Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 1

Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 1 enthält den fortlaufenden Text der Kapitel 1.0 bis 3.2 des Kamba Ramayanam. Dieser Abschnitt gibt den tamilischen Originaltext in seiner eigenen Schrift wieder. Das Lesen und Hören der Verse lässt den Klang, die Bildsprache und die Hingabe dieser großen tamilischen Dichtung hervortreten.

Rama: göttliche Gegenwart inmitten menschlicher Erfahrungen.

Dieser Teil führt durch Bala Kandam, Ayodhya Kandam, Aranya Kandam. Geburt, Lernen und Begegnung eröffnen den Weg Ramas. Die Bilder von Landschaft, Stadt und Fest bereiten den Raum für seine Verbindung mit Sita. Achte beim Lesen darauf, wie äußere Schönheit und innere Bewegung einander spiegeln.

Zu den übrigen Fassungen:

• Übersicht zu Werk, Handlung und spiritueller Bedeutung
• Deutsche Übersetzung: Teil 1 · Teil 2
• Tamilischer Text: Teil 1 · Teil 2 · Teil 3 · Teil 4
• Tamilische Umschrift: Teil 1 · Teil 2

Bala Kandam – Das Buch des Anfangs

1.0 – Vorrede und Anrufung

1. பாலகாண்டம் : 1.0 தன் சிறப்பு பாயிரம் (1-11)

கடவுள் வாழ்த்து (1-3)

1
உலகம் யாவையும் தாம் உள ஆக்கலும்
நிலை பெறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகு இலா விளையாட்டு உடையார் அவர்
தலைவர், அன்னவர்க்கே சரண் நாங்கள் ஏ.
1.0.1

2
சித் குணத்தர் தெரிவு அரும் நல் நிலை,
என் கு உணர்த்த அரிது, எண்ணிய மூன்றனுள்
முன் குணத்தவரே முதலோர்; அவர்
நல் குணம் கடல் ஆடுதல் நன்று! அரோ.
1.0.2

3
ஆதி அந்தம் அரி என யாவையும்,
ஓதினார், அலகு இல்லன உள்ளன
வேதம் என்பன மெய் நெறி நன்மையன்
பாதம் அல்லது பற்று அலர்; பற்று இலார்.
1.0.3

அவையடக்கம் (4-9)

4
ஓசை பெற்று உயர் பால் கடல் உற்று, ஒரு
பூசை முற்றவும் நக்குபு புக்கு என
ஆசை பற்றி அறையல் உற்றேன்; மற்று இக்
காசு இல் கொற்றம் அத்து இராமன் கதை அரோ.
1.0.4

5
நொய்தின் நொய்ய சொல் நூற்கல் உற்றேன்: எனை?
வைத வைவின் மரா மரம் ஏழ் தொளை
எய்த எய்தவன் கு எய்திய மா கதை
செய்த செய் தவன் சொல் நின்ற தேயம் அத்து ஏ.
1.0.5

6
வையம் என்னை இகழவும், மாசு எனக்கு
எய்தவும், இது இயம்புவது யாது? எனில்,
பொய் இல் கேள்விப் புலமையினோர் புகல்
தெய்வ மா கதை மாட்சி தெரிக்க ஏ.
1.0.6

7
துறை அடுத்த விருத்தத் தொகைக் கவிக்கு
உறை அடுத்த செவிகளுக்கு ஓதில், யாழ்
நறை அடுத்த அசுண நல் மாச் செவிப்
பறை அடுத்தது போலும் என் பா. அரோ.
1.0.7

8
முத்தமிழ்த் துறையின் முறை போகிய
உத்தமக் கவிகட்கு ஒன்று உணர்த்துவன்;
பித்தர் சொன்ன உம் பேதையர் சொன்ன உம்
பத்தர் சொன்னவும் பன்னப் பெறுப ஓ?
1.0.8

9
அறையும் ஆடு அரங்கு உம் மடப் பிள்ளைகள்
தறையில் கீறிடில், தச்சர் உம் காய்வர் ஓ?
இறை உம் ஞானம் இலாத என் புன் கவி
முறையின் நூல் உணர்ந்தார் உம் முனிவர் ஓ!
1.0.9

நூல் வரலாறு

10
தேவ பாடையின் இக் கதை செய்தவர்
மூவர், ஆன் அவர் தம் உளும் முந்திய
நாவினார் உரையின் படி நான் தமிழ்ப்
பா இன் ஆல் இது உணர்த்திய பண்பு. அரோ.
1.0.10

