள்ளம் ஓடலால்
பெருவலி வயக்குருகு இரண்டும் பேர்கில
திருகு வெஞ்சினத்தன தறெுகண் தீயன
பொருவன கண்டு தன் புருவம் கோட்டினான். 6.4.31

6523. உள்நிறை ஊடலில் தோற்ற ஓதிமம்
கண்ணுறு கலவியில் வெல்லக் கண்டவன்
தண்நிறப் பவளவாய் இதழை தன் பொதி
வெண்நிற முத்தினால் அதுக்கி விம்மினான். 6.4.32

6524. இத்திறம் ஏய்திய காலை எய்துறும்
வித்தகர் சொற்களால் மெலிவு நீங்கினான்
ஒத்தனன் இராமனும் உணர்வு தோன்றிய
பித்தரின் ஒருவகை பெயர்ந்து போயினான். 6.4.33

வீடணன் வருதல் 6.4.

6525. உறைவிடம் எய்தினான் ஒருங்கு கேள்வியின்
துறை அறி துணைவரோடு இருந்த சூழலின்
முறைபடு தானையின் மருங்கு முற்றினான்
அறைகழல் வீடணன் அயிர்ப்பு இல் சிந்தையான். 6.4.34

வானரர் வீடணனை எதிர்த்தல் (6526-6530)

6526. முற்றிய குருசிலை'முழங்கு தானையின்
உற்றனர் நிருதர் வந்து'என்ன ஒன்றினார்
'எற்றுதிர்; பற்றுதிர்; எறிதிர்'என்று இடை
சுற்றினர் உரும் எனத் தழெிக்கும் சொல்லினார். 6.4.35

6527. தந்தது தருமமே கொணர்ந்து தான்; இவன்
வெந்தொழில் தீவினை பயந்த மேன்மையான்
வந்தனன் இலங்கையர் மன்னன் ஆகும்; நம்
சிந்தனை முடிந்தன என்னும் சிந்தையார். 6.4.36

6528. "'இருபது கரம்; தலை ஈரைந்து" என்பர்; இத்
திரு இலிக்கு; அன்னவை சிதைந்தவோ? என்பார்
பொரு தொழில் எம்மொடும் பொருதி போர்! என்பார்
ஒருவரின் ஒருவர் முன் உறுக்கி ஊன்றுவார். 6.4.37

6529. 'பற்றினம் சிறையிடை வைத்துப் பாருடைக்
கொற்றவர்க்கு உணர்த்துதும்'என்று கூறுவார்;
'எற்றுவது அன்றியே இவனைக் கண்டு இறை
நிற்றல் என் பிறிது?'என நெருக்கி நேர்குவார். 6.4.38

6530. 'இமைப்பதன் முன் விசும்பு எழுந்து போயபின்
அமைப்பது என் பிறிது? இவர் அரக்கர் அல்லரோ?
சமைப்பது கொலை அலால் தக்கது யாவதோ?
குமைப்பது நலன்'என முடுகிக் கூறுவார். 6.4.39

அனுமன் ஆணையின்படி மயிந்தனும் துமிந்தனும் வருதல் (6531-6532)

6531. இயைந்தன இயைந்தன இனைய கூறலும்
மயிந்தனும் துமிந்தனும் என்னும் மாண்பினார்
அயிந்திரம் நிறைந்தவன் ஆணை ஏவலால்
நயம் தெரி காவலர் இருவர் நண்ணினார். 6.4.40

6532. விலக்கினர் படைஞரை; வேதம் நீதி நூல்
இலக்கணம் நோக்கிய இயல்பர் எய்தினர்
'சலம் குறி இலர்'என அருகு சார்ந்தனர்
புலக்குறி அறநெறி பொருந்த நோக்கினார். 6.4.41

வீடணன் முதலியோரை யார் என வினவுதல்

6533. யார்? இவண் எய்திய கருமம் யாவது?
போர் அது புரிதிரோ? புறத்து ஓர் எண்ணமோ?
சார்வு உற நின்ற நீர் சமைந்தவாறு எலாம்
சோர்விலீர் மெய்ம் முறை சொல்லுவீர் என்றான். 6.4.42

வீடணன் துணைவனான அனலன் விடை (6534-6538)

6534. 'பகலவன் வழிமுதல் பாரின் நாயகன்
புகல் அவன் கழல் அடைந்து உய்யப் போந்தனன்
தகவு உறு சிந்தையன் தரும நீதியன்
மகன் மகன் மைந்தன் நான்முகற்கு வாய்மையான். 6.4.43

6535. 'அறநிலை வழாமையும் ஆதி மூர்த்திபால்
நிறைவரு நேயமும் நின்ற வாய்மையும்
மறையவர்க்கு அன்பும் என்று இனைய மாமலர்
இறையவன் தர நெடுந் தவத்தின் எய்தினான். 6.4.44

6536. "சுடு தியைத் துகில் இடை பொதிந்த துன்மதி!
இடுதியே சிறையிடை இறைவன் தேவியை;
விடுதியேல் உய்குதி; விடாது வேட்டியேல்
படுதி" என்று உறுதிகள் பலவும் பன்னினான். 6.4.45

6537. 'மறம் தரு சிந்தையன் மதியின் நீங்கினான்
"பிறந்தனை பின்பு; அதின் பிழைத்தி; பேர்குதி;
இறந்தனை நிற்றியேல்" என்ன இன்னவன்
துறந்தனன்'என விரித்து அனலன் சொல்லினான். 6.4.46

6538. மயிந்தனும் அவ் உரை மனத்து வைத்து'நீ
இயைந்தது நாயகற்கு இயம்புவேன்'எனா
பெயர்ந்தனன்'தம்பியும் பெயர்வு இல் சேனையும்
அயர்ந்திலிர் காமின்!'என்று அமைவது ஆக்கியே. 6.4.47

மயிந்தன் இராமன் அடி வணங்குதல்

6539. தருமமும் ஞானமும் தவமும் வேலியாய்
மருவரும் பெருமையும் பொறையும் வாயிலாய்க்
கருணை அம் கோயிலுள் இருந்த கண்ணனை
அருள் நெறி எய்திச் சென்று அடி வணங்கினான். 6.4.48

மயிந்தன் இராமனுக்குக் கண்டதும் கேட்டதும் கழறல் (6540-6546)

6540. 'உண்டு உரை உணர்த்துவது ஊழியாய்!'எனப்
புண்டரீகத் தடம் புரையும் புங்கவன்
மண்டலச் சடைமுடி துளக்க'வாய்மையால்
கண்டதும் கேட்டதும் கழறல் மேயினான். 6.4.49

6541. 'விளைவினை அறிந்திலம்; வீடணப் பெயர்
நளிமலை யாக்கையன் நால்வரோடு உடன்
களவு இயல் வஞ்சனை இலங்கை காவலற்கு
இளவல் நம் சேனையின் நடுவண் எய்தினான். 6.4.50

6542. "'கொல்லுமின், பற்றுமின்" என்னும் கொள்கையால்
பல்பெருந் தானை சென்று அடர்க்கப் பார்த்து, யாம்
"நில்லுமின்" என்று,
"நீர் யாவிர்? நும் நிலை
சொல்லுமின்என்ன ஓர் துணைவன் சொல்லினான். 6.4.51

6543. "'முரண்புகு தீவினை முடித்த முன்னவன்
கரண்புகு சூழலே சூழக் காண்பது ஓர்
அரண் பிறிது இல் என அருளின் வேலையைச்
சரண் புகுந்தனன்" என முன்னம் சாற்றினான். 6.4.52

6544. "'ஆயவன் தருமமும் ஆதி மூர்த்தி பால்
மேயது ஓர் சிந்தையும் மெய்யும் வேதியர்
நாயகன் தர நெடுந் தவத்து நண்ணினான்
தூயவன்" என்பது ஓர் பொருளும் சொல்லினான். 6.4.53

6545. "'கற்புடைத் தேவியை விடாது காத்தியேல்
எற்புடைக் குன்றம் ஆம் இலங்கை; ஏழை! நின்
பொற்பு உடை முடித்தலை புரளும் என்று ஒரு
நற் பொருள் உணர்த்தினன்" என்றும் நாட்டினான். 6.4.54

6546. "'ஏம் தொழில் இராவணன் இனிய சொன்ன நீ
சாம் தொழிற்கு உரியை; என் சார்பு நிற்றியேல்;
ஆம் தினைப் பொழுதினில் அகல்தியால் எனப்
போந்தனன்" என்றனன் புகுந்தது ஈது'என்றான். 6.4.55

வீடணனுக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பது பற்றி இராமன் நண்பரின் கருத்தறிதல்

6547. அப்பொழுது இராமனும் அருகில் நண்பரை
'இப் பொருள் கேட்ட நீ இயம்புவீர் இவன்
கைப் புகற் பாலனோ? கழியற் பாலனோ?
ஒப்புற நோக்கி நும் உணர்வினால் என்றான். 6.4.56

கவிக்கூற்று

6548. தடமலர்க் கண்ணனைத் தடக்கை கூப்பி நின்று
'இடன் இது; காலம் ஈது'என்ன எண்ணுவான்
கடன் அறி காவலன் கழறினான் அரோ
சுடர்நெடு மணிமுடிச் சுக்கிரீவனே. 6.4.57

சுக்கிரீவன் கூறுகின்றான் (6549-6556)

6549. நனி முதல் வேதங்கள் நாலும் நாம நூல்
மனு முதல் யாவையும் வரம்பு கண்ட நீ
இனையன கேட்கவோ எம் அனோர்களை
வினவிய காரணம்? விதிக்கும் மேல் உளாய்! 6.4.58

6550. ஆயினும், விளம்புவென், அருளின் ஆழியாய்!
ஏயினது ஆதலின்,
'அறிவிற்கு ஏற்றன,
தூய'என்று எண்ணினும்,
'துணிவு அன்று'என்னினும்
மேயது கேட்டியால்! விளைவு நோக்குவாய். 6.4.59

6551. "வெம் முனை விளைதலின் அன்று; வேறு ஒரு
சும்மையான் உயிர் கொளத் துணிதலால் அன்று;
தம் முனைத் துறந்தது தரும நீதியோ?
செம்மை இல் அரக்கரில் யாவர் சீரியோர். 6.4.60

6552. தகை உறு தம்முனைத் தாயைத் தந்தையை
மிகை உறு குரவரை உலகின் வேந்தனை
பகை உற வருதலும் துறந்த பண்பு இது
நகை உறல் அன்றியும் நயக்கற் பாலதோ? 6.4.61

6553. வேண்டுழி இனியன விளம்பி வெம்முனை
பூண்டுழி அஞ்சி வெஞ் செருவில் புக்கு உடன்
மாண்டு ஒழிவு இன்றி நம் மருங்கு வந்தவன்
ஆண் தொழில் உலகினுக்கு ஆணி ஆம் அன்றே? 6.4.62

6554. 'மிகைப் புலம் தருமமே வேட்ட போது அவர்
தகைப் புலம் துறந்து போய்ச் சார்தல் அன்றியே
நகைப் புலம் பொது அற நடந்து நாயக!
பகைப் புலம் சார்தலோ? பழியின் நீங்குமோ? 6.4.63

6555. 'வார்க்குறு வனைகழல் தம்முன் வாழ்ந்த நாள்
சீர்க்கு உறவு ஆய் இடைச் செறுநர் சீறிய
போர்க்கு உறவு அன்றியே போந்த போது இவன்
ஆர்க்கு உறவு ஆகுவன்? அருளின் ஆழியாய்! 6.4.64

6556. 'ஒட்டிய கனக மான் உருவம் ஆகிய
சிட்டனும் மருமகன் இழைத்த தீவினை
கிட்டிய போதினில் தவமும் கேள்வியும்
விட்டது கண்டும் நாம் விடாது வேட்டுமோ? 6.4.65

6557. கூற்றுவன் தன்னொடு இவ் உலகம் கூடி வந்து
ஏற்றன என்னினும் வெல்ல ஏற்றுளம்;
மாற்றவன் தம்பி நம்மருங்கு வந்திவண்
தோற்றுமோ அன்னவன் துணைவன் ஆகுமோ? 6.4.66

6558. "அரக்கரை ஆசு அறக் கொன்று நல் அறம்
புரக்க வந்தனம்" எனும் பெருமை பூண்ட நாம்
இரக்கம் இல் அவரையே துணைக் கொண்டோம் எனின்
சுருக்கம் உண்டு அவர் வலிக்கு என்று தோன்றுமால். 6.4.67

6559. விண்டுழி ஒரு நிலை நிற்பர்; மெய்ம் முகம்
கண்டுழி ஒரு நிலை நிற்பர்; கைப் பொருள்
கொண்டுழி ஒரு நிலை நிற்பர்; கூழுடன்
உண்டுழி ஒரு நிலை நிற்பர் உற்றவர். 6.4.68

6560. 'வஞ்சனை இயற்றிட வந்தவாறு அலால்
'தஞ்சு'என நம் வயின் சார்ந்து உளான் அலன்;
நஞ்சினிற் கொடியனை நயந்து கோடியோ?
அஞ்சன வண்ண!'என்று அறியக் கூறினான். 6.4.69

கவிக்கூற்று

6561. அன்னவன் பின்னுற, அலகு இல் கேள்வியால்
தன் நிகர் பிறிது இலாத் தகைய சாம்பனை,
'என்னை உன் கருத்து?'என இறை வினாயினான்;
சொல் முறை நெறி தெரிந்து அவனும் சொல்லுவான். 6.4.70

சாம்பவன் கூறுகின்றான் (6562-6566)

6562. 'அறிஞரே ஆயினும் அரிய தெவ்வரைச்
செறிஞரே ஆவரேல் கெடுதல் திண்ணமால்;
நெறிதனை நோக்கினும் நிருதர் நிற்பது ஓர்
குறி தனி உளது என உலகம் கொள்ளுமோ? 6.4.71

6563. வெற்றியும் தருகுவர்; வினையம் வேண்டுவர்
முற்றுவர்; உறு குறை முடிப்பர் முன்பினால்;
உற்றுறு நெடும்பகை உடையர்; அல்லதூஉம்
சிற்றினத் தவரோடும் செறிதல் சீரிதோ? 6.4.72

6564. 'வேதமும் வேள்வியும் மயக்கி வேதியர்க்கு
ஏதமும் இமையவர்க்கு இடரும் ஈட்டிய
பாதகர் நம் வயின் படர்வர் ஆம் எனின்
தீது இலராய் நமக்கு அன்பு செய்வரோ? 6.4.73

6565. "கைப் புகுந்து உறு சரண் அருளிக் காத்துமேல்
பொய்க் கொடு வஞ்சனை புணர்த்த போதினும்
மெய்க் கொள விளியினும்'விடுதும்" என்னினும்
திக்கு உறும் நெடும்பழி; அறமும் சீறுமால். 6.4.74

6566. 'மேல் நனி விளைவது விளம்பல் வேண்டுமோ?
கானகத்து இறைவியோடு உறையும் காலையில்
மான் என வந்தவன் வரவை மானும் இவ்
ஏனையன் வரவும்'என்று இனைய கூறினான். 6.4.75

இராமன் வினவ நீலன் தன் கருத்தைக் கூறத் தொடங்கல்
6567. பால்வரு பனுவலின் துணிவு பற்றிய
சால் பெருங் கேள்வியின் தானை நாயகன்
நீலனை'நின் கருத்து இயம்பு நீ'என
மேலவன் விளம்பலும் விளம்பல் மேயினான். 6.4.76

நீலன் சொல்லுகின்றான் (6568-6573)

6568. 'பகைவரைத் துணை எனப் பற்றற்பால ஆம்
வகை உள; அன்னவை வரம்பு இல் கேள்வியாய்!
தொகையுறக் கூறுவென்;'குரங்கின் சொல்'என
நகையுறல் இன்றியே நயந்து கேட்டியால். 6.4.77

6569. 'தம் குலக் கிளைஞரைத் தருக்கும் போரிடைப்
பொங்கினர் கொன்றவர்க்கு எளியர் போந்தவர்
மங்கையர் திறத்தினில் வயிர்த்த சிந்தையர்
சிங்கல் இல் பெரும் பொருள் இழந்து சீறினோர். 6.4.78

6570. 'பேர் அபிமானங்கள் உற்ற பெற்றியோர்
போரிடைப் புறங் கொடுத்து அஞ்சிப் போந்தவர்
நேர்வரு தாயத்து நிரம்பினோர் பிறர்
சீரிய கிளைஞரை மடியச் செற்றுேளார் 6.4.79

6571. அடுத்தநாட்டு அரசியல் உடைய ஆணையால்
படுத்தவர் நட்டவர், பகைஞரோடு ஒரு
மடக்கொடி திறத்திடை வைத்த சிந்தையர்,
உடன்கொளத் தகையர், நம் உழை வந்து ஒன்றினால். 6.4.80

6572. தாம் உற எளிவரும் தகைமையார் அலர்
நாம் உற வல்லவர் நம்மை நண்ணினால்
தோம் உற நீங்குதல் துணிவர் ஆதலின்
யாம் இவன் வரவு இவற்று என் என்று உன்னுவாம்? 6.4.81

6573. காலமே நோக்கினும் கற்ற நூல்களின்
மூலமே நோக்கினும் முனிந்து போந்தவன்
சீலமே நோக்கி யாம் தெரிந்து தேறுதற்கு
ஏலுமே? என்று எடுத்து இனைய கூறினான். 6.4.82

மற்றை மந்திரக் கிழவரும் அவ்வாறே கூறுகின்றனர்
6574. மற்றுள மந்திரக் கிழவர் வாய்மையால்
குற்றம் இல் கேள்வியர் அன்பு கூர்ந்தவர்
'பற்றுதல் பழுது'எனப் பழுது உறா ஒரு
பெற்றியின் உணர்வினார் முடியப் பேசினார். 6.4.83

இராமன் அனுமனை வினவுதல்

6575. 'உறுபொருள் யாவரும் ஒன்றக் கூறினார்;
செறிபெருங் கேள்வியாய்! கருத்து என் செப்பு'என
நெறிதெரி மாருதி என்னும் நேரிலா
அறிவனை நோக்கினான் அறிவின் மேலுளான். 6.4.84

அனுமன் கூறுகின்றான் (6576-6594)

6576. 'இணங்கினர் அறிவிலர் எனினும் எண்ணுங்கால்
கணங்கொளல் நும்மனோர் கடன்மை காண்'எனா
வணங்கிய சென்னியன் மறைத்த வாயினன்
நுணங்கிய கேள்வியன் நுவல்வ தாயினான். 6.4.85

6577. 'எத்தனை உளர் தெரிந்து எண்ண'ஏய்ந்தவர்
அத்தனைவரும் ஒருபொருளை"அன்று" என
உத்தமர் அது தெரிந்து உணர ஓதினார்;
வித்தக! இனிச் சில விளம்ப வேண்டுமோ? 6.4.86

6578. 'தூயவர் துணிதிறன் நன்று தூயதே;
ஆயினும் ஒரு பொருள் உரைப்பன் ஆழியாய்!
"தீயன்" என்று இவனை யான் அயிர்த்தல் செய்கிலேன்;
மேயின சில பொருள் விளம்ப வேண்டுமால். 6.4.87

6579. 'வண்டு உளர் அலங்கலாய்! வஞ்சர் வாள்முகம்
கண்டதோர் பொழுதினில் தெரியும்; கைதவம்
உண்டு எனின் அஃது அவர்க்கு ஒளிக்க ஒண்ணுமோ?
விண்டவர் நம்புகல் விரும்பி வீழ்வரோ? 6.4.88

6580. 'உள்ளத்தின் உள்ளதை உரையின் முந்துற
மெள்ளத் தம் முகங்களே விளம்பும்; ஆதலால்
கள்ளத்தின் விளைவு எலாம் கருத்து இலா இருள்
பள்ளத்தின் அன்றியே வெளியில் பல்குமோ? 6.4.89

6581. 'வாலி விண்பெற அரசு இளையவன் பெறக்
கோலிய வரிசிலை வலியும் கொற்றமும்
சீலமும் உணர்ந்து நின் சேர்ந்து தெள்ளிதின்
மேல் அரசு எய்துவான் விரும்பி மேயினான். 6.4.90

6582. 'செறிகழல் அரக்கர்தம் அரசு சீரியோர்
நெறி அலது; அகலின் நிலைக்கலாமையும்
எறி கடல் உலகு எலாம் இளவற்கு ஈந்தது ஓர்
பிறிவு அருங் கருணையும் மெய்யும் பேணினான். 6.4.91

6583. 'காலம் அன்று இவன் வரும் காலம்'என்பரேல்
வாலிது அன்று; உறுபகை வலியது ஏறியது;
ஏலும் இங்கு இவர்க்கு இனி இறுதி; என்றலால்
மூலம் என் துணைவரைப் பிரிவு முற்றினான். 6.4.92

6584. 'தீத்தொழில் அரக்கர் தம் மாயச் செய்வினை
வாய்த்துளர் அன்னவை உணரும் மாண்பினால்
காய்த்தவர் அவர்களே கையுற்றார்; நமக்கு
ஏற்றது ஓர் உறுதியும் எளிதின் எய்துமால். 6.4.93

6585. "'தெளிவு உறல் அரிது இவர் மனத்தின் தீமை; நாம்
விளிவது செய்குவர்" என்ன வேண்டுதல்
ஒளி உற உயர்ந்தவர் ஒப்ப எண்ணலார்
எளியவர் திறத்து இவை எண்ணல் ஏயுமோ? 6.4.94

6586. "'கொல்லுமின் இவனை" என்று அரக்கன் கூறிய
எல்லையில்"தூதரை எறிதல் என்பது
புல்லிது; பழியொடும் புணரும்; போர்த்தொழில்
வெல்லலம் பின்னர்" என்று இடை விலக்கினான். 6.4.95

6587. "மாதரைக் கோறலும் மறத்து நீங்கிய
ஆதரைக் கோறலும் அழிவு செய்யினும்
தூதரைக் கோறலும் தூய்து அன்றாம்" என
ஏதுவில் சிறந்தன எடுத்துக் காட்டினான். 6.4.96

6588. 'எல்லியில் யான் இவன் இரண மாளிகை
செல்லிய போதினும் திரிந்த போதினும்
நல்லன நிமித்தங்கள் நனி நிகழ்ந்தன;
அல்லதும் உண்டு நான் அறிந்தது ஆழியாய். 6.4.97

6589. 'நிந்தனை நறவமும் நெறி இல் ஊன்களும்
தந்தன கண்டிலென்; தரும தானமும்
வந்தனை நீதியும் பிறவும் மாண்பு அமைந்து
அந்தணர் மனை எனப் பொலிந்தது ஆம் அரோ. 6.4.98

6590. 'அன்னவன் தனிமகள்"அலரின்மேல் அயன்
சொன்னது ஓர் சாபம் உண்டு;"உன்னைத் துன்மதி
நல் நுதல்! தீண்டுமேல் நணுகும் கூற்று" என
என்னுடை இறைவிக்கும் இனிது கூறினாள். 6.4.99

6591. "பெற்று உடைய பெருவரமும், பிறந்துடைய வஞ்சனையும், பிறவும் உன்கை
வில் தொடையின் விடுகணையால் வெந்து ஒழியும் எனக்கருதி விரைவில் வந்தான்;
உற்றுடைய பெருவரமும் உகந்துடைய தண் அளி உம் உணர்வும் நோக்கின்,
மற்று உடையர்தாம் உளரோ, வாள் அரக்கன் அன்றியே தவத்தின் மிக்கார். 6.4.100

6592 'தேவர்க்கும், தானவர்க்கும், திசைமுகனே முதலாய தேவ தேவர்
மூவர்க்கும், முடிப்பரிய காரியத்தை முற்றுவிப்பான் மூண்டு நின்றோம்;
ஆவத்தின் வந்து"அபயம்" என்றானை அயிர்த்து அகல விடுதும் என்றால்
கூவத்தின் சிறுபுனலைக் கடல் அயிர்த்தது ஒவ்வாதோ? கொற்ற வேந்தே! 6.4.101

6593. "'பகை புலத்தோர் துணை அல்லர்" என்று இவனைப் பற்றேமேல் அறிஞர் பார்க்கின்
நகைப்புலத்தது ஆம் அன்றே; நல் தாயம் உளது ஆய பற்றால் மிக்க
தகைப்புலத்தோர் தந்தையர்கள் தம்பியர்கள் தமையர் இவர் தாமே அன்றே,
மிகைப்புலத்து விளைகின்றது ஒருபொருளைக் காதலிக்கின் விளிஞர் ஆவர்? 6.4.102

6594. 'ஆதலால், இவன் வரவு நல்வரவே'என உணர்ந்தேன், அடியனேன்; உன்
வேத நூல் எனத்தகைய திருவுளத்தின் குறிப்பு அறியேன் என்றுவிட்டான்;
காதல் நான்முகனாலும் கணிப்பரிய கலை அனைத்தும் கதிரோன் முன் சென்று
ஓதினான், ஓத நீர் கடந்து பகை தடிந்து உலகை உய்யக் கொண்டான். 6.4.103

அனுமன் வார்த்தை கேட்டு மகிழ்ந்து இராமன் கூறுவது (6595-6609)

6595. மாருதி வினைய வார்த்தை செவிமடுத்து அமிழ்தின் மாந்திப்
'பேர் அறிவாள! நன்று! நன்று!!' எனப் பிறரை நோக்கிச்
'சீரிது; மேல் இம் மாற்றம் தெளிவுறத் தேர்மின்'என்ன
ஆரியன் உரைப்பது ஆனான்; அனைவரும் அதனைக் கேட்டார். 6.4.104

வீடணனை விடலாகாமைக்கு இராமன் காட்டும் விளக்கம் (6596-6609)

6596. கருத்து உற நோக்கிப் போந்த காலமும் நன்று; காதல்
அருத்தியும் அரசின் மேற்றே; அறிவினுக்கு அவதி இல்லை;
"பெருத்து உயர் தவத்தினானும் பிழைத்திலன்" என்னும் பெற்றி
திருத்தியது ஆகும் அன்றே, நம்வயின் சேர்ந்த செய்கை. 6.4.105

6597. 'மற்று இனி உரைப்பது என்னோ? மாருதி வடித்துச் சொன்ன
பெற்றியே பெற்றி; அன்னது அன்று எனின், பிறிது ஒன்றானும்,
வெற்றியே பெறுக, தோற்க, வீக, வீயாது வாழ்க,
பற்றுதல் அன்றி உண்டோ, புகல் எமைப் பகர்கின்றானை. 6.4.106

6598. 'இன்று வந்தான் என்று உண்டோ? எந்தையை யாயை முன்னைக்
கொன்று வந்தான் என்று உண்டோ? புகலது கூறுகின்றான்;
தொன்று வந்து அன்பு பேணும் துணைவனும் அவனே; பின்னைப்
பின்றும் என்றாலும், நம்பால் புகழ் அன்றிப் பிறிது உண்டாமோ? 6.4.107

6599. 'பிறந்த நாள் தொடங்கி யாரும் துலை புக்க பெரியோன் பெற்றி
மறந்த நாள் உண்டோ? என்னைச் சரண் என்று வாழ்கின்றானைத்
துறந்த நாட்கு இன்று வந்து துன்னினான் சூழ்ச்சி யாலே
இறந்த நாள் அன்றோ என்றும் இருந்த நாள் ஆவது என்றான். 6.4.108

6600. 'இடைந்தவர்க்கு"அபயம் யாம்" என்று இரந்தவர்க்கு, எறிநீர் வேலை
கடைந்தவர்க்கு, ஆகி ஆலம் உண்டவற் கண்டிலீரோ?
உடைந்தவர்க்கு உதவான் ஆயின், உள்ளது ஒன்று ஈயான் ஆயின்,
அடைந்தவர்க்கு அருளான் ஆயின், அறம் என் ஆம்? ஆண்மை என் ஆம்? 6.4.109

6601. பேடையைப் பிடித்துத், தன்னைப் பிடிக்கவந்து அடைந்த பேதை
வேடனுக்கு உதவி செய்து விறகு இடை வெந்தீ மூட்டிப்
பாடுறு பசியை நோக்கித் தன் உடல் கொடுத்த பைம்புள்
வீடு பெற்று உயர்ந்த வார்த்தை வேதத்தின் விழுமிது அன்றோ? 6.4.110

6602. 'போதகம் ஒன்று, கன்றி இடங்கர் மாப் பொருத போரின்,
"ஆதி அம் பரமே! யான் உன் அபயம்!" என்று அழைத்த அந்நாள்,
வேதமும் முடிவு காணா மெய்ப் பொருள் வெளிவந்து எய்தி,
மாதுயர் துடைத்த வார்த்தை மறப்பரோ, மறப்பு இலாதார்? 6.4.111

6603'மன்னுயிர் எல்லாம் தானே வருவித்து வளர்க்கும் மாயன்,
தன் அன உலகம் எல்லாம் தருமமும் எவையும் தானே
என்னினும், அடைந்தோர் தம்மை ஏம் உற இனிதின் ஓம்பி,
பின்னும் வீடு அளிக்கும் என்றால், பிறிது ஒரு சான்றும் உண்டோ? 6.4.112

6604. 'நஞ்சினை மிடற்று வைத்த நகை மழு ஆளன்,"நாளும்
தஞ்சுஎன, முன்னம், தானே தாதைபால் கொடுத்துச்,சாதல்
அஞ்சினேன்; அபயம்!என்ற அந்தணற்கு ஆகி, அந்நாள்,
வெஞ்சினக் கூற்றை மாற்றும் மேன்மையின் மேன்மை உண்டோ? 6.4.113

6605. "'சரண் எனக்கு யார்கொல்?" என்று சானகி அழுது சாம்ப,
"அரண் உனக்கு ஆவென்; வஞ்சி! அஞ்சல்!" என்று அருளின் எய்தி,
முரணுடைக் கொடியோன் கொல்ல, மொய் அமர் முடித்து, தயெ்வ
மரணம் என் தாதை பெற்றது என் வயின் வழக்கு அன்று ஆமோ? 6.4.114

6606. உய்ய,'நிற்கு அபயம்'என்றான் உயிரைத் தன் உயிரின் ஓம்பாக்
கையனும், ஒருவன் செய்த உதவியில் கருத்து இலானும்,
மை உறு நெறியின் நோக்கி மாமறை வழக்கில் நின்ற
மெய்யினைப் பொய் என்றானும், மீள்கிலா நரகின் வீழ்வார். 6.4.115

6607. 'சீதையைக் குறித்த தேயோ,
"தேவரைத் தீமை செய்த
பேதையைக் கொல்வென்என்று பேணிய விரதப் பெற்றி
வேதியர்,"அபயம்" என்றார்க்கு, அன்று, நான் விரித்துச் சொன்ன
காதையைக் குறித்து நின்ற அவ் உரை கடக்கல் ஆமோ? 6.4. 116

6608. 'காரியம் ஆக! அன்றே ஆகுக! கருணையோர்க்குச்
சீரிய தன்மை நோக்கின், இதனின்மேல் சிறந்தது உண்டோ?
பூரியரேனும் தம்மைப் புகல் புகுந்தோர்க்குப் பொன்றா
ஆர் உயிர் கொடுத்துக் காத்தார், எண் இலா அரசர் அம்மா? 6.4.117

6609. 'ஆதலான்,"அபயம்" என்ற போதத்தே அபய தானம்
ஈதலே கடப்பாடு என்பது; இயம்பினீர் என்பால் வைத்த
காதலான்; இனி வேறு எண்ணக் கடவது என்? கதிரோன் மைந்த!
கோது இலாதவனை நீயே என்வயின் கொணர்தி'என்றான். 6.4.118

சுக்கிரீவன் வீடணனை அழைத்து வரச் செல்லுதல்

6610. ஐயுறவு எல்லாம் தீரும் அளவையாய் அமைந்தது அன்றே;
தயெ்வ நாயகனது உள்ளம் தேறிய அடைவே; தேறி,
கை புகற்கு அமைவது ஆனான்
'கடிதினின் கொணர்வல்'என்னா,
மெய்யினுக்கு உறையுள் ஆன ஒருவன்பால் விரைவில் சென்றான். 6.4.119

சுக்கிரீவன் வரவை அறிந்து வீடணன் எதிர்வரல்

6611. வருகின்ற கவியின் வேந்தை மயிந்தனுக்கு இளவல் காட்டித்
"தருக என்றான் அண்ணல் நின்னை; எதிர் கொளற்கு அருக்கன் தந்த
இருகுன்றம் அனைய தோளான் எய்தினன்என்னலோடும்,
திரிகின்ற உள்ளத் தானும், அகம் மலர்ந்து அவன்முன் சென்றான். 6.4.120

சுக்கிரீவனும் வீடணனும் தழுவிக் கொள்ளுதல்

6612. சொல்லருங் காலம் எல்லாம் பழகினும், தூயர் அல்லார்
புல்லலர் உள்ளம்; தூயர் பொருந்துவர், எதிர்ந்த ஞான்றே;
ஒல்லை வந்து உணர்வும் ஒன்ற, இருவரும், ஒருநாள் உற்ற
எல்லியும் பகலும் போலத், தழுவினர், எழுவின் தோளார். 6.4.121

இராமன் அடைக்கலம் அருளியதைச் சுக்கிரீவன் வீடணனுக்குத் தெரிவித்தல்

6613. தழுவினர் நின்ற காலை,
'தாமரைக் கண்ணன் தங்கள்
முழு முதல் குலத்திற்கு ஏற்ற முறைமையால் உவகை மூள
வழுவல் இல் அபயம் உன்பால் வழங்கினன் அவன் பொற் பாதம்
தொழுதியால், விரைவின்'என்று கதிரவன் சிறுவன் சொன்னான். 6.4.122

சுக்கிரீவன் சொல்லைக் கேட்ட வீடணனின் விழுமிய மகிழ்ச்சி (6614-6618)

6614. சிங்க ஏறு அனையான் சொன்ன வாசகம் செவி புகாமுன்,
கங்குலின் நிறத்தினான் தன் கண், மழைத் தாரை கான்ற;
அங்கமும் மனம் அது என்னக் குளிர்ந்தது; அவ் அகத்தை மிக்குப்
பொங்கிய உவகை என்னப் பொடித்தன உரோமப் புள்ளி. 6.4.123

6615. "பஞ்சு" எனச் சிவக்கும் மென் கால் தேவியைப் பிரித்த பாவி
வஞ்சனுக்கு இளைய என்னை,
"வருக!" என்று அருள் செய்தானோ?
தஞ்சு எனக் கருதினானோ? தாழ்சடைக் கடவுள் உண்ட
நஞ்சு எனச் சிறந்தேன் அன்றோ, நாயகன் அருளின் நாயேன்? 6.4.124

6616. 'மருளுறு மனத்தினான் என் வாய்மொழி மறுத்தான்; வானம் அத்து
உருளுறு தேரினானும், இலங்கை மீது ஓடும் அன்றே?
தரெுளுறு சிந்தை வந்த தேற்றம் ஈது ஆகின், செய்யும்
அருள் இது வாயின் கெட்டேன்! பிழைப்பரோ அரக்கர் ஆனோர்? 6.4.125

6617. தீர்வு அரும் இன்னல் தம்மைச் செய்யினும் செய்ய சிந்தைப்
பேர் அருளாளர் தத்தம் செய்கையிற் பிழைப்பது உண்டோ?
கார் வரை நிறுவித், தன்னைக் கனல் எழக் கலக்கக் கண்டும்
ஆர்கலி அமரர் உய்ய அமிழ்து பண்டு அளித்தது அன்றே? 6.4.126

6618. துறவியின் உறவு பூண்ட தூயவர் துணைவன் என்னை
உறவு உவந்து அருளி, மீளா அடைக்கலம் உதவினானேல்,
அறவினை இறையும் இல்லா, அறிவு இலா, அரக்கன் என்னும்
பிறவியின் பெயர்ந்தேன்; பின்னும் நரகினில் பிழைப்ப தானேன். 6.4.127

இராமன்பால் விரைவில் செல்லுமாறு சுக்கிரீவன் சொல்லுதல்

6619. திருத்திய உணர்வு மிக்க செங்கதிர்ச் செல்வன் செம்மல்,
'ஒருத்தரை நலனும் தீங்கும் தேரினும், உயிரின் ஓம்பும்
கருத்தினன் அன்றே, தன்னைக் கழல் அடைந்தோரை; காணும்
அருத்தியன், அமலன்; தாழாது ஏகுதி அறிஞ! என்றான். 6.4.128

வீடணனும் சுக்கிரீவனும் இராமனை அடைதல்
6620. மொய்தவழ் கிரிகள் மற்றும் பலவுடன் முடுகிச் செல்ல,
மை தவழ் கிரியும் மேருக் குன்றமும் வருவது என்ன,
செய்தவம் பயந்த வீரர் திரள் மரம் ஏழும் தீய
எய்தவன் இருந்த சூழல், இருவரும் எய்தச் சென்றார். 6.4.129

வீடணன் இராமனைக் காணுதல் (6621-6629)
6621. மார்க்கடம் சூழ்ந்த வைப்பின் இளையவன் மருங்கு காப்ப
நாற் கடல் உடுத்த பாரின் நாயகன் புதல்வன் நாமப்
பாற்கடல் சுற்ற வில் கை வடவரை பாங்கு நிற்பக்
கார்க் கடல் கமலம் பூத்தது எனப் பொலிவானைக் கண்டான். 6.4.130

6622. அள்ளி மீது உலகை வீசும் அரிக் குலச் சேனை நாப்பண்,
தெள்ளுதண் திரையிற்று ஆகிப் பிறிது ஒரு திறனும் சாரா
வெள்ளி வெண் கடலில் மேல் நாள் விண்ணவர் தொழுது வேண்டப்
பள்ளி தீர்ந்து இருந்தான் என்னப் பொலிதரு பண்பினானை; 6.4.131

6623. கோணுதற்கு அமைந்த கோலப் புருவம் போல் திரையுங் கூடப்,
பூணுதற்கு இனிய முத்தின் பொலி மணல் பரந்த வைப்பின்
காணுதற்கு அரிய நீள வெண்மையில் கருமை காட்டி,
வாள் நுதல் சீதை கண்ணின் மணி என வயங்கு வானை. 6.4.132

6624. படர்மழை சுமந்த காலைப் பருவ வான், அமரர் கோமான்
அடர்சிலை துறந்தது என்ன ஆரம்தீர் மார்பினானைக்
கடல் கடை மத்துத் தாம்பு கழற்றியது என்னக், காசின்
சுடர் ஒளி வலயம் தீர்ந்த சுந்தரத் தோளினானை; 6.4.133

6625. கற்றை வெண் நிலவு நீக்கிக் கருணை ஆம் அமிழ்தம் காலும்
முற்றுறு கலையிற்று ஆய முழு மதி முகத்தினானை;
பெற்றவன் அளித்த மோலி இளையவன் பெறத், தான் பெற்ற
சிற்றவை பணித்த மோலி பொலிகின்ற சென்னியானை; 6.4.134

6626.வீரனை நோக்கி அங்கம் மென் மயிர் சிலிர்ப்பக் கண்ணீர்
வார, நெஞ்சு உருகி,"செங்கண் அஞ்சன மலை! அன்று ஆகின்
கார்முகில் கமலம் பூத்தது ஆம்; இவன் கண்ணன் கொல் ஆம்;
ஆர் அருள் சுரக்கும் நீதி அறம் நிறம் கரிதோ?என்றான். 6.4.135

6627.மின்மினி ஒளியின் மாயும் பிறவியை வேரின் வாங்கச்,
செம்மணி மகுடம் நீக்கித், திருவடி புனைந்த செல்வன்
தன் முனார், கமலத்து அண்ணல் தாதையார், சரணம் தாழ,
என்முனார் எனக்குச் செய்த உதவி என்று ஏம்பல் உற்றான். 6.4.136

6628.'பெருந்தவம் இயற்றினோர்க்கும் பேர்வு அரும் பிறவி நோய்க்கு
மருந்து என நின்றான் தானே வடிக்கணை தொடுத்துக் கொல்வான்
இருந்தனன்; என்ற போது என் இயம்புவது? எல்லை தீர்ந்த
அருந்தவம் உடையர் அம்மா அரக்கர்!' என்று அகத்துள் கொண்டான். 6.4.137

6629.கரங்கள் மீச் சுமந்து செல்லும் கதிர்மணி முடியன், கல்லும்
மரங்களும் உருக நோக்கும் காதலன், கருணை வள்ளல்
இரங்கினன் நோக்குந் தோறும், இருநிலத்து இறைஞ்சு கின்றான்;
வரங்களின் வாரி அன்ன தாள் இணை வந்து வீழ்ந்தான் 6.4.138

இராமன் வீடணனுக்கு இருக்கை அளித்தல்

6630.'அழிந்தது பிறவி'என்னும் அகத்து இயல் முகத்தில் காட்ட,
வழிந்த கண்ணீரின் மண்ணின் மார்பு உற வணங்கினானைப்
பொழிந்தது ஓர் கருணை தன்னால், புல்லினன் என்ன நோக்கி
எழுந்து, இனிது இருத்தி'என்னா, மலர்க் கையால் இருக்கை ஈந்தான். 6.4.139

இராமன் வீடணனுக்கு இலங்கையரசுரிமை யீதல்
6631.ஆழியான் அவனை நோக்கி, அருள் சுரந்து உவகை கூர,
"ஏழினோடு ஏழாய் நின்ற உலகும் என் பெயரும் எந்நாள்
வாழும்நாள் அன்று காறும், வளை எயிற்று அரக்கர் வைகும்
தாழ்கடல் இலங்கைச் செல்வம் நின்னதே தந்தேன்'என்றான். 6.4.140

6632.தீர்த்தனது அருளை நோக்கிச் செய்ததோ? சிறப்புப் பெற்றான்
கூர்த்த நல் அறத்தை நோக்கிக் குறித்ததோ? யாது கொல்லோ?
வார்த்தை அஃது உரைத்தலோடும் தனித்தனி"வாழ்ந்தோம்" என்னா
ஆர்த்தன உலகில் உள்ள சர அசரம் அனைத்தும் அம்மா 6.4.141

வீடணனுக்கு முடிசூட்டுமாறு இலக்குவனை யேவுதல்

6633.'உஞ்சனன் அடியனேன்'என்று ஊழ்முறை வணங்கி நின்ற
அஞ்சன மேனி யானை அழகனும் அருளின் நோக்கித்
'தஞ்ச நல் துணைவனான தவறு இலாப் புகழான் தன்னைத்
துஞ்சல் இல் நயனத்து ஐய! சூட்டுதி மகுடம்'என்றான் 6.4.142

வீடணன் இராமனுடைய பாதுகையாகிய மகுடமே சூட்ட வேண்டுதல்

6634.விளைவினை அறியும் வென்றி வீடணன், என்றும் வீயா
அளவு அறு பெருமைச் செல்வம் அளித்தனை ஆயின் ஐய!
களவு இயல் அரக்கன் பின்னே தோன்றிய கடன்மை தீர
இளையவற் கவித்த மோலி என்னையும் கவித்தி'என்றான். 6.4.143

இராமன் வீடணனைத் தம்பியாக ஏற்றுக் கொள்ளுதல்
6635.'குகனொடும் ஐவர் ஆனேம் முன்பு; பின், குன்று சூழ்வான்
மகனொடும், அறுவர் ஆனேம்; எம் உழை அன்பின் வந்த
அகன் அமர் காதல் ஐய! நின்னொடும் எழுவர் ஆனேம்;
புகலருங் கானம் தந்து, புதல்வரால் பொலிந்தான் நுந்தை. 6.4.144

வீடணன் இராமனுடைய திருவடி நிலைகளைச் சூட்டிக் கொள்ளுதல்

6636.'நடு இனிப் பகர்வது என்னே? நாயக! நாயினேனை
'உடன் உதித்தவர்கேளாடும் ஒருவன்'என்று உரையா நின்றாய்,
அடிமையில் சிறந்தேன்'என்னா அயிர்ப்பொடும் அச்சம் நீங்கித்
தொடுகழல் செம்பொன் மோலி சென்னியில் சூட்டிக் கொண்டான். 6.4.145

6637.திருவடி முடியில் சூடிச், செங்கதிர் உச்சி சேர்ந்த
அரு வரை என்ன நின்ற அரக்கர்தம் அரசை நோக்கி,
இருவரும் உவகை கூர்ந்தார்; யாவரும் இன்பம் உற்றார்;
பொரு அரும் அமரர் வாழ்த்திப், பூமழை பொழிவது ஆனார். 6.4.146

6638.ஆர்த்தன, பரவை ஏழும்; அவனியும், அமரர் நாடும்,
வார்த் தொழில் புணரும் தயெ்வ மங்கல முரசும் சங்கும்;
தூர்த்தன கனக மாரி; சொரிந்தன, நறுமென் சுண்ணம்;
போர்த்தது, வானத்து, அன்று, அங்கு, எழுந்தது துழனிப் பொம்மல். 6.4.147

பிரமனும் அறமும் இடர் நீங்கி மகிழ்தல்

6639.'மொழிந்த சொல் அமிழ்தம் அன்னாள் திறத்தினின் முறைமை நீங்கி
இழிந்த என் மரபும் இன்றே உயர்ந்தது என்று இடரில் தீர்ந்தான்,
செழுந் தனி மலரோன்; பின்னை, 'இராவணன் தீமைச் செல்வம்
அழிந்தது'என்று அறனும், தன்வாய் ஆவலம் கொட்டிற்று அன்றே. 6.4.148

வீடணனோடு பாசறையை வலம் வருமாறு இராமன் இலக்குவற்குப் பணித்தல்

6640.இன்னது ஓர் செவ்வித்து ஆக இராமனும், இலங்கை வேந்தன்
தன் நெடும் செல்வம் தானே பெற்றமை பலரும் காணப்,
பல் நெடும் தானை சூழப் பகலவன் சேயும் நீயும்
மன் நெடுங் குமர! பாடி வீட்டினை வலஞ் செய்க என்றான். 6.4.149

வீடணனைப் பாடி வீடாகிய நகர்வலம் செய்வித்தல்

6641.அந்தம் இல் குணத்தினானை அடியிணை முடியினோடும்
சந்தன விமானம் ஏற்றி, வானரத் தலைவர் தாங்க,
'இந்திரற்கு அரிய செல்வம் எய்தினான் இவன்'என்று ஏத்தி
மந்தரத் தடந்தோள் வீரர் வலஞ் செய்தார் தானை வைப்பை. 6.4.150

கவிக்கூற்று

6642.தேடுவார் தேட நின்ற சேவடி, தானும் தேடி
நாடுவான், அன்று கண்ட நான்முகன் கழீஇய நல் நீர்
ஆடுவார் பாவம் அஞ்சும் நீங்கி, மேல் அமரர் ஆவார்;
சூடுவார் எய்தும் தன்மை சொல்லுவார் யாவர்? கண்டீர். 6.4.151

பெரியோர் வியப்பு

6643.இற்றை நாள் அளவும், பாரில் இருடிகள், இமையோர், ஞானம்
முற்றினார், அன்பு பூண்டார், வேள்விகள் முடித்து நின்றார்,
மற்றும் மாதவரும், எல்லாம், 'வாள் எயிற்று இலங்கை வேந்தன்
பெற்றது ஆர் பெற்றார்!'என்று வியந்தனர், பெரியோர் எல்லாம். 6.4.152
------------------

6.5 – Die Beratung über Lanka

6.5 இலங்கை வேள்விப் படலம் (6644- )

வீடணனுக்கு இராமன் இடமளித்தல்

6644. வந்து அடி வணங்கிய நிருதர் மன்னவற்கு
அந்தம் இலாதது ஓர் உறையுள் அவ் வழித்
தந்தனன் விடுத்த பின் இரவி'தன்கதிர்
சிந்தின வெய்ய'என்று எண்ணித் தீர்ந்தனன். 6.5.1

இராமன் அந்திவந்தனை முடிக்க இரவு வருதல்

6645. சந்தி வந்தனைத் தொழில் முடித்துத் தன் நெடும்
புந்தி நொந்து இராமனும் உயிர்ப்பப் பூங்கணை
சிந்தி வந்து இறுத்தனன் மதனன்; தீ நிறத்து
அந்தி வந்து இறுத்தது; கறுத்தது அண்டமே. 6.5.2

விண்மீன்கள் விளங்குதல்

6646. மாத் தடந் திசைதொறும் மறைந்த வல் இருள்
கோத்தது கரும் கடல் கொள்ளை கொண்டு என;
நீத்த நீர்ப் பொய்கையில் நிறைந்த நாள்மலர்
பூத்த போல் மீன்களால் பொலிந்தது அண்டமே. 6.5.3

மல்லிகை மலர்தல்

6647. சில் இயல் கோதையை நினைந்து தேம்பிய
வில்லியைத் திரு மனம் வெதுப்பும் வெம்மையால்
எல்லியைக் காண்டலும் மலர்ந்த ஈட்டினால்
மல்லிகைக் கானமும் வானம் ஒத்ததே. 6.5.4

சந்திரன் எழுதல்

6648. ஒன்றும் உட் கறுப்பினோடு ஒளியின் வாள் உரீஇத்
'தனிதனி முகத்தினால் என்னைத் தாழ்த்து அற
வென்றவன் துணைவனை இன்று வெல்குவேன்'
என்றது போல வந்து எழுந்தது இந்துவே. 6.5.5

நிலவு வீசுதல்

6649. 'கண்ணினை அப்புறம் கரந்து போகினும்
பெண் இறை உண்டு எனின் பிடிப்பல் ஈண்டு'என
உள் நிறை நெடுங் கடல் உலகம் எங்கணும்
வெண் நிற நிலவு எனும் வலையை வீசினான். 6.5.6

கடல் ஒலித்தல்

6650. புடைக்க வன் திரை எடுத்து ஆர்க்கும் போர்க் கடல்
உடைக்கருந் தனிநிறம் ஒளித்துக் கொண்டவன்
அடைக்க வந்தான் எனை அரியின் தானையால்
கிடைக்க வந்தான்'எனக் கிளர்ந்தது ஒத்ததே. 6.5.7

நிலவொளி பாய்தல்

6651. மேல் உகத் தொகுதியால் முதிர்ந்த மெய் எலாம்
தோல் உகுத்தால் என அரவத் தொல்கடல்
வாலுகத்தால் இடைப் பரந்த வைப்பு எலாம்
பால் உகுத்தால் என நிலவு பாய்ந்ததால். 6.5.8

தென்றலால் இராமன் வருந்தல்

6652. மன்றல் வாய் மல்லிகை எயிறு வண்டு இனம்
கன்றிய நிறத்தது நறவின் கண்ணது
குன்றின் வாய் முழையின் நின்று உலாய கொட்பது
தென்றல் என்று ஒரு புலி உயிர்த்துச் சென்றதால். 6.5.9

மன்மதன் அம்புகளாலும் நிலவின் கதிர்களாலும் இராமன் வருந்துதல்

6653. கரத்தொடும் பாழிமாக் கடல் கடைந்துளான்
உரத்தொடும் கரனொடும் உருவ ஓங்கிய
மரத்தொடும் தொளைத்தவன் மார்பில் மன்மதன்
சரத்தொடும் பாய்ந்தன நிலவின் தாரைவாள். 6.5.10

இராமன் உடல் முதலியவற்றை நோக்குதல்

6654. உடலினை நோக்கும்; இன் உயிரை நோக்கும்; உள்
இடரினை நோக்கும்; மற்று யாதும் நோக்கலன்;
கடலினை நோக்கும்; அக்கள்வன் வைகுறும்
திடரினை நோக்கும்; தன் சிலையை நோக்குமால். 6.5.11

இராமன் சீதையின் நினைவால் சிந்தை கலங்கல்

6655. பணி பழுத்து அமைந்த பூண் அல்குல் பண்பினால்
பிணி பழுத்து அமைந்தது ஓர் பித்தின் உள்ளத்தான்
அணி பழுத்து அமைந்த முத்து அரும்பு செம்மணி
மணி பழுத்து அமைந்த வாய் மறக்க வல்லனோ? 6.5.12

சுக்கிரீவன் இராமனை நோக்கி வீடணனோடு மேல் நிகழ்வதை எண்ணுக எனல்

6656. ஆயது ஓர் அளவையின் அருக்கன் மைந்தன்'நீ
தேய்வது என்? காரியம் நிரப்பும் சிந்தையை;
மேயவன் தன்னொடும் எண்ணி மேல் இனித்
தூயது நினைக்கிலை'என்னச் சொல்லினான். 6.5.13

6657. அவ்வழி உணர்வு வந்து அயர்வு நீங்கினன்
'செவ்வழி அறிஞனைக் கொணர்தி சென்று'என
'இவ்வழி வருதி'என்று இயம்ப எய்தினான்.
வெவ்வழி விலங்கி நல் நெறியை மேவினான். 6.5.14

6658. மருக் கிளர் தாமரை வாச நாள் மலர்
நெருக்கிடு தடம் என இருந்த நீதியான்
திரு கிளர் தாமரை பணிந்த செம்மலை
'இருக்க ஈண்டு எழுந்து'என இருந்த காலையில். 6.5.15

6659.'ஆர்கலி இலங்கையின் அரணும் அவ் வழி
வார்கெழு கனைகழல் அரக்கன் வன்மையும்
தார்கெழு தானையின் அளவும் தன்மையும்
நீர்கெழு தன்மையாய்! நிகழ்த்துவாய்'என்றான். 6.5.16

வீடணன் இராமனது வினாவிற்கு விடைகூறத் தொடங்குதல்

6660. எழுதலும்'இருத்தி'என்று இராமன் ஏயினான்
முழுது உணர் புலவனை; முளரிக் கண்ணினான்
பழுது அற வினவிய பொருளைப் பண்பினால்
தொழுது உயர் கையினான் தெரியச் சொல்லினான். 6.5.17

இலங்கையின் பிறப்பு

6661. 'நிலையுடை வடவரை குலைய நேர்ந்து அதன்
தலை என விளங்கிய தமனியப் பெரு
மலையினை மும்முடி வாங்கி ஓங்கு நீர்
அலைகடல் இட்டனன் அனுமன் தாதையே. 6.5.18

இலங்கை சூழ் மதிலின் சிறப்பு

6662. 'ஏழு நூறு யோசனை அகலம் இட்ட கீழ்
ஆழம் நூறு யோசனை ஆழிமால் வரை
வாழியாய்! உலகினை வளைந்த வண்ணமே
சூழும் மா மதில்; அது சுடர்க்கும் மேலதால். 6.5.19

மதிற்பொறி முதலியன

6663. 'மருங்குடை வினையமும் பொறியின் மாட்சியும்
இருங்கடி அரணமும் பிறவும் எண்ணினால்
சுருங்கிடும்; என்பல சொல்லில்? சுற்றிய
கரும் கடல் அகழ் அது; நீரும் காண்டிரால். 6.5.20

இலங்கையின் வடக்கு வாயில் காப்போர்

6664. 'வடதிசை வயங்கு ஒளி வாயில் வைகுவோர்
இடை இலர் எண் இரு கோடி என்பரால்;
கடை யுக முடிவினில் காலன் என்பது என்?
விடைவரு பாகனைப் பொருவும் வெம்மையார். 6.5.21

மேற்றிசை வாயில் வீரர்

6665. 'மேல் திசை வாயிலின் வைகும் வெய்யவர்க்கு
ஏற்றமும் உள அவர்க்கு இரண்டு கோடி மேல்;
கூற்றையும் கண் பொறி குறுகக் காண்பரேல்
ஊற்றுறு குருதியோடு உயிரும் உண்பரால். 6.5.22

தென் திசை வாயில் வீரர

6666. 'தென் திசை வாயிலின் வைகும் தீயவர்
என்றவர் எண் இரு கோடி என்பரால்;
குன்று உறழ் நெடியவர் கொடுமை கூறி என்?
வன் திறல் யமனையும் அரசு மாற்றுவார். 6.5.23

கிழக்கு வாயில் வீரர்

6667. 'கீழ்த்திசை வாயிலின் வைகும் கீழவர்
ஈட்டமும் எண் இரு கோடி என்பரால்;
கோட்டு இருந் திசை நிலைக் கும்பக் குன்றையும்
தாள் துணை பிடித்து அகன் தரையின் எற்றுவார்'. 6.5.24

விண்ணினும் மண்ணினும் காவல்செய் வீரர்

6668. 'விண் இடை விழித்தனர் நிற்கும் வெய்யவர்
எண் இரு கோடியின் இரட்டி என்பரால்;
மண்ணிடை வானவர் வருவர் என்றவர்
கண் இலர் கரை இலர் கரந்து போயினார். 6.5.25

மதிலின் புறத்தும் அகத்தும் காப்போர்

6669. 'பிறங்கிய நெடு மதில் பின்னும் முன்னரும்
உறங்கலர் உண் பதம் உலவை ஆதலால்
கறங்கு எனத் திரிபவர் கணக்கு வேண்டுமேல்
அறைந்துளது ஐ இரு நூறு கோடியால். 6.5.26

நகர் காவல்

6670. 'இப்படி மதில் ஒரு மூன்று; வேறு இனி
ஒப்ப அரும் பெருமையும் உரைக்க வேண்டுமோ?
மெய்ப் பெருந் திரு நகர் காக்கும் வெய்யவர்
முப்பது கோடியின் மும்மை முற்றினார். 6.5.27

இராவணனால் சிறப்புப் பெற்ற வீரர்கள்

6671. 'சிறப்பு அவன் செய்திடச் செல்வம் எய்தினார்
அறப் பெரும் பகைஞர்கள் அளவு இல் ஆற்றலர்
உறப் பெரும் பகை வரின் உதவும் உண்மையர்
இறப்பு இலர் எண் இரு நூறு கோடியே!'. 6.5.28

கோயில் வாயில் காப்போர்

6672. "'விடம் அல விழி" எனும் வெகுளிக் கண்ணினர்
"கடன் அல இமைத்தலும்" என்னும் காவலர்
வடவரை புரைவன கோயில் வாயிலின்
இடம் வலம் வருபவர் எண் எண் கோடியால். 6.5.29

அரண்மனை முன்றிலில் உள்ள வீரர்

6673. 'அன்றியும் அவன் அகன் கோயில் ஆய் மணி
முன்றிலின் வைகுவார் முறைமை கூறிடின்
ஒன்றிய உலகையும் எடுக்கும் ஊற்றத்தார்
குன்றினும் வலியவர் கோடி கோடியால். 6.5.30

தேர் முதலிய நால்வகைப் படைகளின் அளவு

6674. 'தேர் பதினாயிரம் பதுமம்; செம் முகக்
கார் வரை அவற்றினுக்கு இரட்டி; கால் வயத்து
ஊர் பரி அவற்றினுக்கு இரட்டி; ஒட்டகம்
தார் வரும் புரவியின் இரட்டி சாலுமே. 6.5.31

6675. 'பேயினன் என் பல பிதற்றிப் பேர்த்து? அவன்
மா இரு ஞாலத்து வைத்த மாப்படை
தேயினும் நாள் எலாம் தேய்க்க வேண்டுவது
ஆயிர வெள்ளம் என்று அறிந்தது ஆழியாய்! 6.5.32

இராவணன் துணைவரின் பெருமை கூறத் தொடங்குதல்
6676. 'இலங்கையின் அரண் இது படையின் எண் இது;
வலங்கையின் வாள் சிவன் கொடுக்க வாங்கிய
அலங்கல் அம் தோளவன் துணைவர் அந்தம் இல்
வலங்களும் வரங்களும் தவத்தின் வாய்த்தவர். 6.5.33

கும்பன் பெருமை
6677. தும்பி ஈட்டமும், இரதமும், புரவியும், தொடர்ந்த
அம் பொன் மாப்படை ஐ இரு கோடி கொண்டு அமைந்தான்.
செம் பொன் நாட்டு உள சித்தரைச் சிறையிடை வைத்தான்
கும்பன் என்று உளன், ஊழி வெம் கதிரினும் கொடியான்.' 6.5.34

அகம்பன் பெருமை
6678. 'உகம் பல் காலமும் தவம் செய்து பெரு வரம் உடையான்,
சுகம் பல் போர் அலால் வேறு இலன், பொரு படைத் தொகையான்,
நகம் பல் என்று இவை இல்லது ஓர் நரசிங்கம் அனையான்,
அகம்பன் என்று உளன், அலை கடல் பருகவும் அமைவான்.' 6.5.35

நிகும்பன் பெருமை
6679. 'பொருப்பை மீதிடும் புரவியும், பூட்கையும், தேரும்,
உருப்ப வில் படை ஒன்பது கோடியும் உடையான்,
செருப் பெய் வானிடைச் சினக் கடாய் கடாய் வந்து செறுத்த
நெருப்பை வென்றவன், நிகும்பன் என்று உளன், ஒரு நெடியோன்.' 6.5.36

6.5.
மகோதரன் பெருமை
6680. 'பேயை யாளியை யானையைக் கழுதையைப் பிணித்த
ஆய தேர்ப் படை ஐ இரு கோடி கொண்டு அமைந்தான்
தாயை ஆயினும் சலித்திடு வஞ்சனை தவிரா
மாயையான் உளன், மகோதரன் என்று ஒரு மறவோன்.' 6.5.37

வேள்விப் பகைஞன் பெருமை
6681. 'குன்றில் வாழ்பவர் கோடி நால் ஐந்தினுக்கு இறைவன்
"இன்று உளார் பின்னை நாளை இலார்" என எயிற்றால்
தின்றுளான், பண்டு தேவரைப் பல் முறை செருவின்
வென்றுளான், உளன், வேள்வியின் பகைஞன், ஓர் வெய்யோன்.' 6.5.38

சூரியன் பகைஞன் பெருமை
6682. "'மண் உளாரையும் வானின் உள்ளாரையும் வகுத்தால்,
உண்ணும் நாள் ஒரு நாளினில் ஒளிர் படைத் தானை
எண்ணின் நால் இரு கோடியன், எரி அஞ்ச விழிக்கும்
கண்ணினான் உளன், சூரியன் பகை என்று ஓர் கழலான்.' 6.5.39

பெரும்பக்கன் பெருமை
6683. 'தேவரும், தக்க முனிவரும், திசை முகன் முதலா
மூவரும் பக்கம் நோக்கியே மொழிதர, முனிவான்,
தாவரும் பக்கம் எண் இரு கோடியின் தலைவன்,
மா பெரும் பக்கன் என்று உளன், குன்றினும் வலியான்.' 6.5.40

வச்சிரதந்தன் பெருமை
6684. உச்சிரத்து எரி கதிர் என உருத்து எரி முகத்தன்,
நச்சிரப்படை நால் இரு கோடிக்கு நாதன்,
முச்சிரத்து அயில் தலைவற்கும் வெலற்கு அரும் மொய்ம்பன்,
வச்சிரத்து எயிற்றவன், உளன், கூற்றுவன் மாற்றான். 6.5.41

பிசாசன் பெருமை
6685. அசஞ்சலப் படை ஐ இரு கோடியன், அமரின்
வசம் செயாதவன், தான் அன்றிப் பிறர் இலா வலியான்,
இசைந்த வெஞ் சமத்து இயக்கரை வேரோடும் முன் நாள்
பிசைந்து மோந்தவன், பிசாசன் என்று உளன், ஒரு பித்தன். 6.5.42

6686. 'சில்லி மாப் பெரும் தேரோடும், கரி, பரி, சிறந்த
வில்லின் மாப்படை ஏழ் இரு கோடிக்கு வேந்தன்,
கல்லி மாப்படி கலக்குவன், கனல் எனக் காந்திச்
சொல்லும் மாற்றத்தன் துன்முகன் என்று அறம் துறந்தோன்.' 6.5.43

விரூபாக்கன் பெருமை
6687. கை நாட்டன்ன எறிகடல் தீவிடை உறையும்
அலங்கல் வேல் படை ஐ இரு கோடிக்கும் அரசன்,
வலம் கொள் வாள் தொழில் விஞ்சையர் பெரும் புகழ் மறைத்தான்,
விலங்கு நாட்டத்தன் என்று உளன் வெயில் உக விழிப்பான். 6.5.44

6688. நாமம் நாட்டிய சவம் எலாம் நாள்தொறும் ஒருவர்
ஈம நாடு இடை இடாமல்தன் எயிற்று இடை இடுவான்,
தாமம் நாட்டிய கொடிப் படைப் பதுமத்தின் தலைவன்,
தூம நாட்டத்தன் என்று உளன் தேவரைத் துரந்தான். 6.5.45

போர்மத்தன், வயமத்தன் பெருமை
6689. 'போரில் மத்தனும், பொருவய மத்தனும், புலவர்
நீரில் மத்து எனும் பெருமையர்; நெடுங் கடற் படையார்;
ஆரும் அத்தனை வலி உடையார் இலை; அவரால்
பேரும், அத்தனை எத்தனை உலகமும்; பெரியோய்! 6.5.46

பிரகத்தன் பெருமை (6690-6691)
6690. இன்ன தன்மையர் எத்தனை ஆயிரர் என்கேன்
அன்னவன் பெருந் துணைவராய், அமர்த் தொழிற்கு அமைந்தார்?
சொன்ன சொன்னவர் படைத்துணை இரட்டியின் தொகையான்
பின்னை எண்ணுவான் பிரகத்தன் என்று ஒரு பித்தன். 6.5.47

கும்பகன்னன் பெருமை
6691. சேனை காவலன்; இந்திரன் சிந்துரச் சென்னி
யானை கால் குலைந்து ஆழி ஓர் ஏழும் விட்டு அகல,
ஏனை வானவர் இருக்கை விட்டு இரியல் உற்று அலையச்
சோனை மாரியின் சுடு கணை பலமுறை துரந்தான். 6.5.48

கும்பகன்னன் பெருமை
6692. தம்பி; முற் பகல் சந்திரர் நால்வரில் தயங்கும்
கும்ப மால் கரிக் கோடு இரு கைகளால் வாங்கிச்
செம்பொன் மால் வரை மதம் பட்டதாம் எனத் திரிந்தான்,
கும்ப கன்னன் என்று உளன் பண்டு தேவரைக் குமைத்தான். 6.5.49

இந்திரசித்தின் பெருமை
6693. 'கோள் இரண்டையும் கொடுஞ்சிறை வைத்த அக் குமரன்
மூளும் வெம் சினம் அத்து இந்திர சித்து என மொழிவான்;
ஆளும் இந்திரற்கு அன்னவன் பிணித்ததன் பின்னைத்,
தாளினும் உள, தோளினும் உள, இனம் தழும்பு.' 6.5.50

அதிகாயன் பெருமை
6694. தன்னையும் தறெும் தருமம் என்று இறை மனம் தாழான்,
முன்னவன் தரப் பெற்றது ஓர் முழு வலிச் சிலையான்,
அன்னவன் தனக்கு இளையவன், அப் பெயர் ஒழித்தான்,
பின் ஓர் இந்திரன் இலாமையின்; பேர் அதிகாயன். 6.5.51

தேவாந்தகன், நராந்தகன், திரிசிரன் என்பார் பெருமை
6695. தேவராந்தகன் நராந்தகன், திரிசிரா, என்னும்
மூவர் ஆம்"தகை முதல்வராம் தலைவரும் முனையில்
போவராம்; தகை அழிவராம் எனத் தனிப் பொருவார்
ஆவராம் தகை இராவணற்கு அரும் பெறல் புதல்வர். 6.5.52

இராவணன் பெருமை (6696-6700)
6696. இனைய தன்மையர் வலி இதாம் இராவணன் என்னும்
அனையவன் திறம் யான் அறி அளவு எலாம் அறைவென்;
தனையன், நான் முகன் தகை மகன் சிறுவற்குத் தவத்தால்,
முனைவர் கோன் வரம், முக்கணான் வரத்தொடும் உயர்ந்தான். 6.5.53

வெள்ளிமலையை அள்ளி எடுத்தது
6697. எள் இல் ஐம் பெரும் பூதமும் யாவையும் உடைய
புள்ளி மான் உரி ஆடையன் உமையொடும் பொருந்தும்
வெள்ளி அம் பெருங் கிரியினை வேரோடும் வாங்கி
அள்ளி விண் தொட எடுத்தனன் உலகெலாம் அனுங்க. 6.5.54

திசையானை மருப்பு ஒசித்த திறம்
6698. 'ஆன்ற எண் திசை உலகு எலாம் சுமக்கின்ற யானை,
ஊன்று கோடு இறத் திரள் புயத்து அழுத்திய உரவோன்,
தோன்றும் என்னவே துணுக்கம் உற்று இரிவர், அத்தொகுதி
மூன்று கோடியின் மேல் ஒரு முப்பத்து மூவர்.' 6.5.55

காலகேயரை வென்றமை
6699. குலங்கேளாடு தம் குல மணி முடியொடும் குறைய,
அலங்கல் வாள்கொடு காலகேயரைக் கொன்ற அதன்பின்,
'இலங்கை வேந்தன்" என்று உரைத்தலும், இடி உண்ட அரவின்
கலங்குமால் இனம் தானவர் தேவியர் கருப்பம்.' 6.5.56

வடதிசையில் குபேரனை வென்றமை
6700. 'குரண்டம் ஆடு நீர் அளகையின் ஒளித்து உறை குபேரன்,
திரண்ட மாடும், தன் திருவொடு நிதியமும், இழந்து,'
புரண்டு மான்திரள் புலி கண்டது ஆம் எனப், போனான்
இரண்டு மானமும், இலங்கை மா நகரமும் இழந்து.' 6.5.57

தென்திசையில் அந்தகனை வென்றது
6701. "'புண்ணும் செய்தது முதுகு" எனப் புறம் கொடுத்து ஓடி,
"உண்ணும் செய்கை அத் தசமுகக் கூற்றம் தன் உயிர்மேல்
நண்ணும் செய்கையதுஎனக் கொடு, நாள் தொறும், தன் நாள்
எண்ணும் செய்கையன், அந்தகன், தன் பதம் இழந்தான்.' 6.5.58

மேற்றிசையில் வருணனை வென்றமை
6702. 'இருள் நன்கு ஆசு அற, எழு கதிரவன் நிற்க; என்றும்
அருணன் கண்களும் கண்டிலா இலங்கை, மண்டு அமரில்
பருணன் தன் பெரும் பாசமும் பறிப்பு உண்டு, பயத்தால்
வருணன் உய்ந்தனன், மகர நீர் வெள்ளத்து மறைந்து.' 6.5.59

இராவணன் தோள் வலிமை
6703. 'என்று, உலப்புறச் சொல்லுகேன், இராவணன் என்னும்
குன்று உலப்பினும் உலப்பு இலாத் தோளினான் கொற்றம்'
இன்று உலப்பினும், நாளையே உலப்பினும், சிலநாள்
சென்று உலப்பினும், நினக்கு அன்றிப், பிறர்க்கு என்றும் தீரான். 6.5.60

அனுமன் இலங்கையில் செய்த வெற்றிச் செயல்கள்
6704. 'ஈடு பட்டவர் எண்ணிலர் தோரணத்து எழுவால்;
பாடு பட்டவர் பகுகடல் மணலினும் பலரால்;
சூடு பட்டது தொல்நகர்; அடுபுலி துரந்த
ஆடு பட்டது பட்டனர் அனுமனால் அரக்கர். 6.5.61

கிங்கரரை வதைத்தது
6705. 'எம் குலத்தவர் எண்பதினாயிரர் இறைவ
கிங்கரப் பெயர் கிரியன தோற்றத்தர் கிளர்ந்தார்
வெங் கரத்தினும் காலினும் வாலினும் வீக்கிச்
சங்கரற்கு அழி முப்புரத்தவர் எனச் சமைந்தார். 6.5.62

சம்புமாலியை வதைத்தது
6706. வெம்பும் மாக் கடல் சேனை கொண்டு எதிர்பொர வெகுண்டான்,
அம்பும் ஆயிரத்து ஆயிரம் இவன் புயத்து அழுத்தி
உம்பர் வானகத்து ஒரு தனி நமனைச் சென்று உற்றான்,
சம்பு மாலியும், வில்லினால் சுருக்குண்டு தலைவ! 6.5.63

பஞ்ச சேனாதிபதிகளை வதைத்தது
6707. 'சேனைக் காவலர் ஒர் ஐவர் உளர், பண்டு தேவர்
வானைக் காவலும் மானமும் மாற்றிய மறவர்,
தானைக் கார்வருங் கடலொடும், தமரோடும், தாமும்,
யானைக் கால்பட்ட செல் என, ஒல்லையின் அவிந்தார். 6.5.64

அனுமன் அரக்கனை அழித்தது
6708. காய்த்த அக்கணத்து அரக்கர்தம் உடல் உகு கறைத் தோல்,
நீத்த எக்கரின், நிறைந்துள; கருங்கடல் நெருப்பின்
வாய்த்த அக்கனை, வரிசிலை மலையொடும் வாங்கி,
தேய்த்த அக் குழம்பு உலர்ந்தில, இலங்கையின் தரெுவில். 6.5.65

அனுமனது வீரப் பெருமை
6709. சொன்ன மாமதில் இலங்கையின் பரப்பினில் துகைத்துச்
சின்னம் ஆனவர் கணக்கினை யாவரே தெரிப்பார்?
இன்னம் ஆர் உளர், வீரர் மற்று? இவன் சுட எரிந்த
அன்ன மா நகர் அவிந்தது அக் குருதியால் அன்று. 6.5.66

திரிகூட மலையும் வெந்தமை
6710. 'விலங்கல் வெந்தவா வேறு இனி விளம்புவது எவனோ?
அலங்கல் மாலையும் சாந்தமும் அன்றுதான் அணிந்த
கலன்கேளாடும், அச் சாத்திய துகிலொடும், கதிர்வாள்
இலங்கை வேந்தனும் ஏழு நாள் விசும்பிடை இருந்தான்! 6.5.67

எரிந்த இலங்கை பண்டுபோல் ஆதல்
6711.'நொதுமல் திண்திறல் அரக்கனது இலங்கையை நுவன்றேன்;
அது மற்று அவ்வழி அரணமும் பெருமையும் அறைந்தேன்;
இது மற்று அவ்வழி எய்தியது; இராவணன் ஏவப்
பதுமத்து அண்ணலே பண்டுபோல் அந் நகர் படைத்தான். 6.5.68

வீடணன் வந்ததற்கும் காரணமாவது அனுமன் வீரமே
6712.'காந்தும் வாளியின் கரன் முதல் வீரரும், கவியின்
வேந்தும், என்று இவர் விளிந்தவா கேட்டு அன்று; அவ் விலங்கை
தீந்தவா கண்டும், அரக்கரைச் செருவிடை முருக்கிப்
போந்தவா கண்டும் நான் இங்குப் புகுந்தது புகழோய்!' 6.5.69

அனுமன் செயல் கேட்டு இராமன் மகிழ்தல்
6713.கேள் கொள் மேலையான் கிளத்திய பொருள் எலாம் கேட்டான்,
வாள் கொள் நோக்கியைப், பாக்கியம் பழுத்தன மயிலை,
நாள்கள் சாலவும் நீங்கலின், நலம் கெட மெலிந்த
தோள்கள் வீங்கித், தன் தூதனைப் பார்த்து, இவை சொன்னான். 6.5.70

அனுமனை இராமன் பாராட்டுதல் (6714-6716)
6714. 'கூட்டினார் படை பாகத்தின் மேற்படக் கொன்றாய்;
ஊட்டினாய் எரி, ஊர் முற்றும்; இனி அங்கு ஒன்று உண்டோ?
கேட்ட ஆற்றினால், கிளி மொழிச் சீதையைக் கிடைத்தும்
மீட்டு இலாதது என் வில் தொழில் காட்டவோ? வீர! 6.5.71

6715. 'நின் செய் தோள் வலி நிரம்பிய இலங்கையை நேர்ந்தோம்;
பின் செய்தோம் சில; அவை இனிப் பீடு ஒன்று பெறுமே?
பொன் செய் தோளினாய்! போர்ப் பெரும் படையொடும் புக்கோம்;
என் செய்தோம் என்று பெரும் புகழ் எய்துவான் இருந்தோம்? 6.5.72

6716. 'என்னது ஆக்கிய வலியொடு அவ் இராவணன் வலியும்
உன்னது ஆக்கினை; பாக்கியம் உருக் கொண்டது ஒப்பாய்!
முன்னது ஆக்கிய மூவுலகு ஆக்கிய முதலோன்
பின் அது ஆக்கிய பதம் நினக்கு ஆக்கினென்; பெற்றாய்.' 6.5.73

தன்புகழ் கேட்ட அனுமன் நாணமும்
வானரப்படையின் வியப்பும்
6717. என்று கூறலும், எழுந்து இரு நிலன் உற இறைஞ்சி,
ஒன்றும் பேசலன் நாணினால், வணங்கினன் உரவோன்;
நின்ற வானரத் தலைவரும், அரசும், அந் நெடியோன்;
வென்றி கேட்டலும், வீடு பெற்றார் என வியந்தார். 6.5.74
--------------------

6.6 – Die Bitte an Varuna

6.6 வருணனை வழி வேண்டு படலம் ( 6718 - )

இராமன் கடலைக் கடக்கும் உபாயத்தைச் சிந்திக்குமாறு வீடணனுக்குக் கூறுதல்

6718. 'தொடக்கும் என்னின் இவ் உலகு ஒரு மூன்றையும் தோளால்
அடக்கும் வண்ணமும் அழித்தலும் ஒரு பொருள் அன்றால்;
கிடக்கும் வண்ண வெங் கடலினைக் கிளர் பெருஞ் சேனை
கடக்கும் வண்ணமும் எண்ணுதி எண்ணு நூல் கற்றாய்!' 6.6.1

வீடணன் கடலை இரந்து வழிவேண்டுமாறு இராமனுக்குக் கூறுதல்

6719. 'கரந்து நின்ற நின் தன்மையை, அது செலக் கருதும்;
பரந்தது உன் திருக் குல முதல் தலைவரால்; பரிவாய்
வரம் தரும், இந்த மாக் கடல்; படை செல, வழி வேறு
இரந்து வேண்டுதி எறிதிரைப் பரவையை'என்றான். 6.6.2

வீடணன் மொழியை இராமன் ஏற்றுக் கொள்ளுதல்
6720. 'நன்று இலங்கையர் நாயகன் மொழி'என நயந்தான்,
ஒன்று தன் பெருந் துணைவரும் புடை செல, உரவோன்,
சென்று வேலையைச் சேர்தலும், விசும்பு இடை, சிவந்த
குன்றின் மேல் நின்று குதித்தன பகலவன் குதிரை. 6.6.3

இருள் புலர்தல்

6721. கொழுங் கதிர்ப் பகைக் கோள் இருள் நீங்கிய கொள்கை,
செழுஞ் சுடர்ப் பனிக் கலை எலாம் நிரம்பிய திங்கள்
புழுங்கு வெஞ் சினத்து அஞ்சனப் பொறிவரி அரவம்
விழுங்கி நீங்கியது ஒத்தது, வேலை சூழ் ஞாலம். 6.6.4

இராமன் வருண மந்திரத்தை எண்ணுதல்

6722. 'தருண மங்கையை மீட்பது ஓர் நெறி தருக!'என்னும்
பொருள் நயந்து, நல் நூல் நெறி அடுக்கிய புல்லில்,
கருணை அம் கடல் கிடந்தனன், கருங்கடல் நோக்கி;
வருண மந்திரம் எண்ணினன், விதிமுறை வணங்கி. 6.6.5

ஏழுநாள் எண்ணியும் வருணன் வாராமை

6723. பூழி சென்று தன் திரு உருப் பொருந்தவும், புரைதீர்
வாழி வெங்கதிர் மணிமுகம் வருடவும், வளர்ந்தான்;
ஊழி சென்றன ஒப்பு என, ஒரு பகல்; அவை ஓர்
ஏழு சென்றன; வந்திலன், எறி கடற்கு இறைவன். 6.6.6

இராமன் சினங்கொளல்

6724. 'ஊற்றம் மீக் கொண்ட வேலையான்,
'உண்டு'"இலை" என்னும்
மாற்றம் ஈக்கவும் பெற்றிலம், யாம்'எனும் மனத்தால்,
ஏற்றம் மீக் கொண்ட புனலிடை எரி முளைத் தென்னச்
சீற்றம் மீக் கொண்டு சிவந்தன, தாமரைச் செங்கண். 6.6.7

இராமன் சினத்தால் புருவம் வளைதல்

6725. 'மாண்ட இல் இழந்து அயரும் நான், வழி, தனை வணங்கி,
வேண்ட,"இல்லை" என்று ஒளித்தது ஆம்' என மனம் வெதும்ப,
நீண்ட வில் உடை நெடுங் கனல் உயிர்ப்பொடு நெடுநாண்
பூண்ட வில் எனக் குனித்தன, கொழுங்கடைப் புருவம். 6.6.8

இராமனது சினச் சிரிப்பு

6726."ஒன்றும் வேண்டலர் ஆயினும், ஒருவர் பால் ஒருவர்,
சென்று வேண்டுவரேல் அவர் சிறுமையில் தீரார்;
இன்று வேண்டியது எறிகடல் நெறிதனை மறுத்தான்;
நன்று! நன்று!'என நகையொடும் புகை உக நக்கான். 6.6.9

இராமன் சின மொழி (6727-6731)

6727."'பாரம் நீங்கிய சிலையினன், இராவணன் பறிப்பத்
தாரம் நீங்கிய தன்மையன், ஆதலின், தகைசால்
வீரம் நீங்கிய மனிதன்என்று இகழ்ச்சி மேல் விளைய,
ஈரம் நீங்கியது, எறிகடல் ஆம்' என இசைத்தான். 6.6.10