நூல் பெயர் உம் நூல் இயற்றிய இடம் உம்

11
நடையில் நின்று உயர் நாயகன் தோற்றத்தின்
இடை நிகழ்ந்த இராம அவதாரப் பேர்த்
தொடை நிரம்பிய தோம் அறு மா கதை,
சடையன் வெண்ணெய் நல்லூர் வயின் தந்தது ஏ.
1.0.11

1.1 – Der Fluss

1.1 . ஆற்றுப் படலம் (12 - 31)

12
நுவல்பொருள் உரைத்தல்
ஆசு அலம் புரி ஐம்பொறி வாளியும்
காசு அலம்பு முலையவர் கண் எனும்
பூசல் அம்பும், நெறியின் புறம் செலாக்
கோசலம் புனை ஆற்று அணி கூறுவாம்.
1.1.1

13
மேகம் கடலிற்படிந்து நீருண்டு மீண்டமை

நீறு அணிந்த கடவுள் நிறத்த வான்,
ஆறு அணிந்து சென்று, ஆர்கலி மேய்ந்து, அகில்
சேறு அணிந்த முலைத் திரு மங்கை தன்
வீறு அணிந்தவன் மேனியின் மீண்டது ஏ.
1.1.2

14
மேகம் மேருமலைமேல் கவிந்து பரவிய தோற்றம்

பம்பி மேகம் பரந்தது,'பானுவால்
நம்பன் மாதுலன் வெம்மையை நண்ணின் ஆன்;
அம்பின் ஆட்டுதும்' என்று, அகன் குன்றின்மேல்
இம்பர் வாரி, எழுந்தது போன்றது ஏ.
1.1.3

15
மழைத்தாரையின் தோற்றம்

'புள்ளி மால் வரை பொன்' என நோக்கி, வான்
வெள்ளி வீழ் இடை வீழ்த்து என தாரைகள்
உள்ளி உள்ள எல்லாம் உவந்து ஈயும் அவ்
வள்ளியோரின் வழங்கின மேகம் ஏ.
1.1.4

16
வெள்ளம்பெருகிய நிலை

மானம் நேர்ந்து, அறம் நோக்கி, மனு நெறி
போன தண் குடை வேந்தன் புகழ் என,
ஞானம் முன்னிய நால் மறையாளர் கைத்
தானம் என்னத் தழைத்தது நீத்தமே.
1.1.5

வரையினின்றிழியும் விரைபுனல் தோற்றம் (17-22)

17
வெள்ளம் விலைமாதரை யொத்தமை

தலையும் ஆகமும் தாளும் தழீஇ, அதன்
நிலை நிலாது, இறை நின்றது போலவே
மலையின் உள்ள எலாம் கொண்டு, மண்டல் ஆல்
விலையின் மாதரை ஒத்தது, வெள்ளம் ஏ.
1.1.6

18
வெள்ளம் வணிகரை ஒத்தமை

மணியும் பொன்னும் மயில் தழைப் பீலியும்
அணியும் ஆனை வெண் கோடும் அகிலும் தன்
இணை இல் ஆரமும் இன்ன கொண்டு ஏகலான்
வணிக மாக்களை ஒத்தது வாரியே.
1.1.7

19
வெள்ளம் வானவில்லை ஒத்தமை

பூ நிரைத்தும், மென் தாது பொருந்தியும்,
தேன் அளாவியும், செம் பொன் விராவியும்,
ஆனை மா மத ஆறு ஓடு அளாவியும்,
வான வில்லை நிகர்த்தது வாரியே.
1.1.8

20
மழைவெள்ளம் கடலணைகண்ட கவிவெள்ளம் ஒத்தமை

மலை எடுத்து, மரங்கள் பறித்து, மாடு
இலை முதல் பொருள் யாவையும் ஏந்தலான்,
அலை கடல் தலை, அன்று அணை வேண்டிய
நிலை உடைக் கவி நீத்தம் அ நீத்தம் ஏ.
1.1.9

21
வெள்ளம் கட்குடியரை ஒத்தமை

ஈக்கள் வண்டொடு மொய்ப்ப வரம்பு இகந்து
ஊக்கமே மிகுந்து, உள் தெளிவு இன்றி ஏ,
தேக்கு எறிந்து வருதலில் தீம் புனல்
வாக்கு தேன் நுகர் மாக்களை மானும் ஏ.
1.1.10

22
வெள்ளம் போர்ப்படை போன்றமை

பணை முகக் களி யானை பல் மாக்கள் ஓடு
அணி வகுத்து என ஈர்த்து, இரைத்து, ஆர்த்தலின்,
மணி உடைக் கொடி தோன்ற வந்து ஊன்றல் ஆல்,
புணரி மேல் பொரப் போவது போன்றது ஏ.
1.1.11

சரயு வருணனை (23-31)

23
சரயுவின் பெருமை

இரவி தன் குலத்து எண் இல் பல் வேந்தர் தம்
பரவும் நல் ஒழுக்கின் படி பூண்டது,
சரயு என்பது தாய் முலை அன்னது, இவ்
உரவு நீர் நிலம் அத்து ஓங்கும் உயிர்க்கு எலாம்.
1.1.12

24
சரயுநீர்ப் பெருக்கில் நறுமணம் விரவுதல்

கொடிச்சியர் இடித்த சுண்ணம்,
குங்குமம், கொட்டம், ஏலம்,
நடுக்கு உறு சந்தம், சிந்தூரம் அத்து
ஓடு, நரந்தம், நாகம்,
கடுக்கை, ஆர், வேங்கை, கோங்கு,
பச்சிலை, கண்டில்வெண்ணெய்,
அடுக்கலின் அடுத்த தீம் தேன்,
அகில் ஓடு நாறும் அன்று ஏ.
1.1.13

25
வைய மன்னர்தம் வான்படைபோல வெய்ய பாலையிற் சரயுநீர் விரைதல்

எயினர் வாழ் சீறூர் அப்பு
மாரியின் இரியல் போக்கி,
வயின் வயின், எயிற்றிமார்கள்,
வயிறு அலைத்து ஓட ஓடி,
அயில் முகக் கணையும் வில்லும்
வாரிக்கொண்டு, அலைக்கும் நீரால்,
செயிர் தரும் கொற்ற மன்னர்
சேனையை மானும் அன்று ஏ.
1.1.14

26
சரயுவெள்ளம் முல்லையிற்புக்குக் கண்ணனை ஒத்தமை

செறி நறும் தயிர் உம், பாலும்,
வெண்ணெயும், சேந்த நெய்யும்,
உறி ஒடு வாரி உண்டு,
குருந்து ஒடு மருதம் உந்தி,
மறி உடை ஆயர் மாதர்
வளை துகில் வாரும் நீரால்,
பொறி வரி அரவின் ஆடும்
புனிதன் உம் போலும் அன்று ஏ.
1.1.15

27
மருதம்புக்க சரயு வெள்ளம் பொருகரிபோலப் பொலிந்த தோற்றம்

கதவு இன் ஐ முட்டி, மள்ளர் கை
எடுத்து ஆர்ப்ப எய்தி,
நுதல் அணி ஓடை பொங்க,
நுகர் வரி வண்டு கிண்டத்,
ததை மணி சிந்த உந்தித்
தறி இறத் தடக்கை சாய்த்து,
மத மழை யானை என்ன,
மருதம் சென்று அடைந்தது அன்று ஏ.
1.1.16

28
வெள்ளத் தோற்றம்

முல்லையைக் குறிஞ்சி ஆக்கி,
மருதத்தை முல்லை ஆக்கிப்
புல்லிய நெய்தல் தன்னைப்
பொரு அரு மருதம் ஆக்கி,
எல்லை இல் பொருள்கள் எல்லாம்
இடை தடுமாறும் நீரால்
செல் உறு கதியில் செல்லும்
வினை எனச் சென்றது அன்று ஏ.
1.1.17

29
சரயுவினின்று பல கால்கள் பிரிதல்

காத்த கால் மள்ளர் வெள்ளக்
கலி பறை கறங்கக் கைபோய்ச்
சேத்த நீர்த் திவலை பொன்னும்
முத்தொடு திரையின் வீசி,
நீத்தம் ஆன்று, அலைய ஆகி
நிமிர்ந்து, பார் கிழிய நீண்டு,
கோத்த கால் ஒன்றின் ஒன்று
குலம் எனப் பிரிந்தது அன்று ஏ!
1.1.18