6728. புரந்து கோடலும், புகழொடு கோடலும் பொருது,
துரந்து கோடலும் என்று இவை தொன்மையின் தொடர்ந்த;
இரந்து கோடலின் இயற்கையும் தருமமும் எஞ்சக்
கரந்து கோடலே நன்று; இனி நின்றது என் கழறி? 6.6.11

6729."'கான் இடைப் புகுந்து, இருங் கனி காயொடு நுகர்ந்த
ஊன் உடைப் பொறை உடம்பினன் என்று கொண்டு உணர்ந்த
மீனுடைக் கடல் பெருமையும், வில்லொடு நின்ற
மானுடச் சிறு தன்மையும், காண்பரால், வானோர். 6.6.12

6730. 'ஏதம் அஞ்சி, நான் இரந்ததே,
"எளிது" என இகழ்ந்த
ஓதம் அஞ்சினோடு இரண்டும் வெந்து ஒரு பொடி ஆகப்
பூதம் அஞ்சும் வந்து அஞ்சலித்து உயிர் கொண்டு பொரும,
பாதம் அஞ்சலர் செஞ்செவே படர்வர், என் படைஞர். 6.6.13

6731. 'மறுமை கண்ட மெய்ஞ் ஞானியர் ஞாலத்து வரினும்,
வெறுமை கண்ட பின், யாவரும் யார் என, விரும்பார்;
குறுமை கண்டவர் கொழுங்கனல் என்னினுங் கூசார்;
சிறுமை கண்டவர் பெருமை கண்டு அல்லது தேறார். 6.6.14

6732. திருதி என்பது ஒன்று அழிதர, ஊழியில் சினவும்
பருதி மண்டிலம் எனப் பொலி முகத்தினன் பலகால்
'தருதி வில்'எனும் அளவையில், தம்பியும் வெம்பிக்
குருதி வெங்கனல் உமிழ்கின்ற கண்ணினன் கொடுத்தான். 6.6.15

6733. வாங்கி வெஞ்சிலை வாளி பெய் புட்டிலும் மலைபோல்
வீங்கு தோள் அயல் வீக்கினன் கோதையின் விரலால்
தாங்கி நாணினைத் தாக்கினன் தாக்கிய தமரம்
ஓங்கு முக்கணான் தேவியைத் தீர்த்துளது ஊடல். 6.6.16

இராமனம்பு விடுதல் (6734-6735)

6734. மாரியின் பெருந் துளியினும் வரம்பு இல வடித்த
சீரிது என்றவை எவற்றினும் சீரிய தெரிந்து
பார் இயங்கு இரும்புனல் எலாம் முடிவினில் பருகும்
சூரியன் கதிர் அனையன சுடுசரம் துரந்தான். 6.6.17

6735. பெரிய மால்வரை ஏழினும் பெருவலி பெற்ற
வரி கொள் வெஞ் சிலை வளர் பிறையாம் என வாங்கித்,
திரிவ நிற்பன யாவையும் முடிவினில் தீக்கும்
எரியின் மும்மடி கொடியன சுடு சரம் எய்தான். 6.6.18

இராமன் அம்பால் கடல் பட்டபாடு (6736-6772)

6736. மீனும் நாகமும் விண்தொடு மலைகளும் விறகா
ஏனை நிற்பன யாவையும் மேல் எரி எய்த,
பேன நீர் நெடு நெய் என, பெய்கணை நெருப்பாக்
கூனை அங்கியின் குண்டம் ஒத்தது, கடற் குட்டம். 6.6.19

6737. பாழி வல் நெடுங் கொடுஞ்சிலை வழங்கிய பகழி,
ஏழு வேலையும் எரியொடு புகை மடுத்து ஏகி,
ஊழி வெங் கனல் கொழுந் துகள் உருத்து எழுந்து ஓடி,
ஆழி மால்வரைக்கு அப்புறத்து இருளையும் அவித்த. 6.6.20

6738. மரும தாரையின் எரி உண்ட மகரங்கள் மயங்கிச்
செரும, வான் இடை கற்பக மரங்களும் தீய,
நிருமியா விட்ட நெடுங் கணை பாய்தலின், நெருப்போடு
உருமு வீழ்ந்தனெச், சென்றன, கடல்துளி உம்பர். 6.6.21

6739. கூடும் வெம்பொறிக் கொடுங்கனல் தொடர்ந்தன கொளுத்த,
ஓடும் மேகங்கள் பொரிந்து இடை உதிர்ந்தன; உம்பர்
ஆடும் மங்கையர் கருங் குழல் விளர்த்தன அளக்கர்க்
கோடு நீத்து எழு கொழும்புகைப் பிழம்பு மீக் கொள்ள. 6.6.22

6740. நிமிர்ந்த செஞ்சரம் நிறம்தொறும் படுதலும், நெய்த்தோர்
உமிழ்ந்து உலந்தன மகரங்கள் உலப்பு இல; உருவத்
துமிந்த துண்டமும் பலபடத் துரந்தன, தொடர்ந்து
திமிங்கிலங்களும் திமிங்கில கிலங்களும் சிதறி. 6.6.23

6741. நீறு மீச்செல நெருப்பு எழப் பொருப்பு எலாம் எரிய,
நூறும் ஆயிர கோடியும் கடுங் கணை நுழைய,
ஆறு கீழ்ப்பட அளறுபட்டு அழுந்திய அளக்கர்ச்
சேறு தீய்ந்தன; காந்தின சேடன் தன் சிரங்கள். 6.6.24

6742. மொய்த்த மீன்குலம் முதல் அற முருங்கின, மொழியின்
பொய்த்த சான்றவன் குலம் என, பொருகணை எரிய;
உய்த்த கூம்புடை நெடுங் கலம் ஓடுவ கடுப்ப,
தய்த்த அம்பொடும் திரிந்தன தால மீன் சாலம். 6.6.25

6743. சிந்தி ஓடிய குருதி வெங் கனலொடு செறிய,
அந்தி வானகம் கடுத்தது, அவ் அளப்பரும் அளக்கர்;
பந்தி பந்திகளாய் நெடுங் கடுங்கணை படர,
வெந்து தீந்தன, கரிந்தன, பொரிந்தன சிலமீன். 6.6.26

6744. வைய நாயகன் வடிக்கணை குடித்திட வற்றி
ஐய நீர் உடைத்தாய் மருங்கு அருங்கனல் மண்ட
கைகலந்து எரி கரும் கடல் கார் அகல் கடுப்ப
வெய்ய நெய்யிடை வேவன ஒத்தன சிலமீன். 6.6.27

6745. குணிப்பருங் கொடும் பகழிகள் குருதிவாய் மடுப்பக்
கணிப்பரும் புனல் கடையுறக் குடித்தலின் காந்தும்
மணிப் பருந்தடங் குப்பைகள் மறிகடல் வெந்து
தணிப்பருந் தழல் சொரிந்தன போன்றன தயங்கி. 6.6.28

6746. எங்கும் வெள்ளிடைப் படுத்தலின், இழுதுடை இனமீன்
சங்கமும், கறி கிழங்கு என, இடை இடைத் தழுவி,
அங்கம் வெந்து பேர் அளறு இடை அடுக்கிய கிடந்த;
பொங்கு நல் நெடும் புனல் அறப் பொரிந்தன போன்ற. 6.6.29

6747. அதிரும் வெங்கணை ஒன்றை ஒன்று அடர்ந்து எரி உய்ப்ப,
வெதிரின் நல் நெடுங் கான் என வெந்தன, மீனம்;
பொதுவின் மன்னுயிர்க் குலங்களும் துணிந்தன பொழிந்த
உதிரமும் கடல் திரைகளும் பொருவன, ஒருபால். 6.6.30

6748. அண்ணல் வெங் கணை அறுத்திட, தெறித்து எழுந்து அளக்கர்ப்
பண்ணை வெம்புனல் படப் பட, நெருப்பொடும் பற்றி,
மண்ணில் வேர் உறப் பற்றிய நெடுமரம், மற்றும்,
எண்ணெய் தோய்ந்து என எரிந்தன, கிரிக் குலம் எல்லாம். 6.6.31

6749. தயெ்வ நாயகன் தெரிகணை,
'திசைமுகத்து ஒருவன்
வைவு இது ஆம் என, பிழைப்பு இல மனத்தினும் கடுக,
வெய்ய அந்நெருப்பு இடை இடை பொறிந்து எழ வெறிநீர்ப்
பொய்கை தாமரை பூத்து எனப் பொலிந்தது புணரி. 6.6.32

6750. செப்பின் மேலவர் சீறினும் அது சிறப்பு ஆதல்
தப்புமே? அது கண்டனம் உவரியில்;'தணியா
உப்பு வேலை'என்று உலகு உறு பெரும்பழி நீங்கி,
அப்பு வேலையாய் நிறைந்தது; குறைந்ததோ, அளக்கர்? 6.6.33

6751. தாரை உண்ட பேர் அண்டங்கள் அடங்கலும் தானே
வாரி உண்டு அருள் செய்தவற்கு இது ஒரு வலியோ?
பாரை உண்பது படர்புனல்; அப்பெரும் பரவை
நீரை உண்பது நெருப்பு எனும் அப்பொருள் நிறுத்தான்! 6.6.34

6752. மங்கலம் பொருந்திய தவத்து மாதவர்
கங்குலும் பகலும் அக்கடலுள் வைகுவார்
அங்கம் வெந்திலர் அவன் அடிகள் எண்ணலால்;
பொங்கு வெங்கனல் எனும் புனலில் போயினார். 6.6.35

6753. தென்திசை குடதிசை முதல திக்கு எலாம்
துன்றிய பெரும்புகைப் படலம் சுற்றலால்
கன்றிய நிறத்தன கதிரவன் பரி
நின்றன; சென்றில; நெறியின் நீங்கின. 6.6.36

சக்கரவாகம்

6754. பிறிந்தவர்க்கு உறுதுயர் உணரும் பெற்றியால்
அறிந்திருந்து அறிகிலர் அனையர் ஆம் எனச்
செறிந்த தம் பெடைகளைத் தேடித் தீக் கொள
மறிந்தன கரிந்தன வாளப் புள் எலாம். 6.6.37

தேவர்கள்

6755. கமை அறு கருங் கடல் கனலி கைபரந்து
அமை வனம் ஒத்த போது அறைய வேண்டுமோ?
சுமை உறு பெரும்புகைப் படலம் சுற்றலால்
இமையவர் இமைத்தனர் வியர்ப்பும் எய்தினார். 6.6.38

6756. பூச் செலாதவள் நடை போல்கிலாமையால்
ஏச்சு எலாம் எய்திய எகினம் யாவையும்;
தீ செலா நெறி பிறிது இன்மையால் திசை
மீச்செலா; புனலவன் புகழின் வீந்தவால். 6.6.39

கடற்பறவைகளும் மேகமும்

6757. பம்புறும் நெடுங்கடல் பறவை யாவையும்
உம்பரின் செல்லல் உற்று உருகி வீழ்ந்தன;
அம்பரம் அம்பரத்து ஏகல் ஆற்றல
இம்பரில் உதிர்ந்தன எரியும் மெய்யன. 6.6.40

இறவாத பறவைகளின் மயக்கம்

6758. பட்டன படப்பட படாத புட்குலம்
சுட்டு வந்து எரிக் கனல் படலம் சுற்றலால்
இட்டுழி அறிகில இரியல் போவன
முட்டை என்று எடுத்தன வெளுத்த முத்து எலாம். 6.6.41

நீர்க்குரங்குகளின் செயல்

6759. 'வள்ளலைப் பாவியேம்"மனிசன்" என்று கொண்டு
எள்ளல் உற்று உறைந்தனம்; எண் இலாம்'என
வெள்ளி வெண் பற்களைக் கிழித்து விண் உறத்
துள்ளலுற்று இரிந்தன குரங்கு சூழ்ந்தில. 6.6.42

கடலிலுள்ள அவுணர் நிலை

6760. தாம் நெடுந் தீமைகள் உடைய தன்மையார்
மாநெடுங் கடல் இடை மறைந்து வைகுவார்
தூநெடுங் குருதி வேல் அவுணர் துஞ்சினார்;
மீ நெடுங் கிரி என மிதந்து வீங்கினார். 6.6.43

விமானம் முதலியவற்றின் நிலை

6761. தசும்பு இடை விரிந்தன என்னும் தாரைய
பசும் பொனின் மானங்கள் உருகிப் பாய்ந்தன;
அசும்பு அற வறந்தன வான ஆறு எலாம்;
விசும்பிடை விளங்கிய மீனும் வெந்தவே. 6.6.44

6762. செறிவுறு செம்மைய தீயை ஓம்புவ
நெறியுறு செலவின தவத்தின் நீண்டன.
உறுசினம் உறப் பல உருவு கொண்டன
குறு முனி எனக் கடல் குடித்த கூர்ங்கணை. 6.6.45

6763. மோதல் அம் கனைகடல் முருக்கும் தீயினால்
பூதலம் காவொடும் எரிந்து பொன்மதில்
வேதலும் இலங்கையும் மீளப் போயின
தூதன் வந்தான் எனத் துணுக்கம் கொண்டதால். 6.6.46

6764. அருக்கனில் ஒளிவிடும் ஆடகக் கிரி
உருக்கு என உருகின உதிரம் தோய்ந்தன
முருக்கு எனச் சிவந்தன; முரிய வெந்தன
கரிக் குவை நிகர்த்தன பவளக் காடு எலாம். 6.6.47

6765. பேருஉடைக் கிரி எனப் பெருத்த மீன்களும்
ஓர் இடத்து உயிர் தரித்து ஒதுங்க கிற்றில
நீரிடைப் புகும் அதின் நெருப்பு நன்று எனாப்
பாரிடைக் குதித்தன பதைக்கும் மெய்யன. 6.6.48

6766. சுருள்கடல் திரைகளைத் தொலைய உண்டு அனல்
பருகிடப் புனலில பகழி பார் இடம்
மருள் கொளப் படர்வன நாகர் வைப்பு எலாம்
இருள் கெடச் சென்றன இரவி போல்வன. 6.6.49

6767. கரும்புறக் கடல்கேளாடு உலகம் காய்ச்சிய
இரும்பு உறச் செல்வன இழிவ கீழ் உற
அரும் புறத்து அண்டமும் உருவி அப்புறம்
பெரும்புறக் கடலையும் தொடர்ந்து பின்செல்வ. 6.6.50

மணிகளும் பாம்புகளும்

6768. திடல் திறந்து உகும் மணித் திரள்கள் சேண்நிலம்
உடல் திறந்து உதிரம் வந்து உகுவ போன்றன
கடல் திறந்து எங்கணும் வற்ற அக்கடல்
குடல் திறந்தன எனக் கிடந்த கோள் அரா. 6.6.51

மணியும் சங்கும்

6769. ஆழியின் புனல் அற மணிகள் அட்டிய
பேழையின் பொலிந்தன பரவை; பேர்வு அறப்
பூழையின் பொருகணை உருவப் புக்கன
மூழையின் பொலிந்தன முரலும் வெள்வளை. 6.6.52

குன்றும் முத்தும்

6770. நின்று நூறாயிரம் பகழி நீட்டலால்
குன்று நூறாயிரம் கோடி ஆயின;
சென்று தேய்வு உறுவரோ புலவர் சீறினால்?
ஒன்று நூறு ஆயின உவரி முத்து எலாம் 6.6.53

உயிர்களும் நெருப்பும்

6771. சூடு பெற்று ஐயனே தொலைக்கும் மன்னுயிர்
வீடு பெற்றன; இடை மிடைந்த வேணுவின்
காடுபற்றிய பெருங் கனலின் கைபரந்து
ஓடி உற்றது நெருப்பு உவரி நீர் எலாம். 6.6.54

கணை சுற்றும் கவ்விய கடல்

6772. காலவான் கடுங் கணை சுற்றும் கவ்வலால்
நீல வான் துகிலினை நீக்கிப் பூ நிறக்
கோலவான் தனி நெடுங் கூறை சுற்றினாள்
போல மாநில மகள் பொலிந்து தோன்றினாள். 6.6.55

வடவைக் கனல்

6773. கற்றவர் கற்றவர் உணர்வு காண்கிலாக்
கொற்றவன் படைக்கலம் குடித்த வேலை விட்டு
உற்று உயிர் படைத்து எழுந்து ஓடல் உற்றதால்
மற்றொரு கடல்புக வடவைத் தீயரோ. 6.6.56

அனற் கொழுந்து

6774. வாழியர் உலகினை வளைத்து வான் உறச்
சூழ் இரும் பெருஞ் சுடர்ப் பிழம்பு தோன்றலால்
ஊழியின் உலகு எலாம் உண்ண ஓங்கிய
ஆழியின் பொலிந்தது அவ் ஆழி அன்ன நாள். 6.6.57

6775. ஏனையர் என்ன வேறு உலகின் ஈண்டினார்
ஆனவர் செய்தன அறைய வேண்டுமோ?
மேல் நிமிர்ந்து எழுகனல் வெதுப்ப மீதுபோய்
வானவர் மலர் அயன் உலகின் வைகினார். 6.6.58

இராமன் சதுமுகன் கணையைத் தொடுத்தல்

6776. 'இடுக்கு இனி எண்ணுவது என்னை? ஈண்டு இனி
முடுக்குவென் வருணனை'என்ன மூண்டு எதிர்
தடுக்க அரும் வெகுளியன் சதுமுகன் படை
தொடுத்தனன்; அமரரும் துணுக்கம் எய்தினார். 6.6.59

பிரமன் கணை தொடுத்தமையால் தோன்றிய விளைவுகள்

6777. மழைக் குலம் கதறின; வருணன் வாய் உலர்ந்து
அழைத்தனன்; உலகமும் அடைத்த ஆறு எலாம்;
இழைத்தன நெடுந்திசை யாதும்; யார் இனிப்
பிழைப்பவர்? என்பது ஓர் பெரும் பயத்தினால். 6.6.60

பெரும் புறக்கடல் முதலியன கொதித்தல்

6778. அண்ட மூலத்துக்கு அப்பால் ஆழியும் கொதித்தது; ஏழு
தணெ் திரைக் கடலின் செய்கை செப்பி என்? தேவன் சென்னிப்
பண்டைநாள் இருந்த கங்கை நங்கையும் பதைத்தாள்; பார்ப்பான்
குண்டிகை இருந்த நீரும் குளுகுளு கொதித்தது அன்றே. 6.6.61

வருணன் வாராமை கண்டு அறிஞர் அலக்கணுறுதல்

6779. இரக்கம் வந்து எதிர்ந்த காலத்து உலகு எலாம் ஈன்று மீளக்
கரக்கும் நாயகனைத் தானும் உணர்ந்து இவன் சீற்றம் கண்டும்
வரக் கருதாது தாழ்த்த வருணனின் மாறு கொண்ட
அரக்கரே நல்லர் என்னா அறிஞரும் அலக்கண் உற்றார். 6.6.62

வருணனைப் பிற பூதங்கள் வைதல்

6780. 'உற்று ஒரு தனியே, தானே, தன்கணே, உலகம் எல்லாம்
பெற்றவன் முனியப் புக்கால் நடு இனிப் பிழைப்பது எங்ஙன்?
குற்றம் ஒன்று இலாதோர்மேலும் கோள் வரக் குறுகும்'என்னா,
மற்றைய பூதம் எல்லாம், வருணனை வைத மாதோ. 6.6.63

வருணன் தொழுத கையொடு தோன்றுதல்

6781. எழுசுடர்ப் படலையோடும் இரும்புகை நிரம்பி எங்கும்
வழி தெரிவு அறிகிலாத நோக்கினன் வருணன் என்பான்,
அழுது அழி கண்ணன், அன்பால் உருகிய நெஞ்சன், அஞ்சித்
தொழுது எழு கையன், நொய்தின் தோன்றினன், வழுத்தும் சொல்லான். 6.6.64

வருணன் பணிவுரை பகர்ந்து செல்லுதல் (6782-6783)

6782. 'நீ எனை நினைந்த தன்மை, நெடுங் கடல் முடிவில் நின்றேன்
ஆயினேன் அறிந்திலேன்'என்று அண்ணலுக்கு அயிர்ப்பு நீங்க,
காய் எரிப் படலை சூழ்ந்த கருங்கடல் தரங்கத் தூடே,
தீ இடை நடப்பான் போலச் செறிபுனற்கு இறைவன் சென்றான். 6.6.65

6783. வந்தனன் என்ப மன்னோ மறி கடற்கு இறைவன்; வாயில்
சிந்திய மொழியன், தீந்த சென்னியன், திகைத்த நெஞ்சன்,
வெந்து அழிந்து உருகும் மெய்யன், விழுப் புகைப் படலம் விம்ம,
அந்தரின் அலமந்து, அஞ்சி, துயர் உழந்து, அலக்கண் உற்றான். 6.6.66

வருணன் இராமனிடம் அடைக்கலம் புகுதல்

6784. 'நவை அறும் உலகிற்கு எல்லாம் நாயக! நீயே சீறின்,
கவயம் நின் சரணம் அல்லால், பிறிது ஒன்று கண்டது உண்டோ?
இவை உனக்கு அரியவோதான்; எனக்கு என வலி வேறு உண்டோ?
அவயம், நின் அவயம்!'என்னா, அடுத்து அடுத்து அரற்றுகின்றான். 6.6.67

வருணன் இராமனைத் துதித்தல் (6785-6791)

6785. 'ஆழி நீ; அனுலும் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே;
ஊழி நீ; உலகும் நீயே; அவற்று உறை உயிரும் நீயே;
வாழியாய்! அடியேன் நின்னை மறப்பெனோ? வயங்கு செந்தீச்
சூழ் உற உலைந்து போனேன்; காத்தருள் சுருதி மூர்த்தி. 6.6.68

6786. 'காட்டுவாய் உலகம்; காட்டிக் காத்து, அவை கடையில் செந்தீ
ஊட்டுவாய்; உண்பாய், நீயே; உனக்கும் ஒண்ணாதது உண்டோ?
தீட்டு வான் பகழி ஒன்றால் உலகங்கள் எவையும் தீய
வீட்டுவாய் நினையின்; நாயேற்கு இத்தனை வேண்டுமோ தான்? 6.6.69

6787. சண்ட வான் கிரண வாளால் தயங்கு இருள் காடு சாய்க்கும்
மண்டலத்து உறையும் சோதி வள்ளலே! மறையின் வாழ்வே!
பண்டை நான்முகனே ஆதி சராசரத்து உள்ளப் பள்ளப்
புண்டரீகத்து வைகும் புராதன! போற்றி, போற்றி! 6.6.70

6788."கள்ளமாய் உலகங் கொள்ளும் கருணையாய்! மறையில் கூறும்
எள்ளல் ஆகாத மூலத்து யாதுக்கும் முதலாய் உள்ள
வள்ளலே! காத்திஎன்ற மாகரி வருத்தம் தீரப்
புள்ளின்மேல் வந்து தோன்றும் புராதனா! போற்றி, போற்றி! 6.6.71

6789. 'அன்னை நீ; அத்தன் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே;
பின்னும் நீ; முன்னும் நீயே; பேறும் நீ; இழவும் நீயே;
என்னை,'நீ இகழ்ந்தது'என்றது எங்ஙனே? ஈசன் ஆய
உன்னை நீ உணராய்! நாயேன் எங்ஙனம் உணர்வேன், உன்னை?' 6.6.72

6790. பாய் இருள் சீக்கும் தயெ்வப் பரிதியைப் பழிக்கும் மாலை
மா இருங் கரத்தால், மண்மேல் அடியுறையாக வைத்து,
"தீயன சிறியோர் செய்தால், பொறுத்தலே பெரியோர் செய்கை
ஆயிர நாமத்து ஐயா! சரணம்என்று அடியில் வீழ்ந்தான். 6.6.73

6791. பருப்பதம் வேவது என்னப் படர் ஒளி படரா நின்ற
உருப்பெறக் காட்டி நின்று, 'யான் உனக்கு அபயம்'என்ன,
அருப்பு உறப் பிறந்த கோபம் ஆறினான், ஆறா ஆற்றல்
நெருப்பு உறப் பொங்கும் வெம்பால் நீர் உற்றது அனைய நீரான். 6.6.74

இராமன் அபயம் அளித்து வருணன் வாராமைக்குக் காரணம் வினவுதல்

6792. 'ஆறினாம்; அஞ்சல்; உன்பால் அளித்தனம் அபயம்; அன்பால்
ஈறு இலா வணக்கம் செய்து, யாம் இரந்திட, எய்தாதே,
சீறுமா கண்டு வந்த திறத்தினைத் தெரிவதாகக்
கூறு நீ, அறிஞ'என்றான்; வருணனும், தொழுது கூறும். 6.6.75

வருணன் வாராமைக்குக் காரணம் கூறுதல்

6793. 'பார்த்தனில் பொறையின் மிக்க பத்தினிக்கு உற்ற பண்பு
வார்த்தையின் அறிந்தது அல்லால், தேவர்பால் வந்திலேன், நான்;
தீர்த்த! நின் ஆணை, ஏழாம் செறிதிரைக் கடலில் மீனின்,
போர்த் தொழில் விலக்கப் போனேன் அறிந்திலேன், புகுந்தேன்'என்றான 6.6.76

இராமன் தன் அம்பிற்கு இலக்குயாதனெ வருணன் கூறுதல் (6794-6795)

6794. என்றலும், இரங்கி, ஐயன், 'இத்திறம் நிற்க இந்தப்
பொன்றல் இல் பகழிக்கு அப்பால் இலக்கம் என்? புகறி'என்ன
வன்திறல் வருணன் யானும் உலகமும் வாழ்ந்தோம்'என்னக்
குன்று என உயர்ந்த தோளாய்! கூறுவல் என்று கூறும். 6.6.77

வருணன் இலக்கு இது எனல்

6795. 'மன்னவ! மருகாந்தாரம் என்பது ஓர் தீவின் வாழ்வார்,
அன்னவர் சத கோடிக்கும் மேல் உளர், அவுணர் ஆயோர்,
தின்னவே உலகம் எல்லாம் தீந்தன; எனக்கும் தீயார்;
மின் உமிழ் கணையை வெய்யோர் மேல் செல விடுதி'என்றான். 6.6.78

இராமபாணம் அவுணரை அழித்து மீளல்

6796. நேடி நூல் தெரிந்துேளார் தம் உணர்விற்கும், நிமிர நின்றான்,
'கோடி நூறு ஆய தீய அவுணரைக் குலங்கேளாடும்
ஓடி நூறு'என்று விட்டான்; ஓர் இமை ஒடுங்கா முன்னம்
பாடி நூறு ஆக நூறி மீண்டது அப் பகழித் தயெ்வம். 6.6.79

தீங்கினைச் செய்தவரே தீங்குற்றார்

6797. ஆய்வினை உடையர் ஆகி, அறம் பிழையாதார்க்கு எல்லாம்
ஏய்வன நலனே அன்றி, இறுதி வந்து அடைவது உண்டோ?
மாய்வினை இயற்றி, முற்றும் வருணன்மேல் வந்த சீற்றம்,
தீவினை உடையார்மாட்டே தீங்கினைச் செய்தது அன்றே. 6.6.80

தருமமே வலியது

6798. பாபமே இயற்றினாரைப், பல் நெடுங் காதம் ஓடித்,
தூபமே பெருகும் வண்ணம், எரி எழச் சுட்டது அன்றே,
தீபமே அனைய ஞானத் திருமறை முனிவர் செப்பும்
சாபமே ஒத்தது அம்பு தருமமே வலியது அம்மா! 6.6.81

இராமன் வருணனை வழி வேண்டுதல்

6799."மொழி'உனக்கு அபயம்'என்றாய்; ஆதலால், முனிவு தீர்ந்தேன்;
பழி எனக்கு ஆக என்று பாதகர் பரவை என்னும்
குழியினைக் கருதிச் செய்த குமண்டையைக் குறைத்து நீங்க
வழியினைத் தருதிஎன்றான் வருணனை நோக்கி வள்ளல். 6.6.82

வருணன் காலம் நீடிக்கும் எனல்

6800. ஆழமும் அகலம் தானும் அளப்பு அரிது எனக்கும் ஐய!
ஏழ் என அடுக்கி நின்ற உலகுக்கும் எல்லை இல்லை;
வாழியாய்! வற்றி நீங்கில், வரம்பு அறுகாலம் எல்லாம்
தாழும்; நின் சேனை உள்ளம் தளர்வுறும் தவத்தின் மிக்கோய். 6.6.83

சேது கட்டிச் செல்லுக எனல்

6801. 'கல் என வலித்து நிற்பின், கணக்கு இலா உயிர்கள் எல்லாம்
ஒல்லையின் உலந்து வீயும்; இட்டது ஒன்று ஒழுகாவண்ணம்
எல்லையில் காலம் எல்லாம் ஏந்துவென், எளிதின்; எந்தாய்!
செல்லுதி,"சேது" என்று ஒன்று இயற்றி, என் சிரத்தின் என்றான்.' 6.6.84

சேது கட்டுமாறு சேனைக்குப் பணித்தல்

6802. 'நன்று, இது புரிதும் அன்றே; நளிகடல் பெருமை நம்மால்
இன்று இது தீரும் என்னின், எளிவரும் பூதம் எல்லாம்;
குன்று கொண்டு அடுக்கி, சேது குயிற்றுதிர்'என்று கூறிச்
சென்றனன் இருக்கை நோக்கி; வருணனும் அருளின் சென்றான 6.6.85
---------------------
6.8. சேது பந்தனப் படலம் ( 6803 - )

சுக்கிரீவன் அறிஞரோடு எண்ணி நளனை அழைத்தல்

6803. 'அளவு அரும் அறிஞரோடு அரக்கர் கோமகற்கு
இளவலும் இனிது உடன் இருக்க எண்ணினான்
விளைவன விதிமுறை முடிக்க வேண்டுவான்
'நளன் வருக!'என்றனன் கவிக்கு நாயகன். 6.7.1

சேது கட்ட நளன் உடன்படுதல்

6804. வந்தனன் வானரத் தச்சன்; மன்ன! நின்
சிந்தனை என்? என செறிதிரைக் கடல்
பந்தனை செய்குதல் பணி நமக்கு'என
நிந்தனை இலாதவன் செய்ய நேர்ந்தனன். 6.7.2

நளன் சேது கட்டற்குரியன கொணர்க எனல்

6805. காரியம் கடலினை அடைத்துக் கட்டலே;
சூரியன் காதல! சொல்லி என் பல;
மேருவும் அணுவும் ஓர் வேறு உறாவகை
ஏர் உற இயற்றுவென்; கொணர்தி; என்றனன் 6.7.3

அணை கட்ட வருமாறு வானரர்களைச் சாம்பன் அழைத்தல்

6806. 'இளவலும் இறைவனும் இலங்கை வேந்தனும்
அளவு அறு நம் குலத்து அரசும் அல்லவர்
வளைதரும் கருங்கடல் அடைக்க வம்'எனத்
தளம் மலி சேனையைச் சாம்பன் சாற்றினான். 6.7.4

வானரங்கள் மலைகளைக் கொணர்தல் (6807-6809)

6807. கரு வரை காதங்கள் கணக்கு இலாதன
இரு கையில் தோள்களில் சென்னி ஏந்தின
ஒரு கடல் அடைக்க மற்று ஒழிந்த வேலைகள்
வருவன ஆம் என வந்த வானரம். 6.7.5

6808. பேர்த்தன மலை சில; பேர்க்கப் பேர்க்க நின்று
ஈர்த்தன சில; சில சென்னி ஏந்தின;
தூர்த்தன சில; சில தூர்க்கத் தூர்க்க நின்று
ஆர்த்தன; சில சில ஆடிப் பாடின. 6.7.6

6809. கால் இடை ஒரு மலை உருட்டி கைகளின்
மேலிடை இரு மலை ஏந்தி விண் தொடும்
சூல் உடை மழைமுகில் சூழ்ந்து சுற்றிய
வால் இடை ஒருமலை ஈர்த்து வந்தவால்; 6.7.7

நளன் மலைகளை வாங்கியடுக்குதல் (6810-6811)

6810. முடுக்கினன்'தருக'என மூன்று கோடியர்
எடுக்கினும் அம்மலை ஒருகை ஏந்தியிட்டு
அடுக்கினன்; தன் வலி காட்டி ஆழியை
நடுக்கினன் நளன் எனும் நவையில் நீங்கினான். 6.7.8

6811. மஞ்சினில் திகழ்தரு மலையை மாக் குரங்கு
எஞ்சுறக் கடிது எடுத்து எறியவே நளன்
விஞ்சையில் தாங்கினன் சடையன் வெண்ணெயில்
'தஞ்சம்!'என்றோர்களைத் தாங்கும் தன்மைபோல். 6.7.9

அணை கட்டும்போது நிகழ்ந்தவை (6812-6847)

6812. சயக் கவிப் பெரும்படைத் தலைவர் தாள்களால்
முயல் கறை மதி தவழ் மூரிக் குன்றுகள்
அயக்கலின் முகில் குலம் அலறி ஓடின
இயக்கரும் மகளிரும் இரியல் போயினார். 6.7.10

6813. வேர் உடை நெடுங்கிரி தலைவர் வீசின
ஓர் இடத்து ஒன்றின்மேல் ஒன்று சென்று உக
நீர் இடை நிமிர்பொறி பிறக்க நீண்ட ஈது
ஆர் உடை நெருப்பு?'என வருணன் அஞ்சினான். 6.7.11

6814. ஆனிறக் கண்ணன் என்று ஒருவன் அங்கையால்
கான்நிற மலை கொணர்ந்து எறியக் கார்க்கடல்
தூநிற முத்தினம் துவலையோடும் போய்
வான்நிறை மீனொடு மாறு கொண்டவே 6.7.12

6815. சிந்துரத் தட வரை எறிய சேணிடை
முந்துறத் தெறித்து எழு முத்தம் தொத்தலால்
அந்தரத்து எழு முகில் ஆடையா அகன்
பந்தர் ஒத்தது நெடும் பரிதி வானமே. 6.7.13

6816. வேணுவின் நெடுவரை வீச மீமிசைச்
சேண் உறு திவலையால் நனைந்த செந்துகில்
பூண் உறும் அல்குலில் பொருந்திப் போதலால்
நாணினர் வான நாட்டு உறையும் நங்கைமார். 6.7.14

6817. தேன் இவர் தடவரை திரைக் கருங் கடல்
தான் நிமிர்தர இடை குவியத் தள்ளும் நீர்
மேல் நிமிர் திவலை மீச்சென்று மீடலால்
வானவர் நாட்டினும் மழை பொழிந்ததால். 6.7.15

6818. மை உறு மலைகேளாடு மறிகடல் வந்து வீழ்ந்த
வெய்யவாய் மகரம் பற்ற வெருவின விளிப்ப, மேல் நாள்
பொய்கையின் இடங்கர் கவ்வ,
'புராதனா போற்றி'என்று
கை எடுத்து அழைத்த யானை போன்றன களிநல் யானை. 6.7.16

6819. அசும்பு பாய் தேனும், பூவும், ஆரமும் அகிலும், மற்றும்,
விசும்பு எலாம் உலவும் தயெ்வ வேரியின் மிடைந்து விம்மத்,
தசும்பு எலாம் வாசம் ஊட்டிச் சார்த்திய தண்ணீர் என்னப்,
பசும்புலால் நாறும் வேலை பரிமளம் கமழ்ந்தது அன்றே. 6.7.17

6820. தேம் முதல் கனியும் காயும், தேனினோடு ஊனும், தயெ்வப்
பூ முதலாய எல்லாம், மீன் கொளப் பொலிந்தது அன்றே,
மா முதல் தருவோடு ஓங்கும் வான் உயர் மானக் குன்றம்
தாம் முதலோடுங் கெட்டால் ஒழிவரோ, வண்மை தக்கோர்? 6.7.18

6821. மண்ணுறச் சேற்றுள் புக்குச் சுரிகின்ற மாலைக் குன்றம்
கள் நிறை போதும் காயும் கனிகளும் பிறவும் கவ்வ
எண் உறு மீன்கள் எல்லாம், வறியவர் என்னச் செல்ல,
உள் நிறை செல்வம் நல்காது ஒளிக்கின்ற உலோபர் ஒத்த. 6.7.19

6822. கறங்கு எனத் திரியும் வேகக் கவிக் குலம் கதுவ வாங்கிப்
பிறங்கு இருங் கடலில் பெய்த போழ்தத்தும் பெரிய பாந்தள்,
மறங்கிளர் மான யானை வயிற்றின ஆக, வாய் சோர்ந்து
உறங்கின கேடு உற்றாலும் உணர்வரோ உணர்வு இலாதார்? 6.7.20

6823. இழை எனத் தகைய மின்னின் எயிற்றின, முழக்கம் எய்த,
புழை உடைத் தடக்கை ஒன்றோடு ஒன்று இடை பொருந்தச் சுற்றி
கழை உடைக் குன்றின் முன்றில், உருமொடு கலந்த கால
மழை எனப் பொருத வேலை மகரமும் மத்த மாவும். 6.7.21

6824. பொன்றின, சிறிய ஆய புண்ணியம் புரிந்தோர் போல,
குன்றுகள் குரக்கு வீரர் குவித்தனர், நெருப்புக் கோப்ப
ஒன்றின் மேல் ஒன்று வீழ, உகைத்து எழுந்து, உம்பர் நாட்டுச்
சென்று, மேல் நிலை பெறாது, திரிந்தன சிகரச் சில்லி. 6.7.22

6825. கூர் உடை எயிற்றுக் கோள் மாச் சுறவு இனம் எறிந்து கொல்ல,
போருடை அரியும், வெய்ய புலிகளும், யாளிப் போத்தும்,
நீர் இடைத் தோற்ற அன்றே? தம் நிலை நீங்கிற்று என்றால்
ஆர் இடைத் தோலார் மேலோர், அறிவிடை நோக்கின் அம்மா? 6.7.23

6826. ஒள்ளிய உணர்வு கூட உதவலர் எனினும் ஒன்றோ,
வள்ளியர் ஆயோர் செல்வம் மன்னுயிர்க்கு உதவும் அன்றே?
துள்ளின, குதித்த, வானத்து உயர்வரைக் குவட்டில் தூங்கும்
கள்ளினை நிறைய மாந்தி, கவி எனக் களித்த மீன்கள். 6.7.24

6827. மூசு எரி பிறக்க, மீக் கொண்டு, இறக்கிய முடுக்கம் தன்னால்,
கோய் சொரி நறவம் என்னத் தண்புனல் உகுக்கும் குன்றின்
வேய் சொரி முத்துக்கு, அம்மா விருந்து செய்திருந்த விண்ட
வாய் சொரி இப்பியோடும் வலம்புரி உமிழ்ந்த முத்தம். 6.7.25

6828. விண் தலம் தொடு மால்வரை வேரோடும்
கொண்டு அலங்கு ஒளி வீரர் குவித்தலால்
திண் தலம் கடல் ஆனது; நீர் செல
மண் தலம் கடல் ஆகி மலைந்ததே. 6.7.26

6829. அய்யன் வேண்டின் அது இது ஆம் அன்றே
வெய்ய சீயமும் யாளியும் வேங்கையும்
மொய்கொள் குன்று முதலின மொய்த்தலால்
நெய்தல் வேலி குறிஞ்சி நிகர்த்ததால். 6.7.27

6830. 'யான் உணாதன ஈங்கு இவை'என்னவே
தீன் உணாதன; என் இது செய்யுமே?
மான் உணாத திரைக்கடல் வாழ்தரு
மீன் உணாதன இல்லை விலங்கு அரோ. 6.7.28

6831. வவ்வில் அங்கு வளர்த்தவர் மாட்டு அருள்
செவ் விலங்கல் இல் சிந்தையர் தீர்வரோ
'இவ் விலங்கல் விடேம்'இனி என்ப போல்
எவ் விலங்கும் வந்து எய்தின வேலையே. 6.7.29

6832. கனி தரும் நெடுங்காய் தரும் நாள்தொறும்
இனிது அருந்தவம் நொய்தின் இயற்றலால்
பனி தரும் கிரி தம் மனம் பற்று உறும்
முனிவரும் முனியார் முடிவு உன்னுவார். 6.7.30

6833. புலையின் வாழ்க்கை அரக்கர் பொருப்பு உளார்
தலையின் மேல் வைத்த கையினர் சாற்றுவார்
'மலை இலேம்; மற்று மாறு இனி வாழ்வது ஓர்
நிலை இலேம்'என்று இலங்கை நெருங்கினார். 6.7.31

6834. முழுக்க நீரில் புகா முழுகிச் செலா
குழுக்கேளாடு அணை கோள் அரி யாளிகள்
இழுக்கு இல் பேர் அணையின் இரு பக்கமும்
ஒழுக்கின் மாலை வகுத்தன ஒத்தவால். 6.7.32

6835. பளிக்கு மால் வரை முந்து படுத்தன
ஒளிக்கும் ஆழி கிடந்து என ஓர்கிலர்
'வெளிக்கு மால் வரை வேண்டும்'எனக் கொணர்ந்து
அளிக்கும் வானர வீரர் அநேகரால். 6.7.33

6836. பாரினாள் முதுகும் நெடும் பாழ்பட
மூரி வானரம் வாங்கிய மொய்ம் மலை
வேரின் ஆம் என வெம் முழையின் உழை
சோரும் நாகம் நிலன் உறத் தூங்குமால். 6.7.34

6837. அருணச் செம்மணிக் குன்று அயலே சில
இருள் நற் குன்றம் அடுக்கின ஏய்ந்தன
கருணைக் கொண்டல்'வறியன் கழுத்து'என
வருணற்கு ஈந்த வருண சரத்தையே. 6.7.35

6838. ஏய்ந்த தம் உடம்பு இட்ட உயிர்க்கு இடம்
ஆய்ந்து கொள்ளும் அறிஞரின் ஆழ்கடல்
பாய்ந்த பண்டு உறையும் மலைப் பாந்தள்கள்.
போந்த மா மலையின் முழை புக்கவே. 6.7.36

6839. சேதுவின் பெருமைக்கு இணை செப்ப ஓர்
ஏது வேண்டும் என்று எண்ணுவது என்கொலோ
தூதன் இட்ட மலையின் துவலையால்
மீது விட்டு உலகு உற்றன மீன்களும். 6.7.37

6840. நீலன் இட்ட நெடுவரை நீள் நில
மூலம் முட்டலின் மொய்புனல் கைம்மிக
கூலம் இட்டிய ஆர்கலி கோத்ததால்
ஓலமிட்டு எழுந்து ஓடி உலகு எலாம் 6.7.38

6841. மயிந்தன் இட்ட நெடுவரை வான் உற
உயர்ந்து முட்டி விழ எழுந்து ஓத நீர்
தியந்தம் முட்ட திசைநிலை யானையும்
பெயர்ந்து விட்டவை யாவும் பிளிறுவ 6.7.39

6842. இலக்கு வன் சரம் ஆயினும் ஏன்று எதிர்
விலக்கினும் விலங்காத விலங்கலால்
அலக்கண் எய்த அமுது எழ ஆழியைக்
கலக்கினான் மகன் மீளக் கலக்கினான். 6.7.40

6843. மருத்தின் மைந்தன் மணி நெடுந் தோள் எனப்
பெருத்த குன்றம் கரடிப் பெரும் படை
விருத்தன் இட்ட விசையினின் வீசிய
திருத்தம் வானவர் சென்னியில் சென்றதால். 6.7.41

6844. குமுதன் இட்ட குல வரை கூத்தரின்
திமிதம் இட்டுத் திரியும் திரைக் கடல்
துமி தம் ஊர்புக வானவர் துள்ளினார்
அமுதம் இன்னும் எழும் எனும் ஆசையால். 6.7.42

6845. கன சினத்து உருமின் கடுங் கார் வரை
பனசன் இட்டன யாவும் பரிக்கிலன்
மன சினத்தன் அனந்தனும் வாழ்வு இகந்து
அன் அசனத் தொழில் மேற்கொள்வது ஆயினான். 6.7.43

6846. எண் இல் எண்கு இனம் இட்ட கிரிக் குலம்
உண்ண உண்ணச் சென்று, ஒன்றினொடு ஒன்று உற,
சுண்ண நுண்பொடி ஆகித் தொலைந்தன,
புண்ணியம் பொருந்தாத முயற்சி போல். 6.7.44

6847. ஆர ஆயிர யோசனை ஆழமும்
தீர நீண்டு பரந்த திமிங்கிலம்
பார மால் வரை ஏறப் பதைத்து உடல்
பேரவே குன்றும் வேலையும் பேர்ந்தவால். 6.7.45

நளன் சேதுவை அமைத்த வகை (6848-6849)

6848. குலை கொளக் குறி நோக்கிய கொள்கையான்
சிலைகள் ஒக்க முறித்துச் செறித்து நேர்
மலைகள் ஒக்க அடுக்கி மணல் படத்
தலைகள் ஒக்கத் தடவும் தடக் கையால். 6.7.46

6849. தழுவி ஆயிர கோடியர் தாங்கிய
குழுவி வானரர் தந்த கிரிக் குலம்
எழுவின் நீள் கரத்து ஏற்றிட இற்று இடை
வழுவி வீழ்வன கால்களின் வாங்குவான். 6.7.47

மலை சுமந்துவரும் வானரங்கள் (6850-6853)

6850. மலை சுமந்து வருவன வானரம்
நிலையில் நின்றன செல்ல நிலம் பெறா
அலை நெடுங் கடல் அன்றியும் ஆண்டுத் தம்
தலையின் மேலும் ஓர் சேதுவும் தந்த போல். 6.7.48

6851. பருத்த மால் வரை ஏந்திய பல்படை
நிரைத்தலின் சில செல்ல நிலம் பெறா
கரத்தின் ஏந்திய கார்வரை கண் அகன்
சிரத்தின் மேற்கொடு நீந்தின சென்றவால்.49

6852. ஆய்ந்து நீளம் அரிது சுமந்தன
ஓய்ந்த கால பசியின் உலர்ந்தன
ஏந்து மால் வரை வைத்து அவற்று ஈண்டு தேன்
மாந்தி மாந்தி மறந்து துயின்றவால். 6.7.50

6853. போதல் செய்குநரும் புகுவார்களும்
மாதிரம் தொறும் வானர வீரர்கள்
'சேது எத்துணை சென்றது?'என்பார் சிலர்;
'பாதி சென்றது'எனப் பகர்வார் சிலர். 6.7.51

மலைகளும் மரங்களும் கடலில் ஆழ்த்தப்படுவதால் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகள் (6854-6866)

6854. குறைவு இல் குங்குமமும் குகைத் தேன்களும்
நிறை மலர்க் குலமும் நிறைந்து எங்கணும்
துறைதொறும் கிரி தூக்கின தோய்தலால்
நறை நெடுங் கடல் ஒத்தது நாம நீர். 6.7.52

6855. நெடும் பல் மால் வரை தூர்த்து நெருக்கவும்
துடும்பல் வேலை துளங்கியது இல்லையால்
இடும்பை எத்துணையும் மடுத்து எய்தவும்
குடும்பம் தாங்கும் குடிப் பிறந்தாரினே. 6.7.53

6856. கொழுந்து உடைப் பவளக் கொடியின் குலம்
அழுந்த உய்த்த அடுக்கல் தகர்ந்து அயல்
விழுந்த பல மணி இன் ஒளி மீமிசை
எழுந்த எங்கணும் இந்திர வில்லினே. 6.7.54

6857.பழுமரம் பறிக்க பறவைக் குலம்
தழுவி நின்று ஒருவன் தனித் தாங்குவான்
விழுதலும் புகல் வேற்று இடம் இன்மையால்
அழுது அரற்றும் கிளை என ஆனவால். 6.7.55

6858.'தர வலோம் மலர்'என்று உயிர் தாங்கிய
மரம் எலாம் கடல் வீழ்தலும் வண்டு எலாம்
கரவு இலாளர் விழ களைகண் இலா
இரவலாளரின் எங்கும் இரிந்தவால். 6.7.56

6859.தொக்கு அடங்கல ஓடும் துவலைகள்
மிக்கு அடங்கலும் போவன மீன் குலம்
அக் கருங் கடல் தூர அயல் கடல்
புக்கு அடங்கிடப் போவன போன்றவே. 6.7.57

6860.மூசு வண்டு இனம் மும்மத மாவின் பின்
ஆசை கொண்டன போல் தொடர்ந்து ஆடின
ஓசை ஒண் கடல் குன்றொடு அவை புக
வேசை மங்கையராம் என மீண்டவே. 6.7.58

6861.நிலம் அரங்கிய வேரோடு நேர் பறித்து
அலமரும் துயர் எய்திய ஆயினும்
வல மரங்களை விட்டில மாசு இலாக்
குல மடந்தையர் என்ன கொடிகளே. 6.7.59

6862.துப்பு உறக் கடல் தூய துவலையால்
அப்புறக் கடலும் சுவை அற்றன;
எப்புறத்து உரும் ஏறும் குளிர்ந்தன;
உப்பு உறைத்தன மேகம் உகுத்த நீர். 6.7.60

6863 முதிர் நெடுங்கிரி வீழ முழங்குநீர்
எதிர் எழுந்து நிரந்தரம் எய்தலால்
மதியவன் கதிரின் குளிர் வாய்ந்தன
கதிரவன் கனல் வெங்கதிர்க் கற்றையே. 6.7.61

6864. நன்கு ஒடித்து நறுங் கிரி சிந்திய
பொன் கொடித் துவலைப் பொதிந்து ஓடுவ
வன் கொடிப் பவளங்கள் வயங்கலால்
மின் பொடித்தது போன்றன விண் எலாம். 6.7.62

6865. ஓடும் ஓட்டரின் ஒன்றின் முன் ஒன்று போய்
காடும் நாடும் மரங்களும் கற்களும்
நாடும் நாட்டும் நளிர்கடல் நாட்டில் ஓர்
பூடும் ஆடுதல் இல்லை இப் பூமியில். 6.7.63

6866. வரைப் பரப்பும் வனப் பரப்பும் உவர்த்
தரைப் பரப்புவது என்ன தனித்தனி
உரைப் பரப்பும் உறுகிரி ஒண்கவி
கரைப் பரப்பு கடற் பரப்பு ஆனதால். 6.7.64

அணை கட்டி முடித்தமையால் வானரர் பேராரவாரஞ் செய்தல்

6867. உற்றதால் அணை ஓங்கல் இலங்கையை
முற்ற மூன்று பகல் இடை; முற்றவும்
பெற்ற ஆர்ப்பு விசும்பு பிளந்ததால்;
மற்று இவ் வானம் பிறிது ஒரு வான் கொலோ? 65

சேதுவின் தோற்றம்

6868. நாடுகின்றது என் வேறு ஒன்று? நாயகன்
தோடு சேர் குழலாள் துயர் நீக்குவான்
'ஓடும் என் முதுகிட்டு'என ஓங்கிய
சேடன் என்னப் பொலிந்தது சேதுவே. 6.7.66

6869. மெய்யின் ஈட்டத்து இலங்கை ஆம் மென்மகள்
பொய்யன் ஈட்டிய தீமை பொறுக்கலாள்
ஐயன் ஈட்டிய சேனை கண்டு அன்பினால்
கையை நீட்டிய தன்மையும் காட்டுமால். 6.7.67

6870. கான யாறு பரந்த கருங்கடல்
ஞான நாயகன் சேனை நடத்தலால்
'ஏனை யாறு இனி யான் அலது ஆர்?'எனா
வான யாறு இம்பர் வந்தது மானுமால். 6.7.68

6871. கல் கிடந்து ஒளிர் காசு இனம் காந்தலால்
மற்கடங்கள் வகுத்த வயங்கு அணை
எல் கடந்த இருள் இடை இந்திரன்
வில் கிடந்ததும் என்ன விளங்குமால். 6.7.69

சேது கட்டி முடிந்தபின், சுக்கிரீவன், வீடணன் முதலியோர் இராமனிடம் சென்று தெரிவித்தல்

6872. ஆன பேர் அணை அன்பின் அமைத்தனர்;
கான வாழ்க்கைக் கவிக்குல நாதனும்
மான வேலை இலங்கையர் மன்னனும்
ஏனையோரும் இராமனை எய்தினார். 6.7.70

6873. எய்தி'யோசனை ஈண்டு ஒரு நூறு உற
ஐ இரண்டின் அகலம் அமைந்திடச்
செய்ததால் அணை'என்பது செப்பினார்
வைய நாதன் சரணம் வணங்கியே. 6.7.71

6.8 – Die Befragung der Spione

6.8 ஒற்றுக் கேள்விப் படலம் (6874-6938)

இராமன், அணைகட்டி முடிந்தமை கூறிய சுக்கிரீவன் முதலியவரைத் தழுவி அணை காண விரைதல்

6874. ஆண்தகையும், அன்பினொடு தான் இடை எழுந்தே
நீண்ட கையினால் அவரை நெஞ்சினொடு புல்லி
ஈண்ட எழுக என்றனன்; இழைத்த படியெல்லாம்
காண்டல் அதன் மேல் நெடிய காதல் முதிர்கின்றான். 6.8.1

இராமன் அணையை அடைதல்

6875. பண்டை உறையுட்கு எதிர் படைக் கடலின் வைகும்
கொண்டல், என வந்து, அவ் அணையைக் குறுகி நின்றான்
அண்ட முதல்வன் ஒரு தன் ஆவி அனையாளைக்
கண்டனன் எனப் பெரிய காதல் முதிர்கின்றான். 6.8. 2

இராமன் அணையினமைதி கண்டு வியந்து உவந்து பாராட்டுதல் (6876-6877)

6876. நின்று, பெரிது உன்னி, இந் நெடுங்கடல் நிரம்பக்
குன்றுகொடு அடைத்து, அணை குயிற்றியது ஒர் கொள்கை,
அன்று உலகு தந்த முதல் அந்தணன் அமைத்தான்
என்ற பொழுதின்கணும் இது என்று இயலும்? என்றான். 6.8.3

6877. ஊழி முதல் நாயகன் வியப்பினொடு உவந்தான்;
ஆழம் செய்யும் அளவோ! இனி அது ஒன்றோ?
ஆழியின் இலங்கை நெடிது அத்திசையின் ஆமேல்
ஏழு கடலும் கடிது அடைப்பர் இவர் ‘என்றான். 6.8.4

இராமன் வானரப் படையுடன் அணைமீது செல்லுதல்

6878. நெற்றியில் அரக்கர் பதி செல்ல நிறை நல் நூல்
கற்று உணரும் மாருதி கடைக்குழை வரத் தன்
வெற்றி புனை தம்பி ஒரு பின்பு செல வீரப்
பொன் திரள்புயக் கருநிறக் களிறு போனான். 6.8.5

அணைமீது சென்ற வானரப் படையின் தோற்றம் (6879-6880)

6879. இருங்கவி கொள் சேனை மணி ஆரம் இடறித் தன்
மருங்கு வளர் தணெ் திரை வயங்கு பொழில் மான
ஒருங்கு நனி போயினது; உயர்ந்த கரை ஊடே
கருங்கடல் புகப் பெருகு காவிரி கடுப்ப. 6.8.6

6880. ஓதிய குறிஞ்சி முதலாய நிலன் உள்ள
கோது இல அருந்துவன கொள்ளையின் முகந்து உற்று
யாதும் ஒழியாவகை சுமந்து கடல் எய்தப்
போதலினும் அன்ன படை பொன்னி எனல் ஆகும். 6.8.7

அணைமீது வானரப் படை செல்லுங்கால் நிகழ்ந்த சில நிகழ்ச்சிகள் (6881-6882)

6881. ஆயது நெருங்க அடியிட்டு அயல் இடாமல்
தேயும் நெறி மாடு திரை ஊடு விசை செல்லப்
போய சில பொங்குதொறு பொங்குதொறு பூசல்
பாய்புரவி விண் படர்வபோல் இனிது பாய்வ. 6.8.8

6882. மெய் இடை நெருங்க வெளி அற்று அயலில் வீழும்
பொய்யிடம் இலாத புனலில் புகல் இலாத
உய்விடம் அளிக்கும் அருளாளர் முறை உய்த்தார்
கை இடை கொடுப்ப வழிசென்ற கரை இல்லை. 6.8.9

வானரர் குடைபிடித்தும் சாமரை வீசியும் இராமனை உபசரித்து வருதல் (6883-6884)

6883. இழைத்து அனைய வெம்கதிரின் வெம்சுடர் இராமன்
மழைத்த முகில் அன்ன மணி மேனி வருடாமல்
தழைத்த நிழல் உற்ற குளிர் சந்தனம் உயர்ந்த
வழைத் தரு எடுத்து அருகு வந்தனர் அநேகர். 6.8.10

6884. ஓம நெறிவாணர் மறை வாய்மை ஒருதானே
ஆம் அரசன் மைந்தர் திருமேனி அலசாமே
பூ மரன் இறுத்தவை பொருத்துவ பொருத்திச்
சாமரையின் வீசினர் படைத் தலைவர் தாமே. 6.8.11

இராமன் கடல் கடந்து கரையடைதல்

6885. அருங் கடகம் அம்கையில் அகற்றி அயர்வோடும்
மருங்கு அட வளர்ந்த முலை மங்கை மனம் உன்னா
ஒருங்கு அடல் உயர்ந்த படர் தானையொடும் ஓதத்து
இருங்கடல் கடந்து கரை ஏறினன் இராமன். 6.8.12

இராமன் சுவேலமலையில் தங்குதல்

6886. பெருந்தவம் முயன்று அமரர் பெற்றிடும் வரத்தால்
மருந்து அனைய தம்பியோடும் வன் துணைவரோடும்
அருந்ததியும் வந்தனை செய் அம்சொல் இளவஞ்சி
இருந்த நகரின் புறன் ஓர் குன்று இடை இறுத்தான். 6.8.13

இராமன் நீலனிடம் படைவீடு அமைக்கும்படி பணித்தல்

6887. நீலனை இனிது நோக்கி, நேமியோன், ‘விரைய ‘நீ நம்
பால்வரு சேனைக்கு எல்லாம் இழைத்தியால் பாடி ‘என்னக்
கால்வரை வணங்கிப் போனான், கல்லினால் கடலைக் கட்டி,
நூல்வரை வழி செய்தானுக்கு அந் நிலை நொய்திற் சொன்னான். 6.8.14

நளன் படைவீடமைத்தல்

6888. பொன்னினும் மணியினாலும் நான்முகன் புனைந்த பொற்பின்
நல் நலம் அமைய வாங்கி, நால்வகைச் சதுரம் நாட்டி,
இன்னர் என்னாத வண்ணம் இறைவற்கும் பிறர்க்கும் எல்லாம்
நல்நகர் நொய்தின் செய்தான்; தாதையும் நாணுக் கொண்டான். 6.8.15

நளன் இராமனுக்கு இருக்கையமைத்தல்

6889. வில்லினாற்கு இருக்கை செய்யும் விருப்பினால், பொருப்பின் வீங்கும்
கல்லினால் கல்லை ஒக்கக் கடாவினான், கழைகளான
நெல்லினால் அலக்கும் காலும் நிரப்பினான், தருப்பை என்னும்
புல்லினால் தொடுத்து, வாசப் பூவினால் வேய்ந்து போனான். 6.8.16

யாவரும் அவரவர்க்கு அமைத்த இருக்கையை அடைதல்

6890. வாயினும் மனத்தினானும் வாழ்த்தி, மன்னுயிர்கட்கு எல்லாம்
தாயினும் அன்பினோனைத் தாள் உற வணங்கித் தத்தம்
ஏயின இருக்கை நோக்கி எண் திசை மருங்கும் யாரும்
போயினர்; பன்னசாலை இராமனும் இனிது புக்கான். 6.8.17

சூரியன் அத்தமித்தல்

6891. பப்பு நீர் ஆய வீரர் பருவரை கடலில் பாய்ச்சத்
துப்பு நீர் ஆய தூய சுடர்களும் கறுக்க வந்திட்டு
உப்பு நீர் அகத்துத் தோய்ந்த ஒளிநிறம் விளங்க, அப்பால்
அப்பு நீர் ஆடுவான் போல் அருக்கனும் அத்தம் சேர்ந்தான். 6.8.18

சந்திரன் தோன்றுதல்

6892. மால் உறு குடக வானின், வயங்கிய வந்து தோன்றும்
பால் உறு பசு வெண் திங்கள், பங்கய நயனத்து அண்ணல்
மேல் உறு பகழி தூர்க்க வெகுண்டனன், விரைவின் வாங்கிக்
கால் உற வளைத்த காமன் வில் எனக் காட்டிற்று அன்றே. 6.8.19

தென்றல் சந்திரன் முதலியவை கொதித்தல்

6893. நூற்று இதழ்க் கமலம் தந்த நுண் நறுஞ் சுண்ணம் உண்ணத்
தீற்றி, மென் பனிநீர் தோய்ந்த சீதளத் தென்றல் என்னும்
காற்றினும் மாலையான கனலினும் காமன் வாளிக்
கூற்றினும் வெம்மை காட்டிக் கொதித்தது அக் குளிர் வெண் திங்கள். 6.8.20

இராமன் தோள்மீது நிலாத் தவழும் தோற்றம்
6894. செயிர்ப்பினும் அழகு செய்யும் திருமுகத்து அணங்கைத் தீர்த்து
துயில் சுவை மறந்தான் தோளில் தூநிலாத் தவழும் தோற்றம்,
மயில் குலம் பிரிந்த மான மரகத மலை மேல் வன்னி
உயிர்ப்பு உடை வெள்ளைப் பிள்ளை வாள் அரா ஊர்வ போன்ற. 6.8.21

இராமன் விரகதாபத்தால் வருந்துதல்
6895. மன் நெடு நகரம் மாடே வரவர, வயிரச் செங்கைப்
பொன் நெடுந் திரள் தோள் ஐயன், மெய் உறப் புழுங்கி நைந்தான்;
பல் நெடுங் காதத்தேயும் சுட வல்ல பவளச் செவ்வாய்
அந் நெடுங் கருங்கண் தீயை அணுகினால் தணிவது உண்டோ? 6.8.22

குரங்குருவொடு வானரப்படையுள் மறைந்து திரிந்த இராவணன் ஒற்றரை வீடணன் காணுதல் (6896-6898)
6896. இற்று இது காலம் ஆக, இலங்கையர் வேந்தன் ஏவ,
ஒற்றர் வந்து, அளவு நோக்கிக் குரங்கு என உழல்கின்றாரைப்
பற்றினன் என்ப மன்னோ! பண்டு தான் பலநாள் செய்த
நல்தவப் பயன்கள் துய்ப்ப முந்து உற போந்த நம்பி. 6.8.23

6897. பேர்வு உறு கவியின் சேனைப் பெருங் கடல் வெள்ளம் தன்னுள்
ஓர்வு உறும் மனத்தன் ஆகி, ஒற்றரை உணர்ந்து கொண்டான்;
சேர்வுறு பாலின் வேலைச் சிறுதுளி தறெித்த வேனும்
நீரினை வேறு செய்யும் அன்னத்தின் நீரன் ஆனான். 6.8.24

6898. பெருமையும் சிறுமைதானும் முற்றுறு பெற்றி ஆற்ற
அருமையின் அகன்று, நீண்ட விஞ்சையுள் அடங்கித் தாமும்
உருவமும் தரெியா வண்ணம், ஒளித்தனர், உறையும் மாயத்து
இருவரை ஒருங்கு காணும் யோகியும் என்னல் ஆனான். 6.8.25

ஓற்றரை வீடணன் காட்ட இராமன் காணுதல்
6899. கூட்டிய விரல் திண்கையால் குரங்குகள் இரங்கக் குத்தி,
மீட்டு ஒரு வினை செய்யாமல், மாணையின் கொடியால் வீக்கிப்
பூட்டிய கையர் வாயால் குருதியே பொழிகின்றாரைக்
காட்டினன் கள்வர் என்னாக் கருணையங் கடலும் கண்டான். 6.8.26

இராமன் குரங்குருவினின்ற ஒற்றரை நலியாது விடுக எனல்
6900. பாம்பு இழைப் பள்ளி வள்ளல் பகைஞர் என்று உணரான், ‘பல்லோர்
நோம் பிழை செய்த கொல்லோ குரங்கு? என, இரங்கி நோக்கித்
தாம் பிழை செய்தாரேனும், தஞ்சம் என்று அடைந்தார் தம்மை
நாம் பிழை செய்யல் ஆமோ? நலியலிர் விடுதிர் ‘என்றான். 6.8.27

வீடணன், இவர் இராவணன் ஒற்றராகிய சுகசாரணர் என்று இராமனிடம் கூறுதல்
6901. அகன் உறப் பொலிந்த வள்ளல் கருணையால் அழுத கண்ணன்,
‘நகம் நிறை கானின் வைகும் நம் இனத்தவரும் அல்லர்;
தகை நிறைவு இல்லா உள்ளத்து இராவணன் தந்த ஒற்றர்;
சுகன் இவன்; அவனும் சாரன் ‘ என்பது தரெியச் சொன்னான். 6.8. 28

ஒற்றர் நாங்கள் குரங்குகளே; வீடணன் எங்களைக் கொல்ல வந்த வஞ்சகன் என்று இராமனிடம் கூறுதல்
6902. கல்விக்கண் மிக்கோன் சொல்லக் கரு மன நிருதக் கள்வர்,
“வல் வில் கை வீர! மற்று இவ் வானரர் வலியை நோக்கி,
‘வெல்விக்கை அரிது ‘என்று எண்ணி, வினையத்தால் எம்மை எல்லாம்
கொல்விக்க வந்தான்; மெய்ம்மை; குரங்கு நாம்; கொல்க ‘‘ என்றார். 6.8.29

வீடணன் மந்திரத்தால் ஒற்றர் அரக்கருருவொடு நிற்றல்
6903. ‘கள்ளரே காண்டி ‘என்னா மந்திரம் கருத்தில் கொண்டான்;
தெள்ளிய தரெிக்கும் தவெ்வர், தீர்வினை சேர்தலோடும்
துள்ளியின் இரதம் தோய்ந்து, தொல் நிறம் கரந்து வேறாய்
வெள்ளி போல் இருந்த செம்பும் ஆம் என வேறுபட்டார். 6.8. 6.8.30

இராமன், எது கருதி வந்தீர் என ஒற்றரை வினவுதல்
6904. மின் குலாம் எயிற்றர் ஆகி, வெருவந்து வெற்பின் நின்ற
வன்கணார் தம்மை நோக்கி, மணி நகை முறுவல் தோன்றப்
புன்கணார் புன்கண் நீக்கும் புரவலன், ‘போந்த தன்மை
என்கொலாம்? தரெிய எல்லாம் இயம்புதிர் அஞ்சல் ‘என்றான். 6.8.31

ஒற்றர் வேய் தரெிந்துரைக்க வந்தோம் எனல்
6905. தாய் தரெிந்து உலகு காத்த தவத்தியைத் தன்னைக் கொல்லும்
நோய் தரெிந்து உணரான் தேடிக் கொண்டவன் நுவல, ஆற்றின்
வாய் தரெிந்து, உணராவண்ணம் கழறுவார், வணங்கி, ‘மாய
வேய் தரெிந்து க்க வந்தோம் வினையினால் வீர ‘என்றார். 6.8.32

இராமன் ஒற்றரிடம் கூறுதல் (6906-6910)
6906. ‘எல்லை இல் இலங்கைச் செல்வம் இளையவற்கு ஈந்த தன்மை
சொல்லுதிர்; மகர வேலை, கவிக்குல வீரர் தூர்த்துக்
கல்லினில் கடந்த வாறும் கழறுதிர்; “காலம் தாழ்த்த
வில்லினர், வந்தார் ‘‘ என்றும் விளம்புதிர் வினையம் மிக்கீர். ‘ 6.8.33

6907. ‘கொத்து உறு தலையான் வைகும் குறும்பு உடை இலங்கைக் குன்றம்,
தத்து உறு தடநீர் வேலை தனில், ஒரு சிறையிற்று ஆதல்,
ஒத்து உற உணர்ந்திலாமை, உயிரோடும் உறவினோடும்
இத்துணை இருந்தது என்னும் தன்மையும் இயம்புவீரால். ‘ 6.8.34

6908. ‘சண்டம் கொள் வேகமாகத் தனி விடை, உவணம், தாங்கும்
துண்டம் கொள் பிறையான், மௌலித் துளவினானோடும் தொல்லை
அண்டம் கொள் தேவர், வந்து, காப்பினும், அறம் இலானைக்
கண்டங்கள் பலவும், காண்பன் என்பதும் கழறுவீரால். ‘ 6.8.35

6909. தீட்டிய மழுவாள் வீரன், தாதையைச் செற்றோன் சுற்றம்
மாட்டிய வண்ணமே, தன் வருக்கமும், மற்றும் முற்றும்,
வீட்டி, என் தாதைக்காக, மெய்ப்பலி, விசும்பு உ(ள்)ேளாரை
ஊட்டுவென் உயிர்கொண்டு ‘என்னும் வார்த்தையும் உணர்த்துவீரால். 6.8.36

6910. தாழ்வு இலாத் தவத்து ஓர் தையல், தனி ஒரு சிறையில் தங்கச்
சூழ்வு இலா வஞ்சம் சூழ்ந்த தன்னைத் தன் சுற்றத்தோடும்,
வாழ்வு எலாம் தம்பி, கொள்ள, வயங்கு எரி நரகம் என்னும்
வீழ்வு இலாச் சிறையின், வைப்பென்; என்பதும் விளம்புவீரால். 6.8.37

இராமன் கட்டளையால் ஒற்றர் திரும்பிச் செல்லுதல்

6911. ‘நோக்கினிர் தானையெங்கும் நுழைந்தனிர்; இனி வேறு ஒன்றும்
ஆக்குவது இல்லையாயின், அஞ்சல் என்ற அஃது உண்டு ‘; என்றே
‘வாக்கினின் மனத்தின் கையின் மற்று இனி நலியா வண்ணம்,
போக்குமின் விரைவின் ‘என்றான்; ‘உய்ந்தனம் ‘என்று போனார். 6.8.38

இராவணன் மந்திராலோசனை செய்தல் (6912-6914)

6912. அரவ மாக் கடல் அஞ்சிய அச்சமும்
உரவு நல் அணை ஓட்டிய ஊற்றமும்
வரவும் நோக்கி இலங்கையர் மன்னவன்
இரவின் எண்ணிட வேறு இருந்தான் அரோ. 6.8.39

6913. வார் குலாம் முலை மாதரும் மைந்தரும்
ஆரும் நீங்க அறிஞரோடு ஏகினான்
‘சேர்க ‘என்னின் அல்லால் இளந்தென்றலும்
சார்கிலா நெடு மந்திர சாலையே. 6.8.40

6914. உணர்வு இல் நெஞ்சினர் ஊமர் ப்பொருள்
புணரும் கேள்வியர் அல்லர் பொறி இலர்
கொணரும் கூனர் குறளர் கொழுஞ்சுடர்
துணரும் நல்விளக்கு ஏந்தினர் சுற்றினார். 6.8.41

இராவணன் வினவுதல்

6915. ‘நணியர் வந்து மனிதர்; நமக்கு இனித்
துணியும் காரியம் யாது? ‘எனச் சொல்லினான்;
பணியும் தானவர் ஆதியர் பல் முடி
மணியினால் விளங்கும் மணித் தாளினான். 6.8.42

மாலியவான் கூறுதல் (6916-6920)

6916. கால வெம் கனல் போலும் கணைகளால்
வேலை வெந்து நடுங்கி வெயில் புரை
மாலை கொண்டு வணங்கியவாறு எலாம்
சூலம் என்ன என் நெஞ்சைத் தொளைக்குமால். 6.8.43

6917. ‘கிழிபடக் கடல் கீண்டது; மாண்டது
மொழி படைத்த வலி ‘; என மூண்டது ஓர்
பழி படைத்த பெரும் பயத்து அன்னவன்
வழி கொடுத்தது என் உள்ளம் வருத்துமால். 6.8.44

6918. படைத்த மால் வரை யாவும் பறித்து வேர்
துடைத்த வானர வீரர் தம் தோள்களைப்
புடைத்தவாறும் புணரியைப் போக்கு அற
அடைத்தவாறும் என் உள்ளத்து அடைத்தவால். 6.8.45

6919. காந்து வெம் சின வீரர் கணக்கு இலார்
தாம் தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ற தரத் தர
வேந்த! வெற்பை ஒருவன் விரல்களால்
ஏந்தி இட்டது என் உள்ளத்தில் இட்டதால். 6.8.46

6920. சுட்டவா கண்டும் தொல் நகர் வேலையைத்
தட்டவா கண்டும் தா அற்ற தவெ்வரைக்
கட்டவா கண்டும் கண் எதிரே வந்து
விட்டவா கண்டும் மேல் எண்ண வேண்டுமோ? 6.8.47

இராவணன் மாலியவானைச் சினந்து கூறுதல்

6921. என்று தாயைப் பயந்தோன் இயம்பலும்
தின்று வாயை விழிவழித் தீ உக
‘நன்று நன்று நம் மந்திரம் நன்று ‘எனா
‘என்றும் வாழ்தி இளவலொடு ஏகு ‘என்றான். 6.8.48

மாலியவான் மௌனமுறச் சேனைத் தலைவன் கூறுதல் (6922-6925)

6922. ஈனமேகொல் இதம்? என எண்ணுறா
மோனம் ஆகி இருந்தனன் முற்றினான்;
ஆன காலை அடியின் இறைஞ்சிய
சேனை நாதன் இனையன செப்பினான். 6.8.49

6923. கண் வயம்தர வேலை கடந்த அத்
திண்மை ஒன்றும் அலால் திசை காவலர்
எண்மரும் இவற்கு ஏவல் செய்கின்ற அவ்
உண்மை ஒன்றும் உணர்ந்திலை போலுமால். 6.8.50

6924. கூசி வானரர் குன்று கொடுங்கடல்
வீசினார் எனும் வீரம் விளம்புவாய்
ஊசி வேரோடும் ஓங்கலை ஓங்கிய
ஈசனோடும் எடுத்ததும் இல்லையோ. 6.8.51

6925. அதுகொடு என் சில; ஆர் அமர் மேல் இனி
மதி கெடும் தகையோர் வந்து நாம் உறை
பதி புகுந்தனர் தம்மைப் படுப்பது ஓர்
விதி கொடு உந்த விளைந்ததுதான் என்றான். 6.8.52

வாயில் காவலன் இராவணனிடம் ஒற்றர் வரவு தரெிவித்தல்

6926. முற்றும் மூடிய கஞ்சுகன் மூட்டிய
வெற்று அனல் பொழி கண்ணினன் வேத்திரம்
பற்றும் அம் கையினன் படிகாரன் நின்று
‘ஒற்றர் வந்தனர் ‘என்ன உணர்த்தினான். 6.8.53

இராவணன் கட்டளையால் ஒற்றர் இராவணனை யடைதல்

6927. வாயில் காவலன் கூற வயங்கு எரி
மேய வெங்கண் விறல் கொள் இராக்கதர்
நாயகன் ‘புகுத்து இங்கு ‘என ‘நன்று ‘எனப்
போய் அவன் புகுத்தப் புகுந்தார் அரோ. 6.8.54

ஒற்றர் இராவணனை வணங்குதல்

6928. மனைக்கண் வந்து அவன் பாதம் வணங்கினார்
பனைக்கை வன்குரங்கின் படர் சேனையை
நினைக்குந்தோறும் திடுக்கிடும் நெஞ்சினார்
கனைக்குந்தோறும் உதிரங்கள் கக்குவார். 6.8.55

இராவணன் ஒற்றர்பால் வானரப்படையளவு முதலியவற்றை வினவுதல்

6929. ‘வெள்ள வாரி விரிவொடு அவ் வீடணத்
தள்ளவாரி நிலைமையும் தாபதர்
உள்ளவாறும் மின் ‘என்றான்; உயிர்
கொள்ள வாய் வெருவும் கொடுங் கூற்று அனான். 6.8.56

ஒற்றர் கூறுதல் (6930-6938)

6930. அடியம் அந்நெடுஞ் சேனையை ஆசையால்
முடிய நோக்கலுற்றோம்; முதுவேலையின்
படியை நோக்கி அவ் வானம் படர்குறும்
கடிய வேகக் கலுழனில் கண்டிலம். 6.8.57

6931. நுவல யாம் வரவேண்டிய நோக்கதோ
கவலை வேலை எனும் கரை காண்கிலாது
அவலம் எய்தி அடைத்துழி ஆர்த்து எழும்
துவலையே வந்து சொல்லியது இல்லையோ? 6.8.58

6932. ‘எல்லை நோக்கவும் எய்தில தாம் ‘எனும்
சொல்லை நோக்கிய மானிடன் தோள் எனும்
கல்லை நோக்கிக் கணைகளை நோக்கித் தன்
வில்லை நோக்கலும் வெந்தது வேலையே. 6.8.59

6933. தார் உலாம் மணி மார்ப! நின் தம்பியே
தேர் உலாவு கதிரும் திரிந்து தன்
பேர் உலாவும் அளவினும் பெற்றனன்
நீர் உலாவும் இலங்கை நெடுந்திரு 6.8.60

6934. சேது பந்தனம் செய்தனன் என்றது இப்
போது வந்த புது வலியோ? ஒரு
தூது வந்தவன் தோள் வலி சொல்லிய
ஏது அந்தம் இலாத இருக்கவே. 6.8.61

6935. மருந்து தேவர் அருந்திய மாலைவாய்
இருந்த தானவர் தம்மை இரவி முன்
பெருந்திண் மாயற்கு உணர்த்திய பெற்றியில்
தரெிந்து காட்டினன் நும்பி சினத்தினால். 6.8.62

6936. பற்றி வானர வீரர் பனைக் கையால்
எற்றி எங்களையே நெடுந் தோள் உறச்
சுற்றி ஈர்த்து அலைத்துச் சுடர்போல் ஒளிர்
வெற்றி வீரற்குக் காட்டி விளம்பினான். 6.8.63

6937. “‘சரங்கள் இங்கு இவற்றால் பண்டு தான் உடை
வரங்கள் சிந்துவென் ‘என்றனன்; மற்று எமைக்
குரங்கு அலாமை தரெிந்தும் அக் கொற்றவன்
இரங்க உய்ந்தனம்; ஈது எங்கள் ஒற்று “ என்றார். 6.8.64

6938. மற்றும் யாவையும் வாய்மைய வானவன்
சொற்ற யாவையும் சோர்வு இன்றிச் சொல்லினார்
‘குற்றம் யாவையும் கோெளாடு நீங்குக;
இற்றை நாள் முதல் ஆயு உண்டாக ‘என்றார் 6.8.65
------------------

6.9 – Der Anblick Lankas

6.9 இலங்கை காண் படலம் (6939 - 6986 )

இராவணன் வினவச் சேனை காப்பாளன் சொல்லத் தொடங்குதல்

6939. வைதனெக் கொல்லும் வில் கை மானிடர், மகர நீரை
நொய்தினின் அடைத்து, மானத் தானையான் நுவன்ற நம் ஊர்
எய்தினர் என்ற போதின், வேறு இனி எண்ண வேண்டும்
செய்திறன் உண்டோ? என்ன, சேனை காப்பாளன் செப்பும். 6.9.1

சேனை காவலன் மறுமொழி (6940-6943)

6940. ‘விட்டனை மாதை என்ற போதினும், “வெருவி, வேந்தன்
பட்டது ‘‘ என்று இகழ்வர் விண்ணோர்; பற்றி இப்பகையைத் தீர,
ஒட்டல் ஆம் போரில் ஒன்னார் ஒட்டினும், உம்பி ஒட்டான்;
கிட்டிய போது, செய்வது என்? இனிக் கிளத்தல் வேண்டும். 6.9.2

6941. ஆண்டு சென்று அரிகேளாடு மனிசரை அமரில் கொன்று
மீண்டு நம் இருக்கை சேர்தும் என்பது மேல் கொண்டோமேல்,
ஈண்டு வந்து இறுத்தார் என்னும் ஈது அலாது உறுதி உண்டோ?
வேண்டியது எய்தப் பெற்றால் வெற்றியின் விழுமிது அன்றோ! 6.9.3

6942. ஆயிரம் வெள்ளம் ஆன அரக்கர்தம் தானை ஐய!
தேயினும் ஊழி நூறு வேண்டுமால்; சிறுமை என்னோ?
நாயினம் சீயம் கண்டதாம் என நடப்பது அல்லால்
நீ உருத்து எழுந்த போது, குரங்கு எதிர் நிற்பது உண்டோ? 6.9.4

6943. வந்தவர், தானையோடு மறிந்து மாக் கடலில் வீழ்ந்து
சிந்தினர் இரிந்து போகச் சேனையும் யானும் சென்று,
வெம் தொழில் புரியும் ஆறு காணுதி; விடை ஈக என்னா,
இந்திரன் முதுகு கண்ட இராவணற்கு ஏய்ந்த சொன்னான். 6.9.5

மாலியவான் அறிவுரை (6944-6954)

6944. மதி நெறி அறிவு சான்ற மாலியவான், “ நல் வாய்மை
பொது நெறி நிலையது ஆகப் புணர்த்துதல் புலமை ‘என்னா,
‘விதி நெறி நிலையது ஆக விளம்புகின்றோரும், மீண்டு
செது நெறி நிலையினாரே ‘ என்பது தரெியச் சொல்லும். 6.9.6

6945. “‘பூசற்கு முயன்று நம்பால், பொரு திரைப் புணரி வேலித்
தேசத்துக்கு இறைவன் ஆன தசெரதன் சிறுவனாகி,
மாசு அற்ற சோதி வெள்ளத்து உச்சியின் வரம்பில் தோன்றும்
ஈசற்கும் ஈசன் வந்தான் ‘‘ என்பதோர் வார்த்தை இட்டார். 6.9.7

6946. அன்னவற்கு இளவல் தன்னை, “அருமறை, ‘பரம் ‘என்று ஓதும்
நல்நிலை நின்று, தீர்ந்து, நவை இலா உயிர்கள் தோறும்
தொல்நிலை பிரிந்தான் என்னப் பலவகை நின்ற தூயோன்
இன் அணை ‘‘ என்ன யாரும் இயம்புவர்; ஏது யாதோ? 6.9.8

6947. “‘அவ்வவர்க்கு அமைந்த வில்லும், குலவரை அவற்றின் ஆன்ற
வெவ் வலி வேறு வாங்கி, விரிஞ்சனே விதித்த, மேல் நாள்;
செவ் வழி நாணும், சேடன்; தரெிகணை ஆகச் செய்த
கவ்வு அயில், கால நேமிக் கணக்கையும் கடந்தது ‘‘ என்பார். 6.9.9

6948. “‘வாலி மா மகன் வந்தானை, “வானவர்க்கு இறைவன் “ என்றார்;
நீலனை, ‘உலகம் உண்ணும் நெருப்பினுக்கு அரசன் “ என்றார்;
காலனே ஒக்கும் தூதன் “காற்று எனும் கடவுள் “ என்றார்;
மேலும் ஒன்று த்தார் : “அன்னான் விரிஞ்சன் ஆம் இனிமேல்“ என்றார். 6.9.10

6949. “‘அப்பதம் அவனுக்கு ஈந்தான், அரக்கர் வேர் அறுப்பதாக
இப்பதி எய்தினான் அவ் இராமன் ‘‘ என்று எவரும் சொன்னார்;
ஒப்பினால் க்கின்றாரோ? உண்மையே உணர்த்தினாரோ?
செப்பி என்? “குரங்காய் வந்தார் தனித்தனி தேவர் ‘என்றார். 6.9.11

6950. ‘ஆயது தரெிந்தோர், தங்கள் அச்சமோ? அறிவோ? ‘யார்க்கும்
சேயவள், ‘எளியள் ‘என்னா, சிந்தையின் இகழல் அம்மா!
“தூயவள் அமிழ்தினோடும் தோன்றினாள், என்றும் தோன்றாத்
தாய் அவள், உலகுக்கு எல்லாம் ‘‘ என்பதும், சாற்றுகின்றார். 6.9.12

6951. “‘கானிடை வந்ததேயும் வானவர் கடாவவேயாம்;
மீன் உடை அகழி வேலை விலங்கல் மேல் இலங்கை வேந்தன்
தானுடை வரத்தை எண்ணி, தருமத்தின் தலைவர் தாமே
மானுட வடிவம் கொண்டார் ‘‘ என்பது ஓர் வார்த்தை இட்டார். 6.9.13

6952. “ஆயிரம் உற்பாதங்கள் ஈங்கு உள அடுத்த “ என்றார்;
“தாயினும் உயிர்க்கு நல்லாள் இருந்துழி அறிய, தக்கோன்
ஏயின தூதன் எற்ற, பற்று விட்டு, இலங்கைத் தயெ்வம்
போயினது ‘‘ என்றும் சொன்னார்; ‘‘புகுந்தது போரும் ‘‘ என்றார். 6.9.14

6953. “‘அம்பினுக்கு இலக்கம் ஆவார் அரசொடும் அரக்கர் ‘என்ன,
நம் பரத்து அடங்கும் மெய்யன், நாவினில் பொய் இலாதான்,
உம்பர் மந்திரிக்கும் மேலா ஒரு முழம் உயர்ந்த ஞானத்
தம்பியே சாற்றிப் போனான் ‘‘ என்பதும் சமையச் சொன்னார். 6.9.15

6954. ‘ஈது எலாம் உணர்ந்தேன் ஆயும், என்குலம் இறுதி உற்றது
ஆதியின் இவனால் என்றும், உன்தன் மேல் அன்பினாலும்,
வேதனை நெஞ்சின் எய்த, வெம்பி, யான் விளைவ சொன்னேன்,
சீதையை விடுதி ஆயின், தீரும் இத்தீமை ‘என்றான். 6.9.16

மாலியவான் மொழிகளை இராவணன் இகழ்ந்துரைத்தல் (6955-6960)

6955. ‘மற்று எலாம் நிற்க, வந்த மனிதர் வானரங்கள், வானில்
இற்றை நாள் அளவும் நின்ற இமையவர் என்னும் தன்மை
சொற்றவாறு அன்றியேயும், “தோற்றி நீ “ என்றும் சொன்னாய்
கற்றவா நன்று போ ‘என்று, இனையன கழறல் உற்றான். 6.9.17

6956. ‘பேதை மானிடவரோடு குரங்கு அல, பிறவே ஆக,
பூதல வரைப்பின் நாகர் புரத்தின் அப்புறத்தது ஆக,
காது வெஞ்செரு வேட்டு, என்னைக் காந்தினர் கலந்த போதும்,
சீதைதன் திறத்தின் ஆயின், அமர்த் தொழில் திறம்புவேனோ? 6.9.18

6957. ‘ஒன்று அல, பகழி, என் கைக்கு உரியன; உலகம் எல்லாம்
வென்றன; ஒருவன் செய்த வினையினும் வலிய; “வெம்போர்
முன்தருக ‘என்ற தேவர் முதுகு புக்கு அமரில் முன்னம்
சென்றன; இன்று வந்த குரங்கின்மேல் செல்கலாவோ? 6.9.19

6958. ‘சூலம் ஏய் தடக் கை அண்ணல் தானும், ஓர் குரங்காய்த் தோன்றி
ஏலுமேல், இடைவது அல்லால் என்செய வல்லன் என்னை?
வேலை நீர் கடைந்த மேல் நாள் உலகு எலாம் வெருவ வந்த
ஆலமோ விழுங்க, என் கை அயில் முகப் பகழி? அம்மா! 6.9.20

6959. ‘அறிகிலை போலும், ஐய! அமர் எனக்கு அஞ்சிப் போன
எறி சுடர் நேமியான் வந்து ஏற்கிலும், என் கை வாளி,
பொறி பட, சுடர்கள் தீயப் போவன; போக்கு இலாத
மறி கடல் கடைய, வந்த மணிகொலாம், மார்பில் பூண? 6.9.21

6960. ‘கொற்ற வாள் இமையோர் கோமான் குரங்கினது உருவம் கொண்டால்,
அற்றை நாள், அவன்தான் விட்ட அயில் படை அறுத்து மாற்ற,
இற்ற வான் சிறைய ஆகி விழுந்து, மேல் எழுந்து வீங்காப்
பொற்றை மால் வரைகேளா, என் புயநெடும் பொருப்பும்? என்றான். 6.9.22

இருள் நீங்குதல்

6961. உள்ளமே தூது செல்ல உயிர் அனார் உறையுள் நாடும்
கள்ளம் ஆர் மகளிர் சோர, நேமிப் புள் கவற்சி நீங்க,
கொள்ளை பூண்டு அமரர் வைகும் குன்றையும் கொடிற்றில் கொண்ட
வெள்ள நீர் வடிந்தது என்ன, வீங்கு இருள் விடிந்தது அன்றே. 6.9.23

கதிரவன் தோன்றுதல்

6962. இன்னது ஓர் தன்மைத்து ஆம் என்று எட்டியும் பார்க்க அஞ்சி,
பொன்மதில் புறத்து நாளும் போகின்றான், ‘போர் மேற்கொண்டு
மன்னவர்க்கு அரசன் வந்தான்; வலியமால் ‘என்று, தானும்
தொல் நகர் காண்பான் போல, கதிரவன் தோற்றம் செய்தான். 6.9.24

இராமன் தன் பரிவாரங்களுடன் சுவேலமலைமேல் ஏறுதல்

6963. ‘அருந்ததி அனைய நங்கை அவ் வழி இருந்தாள் ‘என்று
பொருந்திய காதல் தூண்ட, பொன் நகர் காண்பான் போல,
பெருந் துணை வீரர் சுற்ற, தம்பியும் பின்பு செல்ல,
இருந்த மா மலையின் உச்சி ஏறினன் இராமன், இப்பால். 6.9.25

மலைமேல் ஏறிய இராமனது தோற்றப் பொலிவு (6964-6967)

6964. செரு மலி வீரர் எல்லாம் சேர்ந்தனர் மருங்கு செல்ல,
இரு திறல் வேந்தர் தாங்கும் இணை நெடுங் கமலக் கையான்,
பொரு வலி வய வெஞ்சீயம் யாவையும் புலியும் சுற்ற,
அரு வரை இவர்வது ஆங்கு ஓர் அரி அரசு அனையன் ஆனான். 6.9.26

6965. கதம் மிகுந்து இரைத்துப் பொங்கும் கனைகடல் உலகம் எல்லாம்
புதைவு செய் இருளின் பொங்கும் அரக்கர்தம் புரமும், பொற்பும்,
சிதைவு செய் குறியைக் காட்டி வடதிசைச் சிகரக் குன்றின்,
உதயம் அது ஒழியத் தோன்றும், ஒரு கரு ஞாயிறு ஒத்தான். 6.9.27

6966. துமிலத் திண் செருவின் வாளிப் பெரு மழை சொரியத் தோன்றும்
விமலத் திண் சிலையன், ஆண்டு ஓர் வெற்பினை மேய வீரன்,
அமலத் திண் கரமும் காலும் வதனமும் கண்ணும் ஆன,
கமலத் திண் காடு பூத்த காள மா மேகம் ஒத்தான். 6.9.28

6967. மல் குவடு அனைய திண் தோள் மானவன், மானம் இல்லாக்
கல் குவடு அடுக்கி வாரிக் கடலினைக் கடந்த காட்சி
நல் குவடு அனைய வீரர் ஈட்டத்தின் நடுவண் நின்றான்,
பொன் குவட்டு இடையே தோன்றும் மரகதக் குன்றம் போன்றான். 6.9.29

மலைமேல் நின்று இலங்கை நகரத்தினைக்கண்ட இராமன் அதன் எழில்மிக்க பலவகைக் காட்சிகளையும் இலக்குவனுக்கு எடுத்துரைத்தல்

6968. அணை நெடுங் கடலில் தோன்ற, ஆறிய சீற்றத்து ஐயன்,
பிணை நெடுங் கண்ணி என்னும் இன்னுயிர் பிரிந்த பின்னை,
துணை பிரிந்து அயரும் அன்றில் சேவலின் துளங்குகின்றான்,
இணை நெடுங் கமலக் கண்ணால் இலங்கையை எய்தக் கண்டான். 6.9.30

இராமன் இலங்கையின் எழில்கண்டு இலக்குவனுக்குக் காட்டுதல் (6969-6985)

6969. ‘நம் திரு நகரே ஆதி வேறு உள நகர்கட்கு எல்லாம்
வந்த பேர் உவமை கூறி வழுத்துவான் அமைந்த காலை,
இந்திரன் இருக்கை என்பர்; இலங்கையை எடுத்துக் காட்டார்;
அந்தரம் உணர்தல் தேற்றார், அருங் கவிப் புலவர் அம்மா! 6.9.31

6970. பழுது அற விளங்கும் செம்பொன் தலத்திடைப் பரிதி நாண
முழுது எரி மணியின் செய்து முடிந்தன, முனைவராலும்
எழுத அருந் தகைய ஆய மாளிகை, இயையச் செய்த
தொழில் தரெிகிலவால், தங்கண் சுடர்மணிக் கற்றை சுற்ற. 6.9.32

6971. விரிகின்ற கதிர ஆகி, மிளிர்கின்ற மணிகள் வீச,
சொரிகின்ற சுடரின் சும்மை விசும்புறத் தொடரும் தோற்றம்,
அரி வென்ற வெற்றி ஆற்றல் மாருதி மடுத்த தீயால்
எரிகின்றது ஆயே காண், இக் கொடி நகர் இருந்தது இன்னும். 6.9.33

6972. ‘மாசு அடப் பரந்த மான மரகதத் தலத்து வைத்த
காசு இடைச் சமைந்த மாடம், கதிர்த் தழைக் கற்றை சுற்ற
ஆசு அறக் குயின்ற வெள்ளி அகல்மனை அன்னம் ஆக,
பாசடைப் பொய்கை பூத்த பங்கயம் நிகர்ப்ப பாராய்! 6.9.34

6973. தீச் சிகை சிவணுஞ் சோதிச் செம்மணி செறியச் செய்த
தூச் சுடர் மாடம் ஈண்டித் துறுதலால், கருமை தோன்றா
மீச் செலும் மேகம் எல்லாம், விரிசுடர் இலங்கை வேவ,
காய்ச்சிய இரும்பு மானச் சேந்து ஒளி கஞல்வ, காணாய். 6.9.35

6974. வில் படி திரள் தோள் வீர! நோக்குதி வெங் கண் யானை
அல் படி நிறத்த வேனும், ஆடகத் தலத்தை ஆழ,
கல் படி வயிரத் திண் கால் நகங்களின் கல்லி, கையால்
பொன் பொடி மெய்யின் வீசி, பொன் மலை என்னப் போவ. 6.9.36

6975. ‘பூசல் வில் குமர! நோக்காய் புகர் அற விளங்கும் பொற்பின்
காசுடைக் கதிரின் கற்றைக் கால்களால் கதுவு கின்ற
வீசு பொன் கொடிகள் எல்லாம், விசும்பினின் விரிந்த மேக
மாசு அறத் துடைத்து, அவ் வானம் விளக்குவ போல்வ மாதோ! 6.9.37

6976. நூல் படத் தொடர்ந்த பைம் பொன் சித்திரம் நுனித்த பத்திக்
கோல் படு மனைகள் ஆய குலமணி எவையும் கூட்டி,
சால் படுத்து அரக்கன் மாடத் தனி மணி நடுவண் சார்த்தி,
மால் கடற்கு இறைவன் பூண்ட மாலை போன்று உளது இம் மூதூர். 6.9.38

6977. நல் நெறி அறிஞ! நோக்காய் நளி நெடுந் தரெுவின் நாப்பண்
பல் மணி மாடப் பத்தி நிழல் படப் படர்வ, பண்பால்
தம் நிறம் தரெிகிலாத, ஒரு நிறம் சார்கிலாத,
இன்னது ஓர் குலத்த என்று புலப்படா, புரவி எல்லாம். 6.9.39

6978. ‘வீர! நீ பாராய் மெல்லென் பளிங்கினால் விளங்குகின்ற;
மாரனும் மருளச் செய்த மாளிகை, மற்றோர் சோதி
சேர்தலும் தரெிவ; அன்றேல், தரெிகில; தரெிந்த காட்சி
நீரினால் இயன்ற என்ன நிழல் எழுகின்ற நீர. 6.9.40

6979. ‘கோல்நிறக் குனிவில் செங்கைக் குமரனே! குளிர் வெண் திங்கள்
கால் நிறக் கதிரின் கற்றை தறெ்றிய அனைய காட்சி
வால் நிறத் தரளப் பந்தர், மரகதம் நடுவண் வைத்த,
பால் நிறப் பரவை வைகும் பரமனை நிகர்ப்ப, பாராய். 6.9.41

6980. ‘கோள் அவாவு அரி ஏறு அன்ன குரிசிலே! கொள்ள நோக்காய்
நாள் அவாம் மின்தோய் மாடத்து உம்பர், ஓர் நாகர் பாவை,
காள வார் உறையின் வாங்கும் கண்ணடி, விசும்பில் கவ்வி
வாள் அரா விழுங்கிக் காலும் மதியினை நிகர்த்த வண்ணம். 6.9.42

6981. ‘கொற்ற வான் சிலைக் கை வீர! கொடி மிடை மாடக் குன்றை
உற்ற வான் கழுத்தவான ஒட்டகம், அவற்றது உம்பர்ச்
செற்றிய மணிகள் ஈன்ற சுடரினைச் செக்காரத்தின்
கற்றை அம் தளிர்கள் என்னக் கவ்விய நிமிர்வ, காணாய்! 6.9.43

6982. ‘வாகை வெஞ் சிலைக்கை வீர! மலர்க்குழல் புலர்த்த, மாலைத்
தோகையர் இட்ட தூமத்து அகில் புகை முழுதும் சுற்ற,
வேக வெங் களிற்றின் வன் தோல் மெய்யுறப் போர்த்த தையல்
பாகனின் பொலிந்து தோன்றும் பவள மாளிகையைப் பாராய்! 6.9.44

6983. ‘காவலன் பயந்த வீரக் கார்முகக் களிறே! கற்ற
தேவர்தம் தச்சன் நீலக் காசினால் திருந்தச் செய்த,
ஈவது தரெியா உள்ளத்து இராக்கதர் ஈட்டி வைத்த
பாவ பண்டாரம் அன்ன செய் குன்றம் பலவும் பாராய்! 6.9.45

6984. ‘பிணை மதர்த்து அனைய நோக்கம் பாழ்பட, பிடியுண்டு, அன்பின்
துணைவரைப் பிரிந்து போந்து, மருங்கு எனத் துவளும் உள்ளப்
பணம் அயிர்ப்பு எய்தும் அல்குல் பாவையர், பருவம் நோக்கும்
கண மயில் குழுவின், நம்மைக் காண்கின்றார் தம்மைக் காணாய்! 6.9.46

6985. ‘நாழ் மலர்த் தரெியல் வீர! நம் படை காண, வானத்து
யாழ் மொழித் தரெிவை மாரும் மைந்தரும் ஏறுகின்றார்,
‘வாழ்வு இனிச் சமைந்தது அன்றே ‘ என்று மா நகரை எல்லாம்
பாழ் படுத்து இரியல் போவார் ஒக்கின்ற பரிசு பாராய்! 6.9.47

வானர சேனையைக் காண எண்ணி, இராவணன் கோபுரத்தின் மேல்நிலையை அடைத்தல்

6986. இன்னவாறு இலங்கை தன்னை இளையவற்கு இராமன் காட்டி,
சொன்னவா சொல்லா வண்ணம் அதிசயம் தோன்றும் காலை,
அன்ன மா நகரின் வேந்தன், அரிக் குலப் பெருமை காண்பான்,
சென்னி வான் தடவும் செம்பொன் கோபுரத்து உம்பர்ச் சேர்ந்தான். 6.9.48
--------------------

Hanuman trägt Rama und Lakshmana. Tatkraft und Hingabe gehören für ihn zusammen.

Die bildlichen Darstellungen begleiten die Lektüre; sie sind keine Abbildungen einzelner Verse.

6.10 – Ravana betrachtet das Vanaraheer

6.10 இராவணன் வானரத் தானை காண் படலம் (6987- 7021 )

இராவணன் கோபுரத்தின்மேல் நின்ற நிலை

6987. கவடு உகப் பொருத காய்களிறு அன்னான்
அவள் துயக்கின் மலர் அம்பு உற வெம்பும்
சுவடுடைப் பொருவு இல் தோள்கொடு அனேகம்
குவடுடைத் தனி ஒர் குன்று என நின்றான். 6.10.1

6988. பொலிந்த தாம் இனிது போர் எனலோடும்
மலிந்த நங்கை எழிலால் வலி நாளும்
மெலிந்த தோள்கள் வடமேருவின் மேலும்
வலிந்து செல்ல மிசை செல்லும் மனத்தான். 6.10.2

6989. செம் பொன் மௌலி சிகரங்கள் தயங்க
அம்பொன் மேரு வரை கோபுரம் ஆக
வெம்பு காலினை விழுங்கிட மேல் நாள்
உம்பர் மீது நிமிர் வாசுகி ஒத்தான். 6.10.3

6990. தொக்க பூதம் அவை ஐந்தொடு துன்னிட்டு
ஒக்க நின்ற திசை ஒன்பதொடு ஒன்றும்
பக்கமும் நிழல் பரப்பி வியப்பால்
மிக்கு நின்ற குடை மீது விளங்க. 6.10.4

6991. கைத் தரும் கவரி விசிய காலால்
நெய்த்து இருண்டு உயரும் நீள்வரை மீதில்
தத்தி வீழும் அருவித் திரள் சாலும்
உத்தரீகம் நெடு மார்பின் உலாவ. 6.10.5

6992. வானகத்து அமுது உருப்பசி வாசத்
தேன் அகத் திரு திலோத்தமை செவ்வாய்
மேனகைக் குயிலின் மென்மையர் யாரும்
சானகிக்கு அழகு உகுத்து அயல் சார. 6.10.6

6993. வீழியின் கனி இதழ் பணை மென் தோள்
ஆழி வந்த அர மங்கையர் ஐஞ்ஞூற்று
ஏழ் இரண்டினின் இரண்டு பயின்றோர்
சூழ் இரண்டு புடையும் முறை சுற்ற. 6.10.7

6994. முழை படிந்த பிறை முள் எயிறு ஒள்வாள்
இழை படிந்த இள வெண்ணிலவு ஈன
குழை படிந்தது ஒரு குன்றில் முழங்கா
மழை படிந்தனைய தொங்கல் வயங்க. 6.10.8

6995. ஓத நூல்கள் செவியின் வழி உள்ளம்
சீதை சீதை என ஆர் உயிர் தேய
நாத வீணை இசை நாரதர் பாட
வேத கீத அமிழ்து அள்ளி விழுங்க. 6.10.9

6996. வெங்கரத்தர் அயில் வாளினர் வில்லோர்
சங்கரற்கும் வலி சாய்வு இல் வலத்தோர்
அங்கு அரக்கர் சதகோடி அமைந்தோர்
பொங்கு அரத்த விழியோர் புடை சூழ. 6.10.10

6997. கல்லில் அம் கை உலகம் கவர்கிற்போர்
நல் இலங்கை முதலோர் நவை இல்லோர்
சொல்லில் அங்கு ஒர் சத கோடி தொடர்ந்தோர்
வில் இலங்கு படையோர் புடை விம்ம. 6.10.11

6998. பார் இயங்குநர் விசும்பு பரந்தோர்
வார் இயங்கு மழையின் குரல் மானும்
பேரி அம் கண் முருடு ஆகுளி பெட்கும்
தூரியம் கடலின் நின்று துவைப்ப. 6.10.12

6999. நஞ்சும் அஞ்சும் விழி நாகியர் நாணி
வஞ்சி அஞ்சும் இடை விஞ்சையர் வானத்து
அம்சொல் இன்சுவை அரம்பையரோடும்
பஞ்சமம் சிவணும் இன் இசை பாட. 6.10.13

7000. நஞ்சு கக்கி எரி கண்ணினர் நாமக்
கஞ்சுகத்தர் கதை பற்றிய கையர்
மஞ்சு உகக் குமுறு சொல்லினர் வல்வாய்க்
கிஞ்சுகத்தர் கிரி ஒத்தனர் சுற்ற. 6.10.14

7001. கூய் ப்ப குலமால் வரையேனும்
சாய் ப்ப அரியவாய தடந்தோள்
வாய் த்த கலவைக் களி வாசம்
வேய் ப்பது என வந்து விளம்ப. 6.10.15

7002. வேத்திரத்தர் எரி வீசி விழிக்கும்
நேத்திரத்தர் இறை நின்றுழி நில்லாக்
காத்திரத்தர் மனை காவல் விரும்பும்
சூத்திரத்தர் பதினாயிரர் சுற்ற. 6.10.16

இராவணன் இராமனைக் காணுதல்

7003. தோரணத்த மணி வாயில் மிசை சூல்
நீர் அணைத்த முகில் ஆம் என நின்றான்
ஆரணத்தை அரியை மறை தேடும்
காரணத்தை நிமிர் கண்கொடு கண்டான். 6.10.17

இராவணன் கோபங் கொள்ளுதலும் தீநிமித்தம் தோன்றுதலும்

7004. மடித்த வாயினன்; வழங்கு எரி வந்து
பொடித்து இழிந்த விழியன்; அது போழ்தின்
இடித்த வன்திசை; எரிந்தது நெஞ்சம்;
துடித்த கண்ணினொடு இடத் திரள் தோள்கள். 6.10.18

இராமனைக்கண்ட இராவணன் வெகுளுதல்

7005. ஆக ராகவனை அவ் வழி கண்டான்;
மாக ராக நிறை வாள் ஒளியோனை
ஏக ராசியினின் எய்த எதிர்க்கும்
வேக ராகு என வெம்பி வெகுண்டான். 6.10.19

இராவணன் வினாவும், சாரனது விடையும் (7006-7020)

7006. ‘ஏனையோன் இவன் இராமன் எனத் தன்
மேனியே செய்கின்றது; வென்றிச்
சேனை வீரரையும் தரெிக்(க) ‘என்று
தான் வினாவ எதிர் சாரன் விளம்பும். 6.10.20

7007. ‘இங்கு இவன் “படை இலங்கையர் மன்னன்
தங்கை “ என்னலும் முதிர்ந்த சலத்தால்
அங்கை வாள்கொடு அவள் ஆகம் விளங்கும்
கொங்கை நாசி செவி கொய்து குறைத்தான். 6.10.21

7008. ‘அறக்கண் அல்லது ஒரு கண் இலன் ஆகி
நிறக் கருங் கடலுள் நேமியின் நின்று
துறக்கம் எய்தியவரும் துறவாத
உறக்கம் என்பதனை ஓட முனிந்தான். 6.10.22

7009. ‘கை அவன் தொட அமைந்த கரத்தான்
ஐய! வாலியொடு இவ் அண்டம் நடுங்கச்
செய்த வன்செருவினில் திகழ்கின்றான்
வெய்யவன் புதல்வன்; யாரினும் வெய்யான். 6.10.23

7010. ‘தந்தை மற்றை அவன் சார்வு இல வலத்தோன்;’
அந்தரத்தர் அமுது ஆர்கலி காண
மந்தரத்தினொடும் வாசுகியோடும்
சுந்தரப் பெரிய தோள்கள் திரித்தான். 6.10.24

7011. ‘நடந்து நின்றவன் நகும் கதிர் முன்பு
தொடர்ந்தவன்; உலகு சுற்றும் எயிற்றின்
இடந்து எழுந்தவனை ஒத்தவன்; வேலை
கடந்தவன் சரிதை கண்டனை அன்றே. 6.10.25

7012. ‘நீலன் நின்றவன் நெருப்பின் மகன்; திண்
சூலமும் கயிறும் இன்மை துணிந்தும்
ஆலம் உண்டவன் அடும் திறல் மிக்கான்
காலன் என்பர் இவனைக் கருதாதார். 6.10.26

7013. ‘வேறாக நின்றான், நளன் என்னும் விலங்கல் அன்னான்;
ஏறா வருணன் வழி தந்திலன் என்று இராமன்
சீறாத உள்ளத்து எழுசீற்றம் உகுத்த செந்தீ
ஆறாத முன்னம், அகன் வேலையை ஆறு செய்தான். 6.10.27

7014. முக் காலமும் மொய்ம் மதியால் முறையின் உணர்வான்,
புக்கு ஆலம் எழப் புணரிப் புலவோர் கலக்கும்
அக்காலம் உள்ளான், கரடிக்கு அரசு ஆகி நின்றான்,
இக்காலம் நின்றும் உலகு ஏழும் எடுக்க வல்லான். 6.10.28

7015. ‘சேனாபதிதன் அயலே, இருள் செய்த குன்றின்
ஆனா மருங்கே, இரண்டு ஆடகக் குன்றின் நின்றார்,
ஏனோரில் இராமன் இலக்குவன் என்னும் ஈட்டார்;
வானோர்தம் மருத்துவர் மைந்தர், வலிக்கண் மிக்கார். 6.10.29

7016. ‘உவன் காண் குமுதன்; குமுதாக்கனும் ஊங்கு அவன் காண்;
இவன் காண் கவையன்; கவயாக்கனும் ஈங்கு இவன் காண்;
சிவன் காண் அயன் காண் எனும் தூதனைப் பெற்ற செல்வன்
அவன் காண், நெடுங்கேசரி என்பவன், ஆற்றல் மிக்கான். 6.10.30

7017. ‘முரபன், நகுதோளவன், மூரி மடங்கல் என்னக்
கரபல் நகம் அன்னவை மின் உகக் காந்துகின்றான்;
வர பல் நகம் தன்னையும் வேரொடு வேண்டின் வாங்கும்
சரபன் அவன்; இவன் சதவலி ஆய தக்கோன். 6.10.31

7018. ‘மூன்று கண் இலன் ஆயினும் மூன்று எயில் எரித்தோன்
போன்று நின்றவன் பனசன்; இப் போர்க்கு எலாம் தானே
ஏன்று நின்றவன் இடபன்; மற்று இவன் தனக்கு எதிரே
தோன்றுகின்றவன் சுசேடணன், அறிவொடு தொடர்ந்தோன். 6.10.32

7019. ‘வெதிர்கொள் குன்று எலாம் வேரொடும் வாங்கி, மேதினியை
முதுகு நொய்து எனச் செய்தவன், கனலையும் முனிவோன்,
கதிரவன் மகற்கு இட மருங்கே நின்ற காளை
ததிமுகன், அவன், சங்கன் என்று க்கின்ற சிங்கம். 6.10.33

7020. ‘அண்ணல்! கேள்; இதற்கு அவதியும் அளவும் ஒன்று உளதோ?
விண்ணின் மீனினைக் குணிப்பினும், வேலையின் மீனை
எண்ணி நோக்கினும், இக்கடல் மணலினை எல்லாம்
கண்ணி நோக்கினும், கணக்கிலது ‘ என்றனன் காட்டி. 6.10.34

இச்சேனைகள் நம்மை என் செய்யும் ‘என இராவணன் புன்னகை புரிதல்

7021. சினங்கொள் திண்திறல் அரக்கனும், சிறுநகை செய்தான்,
‘புனம்கொள் புன்தலைக் குரங்கினைப் புகழுதி போலாம்;
வனங்களும் படர் வரைதொறும் திரிதரு மானின்
இனங்களும் பல என் செயும், அரியினை? ‘என்றான். 6.10.35
----------------

6.11 – Der Verlust der Krone

6.11 மகுட பங்கப் படலம்

சேனையைக் காணுமாறு கோபுரத்தின்மீதுள்ள அரக்கர்களை இன்னின்னாரென்று தரெிவி ‘என்று இராமன் வீடணனைக் கேட்டல்

7022. என்னும் வேலையின், இராவணற்கு இளவலை, இராமன்
‘கன்னி மாமதில் நகர் நின்று நம் வலி காண்பான்
முன்னி, வானகம் மூடி நின்றார்களை, முறையால்
இன்ன நாமத்தர், இனையர் என்று இயம்புதி ‘என்றான். 6.11.1

வீடணன் இராவணனைக் காட்டுதல்

7023. ‘நாறு தன் குலக் கிளை எலாம் நரகத்து நடுவான்
சேறு செய்து வைத்தான், உம்பர் திலோத்தமை முதலாக்
கூறு மங்கையர் குழாத்திடைக் கோபுரக் குன்றத்து
ஏறி நின்றவன், புன்தொழில் இராவணன் ‘என்றான். 6.11.2

இராவணன்மேல் சுக்கிரீவன் பாய்தல்

7024. கருதி மற்றொன்று கழறுதல் முனம் விழிக் கனல்கள்
பொருது புக்கன முந்துற, சூரியன் புதல்வன்
சுருதி அன்னவன், ‘சிவந்த நல்கனி ‘என்று சொல்ல,
பருதி மேல் பண்டு பாய்ந்தவன் ஆமென, பாய்ந்தான். 6.11.3

இராவணன்மேல் பாய்ந்த சுக்கிரீவனது தோற்றம் (7025-7026)

7025. சுதையத்து ஓங்கிய சுவேலத்தின் உச்சியைத் துறந்து,
சிதையத் திண்திறல் இராவணக் குன்றிடைச் சென்றான்,
ததையச் செங்கரம் பரப்பிய தன் பெருந்தாதை
உதயக் குன்றின் நின்று உகு குன்றில் பாய்ந்தவன் ஒத்தான். 6.11.4

7026. பள்ளம் போய்ப் புகும் புனல் எனப் படியிடைப் படிந்து
தள்ளும் பொன் கிரி சலிப்புறக் கோபுரம் சார்ந்தான்,
வெள்ளம் போல் கண்ணி அழுதலும், இராவணன் மேல் தன்
உள்ளம் போல் செலும் கழுகினுக்கு அரசனும் ஒத்தான். 6.11.5

அரம்பையரும் பிறரும் நிலைகெட்டு ஓடுதல்

7027. கரிய கொண்டலை, கருணை அம் கடலினைக் காணப்
பெரிய கண்கள் பெற்று உவக்கின்ற அரம்பையர், பிறரும்,
உரிய குன்றிடை உரும் இடி வீழ்தலும், உலைவுற்று
இரியல் போயின மயில் பெருங் குலம் என இரிந்தார். 6.11.6

சுக்கிரீவன் இராவணன் முன்னே சென்று நிற்றல்

7028. கால இருள் சிந்து கதிரோன் மதலை கண்ணுற்று
ஏல எதிர்சென்று அடல் இராவணனை எய்தி
நீலமலை முன் கயிலை நின்றது என நின்றான்;
ஆலவிடம் அன்று வர நின்ற சிவன் அன்னான். 6.11.7

வந்த காரியம் யாது ‘என வினவிய இராவணனது மார்பிற் சுக்கிரீவன் குத்துதல்

7029. ‘இத்திசையின் வந்த பொருள் என்? ‘என, இயம்பான்,
தத்தி எதிர் சென்று, திசை வென்று உயர் தடந்தோள்
பத்தினொடு பத்துடையவன் உடல் பதைப்ப,
குத்தினன் உரத்தில், நிமிர் கைத் துணை குளிப்ப. 6.11.8

இராவணன் இருபது கைகளாலும் சுக்கிரீவனைத்
தாக்குதல்

7030. திருகிய சினத்தொடு செறுத்து எரி விழித்தான்
ஒருபது திசைக்கணும் ஒலித்த ஒலி ஒப்ப
தரு வனம் எனப் புடை தழைத்து உயர் தடக்கை
இருபதும் எடுத்து உரும் இடித்தனெ அடித்தான். 6.11.9

இராவணனைச் சுக்கிரீவன் உதைத்தல்

7031. அடித்த விரல் பட்ட உடலத்துழி இரத்தம்
பொடித்து எழ உறுக்கி எதிர் புக்கு உடல் பொருந்தி
கடித்த விசையின் கடிது எழுந்து கதிர் வேலான்
முடித் தலைகள் பத்தினும் முகத்தினும் உதைத்தான். 6.11.10

சுக்கிரீவனை இராவணன் தலத்திலிட்டுத் துகைத்தல்

7032. உதைத்தவன் அடித்துணை பிடித்து ஒரு கணத்தில்
பதைத்து உலைவு உற பலதிறத்து இகல் பரப்பி
மதக் கரியை உற்று அரி நெரித்து என மயக்கி
சுதைத் தலன் இடை கடிது அடிக்கொடு துகைத்தான். 6.11.11

சுக்கிரீவன் இராவணனை அமுக்கி அவன் இரத்தத்தைக் குடித்தல்

7033. துகைத்தவன் உடல் பொறை சுறுக்கொள இறுக்கி,
தகைப்(ப)அரு வலத்தொடு தலத்திடை அமுக்கி,
வகைப் பிறை நிறத்து எயிறுடைப் பொறி வழக்கின்
குகைப் பொழி புதுக் குருதி கைக்கொடு குடித்தான். 6.11.12

இராவணன் சுக்கிரீவனைப் பற்றி எடுத்துச் சுழற்றுதல்

7034. கைக் கொடு குடித்தவன் உடல் கனக வெற்பை
பைக் கொடு விடத்து அரவு எனப் பல கை பற்றி
மைக் கடு நிறத்தவன் மறத்தொடு புறத்தில்
திக்கொடு பொருப்பு உற நெருப்பொடு திரித்தான். 6.11.13

இராவணனைச் சுக்கிரீவன் அகழியில் தள்ளுதல்

7035. திரித்தவன் உரத்தின் உகிர் செற்றும் வகை குத்தி
பெருத்து உயர் தடக் கைகொடு அடுத்து இடை பிடித்து
கருத்து அழிவுறத் திரி திறத்து எயில் கணத்து அன்று
எரித்தவனை ஒத்தவன் எடுத்து அகழி இட்டான். 6.11.14

இராவணன் சுக்கிரீவனை அகழியில் தள்ள அவ்விருவரும் ஒருசேர அகழியில் வீழ்தல்

7036. இட்டவனை இட்ட அகழில் கடிதின் இட்டான்
தட்ட உயரத்தின் நிமிரும் தச முகத்தான்;
ஒட்ட உடனே அவனும் வந்து அவனை உற்றான்;
விட்டிலர் புரண்டு இருவர் ஓர் அகழின் வீழ்ந்தார். 6.11.15

சுக்கிரீவன் இராவணன் இருவரும் மற்போர் புரிதல் (7037-7046)

7037. விழுந்தனர், சுழன்றனர்; வெகுண்டனர், திரிந்தார்;
அழுந்தினர், அழுந்திலர்; அகன்றிலர். அகன்றார்;
எழுந்தனர், எழுத்திலா; எதிர்ந்தனர், முதிர்ந்தார்;
ஒழிந்தனர், ஒழிந்திலர்; உணர்ந்திலர்கள், ஒன்றும். 6.11.16

7038. அந்தர அருக்கன் மகன் ஆழி அகழ் ஆக
சுந்தரம் உடைக் கரம் வலிப்ப ஒர் சுழி பட்டு
எந்திரம் எனத் திரி இரக்கம் இல் அரக்கன்
மந்தரம் என கடையும் வாலியையும் ஒத்தான். 6.11.17

7039. ஊறுபடு செம்புனல் உடைந்து அகழை உற்ற
ஆறு படர்கின்றன எனப் படர அன்னார்
பாறு பொருகின்றன பரந்தவை எனப் போய்
ஏறினர் விசும்பிடை; இரிந்த உலகு எல்லாம். 6.11.18

7040. தூர நெடு வானின் மலையும் சுடரவன் சேய்
காரினொடு மேரு நிகர் காய் சின அரக்கன்
தாருடைய தோள்கள் பலவும் தழுவ நின்றான்;
ஊரினொடு கோள் கதுவு தாதையையும் ஒத்தான். 6.11.19

7041. பொங்கு அமர் விசும்பிடை உடன்று பொரு போழ்தில்
செங் கதிரவன் சிறுவனைத் திரள் புயத்தால்
மங்கல வயங்கு ஒளி மறைத்த வல் அரக்கன்
வெங் கதிர் கரந்தது ஒரு மேகம் எனல் ஆனான். 6.11.20

7042. நூபுர மடந்தையர் கிடந்து அலற நோனார்
மாபுரம் அடங்கலும் இரிந்து அயர வன் தாள்
மீபுர மடங்கல் என வெங் கதிரவன் சேய்
கோபுரம் அடங்க இடிய தனி குதித்தான். 6.11.21

7043. ஒன்று உற விழுந்த உருமைத் தொடர ஓடா
மின்தரெி எயிற்றின் ஒரு மேகம் விழும் என்ன
‘தின்றிடுவன் ‘என்று எழு சினத் திறல் அரக்கன்
பின் தொடர வந்து இரு கரத் துணை பிடித்தான். 6.11.22

7044. வந்தவனை நின்றவன் வலிந்து எதிர் மலைந்தான்
அந்தகனும் அஞ்சிட நிலத்திடை அரைத்தான்;
எந்திரம் எனக் கடிது எடுத்து அவன் எறிந்தான்;
கந்துகம் எனக் கடிது எழுந்து எதிர் கலந்தான். 6.11.23

7045. படிந்தனர் பரந்தனர் பரந்தது ஒர் நெருப்பின்
கொடுஞ் சினம் முதிர்ந்தனர் உரத்தின் மிசை குத்த
நெடுஞ் சுவர் பிளந்தன; நெரிந்த நிமிர் குன்றம்;
இடிந்தன தகர்ந்தன இலங்கை மதில் எங்கும். 6.11.24

7046. செறிந்து உயர் கறங்கு அனையர் மேனிநிலை தேரார்,
பிறிந்தனர் பொருந்தினர் எனத் தரெிதல் பேணார்,
எறிந்தனர்கள், எய்தினர்கள் இன்னர் என, முன் நின்று
அறிந்திலர் அரக்கரும்; அமர்த்தொழில் அயர்ந்தார். 6.11.25

சுக்கிரீவன் வரக் காணாது இராமன் தளர்ந்து சாய்தல்

7047. இன்னது ஓர் தன்மை எய்தும் அளவையின், எழிலி வண்ணன்,
மன்னுயிர் அனைய காதல் துணைவனை வரவு காணான்,
‘உன்னிய கருமம் எல்லாம் உன்னொடு முடிந்த ‘என்னா,
தன் உணர்வு அழிந்து, சிந்தை அலம்வந்து தளர்ந்து, சாய்ந்தான். 6.11.26

இராமன் வருந்திப் புலம்புதல் (7048-7052)

7048. ‘ஒன்றிய உணர்வே ஆய ஓர் உயிர்த் துணைவ! உன்னை
இன்றி யான் உளனாய் நின்று, ஒன்று இயற்றுவது இயைவது அன்றால்;
அன்றியும் துயரத்து இட்டாய், அமரரை; அரக்கர்க்கு எல்லாம்
வென்றியும் கொடுத்தாய், என்னைக் கெடுத்தது உன் வெகுளி ‘என்றான். 6.11.27

7049. ‘தயெ்வ வெம்படையும், தீரா மாயமும், வல்ல தீயோன்
கையிடைப் புக்காய்; நீ வேறு எவ் வணம் கடத்தி, காவல்?
வையம் ஓர் ஏழும் பெற்றால் வாழ்வெனே? வாராய் ஆகின்,
உய்வனே? தமியனேனுக்கு உயிர் தந்த உதவியோனே! 6.11.28

7050. ‘ஒன்றாக நினைய ஒன்றாய் விளைந்தது என் கருமம்; அந்தோ!
என்றானும் யானோ வாழேன். ‘நீ இலை ‘எனவும் கேளேன்;
இன்று ஆய பழியும் நிற்க, நெடுஞ் செருக்களத்தில் என்னைக்
கொன்றாய் நீ அன்றோ? நின்னைக் கொல்லுமேல் குணங்கள் தீயோன். 6.11.29

7051. ‘இறந்தனை என்ற போதும் இருந்து யான், அரக்கர் என்பார்
திறம்தனை உலகின் நீக்கி, பின் உயிர் தீர்வெனேனும்,
“புறந்தரும் பண்பின் ஆய உயிரொடும் பொருந்தினானை
மறந்தனன், வலியன் ‘‘ என்பார்; ஆதலால் அதுவும் மாட்டேன். 6.11.30

7052. ‘அழிவது செய்தாய், ஐய! அன்பினால் அளியத் தேனுக்கு
ஒழிவு அரும் உதவி செய்த உன்னை யான் ஒழிய வாழேன்;
எழுபது வெள்ளம் தன்னின் ஈண்டு ஒர்பேர் எஞ்சாது ஏகிச்
செழுநகர் அடைந்த போதும், இத் துயர் தீர்வது உண்டோ? 6.11.31

சுக்கிரீவன் இராவணன் அவமானம் அடைய அவனது முடிமணிகளைப் பறித்துக்கொண்டு இராமனையடைதல்

7053. என்று அவன் இரங்கும் காலத்து, இருவரும் ஒருவர் தம்மில்
வென்றிலர் தோற்றிலாராய் வெஞ்சமம் விளைக்கும் வேலை,
வன்திறல் அரக்கன் மௌலி மணிகளை வலியின் வாங்கி,
‘பொன்றினென் ஆகின் நன்று ‘என்று, அவன் வெள்க, இவனும் போந்தான். 6.11.32

சுக்கிரீவன் தான் கொணர்ந்த மணிகளை இராமபிரான் திருவடியில் வைத்து வணங்குதல்

7054. கொழு மணி முடிகள் தோறும் கொண்ட நல் மணியின் கூட்டம்
அழுது அயர்வுறுகின்றான்தன் அடித்தலம் அதனில் சூட்டி,
தொழுது, அயல் நாணி நின்றான்; தூயவர் இருவரோடும்
எழுபது வெள்ளம் யாக்கைக்கு ஓர் உயிர் எய்திற்று அன்றே. 6.11.33

இராமன் சுக்கிரீவனை மார்புறத் தழுவிக் கண்ணீர் சொரிதல்

7055. என்பு உறக் கிழிந்த புண்ணின் இழி பெருங் குருதியோடும்
புன்புலத்து அரக்கன்தன்னைத் தீண்டிய தீமை போக,
அன்பனை அமரப் புல்லி, மஞ்சனம் ஆட்டி விட்டான்,
தன்பெரு நயனம் என்னும் தாமரை சொரியும் நீரால். 6.11.34

சுக்கிரீவனை நோக்கி இராமபிரான் கூறுதல் (7056-7059)

7056. ‘ஈர்கின்றது அன்றே, என்றன் உள்ளத்தை; இங்கும் அங்கும்
பேர்கின்றது ஆவி; யாக்கை பெயர்கின்றது இல்லை; பின்னை,
தேர்கின்ற சிந்தை அன்றோ திகைத்தனை? ‘என்று, ‘தெள் நீர் ‘
சோர்கின்ற அருவிக் கண்ணான் துணைவனை நோக்கிச் சொல்லும் : 6.11.35

7057. ‘கல்லினும் வலிய தோளாய்! நின்னை அக் கருணை இல்லோன்
கொல்லுதல் செய்தான் ஆகின், கொடுமையால் குற்றம் பேணி,
பல்பெரும் பகழி மாரி வேரொடும் பறிய நூறி,
வெல்லினும், தோற்றேன் யானே அல்லனோ, விளிந்திலாதேன்? 6.11.36

7058. ‘பெருமையும் வன்மை தானும், பேர் எழில் ஆண்மை தானும்,
ஒருமையின் உணர நோக்கின், பொறையினது ஊற்றம் அன்றே!
அருமையும் அடர்ந்து நின்ற பழியையும் அயர்த்தாய் போல,
இருமையும் கெடுத்தாய் அன்றே? என் நினைந்து என் செய்தாய் நீ? 6.11.37

7059. ‘இந் நிலை விரைவின் எய்தாது, இத்துணை தாழ்த்தி ஆயின்,
நல் நுதல் சீதையால் என்? ஞாலத்தால் பயன் என்? நம்பி!
உன்னை யான் தொடர்வென்; என்னைத் தொடரும் இவ் உலகம்; என்றால்,
பின்னை என், இதனைக் கொண்டு? விளையாடி, பிழைப்ப செய்தாய்! ‘ 6.11.38

சுக்கிரீவன் தான் இராவணனைக் கொன்று சீதையைச் சிறை மீட்டு வாராததன் செயலறவு தோன்ற வருந்திக் கூறுதல் (7060-7063)

7060. ‘காட்டிலே கழுகின் வேந்தன் செய்தன காட்ட மாட்டேன்;
நாட்டிலே குகனார் செய்த நன்மையை நயக்க மாட்டேன்;
கேட்டிலே நின்று கண்டு, கிளிமொழி மாதராளை
மீட்டிலேன்; தலைகள் பத்தும் கொணர்ந்திலேன், வெறுங்கை வந்தேன். ‘ 6.11.39

7061. ‘வன்பகை நிற்க, எங்கள் வானரத் தொழிலுக்கு ஏற்ற
புன்பகை காட்டும் யானோ புகழ்ப் பகைக்கு ஒருவன் போலாம்?
என்பகை தீர்த்து என் ஆவி அரசொடும் எனக்குத் தந்த
உன்பகை உனக்குத் தந்தேன்; உயிர் சுமந்து உழலா நின்றேன். ‘ 6.11.40

7062. ‘செம்புக்கும் சிவந்த செங்கண் திசை நிலைக் களிற்றின் சீற்றக்
கொம்புக்கும் குறைந்த அன்றே, என்னுடைக் குரக்குப் புன்தோள்?
“அம்புக்கு முன்பு சென்று உன் அரும்பகை அறுப்பன் “ என்று
வெம்பு உற்ற மனமும், யானும், தீது இன்றி, மீள வந்தேன். 6.11.41

7063. நூல்வலி காட்டும் சிந்தை நுன் பெருந்தூதன், வன்போர்
வேல் வலி காட்டுவார்க்கும், வில்வலி காட்டுவார்க்கும்,
வால்வலி காட்டிப் போந்த வளநகர் புக்கு, மற்று என்
கால்வலி காட்டிப் போந்தேன்; கைவலிக்கு அவதி உண்டோ? 6.11.42

சுக்கிரீவனது வெற்றிச் செயலை வீடணன் வியந்துரைத்தல் (7064-7068)

7064. இன்னன பலவும் பன்னி, இறைஞ்சிய முடியன் நாணி,
மன்னவர் மன்னன் முன்பு, வானர மன்னன் நிற்ப,
அன்னவன் தன்னை நோக்கி, அழகனை நோக்கி, ஆழி
மின் என விளங்கும் பைம்பூண் வீடணன் விளம்பலுற்றான். 6.11.43

7065. ‘வாங்கிய மணிகள், அன்னான் தலைமிசை மௌலி மேலே
ஓங்கிய அல்லவோ? மற்று, இனி அப்பால் உயர்ந்தது உண்டோ?
தீங்கினன் சிரத்தின் மேலும், உயிரினும், சீரிது அம்மா!
வீங்கிய புகழை எல்லாம் வேரொடும் வாங்கி விட்டாய்! 6.11.44

7066. ‘பார் அகம் சுமந்த பாம்பின் பணாமணி பறிக்க வேண்டின்,
வார் கழல் காலினாலே கல்ல வல்லவனை முன்னா,
தார்கெழு மௌலி பத்தின் தனிமணி வலிதின் தந்த
வீரதை, விடை வலோற்கும் முடியுமோ? வேறும் உண்டோ? 6.11.45

7067. ‘கரு மணி கண்டத்தான்தன் சென்னியில் கறை வெண் திங்கள்,
பரு மணிவண்ணன் மார்பின் செம்மணி, பறித்திட்டாலும்
தரு மணி இமைக்கும் தோளாய்! தசமுகன் முடியில் தைத்த
திருமணி பறித்துத் தந்த வென்றியே சீரிது அன்றோ? 6.11.46

7068. ‘தொடி மணி இமைக்கும் தோளாய்! சொல் இனி வேறும் உண்டோ?
வடி மணி வயிர ஒள் வாள் சிவன்வயின் வாங்கிக் கொண்டான்
முடி மணி பறித்திட்டாயோ? இவன் இனி முடிக்கும் வென்றிக்கு
அடி மணி இட்டாய் அன்றே? அரிகுலத்து அரச! ‘என்றான். 6.11.47

இராமனும் சுக்கிரீவனது வெற்றியை வியந்து பாராட்டுதல்

7069. ‘வென்றி அன்று என்றும், வென்றி வீரர்க்கு விளம்பத் தக்க
நன்றி அன்று என்றும் அன்று; நால் நிலம் எயிற்றில் கொண்ட
பன்றி அன்று ஆகில், ஈது ஆர் இயற்றுவார் பரிவின்? ‘என்னா,
‘இன்று இது வென்றி ‘என்று என்று இராமனும் இரங்கிச் சொன்னான். 6.11.48

கதிரவன் மறைதல்

7070. ‘தன் தனிப் புதல்வன், வென்றித் தசமுகன் முடியின் தந்த,
மின் தளிர்த்து அனைய பல்மா மணியினை வெளியில் கண்டான்;
‘ஒன்று ஒழித்து ஒன்று ஆம் ‘என்று, அவ் அரக்கனுக்கு ஒளிப்பான் போல,
வன்தனிக் குன்றுக்கு அப்பால், இரவியும் மறையப் போனான். 6.11.49

இராமன் தன் இருப்பிடத்தை அடைதல்

7071. கங்குல் வந்து இறுத்த காலை, கைவிளக்கு எடுப்ப, காவல்
வெங் கழலரக்கன் மௌலி விளக்கமே விளக்கம் செய்ய,
செங்கதிர் மைந்தன் செய்த வென்றியை நிறையத் தேக்கிப்
பொங்கிய தோளினானும் இழிந்து போய், இருக்கை புக்கான். 6.11.50

தாழ்வுற்ற இராவணன் கோபுரத்தை விட்டிறங்கிச் செல்லுதல்

7072. என்றானும் இனைய தன்மை எய்தாத இலங்கை வேந்தன்,
‘நின்றார்கள் தேவர் கண்டார் ‘ என்பது ஓர் நாணம் நீள,
அன்று ஆயமகளிர் நோக்கம் ஆடவர் நோக்கம் ஆக,
பொன்றாது பொன்றினான்; தன் புகழ் என இழிந்து, போனான். 6.11.51
-------------------

6.12 – Die Aufstellung der Heere

6.12 அணி வகுப்புப் படலம்

மானத்தால் வருந்திய இராவணன் அரண்மனையில் புகுந்து படுத்தல்

7073. மானத்தால் ஊன்றப் பட்ட மருமத்தான், வதனம் எல்லாம்
கூனல் தாமரையின் தோன்ற, வான் தொடும் கோயில் புக்கான்;
பானத்தான் அல்லன்; தயெ்வப் பாடலான் அல்லன்; ஆடல்
தானத்தான் அல்லன்; மெல்லென் சயனத்தான்; யும் தாரான். 6.12.1

இராவணனது வெய்துயிர்க்கும் தோற்றம்

7074. வை எயிற்றாலும், நேரா மணி இழந்து இரங்கலாலும்,
பை உயிர்த்து அயரும் பேழ் வாய்ப் பல்தலைப் பரப்பினாலும்
மெய்யனை, திரையின் வேலை மென்மலர்ப் பள்ளி ஆன
ஐயனை, பிரிந்து வைகும் அநந்தனே அரக்கர் வேந்தன். 6.12.2

சார்த்தூலன் என்னும் ஒற்றனது வரவினை வாயில் காவலன் இராவணனுக்குத் தரெிவித்தல்

7075. தாயினும் பழகினார்க்கும் தன் நிலை தரெிக்கல் ஆகா
மாய வல் உருவத்தான் முன் வருதலும், வாயில் காப்பான்,
“‘சேயவர் சேனை நண்ணி, செய் திறம் தரெித்தி நீ “ என்று
ஏயவன் எய்தினான் ‘என்று அரசனை இறைஞ்சிச் சொன்னான். 6.12.3

இராவணனது கட்டளையால் உள்ளே சென்ற சார்த்தூலன் பகைவர் திறத்துத்தானறிந்தவற்றை அவனுக்கு எடுத்துரைத்தல்(7076-7079)

7076. ‘அழை ‘என, எய்தி, பாதம் வணங்கிய அறிஞன்தன்னை,
‘பிழை அற அறிந்த எல்லாம் த்தி ‘என்று அரக்கன் பேச,
முழை உறு சீயம் அன்னான் முகத்தினால் அகத்தை நோக்கி,
குழையுறு மெய்யன், பைய, வரன்முறை கூறலுற்றான். 6.12.4

7077. ‘வீரிய! வீரன் ஏவ, பதினெழு வெள்ளத் தோடும்,
மாருதி, மேலை வாயில் உழிஞைமேல் வருவதானான்;
ஆரியன், அமைந்த வெள்ளம் அத்தனையோடும், நெற்றிச்
சூரியன் மைந்தன் தன்னைப் பிரியலன் நிற்கச் சொன்னான். 6.12.5

7078. ‘அன்றியும், பதினேழ் வெள்ளத்து அரியொடும் அரசன் மைந்தன்,
தனெ் திசை வாயில் செய்யும் செரு எலாம் செய்வதானான்;
ஒன்று பத்து ஏழு வெள்ளம் கவியொடும் துணைவரோடும்
நின்றனன், நீலன் என்பான், குணதிசை வாயில் நெற்றி. 6.12.6

7079. ‘இம்பரின் இயைந்த காயும் கனியும் கொண்டு, இரண்டு வெள்ளம்
வெம்பு வெஞ் சேனைக்கு எல்லாம் உணவு தந்து உழலவிட்டான்;
உம்பியை, வாயில் தோறும் நிலை தரெிந்து உணரச் சொன்னான்;
தம்பியும் தானும் நிற்பதாயினான்; சமைவு இது ‘என்றான். 6.12.7

இராவணன் நாளையே பகையினை ஒழிப்பேன் என வெகுண்டுரைத்தல்

7080. சார்த்தூலன் இதனைச் சொல்ல, தழல் சொரி தறுகணானும்
‘பார்த்து ஊழி வடவை பொங்க, படுவது படுமா பார்த்தி;
போர்த் தூளி துடைப்பென், நாளை அவர் உடல் பொறையின் நின்றும்
தேர்த்து ஊறு குருதிதன்னால் ‘ என்றனன், எயிறு தின்னா. 6.12.8

இராவணன் மலரணையை விட்டெழுந்து மந்திராலோசனை மண்டபத்தில் அமர்தல்

7081. மா அணை நீலக் குன்றத்து இளவெயில் வளர்ந்தது என்ன,
தூ அணை குருதிச் செக்கர்ச் சுவடு உறப் பொலிந்த தோளான்,
ஏ அணை வரிவில் காமன் கணைபட எரியா நின்ற
பூ அணை ஆற, வேறு ஓர் புனை மணி இருக்கை புக்கான் 6.12.9

இராவணன் அமைச்சர்களை அழைத்தல்

7082. செய்வன முறையின் எண்ணி, திறத்திறம் உணர்வின் தேர,
மை அறு மரபின் வந்த அமைச்சரை, ‘வருக ‘என்றான்;
பொய் எனப் பளிங்கின் ஆய இருக்கையின் புறத்தைச் சுற்றி,
ஐ இரண்டு ஆய கோடி பேய்க்கணம் காப்பது ஆக்கி. 6.12.10

அமைச்சர்களை நோக்கி இனிச் செய்யத்தக்கது யாது என வினவுதல்

7083. அளந்து அறிவரியர் ஆய அமைச்சரை அடங்க நோக்கி,
‘வளைந்தது குரங்கின் சேனை, வாயில்கள் தோறும் வந்து;
விளைந்தது பெரும்போர் என்று விட்டது; விடாது, நம்மை
உளைந்தனர்; என்ன எண்ணி? என் செயற்கு உரிய? ‘என்றான். 6.12.11

நிகும்பன் கூறுதல் (7084-7085)

7084. ‘எழுபது வெள்ளத்து உற்ற குரக்கினம் எயிலை முற்றும்
தழுவின என்று செய்யத் தக்கது சமைதி போலாம்;
அழுவ நீர் வேலை அன்னது ஆயிர வெள்ளம் அன்றே?
உழிஞையைத் துடைக்க, நொச்சி உச்சியில் கொண்டது உன் ஊர். ‘ 6.12.12

7085. ‘எழு, மழு, தண்டு, வேல், வாள், இலை நெடுஞ் சூலம், என்று இம்
முழுமுதற் படைகள் ஏந்தி, இராக்கதர் முனைந்த போது,
தொழுது தம் படைகள் முன் இட்டு, ஓடுவார் சுரர்கள் என்றால்,
விழுமிது, குரங்கு வந்து வெறும் கையால் கொள்ளும் வென்றி. 6.12.13

மாலி கூறுதல் (7086-7088)

7086. ‘ஈது இவண் நிகழ்ச்சி ‘என்னா, எரி விழித்து, இடியின் நக்கு,
பூதலத்து அடித்த கையன், நிகும்பன் என்று ஒருவன் பொங்க,
‘வேதனைக் காமம் அந்தோ வேரொடும் கெடுத்தது ‘என்னா,
மாதுலத் தலைவன் பின்னும் அன்பின் ஓர் மாற்றம் சொன்னான். 6.12.14

7087. புக்கு எரிமடுத்து, இவ் ஊரைப் பொடி செய்து போயினாற்குச்
சக்கரம் உண்டோ, கையில்? தசமுகன் தலைகள் ஆன
இக் கிரி பத்தின் மௌலி இனமணி இடந்து கொண்ட
சுக்கிரிவற்கும் உண்டோ, சூலமும் வாளும் வேலும்? 6.12.15

7088. ‘தொடைக் கலந்து இராமன் வாளி தோன்றுதல் முன்னம், தோன்றா
இடைக்கு அலமருதல் செய்யும் முலையினாள் தன்னை ஈந்து,
படைக்கலம் உடைய நாம், அப் படை இலாப் படையை, ஈண்ட
அடைக்கலம் புகுவது அல்லால், இனிப் புகும் அரணும் உண்டோ? 6.12.16

இராவணன் மாலியைக் கடிந்துரைக்க, அவன் ஒன்றும் பேசாது அடங்குதல்

7089. என்புழி மாலிதன்னை எரி எழ நோக்கி, ‘என்பால்
வன்பழி தருதி போலாம்; வரன்முறை அறியா வார்த்தை,
அன்பு அழி சிந்தை தன்னால் அடாதன அறையல் ‘என்றான்,
பின்பழி எய்த நின்றான்; அவன் பின்னைப் பேச்சு விட்டான். 6.12.17

இராவணன் தன் சேனைகளை அணிவகுத்து நாற்றிசை வாயில்களையும் காத்து நிற்கப் பணித்தல் (7090-7094)

7090. ‘காட்டிய கால கேயர் கொழு நிணக் கற்றை காலத்
தீட்டிய படைக்கை வீரச் சேனையின் தலைவ! தெள்ளி
ஈட்டிய அரக்கர் தானை இருநூறு வெள்ளம் கொண்டு,
கீழ்த்திசை வாயில் நிற்றி, நின் பெரும் கிளையினோடும். ‘ 6.12.18

7091. ‘காலன் தன் களிப்புத் தீர்த்த மகோதரக் காளையே! போய்,
மால் ஒன்றும் மனத்து வீர மாபெரும் பக்கனோடுங்
கூலம் கொள் குரங்கை எல்லாம் கொல்லுதி வெள்ளம் ஆன
நால் ஐம்பதோடும் சென்று நமன் திசை வாயில் நண்ணி. 6.12.19

7092. ‘ஏற்றம் என், சொல்லி? வல்வில் இந்திரன் பகைஞ! அந்நாள்
காற்றினுக்கு அரசன் மைந்தன் கடுமை நீ கண்டது அன்றே?
நூற்று இரண்டு ஆய வெள்ள நுன் பெரும் படைஞர் சுற்ற,
மேல் திசை வாயில் சேர்தி விடிவதன் முன்னம் வீர! 6.12.20

7093. ‘இந் நெடுங் காலம் எல்லாம் இமையவர்க்கு இறுதி கண்டாய்;
புன் நெடுங் குரங்கின் சேறல் புல்லிது; புகழும் அன்றால்;
அந் நெடு மூலத் தானை அதனொடும் அமைச்சரோடும்
தொல் நெடு, நகரி காக்க விருபாக்க! ‘என்னச் சொன்னான். 6.12.21

7094. ‘கடகரி, புரவி, ஆள், தேர் கமலத்தோன் உலகுக்கு இப்பால்
புடை உள பொருது கொண்டு போர் பெறாப் பொங்குகின்ற
இடை இடை மிடைந்த சேனை இருநூறு வெள்ளம் கொண்டு,
வடதிசை வாயில் காப்பேன் யான் ‘என வகுத்து விட்டான். 6.12.22

கங்குல் நீங்கிப் பொழுது புலர்தல்

7095. கலங்கிய கங்குல் ஆகி நீங்கிய கற்பம், காணும்
நலம் கிளர் தேவர்க்கேயோ, நான்மறை முனிவர்க்கேயோ,
பொலம் கெழு சீதைக்கேயோ, பொருவலி இராமற்கேயோ,
இலங்கையர் வேந்தற்கேயோ, எல்லார்க்கும் செய்தது இன்பம். 6.12.23

கதிரவன் தோற்றம்

7096. அளித்தகவு இல்லா, ஆற்றல் அமைந்தவன் கொடுமை அஞ்சி,
வெளிப்படல் அரிது என்று உன்னி, வேதனை உழக்கும் வேலை,
களித்தவர் களிப்பு நீக்கி, காப்பவர் தம்மைக் கண்ணுற்று
ஒளித்தவர் வெளிப்பட்டு என்ன, கதிரவன் உதயம் செய்தான். 6.12.24

வானர சேனைகள் இலங்கையின் வாயில்களை வளைத்துக் கொள்ளுதல்

7097. உளைப்புறும் ஓத வேலை ஓங்கு அலை ஒடுங்கத் தூர்ப்ப,
அளப்ப அரும் தூளி சுண்ணம், ஆசைகள் அலைப்ப, பூசல்
இளைப்ப அருந் தலைவர், முன்னம் ஏவலின், எயிலை முற்றும்
வளைத்தனர்; விடிய, தத்தம் வாயில்கள் தோறும் வந்து. 6.12.25

வானர சேனைகள் ஆரவாரிப்ப சுக்கிரீவனும் இலக்குவனும் முன்செல்ல இராமன் எழுந்து செல்லுதல்

7098. தந்திரம் இலங்கை மூதூர் மதிலினைத் தழுவித் தாவி,
அந்தரக் குலம் மீன் சிந்த, அண்டமும் கிழிய ஆர்ப்ப,
செந்தனிச் சுடரோன் சேயும் தம்பியும் முன்பு செல்ல,
இந்திரன் தொழுது வாழ்த்த; இராமனும் எழுந்து சென்றான். 6.12.26

வானர சேனைகளால் வளைக்கப்பட்ட இலங்கையின் தோற்றம் (7099-7100)

7099. நூற் கடல் புலவராலும் நுனிப்ப அரும் வலத்தது ஆய
வேல் கடல் தானை ஆன விரிகடல் விழுங்கிற்றேனும்
கார்க் கடல் புறத்தது ஆக, கவிக்கடல் வளைந்த காட்சி,
பாற்கடல் அழுவத்து உள்ளது ஒத்தது, அப் பதகன் மூதூர். 6.12.27

7100. அலகு இலா அரக்கன் சேனை அகப்பட, அரியின் தானை,
வலைகொலாம் என்ன, சுற்றி வளைத்த மாநகரம் மன்னோ
கலைகுலாம் பரவை ஏழும் கால் கிளர்ந்து எழுந்த காலத்து
உலகு எலாம் ஒருங்கு கூடி, ஒதுங்கினவேயும் ஒக்கும். 6.12.28
------------

6.13 – Angadas Botschaft

6.13 அங்கதன் தூதுப் படலம்

வடதிசை வாயிலில் நின்று இராவணனை எதிர்நோக்கியிருந்து அவனைக் காணாத இராமன், தான் கருதியதனை வீடணனுக்கு எடுத்துரைத்தல்

7101. வள்ளலும் விரைவின் எய்தி, வடதிசை வாயில் முற்றி,
வெள்ளம் ஓர் ஏழு பத்துக் கணித்த வெஞ் சேனையோடும்,
கள்ளனை வரவு நோக்கி நின்றனன், காண்கிலாதான்,
‘ஒள்ளியது உணர்ந்தேன் ‘என்னா, வீடணற்கு ப்பது ஆனான். 6.13.1

7102. ‘தூதுவன் ஒருவன் தன்னை இவ்வழி விரைவில் தூண்டி,
“மாதினை விடுதியோ? “ என்று உணர்த்தவே, மறுக்கும் ஆகின்,
காதுதல் கடன் என்று உள்ளம் கருதியது, அறனும் அஃதே;
நீதியும் அஃதே ‘என்றான் கருணையின் நிலையம் அன்னான். 6.13.2

இராமனது கேட்ட வீடணனும் சுக்கிரீவனும் இலக்குவனும் தத்தம் கருத்தினைத் தரெிவித்தல்

7103. அரக்கர் கோன் அதனைக் கேட்டான், ‘அழகிற்றே யாகும் ‘என்றான்;
குரங்கு இனத்து இறைவன் நின்றான், ‘கொற்றவற்கு உற்றது ‘என்றான்;
‘இரக்கமது இழுக்கம் ‘என்றான், இளையவன்; ‘இனி, நாம் அம்பு
துரக்குவது அல்லால், வேறு ஓர் சொல் உண்டோ? ‘என்னச் சொன்னான். 6.13.3

இராவணன்பால் தூதனுப்பிச் சமாதானம் செய்து கொள்ளுதல் கூடாது என இலக்குவன் எடுத்துரைத்தல் (7104-7107)

7104. ‘தேசியைச் சிறையில் வைத்தான்; தேவரை இடுக்கண் செய்தான்;
பூசுரர்க்கு அலக்கண் ஈந்தான்; மன்னுயிர் புடைத்துத் தின்றான்;
ஆசையின் அளவும், எல்லா உலகமும் தானே ஆள்வான்,
வாசவன் திருவும் கொண்டான்; வழி அலா வழிமேல் செல்வான். 6.13.4

7105. ‘வாழியாய்! நின்னை அன்று வரம்பு அறு துயரின் வைக,
சூழ்வு இலா மாயம் செய்து, உன் தேவியைப் பிரிவு சூழ்ந்தான்;
ஏழைபால் இரக்கம் நோக்கி, ஒரு தனி இகல் மேல் சென்ற,
ஊழி காண்கிற்கும் வாழ்நாள் உந்தையை உயிர் பண்டு உண்டான். 6.13.5

7106. ‘அன்னவன் தனக்கு, மாதை விடில், உயிர் அருளுவாயேல்,
“என்னுடை நாமம் நிற்கும் அளவு எலாம் இலங்கை மூதூர்
மன்னவன் நீயே ‘‘ என்று, வந்து அடைந்தவற்கு வாயால்
சொன்ன சொல் என் ஆம்? முன்னம் சூளுறவு என் ஆம்? தோன்றால்! 6.13.6

7107. ‘அறம் தரு தவத்தை ஆயும் அருளினால், அவற்றை முற்றும்
மறந்தனை எனினும், மற்று இவ் இலங்கையின் வளமை நோக்கி,
“இறந்து இது போதல் தீது “ என்று இரங்கினை எனினும், எண்ணின்,
சிறந்தது போரே ‘என்றான்; சேவகன் முறுவல் செய்தான். 6.13.7

நீ கூறுவதே முடிவு ஆயினும் தூதனை அனுப்பி நமது கருத்தினைத் தரெிவித்தல் நீதியாகும் என இராமன் இலக்குவனுக்குக் கூறுதல்

7108. ‘அயர்த்திலன்; முடிவும் அஃதே; ஆயினும் அறிஞர் ஆய்ந்த
நயத் துறை நூலின் நீதி நாம் துறந்து அமைதல் நன்றோ?
புயத்துறை வலியரேனும், பொறையொடும் பொருந்தி வாழ்தல்
சயத் துறை; அறனும் அஃதே ‘என்று இவை சமையச் சொன்னான். 6.13.8

அங்கதனைத் தூதனுப்புதல் நலம் என இராமன் வீடணன் முதலியோரிடத்துத் தரெிவித்தல்

7109. ‘மாருதி இன்னும் செல்லின், மற்று இவன் அன்றி வந்து
சாருநர் வலியோர் இல்லை என்பது சாரும் அன்றே?
ஆர், இனி ஏகத் தக்கார்? அங்கதன் அமையும்; ஒன்னார்
வீரமே விளைப்பரேனும், தீது இன்றி, மீள வல்லான். 6.13.9

யாவரும் நன்று என இசைய இராமன் அங்கதனை நோக்கி தூது சென்று வருக எனக்கூற, அவன் பெருமகிழ்ச்சியுறுதல்

7110. ‘நன்று ‘என, அவனைக் கூவி, ‘நம்பி! நீ நண்ணலார்பால்
சென்று, இரண்டு யின் ஒன்றைச் செப்பினை தருதி ‘என்றான்;
அன்று அவன் அருளப் பெற்ற ஆண்தகை அலங்கல் பொன்தோள்
குன்றினும் உயர்ந்தது என்றால், மன நிலை கூறலாமே? 6.13.10

இராவணனிடம் யான் கூறவேண்டுவது யாது ‘என வினவிய அங்கதனுக்கு இராமன் அவற்றைத் தொகுத்துரைத்தல் (7111-7112)

7111. ‘என் அவற்கு ப்பது? ‘என்ன, ‘ஏந்திழையாளை விட்டுத்
தன் உயிர் பெறுதல் நன்றோ? அன்று எனின், தலைகள் பத்தும்
சின்ன பின்னங்கள் செய்ய, செருக்களம் சேர்தல் நன்றோ?
சொன்னவை இரண்டின் ஒன்றே துணிக ‘‘ எனச் சொல்லிடு ‘என்றான 6.13.11

7112. ‘அறத் துறை அன்று, வீரர்க்கு அழகும் அன்று, ஆண்மை அன்று,
மறத் துறை அன்று, சேமம் மறைந்து உறைந்து ஒதுங்கி வாழ்தல்;
நிறத்து உற வாளி கோத்து நேர் வந்து நிற்கும் ஆகின்
புறத்து உற எதிரே வந்து போர்தரப் புகல்தி ‘என்றான். 6.13.12

அங்கதன் இராவணன்பால் தூதனாக விரைந்து சேறல்

7113. பார்மிசை வணங்கிச் சீயம் விண்மிசைப் படர்வதே போல்,
வீரன் வெஞ் சிலையில் கோத்த அம்பு என, விசையின் போனான்,
“மாருதி அல்லன், ஆகின், நீ ‘எனும் மாற்றம் பெற்றேன்;
யார் இனி என்னோடு ஒப்பார்? ‘ என்பதோர் இன்பம் உற்றான். 6.13.13

கடத்தற்கரிய இலங்கை மதிலைக் கடந்த அங்கதன் இராவணனது இருக்கையினை அடைதல்

7114. அயில் கடந்து எரிய நோக்கும் அரக்கரைக் கடக்க, ஆழித்
துயில் கடந்து அயோத்தி வந்தான் சொல் கடவாத தூதன்,
வெயில் கடந்திலாத காவல், மேருவின் மேலும் நீண்ட
எயில் கடந்து, இலங்கை எய்தி, அரக்கனது இருக்கை புக்கான். 6.13.14

இராவணனைக் காணுதல்

7115. அழுகின்ற கண்ணர் ஆகி, ‘அநுமன்கொல்? ‘என்ன அஞ்சித்
தொழுகின்ற சுற்றம் சுற்ற, சொல்லிய துறைகள் தோறும்
மொழிகின்ற வீரர் வார்த்தை முகம்தொறும் செவியின் மூழ்க,
எழுகின்ற சேனை நோக்கி, இயைந்து இருந்தானைக் கண்டான். 6.13.15

இராவணனது ஆற்றலைக் கண்டு வியந்து நிற்றல்

7116. ‘கல் உண்டு; மரம் உண்டு; ஏழைக் கடல் ஒன்றும் கடந்தேம் என்னும்
சொல் உண்டே; இவனை வெல்லத் தோற்றும் ஓர் கூற்றும் உண்டே?
எல் உண்ட படை கைக்கொண்டான் எதிர் உண்டே? இராமன் கையில்
வில் உண்டே உண்டு ‘என்று எண்ணி, ஆற்றவும் வியந்து நின்றான். 6.13.16

இவனை வெல்லுதல் இராமனாலன்றி வேறொருவராலும் இயலாது ‘எனல்

7117. ‘இன்று இவன் தன்னை எய்த நோக்கினேற்கு, எதிர்ந்த போரில்
வென்ற என் தாதை மார்பில் வில்லின்மேல் கணை ஒன்று ஏவிக்
கொன்றவன் தானே வந்தான் என்று உடன் குறிப்பின் அல்லால்
ஒன்று இவன் தன்னைச் செய்யவல்லரோ, உயிர்க்கு நல்லார்? 6.13.17

இராவணனது மகுடமணியைப் பறித்த தன் சிறிய தந்தையாகிய சுக்கிரீவனது ஆற்றலை வியத்தல்

7118. ‘அணி பறித்து அழகு செய்யும் அணங்கின் மேல் வைத்த ஆசைப்
பிணி பறித்து, இவனை யாவர் முடிப்பவர் படிக் கண்? பேழ்வாய்ப்
பணி பறித்து எழுந்த மானக் கலுழனின், இவனைப் பற்றி
மணி பறித்து எழுந்த எந்தை யாரினும் வலியன் ‘அன்றே. 6.13.18

அங்கதன் இராவணனருகிற் சென்று நிற்றல்

7119. நெடுந்தகை விடுத்த தூதன் இவை இவை நிரம்ப எண்ணி,
கடுங் கனல் விடமும் கூற்றும் கலந்து கால் கரமும் காட்டி,
விடும் சுடர் மகுடம் மின்ன, விரிகடல் இருந்தது அன்ன
கொடுந் தொழில் மடங்கல் அன்னான் எதிர் சென்று குறுகி நின்றான். 6.13.19

இராவணன் அங்கதனை நோக்கி ‘நீ யார் ‘என வினவுதல்

7120. நின்றவன் தன்னை, அன்னான் நெருப்பு எழ நிமிரப் பார்த்து, ‘இங்கு
இன்று, இவண் வந்த நீ யார்? எய்திய கருமம் என்னை?
கொன்று இவர் தின்னா முன்னம் கூறுதி தரெிய ‘என்றான்;
வன்திறல் வாலி சேயும் வாள் எயிறு இலங்க நக்கான். 6.13.20

அங்கதன் தன்னை இராமதூதன் என அறிவித்தல்

7121. ‘பூத நாயகன், நீர் சூழ்ந்த புவிக்கு நாயகன், அப் பூமேல்
சீதை நாயகன், வேறு உள்ள தயெ்வ நாயகன், நீ செப்பும்
வேத நாயகன், மேல் நின்ற விதிக்கு நாயகன். தான் விட்ட
தூதன் யான்; பணித்த மாற்றம் சொல்லிய வந்தேன் ‘என்றான். 6.13.21

இராவணன் இராமனைக் குறித்து இகழ்ந்துரைத்தல்

7122. ‘அரன் கொலாம்? அரிகொலாம்? மற்று அயன்கொலாம்? என்பார் அன்றி,
குரங்கு எலாம் கூட்டி, வேலைக் குட்டத்தைச் சேது கட்டி,
இரங்குவான் ஆகின், ‘இன்னம் அறிதி ‘என்று உன்னை ஏவும்
நரன் கொலாம் உலக நாதன்? ‘ என்று கொண்டு அரக்கன் நக்கான். 6.13.22

அங்கதனை நோக்கி ‘மனிதனுக்குத் தூதனாகிய நீ யாவன் ‘என இராவணன் வினவுதல்

7123. ‘கங்கையும் பிறையும் சூடும் கண்ணுதல், கரத்து நேமி
சங்கமும் தரித்த மால், மற்று இந்நகர் தன்னைச் சாரார்;
அங்கு அவர் தம்மையன்றி, மனிசனுக்கு ஆக, அஞ்சாது,
இங்கு வந்து இதனைச் சொன்ன தூதன் நீ யாவன்? ‘என்றான். 6.13.23

அங்கதன், தன்னை இன்னான் எனத் தரெிவித்தல்

7124. ‘இந்திரன் செம்மல், பண்டு, ஓர் இராவணன் என்பான் தன்னைச்
சுந்தரத் தோள்கேளாடும் வால் இடைத் தூங்கச் சுற்றி,
சிந்துரக் கிரிகள் தாவித் திரிந்தனன், தேவர் உண்ண
மந்தரக் கிரியால் வேலை கலக்கினான், மைந்தன் ‘என்றான். 6.13.24

சூழ்ச்சியில் வல்ல இராவணன் அங்கதனை அன்புரைகளால் வேறுபடுத்தித் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்ள முயலுதல் (7125-7127)

7125. ‘உந்தை என் துணைவன் அன்றே? ஓங்கு அறம் சான்றும் உண்டால்;
நிந்தனை இதன்மேல் உண்டே, நீ அவன் தூதன் ஆதல்?
தந்தனென் நினக்கு யானே வானரத் தலைமை; தாழா
வந்தனை; நன்று செய்தாய், என்னுடை மைந்த! ‘என்றான். 6.13.25

7126. “‘தாதையைக் கொன்றான் பின்னே தலை சுமந்து, இருகை நாற்றி,
பேதையன் என்ன வாழ்ந்தாய் ‘‘ என்பது ஓர் பிழையும் தீர்ந்தாய்;
சீதையைப் பெற்றேன்; உன்னைச் சிறுவனுமாகப் பெற்றேன்;
ஏது எனக்கு அரியது? ‘என்றான் இறுதியின் எல்லை கண்டான். 6.13.26

7127. ‘அந் நரர் இன்று, நாளை, அழிவதற்கு ஐயம் இல்லை;
உன் அரசு உனக்குத் தந்தேன்; ஆளுதி, ஊழி காலம்;
பொன் அரி சுமந்த பீடத்து, இமையவர் போற்றி செய்ய,
மன்னவன் ஆக, யானே சூட்டுவென் மகுடம் ‘என்றான். 6.13.27

அங்கதன் நகைத்து இராவணன் மொழிகளை மறுத்து இகழ்தல் (7128-7129)

7128. அங்கதன், அதனைக் கேளா, அங்கையோடு அங்கை தாக்கி,
துங்க வன்தோளும் மார்பும் இலங்கையும் துளங்க, நக்கான்;
“‘இங்கு நின்றார்கட்கு எல்லாம் இறுதியே “ என்பது உன்னி,
நுங்கள்பால் நின்றும் எம்பால் போந்தனன், நும்பி ‘என்றான். 6.13.28

7129. ‘வாய் தரத்தக்க சொல்லி, என்னை உன் வசம் செய்வாயேல்,
ஆய்தரத் தக்கது அன்றோ, தூது வந்து அரசது ஆள்கை?
நீ தரக் கொள்வேன் யானே? இதற்கு இனி நிகர்வேறு எண்ணின்,
நாய் தரக் கொள்ளும் சீயம், நல் அரசு! ‘என்று நக்கான். 6.13.29