30
சரயு பரம்பொருளை ஒத்தமை

கல் இடைப் பிறந்து போந்து
கடல் இடைக் கலந்த நீத்தம்
எல்லை இல் மறைகள் ஆல் உம்
இயம்பு அரும் பொருள் இது என்னத்
தொல்லையின் ஒன்றே ஆகித்
துறை தொறும் பரந்த சூழ்ச்சிப்
பல் பெருஞ் சமயம் சொல்லும்
பொருளும் போல், பரந்தது அன்று ஏ.
1.1.19

31
சரயு உயிரை ஒத்து விளங்குதல்

தாது உகு சோலை தோறும்,
சண்பகக் காடு தோறும்,
போது அவிழ் பொய்கை தோறும்,
புது மணல் தடங்கள் தோறும்,
மாதவி வேலிப் பூக வனம் தொறும்,
வயல்கள் தோறும்,
ஓதிய உடம்பு தோறும்,உயிர் என
உலாயது, அன்று ஏ.
1.1.20

1.2 – Das Land

1.2 . நாட்டுப் படலம் (32 - 92)

32
கோசலநாட்டின் பெருமை

வாங்க அரும் பாதம் நான்கும் வகுத்த வான்மீகி என்பான்,
தீம் கவி செவிகள் ஆரத் தேவரும் பருகச் செய்தான்;
ஆங்கு அவன், புகழ்ந்த நாட்டை அன்பு எனும் நறவம் மாந்தி,
மூங்கையான் பேசல் உற்றான் என்ன யான் மொழியல் உற்றேன்.
1.2.1

33
மருதவளம்

வரம்பு எலாம் முத்தம்; தத்தும்
மடை எலாம் பணிலம்; மா நீர்
குரம்பு எலாம் செம்பொன்;
மேதிக் குழி எலாம் கழுநீர்க் கொள்ளை;
பரம்பு எலாம் பவளம்; சாலிப்
பரப்பு எலாம் அன்னம்; பாங்கர்க்
கரம்பு எலாம் செந்தேன்; சந்தக்
கா எலாம் களி வண்டு ஈட்டம்.
1.2.2

34
மருதநிலத்தில், பல ஒலிகளும் தம்முட் கலத்தல்

ஆறு பாய் அரவம்; மள்ளர் ஆலை பாய் அமலை; ஆலைச்
சாறு பாய் ஒதை; வேலைச் சங்கின் வாய் பொங்கும் ஓசை;
ஏறு பாய் தமரம்; நீரில் எருமை பாய் துழனி; இன்ன
மாறு மாறு ஆகி தம்மின் மயங்கும் மா மருத வேலி.
1.2.3

35
மருதமாகிற மன்னனின் திருவோலக்கம்

தண்டலை மயில்கள் ஆடத் தாமரை விளக்கம் தாங்கக்
கொண்டல்கள் முழவின் ஏங்கக் குவளை கண் விழித்து நோக்கத்
தெள் திரை எழினி காட்டத் தேம் பிழி மகர யாழின்
வண்டுகள் இனிது பாட மருதம் வீற்றிருக்கும் மாது ஓ!
1.2.4

36
வண்டு முதலியன தங்கும் இடங்கள்

தாமரைப் படுவ வண்டும் தகைவு அரும் திருவும்; தண் தார்
காமுகர்ப் படுவ மாதர் கண்களும் காமன் அம்பும்;
மா முகில் படுவ வாரிப் பவளமும் வயங்கு முத்தும்;
நாமுதல் படுவ மெய்யும் நாம நூல் பொருளும்; மன் ஓ.
1.2.5

37
சங்குமுதலியன தங்கும் இடங்கள்

நீர் இடை உறங்கும் சங்கம்; நிழல் இடை உறங்கும் மேதி;
தார் இடை உறங்கும் வண்டு; தாமரை உறங்கும் செய்யாள்;
தூர் இடை உறங்கும் ஆமை; துறை இடை உறங்கும் இப்பி;
போர் இடை உறங்கும் அன்னம்; பொழி இடை உறங்கும் தோகை.
1.2.6

38
மருதத்தில் கண்மலர்ந்தொளிரும் பொருள்கள்

படை உழ எழுந்த பொன்னும், பணிலங்கள் உயிர்த்த முத்தும்,
இடறிய பரம்பில் காந்தும் இனம் மணி தொகையும், நெல்லும்
மிடை பசும் கதிரும், மீனும், மென் தழை கரும்பும், வண்டும்,
கடைசியர் முகமும், போதும், கண் மலர்ந்து ஒளிரும் மாது ஓ.
1.2.7