நின்னைக் கொன்றொழிப்பேன் ‘என அங்கதனை வெகுண்ட இராவணன் ‘நீ வந்த காரியம் கூறுக ‘எனல்

7130. ‘அடுவனே ‘என்னப் பொங்கி ஓங்கிய அரக்கன், அந்தோ!
தொடுவனே, குரங்கைச் சீறிச் சுடர்ப் படை? ‘என்று தோன்ற,
‘நடுவனே செய்யத்தக்க நாள் உலந்தாற்குத் தூத!
படுவதே துணிந்தாய் ஆயின், வந்தது பகர்தி ‘என்றான். 6.13.30

அங்கதன் இராமபிரான் கூறியவற்றை இராவணனுக்கு எடுத்துரைத்தல்

7131. ‘கூவி இன்று என்னை, நீ போய், “தன்குலம் முழுதும் கொல்லும்
பாவியை, அமருக்கு அஞ்சி அரண் புக்கு பதுங்கினானை,
தேவியை விடுக! அன்றேல், செருக்களத்து எதிர்ந்து தன்கண்
ஆவியை விடுக! ‘‘ என்றான், அருள் இனம் விடுகிலாதான். 6.13.31

7132. “‘பருந்து உணப் பாட்டி யாக்கை படுத்த நாள், படைஞரோடும்
மருந்தினும் இனிய மாமன் மடிந்த நாள், வனத்துள் வைகி
இருந்துழி வந்த தங்கை இரும் செவி முலையும் மூக்கும்
அரிந்த நாள், வந்திலாதான் இனிச் செய்யும் ஆண்மை உண்டோ? 6.13.32

7133. “‘கிளையொடும் படைஞரோடும். கேடு இலா உயிர்கட்கு எல்லாம்
களை அன தம்பிமாரை வேரொடும் களையக் கண்டும்,
இளையவன் பிரிய மாயம் இயற்றி, ஆயிழையை வௌவும்
வளை எயிற்று அரக்கன், வெம்போர்க்கு, இனி எதிர் வருவது உண்டோ? 6.13.33

7134. “‘ஏந்திழை தன்னைக் கண்ணுற்று, எதிர்ந்தவர் தம்மை எற்றி,
சாந்து எனப் புதல்வன் தன்னைத் தரை இடைத் தேய்த்து, தன் ஊர்
காந்து எரிமடுத்து, தானும் காணவே, கடலைத் தாவிப்
போந்த பின், வந்திலாதான் இனிப் பொரும் போரும் உண்டோ? 6.13.34

7135. “‘உடைக் குலத்து ஒற்றர் தம்பால் உயிர் கொடுத்து உள்ளக் கள்ளம்
துடைத்துழி, வருணன் வந்து தொழுதுழி, தொழாத கொற்றக்
குடைத் தொழில் தம்பி கொள்ளக் கொடுத்துழி, வேலை கோலி
அடைத்துழி வந்திலாதான், அமர்க்கு இனி வருவது உண்டோ? 6.13.35

7136.“‘மறிப்பு உண்ட தேவர் காண, மணி வரைத் தோளின் வைகும்
நெறிப் புண்டரீகம் அன்ன முகத்தியர் முன்னே, நென்னல்,
பொறிப் புண்டரீகம் போலும் ஒருவனால், புனைந்த மோலி
பறிப்பு உண்டும், வந்திலாதான் இனிப் பொரும் பான்மை உண்டோ? 6.13.36

அங்கதன் இராவணனை நோக்கி ‘சீதையைச் சிறைவீடு செய்தல் அல்லது போருக்குப் புறப்படுதல் இரண்டில் ஒன்றைச் செய்க ‘என முடிவாகக் கூறுதல்

7137.“‘என்று இவை இயம்பி வா “ என்று ஏவினன் என்னை; எண்ணி
ஒன்று உனக்கு உறுவது உன்னித் துணிந்து ; உறுதி பார்க்கின்,
துன்று இருங் குழலை விட்டுத் தொழுது வாழ்; சுற்றத்தோடும்
பொன்றுதி ஆயின், என்பின், வாயிலில் புறப்படு ‘என்றான். 6.13.37

நீ போருக்குப் புறப்படாது உன் ஊரில் பதுங்கியிருத்தல் பழி ‘என இராவணனது மனம் வருந்தச் சொல்லுதல்

7138.‘நீரிலே பட்ட, சூழ்ந்த நெருப்பிலே பட்ட, நீண்ட
பாரிலே பட்ட, வானப் பரப்பிலே பட்ட எல்லாம்,
போரிலே பட்டு வீழப் பொருத நீ, ஒளித்துப் புக்கு உன்
ஊரிலே பட்டாய் என்றால், பழி ‘ என உளையச் சொன்னான். 6.13.38

சினங்கொண்ட இராவணன் அங்கதனைப் பற்றுமாறு அரக்கர் நால்வரை ஏவுதல்

7139.சொற்ற வார்த்தையைக் கேட்டலும் தொல் உயிர்
முற்றும் உண்பது போலும் முனிவின் ஆன்
‘பற்றுமின் கடிதின்; நெடும் பார் மிசை
எற்றுமின் ‘என நால்வரை ஏவினான். 6.13.39

அங்கதன் தன்னைப் பற்றிய அரக்கர் நால்வரையும் அவர்கள் தலை சிதறும்படி கோபுர வாயிலில் வீசி எறிந்துவிட்டு இலங்கை நகரத்தாரைப் புறத்தே ஓடி உய்யுமாறு சொல்லி மீளுதல் (7140-7141)

7140.ஏவினார் பிடித்தாரை எடுத்து எழத்
தாவினான் அவர் தம் தலை போய் அறக்
கூவினான் அவன் கோபுர வாயிலில்
தூவினான் துகைத்தான் இவை சொல்லினான். 6.13.40

7141.‘ஏமம் சார எளியவர் யாவிரும்
தூமம் கால்வன வீரன் சுடுசரம்
வேம் மின் போல்வன வீழ்வதன் முன்னமே
போமின் போமின் புறத்து ‘என்று போயினான். 6.13.41

அங்கதன் வான்வழியே வந்து இராமனையடைந்து அவன் திருவடிகளை வணங்குதல்

7142.அந்தரத்திடை ஆர்த்து எழுந்தான் அவர்
சிந்து அரத்தம் துதைந்து எழும் செச்சையான்
இந்து விண் நின்று இழிந்து உளதாம் என
வந்து வீரன் அடியின் வணங்கினான். 6.13.42

இராவணன் கருத்து இன்னது என இராமனுக்குத் தரெிவித்தல்

7143.உற்றபோது ‘அவன் உள்ளக் கருத்து எலாம் ‘
கொற்ற வீரன் ‘உணர்த்து ‘என்று கூறலும்
‘முற்ற ஓதி என்? மூர்க்கன் முடித் தலை
அற்றபோது அன்றி ஆசை அறான் ‘என்றான். 6.13.43
----------------

6.14 – Der erste Kampf

6.14 முதற் போர் புரி படலம் (7144- )

பாசறையில் பறையறைவித்தல் (7144-7146)

7144. “பூசலே; பிறிது இல்லை ” எனப் புறத்து
ஆசை தோறும் முரசம் அறைந்து என
பாசறைப் பறையின் இடம் பற்றிய
வாசல் தோறும் முறையின் வகுத்திரால். 6.14.1

7145. மற்றும் நின்ற மலையும் மரங்களும்
பற்றி வீசிப் பரவையின் மும்முறை
கற்ற கைகளினால் கடி மாநகர்
சுற்றி நின்ற அகழியைத் தூர்த்திரால். 6.14.2

7146. இடுமின் பல மரம்; எங்கும் இயக்கு அறத்
தடுமின்; “போர்க்கு வருக! ” எனச் சாற்றுமின்;
கடுமின் இப்பொழுதே கதிர்மீச் செலாக்
கொடுமதில் குடுமித் தலைக் கொள்கென்றான். 6.14.3

அகழியை வானரங்கள் தூர்த்தல் (7147-7154)

7147. தடங்கொள் குன்றும் மரங்களும் தாங்கியே
மடங்கல் அன்ன அவ் வானர மாப் படை
இடங்கர்மா இரியப் புனல் ஏறிடத்
தொடங்கி வேலை அகழியைத் தூர்த்ததால். 6.14.4

7148. ஏய வெள்ளம் எழுபதும் எண்கடல்
ஆய வெள்ளத்து அகழியைத் தூர்த்தலும்
தூய வெள்ளம் துணை செய்வது ஆம் என
வாயில் ஊடு புக்கு ஊரை வளைந்ததே. 6.14.5

7149. விளையும் வென்றி இராவணன் மெய்ப்புகழ்
முளையினோடும் களைந்து முடிப்ப போல்
தளை அவிழ்ந்த கொழுந் தடந் தாமரை
வளையம் வன்கையில் வாங்கின வானரம். 6.14.6

7150. ஈளி தாரம் இயம்பிய வண்டு உறை
பாளை தாது உகு நீர் நெடும் பண்ணைய
தாள தாமரை அன்னங்கள் தாவிட
வாளை தாவின வானரம் தாவவே. 6.14.7

7151. இகழுந் தன்மையன் ஆய இராவணன்
புகழும் மேன்மையும் போயினவாம் என
நிகழும் கள் நெடு நீலம் உகுத்தலால்
அகழிதானும் அழுவது போன்றதே. 6.14.8

7152. தண்டு இருந்த பைந் தாமரைத் தாள் அறப்
பண் திரிந்து சிதையப் படர் சிறை
வண்டு இரிந்தன; வாய்தொறும் முட்டையைக்
கொண்டு இரிந்தன அன்னக் குழாம் எலாம். 6.14.9

7153. தூறும் மாமரமும் மலையும் தொடர்
நீறும் நீர்மிசைச் சென்று நெருக்கலால்
ஏறு பேர் அகழின் நின்று இனப் பல
ஆறு சென்றன ஆர்கலி மேல் அரோ. 6.14.10

7154. இழுகு மாக் கல் இடுந்தொறும் இடுந்தொறும்
சுழிகள் தோன்றும் சுரித்து; இடை தோன்று தேன்
ஒழுகு தாமரை ஒத்தன ஓங்கு நீர்
முழுகி மீது எழும் மாதர் முகத்தையே. 6.14.11

கவிக்கூற்று

7155. தன்மைக்குத் தலையாய தசமுகன்
தொன்மைப் பேர் அகழ் வானரம் தூர்த்ததால்;
இன்மைக்கும் ஒன்று உடைமைக்கும் யாவர்க்கும்
வன்மைக்கும் ஒர் வரம்பும் உண்டு ஆம் கொலோ? 6.14.12

வானரங்கள் மதிற்குடுமி கொள்ளுதல்

7156. தூர்த்த வானரம் சுள்ளி பறித்து இடைச்
சீர்த்த பேர் அணை தன்னையும் சிந்தின;
வார்த்தது அன்ன மதிலின் வரம்பு கொண்டு
ஆர்த்த ஆர்கலி காரொடும் அஞ்சவே. 6.14.13

மதில்மீது ஏறிய வானரங்களின் தோற்றம்

7157. வட்ட மேரு இது என வான் முகடு
எட்ட நீண்ட மதில்மிசை ஏறி விண்
தொட்ட வானரம் தோன்றின மீத் தொக
விட்ட வெண் கொடி வீங்கின என்னவே. 6.14.14

வானரங்கள் ஏறியதால் மதில் தரைபுகுதல்

7158. இறுக்க வேண்டுவது இல்லை; எண் தீர் மணி
வெறுக்கை ஓங்கிய மேரு விழுக்கலால்
நிறுக்க நேர்வரு வீரர் நெருக்கலால்
பொறுக்கலாது மதில் தரை புக்கது ஆல். 6.14.15

அரக்கர் போருக்கு எழுதல்

7159. அறைந்த மா முரசு; ஆனைப் பதாகையால்
மறைந்தவால் நெடு வானகம்; மாதிரம்
குறைந்த தூளி குழுமி; விண் ஊடு புக்கு
உறைந்தது ஆங்கு அவர் போர்க்கு எழும் ஓதையே. 6.14.16

அரக்கர் சேனையில் எழுந்த ஒலிகள்

7160. கோடு அலம்பின; கோதை அலம்பின;
ஆடல் அம் பரித் தாரும் அலம்பின;
மாடு அலம்பின மாமணித் தேர் மணி;
பாடு அலம்பின பாய்மத யானையே. 6.14.17

அரக்கர் சேனையும் வானர சேனையும் தாக்குதல் (7161-7169)

7161. அரக்கர் தொல்குலம் வேர் அற அல்லவர்
வருக்கம் யாவையும் வாழ்வு உற வந்தது ஓர்
கருக்கொள் காலம் விதிகொடு காட்டிட
தருக்கி உற்று எதிர் தாக்கின தானையே. 6.14.18

7162. பல் கொடும் நெடும் பாதவம் பற்றியும்
கல் கொடும் சென்றது அக்கவியின் கடல்;
வில் கொடும் நெடு வேல் கொடும் வேறு உள
எல் கொடும் படையும் கொண்டது இக்கடல். 6.14.19

7163. அம்பு கற்களை அள்ளின; அம்பு எலாம்
கொம்பு உடைப் பணை கூறு உற நூறின;
வம்பு உடைத் தட மாமரம் மாண்டன
செம்புகர்ச் சுடர் வேல் கணம் செல்லவே. 6.14.20

7164. மாக் கை வானர வீரர் மலைந்த கல்
தாக்கி வஞ்சர் தலைகள் தகர்த்தலால்
நாக்கினூடும் செவியினும் நாகம் வாழ்
மூக்கினூடும் சொரிந்தன மூளையே. 6.14.21

7165. அற்கள் ஓடும் நிறத்த அரக்கர்தம்
விற்கள் ஓடும் சரம்பட வெம் புண் நீர்
பற்கேளாடும் சொரிதர பற்றிய
கற்கேளாடும் உருண்ட கவிகளே. 6.14.22

7166. நின்று மேரு நெடுமதில் நெற்றியின்
வென்றி வானர வீரர் விசைத்த கல்
சென்று தீயவர் ஆர் உயிர் சிந்தின
குன்றின் வீழும் உருமின் குழுவினே. 6.14.23

7167. எதிர்த்த வானரம் யாக்கையொடு இற்றன;
மதில் புறம் கண்டு மண்ணில் மறைந்தன;
கதிர்க் கொடுங்கண் அரக்கர் கரங்களால்
விதிர்த்து எறிந்த விலங்கு இலை வேலினே. 6.14.24

7168. கடித்த குத்தின கையில் கழுத்து அறப்
பிடித்த வள் உகிரால் பிளவு ஆக்கின
இடித்த எற்றின எண் இல் அரக்கரை
முடித்த வானரம் வெஞ்சின முற்றின. 6.14.25

7169. எறிந்தும் எய்தும் எழுமுளைத் தண்டு கொண்டு
அறைந்தும் வெவ் அயில் ஆகத்து அழுத்தியும்
நிறைந்த வெங்கண் அரக்கர் நெருக்கலால்
குறைந்த வானர வீரர் குழுக்களே. 6.14.26

போர்க்களக் காட்சி (7170-7173)

7170. செப்பின் செம்புனல் தோய்ந்த செம்பொன் மதில்
துப்பின் செய்தது போன்றது சூழ்வரை;
குப்புற்று ஈர் பிணக் குன்று சுமந்து கொண்டு
உப்பில் சென்றது உதிரத்து ஒழுக்கமே. 6.14.27

7171. வந்து இரைத்த பறவை மயங்கின
அந்தரத்தில் நெருங்கலின் அங்கு ஒரு
பந்தர் பெற்றது போன்றது பற்றுதல்
இந்திரற்கும் அரிய இலங்கையே. 6.14.28

7172. தங்கு வெங்கனல் ஒத்துத் தயங்கிய
பொங்கு வெங்குருதிப் புனல் செக்கர் முன்
கங்குல் அன்ன கவந்தமும் கை எடுத்து
அங்கும் இங்கும் நின்று ஆடியவாம் அரோ. 6.14.29

7173. கொன் நிறக் குருதிக் குடை புட்களின்
தொல் நிறச் சிறையில் துளி தூவலால்
பல் நிறத்த பதாகைப் பரப்பு எலாம்
செந் நிறத்தனவாய் நிறம் தீர்ந்தவே. 6.14.30

வானரம் மதிலைவிட்டு இறங்குதல்

7174. பொழிந்த சோரிப் புதுப் புனல் பொங்கி மீ
வழிந்த மாமதில் கைவிட்டு வானரம்
ஒழிந்த மேருவின் உம்பர் புக்கு இம்பரின்
இழிந்த மாக்கடல் என்ன இழிந்ததே. 6.14.31

அரக்கர்கள் கோட்டையில் நிரம்புதல்

7175. பதணமும் மதிலும் படை நாஞ்சிலும்
கதன வாயிலும் கட்டும் அட்டாலையும்
முதல யாவையும் புக்குற்று முற்றின
விதன வெங்கண் இராக்கதர் வெள்ளமே. 6.14.32

வானரங்களின் அவலநிலை

7176. பாய்ந்த சோரிப் பரவையில் பற்பல
நீந்தி ஏகும் நெருக்கு இடைச் சிற்சில
சாய்ந்து சாய்ந்து சரம்படத் தள்ளல் உற்று
ஓய்ந்து வீழ்ந்த; சிலசில ஓடின. 6.14.33

அரக்கரின் ஆர்ப்பு (7177-7178)

7177. தழிய வானர மாக்கடல் சாய்தலும்
பொழியும் வெம்படைப் போர்க்கடல் ஆர்த்ததால்
ஒழியும் காலத்து உலகு ஒரு மூன்றும் ஒத்து
அழியும் மாக்கடல் ஆர்ப்பு எடுத்தனெ்னவே. 6.14.34

7178. முரைசும் மா முருடும் முரல் சங்கமும்
செய் காளமும்; ஆகுளி ஓசையும்
விரைசும் பல் இயம் வில் அரவத்தொடும்
திரை செய் வேலைக்கு ஒர் ஆகுலம் செய்தவே. 6.14.35

இராவணனது சேனை வாயில் வழி புறப்படுதல்

7179. ஆய காலை. அனைத்து உலகும் தரும்
நாயகன் முகன் நாலின் நடந்து என
மேய சேனை விரிகடல் விண்குலாம்
வாயில் ஊடு புறப்பட்டு வந்ததே. 6.14.36

யானைப் படை

7180. நெடிய காவதம் எட்டு நிரம்பிய
படிய வாயில் பருப்பதம் பாய்ந்து என
கொடியொடும் கொடி சுற்றக் கொடுத்த தண்டு
ஒடிய ஊன்றின மும்மத ஓங்கலே. 6.14.37

தேர்ப் படை

7181. சூழி யானை மதம்படு தொய்யலின்
ஊழி நாள் நெடுங் கால் என ஓடுவ
பாழி வாழ் வயிரப் படி பல்முறை
பூழி ஆக்கின பொன் நெடுந்தேர்களே. 6.14.38

குதிரைப் படை

7182. பிடித்த வானரம் பேர் எழில் தோள்களால்
இடித்த மாமதில் ஆடை இலங்கையாள்
மடுத்த மாக்கடல் வாவும் திரை எலாம்
குடித்துக் கால்வன போன்ற குதிரையே. 6.14.39

காலாட் படை

7183. கேள் இல் ஞாலம் கிளர்த்திய தொல்முறை
நாளும் நாளும் நடந்தன நள் இரா
நீளம் எய்தி ஒருசிறை நின்றன
மீளும் மாலையும் போன்றனர் வீரரே. 6.14.40

புழுதி எழுதல்

7184. பத்தி வன் தலைப் பாம்பின் பரம் கெட
முத்தி நாட்டின் முகத்தினை முற்றுற
பித்தி பிற்பட வன்திசை பேர்வுற
தொத்தி மீண்டிலவால் நெடுந் தூளியே. 6.14.41

குரக்குச் சேனை குலைதல்

7185. நெருக்கி வந்து நிருதர் நெருங்கலால்
குரக்கு இனப் பெருந்தானை குலைந்து போய்
அருக்கன் மாமகன் ஆர் அமர் ஆசையால்
செருக்கி நின்றவன் நின்றுழிச் சென்றதால். 6.14.42

சுக்கிரீவன் சினந்து போர்புரிதல் (7186-7194)

7186. சாய்ந்த தானைத் தளர்வும் சலத்து எதிர்
பாய்ந்த தானைப் பெருமையும் பார்த்து உறக்
காய்ந்த நெஞ்சன் கனல் சொரி கண்ணினன்
ஏய்ந்தது அங்கு ஒர் மராமரம் ஏந்தினான். 6.14.43

7187. வாரணத்து எதிர் வாசியின் நேர் வயத்
தேர் முகத்தினில் சேவகர் மேல் செறுத்து
ஓர் ஒருத்தர்க்கு ஒருவரின் உற்று உயர்
தோரணத்து ஒருவன் எனத் தோன்றினான். 6.14.44

7188. களிறும் மாவும் நிருதரும் கால் அற
ஒளிறும் மாமணித் தேரும் உருட்டி வெங்
குளிறு சோரி ஒழுக கொதித்து இடை
வெளிறு இலா மரமே கொண்டு வீசினான். 6.14.45

7189. அன்ன காலை அரிக்குல வீரரும்
மன்னன் முன்புக வன்கண் அரக்கரும்
முன் உழந்த முழங்கு பெருஞ் செருத்
தன்னில் வந்து தலைமயக் குற்றனர். 6.14.46

7190. கல் துரந்த களம் பட வஞ்சகர்
இற்று உலந்து முடிந்தவர் எண் இலர்;
வில் துரந்தன வெங்கணையால் உடல்
அற்று உலந்த குரங்கும் அனந்தமே. 6.14.47

7191. கற்கள் தந்து நிமிர்ந்து கடுஞ்செரு
மற்கடங்கள் வலிந்து மலைந்திட
தற்கு அடங்கி உலந்தவர்தம் உயிர்
தறெ்கு அடங்க நிறைந்து செறிந்தவால். 6.14.48

7192. பாடுகின்றன பேய்க் கணம் பல விதத்து
ஆடுகின்ற அறுகுறை; ஆழ் கடற்கு
ஓடுகின்ற உதிரம் புகுந்து உடல்
நாடுகின்றனர் கற்புடை நங்கைமார். 6.14.49

7193. யானை பட்ட அழிபுனல் யாறு எலாம்
பானல் பட்ட; பலகணை மாரியின்
சோனை பட்டது; சொல் அரும் வானரச்
சேனை பட்டது; பட்டது செம்புண் நீர். 6.14.50

7194. காய்ந்த வானர வீரர் கரத்தினால்
தேய்ந்த ஆயுளர் ஆனவர் செம்புண் நீர்
பாய்ந்தது; ஆனைப் படுகளம் பாழ்படச்
சாய்ந்ததால் நிருதக் கடல் தானையே. 6.14.51

வச்சிரமுட்டி வந்து பொருதல் (7195-7196)

7195. தங்கள் மாப்படை சாய்தலும் தீ எழ
வெங்கண் வாள் அரக்கன் விரை தேரினை
கங்கசாலம் தொடரக் கடல் செலூஉம்
வங்கம் ஆம் என வந்து எதிர் தாக்கினான். 6.14.52

7196. வந்து தாக்கி வடிக்கணை மா மழை
சிந்தி வானரச் சேனை சிதைத்தலும்
இந்திரர் ஆதியரும் திகைத்து ஏங்கினார்;
நொந்து சூரியன் கான்முளை நோக்கினான். 6.14.53

சுக்கிரீவன் வச்சிரமுட்டியைத் தொலைத்தல்

7197. நோக்கி வஞ்சன் நொறில் வய மாப்பரி
வீக்கு தேரினின் மீது எழப் பாய்ந்து தோள்
தூக்கு தூணியும் வில்லும் தொலைத்து அவன்
யாக்கையும் சிதைத்திட்டு எழுந்து ஏகினான். 6.14.54

அரக்கர் ஓட்டம் கண்டு வானரர் ஆர்த்தல்

7198. மலை குலைந்தனெ வச்சிரமுட்டி தன்
நிலை குலைந்து விழுதலின் நின்றுளார்
குலை குலைந்து கொடி நகர் நோக்கினார்;
அலை கிளர்ந்தனெ வானரம் ஆர்த்தவே. 6.14.55

கீழை வாயிலில் போர்

7199. வீழி வெங்கண் இராக்கதர் வெம்படை
ஊழி ஆழி கிளர்ந்தனெ ஓங்கின
கீழை வாயிலில் கிட்டலும் முட்டினர்
சூழும் வானர வீரர் துவன்றியே. 6.14.56

வானரர் அழிவு

7200. சூலம் வாள் அயில் தோமரம் சக்கரம்
வாலம் வாளி மழையின் வழங்கியே
ஆலம் அன்ன அரக்கர் அடர்த்தலும்
காலும் வாலும் துமிந்த கவிக்குலம். 6.14.57

அரக்கர் அழிவு (7201-7202)

7201. வென்றி வானர வீரர் விசைத்து எறி
குன்றும் மா மரமும் கொடுங்காலனில்
சென்று வீழ நிருதர்கள் சிந்தினார்;
பொன்றி வீழ்ந்த புரவியும் பூட்கையும். 6.14.58

7202. தண்டு வாள் அயில் சக்கரம் சாயகம்
கொண்டு சீறி நிருதர் கொதித்து எழ
புண் திறந்து குருதி பொழிந்து உக
மண்டி ஓடினர் வானர வீரரே. 6.14.59

நீலன் நிகழ்த்திய போர் (7203-7204)

7203. எரியின் மைந்தன் இருநிலம் கீழுற
விரிய நின்ற மராமரம் வேரொடும்
திரிய வாங்கி நிருதர் வெஞ்சேனை போய்
நெரிய ஊழி நெருப்பு என வீசினான். 6.14.60

7204. தேரும் பாகரும் வாசியும் செம்முகக்
காரும் யாளியும் சீயமும் காண்தகு
பாரின் வீழப் புடைப்ப பசும்புணின்
நீரும் வாரி அதனை நிறைத்ததே. 6.14.61

அரக்கர் தலைவன் கும்பானுவின் போர்

7205. அரக்கர் சேனை அடுகளம் பாழ்பட
வெருக் கொண்டு ஓடிட வெம்படை காவலன்
நெருக்க நேர்ந்து கும்பானு நெடுஞ்சரம்
துரக்க வானரச் சேனை துணிந்ததே. 6.14.62

இடும்பன் கடும்போர் (7206-7210)

7206. கண்டு நின்ற கரடியின் காவலன்
எண் திசாமுகம் ஏங்கும் இடும்பன் ஓர்
சண்ட மாருதம் என்னத் தடவரை
கொண்டு சீறி அவன் எதிர் குப்புறா. 6.14.63

7207. தொடுத்த வாளிகள் வீழுமுன் சூழ்ந்து எதிர்
எடுத்த குன்றை இடும்பன் எறிதலும்
ஒடித்த வில்லும் இரதமும் ஒல்லெனப்
படுத்த வாசியும் பாகனும் பாழ்பட. 6.14.64

7208. தேர் அழிந்து சிலையும் அழிந்து உகக்
கார் இழிந்த உரும் எனக் காய்ந்து எதிர்
பார் கிழிந்து உகப் பாய்ந்தனன் வானவர்
போர் கிழிந்து புறம்தரப் போர் செய்தான். 6.14.65

7209. தத்தி மார்பின் வயிரத் தடக்கையால்
குத்தி நின்ற கும்பானுவை தான் எதிர்
மொத்தி நின்று முடித்தலை கீழ் உற
பத்தி வன் தடந்தோள் உறப் பற்றுவான். 6.14.66

7210. கடித் தலத்து இருகால் உறக் கைகளால்
பிடித்துத் தோளைப் பிறங்கலின் கோடு நேர்
முடித்தலத்தினைக் கவ்வுற மூளைகள்
வெடித்து வீழ்தர வீழ்த்தினன் ஆம் அரோ. 6.14.67

பிரகத்தன் போர் (7211-7212)

7211. தன் படைத்தலைவன் படத் தன் எதிர்
துன்பு அடைத்த மனத்தன் சுமாலி சேய்
முன் படைத்த முகில் அன்ன காட்சியான்
வன்பு அடைத்த வரிசிலை வாங்கினான். 6.14.68

7212. வாங்கி வார்சிலை வானர மாப்படை
ஏங்க நாண் எறிந்திட்டு இடையீடு இன்றித்
தூங்கு மாரி எனச் சுடர்வாளிகள்
வீங்கு தோளினன் விட்டனன் ஆம் அரோ. 6.14.69

பிரகத்தனும் நீலனும் (7213-7220)

7213. நூறும் ஆயிரமும் கணை நொய்தினின்
வேறு வேறு படுதலின் வெம்பியே
ஈறு இல் வானர மாப்படை எங்கணும்
பாற நீலன் வெகுண்டு எதிர் பார்ப்பு உறா. 6.14.70

7214. குன்றம் நின்றது எடுத்து எதிர் கூற்று எனச்
சென்று எறிந்து அவன் சேனை சிதைத்தலும்
வென்றி வில்லன் விடுகணை மாரியால்
ஒன்று நூறு உதிர் உற்றது அக் குன்றமே. 6.14.71

7215. மீட்டும் அங்கு ஓர் மராமரம் வேரொடும்
ஈட்டி வானத்து இடி என எற்றலும்
கோட்டு வில்லும் கொடியும் வயப்பரி
பூட்டு தேரும் பொடித்துகள் ஆயவே. 6.14.72

7216. தேர் இழந்து சிலையும் இழந்திட
கார் இழிந்த உரும் எனக் காந்துவான்
பார் இழிந்து பருவலித் தண்டொடும்
ஊர் இழந்த கதிர் என ஓடினான். 6.14.73

7217. வாய் மடித்து அழல் கண்தொறும் வந்து உக
போய் அடுத்தலும் நீலன் புகைந்து எதிர்
தாய் அடுத்தவன் தன்கையில் தண்டொடும்
மீ எடுத்து விசும்பு உற வீசினான். 6.14.74

7218. அம்பரத்து எறிந்து ஆர்ப்ப அரக்கனும்
இம்பர் உற்று எரியின் திரு மைந்தன் மேல்
செம்புனல் பொழியக் கதை சேர்த்தினான்
உம்பர் தத்தமது உள்ளம் நடுங்கவே. 6.14.75

7219. அடித்தலோடும் அதற்கு இளையாது அவன்
எடுத்த தண்டைப் பறித்து எறியா ‘இகல்
முடித்தும் ‘என்று ஒரு கை கொடு மோதினான்
குடித்து உமிழ்ந்து எனக் கக்கக் குருதியே. 6.14.76

7220. குருதி வாய்நின்று ஒழுகவும் கூசலன்
நிருதன் நீலன் நெடுவரை மார்பினில்
கருதலாத முன் குத்தலும் கைத்து அவர்
பொருத பூசல் புகல ஒண்ணாததே. 6.14.77

பிரகத்தன் இறந்து வீழ்தல்

7221. மற்று நீலன் அரக்கனை மாடு உறச்
சுற்றி வால்கொடு தோளினும் மார்பினும்
நெற்றி மேலும் நெடுங்கரத்து எற்றலும்
இற்று மால் வரை என்ன விழுந்தனன். 6.14.78

அமரர் ஆர்ப்பும் அரக்கர் தோற்பும்

7222. ‘இறந்து வீழ்ந்தனனே பிரகத்தன் ‘என்று
அறிந்த வானவர் ஆவலம் கொட்டினார்;
வெறிந்த செம்மயிர் வெள் எயிற்று ஆடவர்
முறிந்து தத்தம் முதுநகர் எய்தினார். 6.14.79

தறெ்கு வாயிலில் அங்கதன் போர்

7223. தறெ்கு வாயிலில் சென்ற நிசாசரர்
மல் குலாவு வயப் புயத்து அங்கதன்
நிற்கவே எதிர் நின்றிலர் ஓடினார்
பொன் குலாவு சுபாரிசன் பொன்றவே. 6.14.80

மேலைவாயிலில் அனுமன் போர்

7224. நூற்று இரண்டு எனும் வெள்ளமும் நோன் கழல்
ஆற்றல் சால் துன்முகனும் அங்கு ஆர்த்து எழ
மேல் திண்வாயிலில் மேவினர் வீடினார்
காற்றின் மாமகன் கை எனும் காலனால். 6.14.81

நாற்றிசை வாயில்களிலும் நடந்த போரைப்பற்றித் தூதுவர் இராவணனுக்குச் சொல்லுதல்

7225. அன்ன காலையில் அந்த அந்த வாயிலில்
துன்னு போர் கண்ட தூதுவர் ஓடினார்
‘மன்ன! கேள் ‘என வந்து வணங்கினார்
சென்னி தாழ்க்கச் செவியிடைச் செப்பினார். 6.14.82

கீழைவாயில் தூதுவர் கூறியது

7226. கீழை வாயில் கிளர் நிருதர் படை
ஊழி நாளினும் வெற்றி கொண்டு உற்ற நின்
ஆழி அன்ன அனீகத் தலைமகன்
பூழியான்; உயிர் புக்கது விண் என்றார். 6.14.83

தனெ்திசைவாயில் தூதுவர் சொல்வது

7227. ‘வென்றி வேல் கை நிருதர் வெகுண்டு எழ
தனெ்திசைப் பெரும் வாயிலில் சேர்ந்துழி
பொன்றினான் அச் சுபாரிசன்; போயினார்
இன்று போன இடம் அறியோம் ‘என்றார். 6.14.84

வடக்கு, மேற்கு வாயிலோர் கூற்று

7228. ‘வடக்கு வாயிலில் வச்சிர முட்டியும்
குடக்கு வாயிலில் துன்முகக் குன்றமும்
அடக்கரும் வலத்து ஐம்பது வெள்ளமும்
படச் சிதைந்தது நம்படை ‘என்றனர். 6.14.85

கேட்ட இராவணன் சினத்தல்

7229. என்ற வார்த்தை எரி உகும் நெய் எனச்
சென்று சிந்தை புகுதலும் சீற்றத் தீ
கன்று கண்ணின் வழிச் சுடர் கான்றிட
நின்று நின்று நெடிது உயிர்த்தான் அரோ. 6.14.86

இராவணன் கேள்விக்குத் தூதுவர் விடை கூறுதல் (7230-7232)

7230. மறித்தும் ‘ஆர் அவன் ஆர் உயிர் வவ்வினார்?
இறுத்துக் கூறும் ‘என்றான்; இசை எங்கணும்
நிறுத்தும் நீலன் நெடும் பெருஞ் சேனையை
ஒறுத்து மற்று அவனோடும் வந்து உற்றனன். 6.14.87

7231. உற்ற போதின் இருவரும் ஒன்று அல
கற்ற போர்கள் எலாம் செய்த காலையில்
நெற்றி மேல் மற்ற அந் நீலன் நெடுங்கையால்
எற்ற வீந்தனன் என்ன இயம்பினார். 6.14.88

7232. அன்னவன்னொடும் போன அரக்கரில்
நல் நகர்க்கு வந்தோம் ஐய! நாங்களே
என்ன என்ன எயிற்று இகல் வாய்களைத்
தின்னத் தின்ன எரிந்தன திக்கு எலாம். 6.14.89

தூதுவர் கூறியதை இராவணன் சினத்தால் மீட்டும் கூறுதல்

7233. மாடு நின்ற நிருதரை வன்கணான்
ஓட நோக்கி ‘உயர்படையான் மற்று அக்
கோடு கொண்டு பொருத குரங்கினால்
வீடினான்! ‘என்று மீட்டும் விளம்பினான். 6.14.90

இராவணன் தனக்குள் சொல்வது (7234-7236)

7234. “கட்டது இந்திரன் வாழ்வை; கடைமுறை
பட்டது இங்கு ஓர் குரங்கு படுக்க “ என்று
இட்ட வெஞ்சொல் எரியினில் என் செவி
சுட்டது; என் உடை நெஞ்சையும் சுட்டதால்; 6.14.91

7235. ‘கருப்பை போல் குரங்கு எற்ற கதிர் சுழல்
பொருப்பை ஒப்பவன் தான் இன்று பொன்றினான்;
அருப்பம் என்று பகையையும் ஆர் அழல்
நெருப்பையும் இகழ்ந்தால் அது நீதியோ? 6.14.92

7236. ‘நிற்க அன்னது நீர்நிறை கண்ணினார்
வற்கம் ஆயின மாப் படை ஓடும் சென்று
ஒற்கம் வந்து உதவாமல் உறுக என
வில் கொள் வெம்படை வீரரை ஏவினான். 6.14.93

இராவணன் தேர் ஏறுதல்

7237. மண்டுகின்ற செருவின் வழக்கு எலாம்
கண்டு நின்று கயிலை இடந்தவன்
புண் திறந்தன கண்ணினன் பொங்கினான்
திண்திறல் நெடுந்தேர் தரெிந்து ஏறினான் 94

தேரின் சிறப்பு

7238. ஆயிரம் பரிபூண்டது; அதிர் குரல்
மா இரும் கடல் போன்றது; வானவர்
தேயம் எங்கும் திரிந்தது; திண்திறல்
சாய இந்திரனே பண்டு தந்தது. 6.14.95

நாணொலி செய்தல்

7239. ஏற்றி எண்ணி இறைஞ்சி இடக்கையால்
ஆற்றினான் தன் அடுசிலை அன்னதின்
மாற்றம் என் நெடு நாண் ஒலி வைத்தலும்
கூற்றினாரையும் ஆருயிர் கொள்வதே. 6.14.96

இராவணன் போர்க் கோலம்

7240. மற்றும் வான்படை வானவர் மார்பிடை
இற்று இலாதன எண்ணும் இலாதன
பற்றினான்; கவசம் படர் மார்பிடைச்
சுற்றினான்; நெடுந் தும்பையும் சூடினான். 6.14.97

முத்துக்குடைக்கீழ் கவரிவீச இராவணன் இருத்தல்

7241. பேரும் கற்றைக் கவரிப் பெருங்கடல்
நீரும் நீர் நுரையும் என நின்றவன்
ஊரும் வெண்மை உவாமதிக் கீழ் உயர்
காரும் ஒத்தனன் முத்தின் கவிகையான். 6.14.98

முரசு முதலியன முழங்கல் (7242-7243)

7242. போர்த்த சங்கப் படகம் புடைத்திட
சீர்த்த சங்கக் கடல் உக தேவர்கள்
வேர்த்து அசங்க விசும்பு வெடித்திட
ஆர்த்த சங்கம் அறைந்த முரசமே. 6.14.99

7243. தேரும் மாவும் படைஞரும் தறெ்றிட
மூரி வல் நெடுந் தானையின் முற்றினான்;
நீர் ஒர் ஏழும் முடிவில் நெருக்கும் நாள்.
மேரு மால்வரை என்ன விளங்கினான். 6.14.100

வீணைக்கொடி விண்ணில் பறத்தல்

7244. ஏழ் இசைக் கருவி வீற்றிருந்தது என்னினும்
சூழ் இருந் திசைகளைத் துடக்கும் தொல்கொடி
வாழிய உலகு எலாம் வளைந்து வாய் இடும்
ஊழியின் அந்தகன் நாவின் ஓங்கவே. 6.14.101

தேவர்கள் கலங்குதல்

7245. வேணு உயர் நெடுவரை அரக்கர் வேலைக்கு ஓர்
தோணி பெற்றனர் அது கடக்கும் தொல்செருக்
காணிய வந்தவர் கலக்கம் கைம் மிகச்
சேண் உயர் விசும்பிடை அமரர் சிந்தவே. 6.14.102

இராவணன் கண்ணில் தோன்றிய புகையின் சிறப்பு

7246. கண் உறு கரும்புகை கதுவ கார் நிறத்து
அண்ணல் வாள் அரக்கர்தம் அரத்தப் பங்கிகள்
வெண்நிறம் கோடலின் உருவின் வேற்றுமை
நண்ணினர் நோக்கவும் அயிர்ப்பு நல்கவே. 6.14.103

கொடிகள்

7247. கால் நெடுந் தேர் உயர் கதலியும் கரத்து
ஏனையர் ஏந்திய பதாகை ஈட்டமும்
ஆனையின் கொடிகளும் அளவித் தோய்தலால்
வான யாறொடு மழை ஒற்றி வற்றவே. 6.14.104

சேமத் தேர்

7248. ஆயிரம் கோடி பேய் அங்கை ஆயுதம்
தூயன சுமந்து பின்தொடர சுற்று ஒளிர்
சேயிரு மணி நெடுஞ் சேமத் தேர் தரெிந்து
ஏயின ஆயிரத்து இரட்டி எய்தவே; 6.14.105

இராவணன் போர்க்களத்தில் தோன்றுதல்

7249. ஊன்றிய பெரும்படை உலைய உற்று உடன்
ஆன்ற போர் அரக்கர்கள் நெருங்கி ஆர்த்து எழ
தோன்றினன் உலகு எனத் தொடர்ந்து நின்றன
மூன்றையும் கடந்து ஒரு வெற்றி முற்றினான். 6.14.106

இராவணன் வந்ததை இராமனுக்கு ஒற்றர் அறிவித்தல்

7250. ஓது உறு கருங்கடற்கு ஒத்த தானையான்
தீது உறு சிறுதொழில் அரக்கன் சீற்றத்தான்
போதுறு பெருங்களம் புகுந்துளான் எனத்
தூதுவர் நாயகற்கு அறியச் சொல்லினார். 6.14.107

அதுகேட்டு இராமன் தோள் பூரித்தல்

7251. ஆங்கு அவன் அமர்த் தொழிற்கு அணுகினான் என
‘வாங்கினன் சீதையை ‘என்னும் வன்மையால்
தீங்கு உறு பிரிவினால் தேய்ந்த தேய்வு அற
வீங்கின இராகவன் வீரத் தோள்களே. 6.14.108

இராமன் போர்க் கோலம்

7252. தொடை உறு வற்கலை ஆடை சுற்றி மேல்
புடை உறு வயிர வாள் பொலிய வீக்கினான்
இடை உறு கருமத்தின் எல்லை கண்டவர்
கடை உறு நோக்கினின் காணும் காட்சியான். 6.14.109

காலில் கழல் கட்டியது

7253. ஒத்து உறு சிறு குறள் பாதம் உற்ற நாள்
வித்தக அருமறை உவகை மிக்கு மேல்
பத்து உள விரல் புடை பரந்த பண்பு எனச்
சித்திரச் சேவடிக் கழலும் சேர்த்தினான். 6.14.110

மார்பில் கவசமணிந்தது

7254. பூ இயல் மீன் எலாம் பூத்த வான் நிகர்
மேவு இரும் கவசம் இட்டு இறுக்கி வீக்கினன்
தேவியைத் திருமறு மார்பில் தீர்தலால்
நோவு இலள் என்பது நோக்கினான் கொலோ. 6.14.111

முன்கையில் உறையணிந்தது

7255. நல்புறக் கோதை தன் நளினச் செங்கையில்
நிற்பு உற சுற்றிய காட்சி நேமியான்
கற்பகக் கொம்பினைக் கரிய மாசுணம்
பொற்புறத் தழுவிய தன்மை போன்றதால். 6.14.112

விரலில் உறையணிந்தது

7256. புதை இருள் பொழுதினும் மலரும் பொங்கு ஒளி
சிதைவு அருநாள் அலர்ச் சிவந்த தாமரை
இதழ் தொறும் வண்டு வீற்று இருந்தது ஆம் எனத்
ததைவுறு நிரை விரல் புட்டில் தாங்கினான். 6.14.113

தூணியைத் தோளில் கட்டியது

7257. பல் இயல் உலகு உறு பாடை பாடு அமைந்து
எல்லை இல் நூல் கடல் ஏற நோக்கிய
நல் இயல் நவை அறு கவிஞர் நா வரும்
சொல் எனத் தொலைவு இலாத் தூணி தூக்கினான். 6.14.114

தும்பை மாலை சூடியது

7258. கிளர் மழைக் குழுவிடைக் கிளர்ந்த மின் என
அளவு அரு செஞ்சுடர்ப் பட்டம் ஆர்த்தனன்;
இளவரிக் கவட்டு இலை ஆரொடு ஏர் பெறத்
துளவொடு தும்பையும் சுழியச் சூடினான். 6.14.115

இராமன் வில்லை எந்தியது (7259-7260)

7259. ஓங்கிய உலகமும் உயிரும் உட்புறம்
தாங்கிய பொருள்களும் மறையும் தான் எனின்.
நீங்கியது யாவது? நினைக்கிலேம்; அவன்
வாங்கிய வரிசிலை மற்று ஒன்றே கொலோ? 6.14.116

7260. நாற் கடல் உலகமும் விசும்பும் நாள் மலர்
தூர்க்க வெம் சேனையும் தானும் தோன்றினான்
மால்கடல் வண்ணன் தான் வளரும் மால் இரும்
பாற் கடலோடும் வந்து எதிரும் பான்மை போல். 6.14.117

இராமன் பின்னணியில் நின்ற இலக்குவனோடு சேர்தல்

7261. ஊழியின் உருத்திரன் உருவு கொண்டு தான்
ஏழ் உயர் உலகமும் எரிக்கின்றான் என
வாழிய வரிசிலைத் தம்பி மாப் படைக்
கூழையின் நெற்றி நின்றானை கூடினான். 6.14.118

அரக்கர் சேனையும் வானர சேனையும் பொருதல்

7262. என்புழி நிருதராம் ஏழு வேலையும்
மின்பொழி எயிறு உடை கவியின் வெள்ளமும்
தனெ்புலக் கிழவனும் செய்கை தீட்டிடப்
புன்புலக் களத்திடைப் பொருத போலுமால். 6.14.119

7263. துமிந்தன தலை; குடர் சொரிந்த; தேர் குலம்
அவிந்தன; புரவியும் ஆளும் அற்றன;
குவிந்தன பிணக்குவை; சுமந்து கோள் நிலம்
நிமிர்ந்தது; பரந்தது குருதி நீத்தமே. 6.14.120

வானரங்களின் வீரப் போர் (7264-7265)

7264. கடுங் குரங்கு இருகையால் எற்ற கால் வயக்
கொடுங் குரம் துணிந்தன புரவி; குத்தினால்
ஒடுங்கு உரம் துணிந்தனர் நிருதர்; ஓடின
நெடுங் குரம்பு என நிறை குருதி நீத்தமே. 6.14.121

7265. ‘தறெ்கு இது; வடக்கு இது ‘என்னத் தேர்கிலாப்
பல் குவை பரந்தன; குரக்குப் பல்பிணம்
பொன் குவை நிகர்த்தன; நிருதர் போர் சவம்
கல் குவை நிகர்த்தன; மழையும் காட்டின. 6.14.122

இராவணன் வில்லின் நாணினைத் தறெித்தல் (7266-7268)

7266. அவ் வழி இராவணன் அமரர் அஞ்சத் தன்
வெவ்விழி நெருப்பு உக வில்லின் நாணினைச்
செவ்வழிக் கோதையின் தறெிப்பச் சிந்தின
எவ்வழி மருங்கினும் இரிந்த வானரம். 6.14.123

7267. உரும் இடித்துழி உலைந்து ஒளிக்கும் நாகம் ஒத்து
இரியல் உற்றன சில; இறந்தவால் சில;
வெருவல் உற்றன சில; விம்மல் உற்றன;
பொருகளத்து உயிரொடும் புரண்டு போம் சில. 6.14.124

7268. பொர கருநிற நெடு விசும்பு போழ்பட
இரக்கம் இல் இராவணன் எறிந்த நாணினால்
குரக்கினம் உற்றது என் கூறல்? தன் குலத்து
அரக்கரும் அனையது ஓர் அச்சம் எய்தினார். 6.14.125

இராவணனது நாணொலியால் நடுங்காதவர்கள் (7269-7270)

7269. வீடணன் ஒருவனும் இளைய வீரனும்
கோடு அணை குரங்கினுக்கு அரசும் கொற்றவன்
நாடினர் நின்றனர்; நாலு திக்கினும்
ஓடினர் அல்லவர்; ஒளித்தது உம்பரே. 6.14.126

7270. எடுக்கின், நானிலத்தை ஏந்தும் இராவணன் எறிந்த நாணால்
நடுக்கினான், உலகை என்பார்; நல்கினான், என்னல் பாற்றோ?
மிடுக்கினால் மிக்க வானோர், மேக்கு உயர் வெள்ளம் மேல் நாள்
கெடுக்கும் நாள் உருமின் ஆர்ப்புக் கேட்டனர் என்னக் கேட்டார். 6.14.127

இராவணனும் சுக்கிரீவனும் பொருதல் (7271-7274)

7271. ஏந்திய சிகரம் ஒன்று, அங்கு இந்திரன் குலிசம் என்னக்
காந்திய உருமின் விட்டான், கவிக்குலத்து அரசன்; அக்கல்
நீந்தரு நெருப்புச் சிந்தி நிமிர்தலும், நிருதர்க்கு எல்லாம்
வேந்தனும் பகழி ஒன்றால், வெண்துகள் ஆக்கி, வீழ்த்தான். 6.14.128

7272. அண்ணல் வாள் அரக்கன் விட்ட அம்பினால் அழிந்து, சிந்தி,
திண் நெடுஞ் சிகரம், நீறு ஆய்த் திசைதிசை சிந்தலோடும்,
கண் நெடுங் கடுந்தீக் கால, கவிக்குலத்து அரசன், கையால்
மண்மகள் வயிறு கீற, மரம் ஒன்று வாங்கிக் கொண்டான். 6.14.129

7273. கொண்ட மா மரத்தை அம்பின் கூட்டத்தால், காட்டத் தக்க
கண்டம் ஆயிரத்தின் மேலும் உள எனக் கண்டம் கண்டான்
விண்ட வாள் அரக்கன் மீது விசும்பு எரி பரக்க விட்டான்
பண்டை மால் வரையின் மிக்கது ஒருகிரி, பரிதி மைந்தன். 6.14.130

7274. அக்கிரிதனையும் ஆங்கு ஓர் அம்பினால் அறுத்து மாற்றி,
திக்கு இரிதரப் போர் வென்ற சிலையினை வளைய வாங்கி,
சுக்கிரிவன்தன் மார்பில் புங்கமும் தோன்றா வண்ணம்
உக்கிர வயிர வாளி ஒன்று புக்கு ஒளிக்க எய்தான். 6.14.131

சுக்கிரீவன் தளர்ச்சிகண்டு அனுமன் வருதல் (7275-7277)

7275. சுடுகணை படுதலோடும் துளங்கினான்; துளங்கா முன்னம்
குட திசை வாயில் நின்ற மாருதி, புகுந்த கொள்கை
உடன் இருந்து அறிந்தான் என்ன, ஓர் இமை ஒடுங்கா முன்னர்,
வட திசை வாயில் நின்ற மன்னவன் முன்னன் ஆனான். 6.14.132

7276. பரிதி சேய் தேறா முன்னம், பருவலி அரக்க! பல் போர்
புரிதியோ என்னோடு? என்னா, புகை எழ விழித்துப் பொங்கி,
வருதியே? வா! என்பான் மேல் மலை ஒன்று நிலையின் வாங்கி,
சுருதியே அனைய தோளால் வீசினான், காலின் தோன்றல். 6.14.133

7277. மீ எழு மேகம் எல்லாம் வெந்து, வெங்கரியின் சிந்தித்
தீ எழ, விசும்பின் ஊடு செல்கின்ற செயலை நோக்கி,
காய் கணை ஐந்தும் ஐந்தும் கடுப்புறத் தொடுத்துக் கண்டித்து
ஆயிரம் கூறு செய்தான் அமரரை அலக்கண் செய்தான். 6.14.134

அனுமன் வீசிய மலை இராவணனது வாகுவலயத்தைப் பொடியாக்குதல் (7278-7281)

7278. மீட்டு ஒரு சிகரம் வாங்கி, வீங்குதோள் விசையின் வீசி,
ஓட்டினான்; ஓட்ட, வானத்து உரு மினும் கடுக ஓடி,
கோட்டு வெஞ்சிலையின் வாளி முன் சென்று, கொற்றப் பொன் தோள்
பூட்டிய வலயத்தொடும் பூழியாய்ப் போயிற்று அன்றே. 6.14.135

7279. மெய் எரிந்து அழன்று பொங்கி, வெங்கணான் விம்மி, மீட்டு ஓர்
மை வரை வாங்குவானை, வரிசிலை உளைய வாங்கிக்
கையினும் தோளின் மேலும் மார்பினும் கரக்க வாளி
ஐ இரண்டு அழுந்த எய்தான்; அவன் அவை ஆற்றி நின்றான். 6.14.136

7280. யார் இது செய்யகிற்பார்? என்று கொண்டு இமையோர் ஏத்த
மாருதி, பின்னும் ஆங்கு ஓர் மராமரம் கையின் வாங்கி
வேரொடும் சுழற்றி விட்டான்; விடுதலும், இலங்கை வேந்தன்
சாரதி தலையைத் தள்ளிச் சென்றது நிருதர் சாய. 6.14.137

7281. மாறி ஒர் பாகன் ஏற, மறிதிரைப் பரவை பின்னும்
சீறியது அனையன் ஆன செறிகழல் அரக்கன், தயெ்வ
நூறு கோல் நொய்தின் எய்தான்; அவை உடல் நுழைதலோடும்,
ஆறு போல் சோரி சோர, அனுமனும் அலக்கண் உற்றான். 6.14.138

இராவணன் வீரப் பேச்சு (7282-7283)

7282. “கல் கொண்டும் மரங்கள் கொண்டும் கைக் கொண்டும் களித்து நும் வாய்ச்
சொல் கொண்டும் மயிரின் புன் தோல் தோள் கொண்டும் துள்ளி வெள்ளிப்
பல் கொண்டும் மலைகின்றாரில் பழிகொண்டு பயந்தது யான் ஓர்
வில் கொண்டு நின்ற போது விறல் கொண்டு மீள்திர் போலாம். 6.14.139

7283. என்று த்து, எயிற்றுப் பேழ்வாய் எரி உக நகை செய்து, யாணர்ப்
பொன் தொடர் வடிம்பின் வாளி கடை உகத்து உருமு போல
ஒன்றின் ஒன்று அதிகம் ஆக, ஆயிர கோடி உய்த்தான்;
சென்றது குரங்குச் சேனை, கால் எறி கடலின் சிந்தி. 6.14.140

இலக்குவன் இராவணனோடு போர் செய்ய வருதல்

7284. கலக்கிய அரக்கன் வில்லின் கல்வியும், கவிகள் உற்ற
அலக்கணும், தலைவர் செய்த தன்மையும், அமையக் கண்டான்,
இலக்குவன், ‘என் கை வாளிக்கு இலக்கு இவன்; இவனை இன்று
விலக்குவென் ‘என்ன வந்தான், வில் உடை மேரு என்ன. 6.14.141

இலக்குவன் நாணொலி செய்தல்

7285. தேயத்தின் தலைவன் மைந்தன் சிலையை நாண் எறிந்தான்; தீய
மாயத்தின் வினையை வல்லார் நிலை என்னை? முடிவில் மாரி
ஆயத்தின் இடி இது என்றே அஞ்சின உலகம்; யானை
சீயத்தின் முழக்கம் கேட்டல் போன்றனர் செறுநர் எல்லாம். 6.14.142

இராவணன் வியத்தல்

7286. ஆற்றல் சால் அரக்கன் தானும், அயல் நின்ற வயவர் நெஞ்சம்
வீற்று வீற்று ஆகி உற்ற தன்மையும், வீரன் தம்பி
கூற்றின் வெம்புருவம் அன்ன சிலை நெடுங் குரலும் கேளா,
ஏற்றினன் மகுடம் ‘என்னே இவன் ஒரு மனிசன் என்னா! ‘ 6.14.143

இலக்குவன் அம்புமாரி (7287-7298)

7287. கட்டு அமை தேரின் மேலும், களி நெடுங் களிற்றின் மேலும்,
விட்டு எழு புரவி மேலும், வெள் எயிற்று அரக்கர் மேலும்
முட்டிய மழையின் துள்ளி முறை இன்றி மொய்க்குமா போல்
பட்டன பகழி; எங்கும் பரந்தது, குருதிப் பௌவம் 6.14.144

7288. நகங்களின் பெரிய வேழ நறை மத அருவி காலும்
முகங்களில் புக்க வாளி அபரத்தை முற்றி மொய்ம்பர்
அகங்களிற் கழன்று, தேரின் அச்சினை உருவி, அப்பால்
உகங்களின் கடை சென்றாலும், ஓய்வு இல ஓடலுற்ற. 6.14.145

7289. நூக்கிய களிறும் தேரும் புரவியும் நூழில் செய்ய,
ஆக்கிய அரக்கர் தானை, ஐ இருகோடி, கை ஒத்து
ஓக்கிய படைகள் வீசி உடற்றிய உலகம் செய்த
பாக்கியம் அனைய வீரன் தம்பியைச் சுற்றும் பற்றி. 6.14.146

7290. ‘உறுபகை மனிசன் இன்று எம் இறைவனை உறுகிற்பானேல்
வெறுவிது, நம்தம் வீரம் ‘ என்று ஒரு மேன்மை தோன்ற
எறிபடை அரக்கர் ஏற்றார் ஏற்ற கை மாற்றான் என்னா
வறியவர் ஒருவன் வண்மை பூண்டவன் மேல் சென்றென்ன. 6.14.147

7291. அறுத்தனன் அரக்கர் எய்த எறிந்தன, அறுத்து, அறாத
பொறுத்தனன், பகழி மாரி பொழிந்தனன்; உயிரின் போகம்
வெறுத்தனன் நமனும்; வேலை உதிரத்தின் வெள்ளம் மீள
மறித்தன; மறிந்த எங்கும், பிணங்கள் அம் மலைகள் மான. 6.14.148

7292. தலை எலாம் அற்ற; முற்றும் தாள் எலாம் அற்ற; தோளாம்
மலை எலாம் அற்ற; பொன் தார் மார்பு எலாம் அற்ற; சூலத்து
இலை எலாம் அற்ற; வீரர் எயிறு எலாம் அற்ற; கொற்றச்
சிலை எலாம் அற்ற; கற்ற செரு எலாம் அற்ற, சிந்தி. 6.14.149

7293. தேர் எலாம் துமிந்த; மாவின் திறமெலாம் துமிந்த; செங்கண்
கார் எலாம் துமிந்த; வீரர் கழல் எலாம் துமிந்த; கண்டத்
தார் எலாம் துமிந்த; நின்ற தனு எலாம் துமிந்த; தத்தம்
போர் எலாம் துமிந்த; கொண்ட புகழ் எலாம் துமிந்து போய. 6.14.150

7294. அரவு இயல் தறுகண் வன்தாள் ஆள் விழ ஆள் மேல் வீழ்ந்த
புரவி மேல் பூட்கை வீழ்ந்த; பூட்கைமேல் பொலன் தேர் வீழ்ந்த;
நிரவிய தேரின் மேன்மேல் நெடுந்தலை கிடந்த; நெய்த்தோர்
விரவிய களத்துள் எங்கும் வெள்ளிடை அரிது வீழ. 6.14.151

7295. கடுப்பின் கண் அமரரேயும் ‘கார்முகத்து அம்பு கையால்
தொடுக்கின்றான் துரக்கின்றான் ‘ என்று உணர்ந்திலர்; துரந்த வாளி
இடுக்கு ஒன்றும் காணார்; காண்பது எய்த கோல் நொய்தின் எய்திப்
படுக்கின்ற பிணத்தின் பம்மல் குப்பையின் பரப்பே பல்கால். 6.14.152

7296. கொற்ற வாள் கொலை வேல், சூலம் கொடுஞ் சிலை முதல வாய
வெற்றி வெம்படைகள் யாவும் வெந் தொழில் அரக்கர் மேல் கொண்டு
உற்றன கூற்றும் அஞ்ச ஒளிர்வன ஒன்று நூறாய்
அற்றன அன்றி ஒன்றும் அறாதன இல்லை அன்றே. 6.14.153

7297. குன்று அன யானை, மானக் குரகதம், கொடித் தேர், கோப
வன் திறல் ஆளி, சீயம் மற்றைய பிறவும் முற்றும்
சென்றன எல்லை இல்லை; திரிந்தில சிறிது போதும்;
நின்றன இல்லை; எல்லாங் கிடந்தன, நெளிந்து, பார்மேல். 6.14.154

7298. சாய்ந்தது நிருதர் தானை தமர்தலை இடறித் தள்ளுற்று
ஓய்ந்ததும் ஒழிந்தது ஓடி உலந்ததும் ஆக; அன்றே
வேய்ந்தது வாகை வீரற்கு இளையவன் வரிவில்; வெம்பிக்
காய்ந்தது அவ் இலங்கை வேந்தன் மனம் எனும் காலச் செந் தீ. 6.14.155

இராவணனெருங்கவும் இலக்குவன் பெயராது நிற்றல் (7299-7302)

7299. காற்று உறழ் கலின மான் தேர் கடிதினின் கடாவிக் கண்ணுற்று
ஏற்றனன் இலங்கை வேந்தன் எரி விழித்து இராமன் தம்பி
கூற்று மால் கொண்டது என்னக் கொல்கின்றான் குறுகச் சென்றான்
சீற்றமும் தானும் நின்றான்; பெயர்ந்திலன் சிறிதும் பாதம். 6.14.156

7300. காக்கின்ற என் நெடுங்காவலின் வலி நீக்கிய கள்வா!
போக்கு இன்று உனக்கு அரிதால் எனப் புகன்றான்; புகை உயிர்ப்பான்
கோக்கின்றன தொடுக்கின்றன கொலை அம்புகள் தலையோடு
ஈர்க்கின்றன கனல் ஒப்பன எய்தான்; இகல் செய்தான். 6.14.157

7301. எய்தான் சரம் எய்தாவகை இற்று ஈக என இடையே
வைதால் என வைது ஆயின வடி வாளியின் அறுத்தான்
ஐது ஆதலின் அறுத்தாய்; இனி அறுப்பாய் என அழி கார்
பெய்தால் எனச் சர மாரிகள் சொரிந்தான், துயில் பிரிந்தான். 6.14.158

7302. ஆம் குஞ்சரம் அனையான் விடும் அயில் வாளிகள் அவை தாம்
வீங்கும் சரற் பருவத்து இழி மழை போல்வன விலக்காத்
தூங்குஞ் சர நெடும் புட்டிலின் சுடர் வேலவற்கு இளையான்
வாங்குஞ் சரம் வாங்காவகை அறுத்தான் அறம் மறுத்தான். 6.14.159

அனுமன் இடையே புகுதல்

7303. அப்போதையின் அயர்வு ஆறிய அனுமான் அழல் விழியா
பொய்ப் போர் சில புரியேல் இனி என வந்து இடை புகுந்தான்
கைப் போதகம் என முந்து அவன் கடுந்தேர் எதிர் நடந்தான்
இப் போர் ஒழி; பின் போர் உள; இவை கேள் என இசைத்தான். 6.14.160

அனுமன் பேருருவங்கொண்டு இராவணனெதிர் நிற்றல்

7304. ‘வென்றாய் உலகு ஒருமூன்றையும், மெலியா நெடு வலியால்;
தின்றாய் செறிகழல் இந்திரன் இசையை; திசை திரித்தாய்;
என்றலும், இன்று அழிவு உன்வயின் எய்தும், என இசையா,
நின்றான் அவன் எதிரே, உலகு அளந்தான் என நிமிர்ந்தான். 6.14.161

இராவணனுக்கு அனுமன் தன் பேருருவத்தைக் காட்டல்

7305. எடுத்தான் வலத் தடக்கையினை; அது போய், உலகு எல்லாம்
அடுத்து ஆங்கு உற, அளந்தான் திருவடியின் வடிவு என்ன,
மடுத்து ஆங்கு உற வளர்ந்தான் என வளர்கின்றவன், உருவம்
கடுத்தான் எனக் கொடியாற்கு எதிர் ‘காண்பாய் ‘எனக்காட்டா. 6.14.162

அனுமனது வீரப் பேச்சு (7306-7309)

7306. வில் ஆயுதம் முதலாகிய வய வெம்படை மிடலோடு
எல்லாம் இடை பயின்றாய்; புயம் நால் ஐந்தினோடு இயைந்தாய்;
இல்லாய் செரு; வலியாய்; திறல் மறவோய்! இனி, எதிரே
நில்லாய், என நிகழ்த்தா, நெடு நெருப்பாம் என உயிர்ப்பான். 6.14.163

7307. நீள் ஆண்மையின் உடனே எதிர் நின்றாய்; இஃது ஒன்றோ?
வாள் ஆண்மையும், உலகு ஏழினொடு உடனே உடை வலியும்,
தாளாண்மையும், நிகர் ஆரும் இல் தனி ஆண்மையும், இனி நின்
தோளாண்மையும், இசையோடு உடன் துடைப்பேன், ஒரு புடைப்பால். 6.14.164

7308. ‘பரக்கப் பல த்து என்? படர் கயிலைப் பெருவரைக்கும்,
அரக்கு உற்று எரி பொறிக் கண் திசைக் கரிக்கும், சிறிது அனுங்கா
உரக் குப்பையின் உயர்தோள் பல உடையாய்! உரன் உடையாய்
குரக்குத் தனிக் கரத்தின் புடை புடைப்பு ஆற்றுதி கொல்லாம். 6.14.165

7309. ‘என்தோள் வலி அதனால் எடுத்து யான் எற்றவும், இறவா
நின்றாய் எனின், நீ பின் எனை நின் கைத்தல நிரையால்,
குன்றே புரை தோளாய்! மிடல் கொடு குத்துதி; குத்தப்
பொன்றேன்; எனின், நின்னோடு எதிர் பொருகின்றிலென் ‘என்றான். 6.14.166

அனுமன் கூறியது கேட்டு இராவணன் வியத்தல் (7310-7315)

7310. காரின் கரியவன், மாருதி கழற, கடிது உகவா,
வீரற்கு உரியது சொற்றனை; விறலோய் ஒரு தனி என்
நேர் நிற்பவர் உளரோ பிறர் நீயல்லவர்? இனி உன்
பேருக்கு உலகு அளவே? இனி, உளவோ பிற? என்றான். 6.14.167

7311. ‘ஒன்று ஆயுதம் உடையாய் அலை; ஒரு நீ எனது உறவும்
கொன்றாய்; உயர்தேர்மேல் நிமிர் கொடு வெஞ்சிலை கோலி,
வன் தானையின் உடன் வந்த என் எதிர் வந்து, நின் வலியால்
நின்றாயொடு நின்றார் இனி நிகரோ? , நெடியோய். 6.14.168

7312. ‘முத்தேவர்கள் முதலாயினர், முழுமூன்று உலகிடையும்
எத்தேவர்கள், எத்தானவர், எதிர்வார் இகல் என்நேர்,
பித்து ஏறினர் அல்லால்? இடைபேராது, எதிர், “மார்பில்
குத்தே ‘‘ என நின்றாய்; இது கூறும் தரம் அன்றால். 6.14.169

7313. ‘பொரு கைத் தலம் இருபத்து உள; புகழும் பெரிது உளதால்;
வரு கைத்தல மத வெங்கரி வசைபட்டன; வருவாய்,
இரு கைத்தலம் உடையாய், எதிர் இவை சொற்றனை இனிமேல்
தருகைக்கு உரியது ஓர் கொற்றம் என்? அமர்தக்கதும் அன்றால். 6.14.170

7314. ‘திசை அத்தனையையும் வென்றது சிதைய, புகழ் தறெும் அவ்
வசை மற்று இனி உளதே? எனது உயிர் போல்வரும் மகனை
அசையத் தரை அரைவித்தனை; அழி செம்புனல் அதுவோ
பசை அற்றிலது; ஒரு நீ, எனது எதிர் நின்று இவை பகர்வாய்! 6.14.171

7315. ‘பூணித்து இவை செய்தனை; அதனால், பொதுவே;
பாணித்தது; பிறிது என் சில பகர்கின்றது? பழியால்
நாணித் தலை இடுகின்றிலென்; நனிவந்து, உலகு எவையும்
காண, கடிது எதிர் குத்துதி ‘ என்றான், வினைகடியான். 6.14.172

அனுமன் இராவணனைக் குத்துதல்

7316. ‘வீரத்திறம் இது நன்று! ‘என வியவா, மிக விளியா,
தேரில் கடிது இவரா, முழுவிழியில் பொறி சிதறா,
ஆரத்தொடு கவசத்து உடல் பொடிபட்டு உக, அவன் மா
மார்பில் கடிது எதிர் குத்தினன், வயிரக் கரம் அதனால். 6.14.173

அனுமனது குத்தின் விளைவுகள் (7317-7319)

7317. அயிர் உக்கன, நெடு மால் வரை; அனல் உக்கன, விழிகள்;
தயிர் உக்கன, முழுமுளைகள்; தலை உக்கன; தரியா
உயிர் உக்கன, நிருதக்குலம்; உயர் வானரம் எவையும்,
மயிர் உக்கன, எயிறு உக்கன; மழை உக்கன, வானம். 6.14.174

7318. வில் சிந்தின நெடு நாண்; நிமிர் கரை சிந்தின, விரிநீர்;
கல் சிந்தின, குல மால்வரை; கதிர் சிந்தின, சுடரும்;
பல் சிந்தின மதம் யானைகள்; படை சிந்தினர், எவரும்;
எல் சிந்தின எரி சிந்தின, இகலோன் மணி அகலம். 6.14.175

7319. கைக்குத்து அது படலும் கழல் நிருதர்க்கு இறை கறைநீர்
மைக் குப்பையின் எழில் கொண்டு ஒளிர் வயிரத் தட மார்பில்
திக்கில் சின மத யானைகள் வய வெம்பணை செருவில்
புக்கு இற்றன, போகாதன, புறம் உக்கன, புகழின். 6.14.176

இராவணன் தள்ளாடுதல்

7320. அள்ளாடிய கவசத்து அவிர்மணி அற்றன, திசைபோய்
விள்ளா நெடு முழுமீன் என விழ, வெம்பொரி எழ, நின்று
உள் ஆடிய நெடுங்கால் பொர, ஒடுங்கா உலகு உலையத்
தள்ளாடிய வடமேருவின் சலித்தான், அறம் வலித்தான். 6.14.177

இராவணன் சலித்தமை கண்டு வானவரும் வானரரும் மகிழ்தல்

7321. ஆர்த்தார், விசும்பு உறைவோர் நெடிது; அனுமான்மிசை அதிகம்
தூர்த்தார், நறு முழு மென்மலர்; இசை ஆசிகள் சொன்னார்;
வேர்த்தார் நிருதர்கள்; வானரர் வியந்தார், ‘இவன் விசயம்
தீர்த்தான் ‘என உவந்து ஆடினர், முழு மெய்ம்மயிர் சிலிர்த்தார். 6.14.178

இராவணன் உணர்வு பெறுதல்

7322. கற்று அங்கியின் நெடுவாயுவின் நிலை கண்டவர், கதியால்
மற்று அங்கு ஒரு வடிவு உற்று, அது மாறாடுறு காலைப்
பற்று அங்கு அருமையின், அன்னது பயில்கின்றது ஒர் செயலால்,
உற்று அங்கு அது புறம்போய், உடல் புகுந்தால் என உணர்ந்தான். 6.14.179

இராவணன் அனுமனைப் புகழ்தல் (7323-7326)

7323. உணரா, நெடிது உயிரா, உதவா, எரி உமிழா,
‘இணை யாரும் இலாய்! என்றனை எய்தா வலி செய்தாய்!
அணையாய்; இனி, எனது ஊழ் ‘ என அடரா, எதிர்படரா,
பணையார் புயம் உடையான், இடை சில இம்மொழி பகர்வான். 6.14.180

7324. வலி என்பதும் உளதே, அது நின்பாலது மறவோய்!
அலி என்பவர், புறம் நின்றவர், உலகு ஏழினும் அடைத்தாய்;
‘சலி ‘என்று எதிர் மலரோன் தந்தால், இறை சலியேன்;
மெலிவு என்பதும் உணர்ந்தேன்; எனை வென்றாய், இனி, விறலோய்! 6.14.181

7325. ‘ஒன்று உண்டு இனி, நேர்குவது; உன் மார்பின், என் ஒருகை,
குன்றின் மிசை கடைநாள் விழும் உருமு ஏறு எனக் குத்த
நின்று நிலைதருவாய் எனின், நின் நேர் பிறர் உளரோ?
இன்றும் உளை; என்றும் உளை; இலை ஓர் பகை ‘என்றான். 6.14.182

7326. என்றான், எதிர் சென்றான்; இகல் அடு மாருதி, ‘எனை நீ
வென்றாய் அலையோ? உன் உயிர் வீடாது, செய்தாய்;
நன்றாக நின் நிலை நன்று ‘ என நல்கா, எதிர் நடவா,
குன்று ஆகிய திரள் தோள! உன் கடன் கொள்க என கொடுத்தான். 6.14.183

இராவணன் குத்துதல்

7327. உறுக்கி, தனி எதிர் நின்றவன் உரத்தில், தனது ஒளிர் பல்
இறுக்கி, பில நெடுவாய் மடித்து, எரி கண்தொறும் இழிய,
முறுக்கிப் பொதி நிமிர் பல விரல் நெரிய, திசை முரியக்
குறுக்கிக் கரம், நெடுந்தோள் புறம் நிமிரக், கொடு குத்த. 6.14.184

இராவணன் குத்த அனுமன் சலித்தல்

7328. பள்ளக்கடல் கொள்ளப் படர் படி பேரினும் பதையான்,
வள்ளப் பெரு வெள்ளத்து எறுழ் வலியாரினும் வலியான்,
கள்ளக் கறை உள்ளத்து அதிர்கழல் வெய்யவன் கரத்தால்
தள்ள, தளர் வெள்ளிப் பெருங்கிரி ஆம் எனச் சலித்தான். 6.14.185

அனுமான் சலிக்கச் சலித்தவை

7329. சலித்த காலையில், இமையவர் உலகொடும் சலித்தார்;
சலித்தால் அறம்; சலித்தது, மெய்ம்மொழி; தகவும்
சலித்தது; அன்றியும், புகழொடு சுருதியும் சலித்த;
சலித்த நீதியும்; சலித்தன கருணையும் தவமும். 6.14.186

அப்போது வானரர் மலையை எடுத்து இராவணன்மேல் வீசுதல் (7330-7334)

7330. அனைய காலையின், அரிக்குலத் தலைவர் அவ் வழியோர்
எனையர் அன்னவர் யாவரும், ஒரு குவடு ஏந்தி,
நினைவின் முன் நெடு விசும்பு ஒரு வெளி இன்றி நெருங்க,
வினை இது என்று அறிந்து இராவணன் மேல் செலவிட்டார். 6.14.187

7331. ஒத்த கையினர், ஊழியின் இறுதியின் உலகை
மெத்த மீது எழு மேகத்தின் விசும்பு எலாம் மிடைய,
பத்து நூறு கோடிக்கு மேல் பனிபடு சிகரம்,
எத்த, மேல் செல எறிந்தனர்; பிறிந்தனர் இமையோர். 6.14.188

7332. தருக்கி, வீசிட, விசும்பு இடம் இன்மையின், தம்மின்
நெருக்குகின்றன, நின்றன; சென்றில, நிறைந்த;
அருக்கனும் மறைந்தான்; இருள் விழுங்கியது அண்டம்;
சுருக்கம் உற்றனர், அரக்கர் என்று இமையவர் சூழ்ந்தார். 6.14.189

7333. ஒன்றின் ஒன்று பட்டு உடைவன, இடித்து உரும் அதிரச்,
சென்ற வன்பொறி மின்பல செறிந்திட, தயெ்வ
வென்றி வில் என விழுநிழல் விரிந்திட, மேல் மேல்
கன்றி ஓடிடக் கல் மழை நிகர்த்தன கற்கள். 6.14.190

7334. இரிந்து நீங்கினது இராக்கதப் பெரும்படை; எங்கும்
விரிந்து சிந்தின, வானத்து மீனோடு விமானம்;
சொரிந்த வெம்பொறி பட, கடல் சுவறின; தோற்றம்
கரிந்த கண்டகர் கண்மணி; என் பல கழறி? 6.14.191

இராவணன் அம்மலைகளை அம்புகளால் விலக்கல்

7335. இறுத்தது இன்று உலகு என்பது ஓர் திமிலம் வந்து எய்த
கறுத்த சிந்தையன் இராவணன் அனையது கண்டான்;
ஒறுத்து வானவர் புகழ்கொண்ட பாரவில் உளைய
அறுத்து நீக்கினன் ஆயிர கோடிமேல் அம்பால். 6.14.192

இராவணன் அம்பால் மலைகள் சாம்பலாதல்

7336. காம்பு எலாம் கடுந்துகள் பட, களிறு எலாம் துணிய,
பாம்பு எலாம் பட, யாளியும் உழுவையும் பாற,
கூம்பல் மாமரம் எரிந்து உக, குறுந்துகள் நெறுங்க,
சாம்பல் ஆயின, தடவரை சுடுகணை தடிய. 6.14.193

இராவணன் திறலை இமையவர் வியத்தல் (7337-7345)

7337. உற்றவா என்றும், ஒன்று நூறு ஆயிரம் உருவா
இற்றவா என்றும், இடிப்பு உண்டு பொடிப் பொடியாகி
அற்றவா என்றும், அரக்கனை அடுசிலைக் கொடியோன்
கற்றவா என்றும், வானவர் கைத்தலம் குலைந்தார். 6.14.194

7338. ‘அடல் துடைத்தும் ‘என்று அரிக்குல வீரர் அன்று எறிந்த
திடல் துடைத்தன, தசமுகன் கரம்; அவை திசை சூழ்
கடல் துடைத்தன; களத்தின் நின்று உயர்தரு பூமி
உடல் துடைத்தன உதிரமும் துடைத்தது, ஒண்புடவி. 6.14.195

7339. “கொல்வென், இக்கணமே மற்று இவ் வானரக் குழுவை;
வெல்வென், மானிடர் இருவரை ‘‘ எனச் சினம் வீங்க,
வல்வன் வார்சிலை பத்து உடன் இடக் கையில் வாங்கி,
தொல் வான் மாரியின் தொடர்வன சுடு சரம் துரந்தான். 6.14.196

7340. ஐ இரண்டு கார்முகத்தினும் ஆயிரம் பகழி
கைகள் ஈர் ஐந்தினாலும், வெங்கடுப்பினில் தொடுப்புற்று
எய்ய, எஞ்சின, வானமும், இருநில வரைப்பும்,
மொய் கொள் வேலையும், திசைகளும், சரங்களாய் முடிந்த. 6.14.197

7341. அந்தி வானகம் ஒத்தது, அவ் அமர் களம், உதிரம்
சிந்தி; வேலையும் திசைகளும் நிறைந்தன சரத்தால்
பந்தி பந்தியாய் மடிந்தது, வானரப் பகுதி;
வந்து மேகங்கள் படிந்தன, பிணப் பெரு மலை மேல். 6.14.198

7342. நீலன் அம்பொடு சென்றிலன்; நின்றிலன் அனிலன்;
காலனார் வயத்து அடைந்திலன், ஏவுண்ட கவயன்;
ஆலம் அன்னது ஓர் சரத்தொடும் அங்கதன் அயர்ந்தான்;
சூலம் அன்னது ஓர் வாளியால் சோம்பினன், சாம்பன். 6.14.199

7343. மற்றும் வீரர்தம் மருமத்தின் அயில் அம்பு மடுப்ப,
கொற்ற வீரமும் ஆண்தொழில் செய்கையும் குறைந்தார்;
சுற்றும் வானரப் பெருங்கடல் தொலைந்தது; தொலையாது
உற்று நின்றவர் ஓடினர்; இலக்குவன் உருத்தான். 6.14.200

7344. நூறு கோடிய, நூறு நூறாயிர கோடி,
வேறு வேறு எய்த சரம் எலாம் சரங்களால் விலக்கி,
ஏறு சேவகன் தம்பி, அவ் இராவணன் எடுத்த
ஆறு நாலு வெஞ்சிலையையும் கணைகளால் அறுத்தான். 6.14.201

7345. ஆர்த்து, வானவர் ஆவலம் கொட்டினர்; அரக்கர்
வேர்த்து, நெஞ்சமும் வெதும்பினர்; வினை அறு முனிவர்
தூர்த்து, நாள்மலர் சொரிந்தனர்; இராவணன் தோளைப்
பார்த்து உவந்தனன்; குனித்தது, நல்லறம் பாடி. 6.14.202

இலக்குவனை இராவணன் பாராட்டல் (7346-7352)

7346. ‘நன்று, போர்வலி; நன்று போர் ஆள் வலி; வீரம்
நன்று; நோக்கமும் நன்று; கைக் கடுமையும் நன்று;
நன்று கல்வியும்; நன்று நின் ஆண்மையும் நலனும்;
என்று கைம் மறித்து, இராவணன், ‘ஒருவன் நீ ‘என்றான். 6.14.203

7347. ‘கானின் அன்று இகல் கரன் படை படுத்த அக் கரியோன்
தானும், இந்திரன் தன்னை ஓர் தனுவலம் தன்னால்
வானில் வென்ற என் மதலையும், வரிசிலை பிடித்த
யானும், அல்லவர் யார் உனக்கு எதிர்? ‘என்றும் இசைத்தான். 6.14.204

7348. ‘வில்லினால் இவன் வெலப்படான் ‘ எனச் சினம் வீங்க,
‘கொல்லும் நாளும் இன்று இது ‘ எனச் சிந்தையில் கொண்டான்,
பல்லினால் இதழ் அதுக்கினன்; பருவலிக் கரத்தால்
எல்லின் நான்முகன் கொடுத்தது ஓர் வேல் எடுத்து எறிந்தான். 6.14.205

7349. எறிந்த கால வேல், எய்த அம்பு யாவையும் எரிந்து
பொறிந்து போய் உக, தீ உக, விசையினிற் போகி
செறிந்த தாரவன் மார்பிடைச் சென்றது; சிந்தை
அறிந்த மைந்தனும் அமர் நெடுங் களத்திடை அயர்ந்தான். 6.14.206

7350. இரியலுற்றது வானரப் பெரும்படை; இமையோர்
பரியலுற்றனர்; உலைந்தனர், முனிவரும் பதைத்தார்;
விரி திரைக் கடற்கு இரட்டி கொண்டு ஆர்த்தனர் விரவார்;
திரிகை ஒத்தது, மண்தலம்; கதிர் ஒளி தீர்ந்த. 6.14.207

7351. அஞ்சினான் அலன், அயன் தந்த வேலினும் ஆவி
துஞ்சினான் அலன்; துளங்கினான் ‘ என்பது துணியா
‘எஞ்சு இல் யாக்கையை எடுத்துக் கொண்டு அகல்வென் ‘என்று எண்ணி
நஞ்சினால் செய்த நெஞ்சினான் பார்மிசை நடந்தான். 6.14.208

7352. உள்ளி வெம் பிணத்து உதிரநீர் வெள்ளத்தின் ஓடி
அள்ளி அம்கைகள் இருபதும் பற்றிப் பண்டு அரன் மா
வெள்ளி அம்கிரி எடுத்தது வெள்கினான் ஏனை
எள் இல் பொன்மலை எடுக்கல் உற்றான் என எடுத்தான். 6.14.209

இலக்குவனை இராவணன் எடுக்க இயலாமை

7353. அடுத்த நல் உணர்வு ஒழிந்திலன், அம்பரம் செம்பொன்
உடுத்த நாயகன் தானென உணர்தலின், ஒருங்கே
தொடுத்த எண்வகை மூர்த்தியைத் துளக்கி வெண்பொருப்பை
எடுத்த தோள்களுக்கு எழுந்திலன் இராமனுக்கு இளையான். 6.14.210

இராவணன் கைகளுக்கிடையில் இலக்குவன்

7354. தலைகள் பத்தொடும் தழுவிய தசமுகத் தலைவன்,
நிலைகொள் மாகடல் ஒத்தனன்; கரம், புடை நிமிரும்
அலைகள் ஒத்தன; அதில் எழும் இரவியை ஒத்தான்,
இலை கொள் தண்துழாய் இலங்குதோள் இராமனுக்கு இளையான் 6.14.211

இலக்குவனை அனுமன் எடுத்துச் செல்லுதல் (7355-7357)

7355. எடுக்கல் உற்று, அவன் மேனியை ஏந்துதற்கு ஏற்ற
மிடுக்கு இலாமையின், இராவணன் வெய்துயிர்ப்பு உற்றான்;
இடுக்கில் நின்ற அம்மாருதி புகுந்து எடுத்து ஏந்தி,
தடுக்கலாதது ஓர் விசையினன் எழுந்து, அயல் சார்ந்தான். 6.14.212

7356. தொக ஒருங்கிய ஞானம் ஒன்று எவரினும் தூயான்
தகவு கொண்டது ஓர் அன்பு எனும் தனித்துணை அல்லால்,
அகவு காதலால், ஆண்தகை என்னினும், அனுமன்,
மகவு கொண்டு போய் மரம் புகும் மந்தியை நிகர்த்தான். 6.14.213

7357. மையல் கூர்மனத்து இராவணன் படையினால் மயங்கும்
செய்ய வாள் அரி ஏறு அனான் சிறிதினில் தேற,
கையும் கால்களும் நயனமும் கமலமே அனைய
பொய் இலாதவன் நின்றிடத்து, அனுமனும் போனான். 6.14.214

இராமன் இராவணனோடு போர்க்குப் போதல்

7358. போன காலையில், புக்கனன் புங்கவன், போர் வேட்டு
யானை மேல் செலும் கோள் அரி ஏறு இவன் என்ன;
வானுேளார் கணம் ஆர்த்தது; தூர்த்தது மலர், மேல்;
தூ நவின்ற வேல் அரக்கனும், தேரினைத் துரந்தான். 6.14.215

இராமன் தேரில்லாது செல்வதுகண்டு அனுமன் வருதல் (7359-7360)

7359. தேரில் போர் அரக்கன் செலச், சேவகன் தனியே
பாரில் செல்கின்ற வறுமையை நோக்கினன், பரிந்தான்,
‘சீரில் செல்கின்றது இல்லை இச் செரு ‘எனும் திறத்தால்,
வாரின் பெய் கழல் மாருதி கதுமென வந்தான். 6.14.216

7360. ‘நூறு பத்துடை நொறில் பரித் தேரின்மேல் நுன்முன்
மாறு இல் போர் அரக்கன் பொர, நிலத்து நீ மலைதல்
வேறு காட்டும், ஓர் வெறுமையை; மெல்லிய எனினும்
ஏறு நீ, ஐய! என்னுடைத் தோளின் மேல் ‘என்றான் 6.14.217

இராமன் நன்றென அனுமன் தோள்மேல் அமர்தல்

7361. ‘நன்று, நன்று! ‘என நாயகன் ஏறினன் நாமக்
குன்றின் மேல் இவர் கோள் அரி ஏறு எனக் கூடி,
அன்று வானவர் ஆசிகள் இயம்பினர்; ஈன்ற
கன்று தாங்கிய தாய் என மாருதி களித்தான். 6.14.218

அனுமனைக் கண்டு கலுழனும் அனந்தனும் நாணுதலும் நடுங்குதலும்

7362. மாணி ஆய் உலகு அளந்த நாளவன் உடை வடிவை
ஆணியாய் உணர் மாருதி அதிசயம் உற்றான்;
காணியாகப் பண்டு உடையனாம் ஒருதனிக் கலுழன்
நாணினான்; மற்றை அனந்தனும் தலை நடுக்கு உற்றான். 6.14.219

அனுமன் தோளில் இராமன் அமர்ந்தமைக்குவமை (7363-7364)

7363. ஓதம் ஒத்தனன் மாருதி; அதன் அகத்து உறையும்
நாதன் ஒத்தனன் என்னினோ, துயில்கிலன் நம்பன்;
வேதம் ஒத்தனன் மாருதி; வேதத்தின் சிரத்தின்
போதம் ஒத்தனன் இராமன்; வேறு இதின் இலை பொருவே. 6.14.220

7364. தகுதியாய் நின்ற வென்றி மாருதி தனிமை சார்ந்த
மிகுதியை வேறு நோக்கின், எவ்வணம் விளம்பும் தன்மை?
புகுதி கூர்ந்துள்ளார் வேதம் பொதுவுறப் புலத்து நோக்கும்
பகுதியை ஒத்தான்; வீரன், மேலைத் தன் பதமே ஒத்தான். 6.14.221

அனுமானது தோளின் பெருமை

7365. மேருவின் சிகரம் போன்றது என்னினும், வெளிறு உண்டாமால்
மூரிநீர் அண்டம் எல்லாம் வயிற்றிடை முன்னம் கொண்ட
ஆரியற்கு, அனேக மார்க்கத்தால், இடம் வலமது ஆகச்
சாரிகை திரியல் ஆன மாருதி தாமப் பொன் தோள் 6.14.222

அருந்தவர் ஆசியும் வானவர் வருகையும்

7366. ஆசி சொல்லினர் அருந்தவர்; அறம் எனும் தயெ்வம்
காசு இல் நல் நெடுங் கரம் எடுத்து ஆர்த்தது; கயிலை
ஈசன் நான்முகன் என்றிவர் முதலிய இமையோர்
பூசல் காணிய வந்தனர் அந்தரம் புகுந்தார். 6.14.223

இராமன் வில்நாணைத் தறெித்தல்

7367. அண்ணல், அஞ்சன வண்ணனும், அமர் குறித்து அமைந்தான்
எண்ணரும் பெருந் தனிவலிச் சிலையை நாண் எறிந்தான்;
மண்ணும் வானமும், மற்றைய பிறவும், தன் வாய்ப் பெய்து
உண்ணும் காலத்து, அவ் உருத்திரன் ஆர்ப்பு ஒத்தது ஓதை. 6.14.224

நாணொலியின் விளைவுகள்

7368. ஆவி சென்றிலர், நின்றிலர், அரக்கரோடு இயக்கர்;
நா உலர்ந்தனர்; கலங்கினர், விலங்கினர்; நடுங்கி,
கோவை நின்ற பேர் அண்டமும் குலைந்தன; குலையாத்
தேவ தேவனும், விரிஞ்சனும், சிர தலம் குலைந்தார். 6.14.225

இராம இராவணர் போர் (7369-7373)

7369. ஊழி வெங் கனல் ஒப்பன, துப்பு அன உருவ,
ஆழி நீரையும் குடிப்பன, திசைகளை அளப்ப,
வீழின், மீச்செலின், மண்ணையும், விண்ணையும், தொளைப்ப,
ஏழு வெஞ்சரம், உடன் தொடுத்து, இராவணன் எய்தான். 6.14.226

7370. எய்த வாளியை, ஏழினால், ஏழினோடு ஏழு
செய்து, வெஞ்சரம் ஐந்து ஒரு தொடையினில் சேர்த்தி,
வெய்து கால வெங்கனல்களும் வெள்குற, பொறிகள்
பெய்து போம்வகை, இராகவன் சிலையினில் பெய்தான். 6.14.227

7371. வாளி ஐந்தையும் ஐந்தினால் விசும்பிடை மாற்றி,
ஆளி மொய்ம்பின் அவ் அரக்கனும், ஐ - இரண்டு அம்பு
தோளில் நாண் உற வாங்கினன், துரந்தனன்; சுருதி
ஆளும் நாயகன் அவற்றையும் அவற்றினால் அறுத்தான். 6.14.228

7372. அறுத்து, மற்று அவன் அயல் நின்ற அளப்பரும் அரக்கர்
செறுத்து விட்டன படை எலாம் கணைகளால் சிந்தி,
இறுத்து வீசிய கிரிகளை எரி உக நூறி,
ஒறுத்து, மற்று அவர் தலைகளால் சில மலை உயர்த்தான். 6.14.229

7373. மீனுடைக் கருங்கடல் புரை இராக்கதர் விட்ட
ஊனுடைப் படை, இராவணன் அம்பொடும் ஓடி,
வானரக் கடல் படாவகை, வாளியால் மாற்றி,
தானுடைச் சரத்தால் அவர் தலை மலை தடிந்தான். 6.14.230

அனுமானின் வேகம்

7374. இம்பரான் எனின், விசும்பினன் ஆகும், ஓர் இமைப்பில்;
தும்பை சூடிய இராவணன் முகம் தொறும் தோன்றும்;
வெம்பு வஞ்சகர் விழி தொறும் திரியும்; மேல் நின்றான்
அம்பின் முன் செலும், மனத்திற்கும் முன் செலும் அனுமன் 6.14.231

போர்க்களக் காட்சிகள் (7375-7381)

7375. ஆடுகின்றன, கவந்தமும்; அவற்றொடும் ஆடிப்
பாடுகின்றன, அலகையும்; நீங்கிய பனைக்கைக்
கோடு துன்றிய கரிகளும் பரிகளும் தலைக் கொண்டு
ஓடுகின்றன, உலப்பு இல, உதிர ஆறு உவரி. 6.14.232

7376. அற்ற ஆழிய, அறுப்புண்ட அச்சினம், அம்போடு
இற்ற கொய் உளைப் புரவிய, தேர்க்குலம் எல்லாம்;
ஒற்றை வாளியோடு உருண்டன, கருங் களிற்று ஓங்கல்;
சுற்றும் வாசியும் துமிந்தன, அமர்க்களம் தொடர்ந்த. 6.14.233

7377. தேர் இழந்து, வெஞ்சிலைகளும் இழந்து, செந்தறுகண்
கார் இழந்து, வெம் கலின மாக் கால்களும் இழந்து,
சூர் இழந்து வன்கவசமும் இழந்து, துப்பு இழந்து,
தார் இழந்து, பின் இழந்தனர் நிருதர், தம் தலைகள். 6.14.234

7378. அரவின் நுண் இடை அரக்கியர், கணவர் தம் அற்ற
சிரமும் அன்னவை ஆதலின், வேற்றுமை தரெியார்
புரவியின் தலை பூட்கையின் தலை இவை பொருத்திக்
கரவு இல் இன் உயிர் துறந்தனர், கவவுறத் தழுவி. 6.14.235

7379. ஆர்ப்பு அடங்கின, வாய் எலாம்; அழல் கொழுந்து ஒழுகப்
பார்ப்பு அடங்கின, கண் எலாம்; பல வகைப் படைகள்
தூர்ப்பு அடங்கின, கை எலாம்; தூளியின் படலைப்
போர்ப்பு அடங்கின உலகு எலாம்; முரசு எலாம் போன. 6.14.236

7380. ஒன்றும் நூற்றினோடு ஆயிரம் கொடும் தலை, உருட்டி,
சென்று தீர்வன எனப் பலகோடியும் சிந்தி,
நின்ற தேரொடும் இராவணன் ஒருவனும் நிற்பக்,
கொன்று வீழ்த்தினது இராகவன் சரம் எனும் கூற்றம். 6.14.237

7381. தேரும் யானையும் புரவியும் அரக்கரும் தறெ்றி,
பேரும் ஓர் இடம் இன்று எனத் திசைதொறும் பிறங்கி,
காரும் வானமும் தொடுவன பிணக் குவை கண்டான்,
மூரி வெஞ்சிலை இராவணன் அரா என முனிந்தான். 6.14.238

இராவணன் இராமன்மேல் அம்பு எய்தல் (7382-7387)

7382. முரண்தொகும் சிலை இமைப்பினில் முறையுற வாங்கி,
புரண்டு தோள் உறப் பொலங்கொள் நாண் வலம்படப் போக்கி,
திரண்ட வாளிகள் சேவகன் மரகதச் சிகரத்து
இரண்டு தோளினும் இரண்டு புக்கு அழுந்திட, எய்தான். 6.14.239

7383. முறுவல் எய்திய முகத்தினன், முளரி அம் கண்ணன்,
மறு இலாதது ஓர் வடிக்கணை தொடுத்து, உற வாங்கி,
இறுதி எய்தும் நாள், கால்பொர, மந்தரம் இடையிட்டு
அறுவது ஆம் என, இராவணன் சிலையினை அறுத்தான். 6.14.240

7384. மாற்று வெஞ்சிலை வாங்கினன், வடிம்புடை நெடுநாண்
ஏற்று உறா முனம், இடை அறக் கணைகளால் எய்தான்;
காற்றினும் கடிது ஆவன, கதிர் மணி நெடுந்தேர்
ஆற்று, கொய் உளைப் புரவியின் சிரங்களும் அறுத்தான். 6.14.241

7385. மற்றும் வெம்படை வாங்கினன் வழங்குறா முன்னம்,
அற்று அழிந்து உக அயில் நெடுங் கணைகளால் அறுத்தான்;
கொற்ற வெண்குடை கொடியொடுந் துணிபடக் குறைத்தான்;
கற்றை அம் சுடர்க் கவசமும் கட்டு அறக் கழித்தான் 6.14.242

7386 மாற்றுத் தேர் அவண் வந்தன வந்தன வாரா,
வீற்று வீற்று உக, வெயில் உமிழ் கடுங்கணை விட்டான்;
சேற்றுச் செம்புனல் படுகளப் பரப்பிடைச் செங்கண்
கூற்றும் கை எடுத்து ஆடிட, இராவணன் கொதித்தான். 6.14.243

7387. செறிந்த பல் மணிப் பெருவனம் திசை பரந்து எரிய,
பொறிந்த வாய், வயக் கடுஞ் சுடர்க் கணை படும் பொழுதின்
எறிந்த கால் பொர, மேருவின் கொடுமுடி இடிந்து
மறிந்து வீழ்ந்ததும் ஒத்தது, அவ் அரக்கன்தன் மகுடம். 6.14.244

இராவணனது முடியை வீழ்த்துதல் (7388-7389)

7388. மின்னும் பல் மணி மவுலிமேல் ஒருகணை விட்டான்;
அன்ன காய்கதிர் இரவிமேல் பாய்ந்த போர் அனுமன்
என்னல் ஆயது ஓர் விசையினில் சென்று, அவன் தலையில்
பொன்னின் மாமணி மகுடத்தை வீழ்த்தது புணரி. 6.14.245

7389. அண்டர் நாயகன் அடுசிலை உதைத்த பேர் அம்பு
கொண்டு போகப் போய்க் குரைகடல் குளித்த அக் கொள்கை
மண்டலம் தொடர் வயங்கு வெங்கதிரவன், தன்னை
உண்ட கோெளாடும் ஒலிகடல் வீழ்ந்ததும் ஒக்கும். 6.14.246

மகுடமிழந்த இராவணன் நிலை (7390-7391)

7390. சொல்லும் அத்தனை அளவையில் மணிமுடி துறந்தான்;
எல் இமைத்து எழு மதியமும் ஞாயிறும் இழந்த
அல்லும் ஒத்தனன்; பகலும் ஒத்தனன்; அமர் பொருமேல்,
வெல்லும் அத்தனை அல்லது தோற்றிலா விறலோன். 6.14.247

7391. மாற்றருந் தட மணிமுடி இழந்த வாள் அரக்கன்,
ஏற்றம் எவ் உலகத்தினும் உயர்ந்துளன் எனினும்,
ஆற்றல் நல் நெடுங் கவிஞன் ஓர் அங்கதம் ப்ப,
போற்று அரும் புகழ் இழந்த பேர் ஒருவனும் போன்றான். 6.14.248

இராவணன் நாணுதல்

7392. ‘அறம் கடந்தவர் செயல் இது ‘ என்று, உலகு எலாம் ஆர்ப்ப,
நிறம் கரிந்திட, நிலம் விரல் கிளைத்திட, நின்றான்
இறங்கு கண்ணினன், எல் அழி முகத்தினன், தலையன்,
வெறுங் கை நாற்றினன், விழுதுடை ஆல் அன்ன மெய்யன் 6.14.249

இராவணனை நோக்கி இராமன் சொல்லத் தொடங்குதல்

7393. நின்றவன் நிலை நோக்கிய நெடுந்தகை, இவனைக்
கொன்றல் என்? தனி வெறும் கை நின்றான் ‘எனக் கொள்ளா,
‘இன்று அவிந்தது போலும், உன் தீமை ‘என்று இசையோடு
ஒன்ற வந்தன வாசகம், இனையன த்தான்; 6.14.250

இராமன் அறிவுரை (7394-7398)

7394. “அறத்தினால் அன்றி அமரர்க்கும் அருஞ்சமம் கடத்தல்
மறத்தினால் அரிது ‘‘ என்பது மனத்திடை வலித்தி;
பறத்தி, நின் நெடும்பதி புக; கிளையொடும், பாவி!
இறத்தி; யான் அது நினைகிலென் தனிமை கண்டு இரங்கி. 6.14.251

7395. ‘உடைப் பெருங் குலத்தினரொடும் உறவொடும்; உதவும்
படைக்கலங்களும், மற்று நீ தேடிய பலவும்,
அடைத்து வைத்தன திறந்து கொண்டு, ஆற்றுதி ஆயின்,
கிடைத்தி; அல்லையேல், ஒளித்தியால்; சிறுதொழில் கீழோய்! 6.14.252

7396. சிறையில் வைத்தவள் தன்னை விட்டு உலகினில் தேவர்
முறையில் வைத்த நின் தம்பியை இராக்கதர் முதல் பேர்
இறையில் வைத்து அவற்கு ஏவல் செய்து இருத்தியேல், இன்னும்
தரையில் வைக்கிலென், நின் தலை வாளியின் தடிந்து. 6.14.253

7397. ‘அல்லையாம் எனின், ஆர் அமர் ஏற்று நின்று ஆற்ற
வல்லையாம் எனின், உனக்குள வலி எலாம் கொண்டு,
“நில், ஐயா! “ என நேர் நின்று பொன்றுதி; எனினும்,
நல்லை ஆகுதி; “பிழைப்பு இனி உண்டு “ என நயவேல். 6.14.254

7398. ‘ஆள் ஐயா! உனக்கு அமைந்தன மாருதம் அறைந்த
பூளை ஆயின கண்டனை; இன்று போய், போர்க்கு
நாளை வா ‘என நல்கினன் நாகு இளங் கமுகின்
வாளை தாவுறு கோசல நாடுடை வள்ளல். 6.14.255
----------------

6.15 – Die Tötung Kumbhakarnas

6.15 கும்பகருணன் வதைப் படலம்

இராவணன் இலங்கை நோக்கி மீளுதல் (7399-7400)

7399. வாரணம் பொருத மார்பும்,வரையினை எடுத்த தோளும்,
நாரத முனிவற்கு ஏற்பநயம்பட த்த நாவும்,
தார் அணி மவுலி பத்தும்,சங்கரன் கொடுத்த வாளும்,
வீரமும் களத்தே போட்டு,வெறும் கையோடு இலங்கை புக்கான் 6.15. 1

7400. கிடந்த போர் வலி யார்மாட்டே?கெடாத வானவரை எல்லாம்
கடந்து போய், உலகம் மூன்றும்காக்கின்ற காவலாளன்,
தொடர்ந்து போம் பழியினோடும்,தூக்கிய கரங்கேளாடும்,
நடந்து போய், நகரம் புக்கான்;அருக்கனும் நாகம் சேர்ந்தான். 6.15.2

இராவணனது நாண நிலை

7401. மாதிரம் எவையும் நோக்கான்,வளநகர் நோக்கான், வந்த
காதலர் தம்மை நோக்கான்,கடல் பெருஞ் சேனை நோக்கான்,
தாது அவிழ் கூந்தல் மாதர்தனித்தனி நோக்க, தான் அப்
பூதலம் என்னும் நங்கைதன்னையே நோக்கிப் புக்கான். 6.15.3

அரண்மனையை அடைந்த இராவணன் தன்மை

7402. நாள் ஒத்த நளினம் அன்னமுகத்தியர் நயனம் எல்லாம்
வாள் ஒத்த; மைந்தர் வார்த்தைஇராகவன் வாளி ஒத்த;
கோள் ஒத்த சிறை வைத்து ஆண்டகொற்றவற்கு, அற்றைநாள் தன்
தோள் ஒத்த துணை மென் கொங்கைநோக்கு அங்குத் தொடர்கிலாமை. 6.15.4

தனிமையாக அரண்மனையை யடைந்த இராவணன் தூதரை அழைத்து வருமாறு கஞ்சுகியை ஏவுதல் (7403-7404)

7403. மந்திரச் சுற்றத்தாரும்,வாணுதல் சுற்றத்தாரும்
தந்திரச் சுற்றத்தாரும்,தன்கிளைச் சுற்றத்தாரும்,
எந்திரப் பொறியின் நிற்ப,யாவரும் இன்றி, தானே
சிந்துரக் களிறு கூடம்புக்கென, கோயில் சேர்ந்தான். 6.15.5

7404. ஆண்டு ஒரு செம்பொன் பீடத்துஇருந்து, தன் வருத்தம் ஆறி,
நீண்டு உயர் நினைப்பன் ஆகி,கஞ்சுகி அயல் நின்றானை,
‘ஈண்டு நம் தூதர்தம்மைஇவ்வழித் தருதி ‘என்றான்
பூண்டது ஓர் பணியன், வல்லைநால்வரைக் கொண்டு புக்கான். 6.15.6

வந்த தூதரிடம் எட்டுத் திக்கிலுமுள்ள அரக்கர் சேனையைக் கொணருமாறு பணித்தல் (7405-7406)

7405. மனகதி, வாயுவேகன்,மருத்தன், மாமேகன், என்று இவ்
வினை அறிதொழிலர் முன்னா,வாயிலர் விரவினாரை,
‘நினைவதன் முன்னம் நீர் போய்நெடுந்திசை எட்டும் நீந்தி,
கனைகழல் அரக்கர் தானைகொணருதிர், கடிதின் ‘என்றான்.
7

7406. ‘ஏழ் பெருங்கடலும், சூழ்ந்தஏழ் பெருந்தீவும், எண் இல்
பாழி அம்பொருப்பும், கீழ்பால்அடுத்த பாதாளத் துள்ளும்
ஆழி அம் கிரியின் மேலும்,அரக்கர் ஆனவரை எல்லாம்
தாழ்வு இலிர் கொணர்திர் என்றான்;அவர் அது தலைமேற் கொண்டார்.
8

இராவணன் மலர்ப் படுக்கையில் சேர்ந்து வருந்தியிருத்தல் (7407-7409)

7407. மூவகை உலகு உேளாரும் முறையில்நின்று ஏவல் செய்வார்,
பாவகம் இன்னது என்றுதரெிகிலர், பதைத்து விம்ம,
தூ அகலாத வை வாய்எஃகு உறத் தொளைக்கை யானை
சேவகம் அமைந்தது என்னச்செறிமலர் அமளி சேர்ந்தான்.
9

7408. பண் நிறை பவளச் செவ்வாய்ப்பைந்தொடிச் சீதை என்னும்
பெண் இறைகொண்ட நெஞ்சின்நாண் நிறைகொண்ட பின்னர்,
கண் இறைகோடல் செய்யான்,கையறு கவலை சுற்ற,
உள் நிறை மானம் தன்னைஉமிழ்ந்து, எரி உயிர்ப்பது ஆனான 6.15.10

7409. ‘வான் நகும்; மண்ணும் எல்லாம்நகும்; ‘ நெடு வயிரத் தோளான்
‘நான் நகு பகைஞர் எல்லாம்நகுவர் ‘என்று, அதற்கு நாணான்;
‘வேல் நகு நெடுங்கண்செவ்வாய் மெல்லியல், மிதிலை வந்த
சானகி நகுவள்‘ என்றேநாணத்தால் சாம்புகின்றான் 6.15.11

மாலியவான் வந்து ‘உற்றது என்? ‘என இராவணனை வினவுதல் (7410-7411)

7410. ‘ஆங்கு, அவன்தன் மூதாதைஆகிய, மூப்பின யாக்கை
வாங்கிய வரிவில் அன்ன,மாலியவான் என்று ஓதும்
பூங்கழல் அரக்கன் வந்துபொலம் கழல் இலங்கை வேந்தைத்
தாங்கிய அமளி மாட்டு,ஓர் தவிசுடைப் பீடம் சார்ந்தான். 6.15.12

7411. இருந்தவன், இலங்கை வேந்தன்இயற்கையை எய்த நோக்கி,
‘பொருந்த வந்துற்ற போரில்தோற்றனன் போலும் ‘என்னா,
‘வருந்தினை மனமும்; தோளும்வாடினை; நாளும் வாடாப்
பெருந்தவம் உடைய ஐய!என், உற்ற பெற்றி? ‘என்றான். 6.15.13

இராவணன் மாலியவானிடம் நிகழ்ந்தவற்றை த்தல் (7412-7429)

7412. கவை உறு நெஞ்சன், காந்திக்கனல்கின்ற கண்ணன், பத்துச்
சிவையின் வாய் என்னச்செந்தீ உயிர்ப்பு உறச் சிவந்த மூக்கன்,
நவை அறு பாகை அன்றிஅமுதினை நக்கினாலும்
சுவை அறப் புலர்ந்த நாவான்,இனையன சொல்லல் உற்றான் 6.15.14

7413. ‘சங்கம் வந்து உற்ற கொற்றத்தாபதர் தம்மோடு எம்மோடு
அங்கம் வந்து உற்றது ஆக,அமரர் வந்து உற்றார் அன்றே;
கங்கம் வந்து உற்ற செய்யகளத்து, நம் குலத்துக்கு ஒவ்வாப்
பங்கம் வந்து உற்றது அன்றி,பழியும் வந்து உற்றது என்றான். 6.15.15

7414. ‘முளை அமை திங்கள் சூடும்முக்கணான் முதல்வன் ஆக,
கிளை அமை புவனம் மூன்றும்வந்து உடன் கிடைத்தவேனும்,
வளை அமை வரிவில் வாளிமெய் உற வழங்கும் ஆயின்,
இளையவன் தனக்கும் ஆற்றாது,என் பெருஞ்சேனை நம்ப! 6.15.16

7415. ‘எறித்த போர் அரக்கர் ஆவிஎண் இலா வெள்ளம் எஞ்சப்
பறித்த போது, என்னை அந்தப்பரிபவம் முதுகில் பற்றப்
பொறித்த போது, அந்நாள் அந்தக்கூனி கூன்போக உண்டை
தறெித்த போது ஒத்தது அன்றி,சினம் உண்மை தரெிந்தது இல்லை. 6.15.17

7416. ‘மலை உறப் பெரியர் ஆயவாள் எயிற்று அரக்கர் தானை
நிலையுறச் செறிந்த வெள்ளம்நூற்று இரண்டு எனினும், நேரே
குலை உறக் குளித்த வாளி,குதிரையைக் களிற்றை ஆளைத்
தலை உறப் பட்டது அல்லால்,உடல்களில் தங்கிற்று உண்டோ? 6.15.18

7417. ‘போய பின், அவன் கைவாளி,உலகு எலாம் புகுவது அல்லால்,
ஓயும் என்று க்கல் ஆமோ,ஊழி சென்றாலும்? ஊழித்
தீயையும் தீய்க்கும்; செல்லும்திசையையும் தீய்க்கும்; சொல்லும்,
வாயையும் தீய்க்கும்; முன்னின்,மனத்தையும் தீய்க்கும் மன்னோ. 6.15.19

7418. ‘மேருவைப் பிளக்கும் என்றால்,விண் கடந்து ஏகும் என்றால்,
பாரினை உருவும் என்றால்,கடல்களைப் பருகும் என்றால்,
ஆருமே அவற்றின் ஆற்றல்;ஆற்றுமேல் அனந்தகோடி
மேருவும் விண்ணும் மண்ணும்கடல்களும், வேண்டும் அன்றே. 6.15.20

7419. ‘வரிசிலை நாணில் கோத்துவாங்குதல் விடுதல் ஒன்றும்
தரெிகிலர், அமரரேயும்; ஆர்அவன் செய்கை தேர்வார்?
“பொருசினத்து அரக்கர் ஆவி,போகிய போக “ என்று
கருதவே உலகம் எங்கும்சரங்களாய்க் காட்டும் அன்றே. 6.15.21

7420. ‘நல் இயல் கவிஞர் நாவில்பொருள் குறித்து அமைந்த ஞானச்
சொல் என, செய்யுள் கொண்டதொடை என, தொடையை நீக்கி
எல்லையில் செல்வம் தீராஇசை என, பழுது இலாத
பல் அலங்காரப் பண்பேகாகுத்தன் பகழி மாதோ. 6.15.22

7421. ‘இந்திரன் குலிச வேலும்,ஈசன் கை இலை மூன்று என்னும்
மந்திர அயிலும், மாயோன்வளை எஃகின் வரவும் கண்டேன்;
அந்தரம் நீளிது, அம்மா!தாபதன் அம்புக்கு ஆற்றா
நொந்தனென் யான் அலாதார்யார் அவை நோற்ககிற்பார்? 6.15.23

7422. ‘பேய் இரும் கணங்கேளாடுசுடு களத்து உறையும் பெற்றி
ஏயவன் தோள்கள் எட்டும்,இந்திரன் இரண்டு தோளும்
மா இரு ஞாலம் முற்றும்வயிற்றிடை வைத்த மாயன்
ஆயிரம் தோளும், அன்னான்விரல் ஒன்றின் ஆற்றல் ஆற்றா 6.15.24

7423. ‘சீர்த்த வீரியராய் உள்ளார்,செங்கண் மால் எனினும், யான் அக்
கார்த்த வீரியனை நேர்வார்உளர் எனக் கருதல் ஆற்றேன்;
பார்த்தபோது அவனும், மற்றுஅத் தாபதன் தம்பி பாதத்து
ஆர்த்தது ஓர் துகளுக்கு ஒவ்வான்;ஆர் அவற்கு ஆற்றகிற்பார்? 6.15.25

7424. ‘முப்புரம் முருங்கச் சுட்டமூரி வெஞ்சிலையும், வீரன்
அற்புத வில்லுக்கு, ஐயா!அம்பு எனக் கொளலும் ஆகா;
ஒப்பு வேறு க்கல் ஆவதுஒரு பொருள் இல்லை; வேதம்
தப்பின போதும், அன்னான்தனு உமிழ் சரங்கள் தப்பா. 6.15.26

7425. ‘உற்பத்தி அயனே ஒக்கும்;ஓடும் போது அரியே ஒக்கும்;
கற்பத்தில் அரனே ஒக்கும்,பகைஞரைக் கலந்த காலை;
சிற்பத்தின் நம்மால் பேசச்சிறியவோ? என்னைத் தீராத்
தற்பத்தைத் துடைத்த என்றால்,பிறிது ஒரு சான்றும் உண்டோ? 6.15.27

7426. ‘குடக்கதோ? குணக்கதேயோ?கோணத்தின் பாலதேயோ?
தடத்த பேர் உலகத்தேயோ?விசும்பதோ? எங்கும் தானோ?
வடக்கதோ? தறெ்கதோ? என்றுஉணர்ந்திலென் மனிதன் வல்வில்
இடத்ததோ? வலத்ததோ? என்றுஉணர்ந்திலென், யானும் இன்னும் 6.15.28

7427. ‘ஏற்றம் ஒன்று இல்லை என்பதுஏழைமைப் பாலது அன்றே?
ஆற்றல் சால் கலுழனேதான்ஆற்றுமே அமரின் ஆற்றல்!
காற்றையே மேற்கொண்டானோ?கனலையே கடாவினானோ?
கூற்றையே ஊர்கின்றானோ?குரங்கின்மேல் கொண்டு நின்றான். 6.15.29

7428. ‘போய் இனித்தரெிவது என்னே?பொறையினால் உலகம் போலும்
வேய் எனத்தகைய தோளிஇராகவன் மேனி நோக்கி,
தீ எனக் கொடிய வீரச்சேவகச் செய்கை கண்டால்
நாய் எனத் தகுதும் அன்றேகாமனும் நாமும் எல்லாம். 6.15.30

7429. ‘வாசவன், மாயன், மற்றைமலர் உேளான், மழுவாள் அங்கை
ஈசன், என்று இனைய தன்மைஇளிவரும் இவரால் அன்றி,
நாசம் வந்து உற்றபோதும்,நல்லது ஓர் பகையைப் பெற்றேன்;
பூசல் வண்டு உறையும் தாராய்!இது இங்குப் புகுந்தது ‘என்றான் 6.15.31

மாலியவானின் அறிவுரை (7430-7431)

7430. ‘முன் த்தேனை வாளாமுனிந்தனை; முனியா உம்பி
இன் ப் பொருளும் கேளாய்;ஏது உண்டு எனினும் ஓராய்;
நின் க்கு வேறு உண்டோ?நெருப்பு த்தாலும், நீண்ட
மின் த்தாலும், ஒவ்வாவிளங்கு ஒளி அலங்கல் வேலோய் 6.15.32

7431. ‘உளைவன எனினும், மெய்ம்மைஉற்றவர், முற்றும் ஓர்ந்து
விளைவன சொன்ன போதும்கொள்கிலை; விடுதி கண்டாய்;
கிளைதரு சுற்றம், வெற்றி,கேண்மை, நம் கல்வி, செல்வம்,
களைவு அருந்தானையோடும்கழிவது காண்டி ‘என்றான். 6.15.33

அப்போது மகோதரன் வந்து இராவணனுக்குச் சொல்லிய உறுதிமொழிகள்

7432. ஆயவன் த்தலோடும்அப்புறத்து இருந்தான், ஆன்ற
மாயைகள் பலவும் வல்லமகோதரன், கடிதின் வந்து,
தீ எழ நோக்கி, ‘என் இச்சிறுமை நீ செப்பிற்று? ‘என்னா,
ஓய்வுறு சிந்தையானுக்கு உறாதபேர் உறுதி சொன்னான். 6.15.34

7433. “நன்றி ஈது “ என்று கொண்டநயத்தினை நயந்து, வேறு
வென்றியே ஆக, மற்றுத்தோற்று உயிர் விடுதல் ஆக,
ஒன்றிலே நிற்றல் போலாம்,உத்தமற்கு உரியது? ஒல்கிப்
பின்றுமேல், அவனுக்கு அன்றோ,பழியொடு நரகம் பின்னை? 6.15.35

7434. ‘திரிபுரம் எரிய, ஆங்கு ஓர்தனிச் சரம் துரந்த செல்வன்,
ஒருவன் இப்புவனம் மூன்றும்ஓர் அடி ஒடுக்கிக் கொண்டோன்,
பொருது உனக்கு உடைந்துபோனார்; மானுடர் பொருத போர்க்கு
வெருவுதி போலும்; மானக்கயிலையை வெருவல் கண்டாய்! 6.15.36

7435. “வென்றவர் தோற்பர்; தோற்றோர்வெல்குவர்; எவர்க்கும் மேலாய்
நின்றவர் தாழ்வர்; தாழ்ந்தோர்உயர்குவர்; நெறியும் அஃதே ‘‘
என்றனர் அறிஞர் அன்றே!ஆற்றலுக்கு எல்லை உண்டோ?
புன்தவர் இருவர் போரைப்புகழ்தியோ? புகழ்க்கு மேலோய்! 6.15.37

7436. ‘தேவியை விடுதி ஆயின்,திறல் அது தீரும் அன்றே;
ஆவியை விடுவது அல்லால்அல்லது ஒன்று ஆவது உண்டோ?
தா அரும் பெருமை அம்மாநீ இனித் தாழ்த்தது என்னே?
காவல! விடுதி, இன்று இக்கையறு கவலை நொய்தின் 6.15.38

7437. ‘இனி இறை தாழ்த்தி ஆயின்இலங்கையும் யாமும் எல்லாம்
கனியுடை மரங்கள் ஆக,கவிக்குலம் கடக்கும் காண்டி;
பனியுடை வேலை, “சில்நீர்பருகினன் இரவி “ என்னத்
துனி உழந்து அயர்வது என்னே?துறத்தி இத் துன்பம் தன்னை. 6.15.39

7438. ‘முன், உனக்கு, இறைவர் ஆனமூவரும் தோற்றார்; தேவர்
பின் உனக்கு ஏவல் செய்யஉலகு ஒரு மூன்றும் பெற்றாய்;
புல் நுனைப் பனிநீர் அன்னமனிதரைப் பொருள் என்று உன்னி,
என், உனக்கு இளைய கும்பகருணனைஇகழ்ந்தது? எந்தாய்! 6.15.40

7439. ‘ஆங்கு அவன் தன்னைக் கூவி,ஏவுதி என்னின், ஐய!
ஓங்கலே போல்வான் மேனிகாணவே ஒளிப்பர் அன்றே;
தாங்குவர் செரு முன் என்னின்,தாபதர் உயிரைத் தானே
வாங்கும் ‘என்று இனைய சொன்னான்;அவன் அது மனத்துக் கொண்டான். 6.15.41

மகோதரன் கூறியதை இராவணன் புகழ்ந்து
மனம் வேறுபடுதல்

7440. ‘பெறுதியே, எவையும் செல்வம்;பேர் அறிவாள! சீரிது
அறிதியே; என்பால் வைத்தஅன்பினுக்கு அவதி இல்லை;
உறுதியே சொன்னாய் ‘என்னா,உள்ளமும் வேறுபட்டான்;
இறுதியே விளைவது ஆனால்,இடை, ஒன்றால் தடையும் உண்டோ? 6.15.42

இராவணன் கும்பகருணனை அழைத்து வருமாறு பணியாளரை ஏவ, அவர் கும்பகருணனது அரண்மனையை அடைதல்

7441. ‘நன்று இது கருமம் ‘என்னா,‘நம்பியை நணுக ஓடிச்
சென்று இவண் தருதிர் ‘என்றான்;என்றலும், நால்வர் சென்றார்;
தனெ்திசைக் கிழவன் தூதர்தேடினர் திரிவர் என்ன,
குன்றினும் உயர்ந்த தோளான்கொற்ற மாக் கோயில் புக்கார். 6.15.43

பணியாளர் கையாலும் தூணாலும் தாக்கவும் கும்பகருணன் எழுந்திராமை

7442. கிங்கரர் நால்வர் சென்று, அக்கிரி அனான் கிடந்த கோயில்
மங்குல் தோய் வாயில் சார்ந்து,‘மன்ன நீ உணர்தி ‘என்ன,
தம் கையின் எழுவினாலேதலை செவி தாக்கி, பின்னும்
வெம் கணான் துயில்கின்றானைவெகுளியால் இனைய சொன்னார். 6.15.44

எழுப்பச் சென்ற கிங்கரர் வெகுளியால் கூறுவன
(7443-7444)

7443. ‘உறங்குகின்ற கும்பகன்ன!உங்கள் மாய வாழ்வு எலாம்
இறங்குகின்றது, இன்று காண்;எழுந்திராய்! எழுந்திராய்
கறங்கு போல வில் பிடித்தகால தூதர் கையிலே
உறங்குவாய், உறங்குவாய்!இனிக் கிடந்து உறங்குவாய்! 6.15.45

7444. ‘என்றும் ஈறு இலா அரக்கர்இன்பமாய வாழ்வு எலாம்
சென்று தீய, நும் முனோன்தரெிந்து தீமை தேடினான்;
இன்று இறத்தல் திண்ணமாக,இன்னும் உன் உறக்கமே?
அன்று அலைத்த செங்கையால்அலைத்து அலைத்து, உணர்த்தினார். 6.15.46

கிங்கரர் கும்பகருணனை எழுப்ப முடியாமையைத் தரெிவிக்க, குதிரை யாளி முதலியவற்றை மிதிக்கவிட்டு எழுப்புங்கள் என்று இராவணன் ஏவுதல்

7445. என்று சொல்ல, அன்னவன்எழுந்திராமை கண்டு போய்,
‘மன்றல் தங்கு மாலை மார்ப!வன் துயில் எழுப்பலம், ‘
அன்று, ‘கொள்கை கேண்மின் ‘என்று,மாவொடு ஆளி ஏவினான்,
‘ஒன்றின் மேல் ஒர் ஆயிரம்உழக்கி விட்டு எழுப்புவீர். ‘ 6.15.47

யானையும் யாளியும் எழுப்ப முடியாமல் திரும்பியதைத் தரெிவிக்க, இராவணன் மல்லரைச் சேனையோடு செல்லுமாறு ஏவுதல்

7446. ‘அனைய தானை அன்று செல்ல,ஆண்டு நின்று பேர்ந்திலன்;
இனைய சேனை மீண்டது ‘என்றுஇராவணற்கு இயம்பலும்,
‘வினையம் வல்ல நீங்கள் உங்கள்தானையோடு சென்மின் ‘என்று,
இனைய மல்லர் ஆயிராரைஏவி நின்று இயம்பினான். 6.15.48

ஆயிரம் மல்லர்கள் கும்பகருணனை எழுப்புமாறு அவன் அரண்மனையை அடைதல்

7447. சென்றனர், பத்து நூற்றுச்சீரிய வீரர் ஓடி,
‘மன்றல் அம் தொங்கலான்தன்மனம்தனில் வருத்தம் மாற
இன்று இவன் முடிக்கும் ‘என்னா,எண்ணினர்; எண்ணி, ஈண்ட,
குன்றினும் உயர்ந்த தோளான்கொற்ற மாக் கோயில் புக்கார். 6.15.49

மல்லர்கள் தம் வலியால் அரண்மனை வாயிலுள் புகுதல்

7448. திண்திறல் வீரர் வாயில்திறத்தலும், சுவாச வாதம்
மண்டுற, வீரர் எல்லாம்வருவது போவது ஆக,
கொண்டு உறுதடக்கை பற்றி,குலம் உடை வலியினாலே
கண் துயில் எழுப்ப எண்ணி,கடிது ஒரு வாயில் புக்கார். 6.15.50

வீரர்கள் கும்பகருணனைத் துயிலெழுப்பச் சங்கு தாரை முதலியவற்றால் ஒலி எழுப்புதல்

7449. ‘இங்கு இவன் தன்னை யாம் இன்றுஎழுப்பல் ஆம் வகை ஏது? ‘என்று,
துங்க வெவ் வாயும் மூக்கும் கண்டு,மெய் துணுக்கம் உற்றார்;
அங்கைகள் தீண்ட அஞ்சி,ஆழ் செவி அதனினூடு,
சங்கொடு தாரை, சின்னம்,சமைவுறச் சாற்றலுற்றார். 6.15.51

ஓசை முதலியவற்றால் கும்பகருணனை எழுப்ப இயலாமையை இராவணனுக்கு ப்ப, அவன் குதிரைகளை மேலே செலுத்துமாறு கூறுதல்

7450. கோடு, இகல் தண்டு, கூடம்,குந்தம், வல்லோர்கள் கூடி,
தாடைகள், சந்து, மார்பு,தலை எனும் அவற்றில் தாக்கி,
வாடிய கையர் ஆகி, மன்னவற்குப்ப, ‘பின்னும்
நீடிய பரிகள் எல்லாம் நிரைத்திடும்விரைவின் ‘என்றான். 6.15.52

குதிரைகளால் துகைக்க, அதனால் கும்பகருணன் இனிது உறங்குதல்

7451. கட்டுறு கவன மா ஓர்ஆயிரம் கடிதின் வந்து,
மட்டு அற உறங்குவான் தன்மார்பு இடை, மாலை மான
விட்டு உற நடத்தி, ஓட்டி,விரைவு உள சாரி வந்தார்;
தட்டுறு குறங்கு போலத்தடம் துயில் கொள்வது ஆனான். 6.15.53

பணியாளர் கும்பகருணனை எழுப்ப இயலாமையை இராவணனுக்கு அறிவித்தல்

7452. கொய் மலர்த் தொங்கலான் தன்குரைகழல் வணங்கி, ‘ஐய!
உய்யலாம் வகைகள் என்று, இங்குஎழுப்பல் ஆம் வகையே செய்தும்,
கய் எலாம் வலியும் ஓய்ந்த;கவனமா காலும் ஓய்ந்த;
செய்யலாம் வகை வேறு உண்டோ?செப்புதி, தரெிய ‘என்றார். 6.15.54

இராவணன் சூலம் மழு முதலியன எறிந்தாவது கும்பகருணனை எழுப்புக எனல்

7453. ‘இடை பேரா இளையானை,இணை ஆழி மணி நெடுந்தேர்
படை பேரா வரும்போதும்,பதையாத உடம்பானை,
மடை பேராச் சூலத்தால்,மழு வாள் கொண்டு, எறிந்தானும்,
புடை பேராத் துயிலானைத்துயில் எழுப்பிக் கொணர்க ‘என்றான். 6.15.55

ஆயிரம் வீரர் முசலம் கொண்டு கன்னத்தில் அடிக்கக் கும்பகருணன் துயிலெழுதல் (7454-7455)

7454. என்றலுமே அடிவணங்கி, ஈர்ஐஞ்ஞூறு இராக்கதர்கள்,
வன்தொழிலால் துயில்கின்றமன்னவன்தன் மாடு அணுகி,
நின்று இரண்டு கதுப்பும் உறநெடு முசலம் கொண்டு அடிப்ப,
பொன்றினவன் எழுந்தாற் போல்,புடை பெயர்ந்து அங்கு எழுந்திருந்தான். 6.15.56

7455. மூவகை உலகும் உட்க,முரண் திசைப் பனைக்கை யானை
தாவரும் திசையின் நின்றுசலித்திட, கதிரும், உட்க,
பூ உளான், புணரி மேலான்,பொருப்பினான் முதல்வர் ஆய
யாவரும் துணுக்குற்று ஏங்க,எளிதினின் எழுந்தான் வீரன். 6.15.57

கும்பகருணனது உருவின் தன்மை

7456. விண்ணினை இடறும் மோலி;விசும்பினை நிறைக்கும் மேனி;
கண்ணெனும் அவை இரண்டும்கடல்களின் பெரிய ஆகும்;
எண்ணினும் பெரியன் ஆன இலங்கையர்வேந்தன் பின்னோன்
மண்ணினை அளந்து நின்றமால் என வளர்ந்து நின்றான். 6.15.58

எழுந்த கும்பகருணன் உணவு முதலியன
உட்கொள்ளுதல் (7457-7467)

7457. உறக்கம் அவ் வழி நீங்கி உணத் தகும்
வறைக்கு அமைந்தன ஊனொடு வாக்கிய
நறைக் குடங்கள் பெறான் கடை நக்குவான்
இறக்க நின்ற முகத்தினை எய்துவான். 6.15.59

7458. ஆறு நூறு சகடத்து அடிசிலும்
நூறு நூறு குடம் க(ள்)ளும் நுங்கினான்;
ஏறுகின்ற பசியை எழுப்பினான்;
சீறுகின்ற முகத்து இரு செங்கணான். 6.15.60

7459. எருமை ஏற்றை ஓர் ஈர் அறுநூற்றையும்
அருமை இன்றியே தின்று இறை ஆறினான்
பெருமை ஏற்றது கோடும் என்றே பிறங்கு
உருமை ஏற்றைப் பிசைந்து எரி ஊதுவான். 6.15.61

7460. இருந்த போதும் இராவணன் நின்றெனத்
தரெிந்த மேனியன்; திண் கடலின் திரை
நெரிந்தது அன்ன புருவத்து நெற்றியான்;
சொரிந்த சோரி தன் வாய் வர தூங்குவான்; 6.15.62

7461. உதிர வாரியோடு ஊனொடு எலும்பு தோல்
உதிர வாரி நுகர்வது ஓர் ஊணினான்;
கதிர வாள் வயிரப் பணைக் கையினான்;
கதிர வாள் வயிரக் கழல் காலினான்; 6.15.63

7462. இரும் பசிக்கு மருந்து என எஃகினோடு
இரும்பு அசிக்கும் அருந்தும் எயிற்றினான்;
வரும் களிற்றினைத் தின்றனன்; மால் அறா
அரும் க(ள்)ளில் திரிகின்றது ஓர் ஆசையான்; 6.15.64

7463. சூலம் ஏகம் திருத்திய தோளினான்;
சூல மேகம் எனப் பொலி தோற்றத்தான்;
காலன்மேல் நிமிர்மத்தன்; கழல் பொரு
காலன்; மேல் நிமிர் செம் மயிர்க் கற்றையான்; 6.15.65

7464. எயில் தலைத் தகர தலத்து இந்திரன்
எயிறு அலைத்த கர தலத்து எற்றினான்;
அயில் தலைத் தொடர் அங்கையன்; சிங்க ஊன்
அயிறலைத் தொடர் அங்கு அகல் வாயினான்; 6.15.66

7465. உடல் கிடந்துழி உம்பர்க்கும் உற்று உயிர்
குடல் கிடந்து அடங்கா நெடுங் கோளினான்;
கடல் கிடந்தது நின்றதன்மேல் கதழ்
வட கடுங்கனல் போல் மயிர்ப் பங்கியான்; 6.15.67

7466. திக்கு அடங்கலும் வென்றவன் சீறிட
மிக்கு அடங்கிய வெங்கதிர் அங்கிகள்
புக்கு அடங்கிய மேருப் புழை என
தொக்கு அடங்கித் துயில்தரு கண்ணினான்; 6.15.68

7467. காம்பு இறங்கும் கன வரைக் கைம்மலை
தூம்பு இறங்கும் மதத்தின துய்த்து உடல்
ஓம்புறும் முழை என்று உயர் மூக்கினன்;
பாம்பு உறங்கும் படர் செவிப் பாழியான்; 6.15.69

தமையன் அழைத்த செய்திகேட்டு, இராவணன் முன்சென்று கும்பகருணன் வணங்குதல் (7468-7469)

7468. ‘கூயினன் நும்முன் ‘என்று அவர் கூறலும்
போயினன் நகர் பொம்மென்று இரைத்து எழ;
வாயில் வல்லை நுழைந்து மதிதொடும்
கோயில் எய்தினன் குன்று அ(ன்)ன கொள்கையான். 6.15.70

7469. நிலை கிடந்த நெடுமதிள் கோபுரத்து
அலை கிடந்த இலங்கையர் அண்ணலைக்
கொலை கிடந்த வேல் கும்பகருணன் ஓர்
மலை கிடந்தது போல வணங்கினான் 6.15.71

இராவணன் தம்பியைத் தழுவி, அவனுக்கு உணவு முதலியன அளித்துப் போர்க்கோலம் செய்தல் (7470-7474)

7470. வன் துணைப் பெருந்தம்பி வணங்கலும்
தன் திரண்ட தோள் ஆரத் தழுவினான்
நின்ற குன்று ஒன்று நீள் நெடுங் காலொடும்
சென்ற குன்றைத் தழீஇ அன்ன செய்கையான். 6.15.72

7471. உடன் இருத்தி உதிரத்தொடு ஒள் நறைக்
குடன் நிரைத்தவை ஊட்டி தசைக் கொளீஇ
கடல் நுரைத் துகில் சுற்றி கதிர்க் குழாம்
புடை நிரைத்து ஒளிர் பல் கலன் பூட்டினான். 6.15.73

7472. பேர விட்ட பெரு வலி இந்திரன்
ஊர விட்ட களிற்றொடும் ஓடுநாள்
சோர விட்ட சுடர்மணி ஓடையை
வீரபட்டம் என நுதல் வீக்கினான். 6.15.74

7473. மெய் எலாம் மிளிர் மின்வெயில் வீசிட
தொய்யில் வாசத் துவர் துதைந்து ஆடிய
கய்யின் நாகம் என கடல் மேனியில்
தயெ்வம் நாறு செம் சாந்தம் உம் சேர்த்தினான். 6.15.75

7474. விடம் எழுந்தது போல் நெடு விண்ணினைத்
தொட உயர்ந்தவன் மார்பு இடைச் சுற்றினான்
இடபம் உந்தும் எழில் இரு நான்கு தோள்
கடவுள் ஈந்த கவசமும் கட்டினான். 6.15.76

கும்பகருணன் போர்க்கோலம் செய்ததற்குக் காரணம் வினாவுதல்

7475. அன்ன காலையில் ‘ஆயத்தம் யாவையும்
என்ன காரணத்தால்? ‘என்று இயம்பினான்
மின்னின் அன்ன புருவமும் விண்ணினைத்
துன்னு தோளும் இடம் துடியா நின்றான். 6.15.77

இராவணன் கும்பகருணனைப் போர் செய்ய ஏவுதல்

7476. ‘வானரப் பெருந் தானையர் மானிடர்
கோ நகர்ப் புறம் சுற்றினர்; கொற்றமும்
ஏனை உற்றனர்; நீ அவர் இன் உயிர்
போனகத் தொழில் முற்றுதி போய் ‘என்றான். 6.15.78

கும்பகருணன் போர் நேர்ந்தமைக்கு வருந்தி இராவணனுக்கு அறிவுரை கூறுதல் (7477-7487)

7477. ‘ஆனதோ வெஞ்சமம்? அலகில் கற்புடைச்
சானகி துயர் இனம் தவிர்ந்தது இல்லையோ?
வானமும் வையமும் வளர்ந்த வான்புகழ்
போனதோ? புகுந்ததோ பொன்றும் காலமே? 6.15.79

7478. ‘கிட்டியதோ செரு? கிளர் பொன் சீதையைச்
சுட்டியதோ? முனம் சொன்ன சொற்களால்
திட்டியின் விடம் அன்ன கற்பின் செல்வியை
விட்டிலையோ? இது விதியின் வண்ணமே! 6.15.80

7479. ‘கல்லலாம் உலகினை; வரம்பு கட்டவும்
சொல்லலாம்; பெருவலி இராமன் தோள்களை
வெல்லலாம் என்பது சீதை மேனியைப்
புல்லலாம் என்பது போலுமால் ஐயா! 6.15.81

7480. ‘புலத்தியன் வழிமுதல் வந்த பொய்யறு
குலத்து இயல்பு அழிந்தது; கொற்றம் முற்றுமோ?
வலத்து இயல் அழிவதற்கு ஏது மை அறு
நிலத்து இயல் நீர் இயல் என்னும் நீரதால் 6.15.82

7481. ‘கொடுத்தனை இந்திரற்கு உலகும் கொற்றமும்;
கெடுத்தனை நின் பெருங் கிளையும்; நின்னையும்
படுத்தனை; பலவகை அமரர் தங்களை
விடுத்தனை; வேறு இனி வீடும் இல்லையால். 6.15.83

7482. ‘அறம் உனக்கு அஞ்சி இன்று ஒளித்ததால்; அதன்
திறம் முனம் உழத்தலின் வலியும் செல்வமும்
நிறம் உனக்கு அளித்தது; அங்கு அதனை நீக்கி நீ
இற முன் அங்கு யார் உனை எடுத்து நாட்டுவார். 6.15.84

7483. ‘தஞ்சமும் தருமமும் தகவுமே அவர்
நெஞ்சமும் கருமமும் யுமே; நெடு
வஞ்சமும் பாவமும் பொய்யும் வல்ல நாம்
உஞ்சுமோ? அதற்கு ஒரு குறை உண்டாகுமோ? 6.15.85

7484. என்று கொண்டு இனையன இயம்பி யான் உனக்கு
ஒன்று உளது உணர்த்துவது; உணர்ந்து கோடியேல்
நன்று அது; நாயக! நயக்கிலாய் எனின்
பொன்றினை ஆகவே கோடி; போக்கு இலாய். 6.15.86

7485. ‘காலினின் கருங்கடல் கடந்த காற்றது
போல வன் குரங்கு உள; சீதை போகிலள்;
வாலியை உரம் கிழித்து ஏக வல்லன
கோல் உள; யாம் உளேம்; குறை உண்டாகுமோ? 6.15.87

7486. ‘தையலை விட்டு அவன் சரணம் தாழ்ந்து நின்
ஐ அறு தம்பியோடு அளவளாவுதல்
உய்திறம்; அன்று எனின் உளது வேறும் ஓர்
செய்திறம்; அன்னது தரெியக் கேட்டியால்; 6.15.88

7487. ‘பந்தியில் பந்தியில் படையை விட்டு அவை
சிந்துதல் கண்டு நீ இருந்து தேம்புதல்
மந்திரம் அன்று; நம் வலி எலாம் உடன்
உந்துதல் கருமம் ‘என்று உணரக் கூறினான். 6.15.89

இராவணன் கும்பகருணனைச் சினந்து மொழிதல் (7488-7491)

7488. ‘உறுவது தரெிய அன்று; உன்னைக் கூயது
சிறுதொழில் மனிதரைக் கோறி சென்று; எனக்கு
அறிவுடை அமைச்சன் நீ அல்லை அஞ்சினை;
வெறிவிது உன் வீரம் ‘என்று இவை விளம்பினான். 6.15.90

7489. ‘மறம் கிளர் செருவினுக்கு உரிமை மாண்டனை;
பிறங்கிய தசையொடு நறவும் பெற்றனை;
இறங்கிய கண் முகிழ்த்து இரவும் எல்லியும்
உறங்குதி போய் ‘என உளையக் கூறினான். 6.15.91

7490. ‘மானிடர் இருவரை வணங்கி மற்றும் அக்
கூனுடைக் குரங்கையும் கும்பிட்டு உய்தொழில்
ஊனுடை உம்பிக்கும் உனக்குமே கடன்;
யான் அது புரிகிலேன்; எழுக போக! ‘என்றான். 6.15.92

7491. ‘தருக என்தேர் படை சாற்று என் கூற்றையும்;
வருக முன் வானமும் மண்ணும் மற்றவும்;
இருகை வன் சிறுவரோடு ஒன்றி என்னொடும்
பொருக வெம்போர் ‘எனப் போதல் மேயினான். 6.15.93

போருக்கு எழுந்த இராவணனை வணங்கி ‘பொறுத்தி ‘என்று கூறி, கும்பகருணன் போருக்குச் செல்ல விடைபெறுதல் (7492-7496)

7492. அன்னது கண்டு அவன் தம்பியானவன்
பொன் அடி வணங்கி ‘நீ பொறுத்தியால் ‘என
வல் நெடுஞ் சூலத்தை வலத்து வாங்கினான்
‘இன்னம் ஒன்று உளது ‘என்னக் கூறினான். 6.15.94

7493. ‘வென்று இவண் வருவென் என்றுக்கிலேன்; விதி
நின்றது, பிடர் பிடித்துஉந்த நின்றது;
பொன்றுவென்; பொன்றினால்,பொலன்கொள் தோளியை,
“நன்று “ என, நாயக,விடுதல் நன்று அரோ. 6.15.95

7494. ‘இந்திரன் பகைஞனும் இராமன் தம்பி கை
மந்திர அம்பினால் மடிதல் வாய்மையால்;
தந்திரம் காற்று உறு சாம்பல்; பின்னரும்
அந்தரம் உணர்ந்து உனக்கு உறுவது ஆற்றுவாய். 6.15.96

7495. ‘என்னை வென்றுளர் எனில் இலங்கை காவல!
உன்னை வென்று உயருதல் உண்மை; ஆதலால்
பின்னை நின்று எண்ணுதல் பிழை; அப் பெய்வளை
தன்னை நன்கு அளிப்பது தவத்தின் நன்று அரோ. 6.15.97

7496. ‘இற்றை நாள் வரை, முதல்,யான் முன் செய்தன
குற்றமும் உள எனின்பொறுத்தி; கொற்றவ!
அற்றதால் முகத்தினில்விழித்தல்; ஆரிய!
பெற்றனென் விடை ‘என,பெயர்ந்து போயினான். 6.15.98

கும்பகருணன் புறப்பட்டபோது இராவணனும் மற்றையோரும் வருந்துதல்

7497. அவ்வழி இராவணன் அனைத்து நாட்டமும்
செவ்வழி நீரொடும் குருதி தேக்கினான்;
எவ்வழியோர்களும் இரங்கி ஏங்கினார்;
இவ்வழி அவனும் போய் வாயில் எய்தினான். 6.15.99

இராவணன் கும்பகருணனுக்குத் துணைப்படை அனுப்புதல்

7498. ‘இரும் படை கடிப்பு எடுத்து எற்றி ஏகுக!
பெரும் படை இளவலோடு ‘என்ற பேச்சினால்
வரும் படை வந்தது வான் உேளார்கள் தம்
சுரும்பு அடை மலர்முடி தூளி தூர்க்கவே. 6.15.100

படைகளின் பெருக்கம் (7499-7501)

7499. தேர்க்கொடி யானையின் பதாகை சேண் உறு
தார்க்கொடி என்று இவை ததைந்து வீங்குவ
போர்க் கொடுந் தூளி போய்த் துறக்கம் புக்கிட
ஆர்ப்பன துடைப்பன போன்ற ஆடுவ. 6.15.101

7500. எண் உறு படைக்கலம் இழுக எற்றிட
நண்ணுறு பொறிகளும் படைக்கு நாயகர்
கண் உறு பொறிகளும் கதுவ கண் அகல்
விண் உறு மழை எலாம் கரிந்து வீழ்ந்தவால். 6.15.102

7501. தேர்செல கரிசெல நெருக்கிச் செம்முகக்
கார்செல தேர்செல புரவிக் கால் செல
தார்செலக் கடைசெலச் சென்ற தானையும்
‘பார் செலற்கு அரிது ‘என விசும்பில் பாய்ந்ததால். 6.15.103

கும்பகருணன் தேரில் ஏறுதல் (7502-7504)

7502. ஆயிரம் கோளரி ஆளி ஆயிரம்
ஆயிரம் மதகரி பூதம் ஆயிரம்
மா இரு ஞாலத்தைச் சுமப்ப வாங்குவது
ஏய் இருஞ் சுடர்மணித் தேர் ஒன்று ஏறினான். 6.15.104

7503. தோமரம் சக்கரம் சூலம் கோல் மழு
நாம வேல் உலக்கை வாள் நாஞ்சில் தண்டு எழு
வாம வில் வல்லையம் கணையம் மற்று உள
சேம வெம் படை எலாம் சுமந்து சென்றவால். 6.15.105

7504. நறையுடைத் தசும்பொடு நறிதின் வெந்த ஊன்
குறைவு இல் நல் சகடம் ஓர் ஆயிரம் கொடு
பிறையுடை எயிற்றவன் பின்பு சென்றனர்
முறை முறை கை கொடு முடுகி நீட்டுவார். 6.15.106

கும்பகருணன் ஊனையும் கள்ளையும்
உண்டவண்ணம் செல்லுதல்

7505. ஒன்று அல பற்பலர் உதவும் ஊன் நறை
பின்று அரு பிலன் இடைப் பெய்யுமாறு போல்
வன்திறல் இரு கரம் வழங்க மாந்தியே
சென்றனன் யாவரும் திடுக்கம் எய்தவே. 6.15.107

கும்பகருணனது செயலைக் கண்டு
அமரர் அஞ்சியோடுதல்

7506. ‘கணம் தரு குரங்கொடு கழிவது அன்று இது;
நிணம் தரு நெடுந் தடிக்கு உலகு நேருமோ?
பிணம் தலைப்பட்டது; பெயர்வது எங்கு இனி;
உணர்ந்தது கூற்றம் ‘என்று உம்பர் ஓடினார். 6.15.108

தேரில் வந்த கும்பகருணனை இராமன் நோக்கி, ‘இவனை இன்னார் என்று தரெிவி ‘என்று வீடணனைக் கேட்டல் (7507-7511)

7507. பாந்தளின் நெடுந்தலை வழுவி பாரொடும்
வேந்து என விளங்கிய மேரு மால்வரை
போந்தது போல் பொலந் தேரில் பொங்கிய
ஏந்தலை ஏந்து எழில் இராமன் நோக்கினான். 6.15.109

7508. ‘வீணை என்று உணரின் அஃது அன்று; விண் தொடும்
சேண் உயர் கொடியது வய வெஞ் சீயமால்;
காணினும் காலின் மேல் அரிய காட்சியன்;
பூண் ஒளிர் மார்பினன்; யாவன் போலுமால்? 6.15.110

7509. ‘தோெளாடு தோள் செலத்தொடர்ந்து நோக்குறின்,
நாள் பல கழியுமால்;நடுவண் நின்றது ஓர்
தாளுடை மலை கொலாம்;சமரம் வேட்டது ஓர்
ஆள் என உணர்கிலேன்;ஆர் கொலாம் இவன்? 6.15.111

7510. ‘எழும் கதிரவன் ஒளி மறைய எங்கணும்
விழுங்கியது இருள் இவன் மெய்யினால்; வெரீஇ
புழுங்கும் நம் பெரும்படை இரியல் போகின்றது;
அழுங்கல் இல் சிந்தையாய்! யார் கொலாம் இவன்? 6.15.112

7511. ‘அரக்கன் அவ் உரு ஒழித்து,அரியின் சேனையை
வெருக் கொள தோன்றுவான்கொண்ட வேடமோ?
தரெிக்கிலேன் இவ் உரு;தரெியும் வண்ணம், நீ
பொருக்கென, வீடண!புகறியால் ‘என்றான். 6.15.113

வீடணன் கும்பகருணனுடைய தன்மையை எடுத்துரைத்தல்

7512. ஆரியன் அனைய கூற,அடி இணை இறைஞ்சி, ‘ஐய!
பேர் இயல் இலங்கை வேந்தன்பின்னவன்; எனக்கு முன்னோன்;
கார் இயல் காலன் அன்னகழல் கும்பகருணன் என்னும்
கூரிய சூலத்தான் ‘என்று,அவன் நிலை கூறல் உற்றான் 6.15.114

7513. ‘தவன் நுணங்கியரும் வேதத்தலைவரும் உணரும் தன்மைச்
சிவன் உணர்ந்து, அலரின் மேலைத்திசைமுகன் உணரும் தேவன்
அவன் உணர்ந்து எழுந்த காலத்துஅசுரர்கள் படுவது எல்லாம்
இவன் உணர்ந்து எழுந்த காலத்துஇமையவர் படுவர், எந்தாய்! 6.15.115

7514. ‘ஆழியாய்! இவன் ஆகுவான்
ஏழை வாழ்வு உடை எம் முனோன்
தாழ்வு இலா ஒரு தம்பியோன்;
ஊழி நாளும் உறங்குவான்; 6.15.116

7515. காலனார் உயிர்க் காலனால்;
காலின் மேல் நிமிர் காலினான்;
மாலினார் கெட வாகையே
சூலமே கொடு சூடினான். 6.15.117

7516. ‘தாங்கு கொம்பு ஒரு நான்கு கால்
ஓங்கல் ஒன்றினை உம்பர் கோன்
வீங்கு நெஞ்சன் விழுந்திலான்
தூங்க நின்று சுழற்றினான். 6.15.118

7517. ‘கழிந்த தீயொடு காலையும்
பிழிந்து சாறுகொள் பெற்றியான்;
அழிந்து மீன் உக ஆழிநீர்
இழிந்து காலினின் எற்றுவான். 6.15.119

7518. ‘ஊன் உயர்ந்த உரத்தினான்;
மேல் நிமிர்ந்த மிடுக்கினான்;
தான் உயர்ந்த தவத்தினான்;
வான் உயர்ந்த வரத்தினான்; 6.15.120

7519. ‘திறம் கொள் சாரி திரிந்த நாள்
கறங்கு அலாது கணக்கு இலான்;
இறங்கு தாரவன் இன்றுகாறு
உறங்கலால் உலகு உய்ந்ததால். 6.15.121

7520. ‘சூலம் உண்டு; அது சூர் உேளார்
காலம் உண்டது; கைக்கொள்வான்
ஆலம் உண்டவன் ஆழிவாய்
ஞாலம் உண்டவ! நல்கினான்; 6.15.122

7521. ‘மின்னின் ஒன்றிய விண் உேளார் ‘
‘முன் நில் ‘என்று அமர் முற்றினார்
என்னில் என்றும் அவ் எண்ணிலார்
வென்னில் அன்றி விழித்திலான். 6.15.123

7522. “‘தருமம் அன்று இதுதான்; இதால்
வரும் நமக்கு உயிர் மாய்வு “ எனா.
உருமின் வெய்யவனுக்கு
இருமை மேலும் இயம்பினான். 6.15.124

7523. ‘மறுத்த தம் முனை வாய்மையால்
ஒறுத்தும் ஆவது உணர்த்தினான்;
வெறுத்து ‘மாள்வது மெய் ‘எனா
இறுத்து நின் எதிர் எய்தினான் ‘ 6.15.125

7524. “‘நன்று இது அன்று நமக்கு ” எனா
ஒன்று நீதி உணர்த்தினான்;
இன்று காலன் முன் எய்தினான்
என்று சொல்லி இறைஞ்சினான். 6.15.126

வீடணன் சொற்களைக் கேட்ட சுக்கிரீவன் இவனை நம்முடன் சேர்த்துக் கொள்ளுதல் நலம் என இராமனுக்குச் சொல்லுதல்

7525. என்று அவன் த்தலோடும்,இரவி சேய், ‘இவனை இன்று
கொன்று ஒரு பயனும் இல்லை;கூடுமேல், கூட்டிக் கொண்டு
நின்றது புரிதும்; மற்று இந்நிருதர் கோன் இடரும் நீங்கும்;
“நன்று “ என நினைந்தேன் ‘என்றான்;நாதனும், ‘நலன் ஈது ‘என்றான். 6.15.127

கும்பகருணனை அழைத்தற்குச் செல்வார் யாவர்? ‘என்று இராமன் கேட்க, வீடணன் உடன்பட்டு விடைபெற்றுச் செல்லுதல்

7526. ‘ஏகுதற்கு உரியார் யாரே? ‘என்றலும், இலங்கை வேந்தன்,
‘ஆகின் மற்று அடியேன் சென்றுஅங்கு அறிவினால் அவனை உள்ளம்
சேகு அறத் தரெுட்டி, ஈண்டுச்சேருமேல், சேர்ப்பன் ‘என்றான்;
மேகம் ஒப்பானும், ‘நன்று, போக! ‘என விடையும் ஈந்தான். 6.15.128

வீடணன் கும்பகருணனை அடைந்து வணங்குதல்

7527. தந்திரக் கடலை நீந்தி,தன் பெரும் படையைச் சார்ந்தான்;
வெந்திறலவனுக்கு, ‘ஐய!வீடணன் விரைவின் உன்பால்
வந்தனன் ‘என்னச் சொன்னார்;வரம்பு இலா உவகை கூர்ந்து,
சிந்தையால் களிக்கின்றான்தன்செறிகழல் சென்னி சேர்த்தான் 6.15.129

தன்னை வந்து வணங்கிய வீடணனுக்குக் கும்பகருணன் ‘வந்தது தகுதி அன்று ‘என்று கூறுதல் (7528-7536)

7528. முந்தி வந்து இறைஞ்சினானை,முகந்து, உயிர் மூழ்கப் புல்லி,
‘உய்ந்தனை, ஒருவன் போனாய் ‘என மனம் உவக்கின்றேன் தன்
சிந்தனை முழுதும் சிந்த,தெளிவு இலார் போல மீள
வந்தது என், தனியே? ‘என்றான்,மழையின் நீர் வழங்கு கண்ணான் 6.15.130

7529. ‘அவயம் நீ பெற்றவாறும்,அமரரும் பெறுதல் ஆற்றா
உவய லோகத்திலுள்ள சிறப்பும்,கேட்டு உவந்தேன், உள்ளம்
கவிஞரின் அறிவு மிக்காய்!காலன் வாய்க் களிக்கின்றேம்பால்
நவை உற வந்தது என், நீ?அமுது உண்பாய் நஞ்சு உண்பாயோ? 6.15.131

7530. “‘குலத்து இயல்பு அழிந்ததேனும்,குமர! மற்று உன்னைக் கொண்டே
புலத்தியன் மரபு, மாயாப்புண்ணியம் பொருந்திற்று ‘‘ என்னா,
வலத்து இயல் தோளை நோக்கிமகிழ்கின்றேன்; மன்ன வாயை
உலத்தினை, திரிய வந்தாய்;உளைகின்றது உள்ளம், அந்தோ. 6.15.132

7531. ‘அறப் பெருந் துணைவர், தம்மைஅபயம் என்று அடைந்த நின்னைத்
துறப்பது துணியார், தங்கள்ஆர் உயிர் துறந்தபோதும்
இறப்பு எனும் பயத்தை விட்டாய்;இராமன் என்பளவும் மற்று இப்
பிறப்பு எனும் புன்மை இல்லை :நினைந்து என்கொல் பெயர்ந்த வண்ணம்? 6.15.133

7532. ‘அறம் என நின்ற நம்பற்குஅடிமை பெற்று, அவன் தனாலே
மறம் என நின்ற மூன்றும்மருங்கு அற மாற்றி, மற்றும்,
திறம் என நின்ற தீமைஇம்மையே, தீர்ந்த செல்வ!
பிறர் மனை நோக்குவேமைஉறவு எனப் பெறுதி போலாம்? 6.15.134

7533. ‘நீதியும், தருமம் நின்றநிலைமையும், புலமைதானும்,
ஆதி அம் கடவுளாலேஅருந்தவம் ஆற்றிப் பெற்றாய்;
வேதியர் தேவன் சொல்லால்,விளிவு இலா ஆயுப் பெற்றாய்;
சாதியின் புன்மை இன்னும்தவிர்ந்திலை போலும், தக்கோய்? 6.15.135

7534. ‘ஏற்றிய வில்லோன், யார்க்கும்இறையவன் இராமன், நின்றான்;
மாற்ற அருந் தம்பி நின்றான்;மற்றையோர் முற்றும் நின்றார்;
கூற்றமும் நின்றது, எம்மைக்கொல்லிய; விதியும் நின்ற;
தோற்ற எம் பக்கல், ஐய!வெவ்வலி தொலைய வந்தாய். 6.15.136

7535. ‘ஐய! நீ அயோத்தி வேந்தற்குஅடைக்கலம் ஆகி, ஆங்கே
உய்கிலை என்னின், மற்று இவ்அரக்கராய் உள்ேளார் எல்லாம்
எய்கணை மாரியாலே இறந்து,பாழ் முழுதும் பட்டால்,
கையினால் எள் நீர் நல்கி,கடன் கழிப்பாரைக் காட்டாய். 6.15.137

7536. ‘வருவதும், இலங்கை மூதூர்ப்புலை எலாம் மாண்ட பின்னை
திரு உறை மார்பனோடும்;புகுந்து பின் என்றும் தீராப்
பொருவ அருஞ் செல்வம்துய்க்கப் போதுதி, விரைவின் ‘என்றான்.
‘கருமம் உண்டு ப்பது ‘என்றான்;‘ ‘என, கழறலுற்றான். 6.15.138

இராமனைச் சரண்புகுமாறு வீடணன் கும்பகருணனுக்கு த்தல் (7537-7551)

7537. ‘இருள் உறு சிந்தையேற்கும்இன் அருள் சுரந்த வீரன்
அருளும், நீ சேரின்; ஒன்றோ,அவயவமும் அளிக்கும்; அன்றி,
மருள் உறு பிறவி நோய்க்குமருந்தும் ஆம்; மாறிச் செல்லும்
உருளுறு சகட வாழ்க்கைஒழித்து, வீடு அளிக்கும் அன்றே. 6.15.139

7538. ‘எனக்கு அவன் தந்த செல்வத்துஇலங்கையும் அரசும் எல்லாம்
நினக்கு நான் தருவென்; தந்து,உன் ஏவலின் நெடிது நிற்பென்;
உனக்கு இதின் உறுதி இல்லை;உத்தம! உன்பின் வந்தேன்;
மனக்கு நோய் துடைத்து,வந்த மரபையும் விளக்கு வாழி! 6.15.140

7539. ‘போதலோ அரிது; போனால்,புகல் இடம் இல்லை; வல்லே,
சாதலோ சரதம்; நீதிஅறத்தொடும் தழுவி நின்றாய்
ஆதலால், உளதாம் ஆவிஅநாயமே உகுத்து என்? ஐய!
வேத நூல் மரபுக்கு ஏற்றஒழுக்கமே பிடிக்க வேண்டும். 6.15.141

7540. ‘தீயவை செய்வர் ஆகின்,சிறந்தவர், பிறந்த உற்றார்,
தாய் அவை, தந்தைமார், என்றுஉணர்வரோ, தருமம் பார்ப்பார்?
நீ அவை அறிதி அன்றே?நினக்கு நான் ப்பது என்னோ?
தூயவை துணிந்த போதுபழி வந்து தொடர்வது உண்டோ? 6.15.142

7541. ‘மக்களை, குரவர் தம்மைமாதரை, மற்று உேளாரை
ஒக்கும் இன் உயிர் அன்னாரை,உதவி செய்தாரோடு ஒன்ற,
“துக்கம், இத் தொடர்ச்சி “ என்று,துறப்பரால் துணிவு பூண்டோர்;
மிக்கது நலனே ஆகி,வீடுபேறு அளிக்கும் அன்றே! 6.15.143

7542. ‘தீவினை ஒருவன் செய்ய,அவனொடும் தீங்கு இலாதோர்
வீ வினை உறுதல், ஐய,மேன்மையோ கீழ்மை தானோ?
ஆய்வினை உடையை அன்றே?அறத்தினை நோக்கி ஈன்ற
தாய் வினை செய்ய அன்றோ,கொன்றனன், தவத்தின் மிக்கான்? 6.15.144

7543. ‘கண்ணுதல், தீமை செய்ய,கமலத்து முளைத்த தாதை
அண்ணல்தன் தலையின் ஒன்றைஅறுக்க என்று அமைந்தான் அன்றே?
புண்ணுறு புலவு வேலோய்!பழியொடும் பொருந்தி, பின்னை,
எண்ணுறு நரகின் வீழ்வதுஅறிஞரும் இயற்றுவாரோ? 6.15.145

7544. ‘உடலிடைத் தோன்றிற்று ஒன்றைஅறுத்து, அதன் உதிரம் ஊற்றி,
சுடல் உறச் சுட்டு, வேறு ஓர்மருந்தினால் துயரம் தீர்வர்;
கடல் இடை கோட்டம் தேய்த்துக்கழிவது கருமம் அன்றால்,
மடல் உடை அலங்கல் மார்ப!மதி உடையவர்க்கு மன்னோ. 6.15.146

7545. ‘காக்கலாம் நும்முன் தன்னைஎனின், அது கண்டது இல்லை;
ஆக்கலாம் அறத்தை வேறேஎன்னினும், ஆவது இல்லை;
தீக்கலாம் கொண்ட தேவர்சிரிக்கலாம்; செருவில் ஆவி
போக்கலாம்; புகலாம், பின்னைநரகு; அன்றிப் பொருந்திற்று உண்டோ? 6.15.147

7546. ‘மறம் கிளர் செருவில் வென்றுவாழ்ந்திலை; மண்ணின் மேலா
இறங்கினை; இன்று காறும்இளமையும் வறிதே ஏக,
உறங்கினை என்பது அல்லால்,உற்றது ஒன்று உளதோ? என், நீ
அறம் கெட உயிரை நீத்துமேற்கொள்வான் அமைந்தது? ஐயா. 6.15.148

7547. ‘திரு மறு மார்பன் நல்க,அனந்தரும் தீர்ந்து, செல்வப்
பெருமையும் எய்தி, வாழ்தி;ஈறு இலா நாளும் பெற்றாய்;
ஒருமையே அரசு செய்வாய்;உரிமையே உளதே; ஒன்றும்
அருமையே இவற்றின் இல்லை;காலமும் அடுத்தது, ஐயா! 6.15.149

7548. ‘தேவர்க்கும் தேவன் நல்க;இலங்கையின் செல்வம் பெற்றால்,
ஏவர்க்கும் சிறியை அல்லை!யார், உனை நலியும் ஈட்டார்?
மூவர்க்கும் தலைவர் ஆனமூர்த்தியார், அறத்தை முற்றும்
காவற்குப் புரிந்து நின்றார்,காகுத்த வேடம் காட்டி. 6.15.150

7549. ‘உன் மக்கள் ஆகி உள்ளார்,உன்னொடும் ஒருங்கு தோன்றும்
என் மக்கள் ஆகி உள்ளார்,இக்குடிக்கு இறுதி சூழ்ந்தான்
தன் மக்கள் ஆகி உள்ளார்,தலையொடும் திரிவர் அன்றே
புன்மக்கள் தருமம் பூணாப்புலமக்கள் தருமம் பூண்டால். 6.15.151