39
பாணர்பாடல் மகளிரைத் துயிலெழுப்புதல்

தெள் விளி சிறியாழ்ப் பாணர் தேம் பிழி நறவ மாந்தி
வள் விசி கருவி பம்ப வயின் வயின் வழங்கு பாடல்
வெள்ளி வெண் மாடத்து உம்பர் வெயில் விரி பசும் பொன் பள்ளி
எள் அரும் கருங் கண் தோகை இன் துயில் எழுப்பும் அன்று ஏ.
1.2.8

40
கடல்மீனும் கள்ளுண்டு களித்தல்

ஆலை வாய் கரும்பின் தேனும் அரி தலை பாளைத் தேனும்,
சோலை வாய் கனியின் தேனும் தொடை இழி இறாலின் தேனும்,
மாலை வாய் உகுத்த தேனும், வரம்பு இகந்து ஓடி, வங்க
வேலை வாய் மடுப்ப, உண்டு, மீன் எலாம் களிக்கும் மாதோ.
1.2.9

41
மள்ளர் களைபிடுங்காமல் நிற்றல்

பண்கள் வாய் மிழற்றும் இன் சொல் கடைசியர் பரந்து நீண்ட
கண் கை கால் முகம் வாய் ஒக்கும் களை அலால் களை இலாமை,
உண் கள் வார் கடைவாய் மள்ளர், களைகலாது உலாவி நிற்பார்;
பெண்கள் பால் வைத்த நேயம் பிழைப்பர் ஓ சிறியோர் பெற்றஆல்.
1.2.10

42
மங்கையரின் மிகுதி

புது புனல் குடையும் மாதர் பூ ஒடு நாவி பூத்த
கதுப்பு உறு வெறியே நாறும் கருங் கடல் தரங்கம் என்றால் ,
மதுப் பொதி மழலைச் செவ்வாய் வாள் கடை கண்ணின் மைந்தர்
விதுப்பு உற நோக்கும் மின்னார் மிகுதியை விளம்பல் ஆம் ஓ!
1.2.11

43
மைந்தர் கூட்டம்

வெண் தளக் கலவைச் சேறும், குங்கும விரை மென் சாந்தும்
குண்டலக் கோல மைந்தர் குடைந்த நீர் கொள்ளை சாற்றில்,
தண்டலைப் பரப்பும் சாலி வேலியும் தழீஇய வைப்பும்
வண்டல் இட்டு ஓடும் மண்ணும் மதுகரம் மொய்க்கும் மாது ஓ!
1.2.12

44
பண்ணைகளின் சிறப்பு

சேல் உண்ட ஒண் கணார் இல் திரிகின்ற செங்கால் அன்னம்
மால் உண்ட நளினப் பள்ளி வளர்த்திய மழலைப் பிள்ளை
கால் உண்ட சேற்று மேதி கன்று உள்ளி, கனைப்பச் சோர்ந்த
பால் உண்டு துயிலப் பச்சைத் தேரை தாலாட்டும் பண்ணை.
1.2.13

45
சோலையில் திருமணமும் துயிலெடையும்

குயில் இனம் வதுவை செய்யக் கொம்பு இடை குனிக்கு மஞ்ஞை
அயில் விழி மகளிர் ஆடும் அரங்கினுக்கு அழகு செய்யப்
பயில் சிறை அரச அன்னம் பன் மலர் பள்ளி நின்றும்
துயில் எழத் தும்பி காலைச் செவ்வழி முரல்வ சோலை.
1.2.14

46
கோசலநாட்டுத் தலைமக்களின் பொழுதுபோக்கு

பொருந்திய மகளிரோடு வதுவையில் பொருந்துவார் உம்
பருந்தொடு நிழல் சென்று அன்ன இயல் இசை பயன் துய்ப்பார் உம்
மருந்தினும் இனிய கேள்வி செவி உற மாந்துவார் உம்
விருந்தினர் முகம் கண்டு அன்ன விழா அணி விரும்புவார் உம்.
1.2.15

47
கோழிப்போர்

கறுப்பு உறு மனமும் கண்ணில் சிவப்பு உறு சூட்டும் காட்டி
உறுப்பு உறு படையில் தாக்கி , உறு பகை இன்றிச் சீறி
வெறுப்பு இல களிப்பின் வெம்போர் மதுகைய வீர வாழ்க்கை
மறுப் பட ஆவி பேணா வாரணம் பொருத்துவார் உம்.
1.2.16

48
எருமைப் போர்

எருமை நாகு ஈன்ற செங்கண் ஏற்றை ஓடு ஏற்றை, சீற்றத்து
உரும் இவை என்னத் தாக்கி ஊழ் உற நெருக்கி ஒன்றாய்
விரி இருள் இரண்டு கூறாய் வெகுண்டன அனைய நோக்கி
அரி இனம் குஞ்சி ஆர்ப்ப மஞ்சு உற ஆர்க்கின்றார் உம்.
1.2.17

49
மள்ளர் உழு பகடு உரப்புதல்

முள் அரை முளரி வெள்ளி முளை இற முத்தும் பொன்னும்
தள் உற, மணிகள் சிந்தச் சலஞ்சலம் புலம்பச் சாலில்
துள்ளி மீன் துடிப்ப, ஆமை தலை புடை சுரிப்பத் தூம்பின்-
உள் வரால் ஒளிப்ப, மள்ளர் உழுபகடு உரப்புவாரும்.
1.2.18

50
விருந்தோம்புதலும் - சுற்றமருந்துதலும்

முந்து முக் கனியின் நானா முதிரையின் முழுத்த நெய்யின்
செம் தயிர் கண்டம் கண்டம் இடையிடை செறிந்த சோற்றின்
தந்தம் இல் இருந்து தாமும் விருந்தொடும் தமரின் ஓடும்
அந்தணர் அமுதர் உண்டி அயில்வுறும் அமலைத்து எங்கும்.
1.2.19

51
நெய்தல்நிலச் சிறப்பு

முறை அறிந்து, அவாவை நீக்கி,
முனி உழி முனிந்து, வெஃகும்
இறை அறிந்து உயிர்க்கு நல்கும்
இசை கெழு வேந்தன் காக்கப்
பொறை தவிர்ந்து உயிர்க்கும்
தெய்வப் பூதலம் தன்னில், பொன்னின்
நிறை பரம் சொரிந்து, வங்கம்,
நெடுமுதுகு ஆற்றும் நெய்தல்.
1.2.20

52
நெல்லைக் கடிமனையுய்த்தல்

எறிதரும் அரியின் சும்மை
எடுத்து வான் இட்ட போர்கள்
குறி கொளும் போத்தின் கொல்வார்,
கொன்ற நெல் குவைகள் செய்வார்,
வறியவர்க்கு உதவி மிக்க
விருந்து உண மனையின் உய்ப்பான்
நெறிகள் உம் புதையப் பண்டி
நிரைத்து மண் நெளிய ஊர்வார்.
1.2.21

53
மள்ளர் கொள்ளும் பல்வகை வளங்கள்

கதிர்படு வயலின் உள்ள, கடி கமழ் பொழிலின் உள்ள,
முதிர்பலம் மரத்தின் உள்ள முதிரைகள் புறவின் உள்ள
பதிபடு கொடியின் உள்ள படிவளர் குழியின் உள்ள
மது வளம் மலரில் கொள்ளும் வண்டு என மள்ளர் கொள்வார்.
1.2.22

54
ஆண்வண்டு, மகளிர் கண்களைப் பெண்வண்டென மயங்குதல்

பருவ மங்கையர் பங்கய வான் முகத்து
உருவ உண்கணை ஒண் பெடை ஆம் என,
கருதி அன்பு ஒடு காமுற்று வைகலும்
மருத வேலியின் வைகின வண்டு அரோ.
1.2.23

55
உழத்தியர் சிறப்பும் - வாளையின் மதர்ப்பும்

வேளை வென்ற உழத்தியர் வெம் முலை
ஆளை நின்று முனிந்திடும் அங்கு ஒர் பால்
பாளை தந்த மதுப் பருகிப் பரு
வாளை நின்று மதர்க்கும் மருங்கு எலாம்.
1.2.24

56
எருமைப்பாலால் நெற்பயிர் வளர்தல்

ஈரம் நீர் படிந்து இ நிலத்தே சில
கார்கள் என்ன வரும் கருமேதிகள்
ஊரில் நின்ற கன்று உள்ளிட மென் முலை
தாரை கொள்ளத் தழைப்பன சாலியே.
1.2.25