7550. ‘முனிவரும் கருணை வைப்பர்;மூன்று உலகத்தும் தோன்றி
இனிவரும் பகையும் இல்லை;“ஈறு உண்டு “ என்று இரங்கல்வேண்டா;
துனிவரும் செறுநர் ஆனதேவரே துணைவர் ஆவர்;
கனி வரும் காலத்து, ஐய!பூக் கொய்யக் கருதலாமோ? 6.15.152

7551. ‘வேத நாயகனே உன்னைக்கருணையால், வேண்டி, விட்டான்;
காதலால், என்மேல் வைத்தகருணையால், கருமம் ஈதே;
ஆதலால் அவனைக் காண,அறத்தொடும் திறம்பாது, ஐய!
போதுவாய் நீயே ‘என்னப்பொன் அடி இரண்டும் பூண்டான். 6.15.153

வீடணன் யைக் கேட்ட கும்பகருணன்
கூறுதல் (7552-7564)

7552. தும்பி அம் தொடையல் மாலைச்சுடர்முடி படியில் தோய,
பம்பு பொன் கழல்கள் கையால்பற்றினன் புலம்பும் பொன் தோள்
தம்பியை எடுத்து, மார்பில்தழுவி, தன் தறுகண் ஊடு
வெம் புண் நீர் சொரிய நின்றான்,இனையன விளம்பலுற்றான்; 6.15.154

7553. ‘நீர் கோல வாழ்வை நச்சி,நெடிது நாள் வளர்த்துப் பின்னைப்
போர்க் கோலம் செய்து விட்டாற்குஉயிர்கொடாது, அங்குப் போகேன்;
தார்க் கோல மேனி மைந்த!என் துயர் தவிர்த்தி ஆகின்,
கார் கோல மேனியானைக்கூடுதி கடிதின் ஏகி. 6.15.155

7554. ‘மலரின்மேல் இருந்த வள்ளல்வழு இலா வரத்தினால், நீ
உலைவு இலாத் தருமம் பூண்டாய்;உலகு உளதனையும் உள்ளாய்;
தலைவன் நீ, உலகுக்கு எல்லாம்;உனக்கு அது தக்கதேயால்;
புலையுறு மரணம் எய்தல்எனக்கு இது புகழதேயால். 6.15.156

7555. ‘கருத்து இலா இறைவன் தீமைகருதினால், அதனைக் காத்துத்
திருத்தலாம் ஆகில் அன்றோதிருத்தலாம்? தீராது ஆயின்,
பொருத்து உறு பொருள் உண்டாமோ?பொருதொழிற்கு உரியர் ஆகி
ஒருத்தரின் முன்னம் சாதல்உண்டவர்க்கு உரியது அம்மா. 6.15.157

7556. ‘தும்பி அம் தொடையல் வீரன்சுடுகணை துரப்ப, சுற்றும்
வெம்பு வெஞ் சேனையோடும்,வேறு உள கிளைஞரோடும்,
உம்பரும் பிறரும் போற்றஒருவன் மூவுலகை ஆண்டு,
தம்பியர் இன்றி மாண்டுகிடப்பனோ தமையன் மண்மேல். 6.15.158

7557. ‘அணை இன்றி அயர்ந்த வென்றிஅஞ்சினார் நகையது ஆக,
பிணை ஒன்று கண்ணாள் பங்கன்பெருங்கிரி நெருங்கப் பேர்த்த
பணை ஒன்று திரள்தோள் காலபாசத்தால் பிணிப்பக் கூசித்
துணை இன்றிச் சேறல் நன்றோ,தோற்றுள கூற்றின் சூழல். 6.15.159

7558. ‘செம்பு இட்டுச் செய்த இஞ்சித்திருநகர்ச் செல்வம் தேறி,
வம்பு இட்ட தரெியல் எம்முன்உயிர்கொண்ட பகையை வாழ்த்தி,
அம்பு இட்டுத் துன்னம் கொண்டபுண் உடை நெஞ்சோடு ஐய!
கும்பிட்டு வாழ்கிலேன் யான்கூற்றையும் ஆடல் கொண்டேன்! 6.15.160

7559. ‘அனுமனை, வாலி சேயை,அருக்கன் சேய் தன்னை, அம்பொன்
தனு உடையவரை, வேறு ஓர்நீலனை, சாம்பன் தன்னை,
கனி தொடர் குரங்கின் சேனைக்கடலையும், கடந்து, மூடும்
பனி துடைத்து உலகம் சுற்றும்பருதியின் திரிவென்; பார்த்தி; 6.15.161

7560. ‘ஆலம் கண்டு அஞ்சி ஓடும்அமரர்போல் அரிகள் ஓட,
சூலம் கொண்டு ஓடி, வேலைதொடர்வது ஓர் தோற்றம் தோன்ற,
நீலம் கொள் கடலும் ஓட,நெருப்பொடு காலும் ஓட,
காலம் கொள் உலகும் ஓட,கறங்கு எனத் திரிவன்; காண்டி! 6.15.162

7561. ‘செரு விடை அஞ்சார் வந்து, என்கண் எதிர் சேர்வர் ஆகின்,
கருவரை, கனகக் குன்றம்,என்னல் ஆம் காட்சி தந்த
இருவரும் நிற்க, மற்று அங்குஆர் உளார், அவரை எல்லாம்,
ஒருவரும் திரிய ஒட்டேன்,உயிர் சுமந்து உலகில் ‘என்றான். 6.15.163

7562. ‘தாழ்க்கிற்பாய் அல்லை, என் சொல்தலைக் கொளத் தக்கது என்று
கேட்கிற்பாய் ஆயின், எய்தி,அவரொடும் கெழீஇய நட்பை
வேட்கிற்பாய்; “இனி ஓர் மாற்றம்விளம்பினால் விளைவு உண்டு “ என்று
சூழ்க்கிற்பாய் அல்லை; யாரும்தொழ நிற்பாய், ‘ என்னச் சொன்னான். 6.15.164

7563. ‘போதி நீ, ஐய! பின்னைப்பொன்றினார்க்கு எல்லாம் நின்ற
வேதியர் தேவன் தன்னைவேண்டினை பெற்று, மெய்ம்மை
ஆதி நூல் மரபினாலே,கடன்களும் ஆற்றி, ஏற்ற
மாதுயர் நரகம் நண்ணாவண்ணமும் காத்தி மன்னோ. 6.15.165

7564. ‘ஆகுவது, ஆகும் காலத்து;அழிவதும், அழிந்து சிந்திப்
போகுவது; அயலே நின்றுபோற்றினும் போதல் திண்ணம்;
சேகு அற உணர்ந்தோர் நின்னின்யார் உளர்? வருத்தம் செய்யாது
ஏகுதி; எம்மை நோக்கிஇரங்கலை; என்றும் உள்ளாய்! 6.15.166

கும்பகருணன் வீடணனைத் தழுவி விடை கொடுக்க, வீடணனும் அவனைப் பணிந்து மீளுதல் (7565-7566)

7565. என்று, அவன் தன்னை மீட்டும்எடுத்து, மார்பு இறுகப் புல்லி,
நின்று நின்று, இரங்கி ஏங்கி,நிறைகணால் நெடிது நோக்கி,
‘இன்றொடும் தவிர்ந்தது அன்றே,உடன் பிறப்பு ‘என்று விட்டான்;
வென்றி வெந் திறலினானும்,அவன் அடித் தலத்து வீழ்ந்தான். 6.15.167

7566. வணங்கினான்; வணங்கி, கண்ணும்வதனமும் மனமும் வாயும்
உணங்கினான்; உயிரோடு யாக்கைஒடுங்கினான்; ‘செய்து இன்னும்
பிணங்கினால் ஆவது இல்லை;பெயர்வது ‘என்று உணர்ந்து பேர்ந்தான்,
குணங்களால் உயர்ந்தான், சேனைக்கடல் எலாம் கரங்கள் கூப்ப. 6.15.168

வீடணன் செல்லக் கண்ட கும்பகருணன் கண்ணில் உதிரநீர் பெருக நிற்றல்

7567. ‘கள்ள நீர் வாழ்க்கையேமைக்கைவிட்டு, காலும் விட்டான்;
பிள்ளைமை துறந்தான் ‘என்னாப்பேது உறும் நிலையன் ஆகி,
வெள்ள நீர் வேலை தன்னில்வீழ்ந்த நீர் வீழ, வெங்கண்
உள்ள நீர் எல்லாம் மாறி,உதிர நீர் ஒழுக, நின்றான். 6.15.169

வீடணன் இராமனிடம் கும்பகருணனுடைய மனநிலையைக் கூறுதல்

7568. எய்திய நிருதர் கோனும்இராமனை இறைஞ்சி, ‘ எந்தாய்!
உய்திறன் உடையார்க்கு அன்றோஅற நெறி ஒழுக்கம் உண்மை?
பெய்திறன் எல்லாம் பெய்துபேசினன்; பெயருந் தன்மை
செய்திலன்; குலத்து மானம்தீர்ந்திலன் சிறிதும் என்றான 6.15.170

வீடணனுடைய யைக் கேட்டு இராமன் கூறுதல்

7569. கொய் திறச் சடையின் கற்றைகொந்தளக் கோலக் கொண்டல்,
நொய்தினில் துளக்கி, ‘ஐய!“நுன் எதிர், நும் முனோனை
எய்து இறத் துணித்து வீழ்த்தல்இனிது அன்று ‘‘ என்று இனைய சொன்னேன்;
செய் திறன் இனி வேறு உண்டோ?விதியை யார் தீர்க்ககிற்பார்? ‘ 6.15.171

அரக்கர் சேனை குரக்குச் சேனையை
வளைத்துக் கொள்ளுதல்

7570. என இனிது க்கும் வேலை,இராக்கதர் சேனை என்னும்
கனைகடல், கவியின் தானைக்கடலினை வளைந்து கட்டி,
முனை தொழில் முயன்றதாக,மூவகை உலகும் முற்றத்
தனி நெடுந் தூளி ஆர்த்ததுஆர்த்தில, பரவை தள்ளி. 6.15.172

போர்க்கள இயல்பு

7571. ஓடின புரவி; வேழம்ஓடின; உருளைத் திண்தேர்
ஓடின; மலைகள் ஓட,ஓடின உதிரப் பேர் ஆறு;
ஆடின கவந்த பந்தம்;ஆடின அலகை மேல்மேல்;
ஆடின பதாகை; ஓங்கிஆடின, பறவை அம்மா! 6.15.173

அரக்கர் சேனையும் குரக்குச் சேனையும்
அடைந்த நிலை

7572. மூளையும், தசையும், என்பும்,குருதியும், நிணமும், மூரி
வாெளாடும் குழம்பு பட்டார்,வாள் எயிற்று அரக்கர்; மற்று அவ்
ஆள் அழி குருதி வெள்ளத்துஅழுந்தின கவிகள்; அம்பொன்
தோெளாடு மரனும் கல்லும்சூலமும் வேலும் தாக்க. 6.15.174

அரக்கப் படையும் குரக்குப் படையும்
செய்யும் போர்

7573. எய்தனர், நிருதர்; கல்லால்எறிந்தனர், கவிகள்; ஏந்திப்
பெய்தனர், அரக்கர்; பற்றிப்பிசைந்தனர் அரிகள்; பின்றா
வைதனர், யாதுதானர்;வலித்தனர், வானர ஈசர்;
செய்தனர், பிறவும் வெம்போர்;திகைத்தனர், தேவர் எல்லாம் 6.15.175

கும்பகருணன் வருகை

7574. நீரினை ஓட்டும் காற்றும்,காற்று எதிர் நிற்கும் நீரும்,
போர் இணையாக ஏன்றுபொருகின்ற பூசல் நோக்கி,
தேரினை ஓட்டி வந்தான்திருவினைத் தேவர் தங்கள்
ஊரினை நோக்கா வண்ணம்,உதிர வேல் நோக்கி உள்ளான். 6.15.176

கும்பகருணன் வானரரைப் படுத்திய பாடு
(7575-7577)

7575. ஊழியில் பட்ட காலின்உலகங்கள் பட்டால் ஒப்ப,
பூழியில் பட்டு, செந்நீர்ப்புணரியில் பட்டு, பொங்கும்
சூழியின் பட்ட நெற்றிக்களிற்றொடும், துரந்த தேரின்
ஆழியில் பட்ட அன்றேஅவனியில் பட்ட எல்லாம் 6.15.177

7576. குன்று கொண்டு எறியும்; பாரில்குதிக்கும்; வெங்கூலம் பற்றி
ஒன்று கொண்டு ஒன்றை எற்றும்;உதைக்கும்; விட்டு உழக்கும்; வாரித்
தின்று தின்று உமிழும்; பற்றிச்சிரங்களைத் திருகும்; தேய்க்கும்;
மென்று மென்று இழிச்சும்;விண்ணில் வீசும்; மேல் பிசைந்து பூசும் 6.15.178

7577. வாரியின் அமுக்கும் கையால்மண்ணிடைத் தேய்க்கும்; வாரி
நீரிடைக் குவிக்கும்; அப்பால்நெருப்பிடை நிமிர வீசும்;
தேரிடை எற்றும்; எட்டுத்திசையினும் செல்லச் சிந்தும்;
தூரிடை மரத்து மோதும்;மலைகளில் புடைக்கும், சுற்றி. 6.15.179

அப்பொழுது போர்க்களத் தன்மை

7578. பறந்தனர் அமரர் அஞ்சி;பல் பெரும் பிணத்தின் பம்மல்
நிறைந்தன பறவை எல்லாம்;நெடுந்திசை நான்கும் நான்கும்
மறைந்தன; பெருமை தீர்ந்த,மலைக்குலம்; வற்றி வற்றிக்
குறைந்தன, குரக்கு வெள்ளம்;கொன்றனன், கூற்றும் கூச. 6.15.180

கும்பகருணனிடத்து வானரர் ஒன்றும் செய்ய
இயலாமை (7579-7581)

7579. ‘மற்று இனி ஒருவன்மேல்ஓர் மரனொடும் கற்கள் வீசப்
பெற்றிலம் ஆதும் அன்றே;இன்றொடும் பெறுவது ஆமேல்
அற்றன தீங்கும் ‘என்னாஅரிக்குலத் தலைவர் பற்றி,
எற்றின எறிந்த, எல்லாம்இணை நெடுந்தோளில் ஏற்றான். 6.15.181

7580. கல்லொடு மரனும், வேரும்,கட்டையும், காலில் தீண்டும்
புல்லொடு பிறவும் என்ன,பொடிப் பொடி ஆகிப் போன,
‘இல்லை, மற்று எறியத் தக்க,எற்றுவ, சுற்றும் என்ன,
பல்லொடு பல்லுமென்றுபட்டன குரங்கு முட்டி. 6.15.182

7581. குன்றின் வீழ் குரீஇக் குழாத்தின்குழாம் கொளக் குதித்துக் கூடி,
சென்று மேல் எழுந்து பற்றி,கைத்தலம் தேயக் குத்தி,
வன்திறல் எயிற்றால் கவ்வி.வள் உகிர் மடியக் கீளா,
ஒன்றும் ஆகின்றது இல்லைஎன்று இழிந்து ஓடிப் போன. 6.15.183

நீலன் பொருதல் (7582-7584)

7582. மூலமே மண்ணில் மூழ்கிக்கிடந்தது ஓர் பொருப்பை, முற்றும்
காலம் மேல் எழுந்த கால் போல்,கையினால் கடிதின் வாங்கி,
நீலன், மேல் நிமிர்ந்தது ஆங்குஓர் நெருப்பு எனத் திரித்து விட்டான்;
சூலமே கொண்டு நூறி,முறுவலும் தோன்ற நின்றான். 6.15.184

7583. ‘பெயர்ந்து ஒரு சிகரம் தேடின்,அச்சம் ஆம் பிறர்க்கும் ‘என்னாப்
புயங்களே படைகள் ஆகத்தேர் எதிர் ஓடிப் புக்கான்,
இயங்களும் கடலும் மேகத்துஇடிகளும் ஒழிய, யாரும்
பயம் கொளக் கரங்கள் ஓச்சிக்குத்தினான், உதைத்தான் பல்கால். 6.15.185

7584. கைத்தலம் சலித்து, காலும்குலைந்து, தன் கருத்து முற்றான்,
நெய்த்தலை அழலின் காந்திஎரிகின்ற நீலன் தன்னை,
எய்த்து உயிர் பதைத்து வீழ,எற்றினான் இடது கையால்;
முத்தலைச் சூலம் ஓச்சான்,வெறுங்கையான் என்ன வெள்கி. 6.15.186

அங்கதன் போர் (7585-7588)

7585. ஆண்டு, அது நோக்கி நின்றஅங்கதன், ஆண்டுச் சால
நீண்டது ஓர் நெடுந் திண் குன்றம்நில முதுகு ஆற்ற வாங்கி,
‘மாண்டனன் அரக்கன் தம்பி ‘என்று உலகு ஏழும் வாழ்த்தத்
தூண்டினன்; அதனை அன்னான்ஒரு தனித் தோளின் ஏற்றான். 6.15.187

7586. ஏற்றபோது அனைய குன்றம்எண்ணருந் துகளது ஆகி,
வீற்று வீற்று ஆகி, ஓடிவிழுதலும், கவியின் வெள்ளம்,
‘ஊற்றம் ஏது, எமக்கு! ‘என்றுஎண்ணி, உடைந்தது; குமரன் உற்ற
சீற்றமும் தானும் நின்றான்;பெயர்த்திலன் சிறிதும் பாதம். 6.15.188

7587. இடக்கையால் அரக்கன் ஆங்குஓர் எழு முனை வயிரத் தண்டு
தடுக்கலாம் தரத்தது அல்லாவலியது, தடுக்கின் வாங்கி
‘மடக்குவாய் உயிரை ‘என்னா,வீசினான்; அதனை மைந்தன்
தடக்கையால் பிடித்துக் கொண்டான்,வானவர் தன்னை வாழ்த்த. 6.15.189

7588. பிடித்த அது சுழற்றி, ‘மற்றுஅப் பெருவலி அரக்கன் தன்னை,
இடித்து, உரும் ஏறு, குன்றத்துஎரி மடுத்து, இயங்குமா போல்,
‘அடித்து, உயிர் குடிப்பென் ‘என்னா,அனல் விழித்து, ஆர்த்து, மண்டி,
கொடித் தடந் தேரின் முன்னர்க்குதித்து, எதிர் குறுகி, நின்றான் 6.15.190

கும்பகருணன் அங்கதன் யாடல் (7589-7592)

7589. நின்றவன் தன்னை அன்னான்நெருப்பு எழ நிமிர நோக்கி,
‘பொன்ற வந்து அடைந்த தானைப்புரவலன் ஒருவன் தானோ?
அன்று அவன் மகனோ? எம் ஊர்அனல் மடுத்து அரக்கர் தம்மை
வென்றவன் தானோ? யாரோ?விளம்புதி, விரைவின் ‘என்றான். 6.15.191

7590. ‘நும்முனை வாலில் சுற்றி,நோன் திசை நான்கும் தாவி,
மும்முனை நெடுவேல் அண்ணல்முளரி அம் சரணம் தாழ்ந்த
வெம்முனை வீரன் மைந்தன்நின்னை என் வாலின் வீக்கித்
தமெ்முனை இராமன் பாதம்வணங்கிடச் செல்வென் ‘என்றான். 6.15.192

7591. ‘உந்தையை, மறைந்து, ஓர்அம்பால் உயிர் உண்ட உதவியோற்குப்
பந்தனைப் பகையைச் செற்றுக்காட்டலை என்னின், பாரோர்
நிந்தனை நின்னைச் செய்வர்;நல்லது நினைந்தாய்; நேரே
வந்தனை புரிவர் அன்றே,வீரராய் வசையில் தீர்ந்தார். 6.15.193

7592. ‘இத்தலை வந்தது, என்னைஇராமன்பால் வாலின் ஈர்த்து
வைத்தலைக் கருதி அன்று;வானவர் மார்பில் தைத்த
முத்தலை அயிலின் உச்சிமுதுகு உற, மூரி வால் போல்
கைத்தலம் காலும் தூங்கக்கிடத்தலைக் கருதி ‘என்றான். 6.15.194

அங்கதன் வீசிய எழுமுனைத் தண்டு கும்பகருணன் மேற்பட்டுச் சிதைதல்

7593. அற்று அவன் த்தலோடும்,அனல் விழித்து அசனி குன்றத்து
உற்றது போலும் என்னும்ஒலிபட, உலகம் உட்க,
பொன் தடந் தோளின் வீசிப்புடைத்தனன்; பொறியின் சிந்தி,
இற்றது நூறு கூறாய்,எழுமுனை வயிரம் தண்டு. 6.15.195

அங்கதன் வீழ அனுமன் வந்து எதிர்த்தல்

7594. தண்டு இறத் தடக்கை ஓச்சித்தழுவி, ‘அத் தறுகணானைக்
கொண்டு இறப்புறுவன் ‘என்னாத்தலையுறக் குதிக்குங் காலைப்
புண்திறப்புற வலாளன்கையினால் புகைந்து குத்த,
மண்திறப்பு எய்த வீழ்ந்தான்;மாருதி இமைப்பின் வந்தான். 6.15.196

அனுமன் கும்பகருணன்மேல் குன்றினை வீசுவது

7595. மறித்தவன் அவனைத் தன்கை வயிரவாள் சூலம் மார்பில்
குறித்துற எறியலுற்றகாலையில், குன்றம் ஒன்று
பறித்து அவன் நெற்றி முற்றப்பரப்பிடைப் பாகம் உள்ளே
செறித்தனெச் சுரிக்க வீசித்தீர்த்தனை வாழ்த்தி ஆர்த்தான். 6.15.197

கும்பகருணன் தன் தலையில் பட்ட மலையையே அனுமன் மேல் வீசுதல்

7596. தலையினில் தைத்து வேறுஓர்தலை என நின்ற அந்த
மலையினைக் கையின் வாங்கி,மாருதி வயிர மார்பின்,
உலை உற வெந்த பொன்செய்கம்மியர் கூடம் ஒப்பக்,
குலை உறு பொறிகள் சிந்த,வீசி, தோள் கொட்டி ஆர்த்தான். 6.15.198

அங்கதனை வானரம் எடுத்துச் செல்லுதல்

7597. அவ்வழி வாலி சேயைஅரிக்குல வீரர் அஞ்சார்
வவ்வினர் கொண்டு போனார்;மாருதி வானை முற்றும்
கவ்வியது அனையது ஆங்குஓர் நெடுவரை கடிதின் வாங்கி,
எவ்வம் இல் ஆற்றலானை நோக்கிநின்று, இனைய சொன்னான். 6.15.199

அனுமனது வஞ்சினம்

7598. எறிகுவென் இதனை நின்மேல்;இமைப்புறும் அளவில் ஆற்றல்
மறிகுவது; அன்றி, வல்லேமாற்றினை என்னின், வன்மை
அறிகுவர் எவரும்; பின்னை யான்உன்னோடு அமரும் செய்யேன்;
பிறிகுவென்; உலகில், வல்லோய்!பெரும்புகழ் பெறுதி என்றான். 6.15.200

கும்பகருணன் வஞ்சினம்

7599. மாற்றம் அஃது ப்பக் கேளா,மலை முழை திறந்தது என்னக்
கூற்று உறழ் பகுவாய் விள்ளநகைத்து, ‘நீ கொணர்ந்த குன்றை
ஏற்றனென்; ஏற்ற காலத்து,இறை அதற்கு ஒற்கம் எய்தின்,
தோற்றனென், உனக்கு; என் வன்மைசுருங்கும் ‘என்று அரக்கன் சொன்னான் 6.15.201

கும்பகருணன் தோள்மேல் ஏற்க மலை துகளாதல்

7600. மாருதி, ‘வல்லை ஆகின்,நில், அடா! மாட்டாய் ஆகின்,
பேருதி, உயிர்கொண்டு ‘என்றுபெருங்கையால் நெருங்க விட்ட
கார் உதிர் வயிரக் குன்றைக்காத்திலன், தோள்மேல் ஏற்றான்;
ஓர் உதிர் நூறு கூறாய்உக்கது, எவ் உலகும் உட்க. 6.15.202

தான் எறிந்த மலை துகளானது கண்டு அனுமன் பெயர்தல்

7601. இளக்கம் ஒன்று இன்றி நின்றஇயற்கை பார்த்து, ‘இவனது ஆற்றல்
அளக்குறற் பாலும் ஆகா;குல வரை அமரின் ஆற்றா;
துளக்குறும் நிலையன் அல்லன்;சுந்தரத் தோளன் வாளி
பிளக்குமேல், பிளக்கும் ‘என்னா,மாருதி பெயர்ந்து போனான். 6.15.203

கும்பகருணன் ஆற்றலைக் கண்டு தேவர்கள் கலங்குதலும் நடுங்குதலும்

7602. ‘எழுபது வெள்ளத் துள்ளார்இறந்தவர் ஒழிய, யாரும்
முழுவதும் மாள்வர், இன்றேஇவன் வலத்து அமைந்த முச்சூல்
கழுவினில் ‘என்று வானோர்கலங்கினார், நடுங்கினார் ஓர்
பொழுதினில் உலகம் மூன்றும்திரியும் ‘என்று உள்ளம் பொங்கி. 6.15.204

குரங்குகளின் அழிவும் கும்பகருணன் ஆண்மையும்

7603. தாக்கினார், தாக்கினார் தம்கைத்தலம் சலித்தது அன்றி,
நூக்கினார் ஒருவர் இல்லை;நோவு செய்தாரும் இல்லை
ஆக்கினான்; களத்தின் ஆங்குஓர் குரங்கினது அடியும் இன்றிப்
போக்கினான், ஆண்மையாலே;புதுக்கினான் புகழை அம்மா. 6.15.205

கும்பகருணன் ஆரவாரம்

7604. ‘சங்கத்து ஆர் குரங்கு சாய,தாபதர் என்னத் தக்கார்
இங்கு உற்றார் அல்லரோதான்?வேறும் ஓர் இலங்கை உண்டோ?
எங்கு உற்றார் எங்கு உற்றார்? ‘என்றுஎடுத்து அழைத்து, இமையோர் அஞ்ச,
துங்கத் தோள்கொட்டி, ஆர்த்தான்கூற்றையும் துணுக்கம் கொண்டான் 6.15.206

போர்க்களத்து இரத்தம் பெருகுதல்

7605. பறந்தலை தன்னில் வந்தபல பெருங் கவியின் பண்ணை
இறந்தது கிடக்க, நின்றஇரிதலின் யாரும் இன்றி
வறந்தது; சோரி பாயவளர்ந்தது, மகர வேலை
குறைந்தது, உவாவுற்று ஓதம்கிளர்ந்து மீக்கொண்டது என்ன. 6.15.207

இலக்குவன் வந்து தாக்குதல்

7606. ‘குன்றும் கற்களும் மரங்களும்குறைந்தன; குரங்கின்
வென்றி அம் பெருஞ்சேனை ஓர்பாதியின் மேலும்
அன்று தேய்ந்தது ‘என்று த்தலும்அமரர் கண்டு உவப்பச்
சென்று தாக்கினன், ஒருதனிச்சுமித்திரை சிங்கம். 6.15.208

இலக்குவன் நாணொலி செய்தல்

7607. நாண் எறிந்தனன், சிலையினை;அரக்கியர் நகுபொன்
பூண் எறிந்தனர் படியிடை;இடி பொடித்து என்ன
சேண் எறிந்தன; திசை செவிடுஎறிந்தன; அலகை,
தூண் எறிந்தன கையெடுத்து,ஆடின துணங்கை. 6.15.209

இலக்குவனது அம்புகளின் செயல் (7608-7612)

7608. இலக்குவன் கடிது ஏவின,இரை பெறாது இரைப்ப,
சிலைக் கடுங்கணை நெடுங்கணம்சிறையுடன் செல்வ,
உலைக் கொடுங் கனல் வெதும்பிடவாய் எரிந்து ஓடி,
குலக் கயங்களில் குளித்தன;குடித்தன, குருதி 6.15.210

7609. அலை படைத்த வாள் அரக்கரைச்சில கழுத்து அரிவ;
சில சிரத்தினைத் துணித்து,அவை திசைகொண்டு செல்வ;
கொலை படைத்த வெங் களத்திடைவிழாக் கொண்டு போவ;
தலை படைத்தன போன்றனவாள், நெடுஞ் சரங்கள் 6.15.211

7610. உருப் பதங்கனை ஒப்பனசில கணை, ஓடைப்
பொருப்பதங்களை உருவி, மற்றுஅப்புறம் போவ;
செருப்பதம் பெறா அரக்கர்தம்தலை பல சிந்தி,
பருப்பதங்கள் புக்கு ஒளிப்பனமுழைபுகு பாம்பின். 6.15.212

7611. மின் புகுந்தன பல்குழுவாம்என மிளிர்வ,
பொன் புகுந்து ஒளிர் வடிம்பினகடுங்கணை போவ,
முன்பு நின்றவர் முகத்திற்கும்,கடைக்குழை முதுகின்
பின்பு நின்றவர் மிடற்றிற்கும்,விசை ஒக்கும், பிறழா. 6.15.213

7612. போர்த்த பேரியின் கண்ணன,காளத்தின் பொகுட்ட,
ஆர்த்த வாயன, கையன,ஆனையின் கழுத்த,
ஈர்த்த தேரன, இவுளியின்தலையன, எவர்க்கும்
பார்த்த நோக்கன, கலந்தனஇலக்குவன் பகழி. 6.15.214

யானைகள்

7613. மருப்பு இழந்தன; களிறு எலாம்வால் செவி இழந்த;
நெருப்பு உகும் கண்கள்இழந்தன; நெடுங்கரம் இழந்த;
செருப் புகும் கடுங்காத்திரம்இழந்தன; சிகரப்
பொருப்பு உருண்டன ஆம்எனத் தலத்திடைப் புரண்ட. 6.15.215

குதிரைகள்

7614. நிரந்தரம் தொடை நெகிழ்த்தலின்,திசை எங்கும் நிறைந்த
சரம் தலைத்தலைப் படப்படமயங்கின சாய்ந்த;
உரம் தலத்துற உழைத்தவால்;பிழைத்தது ஒன்று இல்லை;
குரம் தலத்தினும் விசும்பினும்மிதித்திலாக் குதிரை. 6.15.216

7615. பல்லவப் படை பட, படுபுரவிய, பல்கால்
வில்லுடைத் தலையாெளாடுசூதரை வீழ்த்த,
எல்லை அற்ற செங்குருதியின்ஈர்ப்புண்ட அல்லால்,
செல்லகிற்றில, நின்றிலகொடி நெடுந் தேர்கள். 6.15.217

7616. பேழை ஒத்து அகல் வாயனபேய்க்கணம் முகக்கும்
மூழை ஒத்தன கழுத்து அறவீழ்ந்தன, முறைசால்
ஊழை ஒத்தன ஒருகணைதைத்தன, உதிரத்
தாழி ஒத்த வெங்குருதியில்மிதப்பன, தலைகள். 6.15.218

7617. ஒட்டி நாயகன் வென்றி நாள்குறித்து ஒளிர்முளைகள்
அட்டி வைத்தன பாலிகைநிகர்த்தன அழிந்து
நட்டவாம் என வீழ்ந்தன,துடிகளின் நவைதீர்
வட்ட வான் கணில், வதிந்தனவருண சாமரைகள் 6.15.219

7618. எரிந்த வெங்கணை நெற்றியில்படுதொறும், யானை,
அரிந்த அங்குசத்து அங்கையின்கல்வியின் அமையா,
திரிந்த வேகத்த, பாகர்கள்தீர்ந்தன, செருநேர்
புரிந்த வானரத் தானையில்புக்கன, புயலின். 6.15.220

7619. வேனிலான் அன்ன இலக்குவன்விடுகணை விலக்க,
மான வெள் எயிற்று அரக்கர்தம்படைக்கல வாரி
போன போன வன்திசைதொறும்பொறிக்குலம் பொடிப்ப,
மீன் எலாம் உடன் விசும்பின் நின்றுஉதிர்ந்தனெ வீழ்ந்த. 6.15.221

7620. கரம் குடைந்தன, தொடர்ந்துபோய்க் கொய் உளைக் கடுமாக்
குரம் குடைந்தன, வெரிந்உறக் கொடி நெடுங் கொற்றத்
திரம் குடைந்தன, அணி நெடுந்தேர்க்குலம் குடைந்த,
அரம் குடைந்தன அயில்நெடு வாளிகள் அம்மா! 6.15.222

அரக்கர் துறக்கம் புகுதல்

7621. ‘துரக்கும், மெய்யுணர்வு இருவினைகளைஎனும் சொல்லின்
கரக்கும் வீரதை தீமையை ‘எனும் இது கண்டோம்;
இரக்கம் நீங்கினர், அறத்தொடும்திறம்பினர் எனினும்
அரக்கர் ஆக்கையை அரம்பையர்தழுவினர், விரும்பி. 6.15.223

துறக்கமே பெரியது

7622. மறக் கொடுந் தொழில் அரக்கர்கள்,மறுக்கிலா மழைபோல்
நிறக் கொடுங்கணை நெருப்பொடுநிகர்வன நிமிர,
இறக்கம் எய்தினர் யாவரும்,எய்தினர் எனின், அத்
துறக்கம் என்பதின் பெரியதுஒன்று உளது எனச் சொல்லேம். 6.15.224

இலக்குவன் பகழி (7623-7625)

7623. ஒருவரைக் கரம், ஒருவரைச்சிரம், மற்று அங்கு ஒருவர்
குரை கழல்துணை, தோளிணை,பிற மற்றும் கொளலால்,
விரவலர்ப் பெறா வெறுமையஆயின; வெவ்வேறு
இரவு கற்றன போன்றனஇலக்குவன் பகழி. 6.15.225

7624. சிலவரைக் கரம், சிலவரைச்செவி, சிலர் நாசி,
சிலவரைக் கழல், சிலவரைக்கண், கொளும் செயலால்
நிலவரைத் தரு பொருள்வழித்தண்தமிழ் நிரப்பும்
புலவர் சொல் துறை புரிந்தவும்போன்றன புங்கம். 6.15.226

7625. அறத்தின் இன் உயிர் அனையவன்கணைபட, அரக்கர்
‘இறத்தும், இங்கு இறை நிற்பின் ‘என்றுஇரியலின் மயங்கி,
திறத்திறம் படத் திசை தொறும்திசைதொறும் சிந்திப்
புறத்தின் ஓடினர், ஓடினகுருதியே போல. 6.15.227

இலக்குவன் வில்லாண்மையைக் கும்பகருணன் வியத்தல்

7626. செருவில் மாண்டவர் பெருமையும்,இலக்குவன் செய்த
வரிவில் ஆண்மையும், நோக்கியபுலத்தியன் மருமான்,
‘திரிபுரம் செற்ற தேவனும்இவனுமே செருவின்
ஒருவிலாளர் ‘என்று ஆயிரம்கால்எடுத்து த்தான். 6.15.228

கும்பகருணன் இலக்குவனொடு பொர வருதல்

7627. .படர் நெடுந் தடந் தட்டு இடைத்திசைதொறும் பாகர்
கடவுகின்றது, காற்றினும்மனத்தினும் கடியது,
அடல் வயங்கொள் வெஞ்சீயம்நின்று ஆர்க்கின்றது, அம்பொன்
வட பெருங்கிரி பொருவுதேர் ஓட்டினன் வந்தான். 6.15.229

அனுமன் இலக்குவனைத் தோள்மேல் ஏறுக எனல்

7628. தொளைகொள் வாள் நுகச் சுடர்நெடுந் தேர்மிசைத் தோன்றி,
வளைகொள் வெள் எயிற்றுஅரக்கன் வெஞ்செருத் தொழில் மலைய,
‘கிளைகொளாது, இகல் ‘என்றுஎண்ணி, மாருதி கிடைத்தான்,
‘இளைய வள்ளலே! ஏறுதிதோள்மிசை ‘என்றான். 6.15.230

இலக்குவன் அனுமன் தோள்மேல் ஏறுதல்

7629. ஏறினான், இளங் கோளரி;இமையவர் ஆசி
கூறினார்; எடுத்து ஆர்த்ததுவானரக் குழுவும்;
நூறு பத்துடைப் பத்தியின்நொறில் பரி பூண்ட
ஆறு தேரினும் அகன்றது,அனுமன்தன் தடந் தோள். 6.15.231

இலக்குவன் அனுமன்மேல் அமர்ந்த தோற்றம்

7630. தன்னின் நேர் பிறர் தான்அலாது இல்லவன் தோள்மேல்,
துன்னு பேர் ஒளி இலக்குவன்தோன்றிய தோற்றம்,
பொன்னின் மால்வரை வெள்ளிமால்வரை மிசைப் பொலிந்தது
என்னுமாறு அன்றி, பிறிதுஎடுத்து இயம்புவது யாதோ? 6.15.232

கும்பகருணன் அம்பறாத்தூணி கட்டிக்கொண்டு வில்லை வளைத்தல்

7631. ஆங்கு, வீரனோடு அமர் செய்வான்அமைந்த வாள் அரக்கன்,
தாங்கு பல்கணைப் புட்டிலும்தகைபெறக் கட்டி,
வீங்கு தோள் வலிக்கு ஏயது,விசும்பில் வில் வெள்க,
வாங்கினான், நெடு வடவரைபுரைவது ஓர் வரிவில். 6.15.233

கும்பகருணன் கூறுவது (7632-7633)

7632. இராமன் தம்பி நீ; இராவணன்தம்பி நான்; இருவேம்
பொராநின்றேம்; இது காணியவந்தனர், புலவோர்;
பராவும் தொல் செருமுறை வலிக்குஉரியன பகர்ந்து,
விராவு நல் அமர் விளைக்குதும்,யாம் ‘என விளம்பா. 6.15.234

7633. ‘பெய் தவத்தின் ஓர் பெண் கொடி,எம்முடன் பிறந்தாள்,
செய்த குற்றம் ஒன்று இல்லவள்,நாசி வெஞ்சினத்தால்
கொய்த கொற்றவ! மற்று அவள்கூந்தல் தொட்டு ஈர்த்த
கை தலத்திடைக் கிடத்துவென்;காக்குதி ‘என்றான். 6.15.235

இலக்குவன் மறுமொழி

7634. அல்லினால் செய்த நிறத்தவன்அனையது பகர,
மல்லினால் செய்த புயத்தவன்,‘மாற்றங்கள் நும்பால்
வில்லினால் சொல்லின் அல்லது,வெந்திறல் வெள்கச்
சொல்லினால் சொலக் கற்றிலம்,யாம் ‘எனச் சொன்னான். 6.15.236

இருவரும் பொருதல் (7635-7644)

7635. விண் இரண்டு கூறு ஆயது;பிளந்தது வெற்பு;
மண் இரண்டு உறக் கிழிந்ததுஎன்று இமையவர் மறுக,
கண் இரண்டினும் தீ உகக்,கதிர்முகப் பகழி
எண் இரண்டினோடு இரண்டு ஒருதொடை தொடுத்து எய்தான். 6.15.237

7636. கொம்பு நாலுடைக் குலக் கரிகும்பத்தில் குளித்த,
உம்பர் ஆற்றலை ஒதுக்கிய,உரும் எனச் செல்வ,
வெம்பு வெஞ்சினத்து இராவணற்குஇளையவன் விட்ட
அம்பு பத்தினோடு எட்டையும்நான்கினால் அறுத்தான். 6.15.238

7637. அறுத்த காலையின், அரக்கனும்அமரரை நெடு நாள்
ஒறுத்தது, ஆயிரம் உருவது,திசைமுகன் உதவப்
பொறுத்தது, ஆங்கு ஒரு புகர்முகக் கடுங்கணைப் புத்தேள்
‘இறுத்து மாற்றிது வல்லையேல் ‘என்று கோத்து எய்தான். 6.15.239

7638. புரிந்து நோக்கிய திசைதொறும்பகழியின் புயலாய்,
எரிந்து செல்வதை நோக்கியஇராமனுக்கு இளையான்,
தரெிந்து, மற்று அது தன்னை ஓர்தயெ்வ வெங் கணையால்
அரிந்து வீழ்த்தலும், ஆயிரஉருச்சரம் அற்ற. 6.15.240

7639. ஆறு இரண்டு வெங்கடுங்கணைஅனுமன் மேல் அழுத்தி,
ஏறு வெஞ்சரம் இரண்டுஇளங்குமரன் மேல் ஏற்றி,
நூறும் ஐம்பதும் ஒரு தொடைதொடுத்து ஒரு நொடியில்,
கூறு திக்கையும் விசும்பையும்மறைத்தனன், கொடியோன். 6.15.241

7640. மறைத்த வாளிகள் எவற்றையும்அவற்றினான் மாற்றி,
துறைத் தலந்தொறும் தலந்தொறும்நின்று தேர் சுமக்கும்
பொறைக்கு அமைந்த வெங்கரி, பரி,ஆளி, மாப் பூதம்,
திறத்திறம்படத் துணித்து, அவன்தேரையும் சிதைத்தான். 6.15.242

7641. தேர் அழிந்தது, செங்கதிர்ச்செல்வனைச் சூழ்ந்த
ஊர் அழிந்ததுபோல்; துரந்துஊர்பவர் உலந்தார்;
நீர் அழிந்திடா நெடுமழைக்குழாத்திடை நிமிர்ந்த
பார வெஞ்சிலை அழிந்தனெத்துமிந்தது, அப்பருவில். 6.15.243

7642. செய்த போரினை நோக்கி,‘இத்தேரிடைச் சேர்ந்த
கொய் உளைக் கடுங் கோளரிமுதலிய குழுவை
எய்து கொன்றனனோ? நெடுமந்திரம் இயம்பி,
வைது கொன்றனனோ ‘என,வானவர் மயர்ந்தார். 6.15.244

கும்பகருணன் கொதித்து, சூலப்படை எடுத்தல்

7643. ஊன்று தேரொடு சிலை இலன்,கடல் கிளர்ந் தொப்பான்,
‘ஏன்று, மற்று இவன் இன் உயிர்குடிப்பல் ‘என்று, உலகம்
மூன்றும் வென்றமைக்கு இடுகுறிஎன்ன முச் சிகைத்தாய்த்
தோன்றும் வெஞ்சுடர்ச் சூலவெங்கூற்றினைத் தொட்டான். 6.15.245

கும்பகருணன் தரையில் நிற்பது கண்டு
இலக்குவனும் தரையில் நிற்றல்

7644. இழியப் பாய்ந்தனன், இருநிலம்பிளந்து இரு கூறா,
கிழியப் பாய்புனல் கிளர்ந்தனெக்கிளர்சினத்து அரக்கன்;
‘பழி, அப்பால்; இவன் பதாதி ‘என்று, அனுமன்தன் படர்தோள்
ஒழியப் பார்மிசை இழிந்துசென்று, இளவலும் உற்றான். 6.15.246

இராவணன் தம்பிக்கு உதவ அனுப்பிய சேனை இலக்குவனை வளைத்தல் (7645-7646)

7645. உற்ற காலையின், இராவணன்,தம்பிமாடு உதவ
இற்ற தானையின் இருமடிஇகல்படை ஏவ,
முற்றி அன்னது, முழங்குமுந்நீர் என முடுகிச்
சுற்றி ஆர்த்தது, சுமித்திரைசிங்கத்தைத் தொடர்ந்து. 6.15.247

7646. இருந்த வானரர் இரியல் போய்மயங்கினர்; எவரும்
சொரிந்த வெம்படை துணித்திடைத்தடுப்பருந் தொழிலால்
பரிந்த அண்ணலும், பரிவு இலன்ஒருபுடை படரப்
புரிந்த அந்நெடுஞ் சேனை அம்கருங்கடல் புக்கான். 6.15.248

களத்தில் காணப்பட்ட அழிவுகள் (7647-7651)

7647. முருக்கின் நாள்மலர் முகை விரிந்தால்அன்ன முரண்கண்
அரக்கர் செம்மயிர்க் கருந்தலைஅடுக்கலின் அணைகள்
பெருக்கினான் பெரும் கனல் இடைப்பெய்து பெய்து, எருவை
உருக்கினால் அன்ன குருதி நீர்ஆறுகள் ஒதுங்க. 6.15.249

7648. கரியின் கைகளும், புரவியின்கால்களும், காலின்
திரியும் தேர்களின் சில்லியும்,அரக்கர்தம் சிரமும்,
சொரியும் சோரியின் துறைதொறும்துறைதொறும் சுழிப்ப,
நெரியும் பல்பிணப் பெருங்கரைகடந்தில, நீத்தம். 6.15.250

7649. கொற்ற வாள், எழு, தண்டு, வேல்,கோல், மழு, குலிசம்,
மற்றும் வேறு உள படைக்கலம்,இலக்குவன் வாளி
சுற்றும் ஓடுவ தொடர்ந்து இடைதுணித்திட, தொகையாய்
அற்ற துண்டங்கள் படப்பட,துணிந்தன அனந்தம். 6.15.251

7650. குண்டலங்களும், மோலியும்ஆரமும், கோவை,
தண்டை, தோள்வளை, கடகம், என்றுஇனையன, தறுகண்
கண்ட கண்டங்கெளாடும் கணைதுரந்தன, கதிர் சூழ்
மண்டலங்களை மாறுகொண்டுஇமைத்தன, வானில். 6.15.252

7651. பரந்த வெண்குடை சாமரை,நெடுங்கொடி, பதாகை,
சரம் தரும் சிலை, கேடகம்,பிச்சம், மொய் சரங்கள்
துரந்து செல்வன, குருதி நீர்ஆறுகள் தோறும்
நிரந்த பேய்க்கணம் கரைதொறும்குவித்தன நீந்தி. 6.15.253

கும்பகருணன் வேறொரு திசையில் சுக்கிரீவனோடு பொருதல் (7652-7656)

7652. ஈண்டு வெஞ்செரு இனையனநிகழ்வுழி எவர்க்கும்,
நீண்ட வெள் எயிற்று அரக்கன்,மற்று ஒருதிசை நின்றான்,
பூண்ட வெஞ்செரு இரவி கான்முளையொடும் பொருதான்;
‘காண்தகும் ‘என இமையவர்குழுக்கொண்டு, கண்டார். 6.15.254

7653. பொறிந்து எழு கண்ணினன்,புகையும் வாயினன்,
செறிந்து எழு கதிரவன்சிறுவன் சீறினான்
‘முறிந்தன அரக்கன் மாமுரண் திண் தோள் ‘என,
எறிந்தனன், விசும்பில்,மாமலை ஒன்று ஏந்தியே. 6.15.255

7654. அம்மலை நின்று வந்து அவனி எய்திய
செம்மலை அனைய வெங்களிறும் சேனையின்
வெம்மலை வேழமும் பொருத; வேறு இனி
எம்மலை உள அவற்கு எடுக் கொணாதன? 6.15.256

7655. இவ்வகை நெடுமலை இழிந்த மாசுணம்
கவ்விய நிருதர்தம் களிறும் கட்டு அற;
அவ்வகை மலையினை ஏற்று ஓர் அங்கையால்
வவ்வினன் அரக்கன் வாள் அவுணர் வாழ்த்தினார். 6.15.257

7656. ஏற்று ஒரு கையினால் ‘இது கொல் நீ அடா!
ஆற்றிய குன்றம்? ‘என்று அளவு இல் ஆற்றலான்
நீற்றினும் நுணுகுறப் பிசைந்து ‘நீங்கு ‘என
தூற்றினன்; இமையவர் துணுக்கம் எய்தினார். 6.15.258

கும்பகருணன் சுக்கிரீவன்மேல் சூலத்தை எறிதல்

7657. ‘செல்வெனோ, நெடுங்கிரிஇன்னும் தேர்ந்து? ‘எனா,
எல்லவன் கான்முளைஉணரும் ஏல்வையில்,
‘கொல்! ‘என எறிந்தனன்,குறைவு இல் நோன்பினோர்
சொல் எனப் பிழைப்பு இலாச்சூலம், சோர்வு இலான். 6.15.259

அச் சூலத்தை அனுமன் ஒடித்தல்

7658. ‘பட்டனன் பட்டனன் ‘என்று பார்த்தவர்
விட்டு உலம்பிட நெடு விசும்பில் சேறலும்
எட்டினன் அது பிடித்து இறுத்து நீக்கினான்;
ஒட்டுமோ மாருதி அறத்தை ஓம்புவான்? 6.15.260

சூலம் ஒடிந்த பேரொலி

7659. சித்திர வனமுலைச் சீதை கேள்வனார்
அத்திரு மிதிலையில் அறிவு முற்றிய
பித்தன் வெஞ்சிலையினை இறுத்த பேர் ஒலி
ஒத்தது சூலம் அன்று இற்ற ஓசையே. 6.15.261

அனுமனைக் கும்பகருணன் புகழ்தல்

7660. நிருதனும் அனையவன் நிலைமை நோக்கியே
‘கருதவும் இயம்பவும் அரிது உன் கை வலி;
அரியன முடிப்பதற்கு அனைத்து நாட்டினும்
ஒருதனி உளை; இதற்கு உவமை யாது? ‘என்றான். 6.15.262

கும்பகருணன் போர் செய்ய அழைக்கவும் அது பழுது என அனுமன் அகலுதல்

7661. ‘என்னொடு பொருதியேல் இன்னும் யான் அமர்
சொன்னன புரிவல் ‘என்று அரக்கன் சொல்லலும்
‘முன் “இனி எதிர்க்கிலேன் ” என்று முற்றிய
பின் இகல் பழுது ‘எனாப் பெயர்ந்து போயினான். 6.15.263

சுக்கிரீவன் கும்பகருணனைக் குத்துதல்

7662. அற்றது காலையில் அரக்கன் ஆயுதம்
பெற்றிலன் பெயர்ந்திலன்; அனைய பெற்றியில்
பற்றினன் பாய்ந்து எதிர் பருதி கான்முளை
எற்றினன் குத்தினன் எறுழ்வெங் கைகளால். 6.15.264

கும்பகருணன் சுக்கிரீவனை நெருக்கிப் பற்றுதல்

7663. அரக்கனும் ‘நன்று நின் ஆண்மை; ஆயினும்
தருக்கு இனி இன்றொடும் சமையும்தான் ‘எனா
நெருக்கினன் பற்றினன் நீங்க ஒணா வகை;
உருக்கிய செம்பு அன உதிரக் கண்ணினான். 6.15.265

கும்பகருணனும் சுக்கிரீவனும் போர் செய்தல்
(7664-7665)

7664. திரிந்தனர் சாரிகை; தேவர் கண்டிலர்;
புரிந்தனர் நெடுஞ் செரு; புகையும் போர்த்து எழ
எரிந்தன உரும் எலாம்; இருவர் வாய்களும்
சொரிந்தன குருதி; தாம் இறையும் சோர்ந்திலர் 6.15.266

7665. உறுக்கினர் ஒருவரை ஒருவர்; உற்று இகல்
முறுக்கினர் முறைமுறை; அரக்கன் மொய்ம்பினால்
பொறுக்கிலாவகை நெடும் புயங்களால் பிணித்து
இறுக்கினன்; இவன் சிறிது உணர்வும் எஞ்சினான். 6.15.267

சுக்கிரீவனைக் கும்பகருணன் தூக்கிச் செல்லுதல்

7666. ‘மண்டு அமர் இன்றொடு மடங்கும்; மன் இலாத்
தண்டல் இல் பெரும்படை சிந்தும்; தக்கது ஓர்
எண்தரு கருமம் மற்று இதனின் இல் ‘என
கொண்டனன் போயினன் நிருதர் கோ நகர். 6.15.268

வானரப்படை அதுகண்டு அரற்றுதல்

7667. உரற்றின பறவையை ஊறு கொண்டு எழ
சிரற்றின பார்ப்பினின் சிந்தை சிந்திட
விரல்துறு கைத்தலத்து அடித்து வெய்துயிர்த்து
அரற்றின கவிக்குலம்; அரக்கர் ஆர்த்தனர். 6.15.269

சுக்கிரீவனைப் பிரிந்த வானரர் நிலை

7668. நடுங்கினர் அமரரும்; நா உலர்ந்து வேர்த்து
ஒடுங்கினர் வானரத் தலைவர் உள் முகிழ்த்து
இடுங்கின கண்ணினர் எரிந்த நெஞ்சினர்
‘மடங்கின ஆம் உயிர்ப்பு ‘என்னும் மாண்பினர். 6.15.270

சுக்கிரீவனைக் கும்பகருணன் எடுத்துச் செல்லும் தோற்றம் (7669-7670)

7669. புழுங்கிய வெஞ்சினத்து அரக்கன் போகுவான்
அழுங்கல் இல் கோள் முகத்து அரவம் ஆயினான்;
எழும் கதிர் இரவிதன் புதல்வன் எண்ணுற
விழுங்கிய மதி என மெலிந்து தோன்றினான். 6.15.271

7670. திக்கு உற விளக்குவான் சிறுவன் தீயவன்
மைக்கரு நிறத்திடை மறைந்த தன் உரு
மிக்கதும் குறைந்ததும் ஆக மேகத்துப்
புக்கது புறத்தது ஆம் மதியும் போன்றனன். 6.15.272

அனுமன் கைபிசைந்துகொண்டு கும்பகருணன்பின்
போதல்

7671. ‘ஒருங்கு அமர் புரிகிலேன் உன்னொடு யான் ‘என
நெருங்கிய யினை நினைந்து நேர்கிலன்
கருங்கடல் கடந்த அக்காலன் காலன் வாழ்
பெருங்கரம் பிசைந்து அவன் பின்பு சென்றனன். 6.15.273

சுக்கிரீவனை அரக்கன் எடுத்துச் சென்றதைச் சிலர் இராமனுக்குச் சொல்லுதல்

7672. ஆயிரம் பெயரவன் அடியில் வீழ்ந்தனர்
‘நாயகர் எமக்கு இனி யாவர் நாட்டினில்?
காய்கதிர்ச் செல்வனைப் பிணித்த கையினன்
போயினன் அரக்கன் ‘என்று இசைத்த பூசலார். 6.15.274

இராமன் சினமிக்கு விரைந்து இலங்கை நகர் வாயிலை அடைதல்

7673. தீயினும் முதிர்வுறச் சிவந்த கண்ணினான்
காய்கணை சிலையொடும் கவர்ந்த கையினான்
‘ஏ ‘எனும் அளவினில் இலங்கை மாநகர்
வாயில் சென்று எய்தினான் மழையின் மேனியான். 6.15.275

இராமன் அம்பு மாரியால் வாயிலை அடைத்தல்

7674. ‘உடைப் பெருந் துணைவனைஉயிரின் கொண்டுபோய்
கிடைப்பருங் கொடிநகர்அடையின், கேடு ‘என,
‘தொடைப் பெரும் பகழியின்மாரி தூர்த்து உற
அடைப்பென் ‘என்று, அடைத்தனன்,விசும்பின் ஆறு எலாம். 6.15.276

இராமன் பெய்த சரமாரியின் விளைவு

7675. மாதிரம் மறைந்தன; வயங்கு வெய்யவன்
சோதியின் கிளர்நிலை தொடர்தல் ஓவின;
யாதும் விண்படர்கில; இயங்கு கார்மழை
மீது நின்று அகன்றன; விசும்பு தூர்ந்ததால். 6.15.277

அம்புகளாலாய மதிலை நெருங்கிய கும்பகருணன் அதனைக் கடக்க இயலாது திரும்பிப் பார்த்தல்

7676. மனத்தினும் கடியது ஓர்விசையின் வான் செல்வான்,
இனக் கொடும் பகழியின்மதிலை எய்தினான்;
‘நினைத்தவை நீக்குதல்அருமை இன்று ‘என,
சினக் கொடுந் திறலவன்திரிந்து நோக்கினான். 6.15.278

இராமன் வடிவத்தைக் கும்பகருணன் காணுதல்

7677. கண்டனன் வதனம் வாய் கண் கை கால் எனப்
புண்டரீகத் தடம் பூத்துப் பொன்சிலை
மண்டலம் தொடர்ந்து மண் வயங்க வந்தது ஓர்
கொண்டலின் பொலிதரு கோலத்தான்தனை. 6.15.279

கும்பகருணன் இராமனைக் கண்டதும்
வெகுண்டு அதட்டுதல்

7678. மடித்தவாய் கொழும்புகை வழங்க மாறு இதழ்
துடித்தன; புருவங்கள் சுறுக்கொண்டு ஏறிட
பொடித்த தீ நயனங்கள்; பொறுக்கலாமையால்
இடித்தவன் தழெிப்பினால் இடிந்த குன்று எலாம். 6.15.280

கும்பகருணன் வீரச் சொல் (7679-7683)

7679. “‘மாக் கவந்தனும் வலி தொலைந்த வாலி ஆம்
பூக் கவர்ந்து உண்ணியும் போலும் “ என்று எனைத்
தாக்க வந்தனை; இவன் தன்னை இன் உயிர்
காக்க வந்தனை; இது காண தக்கதால். 6.15.281

7680. ‘உம்பியை முனிந்திலேன் அவனுக்கு ஊர்தியாம்
தும்பியை முனிந்திலேன் தோற்ற வாலிதன்
தம்பியை முனிந்திலேன் சமரம் தன்னில் யான்
அம்பு இயல் சிலையினாய்! புகழ் அன்று ஆதலால். 6.15.282

7681. ‘தேடினென் திரிந்தனென் நின்னை; திக்கு இறந்து
ஓடியது உன்படை; உம்பி ஓய்ந்து ஒரு
பாடு உற நடந்தனன்; அனுமன் பாறினன்;
ஈடுறும் இவனைக் கொண்டு எளிதின் எய்தினேன். 6.15.283

7682. ‘காக்கிய வந்தனை என்னின் கண்ட என்
பாக்கியம் தந்தது நின்னை; பல்முறை
ஆக்கிய செரு எலாம் ஆக்கி எம்முனைப்
போக்குவென் மனத்துறு காதல் புன்கண் நோய். 6.15.284

7683. ‘ஏதி வெந்திறலினோய்! இமைப்பு இலோர் எதிர்
பேது உறு குரங்கை யான் பிணித்த கைப் பிணி
கோதை வெஞ் சிலையினால் கோடி வீடு எனின்
சீதையும் பெயர்ந்தனள் சிறைநின்றாம் ‘என்றான். 6.15.285

இராமன் வஞ்சினம்

7684. என்றலும் முறுவலித்து இராமன் ‘யானுடை
இன்துணை ஒருவனை எடுத்த தோள் எனும்
குன்றினை அரிந்து யான் குறைக்கிலேன் எனின்
பின்றினென் உனக்கு; வில் பிடிக்கிலேன் ‘என்றான். 6.15.286

இராமன் கும்பகருணன்மேல் அம்பு எய்தல்

7685. மீட்டு அவன் கரங்களால் விலங்கல் ஆரையை
மூட்டு அற நீக்குவான் முயலும் வேலையில்
வாட்டம் இல் வைத் தலை வயங்கு வாளிகள்
சேட்டு அகல் நெற்றியின் இரண்டு சேர்த்தினான். 6.15.287

நெற்றியில் அம்புபட்ட கும்பகருணனது தோற்றம்

7686. சுற்றிய குருதியின் செக்கர் சூழ்ந்து எழ
நெற்றியின் நெடுங்கணை ஒளிர நின்றவன்
முற்றிய கதிரவன் முளைக்கும் முந்து வந்து
உற்று எழும் அருணனது உதயம் போன்றனன். 6.15.288

சுக்கிரீவன் மயக்கம் தெளிந்தழெுதல்

7687. குன்றின் வீழ் அருவியின் குதித்துக் கோத்து இழி
புன் தலைக் குருதிநீர் முகத்தைப் போர்த்தலும்
இன் துயில் எழுந்தனெ உணர்ச்சி எய்தினான்;
வன் திறல் தோற்றிலான் மயக்கம் எய்தினான். 6.15.289

தெளிந்த சுக்கிரீவன் இராமனைக் கண்டு
தொழுது வாழ்த்துதல்

7688. நெற்றியில் நின்று ஒளி நெடிது இமைப்பன
கொற்றவன் சரம் எனக் குறிப்பின் உன்னினான்;
சுற்று உற நோக்கினன் தொழுது வாழ்த்தினான்
முற்றிய பொருட்கு எலாம் முடிவுளான் தனை. 6.15.290

சுக்கிரீவன் கும்பகருணனது மூக்கையும் காதையும் கவர்ந்து செல்லுதல்

7689. கண்டனன் நாயகன்தன்னை,கண்ணுறா,
தண்டல் இல் மானமும்நாணும் தாங்கினான்,
விண்டவன் நாசியும்செவியும் வேரொடும்
கொண்டனன், எழுந்து போய்த்தமரைக் கூடினான். 6.15.291

கும்பகருணன் மூக்கையும் காதையும் இழந்தமை கண்டு ஆரவாரித்தல்

7690. வானரம் ஆர்த்தன; மழையும் ஆர்த்தன;
தானமும் ஆர்த்தன; தவமும் ஆர்த்தன;
மீன் நரல் வேலையும் வெற்பும் ஆர்த்தன;
வானவரோடு நின்று அறமும் ஆர்த்ததே. 6.15.292

சுக்கிரீவன் விடுதலை பெற்றமை கண்ட
இராமன் மகிழ்தல்

7691. காந்து இகல் அரக்கன் வெங்கரத்துள் நீங்கிய
ஏந்தலை அகம் மகிழ்ந்து எய்த நோக்கிய
வேந்தனும் சானகி இலங்கை வெஞ்சிறைப்
போந்தனள் ஆம் எனப் பொருமல் நீங்கினான். 6.15.293

கவிக் கூற்று

7692. மத்தகம் பிளந்து மாடு உருவ வார்சிலை
வித்தகன் சரம் தொட மெலிவு தோன்றிய
சித்திரம் பெறுதலின் செவியும் மூக்கும் கொண்டு
அத்திசைப் போந்தனன் அல்லது ஒண்ணுமோ? 6.15.294

கும்பகருணன் உணர்வு பெறுதல்

7693. அக்கணத்து அறிவு வந்து அணுக அங்கை நின்று
உக்கனன் கவி அரசு என்னும் உண்மையும்
மிக்கு உயர் நாசியும் செவியும் வேறு இடம்
புக்கதும் உணர்ந்தனன் உதிரப் போர்வையான். 6.15.295

குருதிசோர நின்ற கும்பகருணன் தோற்றம்

7694. தாது ராகத் தடங்குன்றம் தாரை சால்
கூதிர் கால் நெடுமழை சொரிய கோத்து இழி
ஊதையோடு அருவிகள் உமிழ்வது ஒத்தனன்
மீது உறு குருதி யாறு ஒழுகும் மேனியான். 6.15.296

கும்பகருணன் தன் தன்மை நினைந்து இரத்தக் கண்ணீர் சொரிதல்

7695. எண் உடைத் தன்மையன் இனைய எண் இலாப்
பெண் உடை தன்மையன் ஆய பீடையால்
புண் உடைச் செவியொடு மூக்கும் போன்றவால்
கண்ணுடைக் குழிகளும் குருதி கால்வன. 6.15.297

கும்பகருணனது வெகுளியின் விளைவு

7696. ஏசியுற்று எழும் விசும்பினரைப் பார்க்கும் : தன்
நாசியைப் பார்க்கும்; முன் நடந்த நாளுடை
வாசியைப் பார்க்கும்; இம்மண்ணைப் பார்க்குமால்
‘சீசி உற்றது! ‘எனத் தீயும் நெஞ்சினான். 6.15.298

கும்பகருணன் போர்செய்ய வாளும் கேடகமும் எடுத்தல் (7697-7699)

7697. ‘என்முகம் காண்பதன் முன்னம் யான் அவன்
தன்முகம் காண்பது சரதம்தான் ‘என
பொன்முகம் காண்பது ஓர் தோலும் போர் இடை
வன்முகம் காண்பது ஓர் வாளும் வாங்கினான். 6.15.299

7698. வீசினன் கேடகம் விசும்பின் மீன் எலாம்
கூசின; அமரரும் குடர் குழம்பினார்;
காய்சின அரக்கனும் கனன்றபோது அவன்
நாசியும் செவியும் வெங்குருதி நான்றவே. 6.15.300

7699. ஆயிரம் பேய் சுமந்து அளித்தது ஆங்கு ஒரு
மாயிருங் கேடகம் இடத்து வாங்கினான்;
பேய் இரண்டு ஆயிரம் சுமந்து பேர்வது ஓர்
காய் ஒளி வயிர வாள் பிடித்த கையினான். 6.15.301

கும்பகருணனது போர் ஆரவாரம்

7700. விதிர்த்தனன் வீசினன் விசும்பின் மீன் எலாம்
உதிர்த்தனன்; உலகினை அனந்தன் உச்சியோடு
அதிர்த்தனன்; ஆர்த்தனன் ஆயிரம் பெருங்
கதிர்த் தலம் சூழ் வடவரையின் காட்சியான். 6.15.302

கும்பகருணன் கேடகம் வீசுதல் (7701-7702)

7701. வீசினன் கேடகம்; முகத்து வீங்கு கால்
கூசின குரங்கு வெங்குழுவைக் கொண்டு எழுந்து
ஆசைகள் தோறும் விட்டு எறிய ஆர்த்து எழும்
ஓசை ஒண் கடலையும் திடர் செய்து ஓடுமால். 6.15.303

7702. போயின கேடகம் போக நோக்கினன்
ஆயிரம் பெயரவன் அறியும் முன்பு; அவன்
பேய் இரண்டாயிரம் பேணும் கேடகம்
‘ஏ ‘எனும் அளவினில் எய்தச் சென்றதால். 6.15.304

கும்பகருணன் வானரப் படையை அழிப்பது (7703-7704)

7703. தோலிடைத் துரக்கவும் துகைக்கவும் சுடர்
வேலுடைக் கூற்றினால் துணிய வீசவும்
காலுடைக் கடலெனச் சிந்தி கைகெட
வாலுடை நெடும்படை இரிந்து மாய்ந்ததால். 6.15.305

7704. ஏறுபட்டதும் இடை எதிர்ந்துேளார் எலாம்
கூறுபட்டதும் கொழுங் குருதி கோத்து இழிந்து
ஆறுபட்டதும் நிலம் அனந்தன் உச்சியும்
சேறுபட்டதும் ஒரு கணத்தில் தீர்ந்தவால். 6.15.306

சாம்பன் இராமனைத் தூண்டுதல்

7705. ‘இடுக்கு இலை எதிர்; இனி இவனை இவ் வழித்
தடுக்கிலையாம் எனின் குரங்கின் தானையை
ஒடுக்கினை அரக்கரை உயர்த்தினாய் ‘எனா
முடுக்கினன் இராமனைச் சாம்பன் முன்னியே. 6.15.307

இராமன் கும்பகருணனை எதிர்த்தல்

7706. அண்ணலும் தானையின் அழிவும் ஆங்கு அவன்
திண் நெடுங் கொற்றமும் வலியும் சிந்தியா
நண்ணினன் நடந்து எதிர் ‘நமனை இன்று இவன்
கண்ணிடை நிறுத்துவென் ‘என்னும் கற்பினான். 6.15.308

இராமனும் கும்பகருணனும் பொருதல் (7707-7710)

7707. ஆறினோடு ஏழுகோல் அசனி ஏறு என
ஈறு இலா விசையன இராமன் எய்தனன்;
பாறு உகு சிறை என விசும்பில் பாறிட
நூறினான் வாளினால் நுணங்கு கல்வியான். 6.15.309

7708. ஆடவர்க்கு அரசனும் தொடர அவ் வழி
கோடையின் கதிர் எனக் கொடிய கூர்ங்கணை
ஈடு உறத் துரந்தனன்; அவையும் இற்று உக
கேடகப் புறத்தினால் கிழியச் சிந்தினான். 6.15.310

7709. சிறுத்தது ஓர் முறுவலும் தரெிய செங்கணான்
மறித்து ஒரு வடிக்கணை தொடுக்க மற்று அவன்
ஒறுத்து ஒளிர் வாள் எனும் உரவு நாகத்தை
அறுத்தது கலுழனின் அமரர் ஆர்க்கவே. 6.15.311

7710. ‘அற்றது தடக்கை வாள் அற்றது இல் ‘என
மற்று ஒரு வயிரவாள் கடிதின் வாங்கினான்
‘முற்றினன் முற்றினன் ‘என்று முந்து வந்து
உற்றனன் ஊழித் தீ அவிய ஊதுவான். 6.15.312

இராமன் கும்பகருணனது, வாள், கேடகம் கவசம் இவற்றைத் துணித்தல்

7711. அந் நெடு வாளையும் துணித்த ஆண்தகை
பொன் நெடுங் கேடகம் புரட்டி போர்த்தது ஓர்
நல் நெடுங் கவசத்து நாம வெங்கணை
மின்னொடு நிகர்ப்பன பலவும் வீசினான். 6.15.313

அப்போது இராவணன் அனுப்பிய படை உதவிக்கு வருதல் (7712-7713)

7712. அந்தரம் அன்னது நிகழும் அவ் வழி
இந்திரன் தமரொடும் இரியல் எய்திட
சிந்துவும் தன்னிலை குலைய சேண் உற
வந்தது தசமுகன் விடுத்த மாப் படை. 6.15.314

7713. வில்வினை ஒருவனும் ‘இவனை வீட்டுதற்கு
ஒல்வினை இது ‘எனக் கருதி ஊன்றினான்;
வல்வினை தீயன வந்தபோது ஒரு
நல்வினை ஒத்தது நடந்த தானையே. 6.15.315

வந்த படையை இராமன் பொர அழைத்தல் (7714-7715)

7714. கோத்தது புடைதொறும் குதிரை தேரொடு ஆள்
பூத்து இழி மத மலை மிடைந்த போர்ப்படை
காத்தது கருணனை; கண்டு மாய மாக்
கூத்தனும் வருக! எனக் கடிது கூவினான். 6.15.316

7715. சூழி வெங் கடகரி புரவி தூண்டுமால்
ஆழி அம் தேரொடு மிடைந்த ஆர்கலி
ஏழ் இருகோடி வந்து எய்திற்று என்பரால்;
ஊழியின் ஒருவனும் எதிர் சென்று ஊன்றினான். 6.15.317

கும்பகருணன் சூலம் படை யேந்தி வருதல்

7716. காலமும் காலனும் கணக்கு இல் தீமையும்
மூலம் மூன்று இலை என வகுத்து முற்றிய
ஞாலமும் நாகமும் விசும்பும் நக்குறும்
சூலம் ஒன்று அரக்கனும் வாங்கித் தோன்றினான். 6.15.318

இராமன் அம்பால் அரக்கர் இறந்து கிடத்தல்

7717. ‘அரங்கு இடந்தன, அறுகுறை நடிப்பனஅல்ல ‘என்று இமையோரும்,
‘மரம் கிடந்தன, மலைக்குவைகிடந்தனவாம் ‘என மாறாடி,
கரம் கிடந்தன காத்திரம்கிடந்தன, கறைபடும்படி கவ்விச்
சிரம் கிடந்தன; கண்டனர்;கண்டிலர், உயிர்கொடு திரிவாரை. 6.15.319

அரக்கர் படைக்கலம் அழிவுற்றுக் கிடத்தல்

7718. இற்ற அல்லவும், ஈர்ப்பு உண்ட அல்லவும்,இடை இடை முறிந்து எங்கும்
துற்ற அல்லவும், துணிபட்ட அல்லவும்,சுடுபொறித் தொகை தூவி
வெற்ற வெம்பொடி ஆயின அல்லவும்,வேறு ஒன்று நூறு ஆகி
அற்ற அல்லவும், கண்டிலர்படைக்கலம் - அடுகளம் திடராக. 6.15.320

யானைகளின் அழிவு

7719. படர்ந்த கும்பத்துப் பாய்ந்தனபகழிகள் பாகரைப் பறிந்து ஓடி,
குடைந்து, வையகம் புக்குறத்தேக்கிய குருதியால் குடர்சோரத்
தொடர்ந்து, நோய் ஒடும் துணைமருப்புஇழந்து, தம் காத்திரம் துணி ஆகிக்
கிடந்த அல்லது நடந்தன கண்டிலர்கிளர் மதகரி எங்கும். 6.15.321

தேர்களின் அழிவு

7720. வீழ்ந்த ஆளன, விளிவுற்ற பதாகைய,வெயில் உமிழ் அயில் அம்பு
போழ்ந்த பல்நெடும் புரவிய,முறை முறை அச்சொடும் பொறி அற்று,
தாழ்ந்த வெள்நிணம் தயங்குவெங் குழம்பு இடைத் தலைத்தலை மாறு ஆடி,
ஆழ்ந்த அல்லது, பெயர்ந்தனகண்டிலர் அதிர்குரல் மணித் தேர்கள். 6.15.322

குதிரைப் படையின் அழிவு

7721. ஆடல் தீர்ந்தன, வளைகழுத்து அற்றன,அதிர் பெருங் குரல் நீத்த,
தாள் துணிந்தன, தறுகண் வெங்கரிநிரை தாங்கிய பிணத்து ஓங்கல்
கோடு அமைந்த வெங்குருதி நீர்ஆறுகள் சுழிதொறும் கொணர்ந்து உந்தி,
ஓடல் அன்றி, நின்று உகள்வனகண்டிலர் உருகெழு பரி எல்லாம். 6.15.323

காலாட் படையின் அழிவு

7722. வேத நாயகன் வெங்கணை வழக்கத்தின்மிகுதியை வெவ்வேறு இட்டு
ஓதுகின்றது என்? உம்பரும்,அரக்கர் வெங்களத்து வந்து உற்றாரைக்
காதல் விண்ணிடைக் கண்டனர்;அல்லது கணவர்தம் உடல் நாடும்
மாதர் வெள்ளமே கண்டனர்;கண்டிலர் மலையினும் பெரியாரை. 6.15.324

இராமன் கும்பகருணனை நோக்கி இரங்கிக் கூறத் தொடங்குதல்

7723. பனிப் பட்டால் எனக் கதிர்வரப்படுவது பட்டது, அப்படை; பற்றார்
துனிப் பட்டார் எனத் துலங்கினர்இமையவர்; ‘யாவர்க்குந் தோலாதான்
இனிப் பட்டான் ‘என, வீங்கினஅரக்கரும் ஏங்கினர்; ‘இவன் அந்தோ,
தனிப் பட்டான்! ‘என, அவன் முகன்நோக்கி ஒன்று த்தனன், தனிநாதன். 6.15.325

கும்பகருணனது விருப்பத்தை வினாவுதல் (7724-7725)

7724. ஏதியோடு எதிர் பெருந்துணை இழந்தனை;எதிர் ஒருதனி நின்றாய்;
நீதியோனுடன் பிறந்தனை ஆதலின்,நின் உயிர் நினக்கு ஈவன்;
போதியோ? பின்றை வருதியோ?அன்று எனின் போர்புரிந்து இப்போதே
சாதியோ? உனக்கு உறுவதுசொல்லுதி, சமைவுறத் தரெிந்து அம்மா! 6.15.326

7725. ‘இழைத்த தீவினை இயற்றிலது ஆகலின்,யான் உனை இளையோனால்
அழைத்த போதினும் வந்திலை,அந்தகன் ஆணையின்வழி நின்றாய்;
பிழைத்ததால் உனக்கு அருந்திரு,நாெளாடு; பெருந்துயில் நெடுங்காலம்
உழைத்து வீடுவது ஆயினை; என் உனக்குஉறுவது ஒன்று? என்றான். 6.15.327

கும்பகருணன் கூறுகின்றான் (7726-7729)

7726. ‘மற்று எலாம் நிற்க; வாசியும்,மானமும், மறத்துறை வழுவாத
கொற்ற நீதியும், குலமுதல் தருமமும்,என்று இவை குடியாகப்
பெற்ற நுங்களால், எங்களைப் பிரிந்து,தன் பெருஞ் செவி மூக்கோடும்
அற்ற எங்கை போல் என்முகம் காட்டிநின்று ஆற்றலென் உயிர் அம்மா! 6.15.328

7727. ‘நோக்கு இழந்தனர் வானவர், எங்களால்;அவ் வகை நிலை நோக்கி,
தாக்கணங்கு அனையவள், பிறர்மனை ‘எனத் தடுத்தனென் தக்கோர் முன்
வாக்கு இழந்தது என்று அயர்வுறுவேன்செவி தன்னொடு மாற்றாரால்
மூக்கு இழந்த பின் மீளல் என்றால்,அது முடியுமோ? முடியாதாய்! 6.15.329

7728. உங்கள் தோள் தலை வாள்கொடு துணித்து,உயிர் குடித்து, எம்முன் உவந்து எய்த
நங்கை நல் நலம் கொடுக்கிய வந்த நான்,வானவர் நகை செய்ய,
செங்கை தாங்கிய சிரத்தொடும்கண்ணின்நீர் குருதியினொடு தேக்கி,
எங்கை போல் எடுத்து அழைத்து,நான் வீழ்வெனோ, இராவணன் எதிர் அம்மா! 6.15.330

7729. ‘ஒருத்தன், நீ தனி உலகு ஒருமூன்றிற்கும் ஆயினும், பழி ஓரும்
கருத்தினால் வரும் சேவகன் அல்லையோ?சேவகர் கடன் ஓராய்
செருத் திண் வாளினால் திறத்திறன்உங்களை அமர்த் துறைச் சிரம் கொய்து
பொருத்தினால் அது பொருந்துமோ?தக்கது புகன்றிலையோ? ‘என்றான். 6.15.331

கும்பகருணன் குன்றை இராமன்மேல் எறிதல்

7730. என்று, தன் நெடுஞ் சூலத்தைஇடக்கையின் மாற்றினன்; வலக்கையால்
குன்று நின்றது பேர்த்து எடுத்து, இருநிலக்குடர் கவர்ந்தனெக் கொண்டான்,
சென்று விண்ணொடு பொறியொடும்தீச்செல, சேவகன் செனி நேரே,
‘வென்று தீர்க ‘என விட்டனன்;அது வந்து பட்டது மேல் என்ன. 6.15.332

இராமன் அக்குன்றைத் துகளாக்குதல்

7731. அனைய குன்று எனும் அசனியை,யாவர்க்கும் அறிவு அரும் அரன் மேனி
புனையும் நல் நெடு நீறு எனநூறிய புரவலன், பொர என்று
நினையும் மாத்திரை ஒருகைநின்றுஒருகையில் நிமிர்கின்ற நெடுவேலை,
தினையின் மாத்திரைத் துணிபட,வரன்முறை சிந்தினன், சரம் சிந்தி. 6.15.333

இராமன் அம்பு கும்பகருணனது கவசத்தைக் கடக்க முடியாமை

7732. அண்ணல் வில் கொடுங்கால் விசைத்துஉகைத்தன, அலைகடல் வறள் ஆக
உண்ண கிற்பன, உருமையும் சுடுவன,மேருவை உருவிப் போய்
விண்ணகத்தையும் கடப்பன, பிழைப்பு இலவெய்யவன் மேல் சேர்ந்த
கண்ணுதல் பெருங் கடவுள்தன்கவசத்தைக் கடந்தில கதிர் வாளி. 6.15.334

சங்கரன் கவசத்தைச் சங்கரன் படையால் அறுத்தல்

7733. தாக்குகின்றன நுழைகில தலை;அது, தாமரைத் தடங்கண்ணான்
நோக்கி, இங்கு இது சங்கரன் கவசம் ‘என்று உணர்வுற நுனித்து உன்னி,
ஆக்கி அங்கு அவன் அடுபடைதொடுத்துவிட்டு அறுத்தனன்; அது சிந்தி
வீக்கு இழந்தது வீழ்ந்தது,வரைசுழல் விரிசுடர் வீழ்ந்து என்ன. 6.15.335

கவசமிழந்த கும்பகருணன் தண்டு கொண்டு வானரப் படையை அரைத்தல்

7734. காந்து வெஞ்சுடர்க் கவசம் அற்றுஉகுதலும், கண்தொறும் கனல்சிந்தி,
ஏந்து தன் நெடுந் தோள்புடைத்து ஆர்த்து,அங்கு ஓர் எழுமுனை வயிரப் போர்
வாய்ந்த வல்நெடுந் தண்டுகைப்பற்றினன்; வானரப்படை முற்றும்
சாந்து செய்குவன ஆம் ‘எனமுறைமுறை அரைத்தனன், தரையோடும் 6.15.336

அம்புகள் பல படவும் அடங்காது கும்பகருணன் சாரிகை திரிதல்

7735. பறப்ப ஆயிரம், படுவன ஆயிரம்,பகட்டு எழில் அகல் மார்பம்
திறப்ப ஆயிரம், திரிவனஆயிரம், சென்றுபுக்கு உருவாது
மறைப்ப ஆயிரம், வருவன ஆயிரம்,வடிக்கணை என்றாலும்,
பிறப்ப வாய் இடைத் தழெிப்பு உறத் திரிந்தனன்கறங்கு எனப் பெருஞ்சாரி. 6.15.337

கும்பகருணன் தண்டு அற வாளும்
கேடகமும் எடுத்தல்

7736. ‘தண்டு கைத் தலத்து உளது எனின்,உளதன்று தானை ‘என்று, அது சாயக்
கொண்டல் ஒத்தவன், கொடுங்கணைபத்து ஒரு தொடையினில் கோத்து எய்தான்;
கண்டம் உற்றது மற்று அது; கருங்கழல்அரக்கனும், கனன்று ஆங்கு ஓர்
மண்தலச் சுடராம் எனக்கேடகம் வாங்கினன் வாேளாடும். 6.15.338