57
கழுநீர்பாய நாற்று வளர்தல்

முட்டில் அட்டில் முழங்கு உற வாக்கிய
நெடும் உலை கழுநீர் நெடு நீத்தம் தான்,
பட்டம் மென் கமுகு ஓங்கு படப்பை போய்,
நட்ட செந்நெலின் நாறு வளர்க்கும் ஏ.
1.2.26

58
குருவி, கூட்டில் மாணிக்கத்தைக் கொண்டுபோய் வைத்தல்

சூடு உடை தலைத் தூநிற வாரணம்
தாள் துணைக் குடையும் தகை சால் மணி
மேட்டு இமைப்பன, மின் மினி ஆம் எனக்
கூட்டின் உய்க்கும் குருவிக் குழாம் அரோ.
1.2.27

59
இடைச்சியர் தயிர்கடைதல்

தோயும் வெண் தயிர் மத்து ஒலி துள்ளல் போய்
மாய, வெள் வளை வாய்விட்டு அரற்றவும்,
தேயும் நுண் இடை சென்று வணங்கவும்,
ஆய மங்கையர் அங்கை வருந்துவார்.
1.2.28

60
உழத்தியர் பாக்கினின்று முத்தினைக் கொழித்தல்

குற்ற பாகு கொழிப்பன; கோண் நெறி
கற்றிலாத கரும் கண் நுளைச்சியர்
முற்றில் ஆர முகந்து தம் முன்றிலில்
சிற்றில் கோலிச் சிதறிய முத்தமே.
1.2.29

61
செம்மறிப்போர்

துருவை மென் பிணை ஈன்ற துளக்கு இலா
வரி மருப்பு இணை வன் தலை ஏற்றை வான்
உரும் இடித்து எனத் தாக்குறும் ஒல் ஒலி
வெருவி மால் வரை சூல் மழை மின்னுமே.
1.2.30

62
தினைமுதலியவற்றிலிருந்து ஒலிப்பன இவையெனல்

தினைச் சிலம்புவ தீம் சொல் இளம் கிளி;
நனைச் சிலம்புவ நாகு இள வண்டு; பூம்
புனைச் சிலம்புவ புள் இனம்; வள்ளியோர்
மனைச் சிலம்புவ மங்கல வள்ளையே.
1.2.31

திணை மயக்கம் (63-66)

63
கன்று உடை பிடி நீக்கிக் களிற்று இனம்,
வன் தொடர்ப் படுக்கும் வனம் வாரி சூழ்,
குன்று உடை குல மள்ளர் குழூஉக் குரல்,
இன் துணை களி அன்னம் இரிக்கும் ஏ.
1.2.32

64
வள்ளி கொள்பவர் கொள்வன மா மணி;
துள்ளி கொள்வன தூங்கிய மாங்கனி;
புள்ளி கொள்வன பொன் விரி புன்னையில்
பள்ளி கொள்வன பங்கயத்து அன்னமே.
1.2.33

65
கொன்றை வேய் குழல் கோவலர் முன்றிலில்
கன்று உறக்கும் குரவை; கடைசியர்
புன் தலை புனம் காப்பு உடைபோதரச்
சென்று இசைக்கும் நுளைச்சியர் செவ்வழி.
1.2.34

66
சேம்பு கால்பொரச் செங்கழுநீர்க் குளத்
தூம்பு காலச் சுரி வளை மேய்வன,
காம்பு கால் பொர கண் அகன் மால்வரைப்
பாம்பு நான்று என பாய் பசும் தேறலே.
1.2.35

67
மகளிர் தொழில் ஈதலும் விருந்தோம்புதலுமே எனல்

பெரும் தடம் கண் பிறை நுதலார்க்கு எலாம்,
பொருந்து செல்வமும் கல்வியும் பூத்தலால்,
வருந்தி வந்தவர்க்கு ஈதலும், வைகலும்
விருந்தும் அன்றி, விழைவன யாவையே.
1.2.36

68
அன்னசத்திரங்களின் இயல்பு

பிறை முகம் தலைப் பெட்பின் இரும்பு போழ்
குறை கறித் திரள் குப்பை, பருப்பொடு
நிறை வெண் முத்தின் நிறத்து அரிசிக் குவை.
உறைவ, கோட்டம் இல் ஊட்டிடம் தோறெலாம்.
1.2.37

69
சுரப்பன இவை எனல்

கலம் சுரக்கும் நிதியம்; கணக்கிலா
நிலம் சுரக்கும் நிறை வளம்; நல் மணி
பிலம் சுரக்கும்; பெறுதற்கு அரிய தம்
குலம் சுரக்கும் ஒழுக்கம்; குடிக்கு எலாம்.
1.2.38