இராமன் கும்பகருணனது தோளில் அம்பு எய்தல்

7737. வாள் எடுத்தலும், வானர வீரர்கள்மறுகினர், வழிதோறும்
தாள் எடுத்தனர், கழித்தனர்; வானவர்தலை எடுத்திலர், தாழ்ந்தார்;
‘கோள் எடுத்தது, மீள ‘என்றுத்தலும், கொற்றவன், ‘குன்று ஒத்த
தோள் எடுத்தது துணித்தி ‘என்று,ஒரு சரம் துரந்தனன், சுரர் வாழ்த்த. 6.15.339

கும்பகருணனது கை அறுதல்

7738. அலக்கண் உற்றது தீவினை; நல்வினைஆர்த்து எழுந்தது; வேர்த்துக்
கலக்கம் உற்றனர், இராக்கதர்‘கால வெங்கருங்கடல் திரைபோலும்
வலக் கை அற்றது, வாெளாடும்;கோளுடை வான மா மதி போலும்;
இலக்கை அற்றது, அவ் இலங்கைக்கும்இராவணன் தனக்கும் ‘என்று எழுந்து ஓடி. 6.15.340

கவிக்கூற்று (7739-7740)

7739. மற்றும் வீரர்கள் உளர் எனற்கு எளிது அரோ,‘மறத் தொழில் இவன் மாடு
பெற்று நீங்கினர் ஆம் ‘எனின் நல்லது;பேர் எழில் தோேளாடும்
அற்று வீழ்ந்த கை அறாத வெங்கையினால்எடுத்து அவன் ஆர்த்து ஓடி
எற்ற, வீழ்ந்தன, எயிறு இளித்துஓடின, வானரக் குலம் எல்லாம். 6.15.341

7740. வள்ளல் காத்து உடன் நிற்கவும்,வானரத் தானையை மறக் கூற்றம்
கொள்ளை கொண்டிட, பண்டையின்மும்மடி குமைக்கின்ற படிநோக்கி
‘வெள்ளம் இன்றொடும் வீந்து உறும் ‘என்பதோர் விம்மலுற்று உயிர்வெம்ப,
உள்ள கையினும் அற்றவெங்கரத்தையே அஞ்சின, உலகு எல்லாம். 6.15.342

கும்பகருணன் இராமன்மேல் ஒடுதல்

7741. மாறு வானரப் பெருங்கடல் ஓட,தன் தோள்நின்று வார்சோரி
ஆறு விண்தொடும் பிணம் சுமந்துஓட, மேல் அமரரும் இரிந்து ஓட,
கூறு கூறுபட்டு இலங்கையும்விலங்கலும் பறவையும் குலைந்து ஓட,
ஏறு சேவகன்மேல் எழுந்து ஓடினன்,மழைக் குலம் இரிந்து ஓட. 6.15.343

கும்பகருணனது மற்றொரு கையையும் இராமன் அம்பினால் துணித்துக் கடலிலிடுதல்

7742. ‘ஈற்றுக் கையையும் இக்கணத்து அரிதி ‘என்று இமையவர் தொழுது ஏத்த,
தோற்றுக் கையகன்று ஒழிந்தவன்நாள் அவை தொலையவும், தோன்றாத
கூற்றுக்கு ஐயமும் அச்சமும் கெட,நெடுங்கொற்றவன் கொலை அம்பால்,
வேற்றுக் கையையும் வேலையில்இட்டனன், வேறும் ஓர் அணை மான. 6.15.344

கடலில் கிடந்த கையின் தோற்றம் (7743-7744)

7743. சந்திரப் பெருந்தூணொடு சார்த்தியது,அதில் ஒன்றும் தவறு ஆகாது,
அந்தரத்தவர் அலைகடல் அமிழ்துஎழக் கடைவுறும் அந்நாளில்,
சுந்தரத் தடந்தோள் வளை மாசுணம்சுற்றிய தொழில் காட்ட,
மந்தரத்தையும் கடுத்தது, மற்றவன்மணியணி வயிரத் தோள். 6.15.345

7744. சிவண வண்ணவான் கருங்கடல்கொடுவந்த செயலினும், செறிதாரைச்
சுவண வண்ண வெஞ்சிறையுடைக்கடுவிசை முடுகிய தொழிலானும்,
அவண அண்ணலது ஏவலின்இயற்றிய அமைவினும் அயில் வாளி
உவண அண்ணலை ஒத்தது; மந்தரம்ஒத்தது, அவ் உயர் பொன்தோள். 6.15.346

கைகளை இழந்த கும்பகருணன் ஆரவாரித்துக்கொண்டு காலால் வானர சேனையைக் கலக்குதல்

7745. பழக்க நாள் வரு மேருவைஉள்ளுறத் தொளைத்து, ஒரு பணை ஆக்கி,
வழக்கினால் உலகு அளந்தவன் அமைத்ததுஓர் வான் குணில் வலத்து ஏந்தி,
முழக்கினால் என முழங்கு பேர்ஆர்ப்பினான், வானர முந்நீரை
உழக்கினான், தசை தோல் எலும்புஎனும் இவை குருதியொடு ஒன்றாக. 6.15.347

இராமன் கும்பகருணனுடைய வலக்காலைத் தடிதல்

7746. நிலத்தகால், கனல், புனல், எனஇவை முற்றும் நிருதனது உருவு ஆகி,
கொலத் தகாதது ஓர் வடிவுகொண்டால் என உயிர்களைக் குடிப்பானை,
சலத்த காலனை, தறுகணர்க்குஅரசனை, தருக்கினின் பெரியானை,
வலத்த காலையும், வடித்த வெங்கணையினால் தடிந்தனன் தனு வல்லான். 6.15.348

வலக்காலற்றும் கும்பகருணன் குந்திவந்து பொர வருதல்

7747. பந்தி பந்தியின் பற்குலம்மீன்குலம் பாடுபாடு உற, பாகத்து
இந்து வெள்ளெயிறு இமைத்திட,குருதியாறு ஒழுக்கல் கொண்டு எழுசெக்கர்
அந்தி வந்தனெ, அகல் நெடுவாய் விரித்து, அடி ஒன்று கடிது ஒட்டி,
குந்தி வந்தனன், நெடுநிலம்குழிபட, குரைகடல் கோத்து ஏற. 6.15.349

மற்றொரு காலையும் துணித்தல் (7748-7749)

7748. .மாறுகால் இன்றி வானுற நிமிர்ந்து,மாடு உள எலாம் வளைத்து ஏந்தி,
சூறை மாருதம் ஆம் எனச் சுழித்து,மேல் தொடர்கின்ற தொழிலானை,
ஏறு சேவகன் எரிமுகப் பகழியால்,இருநிலம் பொறை நீங்க,
வேறு காலையும் துணித்தனன்,அறத்தொடு வேதங்கள் கூத்தாட. 6.15.350

7749. கை இரண்டொடு கால்களும்துணிந்தன; கருவரை பொருவும் தன்
மெய் இரண்டு நூறாயிரம் பகழியால்வெரிந் உறத் தொளை போய,
செய்ய கண்பொழி தீச் சிகைஇருமடி சிறந்தது; தழெிப்போடு
பெய்யும் வானிடை இடியினும்பெருத்தது; வளர்ந்தது, பெருஞ்சீற்றம். 6.15.351

கும்பகருணன் காலினால் குன்றினை எடுத்து வீச இராமன் கைவிதிர்த்தல்

7750. பாதம் கைகேளாடு இழந்தவன்,படியிடை இருந்து, தன் பகுவாயால்
காதம் நீளிய மலைகளைக் கடித்துஇறுத்து எடுத்து, வெங்கனல் பொங்கி,
மீது மீதுதன் அகத்து எழு காற்றினால்விசைகொடு திசை செல்ல
ஊத ஊதப்பட்டு, உலந்தன வானரம்உருமின் வீழ் உயிர் என்ன. 6.15.352

7751. தீயினால் செய்த கண் உடையான்,நெடும் சிகையினால் திசை தீய
வேயினால் திணி வெற்பு ஒன்றுநாவினால் விசும்புற வளைத்து ஏந்தி,
பேயின் ஆர்ப்புடைப் பெருங்களம்இரிந்து எழ, பிலம் திரிந்தது போலும்
வாயினால் செல, வீசினன்;வள்ளலும் மலர்க்கரம் விதிர்ப்புற்றான் 6.15.353

கும்பகருணன் இராமனாற்றலைப் புகழ்ந்து இராவணனது அழிவுக்கு அழுங்கல்

7752. ‘ஐயன் வில்தொழிற்கு ஆயிரம்இராவணர் அமைவிலர்; அந்தோ! யான்
கையும் கால்களும் இழந்தனன்; வேறுஇனி உதவல் ஆம் துணை காணேன்;
மையல் நோய்கொடு முடிந்தவா தான்! ‘என்றும், வரம்பு இன்றி வாழ்வானுக்கு
உய்யுமாறு அரிது என்றும் தன்உள்ளத்தின் உணர்ந்து ஒரு துயருற்றான். 6.15.354

கும்பகருணன் இராமனது முகநோக்கிச் சொல்லுதல் (7753-7758)

7753. சிந்துரச் செம் பசுங்குருதிதிசைகள் தொறும் திரை ஆறா,
எந்திரத் தேர் கரி, பரி, ஆள்,ஈர்த்து ஓடப் பார்த்திருந்த
கந்தரப் பொன் கிரி ஆண்மைக்களிறு அனையான், கண்நின்ற
சுந்தரப் பொன் தோளானைமுகம் நோக்கி, இவை சொன்னான். 6.15.355

7754. ‘புக்கு அடைந்த புறவுஒன்றின் பொருட்டாகத் துலை புக்க
மைக் கடம் கார் மதயானை வாள்வேந்தன் வழி வந்தீர்!
இக்கடன்கள் உடையீர் நீர்எம் வினை தீர்த்து, உம்முடைய
கைக்கு அடைந்தான் உயிர்காக்கக் கடவீர், என்கடைக் கூட்டால். 6.15.356

7755. ‘நீதியால் வந்ததொருநெடுந் தரும நெறி அல்லால்,
சாதியால் வந்த சிறுநெறி அறியான், என் தம்பி;
ஆதியாய்! உனை அடைந்தான்;அரசர் உருக் கொண்டு அமைந்த
வேதியா! இன்னும் உனக்குஅடைக்கலம் யான் வேண்டினேன். 6.15.357

7756. ‘வெல்லுமா நினைக்கின்ற வேல்அரக்கன் ‘வேரோடும்
கல்லுமா முயல்கின்றான் இவன் ‘‘என்னும் கறு உடையான்;
ஒல்லுமாறு இயலுமேல்,உடன்பிறப்பின் பயன் ஒரான்;
கொல்லுமால், அவன் இவனை;குறிக்கோடி, கோடாதாய்! 6.15.358

7757. ‘தம்பி என நினைந்து, இரங்கித்தவிரான் அத்தகவு இல்லான்,
நம்பி! இவன்தனைக் காணின்கொல்லும்; இறை நல்கானால்;
உம்பியைத்தான், உன்னைத்தான்அனுமனைத்தான், ஒரு பொழுதும்
எம்பி பிரியானாக அருளுதி,யான் வேண்டினேன். 6.15.359

7758. “மூக்கு இலா முகம் என்றுமுனிவர்களும் அமரர்களும்
நோக்குவார் நோக்காமைநுன் கணையால் என் கழுத்தை
நீக்குவாய்; நீக்கியபின்,நெடுந்தலையைக் கருங்கடலுள்
போக்குவாய்; இது நின்னைவேண்டுகின்ற பொருள் ‘‘ என்றான் 6.15.360

இராமன் அவன் வேண்டுகோளின்படி செய்தல

7759. ‘வரம் கொண்டான்; இனி மறுத்தல்வழக்கு அன்று ‘என்று ஒரு வாளி
உரம் கொண்ட தடஞ்சிலையின்உயர் நெடுநாண் உள் கொளுவா,
சிரம் கொண்டான்; கொண்டதனைத்திண் காற்றின் கடும் படையால்,
அரம் கொண்ட கருங்கடலின்அழுவத்துள் அழுத்தினான். 6.15.361

கும்பகருணன் தலை கடலில் மூழ்குதல்

7760. மாக்கூடு படர்வேலைமறி மகரத் திரை வாங்கி,
மேக்கூடு, கிழக்கூடு,மிக்கு இரண்டு திக்கூடு
போக்கூடு தவிர்த்து, இருகண்புகையோடு புகை உயிர்க்கும்
மூக்கூடு புகப்புக்குமூழ்கியது அம் முகக் குன்றம். 6.15.362

கும்பகருணன் இறந்தமை கண்டு வானவர் முதலியோர் மகிழ்தலும் அரக்கர் இராவணனுக்கு உணர்த்த ஓடுதலும் படலத் தோற்றுவாய்

7761. ஆடினார் வானவர்கள்;அரமகளிர் அமுத இசை
பாடினார் மாதவரும்வேதியரும் பயம் தீர்ந்தார்;
கூடினார் படைத் தலைவர்கொற்றவனை; குடர் கலங்கி
ஓடினார், அடல் அரக்கர்,இராவணனுக்கு உணர்த்துவான். 6.15.363
-------------------------

6.16 – Der trügerische Janaka

6.16 மாயா சனகப் படலம் (7762- 7856)

படலத் தோற்றுவாய்

அவ்வழி, கருணன் செய்த பேர் எழில் ஆண்மை எல்லாம்
செவ்வழி உணர்வு தோன்றச் செப்பினம்; சிறுமை தீரா
வெவ்வழி மாயை ஒன்று, வேறு இருந்து எண்ணி, வேட்கை,
இவ்வழி இலங்கை வேந்தன் இயற்றியது இயம்பல் உற்றாம். 6.16.1

மகோதரனிடம் இராவணன் சீதையை அடையும் உபாயம் கேட்டல்

மாதிரம் கடந்த தோளான், மந்திர இருக்கை வந்த
மோதரன் என்னும் நாமத்து ஒருவனை முறையின் நோக்கி,
‘சீதையை எய்தி, உள்ளம் சிறுமையின் தீரும் செய்கை
யாது? எனக்கு உணர்த்தி, இன்று, என் இன்னுயிர் ஈதி ‘என்றான். 6.16.2

மருத்தனைச் சனகனாக உருமாற்றிச் சிறைப்படுத்திக் கொணர்ந்து காட்டினால் சீதை நின் விருப்பத்திற்கிணங்குவாள் ‘என மகோதரன் கூறுதல்

உணர்த்துவென், இன்று நன்று ஓர் உபாயத்தின் உறுதி மாயை
புணர்த்துவென், சீதை தானே புணர்வது ஓர் வினையம் போற்றி,
கணத்துவன் சனகன் தன்னைக் கட்டினன் கொணர்ந்து காட்ட
மண தொழில் புரியும் அன்றே? மருத்தனை உருவம் மாற்றி ‘ 6.16.3

இராவணன், மகோதரனைப் பாராட்டி மாயாசனகனைச் சோலைக்குக் கொணர்க எனப் பணித்துச் சீதையிருக்கும் இடத்தை அடைதல் (7765-7767)

என அவன் உரைத்தலோடும், எழுந்து மார்பு இறுகப் புல்லி,
‘அனையவன் தன்னைக் கொண்டு ஆங்கு அணுகுதி, அன்ப! ‘என்னா,
புனை மலர்ச் சரளச் சோலை நோக்கினன், எழுந்து போனான்;
வினைகளைக் கற்பின் வென்ற விளக்கினை வெருவல் காண்பான். 6.16.4

மின் ஒளிர் மகுட கோடி வெயில் ஒளி விரித்து வீச,
துன் இருள் இரிந்து தோற்ப, சுடர்மணித் தோளில் தோன்றும்
பொன் அரி மாலை நீல மலையின் வீழ் அருவி பொற்ப,
நல் நெடுங்களி மால் யானை நாணுற, நடந்து வந்தான். 6.16.5

‘விளக்கு ஒரு விளக்கம் தாங்கி, மின் அணிந்து, அரவு சுற்றி,
இளைப்புறு மருங்கு நோவ, முலைசுமந்து இயங்கும் ‘என்ன,
முளைப் பிறை நெற்றி வான மடந்தையர், முன்னும் பின்னும்,
வளைத்தனர் வந்து சூழ, வந்திகர் வாழ்த்த, வந்தான். 6.16.6

இராவணன் சீதையைக் காணுதல்

பண்களால் கிளவி செய்து, பவளத்தால் அதரம் ஆக்கி,
பெண்கள் ஆனார்க்குள் நல்ல உறுப்பு எலாம் பெருக்கி ஈட்டி
எண்களால் அளவா மானக் குணம் தொகுத்து இயற்றினாளை,
கண்களால் அரக்கன் கண்டான், அவளை ஓர் கலக்கம் காண்பான். 6.16.7

இராவணன் ஏவலரால் அங்குக் கொணர்ந்து இடப்பட்ட பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்து சீதையை நோக்கித் தன்னிலையினை எடுத்துரைத்தல் (7769-7777)

இட்டது ஓர் இரண பீடத்து, அமரரை இருக்கை நின்றும்
கட்ட தோள் கானம் சுற்ற, கழல் ஒன்று கவானின் தோன்ற,
வட்ட வெண் கவிகை ஓங்க, சாமரை மருங்கு வீச,
தொட்டது ஓர் சுரிகையாளன் இருந்தனன், இனைய சொன்னான். 6.16.8

‘என்றுதான், அடியனேனுக்கு இரங்குவது? இந்து என்பான்
என்றுதான், இரவியோடும் வேற்றுமை தரெிவது என்பால்?
என்றுதான், அநங்க வாளிக்கு இலக்கு அலாது இருக்கல் ஆவது?
என்று, தான் உற்றது எல்லாம் இயம்புவான் எடுத்துக் கொண்டான் 6.16.9

‘வஞ்சனேன் எனக்கு நானே, மாதரார் வடிவு கொண்ட
நஞ்சுதோய் அமுதம் உண்பான் நச்சினேன்; நாளும் தேய்ந்த;
நெஞ்சு நொந்து உம்மை நாயேன் நினைப்பு விட்டு, ஆவி நீக்க
அஞ்சினேன்; அடியனேன் நும் அடைக்கலம், அமுதின் வந்தீர்! 6.16.10

‘தோற்பித்தீர்; மதிக்கு மேனி சுடுவித்தீர்; தனெ்றல் தூற்ற
வேர்ப்பித்தீர்; வயிரத் தோளை மெலிவித்தீர்; வேனில் வேளை
ஆர்ப்பித்தீர்; என்னை இன்னல் அறிவித்தீர்; அமரர் அச்சம்
தீர்ப்பித்தீர்; இன்னும் என் என் செய்வித்துத் தீர்திர் அம்மா! 6.16.11

‘பெண் எலாம் நீரே ஆக்கி, பேர் எலாம் உமதே ஆக்கி,
கண் எலாம் நும்கண் ஆக்கி, காம வேள் என்னும் நாமத்து
அண்ணல் எய்வானும் ஆக்கி, ஐங்கணை அரியத் தக்க
புண் எலாம் எனக்கே ஆக்கி, விபரீதம் புணர்த்து விட்டீர். 6.16.12

‘ஈசனே முதலா மற்றை மானுடர் இறுதி யாரும்
கூச, மூன்று உலகும் காக்கும் கொற்றத்தேன்; வீரக் கோட்டி
பேசுவார் ஒருவர்க்கு ஆவி தோற்றிலென்; பெண்பால் வைத்த
ஆசை நோய் கொன்றது என்றால், ஆண்மைதான் மாசு உணாதோ? 6.16.13

'நோயினை நுகரவேயும், நுணங்கி நின்று உணங்கும் ஆவி,
நாய் உயிர் ஆகும் அன்றே, நாள் பல கழித்த காலை?
பாயிரம் உணர்ந்த நூலோர் காமத்துப் பகுத்த பத்தி
ஆயிரம் அல்ல போன ‘ஐயிரண்டு ‘என்பர் பொய்யே. 6.16.14

‘அறம் தரும் செல்வம் அன்னீர்! அமிழ்தினும் இனியீர்! என்னைப்
பிறத்திலன் ஆக்க வந்தீர்; பேர் எழில் மானம் கொல்ல,
மறந்தன பெரிய, போன, வரம் எனும் மருந்து தன்னால்,
இறந்து இறந்து உய்கின்றேன் யான்; யார், இது தரெியும் ஈட்டார்? 6.16.15

‘அந்தரம் உணரின், மேல்நாள், அகலிகை என்பாள், காதல்
இந்திரன் உணர்த்த, நல்கி எய்தினாள், இழுக்கு உற்றாேளா?
மந்திரம் இல்லை, வேறு ஓர் மருந்து இல்லை, மையல் நோய்க்குச்
சுந்தரக் குமுதச் செவ்வாய் அமுது அலால்; அமுதச் சொல்லீர்! ‘ 6.16.16

இராவணன், சீதையின்முன் நிலத்தில் வீழ்ந்து வணங்குதல்

என்று உரைத்து, எழுந்து சென்று, அங்கு, இருபது என்று உரைக்கும் நீலக்
குன்று உரைத்தாலும் நேராக் குவவுத் தோள் நிலத்தைக் கூட,
மின்திரைத்து அருக்கன் தன்னை விரித்து மீன் தொகுத்தது ஒன்று
நின்று இமைக்கின்றது அன்ன முடி படி நெடிதின் வைத்தான். 6.16.17

கலக்கமுற்ற சீதை தூர்த்தனாகிய இராவணனை நோக்காது அங்குக் கீழே கிடந்த துரும்பைப் பார்த்த வண்ணம் தன்னுள்ளத் திண்மையினை இராவணனுக்கு அறிவுறுத்தல் (7779-7785)

வல்லியம் மருங்கு கண்ட மான் என மறுக்கம் உற்று,
மெல்லியல் ஆக்கை முற்றும் நடுங்கினள், விம்மு கின்றாள்,
‘கொல்லிய வரினும் உள்ளம் கூறுவென், தரெிய ‘என்னா,
புல்லிய கிடந்தது ஒன்றை நோக்கினாள், புகல்வ தானாள் 6.16.18

“பழி இது; பாவம் “ என்று பார்க்கிலை; “பகரத் தக்க
மொழி இவை அல்ல ‘‘ என்பது உணர்கிலை; முறைமை நோக்காய்;
கிழிகிலை நெஞ்சம்; வஞ்சக் கிளையொடும் இன்று காறும்
அழிகிலை என்றபோது, என் கற்பு என்னாம்? அறம்தான் என்னாம்? 6.16.19

வானுள, மறத்தின் தோற்று உன் சொல்வழி வழுவா; மண்ணின்
ஊனுள, உடம்புக்கு எல்லாம் உயிருள; உணர்வும் உண்டால்;
தானுள, பத்துப் பேழ்வாய் தகாதன உரைக்க, தக்க
யானுளன் கேட்க என்றால், என்சொல்லாய்? யாது செய்யாய்? 6.16.20

‘வாசவன், மலரின் மேலான், மழுவலான் மைந்தன், மற்று அக்
கேசவன் என்ன நின்ற தன்மையோர் தன்மை கண்டாய்,
‘பூசலின் எதிர்ந்தேன் ‘என்றாய்; போர்க்களம் புக்கபோது என்
ஆசையின் கனியைக் கண்ணின் கண்டிலை போலும், அஞ்சி. 6.16.21

‘ஊண் இலா யாக்கை பேணி, உயர்புகழ் சூடாது, உன் முன்
நாணிலாது இருந்தேன் அல்லேன்; நவை அறு குணங்கள் என்னும்
பூணெலாம் பொறுத்த மேனிப் புண்ணிய மூர்த்தி தன்னைக்
காணலாம் இன்னும் என்னும் காதலால் இருந்தேன் கண்டாய். 6.16.22

‘சென்று சென்று அழியும் ஆவி திரிக்குமால் செருவில் செம்பொன்
குன்று நின்றனைய தம்பி புறக் கொடை காத்து நிற்ப,
கொன்று, நின் தலைகள் சிந்தி, அரக்கர்தம் குலத்தை முற்றும்
வென்று நின்றருளும் கோலம் காணிய கிடந்த, வேட்கை. 6.16.23

‘எனக்கு உயிர் பிறிது ஒன்று உண்டு என்று எண்ணலை; இரக்கம் அல்லால்
தனக்கு உயிர் வேறு இன்றாகி, தாமரைக் கண்ணது ஆகி,
கனக் கருமேகம் ஒன்று கார்முகம் தாங்கி, யார்க்கும்
மனக்கு இனிது ஆகி, நிற்கும் அஃது அன்றி வரம்பு இலாதாய்! 6.16.24

சீதையின் சொற்கேட்டு வெகுண்ட இராவணன் இராமனைக் கொல்வதோடன்றி அயோத்தியிலுள்ளாரையும் மிதிலையிலுள்ளாரையும் பற்றிக் கொணருமாறு தான் அரக்க வீரர்களை ஏவியிருப்பதாகக் கூறி அச்சுறுத்தல் (7786-7789)

என்றனள்; என்றலோடும், எரி உகு கண்ணன், தன்னைக்
கொன்று அன மானம் தோன்ற, கூற்று எனச் சீற்றம் கொண்டான்,
‘வென்று எனை, இராமன் உன்னை மீட்ட பின், அவனோடு ஆவி
ஒன்று என வாழ்தி போல் ‘என்று, இடி உரும் ஒக்க நக்கான். 6.16.25

‘இனத்துளார் உலகத்து உள்ளார், இமையவர் முதலினோர், என்
சினத்துளார் யாவர் தீர்ந்தார்? தயரதன் சிறுவன், தன்னைப்
புனத் துழாய் மாலையான் என்று உவக்கின்ற ஒருவன், புக்கு உன்
மனத்துளான் எனினும் கொல்வென்; வாழுதி, பின்னை மன்னோ! 6.16.26

“வளைத்தன மதிலை, வேலை வகுத்தன வரம்பு, வாயால்
உளைத்தன குரங்கு பல்கால் ‘‘ என்று அகம் உவந்தது உண்டேல்,
இளைத்த நுண்மருங்குல் நங்காய்! என் எதிர் எய்திற்று எல்லாம்
விளக்கு எதிர் வீழ்ந்த விட்டில் பான்மைய; வியக்க வேண்டா. 6.16.27

‘கொற்ற வாள் அரக்கர் தம்மை, “அயோத்தியர் குலத்தை முற்றும்
பற்றி நீர் தருதிர்; அன்றேல், பசுந்தலை கொணர்திர்; பாரித்து
உற்றது ஒன்று இயற்றுவீர் ‘‘ என்று உந்தினேன்; உந்தை மேலும்,
வெற்றியர் தம்மைச் செல்லச் சொல்லினென், விரைவின் ‘என்றான் 6.16.28

வஞ்சனையால் தன்னைக் கவர்ந்த கொடியோனாகிய இராவணனது சொற் கேட்டுச் சீதை வருந்துதல்

என்று அவன் உரைத்த காலை, ‘என்னை இம்மாயம் செய்தாற்கு
ஒன்றும் இங்கு அரியது இல்லை ‘ என்பது ஓர் துணுக்கம் உந்த,
நின்றுநின்று உயிர்த்து நெஞ்சம் வெதும்பினாள், நெருப்பை மீளத்
தின்று தின்று உமிழ்கின்றாரின், துயருக்கே சேக்கை ஆனாள். 6.16.29

‘இத்தலை இன்ன செய்த விதியினார், என்னை, இன்னும்
அத்தலை அன்ன செய்யச் சிறியரோ? அளியர் அம்மா!
பொய்த்தலை உடையது எல்லாம் தருமமே போலும் ‘என்னாக்
கைத்தனள் உள்ளம், வெள்ளக் கண்ணின் நீர்க்கரை இலாதாள். 6.16.30

மகோதரன் மாயாசனகனை அங்குப் பற்றிக் கொணர அது கண்டு சீதை ஆற்றா நிலையளாய் அரற்றி வருந்துதல் (7792-7808)

ஆயது ஓர்காலத்து ஆங்கண் மருத்தனைச் சனகன் ஆக்கி,
வாய் திறந்து அரற்றப் பற்றி, மகோதரன் கடிதின் வந்து
காய் எரி அனையான் முன்னர்க் காட்டினன்; வணங்கக் கண்டாள்,
தாய் எரி வீழக் கண்ட பார்ப்பு எனத் தரிக்கிலாதாள். 6.16.31

கைகளை நெரித்தாள்; கண்ணில் மோதினாள்; கமலக் கால்கள்
நெய்யெரி மிதித்தால் என்ன நிலத்திடைப் பதைத்தாள்; நெஞ்சம்
மெய்யென எரிந்தாள்; ஏங்கி விம்மினாள்; நடுங்கி வீழ்ந்தாள்;
பொய் என உணராள் அன்பால், புரண்டனள், பூசல் இட்டாள். 6.16.32

‘தெய்வமோ! ‘என்னும்; ‘மெய்ம்மை சிதைந்ததோ? ‘என்னும்; ‘தீய
வைவலோ உலகை? ‘என்னும்; ‘வஞ்சமோ வலியது? ‘என்னும்;
‘உய்வலோ இன்னும்? ‘என்னும்; ஒன்று அல துயரம் உற்றாள்;
தையலோ? தருமமேயோ? ஆர் அதன் தன்மை தேர்வார்? 6.16.33

‘எந்தையே! எந்தையே! இன்று என்பொருட்டு உனக்கும் இக்கோள்
வந்ததே! என்னைப் பெற்று வாழ்ந்தவாறு இதுவோ? மண்ணோர்
தந்தையே! தாயே! செய்த தருமமே! தவமே! ‘என்னும்;
வெந்துயர் வீங்கி, தீ வீழ், விறகு என வெந்து வீழ்ந்தாள். 6.16.34

‘இட்டு, உண்டாய்; அறங்கள் செய்தாய்; எதிர்ந்துேளார் இருக்கை எல்லாம்
சுட்டு, உண்டாட்டு அயர்ந்தாய்; வேள்வித் துறை எலாம் கரையும் கண்டாய்;
மட்டு உண்டார், மனிசர்த் தின்ற வஞ்சரால் வயிரத் திண்தோள்
கட்டுண்டாய்; என்னே, யானும் காண்கின்றேன் போலும் கண்ணால். ‘ 6.16.35

என்று, இன பலவும் பன்னி, எழுந்து வீழ்ந்து இடரில் தோய்ந்தாள்;
‘பொன்றினள் போலும் ‘என்ன பொறை அழிந்து, உயிர்ப்புப் போவாள்,
மின் தனிநிலத்து வீழ்ந்து புரள்கின்றது அனைய மெய்யாள்;
அன்றில் அம் பேடை போல, வாய் திறந்து அரற்றலுற்றாள். 6.16.36

‘பிறையுடை நுதலார்க்கு ஏற்ற பிறந்த இல் கடன்கள் செய்ய,
இறையுடை இருக்கை மூதூர் என்றும் வந்து இறுக்கலாதீர்,
சிறையிடைக் காண நீரும் சிறையொடும் சேர்ந்தவாறோ
மறையுடை வரம்பு நீங்கா வழிவந்த மன்னர் நீரே? 6.16.37

“வன்சிறைப் பறவை ஊரும் வானவன், வரம்பு இல் மாயப்
புன் சிறைப் பிறவி தீர்ப்பான் உளன் ‘‘ எனப் புலவர் நின்றார்;
என்சிறை நீக்குவாரைக் காண்கிலேன்; என்னின் வந்த
உன்சிறை நீக்கற்பாலார் யாருளர், உலகத்து உள்ளார்? 6.16.38

“பண் பெற்றாரோடு கூடாப் பகை பெற்றாய்; பகழி பாய
விண் பெற்றாய் எனினும் நன்றால்; வேந்தராய் உயர்ந்த மேலோர்
எண் பெற்றாய் பழியும் பெற்றாய்; இது நின்னால் பெற்றது அன்றால்;
பெண் பெற்றாய்; அதனால், பெற்றாய்; யார் இன்ன பேறு பெற்றார்? 6.16.39

‘சுற்றுண்ட பாச நாஞ்சில் சுமையொடும் சூடுண்டு, ஆற்ற
எற்றுண்டும், அளற்று நீங்கா, விழு சிறு குண்டை என்ன,
பற்றுண்ட நாளே மாளாப் பாவியேன், உம்மை எல்லாம்
விற்று உண்டேன்; எனக்கு மீளும் விதி உண்டோ, நரகின் வீழ்ந்தால்? 6.16.40

‘இருந்து நான் பகையை எல்லாம் ஈறு கண்டு, அளவு இல் இன்பம்
பொருந்தினேன் அல்லேன்; எம்கோன் திருவடி புனைந்தேன் அல்லேன்;
வருந்தினேன், நெடுநாள்; உம்மை வழியொடு முடித்தேன்; வாயால்
அருந்தினேன், அயோத்தி வந்த அரசர்தம் புகழை அம்மா? 6.16.41

“கொல் “ எனக் கணவற்கு ஆங்கு ஓர் கொடும்பகை கொடுத்தேன்; எந்தை
கல் எனத் திரண்ட தோளைப் பாசத்தால் கட்டக் கண்டேன்;
இல் எனச் சிறந்து நின்ற இரண்டுக்கும் இன்னல் சூழ்ந்தேன்
அல்லெனோ? எளியெனோ, யான்? அளியத்தேன் இறக்கலாதேன். 6.16.42

‘இணை அறு வேள்வி மேல்நாள் இயற்றி, ஈன்று எடுத்த எந்தை
புணை உறு திரள்தோள் ஆர்த்து, பூழியில் புரளக் கண்டேன்;
மண வினை முடித்து, என் கையை மந்திர மரபின் தொட்ட
கணவனை இனைய கண்டால் அல்லது, கழிகின் றேனோ? 6.16.43

‘அன்னைமீர்! ஐயன்மீர்! என் ஆருயிர்த் தங்கைமீரே!
என்னை ஈன்று எடுத்த எந்தைக்கு எய்தியது யாதும் ஒன்றும்
முன்னம் நீர் உணர்ந்திலீரோ? உமக்கும் வேறு உற்றது உண்டோ?
துன்(ன) அரு நெறியின் வந்து தொடர்ந்திலீர்; துஞ்சினீரோ? 6.16.44

‘மேருவின் உம்பர்ச் சேர்ந்து விண்ணினை மீக்கொண்டாலும்,
நீருடைக் காவல் மூதூர் எய்தலாம் நெறியிற்று அன்றால்;
போரிடைக் கொண்டாரேனும், வஞ்சனை புணர்த்தாரேனும்,
ஆர் உமக்கு அறையற்பாலார்? அனுமனும் உளனோ, நும்பால்? 6.16.45

‘சரதம்; மற்று இவனைத் தந்தார், தவம் புரிந்து ஆற்றல் தாழ்ந்த
பரதனைக் கொணர்தற்கு ஏதும் ஐயுறவு இல்லை; பல்நாள்
வரதனும் வாழ்வான் அல்லன்; தம்பியும் அனையன் வாழான்;
விரதம் உற்று, அறத்தில் நின்றார்க்கு இவைகொலாம் விளைவ மேன்மேல்? 6.16.46

“அடைத்தது கடலை, மேல்வந்து அடைந்தது மதிலை; ஆவி
துடைத்தது பகையை, சேனை ‘‘ எனச் சிலர் சொல்லச் சொல்ல,
படைத்தது ஓர் உவகை தன்னை வேறு ஒரு வினையம் பண்ணி
உடைத்தது விதியே என்று என்று, உளைந்தனள், உணர்வு தீர்வாள். 6.16.47

சீதையின் துயர்நிலையைக் கண்ட இராவணன் அவளது துயர்நீக்கி அவள் தன் விருப்பிற்கு இசையுமாறு அவளைப் பரிந்து வேண்டுதல் (7809-7815)

ஏங்குவாள் இனைய பன்ன, இமையவர் ஏற்றம் எல்லாம்
வாங்கு வாள் அரக்கன், ஆற்ற மனம் மகிழ்ந்து, இனிதின் நோக்கி,
‘தாங்குவாள் அல்லள் துன்பம் ‘ இவளையும் தாங்கித் தானும்
ஓங்குவான் என்ன உன்னி இனையன உரைக்கலுற்றான். 6.16.48

‘காரிகை! நின்னை எய்தும் காதலால், கருதல் ஆகாப்
பேர் இடர் இயற்றலுற்றேன்; பிழை இது பொறுத்தி; இன்னும்
வேர் அற மிதிலையோரை விளிகிலேன்; விளிந்தபோதும்
ஆருயிர் இவனை உண்ணேன்; அஞ்சலை, அன்னம் அன்னாய்! 6.16.49

‘இமையவர் உலகமேதான், இவ் உலகு ஏழுமேதான்,
அமைவரு புவனம் மூன்றில் என்னுடை ஆட்சியேதான்,
சமைவுறத் தருவென், மற்று இத் தாரணி மன்னற்கு; இன்னல்
சுமையுடைக் காம வெம் நோய் துடைத்தியேல் தொழுது வாழ்வேன். 6.16.50

‘இலங்கை ஊர் இவனுக்கு ஈந்து, வேறு இடத்து இருந்து வாழ்வேன்;
நலம் கிளர்நிதி இரண்டும் நல்குவென்; நாமத் தெய்வப்
பொலம்கிளர் விமானம் தானே பொது அறக் கொடுப்பென்; புத்தேள்
வலம்கிளர் வாளும் வேண்டின், வழங்குவென்; யாதும் மாற்றேன். 6.16.51

‘இந்திரன் கவித்த மௌலி, இமையவர் இறைஞ்சி ஏத்த,
மந்திர மரபின் சூட்டி, வானவர் மகளிர் யாரும்
பந்தரின் உரிமை செய்ய, யான் இவன் பணியில் நிற்பேன்
சுந்தரப் பவளம் வாய் ஓர் அருள்மொழி சிறிது சொல்லின். 6.16.52

‘எந்தை தன்தந்தை தாதை, இவ்வுலகு ஈன்ற முன்னோன்,
வந்து இவன்தானே வேட்ட வரமெலாம் வழங்கும்; மற்றை
அந்தகன் அடியார் செய்கை ஆற்றுமால்; அமிழ்தின் வந்த
செந்திரு நீர் அல்லீரேல், அவளும் வந்து ஏவல் செய்யும். 6.16.53

‘தேவரே முதலா, மற்றைத் திண்திறல் நாகர் மண்ணோர்,
யாவரும் வந்து, நுந்தை அடிதொழுது, ஏவல் செய்வார்;
பாவை! நீ இவன் இல் வந்த பயன், பழுது ஆவது அன்றால்,
மூ உலகு ஆளும் செல்வம் கொடுத்தது; முடித்தி என்றான் 6.16.54

இராவணனது உரைகேட்டுச் சீதை வெகுண்டுரைத்தல் (7816-7820)

‘இத்திருப் பெறுகிற்பானும், இந்திரன்; இலங்கை நுங்கள்
பொய்த் திருப் பெறுகிற்பானும், வீடணன்; புலவர் கோமான்
கைத்திருச் சரங்கள் உன்தன் மார்பிடைக் கலக்கற்பால;
மைத் திரு நிறத்தான் தாள் என் தலைமிசை வைக்கற்பால. ‘ 6.16.55

‘நகுவன நின்னோடு, ஐயன் நாயகன் நாம வாளி;
புகுவன போழ்ந்து, உன் மார்பில் திறந்தன புண்கள் எல்லாம்
தகுவன இனிய சொல்லத் தக்கன; சாப நாணின்
உகுவன மலைகள் எஞ்ச, பிறப்பன ஒலிகள் அம்மா! 6.16.56

‘சொல்லுவ மதுர மாற்றம், துண்டத்தால் உண்டு, உன்கண்ணைக்
கல்லுவ, காகம்; வந்து கலப்பன, கமலக் கண்ணன்
வில் உமிழ் பகழி; பின்னர், விலங்கு எழில் அலங்கல் மார்பம்
புல்லுவ, களிப்புக் கூர்ந்து, புலவு நாறு அலகை எல்லாம் 6.16.57

‘விரும்பி நான் கேட்பது உண்டால் நின் உழை வார்த்தை “வீரன்
இரும்பு இயல் வயிரவாளி இடறிட, எயிற்றுப் பேழ்வாய்ப்
பெரும் பியல் தலைகள் சிந்திப் பிழைப்பு இலை முடிந்தாய் ‘‘ என்ன,
அரும்பு இயல் துளவப் பைந்தார் அனுமன் வந்து அளிக்கும் அந்நாள். 6.16.58

‘புன்மகன்! கேட்டி, கேட்டற்கு உரியது; புகுந்த போரின்
உன் மகன் உயிரை எம்மோய் சுமித்திரை உய்ய ஈன்ற
நன்மகன் வாளி நக்க, நாய் அவன் உடலை நக்க,
“என் மகன் இறந்தான் “ என்ன, நீ எடுத்து அரற்றல் ‘என்றாள். 6.16.59

சினமுற்ற இராவணன், சீதையின்மேற் செல்ல மகோதரன் அவனைத் தடுத்து ‘தந்தை வேண்ட இவள் இசைவாள் ‘என்று கூறி அவனது வெகுளியைத் தணித்தல்

வெய்யவன் அனைய கேளா, வெயில் உக விழித்து, வீரக்
கை பல பிசைந்து, பேழ்வாய் எயிறு புக்கு அழுந்தக் கவ்வி,
தையல் மேல் ஓடலோடும், மகோதரன் தடுத்தான்; ‘ஈன்ற
மொய்கழல் தாதை வேண்ட இசையும்; நீ முனியல் ‘என்றான் 6.16.60

இராவணன் ஆசனத்திலமர்ந்திருக்க, மாயாசனகன் சீதையை நோக்கி இராவணனது விருப்பிற்கு இசையும்படி பரிந்து வேண்டுதல் (7822-7824)

அன்று அவன் தகைப்ப மீண்டான் ஆசனம் அத்து இருக்க, ‘ஆவி
பொன்றினன் ஆகும் ‘என்னத் தரையிடைக் கிடந்த பொய்யன்,
‘இன்று இது நேராய் என்னின், என்னை என் குலத்தினோடும்
கொன்றனை ஆதி ‘என்னா இனையன கூறலுற்றான். 6.16.61

‘பூவின்மேல் இருந்த தெய்வத் தையலும் பொதுமை உற்றாள்;
பாவி யான் பயந்த நங்கை! நின் பொருட்டாகப் பட்டேன்;
ஆவிபோய் அழிதல் நன்றோ? அமரர்க்கும் அரசன் ஆவான்
தேவியாய் இருத்தல் தீதோ? சிறையிடைத் தேம்புகின்றாய். 6.16.62

‘என்னை என் குலத்தினோடும் இன்னுயிர் தாங்கி, ஈண்டு
நல் நெடுஞ்செல்வம் துய்ப்பேன் ஆக்கினை நல்கி, நாளும்
உன்னை வெஞ்சிறையின் நீக்கி, இன்பத்துள் உய்ப்பாய் ‘என்னா,
பொன் அடிமருங்கு வீழ்ந்தான், உயிர் உகப் பொருமுகின்றான். 6.16.63

மாயாசனகன் கூறிய மொழிகளைக் கேட்கப் பொறாளாகிய சீதை அவனை ஐயுற்றுக் கடிந்துரைத்தல் (7825-7830)

அவ்வுரை கேட்ட நங்கை, செவிகளை அமையப் பொத்தி,
வெவ்வுயிர்த்து, ஆவி தள்ளி, வீங்கினள் வெகுளி பொங்க,
‘இவ்வுரை எந்தை கூறான், இன் உயிர் வாழ்க்கை பேணி;
செவ்வுரை அன்று இது ‘என்னாச் சீறினள், உளையச் செப்பும். 6.16.64

அறம்கெட, வழக்கு நீங்க, அரசர்தம் மரபுக்கு ஆன்ற
மறம்கெட, மெய்ம்மை தேய, வசைவர மறைகள் ஓதும்
திறம்கெட, ஒழுக்கம் குன்ற, தேவரும் பேணத் தக்க
நிறம்கெட, இனைய சொன்னாய்; சனகன் கொல், நினையின், ஐயா! 6.16.65

‘வழிகெட வரினும் தம்தம் வாழ்க்கை தேய்ந்து இறினும், மார்பம்
கிழிபட அயில்வேல் வந்து கிடைப்பினும், சான்றோர் கேட்கும்
மொழிகொடு வாழ்வது அல்லால், முறை கெடப் புறம் நின்று ஆர்க்கும்
பழிகொடு வாழ்தல் செய்யும் பார்த்திபர் உளரோ? பாவம்! 6.16.66

‘நீயும், நின் கிளையும், மற்று இந்நெடுநில வரைப்பும், நேரே
மாயினும், முறைமை குன்ற வாழ்வெனோ? வயிரத் திண்தோள்
ஆயிர நாமத்து ஆழி ஐயனுக்கு அடிமை செய்வேன்
நாயினை நோக்குவேனோ, நாண் துறந்து, ஆவி நச்சி? 6.16.67

‘வரிசிலை ஒருவன் அல்லால், மைந்தர் என்மருங்கு வந்தார்
எரியிடை வீழ்ந்த விட்டில் அல்லரோ? அரசுக்கு ஏற்ற
அரியொடும் வாழ்ந்த பேடை, அங்கணத்து அழுக்குத் தின்னும்
நரியொடும் வாழ்வது உண்டோ? நாயினும் கடைப்பட்டோனே! 6.16.68

‘அல்லையே எந்தை; ஆனாய் ஆகதான்; அலங்கல் வீரன்
வில்லையே வாழ்த்தி, மீட்கின் மீளுதி; மீட்சி என்பது
இல்லையேல் இறந்து தீர்தி; இது அலால், இயம்பல் ஆகாச்
சொல்லையே உரைத்தாய்; என்றும் பழி கொண்டாய் ‘என்னச் சொன்னாள் 6.16.69

அந்நிலையில் இராவணன் சீதையை அச்சுறுத்தும் பொருட்டு மாயாசனகனைக் கொல்லுதற்கு வாளை உருவுதல்

வன்திறல் அரக்கன் அன்ன வாசகம் மனத்துக் கொள்ளா,
‘நின்றது நிற்க; மேன்மேல் நிகழ்ந்தவா நிகழ்க; நின் முன்
நின்றவன் அல்லன் போலாம் சனகன்? இக் கணத்தின் நின்முன்
கொன்று உயிர் குடிப்பென் ‘என்னா, சுரிகைவாள் உருவிக் கொண்டான். 6.16.70

உன்னால் ஒன்றும் இயலாது, முடிவில் இராமனது அம்பினால் இறந்தொழிவாய் எனச் சீதை இராவணனை நோக்கி அஞ்சாது கூறுதல்

‘என்னையும் கொல்லாய்; இன்னே இவனையும் கொல்லாய்; இன்னும்
உன்னையும் கொல்லாய்; மற்று இவ் உலகையும் கொல்லாய்; யானோ
இன்னுயிர் நீங்கி, என்றும் கெடாப் புகழ் எய்துகின்றேன்;
பின்னையும் எம்கோன் அம்பின் கிளையொடும் பிழையாய் ‘என்றாள். 6.16.71

மாயாசனகனைக் கொல்லச் சென்ற இராவணனை மகோதரன் தடுத்தல்

‘இரந்தனன் வேண்டிற்று அல்லால், இவன் பிழை இழைத்தது உண்டோ?
புரந்தரன் செல்வத்து ஐயா, கொல்கை ஓர் பொருளிற்றோதான்?
பரந்த வெம்பகையை வென்றால், நின்வழிப் படரும் நங்கை;
அரந்தையள் ஆகும் அன்றே, தந்தையை நலிவதாயின்? 6.16.72

அந்நிலையில், கும்பகருணன் இறந்தது கண்டு வானரரும் வானவரும் ஆர்த்த பேரொலி இராவணன் செவியிற்பட அவன் சிந்தித்து வருந்துதல் (7834-7835)

என்று அவன் விலக்க, மீண்டு, ஆண்டு இருந்தது ஓர் இறுதியின்கண்,
குன்று என நீண்ட கும்பகருணனை இராமன் கொல்ல,
வன்திறல் குரங்கின் தானை வான் உற ஆர்த்த ஓசை,
சென்றன செவியின் ஊடு, தேவர்கள் ஆர்ப்பும் செல்ல. 6.16.73

‘உகும் திறல் அமரர் நாடும், வானர யூகத்தோரும்,
மிகும் திறம் வேறொன்று இல்லா இருவர் நாண் ஒலியும் விஞ்ச,
தகும் திறன் நினைந்தேன்; எம்பிக்கு அமரிடைத் தனிமைப்பாடு
புகுந்துளது உண்டு ‘என்று உள்ளம் பொருமல் வந்து உற்ற போழ்தின். 6.16.74

கும்பகருணன் இறந்தான் எனத் தூதுவர் இராவணனையணுகி மெல்லத் தரெிவிக்கக் கேட்ட இராவணன் பெருந் துயரால் நிலத்தில் வீழ்ந்து அழுது அரற்றுதல் (7836-7847)

புறந்தரு சேனை முந்நீர் இருஞ் சிறைபோக்கி, போதப்
பறந்தனர் அனைய தூதர் செவி மருங்கு எய்தி, பைய,
‘திறம்திறம் ஆக நின்ற கவிப் பெருங்கடலைச் சிந்தி,
இறந்தனன் உம்பி; அம்பின் கொன்றனன் இராமன் ‘என்றார். 6.16.75

ஊரொடும் பொருந்தித் தோன்றும் ஒளியவன் என்ன, ஒண்பொன்
தாரொடும் புனைந்த மௌலி தரையொடும் பொருந்த, தள்ளி,
பாரொடும் பொருந்தி நின்ற மராமரம், பணைகேளாடும்
வேரொடும் பறிந்து, மண்மேல் வீழ்வதே போல, வீழ்ந்தான். 6.16.76

பிறிவு எனும் பீழை தாங்கள் பிறந்த நாள் தொடங்கி என்றும்
உறுவது ஒன்று இன்றி, ஆவி ஒன்று என நினைந்து நின்றான்,
எறிவரும் செருவில் தம்பி தன்பொருட்டு இறந்தான் என்ன
அறிவு அழிந்து, அவசன் ஆகி, அரற்றினான், அண்டம் முற்ற. 6.16.77

‘தம்பியோ! வானவர் ஆம் தாமரையின் காடு உழக்கும்
தும்பியோ! நான்முகத்தோன் சேய் மதலை தோன்றாலோ!
நம்பியோ! இந்திரனை நாமப் பொறி துடைத்த
எம்பியோ! யான் உன்னை இவ் உரையும் கேட்டேனோ! 6.16.78

'மின் இலைய வேலோனே! யான் உன் விழி காணேன்,
நின் நிலை யாது என்னேன், உயிர் பேணி நிற்கின்றேன்;
உன் நிலைமை ஈது ஆயின் ஓடைக் களிறு உந்திப்
பொன்னுலகம் மீளப் புகாரோ, புரந்தரனார்? 6.16.79

‘வல்நெஞ்சின் என்னை நீ நீத்துப் போய், வான் அடைந்தால்,
இன்னம் சிலரோடு ஒரு வயிற்றின் யார் பிறப்பார்?
மின் அஞ்சும் வேலோய்! விழி அஞ்சி வாழ்கின்றார்,
தம் நெஞ்சம் தாமே தடவாரோ, தானவர்கள்? 6.16.80

'கல் அன்றோ, நீராடும் காலத்து, உன் கால்தேய்க்கும்,
மல் ஒன்று தோளாய்! வடமேரு? மானுடவன்
வில் ஒன்று நின்னை விளிவித்துளது என்னும்
சொல் அன்றோ என்னைச் சுடுகின்றது, தோன்றால்! 6.16.81

‘மாண்டனவாம் சூலமும், சக்கரமும், வச்சிரமும்;
தீண்டினவா ஒன்றும் செயல் ஆற்றாவாம்; தறெித்து
மீண்டனவாம்; மானுடவன் மெல் அம்பு மெய் உருவ,
நீண்டனவாம்; தாம் இன்னும் நின்றாராம், தோள் நோக்கி! 6.16.82

‘நோக்கு அறவும் எம்பியர்கள் மாளவும், இந் நொய்து இலங்கை
போக்கு அறவும், மாதுலனார் பொன்றவும், என் பின் பிறந்தாள்
மூக்கு அறவும் வாழ்ந்தேன் ஒருத்தி முலைக் கிடந்த
ஏக்கறவால்; இன்னம் இரேனோ, உனை இழந்தும்? 6.16.83

‘தன்னைத்தான், தம்பியைத்தான், தானைத் தலைவனைத் தான்,
மன்னைத்தான், மைந்தனைத்தான், மாருதத்தின் காதலைத்தான்,
பின்னைக் கரடிக்கு இறையைத்தான், பேர் மாய்த்தாய்
என்னத்தான் கேட்டிலேன்; என் ஆனவாறு இதுவே! 6.16.84

‘ஏழை மகளிர் அடி வருட, ஈர்ந் தனெ்றல்
வாழும் மணி அரங்கில் பூம் பள்ளி வைகுவாய்!
சூழும் அலகை துணங்கைப் பறை துவைப்ப,
பூழி அணைமேல் துயின்றனையோ, போர்க் களத்தே? 6.16.85

‘செந்தேன் பருகித் திசை திசையும் நீ வாழ
உய்ந்தேன்; இனி இன்று நானும் உனக்கு ஆவி
தந்தேன் பிரியேன் தனி போகத் தாழ்க்கிலேன்
வந்தேன் தொடர; மதக் களிறே! வந்தேனே. 6.16.86

சீதை தன் உள்ளத்துள்ளே மகிழ்தல் (7848-7850)

அண்டத்து அளவும் இனைய பகர்ந்து அழைத்து,
பண்டைத் தன் நாமத்தின் காரணத்தைப் பாரித்தான்;
தொண்டைக் கனிவாய் துடிப்ப, மயிர் பொடிப்ப,
கெண்டைத் தடம் கண்ணாள் உள்ளே கிளுகிளுத்தாள். 6.16.87

வீங்கினாள் கொங்கை; மெலிந்த மெலிவு அகல
ஓங்கினாள்; உள்ளம் உவந்தாள்; உயிர் புகுந்தாள்;
தீங்கு இலாக் கற்பின் திரு மடந்தை; சேடியாம்
பாங்கினாள் உற்றதனை யாரே பகர்கிற்பார்? 6.16.88

கண்டாள், கருணனை, தன் கண் கடந்த தோளானை;
கொண்டாள், ஒரு துணுக்கம்; அன்னவனைக் கொற்றவனார்
தண்டாத வாளி தடிந்த தனி வார்த்தை
உண்டாள், உடல் தடித்தாள்; வேறு ஒருத்தி ஒக்கின்றாள். 6.16.89

இராவணன் சீற்றம்

‘தாவு அரிய பேர் உலகத்து எம்பி சவத்தொடும்,
யாவரையும் கொன்று அடுக்கி, என்றும் இறவாத
மூவரையும், மேலைநாள் மூவா மருந்து உண்ட
தேவரையும் வைப்பேன் சிறை ‘என்னச் சீறினான். 6.16.90

மந்திரியர் தேற்றத் தேறிய இராவணன் அவ்விடத்தைவிட்டுச் செல்லுதல்

அக்கணத்து மந்திரியர் ஆற்ற, சிறிது ஆறி,
‘இக்கணத்து மானுடவர் ஈரக் குருதியால்
முக்கைப் புனல் உகுப்பென் எம்பிக்கு ‘என முனியா,
திக்கு அனைத்தும் போர் கடந்தான், போயினான், தீ விழியான் 6.16.91

மகோதரன் மற்றொரு பக்கமாக அவ்விடத்தைவிட்டுப் போதல்

‘கூறோம் இனி நாம் அக் கும்பகருணனார்
பாறு ஆடு வெங் களத்துப் பட்டார் ‘எனப் பதையா
‘வேறு ஓர் சிறை இவனை வைம்மின் விரைந்து ‘என்ன
மாறு ஓர் திசை நோக்கிப் போனார் மகோதரனார். 6.16. 92

திரிசடை சீதையைத் தேற்றுதல் (7854-7855)

வரிசடை நறுமலர் வண்டு பாடு இலாத்
துரிசு அடை புரிகுழல் சும்மை சுற்றிய
ஒருசடை உடையவட்கு உடைய அன்பினாள்
திரிசடை தரெுட்டுவாள் இனைய செப்புவாள். 6.16.93

‘உந்தை என்று உனக்கு எதிர் உருவம் மாற்றியே
வந்தவன் மருத்தன் என்று உளன் ஓர் மாயையான்;
அந்தம் இல் கொடுந் தொழில் அரக்கனாம் ‘எனா
சிந்தையின் உணர்த்தினள் அமுதின் செம்மையாள். 6.16.94

கவிக்கூற்று

நங்கையும் அவள் உரை நாளும் தேறுவாள்
சங்கையும் இன்னலும் துயரும் தள்ளினாள்;
இங்கு நின்று ஏகிய இலங்கை காவலன்
அங்கு நின்று இயற்றியது அறைகுவாம் அரோ. 6.16.95
----------------

6.17 – Die Tötung Atikayas

6.17 அதிகாயன் வதைப் படலம் (7857- 8132)

தொடக்கம்

இராவணன் அமைச்சர் முதலாயினோரை வெகுண்டுரைத்தல் (7857-7862)

கொழுந்துவிட்டு அழன்று எரி மடங்கல் கூட்டு அற
எழுந்து எரி வெகுளியான் இரு மருங்கினும்
தொழும்தகை அமைச்சரைச் சுளித்து நோக்கு உறா
மொழிந்தனன் இடியொடு முகிலும் சிந்தவே. 6.17.1

‘ஏகுதிர் எம் முகத்து எவரும் என்னுடை
யோக வெஞ்சேனையும் உதவ உம்முடைச்
சாகரத் தானையும் தழுவச் சார்ந்து அவர்
வேக வெஞ்சிலைத் தொழில் விலக்கி மீள்கிலீர். 6.17.2

“எடுத்தவர் இருந்துழி எய்தி யாரையும்
படுத்து இவண் மீள்தும் “ என்று உரைத்த பண்பினீர்!
தடுத்திலீர் எம்பியை; தாங்க கிற்றிலீர்;
கொடுத்திலீர் உம் உயிர்; வீரக் கோட்டியீர். 6.17.3

உம்மையினின்று நான் உலகம் மூன்றும் என்
வெம்மையின் ஆண்டது; நீர் என் வென்றியால்
இம்மையின் நெடுந்திரு எய்தினீர்; இனிச்
செம்மையின் நின்று உயிர் தீர்ந்து தீர்திரால். 6.17.4

“‘ஆற்றலம் ” என்றிரேல் என்மின்; யான் அவர்
தோற்று அலம்வந்து உகத்துரந்து தொல் நெடுங்
கூற்று அலமர உயிர் குடிக்கும் கூர்ந்த என்
வேல் தலை மானிடர் வெரிநில் காண்பெனால். 6.17.5

‘அல்லதும் உண்டு உமக்கு உரைப்பது; “ஆர் அமர்
வெல்லும் “ என்றிரேல் மேல் செல்வீர்; இனி
வல்லது மடிதலே என்னின் மாறுதிர்;
சொல்லும் நும் கருத்து ‘என முனிந்து சொல்லினான். 6.17.6

அதிகாயன் தன் வீரத்தை எடுத்துரைத்தல் (7863-7866)

நதி காய் நெடு மானமும் நாணும் உறா
மதி காய் குடை மன்னனை வைது உரையா
விதி காயினும் வீரம் வெலற்கு அரியான்
அதிகாயன் எனும் பெயரான் அறைவான். 6.17.7

‘வான் அஞ்சுக; வையகம் அஞ்சுக; மா-
லான் அஞ்சு முகத்தவன் அஞ்சுக; “மேல்
நான் அஞ்சினென் “ என்று உனை நாணுக; போர்
யான் அஞ்சினென் என்றும் இயம்புவதோ? 6.17.8

‘வெம்மைப் பொரு தானவர் மேல் வலியோர்
தம்மைத் தளையில் கொடு தந்திலெனோ?
உம்மைக் குலையப் பொரும் உம்பரையும்
கொம்மைக் குய வட்டு அணை கொண்டிலெனோ? 6.17.9

‘காய்ப்பு உண்ட நெடும் படை கை உளதாத்
தேய்ப் புண்டவனும் சில சில் கணையால்
ஆய்ப் புண்டவனும் அவர் சொல் வலதால்
ஏய்ப் புண்டவனும் என எண்ணினையோ? 6.17.10

அதிகாயன் வஞ்சினங்கூறி, தான் போருக்குச் செல்ல விடை தருமாறு இராவணனை வேண்டுதல் (7867-7869)

‘உம்பிக்கு உயிர் ஈறு செய்தான் ஒருவன்
தம்பிக்கு உயிர் ஈறு சமைத்து அவனைக்
கம்பிப்பது ஒர் வன்துயர் கண்டிலெனேல்
நம்பிக்கு ஒரு நன்மகனோ இனி நான்? 6.17.11

‘கிட்டிப் பொருது அக் கிளர் சேனை எலாம்
மட்டித்து உயர் வானரர் வன் தலையை
வெட்டித் தரை இட்டு இரு வில்லினரைக்
கட்டித் தருவென்; இது காணுதியால். 6.17.12

“‘சேனைக் கடலோடு இடை செல்க ” எனினும்
யான் ‘இப்பொழுதே தனி ஏக ‘எனினும்
தான் ஒத்தது சொல்லுதி; தா விடை ‘என்-
றான்; இத்திறம் உன்னி அரக்கர்பிரான். 6.17.13

அதிகாயன் கூறியது கேட்டு மகிழ்ந்த இராவணன் பெருஞ்சேனையுடன் போர்க்குச் செல்லுமாறு அவனுக்கு விடை கொடுத்தல் (7870-7874)

‘சொன்னாய் இது நன்று துணிந்தனை; நீ
அன்னான் உயிர் தந்தனையாம் எனின் யான்
பின்நாள் அ(வ்) இராமன் எனும் பெயரான்
தன் ஆருயிர் கொண்டு சமைக்குவெனால். 6.17.14

'போவாய் இதுபோது பொலங் கழலோய்!
மூவாயிர கோடியரோடு முரண்
கா ஆர் கரி தேர் பரி காவலின் நின்று
ஏவாதன யாவையும் ஏவினனால். 6.17.15

‘கும்பக் கொடியோனும் நிகும்பனும் வேறு
அம் பொன் கழல் வீரன் அகம்பனும் உன்
செம்பொன் பொலி தேர் அயல் செல்குவரால்
உம்பர்க்கும் வெலற்கு அரியார் உரவோர். 6.17.16

‘ஓர் ஏறு சிவற்கு உளது ஒப்பு உளவாம்
வார் ஏறு வயப் பரி ஆயிரம் வன்
போர் ஏறிட ஏறுவ பூண் உறு திண்
தேர் ஏறுதி தந்தனென் வெந் திறலோய்! 6.17.17

‘ஆம் அத்தனை மாவுடை அத்தனை தேர்
சேமத்தன பின்புடை செல்ல அடும்
கோ மத்த நெடுங் கரி கோடியொடும்
போம் அத்தனை வெம் புரவிக் கடலே. 6.17.18

அதிகாயன் போர்க்கோலம் பூண்டு பகைவர்மேற் சேறல் (7875-7876)

என்றே விடை நல்க இறைஞ்சி எழா
வன்தாள் வயிரச் சிலை கைக் கொடு வாள்
பொன்தாழ் கவசம் புகுதா முகிலின்
நின்றான்; இமையோர்கள் நெளிந்தனரால். 6.17.19

பல்வேறு படைக்கலம் வெம் பகலோன்
எல் வேறு தரெிப்ப கொடு ஏகினனால்
சொல் வேறு தழெிக்குநர் சுற்றுறு அ(ம்)மா
வில் வேறு தரெிப்புறும் மேனியினான். 6.17.20

அதிகாயனுடன் சென்ற சேனைகள் (7877-7881)

இழை அஞ்சன மால்களிறு எண் இல் அரி
முழை அஞ்ச முழங்கின; மும்முறை நீர்
உழை அஞ்ச முழங்கின; நாண் ஒலி; கோள்
மழை அஞ்ச முழங்கின மா முரசே. 6.17.21

ஆர்த்தார் நெடு வானம் நடுங்க; அடி
பேர்த்தார் நில மா மகள் பேர்வள் என;
தூர்த்தார் நெடு வேலைகள் தூளியினால்;
வேர்த்தார் அது கண்டு விசும்பு உறைவோர். 6.17.22

அடி ஓடும் மதக் களி யானைகளின்
பிடியோடு நிகர்த்தன பின்புறம்; முன்
தடியோடு துடக்கிய தாரைய வெண்
கொடியோடு துடக்கிய கொண்மு எலாம். 6.17.23

தாறு ஆடின மால் கரியின் புடை தாழ்
மாறாடின மா மதம் மண்டுதலால்
ஆறு ஆடின பாய் பரி; யானைகளும்
சேறு ஆடின சேண் நெறி சென்ற எலாம். 6.17.24

தேர் சென்றன செம் கதிரோனொடு சேர்
ஊர் சென்றன போல்; ஒளி ஓடைகளின்
கார் சென்றன கார் நிறை சென்றன போல்;
பார் சென்றில சென்றன பாய் பரியே. 6.17.25

போர்க்களத்திற் புக்க அதிகாயன் மனம் புழுங்கியவனாய், கும்பருணனது தலையற்ற உடலைக் கண்டு வருந்துதல் (7882-7885)

மேருத்தனை வெற்பு இனம் மொய்த்து நெடும்
பாரில் செலுமாறு படப் படரும்
தேர் சுற்றிடவே கொடு சென்று முரண்
போர் முற்று களத்திடை புக்கனனால். 6.17.26

கண்டான் அ(வ்) இராமன் எனும் களிமா
உண்டாடிய வெங்களன்; ஊடுருவ
புண்தான் உறு நெஞ்சு புழுக்கம் உறத்
திண்டாடினன் வந்த சினத் திறலோன். 6.17.27

மலை கண்டன போல் வரு தோெளாடு தாள்
கலை கண்ட கருங்கடல் கண்டு உளவாம்
நிலை கண்டன கண்டு ஒரு தாதை நெடுந்
தலை கண்டிலன் நின்று சலித்தனனால். 6.17.28

‘மிடல் ஒன்று சரத்தொடு மீது உயர் வான்
திடல் அன்று; திசைக் களிறு அன்று ஒரு திண்
கடல் அன்று; இது என்? எந்தை கடக்க அரியான்
உடல் ‘என்று உயிரோடும் உருத்தனனால். 6.17.29

சினமுற்ற அதிகாயன் வஞ்சினங் கூறி, மயிடன் என்பானை நோக்கி, ‘இலக்குவன்பால் தூதுசென்று அவனைத் தனிநின்று போர்செய்ய அழைத்துவருக ‘எனச் சொல்லி அனுப்புதல் (7886-7892)

‘எல்லே! இவை காணிய எய்தினெனோ?
வல்லே உளராயின மானுடரைக்
கொல்லேன் ஒரு நான் உயிர்கோள் நெறியில்
செல்லேன் எனின் இவ் இடர் தீர்குவெனோ? 6.17.30

என்னா முனியா ‘இது இழைத்துளவன்
பின்னானையும் இப்படி செய்து பெயர்ந்து
அன்னான் இடர் கண்டு இடர் ஆறுவென் ‘என்று
உன்னா ஒருவற்கு இது உணர்த்தினனால். 6.17.31

‘வா நீ மயிடன்! ஒரு வல் விசையில்
போ நீ அ(வ்) இலக்குவனில்; புகல்வாய்;
நான் ஈது துணிந்தனென் நண்ணினெனால்;
மேல் நீ இது உணர்ந்து விளம்பிடுவாய். 6.17.32

“‘அம் தார் இளவற்கு அயர்வு எய்தி அழும்
தம் தாதை மனத்து இடர் தள்ளிடுவான்
உந்து ஆர் துயரோடும் உருத்து எதிர்வான்
வந்தான் “ என முன்சொல் வழங்குதியால்; 6.17.33

‘கோள் உற்றவன் நெஞ்சு சுடக் குழைவான்
நாள் உற்ற இருக்கையில் யான் ஒரு தன்
தாள் அற்று உருளக் கணை தள்ளிடுவான்
சூளுற்றதும் உண்டு; அது சொல்லுதியால். 6.17.34

‘தீது என்றது சிந்தனை செய்திலெனால்;
ஈது என்று திறம் மன் நெறியாம் ‘என; நீ
தூது என்று இகழாது உன சொல் வலியால்
“போது ” என்று உடனே கொடு போதுதியால். 6.17.35

‘செரு ஆசையினார் புகழ் தேடுறுவார்
இருவோரையும் நீ வலிவுற்று “எதிரே
பொருவோர் நமனார் பதி புக்கு உறைவோர்;
வருவோரை எலாம் வருக “ என்னுதியால். 6.17.36

இலக்குவனை என்முன் அழைத்துவரின் உனக்குப் பரிசுகள் பல தருவேன் ‘என, அதிகாயன் மயிடனுக்குக் கூறுதல் (7893-7900)

‘சிந்தாகுலம் எந்தை திருத்திடுவான்
“வந்தான் ” என என் எதிரே மதியோய்!
தந்தாய் எனின் யான் அலது யார் தருவார்
உந்த அரிய உள்ள உயர்ந்த எலாம்? 6.17.37

‘வேறே அ(வ்) இலக்குவன் என்ன விளம்பு
ஏறே வருமேல் இமையோர் எதிரே
கூறே பல செய்து உயிர் கொண்டு உனையும்
மாறே ஒரு மன் என வைக்குவெனால். 6.17.38

‘விண் நாடியர் விஞ்சையர் அம் சொலினார்
பெண் ஆர் அமுது அன்னவர் பெய்து எவரும்
உண்ணாதன கூர் நறவு உண்ட தசும்பு
எண் ஆயிரம் ஆயினும் ஈகுவெனால். 6.17.39

‘உறை தந்தன செங் கதிரோன் உருவின்
பொறை தந்தன காசு ஒளிர்பூண் இமையோர்
திறை தந்தன தெய்வ நிதிக் கிழவன்
முறை தந்தன தந்து முடிக்குவெனால். 6.17.40

‘மாறா மத வாரிய வண்டினொடும்
பாறு ஆடு முகத்தன பல் பகலும்
தேறாதன செங் கண வெங் களிமா
நூறாயிரம் ஆயினும் நுந்துவெனால். 6.17.41

‘செம் பொன்னின் அமைந்து சமைந்தன தேர்
உம்பர் நெடு வானினும் ஒப்பு உறழா;
பம்பும் மணி தார் அணி பாய் பரிமா
இம்பர் நடவாதன ஈகுவெனால். 6.17.42

‘நிதியின் நிரை குப்பை நிறைத்தனவும்
பொதியின் மிளிர் காசு பொறுத்தனவும்
மதியின் ஒளிர் தூசு வகுத்தனவும்
அதிகம் சகடு ஆயிரம் ஈகுவெனால். ‘ 6.17.43

‘மற்றும் ஒரு தீது இல் மணிப் பணி தந்து
உற்ற உன் நினைவு யாவையும் உந்துவெனால்
பொன்திண் கழலாய்! நனி போ ‘எனலோடு
எற்றும் திரள் தோளவன் ஏகினனால். 6.17.44

மயிடன் இராமனையடைந்தபொழுது, வானர வீரர் அவன்மேற் சினந்து பற்ற முயலுதலும் அவன் தான் கொண்டு வந்த செய்தியைக் குறிப்பிடுதலும்

ஏகி தனி சென்று எதிர் எய்தலுறும்
காகுத்தனை எய்திய காலையின் வாய்
வேகத்தொடு வீரர் விசைத்து எழலும்
‘ஓகைப் பொருள் உண்டு ‘என ஒதினனால். 6.17.45

தூதனை விடுமின் ‘என்று இராமன் வானர
வீரரை விலக்கல்

போதம் முதல் ‘வாய்மொழியே புகல்வோன்
ஏதும் அறியான்; வறிது ஏகினனால்;
தூதன்; இவனைச் சுளியன்மின் ‘எனா
வேதம் முதல் நாதன் விலக்கினனால். 6.17.46

நீ வந்தது எது கருதி ‘என இராமன் மயிடனை வினவ அவன் ‘இலக்குவனிடமே அது சொல்லத்தக்கது ‘எனல்

‘என் வந்த குறிப்பு? அது இயம்பு ‘எனலும்
மின் வந்த எயிற்றவன் ‘வில்வல! உன்
பின் வந்தவனே அறி பெற்றியதால்
மன் வந்த கருத்து ‘என ‘மன்னர் பிரான்! 6.17.47

அது சொல்லிடு ‘என இலக்குவன் வினவத் தூதன் தான் வந்த செய்தியை அறிவித்தல் (7904-7907)

‘சொல்லாய்; அது சொல்லிடு சொல்லிடு ‘எனா
வில்லாளன் இளம் கிளையோன் வினவ
‘பல் ஆயிரகோடி படைக் கடல் முன்
நில்லாய் ‘என நின்று நிகழ்த்தினனால். 6.17.48

‘உன்மேல் அதிகாயன் உருத்துளனாய்
நல் மேருவின் நின்றனன் நாடி; அவன்
தன்மேல் எதிரும் வலி தக்குளையேல்
பொன் மேனிய! என்னொடு போதுதியால். 6.17.49

‘சையப் படிவம் அத்து ஒரு தந்தையை முன்
மெய் எப்படி செய்தனன் நும்முன் விரைந்து
ஐயப்படல் அப்படி இப் படியில்
செய்யப் படுகிற்றி; தரெித்தனனால். 6.17.50

“‘கொன்றான் ஒழிய கொலை கோள் அறியா
நின்றானொடு நின்றது என் நேடி? ‘எனின்
தன் தாதை படும் துயர் தந்தையை முன்
வென்றானை இயற்றும் அ(வ்) வேட்கையினால். 6.17.51

இராமன் மூவுலகோர் அறியத் தன் இசைவினைத் தரெிவித்தல்

‘வானோர்களும் மண்ணின் உேளார்களும் மற்று
ஏனோர்களும் இவ் உரை கேண்மின்; இவன்
தானே பொருவான்; அயலே தமர் வந்து
ஆனோரும் உடன் பொருவான் அமைவான். 6.17.52

தூதனது பிதற்றுரை கேட்டு இராமன் இலக்குவனைத் தழுவிப் போர்க்குச் செல்லுமாறு பணித்தல் (7909-7910)

என்றே உலகு ஏழினொடு ஏழினையும்
தன் தாமரை போல் இரு தாள் அளவா
நின்றான் உரைசெய்ய நிசாசரனும்
பின்றா உரை ஒன்று பிதற்றினனால். 6.17.53

‘எழுவாய் இனி என்னுடன் ‘என்று எரியும்
மழு வாய் நிகர் வெஞ் சொல் வழங்குதலும்
தழுவா ‘உடன் ஏகுதி தாழல் ‘எனத்
தொழுவார் தொழு தாள் அரி சொல்லுதலும். 6.17.54

கவிக் கூற்று

‘எல்லாம் உடன் எய்திய பின் இவனே
வில்லானொடு போர் செய வேண்டும் ‘எனா
நல் ஆறு உடை வீடணன் நாரணன் முன்
சொல்லாடினன்; அன்னவை சொல்லுதுமால். 6.17.55

அதிகாயனது பேராற்றலையும், முற்பிறப்பின் தொன்மை வரலாற்றையும் வீடணன் விரித்துக் கூறுதல் (7912-7932)

‘வார் ஏறு கழல் சின வாள் அரி எம்
போர் ஏறொடு போர் புரிவான் அமையா
தேர் ஏறு சினக் கடு வெந் தறுகண்
கார் ஏறு என வந்த கதத் தொழிலோன். 6.17.56

'ஓவா நெடு மாதவம் ஒன்று உடையான்
தேவாசுரர் ஆதியர் செய் செருவில்
சாவான் இறையும் சலியா வலியான்
மூவா முதல் நான்முகனார் மொழியால். 6.17.57

‘கடம் ஏய் கயிலைக் கிரி கண்ணுதலோடு
இடம் ஏற எடுத்தனன் ‘என்று இவனைத்
திடம் மேலுலகில் பல தேவரொடும்
வட மேரு எடுக்க வளர்த்தனனால். 6.17.58

‘மாலாரொடு மந்தரம் மாசுணமும்
மேலாகிய தேவரும் வேண்டும்? ‘எனா
ஆலாலமும் ஆர் அமிழ்தும் அமைய
காலால் நெடு வேலை கலக்கிடுமால். 6.17.59

‘ஊழிக்கும் உயர்ந்து ஒரு நாள் ஒருவாப்
பாழித் திசை நின்று சுமந்த பணைச்
சூழிக் கரி தள்ளுதல் தோள் வலியோ?
ஆழிக் கிரி தள்ளும் ஒர் அங்கையினால். 6.17.60

‘காலங்கள் கணக்கு இல கண் இமையா
ஆலம் கொள் மிடற்றவன் ஆர் அழல்வாய்
வேல் அங்கு எறிய கொடு ‘விட்டது நீள்
சூலம்கொல்? ‘எனப் பகர் சொல் உடையான்; 6.17.61

‘பகை ஆடிய வானவர் பல்வகை ஊர்
புகை ஆடிய நாள் புனை வாகையினான்;
“மிகையார் உயிர் உண் ” என வீசிய வெந்
தகை ஆழி தகைந்த தனுத் தொழிலான்; 6.17.62

‘உயிர் ஒப்புறு பல் படை உள்ள எலாம்
செயிர் ஒப்புறும் இந்திரர் சிந்திய நாள்
அயிர் ஒப்பன நுண் துகள் செய்து அவர்தம்
வயிரப் படை தள்ளிய வாளியினான். 6.17.63

‘கற்றான் மறை நூலொடு கண்ணுதல்பால்;
முற்றாதன தேவர் முரண் படைதாம்
மற்று ஆரும் வழங்க வ(ல்)லார் இ(ல்)லவும்
பெற்றான்; நெடிது ஆண்மை பிறந்துடையான். 6.17.64

‘அறன் அல்லது நல்லது மற்று அறியான்;
மறன் அல்லது பல்பணி மாறு அணியான்;
திறன் அல்லது ஒர் ஆர் உயிரும் சிதையான்;
“உறல் நல்லது பேர் இசை ” என்று உணர்வான்; 6.17.65

‘காயத்து உயிரே விடு காலையினும்
மாயத்தவர் கூடி மலைந்திடினும்
தேயத்தவர் செய்யல செய்திடினும்
மாயத் தொழில் செய்ய மதித்திலனால். 6.17.66

‘மது கைடவர் என்பவர் வானவர்தம்
பதி கைகொடு கட்டவர் பண்டு ஒரு நாள்
அதி கைதவர் ஆழி அநந்தனையும்
விதி கைம்மிக முட்டிய வெம்மையினார். 6.17.67

‘நீர் ஆழி இழிந்து நெடுந்தகையை
“தாராய் அமர் ” என்றனர் தாம் ஒரு நாள்;
ஆர் ஆழிய அண்ணலும் அஃது இசையா
“வாரா அமர் செய்கு ” என வந்தனனால். 6.17.68

‘வல்லார் உரு ஆயிரம் ஆய் வரினும்
நல்லார் முறை வீசி நகும் திறலார்
மல்லால் இளகாது மலைந்தனன் மால்;
அல் ஆயிரம் ஆயிரம் அஃகினவால். 6.17.69

‘தன் போல்பவர் தானும் இலாத தனிப்
பொன்போல் ஒளிர் மேனியனை “புகழோய்!
என் போல்பவர் சொல்லுவது எண் உடையார்
உன் போல்பவர் யார் உளர்? “ என்று உரையா 6.17.70

‘ஒருவோம் உலகு ஏழையும் உண்டு உமிழ்வோம்;
இருவோமொடு நீ தனி இத்தனை நாள்
பொருவோமொடு நேர் பொருதாய்; புகழோய்!
தருவோம் நின் மனத்தது தந்தனமால்; 6.17.71

“‘ஒல்லும்படி நல்லது உனக்கு உதவச்
சொல்லும்படி “ என்று அவர் சொல்லுதலும்
“வெல்லும்படி நும்மை விளம்பும் ” எனக்
கொல்லும் படியால் அரி கூறுதலும். 6.17.72

“இடையில் படுகிற்கிலம் யாம்; ஒரு நின்
தொடையின் படுகிற்றும் “ எனத் துணியா
“அடையச் செயகிற்றி; அது ஆணை ” எனா
நடையில் படு நீதியர் நல்குதலும். 6.17.73

‘விட்டான் உலகு யாவையும் மேலொடு கீழ்
எட்டா ஒருவன் தன் இடத் தொடையை;
ஒட்டாதவர் ஒன்றினர் ஊழ் வலியால்
பட்டார்; இது பட்டது பண்டு ஒரு நாள். 6.17.74

‘தனி நாயகன் வன்கதை தன் கைகொளா
நனி சாட விழுந்தனர் நாள் உலவா
பனியா; மது மேதை படப் படர் மே-
தினி ஆனது பூவுலகு எங்கணுமே. 6.17.75

‘விதியால் இ(வ்) உகம்தனில் மெய் வலியான்
மது ஆனவன் எம்முன் மடிந்தனனால்;
கதிர்தான் நிகர் கைடவன் இக் கதிர் வேல்
அதிகாயன்; இது ஆக அறிந்தனனால். 6.17.76

வீடணன் கூறியது கேட்ட இராமன், இலக்குவனது பெருவன்மையை அவனுக்கு அறிவுறுத்தல் (7933-7937)

என்றான் அவ் இராவணனுக்கு இளையான்;
‘நன்று ஆகுக ‘என்று ஒரு நாயகனும்
மின்தான் உமிழ் வெண் நகை வேறு செயா
நின்றான் இது கூறி நிகழ்த்தினனால். 6.17.77

‘எண்ணாயிர கோடி இராவணரும்
விண் நாடரும் வேறு உலகத்து எவரும்
நண்ணா ஒரு மூவரும் நண்ணிடினும்
கண்ணால் இவன் வில் தொழில் காணுதியால். 6.17.78

‘வான் என்பது என்? வையகம் என்பது என்? மால்
தான் என்பது என்? வேறு தனிச் சிலையோர்
யான் என்பது என்? ஈசன் என்? இன்று இமையோர்
கோன் என்பது என்? எம்பி கொதித்திடுமேல். 6.17.79

‘தெய்வப் படையும் சினமும் திறனும்
மையல் தொழில் மாதவம் மற்றும் எலாம்
எய்தற்கு உளவோ இவன் இச் சிலையில்
கைவைப்பு அளவே? இறல் காணுதியால். 6.17.80

‘என் தேவியை வஞ்சனை செய்து எழுவான்
அன்றே முடிவான்; இவன் “அன்னவள் சொல்
குன்றேன் “ என எய்திய கொள்கையினால்
நின்றான் உளன் ஆகி; நெடுந் தகையாய். 6.17.81

‘நீயும் உடன்சென்று, இவனது போர்வன்மையைக் காணுக ‘என இராமன் வீடணனை ஏவுதல் (7938-7942)

‘ஏகாய் உடன் நீயும்; எதிர்ந்துளனாம்
மாகாயன் நெடுந்தலை வாளியொடும்
ஆகாயம் அளந்து விழுந்ததனைக்
காகாதிகள் நுங்குதல் காணுதியால். 6.17.82

‘நீரைக் கொடு நீர் எதிர் நிற்க ஒ(ண்)ணுமோ?
தீரக் கொடியாரொடு தேவர் பொரும்
போரைக் கொடு வந்து புகுந்தது நாம்
ஆரைக் கொடு? நீ அது அறிந்திலையோ? 6.17.83

‘சிவன்; அல்லன் எனில் திருவின் பெருமான்;
அவன் அல்லன் எனில் புவி தந்தருளும்
தவன்; அல்லன் எனில் தனியே வலியோன்
இவன்; அல்லன் எனில் பிறர் யார் உளரோ? 6.17.84

‘ஒன்றாயிர வெள்ளம் ஒருங்கு உள ஆம்
வன் தானைகள் வந்து வளைந்த எலாம்
கொன்றான் இவன் அல்லது கொண்டு உடனே
நின்றார் பிறர் உண்மை நினைந்தனையோ? 6.17.85

‘கொல்வானும் இவன்; கொடியோரை எலாம்
வெல்வானும் இவன்; அடல் விண்டு என
ஒல்வானும் இவன்; உடனே ஒரு நீ
செல்வாய் ‘என ஏவுதல் செய்தனனால். 6.17.86

இலக்குவன் இராமனை வலங்கொண்டு வீடணன் உடன்வரப் போர்க்களம் புகுதல்

அக் காலை இலக்குவன் ஆரியனை
முக்காலும் வலங்கொடு மூதுணர்வின்
மிக்கான் மதி வீடணன் மெய் தொடரப்
புக்கான் அவன் வந்து புகுந்த களம். 6.17.87

அரக்கர் சேனைகளும் வானர சேனைகளும் நெருங்கிப் பொருதல் (7944-7956)

சேனைக் கடல் சென்றது தனெ் கடல்மேல்
ஏனைக் கடல் வந்தது எழுந்தது எனா;
ஆனைக் கடல் தேர் பரி ஆள் மிடையும்
தானைக் கடலோடு தலைப் படலும் 6.17.88

பசும் படு குருதியின் பண்டு சேறுபட்டு
அசும்பு உற உருகிய உலகம் ஆர்த்து எழ
குசும்பையின் நறுமலர்ச் சுண்ணக் குப்பையின்
விசும்பையும் கடந்தது விரிந்த தூளியே. 6.17.89

தாம் இடித்து எழும் பணை முழக்கும் சங்கு இனம்
ஆம் இடிக் குமுறலும் ஆர்ப்பின் ஓதையும்
ஏம் உடைக் கொடுஞ் சிலை இடிப்பும் அஞ்சி தம்
வாய் மடித்து ஒடுங்கின மகர வேலையே. 6.17.90

உலைதொறும் குருதி நீர் அருவி ஒத்து உக
இலை துறு மரம் எனக் கொடிகள் இற்று உக
மலைதொறும் பாய்ந்து என மான யானையின்
தலைதொறும் பாய்ந்தன குரங்கு தாவியே. 6.17.91

கிட்டின கிளை நெடுங் கோட்ட கீழ் உகு
மட்டின அருவியின் மதத்த வானரம்
விட்டன நெடு வரை வேழம் வேழத்தை
முட்டின ஒத்தன முகத்தின் வீழ்வன. 6.17.92

இடித்தன; உறுக்கின; இறுக்கி ஏய்ந்தன;
தடித்தன; எயிற்றினால் தலைகள் சந்து அறக்
கடித்தன; கவிக்குலம் கால்கள் மேல் படத்
துடித்தன குருதியில் துரக ராசியே. 6.17.93

அடைந்தன கவிக்குலம் எற்ற அற்றன
குடைந்து எறிகால் பொர பூட்கைக் குப்பைகள்;
இடைந்தன முகில் குலம் இரிந்து சாய்ந்து என
உடைந்தன; குல மருப்பு உகுத்த முத்தமே. 6.17.94

தோல் படத் துதைந்து எழு வயிரத் தூண் நிகர்
கால் பட கை பட கால பாசம் போல்
வால் பட புரண்டனர் நிருதர்; மற்று அவர்
வேல் படப் புரண்டனர் கவியின் வீரரே. 6.17.95

மரவமும் சிலையொடு மலையும் வாள் எயிற்று
அரவமும் கரிகளும் பரியும் அல்லவும்
விரவின கவிக்குலம் வீச விம்மலால்
உரவரும் கான் எனப் பொலிந்தது உம்பரே. 6.17.96

தட வரை கவிக்குலத் தலைவர் தாங்கின
அடல் வலி நிருதர்தம் அனிக ராசிமேல்
விடவிட விசும்பிடை மிடைந்து வீழ்வன
படர் கடல் இன மழை படிவ போன்றவே. 6.17.97

இழுக்கினர் அடிகளின் இங்கும் அங்குமா
மழுக்களும் அயில்களும் வாளும் தோள்களும்
முழுக்கினர் உழக்கினர் மூரி யாக்கையை
ஒழுக்கினர் நிருதரை உதிர ஆற்றினே. 6.17.98

மிடல் உடை கவிக் குலம் குருதி வெள்ள நீர்
இடை இடை நீந்தின எய்த்த யானையின்
திடர் இடை சென்று அவை ஒழுகச் சேர்ந்தன
கடலிடைப் புக்கன கரையும் காண்கில. 6.17.99

கால் பிடித்து ஈர்த்து இழி குருதிக்கண்ண கண்
சேல் பிடித்து எழு திரை ஆற்றில் திண் நெடுங்
கோல் பிடித்து ஒழுகுறு குருடர் கூட்டம் போல்
வால் பிடித்து ஒழுகின கவியின் மாலையே. 6.17.6.17.100

வானர சேனை எதிர்க்கலாற்றாது சாய்தல்

பாய்ந்தது நிருதர்தம் பரவை; பல்முறை
காய்ந்தது கடும்படை கலக்கி; கைதொறும்
தேய்ந்தது சிதைந்தது சிந்திச் சேண் உறச்
சாய்ந்தது தகைப்ப அரும் கவியின் தானையே. 6.17.101

வானரர்க்குத் தேறுதல் கூறி இலக்குவன் விற்போர் விளைத்தல் (7958-7962)

அத் துணை இலக்குவன் ‘அஞ்சல் அஞ்சல்! ‘என்று
எத் துணை மொழிகளும் இயம்பி ஏற்றினன்
கைத் துணை வில்லினை; காலன் வாழ்வினை
மொய்த்து எழு நாண் ஒலி முழங்கத் தாக்கினான். 6.17.102

நூல் மறைந்து ஒளிப்பினும் நுவன்ற பூதங்கள்
மேல் மறைந்து ஒளிப்பினும் விரிஞ்சன் வீயினும்
கால் மறைந்து ஒளிப்பு இலாக் கடையின் கண் அகல்
நான் மறை ஆர்ப்பு என நடந்தது அவ் ஒலி. 6.17.103

துரந்தன சுடுசரம்; துரந்த தோன்றல
கரந்தன நிருதர்தம் கரை இல் யாக்கையின்;
நிரந்தன நெடும்பிணம் விசும்பின் நெஞ்சு உற
பரந்தன குருதி அப் பள்ள வெள்ளத்தின். 6.17.104

யானையின் கரம் துமித்து இரத வீரர்தம்
வான் உயர் முடித் தலை தடிந்து வாசியின்
கால் நிரை அறுத்து வெம் கறை கண் மொய்ம்பரை
ஊன் உடை உடல் பிளந்து ஒடும் அம்புகள்; 6.17.105

வில் இடை அறுத்து வேல் துணித்து வீரர்தம்
எல்லிடு கவசமும் மார்பும் ஈர்ந்து எறி
கல் இடை அறுத்து மாக் கடிந்து தேர் அழீஇ
கொல் இயல் யானையைக் கொல்லும் கூற்றினே. 6.17.106

இலக்குவனது அம்பினால் அழிந்துபட்ட போர்க்களத்தின் நிலை (7963-7976)

வெற்றி வெங் கரிகளின் வளைந்த வெண்மருப்பு
அற்று எழு விசைகளின் உம்பர் அண்மின
முற்று அரு முப்பகல் திங்கள் வெண்முளை
உற்றன விசும்பிடைப் பலவும் ஒத்தன. 6.17.107

கண்டகர் நெடுந் தலை கனலும் கண்ணன
துண்ட வெண்பிறைத் துணை கவ்வி தூக்கிய;
குண்டல மீன் குலம் தழுவி கோள் மதி
மண்டலம் விழுந்தன போன்ற மண்ணினே. 6.17.108

கூர் மருப்பு இணையன குறைந்த கையன
கார் மதக் கனம் வரை கவிழ்ந்து வீழ்வன
போர் முகக் குருதியின் புணரி புக்கன
பார் எடுக்குறு நெடும் பன்றி போன்றன. 6.17.109

புண் உற உயிர் உகும் புரவி பூட்டு அற
கண் அகன் தேர்க் குலம் மறிந்த காட்சிய
எண் உறு பெரும்பதம் வினையின் எஞ்சிட
மண் உற விண்ணின் வீழ் மானம் போன்றன. 6.17.110

அட கருங் கவந்தம் நின்று ஆடுகின்றன
விடற்கு அரும் வினை அறச் சிந்தி மெய் உயிர்
கடக்க அருந் துறக்கமே கலந்தவாம் என
உடற் பொறை உவகையின் குனிப்ப ஒத்தன. 6.17.111

‘ஆடுவ கவந்தம் ஒன்று ஆறு எண்ணாயிரம்
வீடிய பொழுது ‘எனும் பனுவல் மெய்யதேல்
கோடியின்மேல் உள குனித்த; கொற்றவன்
பாடு இனி ஒருவரால் பகரற் பாலதோ? 6.17.112

ஆனையின் குருதியும் அரக்கர் சோரியும்
ஏனை வெம் புரவியின் உதிரத்து ஈட்டமும்
கானினும் மலையினும் பரந்த கார்ப்புனல்
கானயாறு ஆம் எனக் கடல் மடுத்தவே. 6.17.113

தாக்கிய சரங்களின் தலைகள் நீங்கிய
ஆக்கைய புரசையோடு அளைந்த தாளன
மேக்கு உயர் அங்குசக் கைய வெங்கரி
நூக்குவ கணிப்பு இல அரக்கர் நோன் பிணம். 6.17.114

கோள் உடை கணைபட புரவி கூத்து அயர்
தோளுடை நெடுந்தலை துமிந்தும் தீர்கில
ஆளுடைக் குறைத்தலை அதிர ஆடுவ
வாளுடைத் தடக்கைய வாசி மேலன. 6.17.115

வைவன முனிவர் சொல் அனைய வாளிகள்
கொய்வன தலைகள் தோள்; குறைத்தலைக் குழாம்
கை வளை வரி சிலைக் கடுப்பின் கைவிடா
எய்வன எனை பல; இரத மேலன. 6.17.116

தாதையை தம்முனை தம்பியை தனிக்
காதலை பெயரனை மருகனை களத்து
ஊதையின் ஒரு கணை உருவ மாண்டனர்
சீதை என்று ஒரு கொடுங் கூற்றம் தேடினார். 6.17.117

தூண்டு அருங் கணை படத் துமிந்து துள்ளிய
தீண்ட அரு நெடுந் தலை தழுவிச் சேர்ந்தன
பூண்டு எழு கர தலம் பொறுக்கலாதன
ஆண்டலை நிகர்த்தன; எருவை ஆடுவ. 6.17.118

ஆயிரம் ஆயிரம் கோடியாய் வரும்
தீ உமிழ் கடுங் கணை மனத்திற் செல்வன
பாய்வன புகுவன; நிருதர் பல் உயிர்
ஓய்வன நமன் தமர் கால்கள் ஓயவே. 6.17.119

விளக்கு வான் கணைகளால் விளிந்து மேருவைத்
துளக்குவார் உடல் பொறை துணிந்து துள்ளுவார்;
இளக்குவார் அமரர் தம் சிரத்தை; ஏண் முதுகு
உளுக்குவாள் நிலமகள் பிணத்தின் ஓங்கலால். 6.17.120

தாருகன் என்பான் இலக்குவனுடன் பொருது இறத்தல் (7977-7979)

தாருகன் என்று உளன் ஒருவன் தான் நெடு
மேருவின் பெருமையான் எரியின் வெம்மையான்
போர் உவந்து உழக்குவான் புகுந்து தாங்கினான்
தேரினன் சிலையினன் உமிழும் தீயினன். 6.17.121

துரந்தனன் நெடுஞ் சரம் நெருப்பின் தோற்றத்த;
பரந்தன விசும்பிடை ஒடுங்க; பண்டு உடை
வரம்தனின் வளர்வன அவற்றை வள்ளலும்
கரந்தனன் கணைகளால் முனிவு காந்துவான். 6.17.122

அண்ணல்தன் வடிக் கணை துணிப்ப அற்று அவன்
கண் அகல் நெடுந் தலை விசையின் கார் என
விண் இடை ஆர்த்தது விரைவில் மெய் உயிர்
உண்ணிய வந்த வெங் கூற்றும் உட்கவே. 6.17.123

இலக்குவன் தன்னை எதிர்த்து வந்த காலன் முதலிய ஐவர்களுடைய தலையைத் துணித்து அவர்தம் சேனையைச் சிதற அடித்தல் (7980-7981)

காலனும் குலிசனும் கால சங்கனும்
மாலியும் மருத்தனும் மருவும் ஐவரும்
சூலமும் கணிச்சியும் கடிது சுற்றினார்;
பாலமும் பாசமும் அயிலும் பற்றுவார். 6.17.124

அன்னவர் எய்தன எறிந்த ஆயிரம்
துன் அரும் படைக்கலம் துணித்து தூவினான்
நல் நெடுந் தலைகளைத் துணித்து நால்வகைப்
பல் நெடுந் தானையைப் பாற நூறினான். 6.17.125

அதிகாயனுடைய படை வீரர்கள் இலக்குவனைச் சுற்றிநின்று பொருதல் (7982-7984)

ஆண்டு அதிகாயன் தன் சேனை ஆடவர்
ஈண்டின மத கரி ஏழ் எண்ணாயிரம்
தூண்டினர் மருங்கு உறச் சுற்றினார்; தொகை
வேண்டிய படைக்கலம் முறையின் வீசுவார். 6.17.126

போக்கு இலா வகை புறம் வளைத்துப் பொங்கினார்
தாக்கினார் திசை தொறும் தடக்கை மால்வரை
நூக்கினார்; படைகளால் நுறுக்கினார் குழம்பு
ஆக்கினார் கவிகள்தம் குழுவை; ஆர்ப்பினார். 6.17.127

எறிந்தன எய்தன எய்தி ஒன்றொடு ஒன்று
அறைந்தன அசனியின் விசையின் ஆசைகள்
நிறைந்தன மழை என நெருக்கி நிற்றலால்
மறைந்தன உலகொடு திசையும் வானமும். 6.17.128

இலக்குவன் தன்னை எதிர்த்தாரைத் தாக்கி அவர்தம் யானைப் படையை அழித்து ஒழித்தல் (7985-7993)

அப் படை அனைத்தையும் அறுத்து வீழ்த்து அவர்
துப்புடைத் தடக் கைகள் துணித்து சுற்றிய
முப் புடை மத மலைக் குலத்தை முட்டினான்
எப் புடை மருங்கினும் எரியும் வாளியான். 6.17.129

குன்று அன மத கரி கொம்பொடு கரம் அற
வன் தலை துமிதர மஞ்சு என மறிவன
ஒன்று அல; ஒருபதும் ஒன்பதும் ஒரு கணை
சென்று அரிதர மழை சிந்துவ மத மலை. 6.17.130

ஒரு தொடை விடுவன உரும் உறழ் கணைபட
இரு தொடை புரசையொடு இறுபவர் எறிபடை
விருது உடை நிருதர்கள் மலை என விழுவர்கள்;
பொருது உடைவன மத மழையன புகர் மலை. 6.17.131

பருமமும் முதுகு இடு படிகையும் வலி படர்
மருமமும் அழிபட நுழைவன வடி கணை
உருமினும் வலியன; உருள்வன திசை திசை
கருமலை நிகர்வன; கத மலை கனல்வன. 6.17.132

இறுவன கொடியவை எறிவன இடை இடை
துறுவன சுடுகணை துணிவன மதகரி;
அறுவன அவை அவை கடவினர் அடி தலை;
வெறுமைகள் கெடுவன விழி குழி கழுதுகள். 6.17.133

மிடலொடு விடு கணை மழையினும் மிகை உள
படலொடும் உரும் எறி பரு வரை நிலையன
உடலொடும் உருள் கரி உதிரம் அது உருகெழு
கடலொடு பொருதது கரியொடு கரி என. 6.17.134

மேலவர் படுதலின் விடும் முறை இல மிடல்
ஆலமும் அசனியும் அனையன அடு கரி
மால் உறு களியன மறுகின மத மழை
போல்வன தமதம எதிர் எதிர் பொருவன. 6.17.135

கால் சில துணிவன; கரம் அறுவன; கதழ்
வால் சில துணிவன; வயிறுகள் வெளிபட
நால் சில குடரன; நகழ்வன சில வரு
தோல் சில கணை பல சொரிவன மழையன. 6.17.136

முட்டின முட்டு அற முரண் உறு திசை நிலை
எட்டினும் எட்ட அரு நிலையன எவை? அவன்
விட்டன விட்டன விடுகணை படுதொறும்
பட்டன பட்டன படர் பணை குவிவன. 6.17.137

அரக்கர் மீண்டும் யானைப்படை கொண்டு எதிர்க்க, இலக்குவன் அவற்றை அழித்து வெற்றி கொள்ளுதல் (7994-8003)

அறுபதின் முதலினோடு ஆறு அமை ஆயிரம்
இறுதிய மதகரி இறுதலும் எரி உமிழ்
தறுகணர் தகை அறு நிலையினர் சலம் உறு
கறுவினர் அவன் எதிர் கடவினர் கடல் என. 6.17.138

எல்லை இல் மதகரி இரவினது இனம் நிகர்
செல்வன முடிவு இல தறெு தொழில் மறவனை
வில்லியை இனிது உற விடுகணை மழையினர்
‘கொல்லுதி ‘என எதிர் கடவினர் கொடியவர். 6.17.139
வந்தன மதகரி வளைதலின் மழை பொதி
செந்தனி ஒரு சுடர் என மறை திறலவன்
இந்திர தனு என எழு சிலை குனிவுழி
தந்தியின் நெடுமழை சிதறின தரையன. 6.17.140

மையல் தழை செவி முன் பொழி மழை பெற்றன, மலையின்
மெய் பெற்றன, கடல் ஒப்பன, வெயில் உக்கன விழியின்
மொய் பெற்று உயர் முதுகு இற்றன; முகம் உக்கன; முரண் வெம்
கை அற்றன; மதம் முற்றிய கதம் அற்றில களிமா. 6.17.141

உள் நின்று அலை அலைநீர் உக இறுதிக் கடை உறு கால்
எண்ணின் தலை நிமிர்கின்றன இகல் வெங்கணை, இரணப்
பண்ணின் படர் தலையில் பட, மடிகின்றன பல ஆம்,
மண்ணின் தலை உருள்கின்றன மழை ஒத்தன மதமா. 6.17.142

பிறை பற்றிய எனும் நெற்றிய, பிழை அற்றன பிறழ,
பறை அற்றம் இல் விசை பெற்றன, பரியக்கிரி, அமரர்க்கு
இறை, அற்றைய முனிவு இல் படை எறியப் புடை எழு பொன்
சிறை அற்றன என, இற்றன சினம் முற்றிய மதமா. 6.17.143

கதிர் ஒப்பன கணை பட்டுள, கதம் அற்றில, கதழ் கார்
அதிரத் தனி அதிர் கைக் கரி அளவு அற்றன உளவால்;
எதிர்பட்டு அனல் பொழிய, கிரி இடறி, திசை எழு கார்
உதிரத்தொடும் ஒழுகி, கடல் நடு உற்றவும் உளவால். 6.17.144

கண்ணின் தலை அயில் வெங்கணை பட நின்றன, காணா,
எண்ணின்தலை நிமிர் வெங் கதம் முதிர்கின்றன, இன மா,
மண்ணின்தலை நெரியும்படி திரிகின்றன, மலைபோல்
உள் நின்று அலை நிருதர் கடல் உலறிட்டன உளவால். 6.17.145

ஓர் ஆயிரம் அயில் வெங்கணை, ஒருகால் விடு தொடையில்,
கார் ஆயிரம் விடு தாரையின் நிமிர்கின்றன; கதுவுற்று,
ஈராயிரம் மத மால்கரி விழுகின்றன! இனிமேல்
ஆராய்வது என்? அவன் வில் தொழில் அமரேசரும் அறியார். 6.17.146

தேரும், தறெு கரியும், பொரு சின மள்ளரும், வய வெம்
போரின்தலை உகள்கின்றன புரவிக் குலம் எவையும்,
பேரும் திசை பெறுகின்றில பணையின் பிணை மத வெங்
காரின் தரு குருதிப் பொரு கடல் நின்றன கடவா. 6.17.147

மூன்றாம் முறையாக இராவணனால் அனுப்பப்பட்ட யானைப் படைகளையும் இலக்குவன் அழித்தொழித்தல் (8004-8011)

நூறு ஆயிரம் மத வெங் கரி, ஒரு நாழிகை நுவல,
கூறு ஆயின; பயமுற்று ஒரு குலைவு ஆயின உலகம்;
தேறாதன, மலைநின்றன, தரெியாதன சின மா
வேறு ஆயின அவை யாவையும் உடனே வர விட்டான். 6.17.148

ஒரு கோடிய மத மால்கரி, உள வந்தன உடன் முன்
பொரு கோடியில் உயிர் உக்கன ஒழிய, பொழி மத யாறு
அருகு ஓடுவ, வர உந்தினர் அசனிப் படி கணை கால்
இரு கோடு உடை மத வெஞ்சிலை இள வாள் அரி எதிரே. 6.17.149

உலகத்து உள மலை எத்தனை, அவை அத்தனை உடனே
கொல நிற்பன, பொருகிற்பன, புடை சுற்றின குழுவாய்;
அலகு அற்றன, சினம் முற்றிய, அனல் ஒப்பன, அவையும்;
தலை அற்றன, கரம் அற்றன, தனி வில் தொழில் அதனால். 6.17.150

நாலாயின நவ யோசனை நனிவன் திசை எவையும்
மால் ஆயின மத வெங் கரி திரிகின்றன வரலும்,
தோல் ஆயின உலகு எங்கணும் என அஞ்சின; துகளே
போல் ஆயின வய வானமும் அளறு ஆனது புவியே. 6.17.151

கடை கண்டில, தலை கண்டில, கழுதின் திரள், பிணமா
இடை கண்டன, மலை கொண்டென எழுகின்றன; திரையால்
புடை கொண்டு எறி குருதிக் கடல் புணர்கின்றன, பொறி வெம்
படை கொண்டு இடை படர்கின்றன மத யாறுகள் பலவால். 6.17.152

ஒற்றைச் சரம் அதனோடு ஒரு கரி பட்டு உக, ஒளி வாய்
வெற்றிக் கணை, உரும் ஒப்பன, வெயில் ஒப்பன, அயில் போல்
வற்றக் கடல் சுடுகிற்பன, மழை ஒப்பன பொழியும்
கொற்றக் கரி பதின் ஆயிரம் ஒரு பத்தியில் கொல்வான். 6.17.153

மலை அஞ்சின; மழை அஞ்சின; வனம் அஞ்சின; பிறவும்
நிலை அஞ்சின; திசை வெங்கரி; நிமிர்கின்றன கடலின்
அலை அஞ்சின; பிறிது என் சில? தனி ஐங்கர கரியும்,
கொலை அஞ்சுதல் புரிகின்றது கரியின் படி கொளலால். 6.17.154

கால் ஏறின சிலை நாண் ஒலி, கடல் ஏறுகள் பட வான்
மேல் ஏறினர் மிசையாளர்கள்; தலை மெய் தொறும் உருவ,
கோல் ஏறின உரும் ஏறுகள் குடியேறின எனலாய்
மால் ஏறின களி யானைகள் மழை ஏறு என மறிய. 6.17.155

அப்பொழுது அனுமனும் அங்கே விரைந்து வந்து யானைப் படையை அழித்தல் (8012-8020)

இவ் வேலையின், அனுமான், முதல் எழு வேலையும் அனையார்
வெவ் வேலவர், செல ஏவிய கொலை யானையின் மிகையைச்
செவ்வே உற நினையா, ‘ஒரு செயல் செய்குவென் ‘என்பான்,
தவ்வேல் என வந்தான், அவன் தனிவேல் எனத் தகையான். 6.17.156

ஆர்த்து அங்கு அனல் விழியா, முதிர் மத யானையை அனையான்,
தீர்த்தன் கழல் பரவா, முதல் அரி போல் வரு திறலான்,
வார்த் தங்கிய கழலான், ஒரு மரன் நின்றது, நமனார்
போர் தண்டினும் வலிது ஆயது, கொண்டான் புகழ் கொண்டான். 6.17.157

கருங் கார் புரை நெடுங் கையன களி யானைகள் அவை சென்று
ஒருங்கு ஆயின, உயிர் மாய்ந்தன; பிறிது என், பல உரையால்?
வரும் காலமும் பெரும் பூதமும் மழை மேகமும், உடன் ஆய்
பொரும் காலையில் மலைமேல் விழும் உரும் ஏறு எனப் புடைத்தான். 6.17.158

மிதியால் பல, விசையால் பல, மிடலால் பல, இடறும்
கதியால் பல, காலால் பல, வாலால் பல, வானின்
நுதியால் பல, நுதலால் பல, நொடியால் பல, பயிலும்
குதியால் பல, குமையால் பல, கொன்றான் அறன் நின்றான். 6.17.159

பறித்தான் சில, பகிர்ந்தான் சில, வகிர்ந்தான் சில, பணை போன்று
இறுத்தான் சில, இடந்தான் சில, பிளந்தான் சில, எயிற்றால்
கறித்தான் சில, கவர்ந்தான் சில, கரத்தால் சில பிடித்தான்,
முறித்தான் சில, திறத்து ஆனையின் நெடுங் கோடுகள் முனிந்தான். 6.17.160

வாரிக் குரை கடலில் புக விலகும்; நெடு மரத்தால்
சாரித்து அரைத்து உருட்டும்; நெடுந் தலத்தில் படுத்து அரைக்கும்;
பாரில் பிடித்து அடிக்கும்; குடர் பறிக்கும்; படர் விசும்பின்
ஊரில் செல, எறியும்; மிதித்து உழக்கும்; முகத்து உதைக்கும். 6.17.161

வாலால் வர வளைக்கும், நெடு மலைப் பாம்பு என, வளையா,
மேல் ஆெளாடு பிசையும், முழு மலைமேல் செல விலகும்;
ஆலாலம் உண்டவனே என, அகல் வாயின் இட்டு அதுக்கும்;
தோல் ஆயிரம் இமைப் போதினின் அரி ஏறு எனத் தொலைக்கும்; 6.17.162

சையத்தினும் உயர்வுற்றன தறுகண் களி மதமா,
நொய்தின் கடிது எதிர் உற்றன, நூறாயிரம், மாறா
மையல் கரி, உகிரின் சில குழை புக்கு உரு மறைய,
தொய்யல் படர் அழுவக் கொழுஞ் சேறாய் உகத் துகைத்தான். 6.17.163

வேறு ஆயின மத வெங் கரி ஒரு கோடியின், விறலோன்,
நூறாயிரம் படுத்தான்; இது நுவல்காலையின், இளையோன்,
கூறாயின என அன்னவை கொலை வாளியின் கொன்றான்;
தேறாதது ஓர் பயத்தால் நெடுந் திசை காவலர் இரிந்தார். 6.17.164

அரக்கர் சிதறி ஓடத் தேவாந்தகன் சினந்து வந்து அனுமனொடு பொருது மடிதல் (8021-8027)

இரிந்தார், திசை திசை எங்கணும் யானைப் பிணம் எற்ற,
நெரிந்தார்களும், நெரியாது உயிர் நிலைத்தார்களும், நெருக்கால்
எரிந்தார்; நெடுந் தடந்தேர் இழிந்து எல்லாரும் முன் செல்ல,
திரிந்தான் ஒரு தனியே, நெடுந் தேவாந்தகன், சினத்தான். 6.17.165

உதிரக் கடல், பிண மால் வரை, ஒன்று அல்லன பலவா
எதிர, கடு நெடும் போர்க்களத்து ஒரு தான் புகுந்து ஏற்றான்
கதிர் ஒப்பன சில வெங்கணை அனுமான் உடல் கரந்தான்,
அதிரக் கடல் நெடுந் தேரினன் மழை ஏறு என ஆர்த்தான். 6.17.166

அப்போதினின், அனுமானும், ஓர் மரம் ஓச்சி நின்று ஆர்த்தான்,
‘இப்போது இவன் உயிர் போம் ‘என, உரும் ஏறு என எறிந்தான்;
வெப்போ என வெயில் கால்வன அயில் வெங்கணை விசையால்,
‘துப்போ ‘என துணியாம் வகை, தேவாந்தகன் துரந்தான். 6.17.167

மாறு ஆங்கு ஒரு மலை வாங்கினன், வய வானரக் குலத்தோர்க்கு
ஏறு; ஆங்கு அது எறியாத முன், முறியாய் உக எய்தான்;
கோல் தாங்கிய சிலையானுடன் நெடு மாருதி கொதித்தான்,
பாறு ஆங்கு எனப் புகப் பாய்ந்து அவன் நெடு வில்லினைப் பறித்தான். 6.17.168

பறித்தான் நெடும் படை, வானவர் பலர் ஆர்த்திட, பலவா
முறித்தான்; அவன் வலி கண்டு உயர் தேவாந்தகன் முனிந்தான்,
மறித்து ஆங்கு ஒரு சுடர்த் தோமரம் வாங்கா, மிசை ஓங்கா,
செறித்தான், அவன் இடத் தோள்மிசை; இமையோர்களும் திகைத்தார். 6.17.169

சுடர்த் தோமரம் எறிந்து ஆர்த்தலும், கனல் ஆம் எனச் சுளித்தான்,
அடல் தோமரம் பறித்தான், திரிந்து உரும் ஏறு என ஆர்த்தான்,
புடைத்தான்; அவன் தடந் தேரொடு நெடுஞ் சாரதி புரண்டான்;
மடல் தோகையர் வலி வென்றவன் வானோர் முகம் மலர்ந்தார். 6.17.170

சூலப் படை தொடுவான்தனை இமையாதமுன் தொடர்ந்தான்;
ஆலத்தினும் வலியானும் வந்து எதிரே புகுந்து அடர்த்தான்;
காலற்கு இரு கண்ணான் தன் கையால் அவன் கதுப்பின்
மூலத்திடைப் புடைத்தான் உயிர் முடித்தான், சிரம் மடித்தான். 6.17.171

அதுகண்டு வெகுண்டு தேரில் வந்த அதிகாயன் அனுமனுடன் வீரவுரை பகர்தல் (8028-8031)

கண்டான் எதிர் அதிகாயனும், கனல் ஆம் எனக் கனன்றான்,
புண்தான் எனப் புனலோடு இழி உதிரம் விழி பொழிவான்,
‘உண்டேன் இவன் உயிர் இப்பொழுது; ஒழியேன் ‘என உரையா,
‘திண்தேரினைக் கடிது ஏவு ‘என, சென்றான், அவன் நின்றான். 6.17.172

அன்னான் வரும் அளவின்தலை, நிலை நின்றன அனிகம்,
பின் ஆனதும் முன் ஆனது; பிறிந்தார்களும் செறிந்தார்;
பொன்னால் உயர் நெடுமால் வரை போல்வான் எதிர் புக்கான்,
சொன்னான் இவை, அதிகாயனும், வட மேருவைத் துணிப்பான். 6.17.173

‘தேய்த்தாய், ஒரு தனி எம்பியைத் தலத்தோடு; ஒரு திறத்தால்
போய்த் தாவினை நெடு மாகடல், பிழைத்தாய்; கடல் புகுந்தாய்,
வாய்த்தானையும் மடித்தாய்; அது கண்டேன், எதிர் வந்தேன்;
ஆய்த்து ஆயது முடிவு, இன்று உனக்கு; அணித்தாக வந்து அடுத்தாய். 6.17.174

‘இன்று அல்லது, நெடுநாள் உனை ஒரு நாளினும் எதிரேன்;
ஒன்று அல்லது செய்தாய் எமை; இளையோனையும் உனையும்
வென்று அல்லது மீளாத என் மிடல் வெங்கணை மழையால்
கொன்று அல்லது செல்லேன்; இது கொள் ‘என்றனன், கொடியோன். 6.17.175

அவ்வுரை கேட்டுச் சிரித்த அனுமன், திரிசிரனை நான் கொல்லும்படி இங்கு அழை எனக் கூறுதல்

‘பிழையாது; இது பிழையாது ‘எனப பெருங் கைத்தலம் பிசையா,
மழை ஆம் எனச் சிரித்தான் வடமலை ஆம் எனும் நிலையான்
‘முழை வாள் அரி அனையானையும் எனையும் மிக முனிவாய்;
அழையாய் திரிசிரத்தோனையும் நிலத்தோடும் இட்டு அரைக்க. ‘ 6.17.176

அதுகேட்டுத் திரிசிரன் ஆரவாரித்து வர, அனுமன் அவனைத் தரையிலிட்டு அரைத்து மேல் திசை வாயிலுக்குப் போதல் (8033-8034)

‘ஆம், ஆம்! ‘என, தலை மூன்றுடையவன் ஆர்த்து வந்து, அடர்த்தான்;
கோமான் தனிப் பெருந் தூதனும், எதிரே செருக் கொடுத்தான்,
‘காமாண்டவர், கல்லாதவர், வல்லீர்! ‘எனக் கழறா,
நா மாண்டனர் அயல் நின்று உற, நடுவே புக நடந்தான். 6.17.177

தேர்மேல் செலக் குதித்தான், திரி சிரத்தோனை ஒர் திறத்தால்,
கார்மேல் துயில் மலை போலியைக் கரத்தால் பிடித்து எடுத்தான்,
பார்மேல் படுத்து அரைத்தான், அவன் பழி மேற்படப் படுத்தான்,
‘போர் மேல்திசை நெடுவாயிலின் உளதாம் ‘என, போனான். 6.17.178

அனுமனது ஆற்றலை வியந்த அதிகாயன் தன் வஞ்சினத்தை யெண்ணி இலக்குவனுடன் பொரக் கருதியவனாய்த் தன் தேரை அவன்முன் செலுத்தச் செய்தல் (8035-8037)

இமையிடை ஆகச் சென்றான்; இகல் அதிகாயன் நின்றான்,
அமைவது ஒன்று ஆற்றல் தேற்றான், அருவியோடு அழல் கால் கண்ணான்,
‘உமையொறு பாகனேயும், இவன் முனிந்து உருத்த போது,
கமையிலன் ஆற்றல் ‘என்னா, கதத்தொடும் குலைக்கும் கையான். 6.17.179

‘பூணிப்பு ஒன்று உடையன் ஆகிப் புகுந்த நான் புறத்து நின்று
பாணித்தல் வீரம் அன்றால்; பருவலி படைத்தோர்க்கு எல்லாம்
ஆணிப் பொன் ஆனான் தன்னைப் பின்னும் கண்டு அறிவென் ‘என்னா,
தூணிப் பொன் புறத்தான், திண்தேர் இளவல்மேல் தூண்டச் சொன்னான் 6.17.180

தேர் ஒலி கடலைச் சீற, சிலை ஒலி மழையைச் சீற,
போர் ஒலி முரசின் ஓதை திசைகளின் புறத்துப் போக,
தார் ஒலி கழற்கால் மைந்தன், தானையும் தானும் சென்றான்;
வீரனும் எதிரே நின்றான், விண்ணவர் விசயம் சொல்ல. 6.17.181

அங்கதன் வேண்டியவாறு இலக்குவன் அவன் தோள்மேல் ஏறியமர்ந்து, அதிகாயனொடு பொருதல் (8038-8043)

வல்லையின் அணுக வந்து வணங்கிய வாலி மைந்தன்,
‘சில்லி அம் தேரின் மேலான் அவன்; அமர்ச் செலவு இது அன்றால்;
வில்லியர் திலதம் அன்ன நின் திருமேனி தாங்கப்
புல்லிய எனினும் என் தோள், ஏறுதி, புனித! ‘என்றான். 6.17.182

‘ஆம் ‘என, அமலன் தம்பி, அங்கதன் அலங்கல் தோள்மேல்
தாமரைச் சரணம் வைத்தான்; கலுழனின் தாங்கி நின்ற
கோமகன் ஆற்றல் நோக்கி, குளிர்கின்ற மனத்தர் ஆகி,
பூமழை பொழிந்து வாழ்த்திப் புகழ்ந்தனர், புலவர் எல்லாம். 6.17.183

ஆயிரம் புரவி பூண்ட அதிர்குரல் அசனித் திண் தேர்
போயின திசைகள் எங்கும், கறங்கு எனச் சாரி போமால்;
மீ எழின் உயரும்; தாழின் தாழும்; விண் செல்லின் செல்லும்;
தீ எழ உவரி நீரைக் கலக்கினான் சிறுவன் அம்மா! 6.17.184

அத்தொழில் நோக்கி, ஆங்கு வானரத் தலைவர் ஆர்த்தார்;
‘இத்தொழில் கலுழற்கேயும் அரிது ‘என, இமையோர் எல்லாம்
கைத்தலம் குலைத்தார் ஆக, களிற்றினும் புரவி மேலும்
தைத்தன, இளைய வீரன் சரம் எனும் தாரை மாரி. 6.17.185

முழங்கின முரசம்; வேழம் முழங்கின; மூரித் திண் தேர்
முழங்கின; முகரப் பாய்மா முழங்கின; முழுவெண் சங்கம்
முழங்கின; தனுவின் ஓதை முழங்கின; கழலும் தாரும்
முழங்கின; தழெிப்பும் ஆர்ப்பும் முழங்கின, முகிலின் மும்மை. 6.17.186

கரிபட, காலாள் வெள்ளம் களம்பட, கலினக் கால் பொன்
பரிபட, கண்ட கூற்றும் பயம்பட, பைம்பொன் திண் தேர்
எரிபட, பொருத பூமி இடம்பட, எதிர்ந்த எல்லாம்
முரிபட, பட்ட வீரன் முரண் கணை மூரி மாரி. 6.17.187

என் உனக்கு இச்சை? என இலக்குவன் வினவ அதிகாயன் மறுமொழி பகர்தல் (8044-8046)

மன்னவன் தம்பி, மற்று அவ் இராவணன் மகனை நோக்கி,
‘என் உனக்கு இச்சை? நின்ற எறிபடைச் சேனை எல்லாம்
சின்ன பின்னங்கள் பட்டால், பொருதியோ? திரிந்து நீயே
நல் நெடுஞ் செருச் செய்வாயோ? சொல்லுதி, நயந்தது ‘என்றான். 6.17.188

‘யாவரும் பொருவர் அல்லர், எதிர்ந்துள யானும் நீயும்,
தேவரும் பிறரும் காண, செய்வது, செய்வது எல்லாம்;
காவல் வந்து உன்னைக் காப்பார் காக்கவும் அமையும்; வேறே
கூவியது அதனுக்கு அன்றோ? ‘ என்றனன் கூற்றின் வெய்யோன். 6.17.189

‘உமையனே காக்க; மற்று அங்கு உமை ஒரு கூறன் காக்க,
இமையவர் எல்லாம் காக்க; உலகம் ஓர் ஏழும் காக்க;
சமையும் உன் வாழ்க்கை இன்றோடு என்று, தன் சங்கம் ஊதி,
அமை உருக் கொண்ட கூற்றை நாண் எறிந்து, உருமின் ஆர்த்தான். 6.17.190

அதிகாயன் கூறியவற்றைக் கேட்ட இலக்குவன் புன்முறுவல் செய்து அதிகாயன்மேல் அம்பு தொடுத்தல்

அன்னது கேட்ட மைந்தன், அரும்பு இயல் முறுவல் தோன்ற,
‘சொன்னவர் வாரார்; யானே தோற்கினும் தோற்கத் தக்கேன்;
என்னை நீ பொருது வெல்லின், அவரையும் வென்றி ‘என்னா,
மின்னினும் மிளிர்வது ஆங்கு ஓர் வெஞ்சரம் கோத்து விட்டான். 6.17.191

இலக்குவனும் அதிகாயனும் தம்முட் பெரும்போர் புரிதல் (8048-8060)

விட்ட வெம் பகழிதன்னை, வெற்பினை வெதுப்பும் தோளான்,
சுட்டது ஓர் கணையினாலே விசும்பிடைத் துணித்து நீக்கி,
எட்டினோடு எட்டு வாளி, ‘இலக்குவ விலக்காய் ‘என்னா,
திட்டியின் விடத்து நாகம் அனையன சிந்தி ஆர்த்தான். 6.17.192

ஆர்த்து அவன் எய்த வாளி அனைத்தையும் அறுத்து மாற்றி
வேர்த்து, ஒலி வயிர வெங்கோல், மேருவைப் பிளக்கற்பால,
தூர்த்தனன், இராமன் தம்பி; அவை எலாம் துணித்துச் சிந்தி,
கூர்த்தன பகழி கோத்தான் குபேரனை ஆடல் கொண்டான். 6.17.193

எய்தனன் எய்த எல்லாம், எரி முகப் பகழியாலே,
கொய்தனன் அகற்றி, ஆர்க்கும் அரக்கனைக் குரிசில் கோபம்
செய்தனன் துரந்தான் தெய்வச் செயல் அன்ன கணையை; வெங்கோல்
நொய்து அவன் கவசம் கீறி நுழைவன; பிழைப்பு இலாத. 6.17.194

நூறு கோல் கவசம் கீறி நுழைதலும், குழைவு தோன்றத்
தேறல் ஆம் துணையும், தெய்வச் சிலை நெடுந் தேரின் ஊன்றி
ஆறினான்; அது காலத்து அங்கு அவனுடை அனிகம் எல்லாம்
கூறு கூறாக்கி அம்பால், கோடியின் மேலும் கொன்றான். 6.17.195

புடை நின்றார் புரண்டவாறும், போகின்ற புங்க வாளி
கடை நின்று கணிக்க ஆங்கு ஓர் கணக்கு இலாவாறும் கண்டான்;
இடை நின்ற மயக்கம் தீர்த்தான்; ஏந்திய சிலையின் காந்தி,
தொடை நின்ற பகழி மாரி மாரியின் மும்மை தூர்த்தான். 6.17.196

வான் எலாம் பகழி, வானின் வரம்பு எலாம் பகழி, மண்ணோ
தான் எலாம் பகழி, குன்றின் தலை எலாம் பகழி, சார்ந்தோர்
ஊன் எலாம் பகழி, நின்றோர் உடல் எலாம் பகழி, வேலை
மீன் எலாம் பகழி ஆக வித்தினன் வெகுளி மிக்கோன். 6.17.197

மறைந்தன திசைகள் எல்லாம்; வானவர் மனமே போலக்
குறைந்தன, சுடரின் மும்மைக் கொழுங் கதிர்; குவிந்து ஒன்று ஒன்றை
அறைந்தன, பகழி; வையம் அதிர்ந்தது; விண்ணும் அஃதே;
நிறைந்தன, பொறியின் குப்பை; நிமிர்ந்தன நெருப்பின் கற்றை. 6.17.198

‘முற்றியது இன்றே அன்றோ வானர முழங்கு தானை?
மற்று இவன் தன்னை வெல்ல வல்லனோ வள்ளல் தம்பி?
கற்றது காலனோடோ, கொலை இவன்? ஒருவன் கற்ற
வில் தொழில் என்னே! ‘என்னா, தேவரும் வெருவல் உற்றார். 6.17.199

அங்கதன் நெற்றிமேலும் தோளினும் ஆகத்துள்ளும்
புங்கமும் தோன்றா வண்ணம் பொரு சரம் பலவும் போக்கி,
வெங்கணை இரண்டும் ஒன்றும் வீரன்மேல் ஏவி, மேகச்
சங்கமும் ஊதி, விண்ணோர் தலை பொதிர் எறிய ஆர்த்தான். 6.17.200

வாலி சேய் மேனிமேலும் மழை பொரு குருதி வாரி,
கால் உயர் வரையின் செங்கேழ் அருவிபோல் ஒழுகக் கண்டான்;
கோல் ஒரு பத்து நூற்றால் குதிரையின் தலைகள் கொய்து,
மேலவன் சிரத்தைச் சிந்தி, வில்லையும் துணித்தான் வீரன். 6.17.201

மாற்று ஒரு தடந்தேர் ஏறி, மாறு ஒரு சிலையும் வாங்கி,
ஏற்ற வல் அரக்கன் தன்மேல், எரிமுதற் கடவுள் என்பான்
ஆற்றல் சால் படையை விட்டான், ஆரியன்; அரக்கன் அம்மா,
வேற்றுள, ‘தாங்க! ‘என்னா, வெய்யவன் படையை விட்டான். 6.17.202

பொரு படை இரண்டும் தம்மில் பொருதன; பொருதலோடும்,
எரிகணை, உருமின் வெய்ய, இலக்குவன் துரந்த, மார்பை
உருவின, உலப்பு இலாத; உளைகிலன், ஆற்றல் ஓயான்
சொரிகணை மழையின் மும்மை சொரிந்தனன், தழெிக்கும் சொல்லான். 6.17.203

பின் நின்றார் முன் நின்றாரைக் காணலாம் பெற்றித்து ஆக,
மின் நின்ற வயிர வாளி திறந்தன, மேனி முற்றும்;
அந் நின்ற நிலையின், ஆற்றல் குறைந்திலன், ஆவி நீங்கான்
பொன் நின்ற வடிம்பின் வாளி மழை எனப் பொழியும் வில்லான். 6.17.204

அந்நிலையில் வாயுதேவன் தோன்றி ‘இவன் பிரமாத்திரத்தாலன்றி இறக்கமாட்டான் ‘எனக் கூற, இலக்குவன் அதனைச் செலுத்த அதிகாயன் தலையறுபடுதல் (8061-8062)

கால் முகம் குழைய வாங்கி, சொரிகின்ற காளை வீரன்
பால் முகம் தோன்ற நின்று, காற்றினுக்கு அரசன், ‘பண்டை
நான்முகன் படையால் அன்றிச் சாகிலன் நம்ப! ‘என்றான். 6.17.205

‘நன்று ‘என உவந்து, வீரன், நான்முகன் படையை வாங்கி,
மின் தனி திரண்டது என்னச் சரத்தொடும் கூட்டி விட்டான்,
குன்றினும் உயர்ந்த தோளான் தலையினைக் கொண்டு அ(வ்) வாளி,
சென்றது, விசும்பின் ஊடு; தேவரும் தரெியக் கண்டார். 6.17.206

வானோர் பூமழை பொழிய இலக்குவன் அங்கதன் தோளினின்றும் இறங்குதல்

பூமழை பொழிந்து, வானோர், ‘போயது எம் பொருமல் ‘என்றார்;
தாம் அழைத்து அலறி எங்கும் இரிந்தனர், அரக்கர் தள்ளி;
தீமையும் தகைப்பும் நீங்கித் தெளிந்தது குரக்குச் சேனை
கோமகன் தோளின் நின்றும் குதித்தனன், கொற்ற வில்லான். 6.17.207

இலக்குவனது வெற்றியைக் கண்டு வியந்த வீடணன், ‘இந்திரசித்து இறப்பது திண்ணம் ‘என்றல்

வெந்திறல் சித்தி கண்ட வீடணன், வியந்த நெஞ்சன்,
அந்தரச் சித்தர் ஆர்ப்பும் அமலையும் கேட்டான்; ‘ஐயன்
மந்திர சித்தி அன்ன சிலைத் தொழில் வலி இது ஆயின்,
இந்திர சித்தினார்க்கும் இறுதியே இயைவது ‘என்றான். 6.17.208

அதிகாயனாகிய தன் தமையன் கொல்லப்பட்டதறிந்து வெகுண்ட நராந்தகன் இலக்குவனை நோக்கி, ‘போகலை போகல் ‘என்று போர் செய்யத் தொடர்தல் (8065-8066)

‘ஏந்து எழில் ஆகத்து எம்முன் இறந்தனன் என்று, நீ நின்
சாந்து அகல் மார்பு, திண்தோள், நோக்கி, நின் தனுவை நோக்கி,
போம் தகைக்கு உரியது அன்றால்; போகலை, போகல்! ‘என்னா,
நாந்தகம் மின்ன தேரை நராந்தகன் நடத்தி வந்தான். 6.17.209

தேரிடை நின்று, கண்கள் தீ உக, சீற்றம் பொங்க,
பாரிடைக் கிழியப் பாய்ந்து, பகலிடைப் பருதி என்பான்.
ஊரிடை நின்றான் என்ன, கேடகம் ஒருகை தோன்ற,
நீரிடை முகிலின் மின்போல் வாள் இடை நிமிர வந்தான். 6.17.210

அதுகண்ட அங்கதன் நராந்தகனொடு பொருது, அவன் கையிலுள்ள வாளினாலேயே அவனை வீழ்த்துதல் (8067-8070)

வீசின மரமும் கல்லும் விலங்கலும், வீற்று வீற்று
ஆசைகள் தோறும் சிந்த, வாளினால் அறுத்து மாற்றி,
தூசியும், இரண்டு கையும், நெற்றியும், சுருண்டு, நீர்மேல்
பாசியின் ஒதுங்க வந்தான்; அங்கதன் அதனைப் பார்த்தான். 6.17.211

மரம் ஒன்று விரைவின் வாங்கி, வாய் மடித்து உருத்து, வள்ளல்
சரம் ஒன்றின் கடிது சென்று, தாக்கினான்; தாக்கினான் தன்
கரம் ஒன்றில் திரிவது ஆரும் காண்கிலாது அதனைத் தன் கை
அரம் ஒன்று வயிர வாளால் ஆயிரம் கண்டம் கண்டான். 6.17.212

அவ் இடை வெறுங்கை நின்ற அங்கதன், ‘ஆண்மை அன்றால்
இவ் இடை பெயர்தல் ‘என்னா, இமை இடை ஒதுங்கா முன்னர்,
வெவ் விடம் என்னப் பொங்கி, அவன் இடை எறிந்த வீச்சுத்
தவ்விட, உருமின் புக்கு, வாெளாடும் தழுவிக் கொண்டான் 6.17.213

அத் தொழில் கண்ட வானோர் ஆவலம் கொட்டி ஆர்த்தார்;
‘இத் தொழில் இவனுக்கு அல்லால் ஈசற்கும் இயலாது ‘என்பார்;
குத்து ஒழித்து அவன் கைவாள் தன் கூர் உகிர்த் தடக்கை கொண்டான்,
ஒத்து இரு கூறாய் வீழ வீசி, வான் உலைய ஆர்த்தான் 6.17.214

போர்மத்தன் நீலனொடு பொருது இறத்தல் (8071-8083)

கூர்மத்தின் வெரிநின் வைத்து வானவர் அமுதம் கொண்ட
நீர் மத்தின் நிமிர்ந்த தோளான், நிறை மத்த மதுவைத் தேக்கி
ஊர் மத்தம் உண்டால் அன்ன மயக்கத்தான், உருமைத் தின்பான்,
போர் மத்தன் என்பான் வந்தான் புகர் மத்தப் பூட்கை மேலான். 6.17.215

காற்று அன்றேல், கடுமை என்னாம்?
கடல் அன்றேல், முழக்கம் என்னாம்?
கூற்று அன்றேல், கொலை மற்று என்னாம்?
உரும் அன்றேல், கொடுமை என்னாம்?
சீற்றம்தான் அன்றேல், சீற்றம்
வேறு ஒன்று தரெிப்பது எங்கே?
மாற்று அன்றே, மலை; மற்று என்னே?
மத்தன் தன் மத்த யானை 6.17.216

வேகமாக் கவிகள் வீசும் வெற்பு இனம் விழுவ, மேன்மேல்,
பாகர் கால் சிலையின் தூண்டும் உண்டையாம் எனவும் பற்றா;
மாக மா மரங்கள் எல்லாம் கடாத்திடை வண்டு சோப்பி
ஆகிலும் ஆம்; அது அன்றேல், கரும்பு என்றே அறையலாமால். 6.17.217

காலிடைப் பட்டும், மானக் கையிடைப் பட்டும், கால
வாலிடைப் பட்டும், வெய்ய மருப்பிடைப் பட்டும், மாண்டு,
நாலிடைப் பட்ட சேனை, நாயகன் தம்பி எய்த
கோலிடைப் பட்டது எல்லாம் பட்டது குரக்குச் சேனை 6.17.218

தன்படை உற்ற தன்மை நோக்கினான், தரிக்கிலாமை
அன்பு அடை உள்ளத்து அண்ணல் அனலன்தன் புதல்வன், ஆழி
வன் படை அனையது ஆங்கு ஓர் மராமரம் சுழற்றி வந்தான்
பின்படை செல்ல, நள்ளார் பெரும்படை இரிந்து போ. 6.17.219

சேறலும், களிற்றின் மேலான், திண்திறல் அரக்கன், செவ்வே,
ஆறு இரண்டு அம்பினால் அந் நெடும் மரம் அறுத்து வீழ்த்தான்;
வேறு ஒரு குன்றம் நீலன் வீசினான்; அதனை விண்ணில்
நூறு வெம்பகழி தன்னால், நுறுக்கினான், களிறு நூக்கி. 6.17.220

பின், நெடுங் குன்றம் தேடிப் பெயர்குவான் பெயரா வண்ணம்,
பொன் நெடுங் குன்றம் சூழ்ந்த பொறி வரி அரவம் போல,
அந் நெடுங் கோப யானை, அமரரும் வெயர்ப்ப, அங்கி
தன் நெடு மகனைப் பற்றிப் பிடித்தது, தடக்கை நீட்டி. 6.17.221

‘ஒடுங்கினன், உரமும், ஆற்றல் ஊற்றமும், உயிரும் ‘என்ன,
கொடும் படை வயிரக் கோட்டால் குத்துவான் குறிக்குங் காலை,
நெடுங் கையும் தலையும் பிய்ய, நொய்தினின் நிமிர்ந்து போனான்;
நடுங்கினர், அரக்கர்; விண்ணோர், ‘நன்று, நன்று ‘என்ன நக்கார். 6.17.222

‘தறைத்தலை உற்றான் நீலன் ‘ என்பது ஓர் காலம் தன்னில்,
நிறைத் தலை வழங்குஞ் சோரி நீத்தத்து நெடுங்குன்று என்னக்
குறை தலை வேழம் வீழ, விசும்பின்மேல் கொண்டு நின்றான்,
பிறைத்தலை வயிர வாளி மழை எனப் பெய்யும் கையான். 6.17.223

வாங்கிய சிரத்தின் மற்றை வயிர வான் கோட்டை வவ்வி,
வீங்கிய விசையின், நீலன், அரக்கன்மேல் செல்ல விட்டான்;
ஆங்கு, அவன், அவற்றை ஆண்டு ஓர் அம்பினால் அறுத்து, ஓர் அம்பால்
ஓங்கல் போல் புயத்தினான்தன் உரத்திடை ஒளிக்க எய்தான். 6.17.224

எய்த அது காலமாக, ‘விளிந்திலது யானை ‘என்ன,
கையுடை மலை ஒன்று ஏறி, காற்று எனக் கடாவி வந்தான்,
வெய்யவன்; அவனைத் தானும் மேற்கொளா, வில்லினோடு
மொய் பெருங்களத்தின் இட்டான், மும்மதக் களிற்றின் முன்னர். 6.17.225

இட்டவன் அவனி நின்றும் எழுவதன் முன்னம், யானை
கட்டு அமை வயிரக் கோட்டால் களம்பட வீழ்த்தி, காலால்
எட்டி, வன் தடக்கை தன்னால் எடுத்து, எங்கும் விரைவின் வீச,
பட்டிலன், தானே தன் போர்க் கரியினைப் படுத்து வீழ்த்தான் 6.17.226

தன் கரி தானே கொன்று, தடக் கையால் படுத்து வீழ்த்தும்
மின் கரிது என்ன மின்னும் எயிற்றினான் வெகுளி நோக்கி,
பொன் கரிது என்னும் கண்கள் பொறி உக, நீலன் புக்கான்,
வன்கரம் முறுக்கி, மார்பில் குத்தினன்; மத்தன் மாண்டான் 6.17.227

வயமத்தன் விரைந்து போர்க்குவர, இடபன் அவனை எதிர்த்தல் (8084-8086)

உன்மத்தன் வயிர மார்பின் உரும் ஒத்த கரம் சென்று உற்ற
வன்மத்தைக் கண்டும், மாண்ட மதமத்த மலையைப் பார்த்தும்,
சன்மத்தின் தன்மையானும், தருமத்தைத் தள்ளி வாழ்ந்த
கன்மத்தின் கடைக் கூட்டானும், வயமத்தன் கடிதின் வந்தான் 6.17.228

பொய்யினும் பெரிய மெய்யான்; பொருப்பினைப் பழித்த தோளான்;
‘வெய்யன் ‘என்று உரைக்கச் சாலத்திண்ணியான்; வில்லின் செல்வன்;
பெய்கழல் அரக்கன், சேனை ஆர்த்து எழ, பிறங்கு பல் பேய்
ஐ இருநூறு பூண்ட ஆழி அம் தேரின் மேலான் 6.17.229

ஆர்க்கின்றான், உலகை எல்லாம் அதிர்க்கின்றான், உருமும் அஞ்சப்
பார்க்கின்றான், பொன்றினாரைப் பழிக்கின்றான், பகழி மாரி
தூர்க்கின்றான், குரங்குச் சேனை துரக்கின்றான், துணிபை நோக்கி,
‘ஏற்கின்றார் இல்லை ‘என்னா, இடபன் வந்து அவனோடு ஏற்றான். 6.17.230

வயமத்தனும் இடபனும் தம்முள் வீரவுரை பகர்தல் (8087-8088)

சென்றவன் தன்னை நோக்கி,
சிரித்து, ‘நீ சிறியை; உன்னை
வென்று அவம்; உம்மை எல்லாம்
விளிப்பெனோ? விரிஞ்சன் தானே
என்றவன் எதிர்ந்த போதும்,
இராவணன் மகனை இன்று
கொன்றவன் தன்னைக் கொன்றே குரங்கின்மேல்
கொதிப்பென் ‘என்றான் 6.17.232

‘வாய் கொண்டு சொற்றற்கு ஏற்ற வலிகொண்டு, பலி உண் வாழ்க்கைப்
பேய்கொண்டு வெல்ல வந்த பித்தனே! மிடுக்கைப் பேணி
நோய் கொண்டு மருந்து, செய்யா ஒருவ! நின் நோன்மை எல்லாம்
ஓய்கின்றாய் காண்டி! ‘என்னா, உரைத்தனன், இடபன், ஒல்கான். 6.17.232

இருவரும் தம்முட் பொருதநிலையில் வயமத்தன் இறந்து வீழ்தல் (8089-8092)

“‘ஓடுதி “ என்ன, ஓடாது உரைத்தியேல், உன்னோடு இன்னே
ஆடுவென் விளையாட்டு ‘என்னா, அயில் எயிற்று அரக்கன், அம்பொன்
கோடு உறு வயிரப் போர்வில் காலொடு புருவம் கோட்டி,
ஈடு உற, இடபன் மார்பத்து ஈர் ஐந்து பகழி எய்தான். 6.17.233

அசும்புடைக் குருதி பாயும் ஆகத்தான், வேகத்தால் அத்
தசும்புடைக் கொடுந் தேர்தன்னைத் தடக்கையால் எடுத்து வீச,
பசுங்கழல் கண்ண பேயும் பறந்தன, பரவை நோக்கி;
விசும்பிடைச் செல்லும் காரின் தாரைபோல் நான்ற மெய்யான் 6.17.234

தேரோடும் கடலின் வீழ்ந்து, சிலையும் தன் தலையும் எல்லாம்
நீரிடை அழுந்தி, பின்னும் நெருப்பொடு நிமிர வந்தான்;
பாரிடைக் குதியா முன்னம், இடபனும், ‘பதக! நீ போய்
ஆரிடைப் புகுதி! ‘என்னா, அந்தரத்து ஆர்த்துச் சென்றான் 6.17.235

அல்லினைத் தழுவி நின்ற பகல் என, அரக்கன்தன்னை,
கல்லினும் வலிய தோளால், கட்டியிட்டு இறுக்கும் காலை,
பல்லுடைப் பில வாயூடு பசும் பெருங் குருதி பாய,
வில்லுடை மேகம் என்ன, விழுந்தனன், உயிர் விண் செல்ல. 6.17.236

சுக்கிரீவனும் கும்பனும் பொருதல் (8093-8102)

குரங்கினுக்கு அரசும், வென்றிக் கும்பனும், குறித்த வெம் போர்
அரங்கினுக்கு அழகு செய்ய, ஆயிரம், சாரி போந்தார்,
மரம் கொடும், தண்டு கொண்டும், மலை என மலையா நின்றார்;
சிரங்களும் கரமும் எல்லாம் குலைந்தனர், கண்ட தேவர் 6.17.237

கிடைத்தார் உடலில் கிழி சோரியை வாரித்
துடைத்தார் விழியில் தழல் மாரி சொரிந்தார்
உடைத் தாரொடு பைங்கழல் ஆர்ப்ப உலாவிப்
புடைத்தார் பொருகின்றனர் கோள் அரி போல்வார். 6.17.238

தண்டம் கையின் வீசிய தக்க அரக்கன்
அண்டங்கள் வெடிப்பன என்ன அடித்தான்;
கண்டு அங்கு அது மா மரமே கொடு காத்தான்;
விண்டு அங்கு அது தீர்ந்தது; மன்னன் வெகுண்டான். 6.17.239

‘பொன்றப் பொருவேன், இனி ‘ என்று, பொறாதான்,
ஒன்றப் புகுகின்றது ஒர் காலம் உணர்ந்தான்,
நின்று அப்பெரியோன் நினையாத முன் நீலன்
குன்று ஒப்பது ஓர் தண்டு கொணர்ந்து கொடுத்தான். 6.17.240

அத்தண்டு கொடுத்தது கைக்கொடு அடைந்தான்
ஒத்து அண்டமும் மண்ணும் நடுங்க உருத்தான்
பித்தன் தட மார்பொடு தோள்கள் பிளந்தான்;
சித்தங்கள் நடுங்கி அரக்கர் திகைத்தார். 6.17.241

அடியுண்ட அரக்கன் அருங் கனல் மின்னா
இடியுண்டது ஒர் மால்வரை என்ன விழுந்தான்!
‘முடியும் இவன் ‘என்பது ஒர்முன்னம் வெகுண்டான்
‘ஒடியும் உன தோள் ‘என மோதி உடன்றான். 6.17.242

தோளில் புடையுண்டு அயர் சூரியன் மைந்தன்
தாளில் தடுமாறல் தவிர்ந்து தகைந்தான்
வாளிக் கடு வல் விசையால் எதிர் மண்டி
ஆளித் தொழில் அன்னவன் மார்பின் அறைந்தான். 6.17.243

அடி ஆயிர கோடியின் மேலும் அடித்தார்;
‘முடியார் இனி யார்? ‘என வானவர் மொய்த்தார்;
இடியோடு இடி கிட்டியது என்ன இரண்டும்
பொடி ஆயின தண்டு; பொருந்தினர் புக்கார். 6.17.244

மத்தச் சின மால் களிறு என்ன மலைந்தார்;
பத்துத் திசையும் செவிடு எய்தின; பல்கால்
தத்தித் தழுவி திரள் தோள்கொடு தள்ளி
குத்தி தனி ‘குத்து ‘என மார்பு கொடுத்தார். 6.17.245

நிலையில் சுடரோன் மகன் வன்கை நெருங்க
கலையில் படு கம்மியர் கூடம் அலைப்ப
உலையில் படு இரும்பு என வன்மை ஒடுங்க
மலையின் பிளவுற்றது தீயவன் மார்பம். 6.17.246

சுக்கிரீவன் கும்பனது நாவினைப் பறித்தலால் கும்பன் இறத்தல்

‘செய்வாய் இகல்? ‘என்று அவன் நின்று சிரித்தான்;
ஐ வாய் அரவம் முழை புக்கு என ஐயன்
கை வாய் வழி சென்று அவன் ஆருயிர் கக்க
பை வாய் நெடு நாவை முனிந்து பறித்தான். 6.17.247

அப்பொழுது நிகும்பன் உருத்துவர, அங்கதன் எதிர்த்தல் (8104-8105)

அக்காலை நிகும்பன் அனல் சொரி கண்ணன்
புக்கான் ‘இனி எங்கு அட போகுவது? ‘என்னா
மிக்கான் எதிர் அங்கதன் உற்று வெகுண்டான்;
எக்காலமும் இல்லது ஒர் பூசல் இழைத்தார். 6.17.248

சூலப் படையான் இடை வந்து தொடர்ந்தான்
ஆலத்தினும் வெய்யவன்; அங்கதன் அங்கு ஓர்
தாலப் படை கைக் கொடு சென்று தடுத்தான்
நீலக் கிரிமேல் நிமிர் பொன் கிரி நேர்வான். 6.17.249

நிகும்பன் அங்கதனைக் கொல்லுதற்குச் சூலப்படையினை எடுத்தபொழுது அனுமன் விரைந்துவந்து அதனைத் தடுத்து நிகும்பனை அறைந்து கொல்லுதல் (8106-8107)

எறிவான் இகல் சூலம் எடுத்தலும் ‘இன்னே
முறிவான் இகல் அங்கதன் ‘என்பதன் முன்னே
அறிவான் அடல் மாருதி அற்றம் உணர்ந்தான்
பொறி வான் உகு தீ என வந்து புகுந்தான். 6.17.250

தடை ஏதும் இல் சூலம் முனிந்து சலத்தால்
விடையே நிகர் அங்கதன்மேல் விடுவானை
இடையே தடைகொண்டு தன் ஏடு அவிழ் அம் கைப்
புடையே கொடு கொன்று அடல் மாருதி போனான். 6.17.251

அரக்கர் அஞ்சியோடுதல் (8108-8116)

நின்றார்கள் தடுப்பவர் இன்மை நெளிந்தார்
பின்றாதவர் பின்றி இரிந்து பிரிந்தார்;
வன்தாள் மரம் வீசிய வானர வீரர்
கொன்றார்; மிகு தானை அரக்கர் குறைந்தார். 6.17.252

ஓடிப் புகுவாயில் நெருக்கின் உலந்தார்
கோடிக்கு அதிகத்தினும் மேல் உளர்; குத்தால்
பீடிப்புறு புண் உடலோடு பெயர்ந்தார்
பாடித் தலை உற்றவர் எண் இலர் பட்டார். 6.17.253

‘தண்ணீர் தருக ‘என்றனர் தாவுற ஓடி
உள்நீர் அற ஆவி உலந்தனர் உக்கார்;
கண்ணீரொடும் ஆவி கலுழ்ந்தனர் காலால்
மண் ஈரம் உற கடிது ஊர்புக வந்தார். 6.17.254

விண்மேல் நெடிது ஓடினர் ஆருயிர் விட்டார்
மண்மேல் நெடுமால் வரை என்ன மறிந்தார்;
எண் மேலும் நிமிர்ந்துளர் ஈருள் தயங்கப்
புண் மேலுடை மேனியினார் திசை போனார். 6.17.255

அறியும்மவர் தங்களை ‘ஐய இவ் அம்பைப்
பறியும் ‘என வந்து பறித்தலும் ஆவி
பிறியும் அவர் எண் இலர்; தம் மனை பெற்றார்
குறியும் அறிகின்றிலர் சிந்தை குறைந்தார். 6.17.256

பரி பட்டு விழ சிலர் நின்று பதைத்தார்;
கரி பட்டு உருள சிலர் கால்கொடு சென்றார்;
நெரிபட்டு அழி தேரிடையே பலர் நின்றார்
எரிபட்ட மனைக்குள் இருந்தவர் என்ன. 6.17.257

மண்ணின்தலை வானர மேனியர் வந்தார்
புண்நின்ற உடற் பொறையோர் சிலர் புக்கார்
‘கண்நின்ற குரங்கு கலந்தன ‘என்னா
உள்நின்ற அரக்கர் மலைக்க உலந்தார். 6.17.258

இருகணும் திறந்து நோக்கி, அயல் இருந்து இரங்குகின்ற
உருகு தம் காதலோரை, ‘உண்ணும் நீர் உதவும் ‘என்றார்,
வருவதன் முன்னம் மாண்டார் சிலர்; சிலர் வந்த தண்ணீர்
பருகுவார் இடையே பட்டார்; சிலர் சிலர் பருகிப் பட்டார். 6.17.259

மக்களைச் சுமந்து செல்லும் தாதையர், வழியின் ஆவி
உக்கனர் என்ன வீசி, தம்மைக் கொண்டு ஓடிப் போனார்;
கக்கினர் குருதி வாயால், கண்மணி சிதற, காலால்
திக்கொடு நெறியும் காணார், திரிந்து சென்று, உயிரும் தீர்ந்தார். 6.17.260

அதிகாயன் முதலியோர் இறந்த செய்தியைத் தூதர் இராவணனிடம் சென்று அறிவித்தல் (8117-8118)

இன்னது ஓர் தன்மை எய்தி, இராக்கதர் இரிந்து சிந்தி,
பொன் நகர் புக்கார்; இப்பால் பூசல் கண்டு ஓடிப் போன
துன்ன அருந் தூதர் சென்றார், தொடு கழல் அரக்கர்க்கு எல்லாம்
மன்னவன் அடியில் வீழ்ந்தார், மழையின் நீர் வழங்கு கண்ணார் 6.17.261

நோக்கிய இலங்கை வேந்தன், ‘உற்றது நுவல்மின் ‘என்றான்;
‘போக்கிய சேனை தன்னில் புகுந்து உள இறையும் போதா;
ஆக்கிய போரின், ஐய! அதிகாயன் முதல்வர் ஆய
கோக்குலக் குமரர் எல்லாம் கொடுத்தனர், ஆவி ‘என்றார். 6.17.262

மைந்தர்கள் இறந்தமை கேட்டு மனங் கலங்கிய இராவணனது நிலை (8119-8121)

ஏங்கிய விம்மல் மானம், இரங்கிய இரக்கம் வீரம்,
ஓங்கிய வெகுளி துன்பம் என்று இவை, ஒன்றிற்கு ஒன்று
தாங்கிய தரங்கம் ஆகக் கரையினைத் தள்ளித் தள்ளி,
வாங்கிய கடல் போல் நின்றான் அருவி நீர் வழங்கு கண்ணான். 6.17.263

‘திசையினை நோக்கும்; நின்ற தேவரை நோக்கும்; வந்த
வசையினை நோக்கும்; கொற்ற வாளினை நோக்கும்; பற்றிப்
பிசையுறும் கையை; மீசை சுறுக் கொள உயிர்க்கும்; பேதை
நசை இடை கண்டான் என்ன, நகும், அழும், முனியும், நாணும். 6.17.264

மண்ணினை எடுக்க எண்ணும்; வானினை இடிக்க எண்ணும்;
எண்ணிய உயிர்கள் எல்லாம் ஒரு கணத்து எற்ற எண்ணும்;
‘பெண் எனும் பெயர எல்லாம் பிளப்பென் ‘என்று எண்ணும்; எண்ணிப்
புண்ணிடை எரிபுக் கென்ன, மானத்தால் புழுங்கு கின்றான். 6.17.265

அதிகாயன் தாய் தானியமாலி, தன் மைந்தன் இறந்தமை கேட்டுப் புலம்பி இராவணன் அடிகளில் வீழ்ந்து முறையிட்டு அரற்றுதல் (8122-8129)

ஒருவரும் உரையார் வாயால், உயிர்த்திலர், உள்ளம் ஓய்வார்
வெருவருந் தகையர் ஆகி, விம்மினர் இருந்த வேலை,
தருவனம் அனைய தோளான்தன் எதிர் தானி மாலி
இரியல் இட்டு அலறி, ஓயாப் பூசல் இட்டு, ஏங்கி வந்தாள். 6.17.266

மலை குவட்டு இடி வீழ்ந்தனெ்ன, வளைகேளாடு ஆரம் ஏங்க,
முலைக் குவட்டு எற்றும் கையாள்; முழை திறந்தன்ன வாயாள்;
தலைக் குவட்டு அணைந்த செக்கர் சரிந்தன குழல்கள் தத்தி
உலைக் குவட்டு உருகும் செம்பு ஒத்து உதிரம் நீர் ஒழுகும் கண்ணாள். 6.17.267

வீழ்ந்தனள் அரக்கன் தாள்மேல், மென்மைத் தோள் நிலத்தை மேவப்
போழ்ந்தனள், பெரும் பாம்பு என்னப் புரண்டனள், பொருமிப் பொங்கி,
‘சூழ்ந்தனை கொடியாய்! ‘என்னா, துடித்து, அருந் துயர வெள்ளத்து
ஆழ்ந்தனள், புலம்பலுற்றாள், அழக் கண்டும் அறிந்திலாதாள். 6.17.268

‘மாட்டாயோ, இக்காலம் வல்லோர் வலி தீர்க்க?
மீட்டாயோ, வீரம்? மெலிந்தாயோ, தோள் ஆற்றல்?
கேட்டாய், உணர்ந்திலையோ? என் உரையும் கேளாயோ?
காட்டாயோ, என்னுடைய கண்மணியைக் காட்டாயோ? 6.17.269

“‘இந்திரற்கும் தோலாத நன்மகனை ஈன்றாள் “ என்று
அந்தரத்து வாழ்வாரும் ஏத்தும் அளியத்தேன்
மந்தரத் தோள் என்மகனை மாட்டா மனிதன்தன்
உந்து சிலைப் பகழிக்கு உண்ணக் கொடுத்தேனே. ‘ 6.17.270

‘அக்கன் உலந்தான்; அதிகாயன்தான் பட்டான்
மிக்க திறத்து உள்ளார்கள் எல்லோரும் வீடினார்;
மக்களின் இன்று உள்ளான் மண்டோதரி மகனே
திக்கு விசயம் இனி ஒருகால் செய்வாயோ? 6.17.271

‘ஏது ஐயா சிந்தித்து இருக்கின்றாய் ” எண் இறந்த
கோதை ஆர் வேல் அரக்கர் பட்டாரைக் கூவாயோ?
பேதை ஆய்க் காமம் பிடிப்பாய் பிழைப்பாயோ?
சீதையால் இன்ன வருவ சிலவேயோ? 6.17.272

‘உம்பி உணர்வு உடையான் சொன்ன உரை கேளாய்
நம்பி குலக் கிழவன் கூறும் நலம் ஓராய்;
கும்பகருணனையும் கொல்வித்து என் கோமகனை
அம்புக்கு இரை ஆக்கி ஆண்டாய் அரசு ஐய! 6.17.273

உருப்பசியும் மேனகையும் தானியமாலியை அரண்மனைக்குக் கொண்டு செல்லுதல்

என்று பலபலவும் பன்னி எடுத்து அழைத்து
கன்றுபடப் பிழைத்த தாய்போல் கவல்வாளை
நின்ற உருப்பசியும் மேனகையும் நேர்ந்து எடுத்து
குன்று புரையும் நெடுங்கோயில் கொண்டு அணைந்தார். 6.17.274

இலங்கை நகரத்தார் யாவரும் வருந்துதல் (8131-8132)

தானை நகரம் தளரத் தலைமயங்கி
போன மகவு உடையார் எல்லாம் புலம்பினார்
ஏனை மகளிர்நிலை என் ஆகும்? எண் இறந்த
வான மகளிரும் தம் வாய்திறந்து மாழ்கினார். 6.17.275

தார் அகலத்து அண்ணல் தனிக் கோயில் தாசரதி
பேர உலகு உற்றது உற்றதால் பேர் இலங்கை;
ஊர் அகலம் எல்லாம் அரந்தை; உவா உற்ற
ஆர்கலியே ஒத்தது அழுத குரல் ஓசை. 6.17.276
------------

Nachklang

Der Erzählweg setzt sich auf der nächsten Textseite fort. Nimm dir zuvor einen Augenblick für die Begegnungen dieses Abschnitts: Wo wurde Treue sichtbar, wo brauchte es Mitgefühl, wo blieb eine Frage offen? Auch eine kurze Zeit der Stille kann helfen, das Gelesene nachklingen zu lassen.

Video von Yoga Vidya als Begleitung zur Verehrung und Bedeutung Ramas:

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Vorheriger Artikel: Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 2.

Fortsetzung: Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 4.

Die Artikel dieser Ausgabe

Übersicht zu Werk, Handlung und spiritueller Bedeutung

• Deutsche Übersetzung: Teil 1 · Teil 2
• Tamilischer Text: Teil 1 · Teil 2 · Teil 3 · Teil 4
• Tamilische Umschrift: Teil 1 · Teil 2

Textgrundlage und Lesehinweise

Die Ausgabe folgt Project Madurai. Die deutsche Fassung ist eine vorläufige Prosaübersetzung; die Umschrift ist eine regelbasierte, schriftnahe Übertragung. Quellenbedingte Schreibungen und Nummerierungsabweichungen sind nicht vollständig philologisch bereinigt. Der Gesamtbestand dieser Ausgabe umfasst 10.535 Verspositionen bis 6.39.38. Die tamilischen Zwischenüberschriften stammen teilweise von den Herausgebern.

• Project Madurai: pmuni0414_01
• Project Madurai: pmuni0414_02
• Project Madurai: pmuni0422_01
• Project Madurai: pmuni0422_02
• Project Madurai: pmuni0430
• Project Madurai: pmuni0455
• Project Madurai: pmuni0478
• Project Madurai: pmuni0539
• Project Madurai: pmuni0541_01
• Project Madurai: pmuni0541_02
• Project Madurai: pmuni0545_01
• Project Madurai: pmuni0545_02
• Project Madurai: pmuni0558_01
• Project Madurai: pmuni0558_02
• Project Madurai: pmuni0561_01
• Project Madurai: pmuni0561_02

Siehe auch

• Ramayana
• Kamban
• Rama
• Sita
• Hanuman
• Bharata
• Vishnu
• Bhakti Yoga
• Karma Yoga
• Dharma
• Tamil
• Meditation

Yoga: Grundlagen und Praxis · Meditation bei Yoga Vidya

Seminare

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…

Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer

01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…

Vedamurti Dr Olaf Schönert

Kundalini Yoga

06.11.2026 - 08.11.2026 Kundalini Yoga Einführung

Gründliche Einführung in die Theorie und Praxis des Kundalini Yoga, Yoga der Energie. Die praktischen Übungen des Kundalini Yoga umfassen Pranayama (…

Arjuna Wingen

13.11.2026 - 15.11.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…

Manuel Hirning

Chakras

20.11.2026 - 22.11.2026 Heilreise durch die Chakren

Tauche ein in eine transformative Reise durch die sieben Hauptchakren und erfahre, wie du deine Energiezentren aktivieren, ausbalancieren und für dein …

Nese Niekrens, Gajendra Sebastian Niekrens

26.12.2026 - 01.01.2027 Kundalini Yoga Intensiv Praxis - Live Online

Intensives Praktizieren der im Mittelstufen-Seminar gelernten Übungen für noch tiefere Erfahrung und Erweiterung des Bewusstseins ohne viel Theorie. L…

Sukadev Bretz, Shaktipriya Vogt, Radharani Birkner

Energiearbeit

04.11.2026 - 04.11.2026 Einführung in die Chakratherapie - Online Workshop

Uhrzeit: 18 - 21 Uhr
Ein Chakra ist ein feinstoffliches Kraftzentrum des Körpers, welches wichtige Körperfunktionen steuert und bestimmten Organen zug…

Beate Menkarski

06.11.2026 - 08.11.2026 Kundalini Yoga Einführung

Gründliche Einführung in die Theorie und Praxis des Kundalini Yoga, Yoga der Energie. Die praktischen Übungen des Kundalini Yoga umfassen Pranayama (…

Arjuna Wingen