நாட்டவர் நல் ஒழுக்கம் (70-71)

70
கூற்றம் இல்லை, ஒர் குற்றம் இலாமையால்;
சீற்றம் இல்லை, தம் சிந்தையில் செவ்வியால்;
ஆற்றல் நல்லறம் அல்லது இலாமையால்,
ஏற்றம் அல்லது இழிதகவு இல்லையே.
1.2.39

71
நெறிகடந்து பரந்தன நீத்தமே;
குறி அழிந்தன குங்குமத் தோள்களே;
சிறிய மங்கையர் தேயும் மருங்குலே;
வெறியவும் அவர் மென் மலர் கூந்தலே.
1.2.40

72
புகைகள் பல திரண்டு முகில்போல முழங்கின எனல்

அகில் இடும் புகை, அட்டில் இடும் புகை,
நகல் இன் ஆலை நறும் புகை, நான்மறை
புகலும் வேள்வியில் பூ புகை ஓடு அளாய்,
முகிலின் விம்மி முழங்கின எங்கணும்.
1.2.41

73
மகளிர் சாயல்முதலியனபோல மயில்முதலியன இயங்குகின்றன எனல்

இயல்புடை பெயர்வன மயில்; மணி இழையின்
வெயில் புடை பெயர்வன; வெறி அலர் குழலின்
புயல் புடை பெயர்வன பொழில்; அவர் விழியின்
கயல் புடை பெயர்வன கடி கமழ் கழனி.
1.2.42

74
அந்நாட்டு அலர்வன இவை எனல.

இடை இற, மகளிர்கள் எறிபுனல் மறுகக்
குடைபவர் துவர் இதழ் அலர்வன குமுதம்;
மடைபெயர் அனம் என மடம் நடை, அளகக்
கடைசியர் முகம் என மலர்வன கமலம்.
1.2.43

75
நகுவன இவை எனல்

விதியினை நகுவன அயில் விழி; பிடியின்
கதியினை நகுவன அவர்நடை; கமலப்
பொதியினை நகுவன புணர் முலை; கலை வாழ்
மதியினை நகுவன வனிதையர் வதனம்.
1.2.44

76
'இகலுவ' இவை எனல்

பகலின் ஒடு இகலுவ படர் மணி; மடவார்
நகிலின் ஒடு இகலுவ நனி வளர் இள நீர்;
துகிலின் ஒடு இகலுவ சுதை புரை நுரை; கார்
முகிலின் ஒடு இகலுவ கடி மண முரசம்.
1.2.45

77
'நிகர்வன' இவை எனல்

கார் ஒடு நிகர்வன கடி பொழில்; கழனிப்
போரொடு நிகர்வன பொலன் வரை; பணை சூழ்
நீரொடு நிகர்வன நிறை கடல்; நிதி சால்
ஊரொடு நிகர்வன இமையவர் உலகம்.
1.2.46

78
நெய்தல் வளம்

நெல் மலை அல்லன நிரைவரு தரளம்,
சொல் மலை அல்லன தொடு கடல் அமிர்தம்,
நல் மலை அல்லன நதி தரு நிதியம்
பொன் மலை அல்லன மணி படு புளினம்.
1.2.47

79
பந்தாடுமிடமும் - கலைபயிலிடமும்

பந்தினை இளையவர் பயில் இடம், மயில் ஊர்
கந்தனை அனையவர் கலை தெரி கழகம்
சந்தனம் வனம் அல, சண்பகம் வனம் ஆம்;
நந்தன வனம் அல, நறை விரி புறவம்.
1.2.48

80
மகளிரின் சொல் நடை பல் இவற்றின் உயர்வு

கோகிலம் நவில்வன இளையவர் குதலைப்
பாகு இயல் கிளவிகள்; அவர் பயில் நடம் ஏ
கேகயம் நவில்வன; கிளர் இள வளையின்
நாகுகள் உமிழ்வன நகை புரை தரளம்.
1.2.49

81
பழையர் உழவர் முதலியோர் மனையில் நிகழ்வன

பழையர்தம் மனையன பழம் நறை நுகரும்
உழவர்தம் மனையன உழுதொழில் புரியும்
மழவர்தம் மனையன மண ஒலி இசையின்
கிழவர்தம் மனையன கிளை பயில் வளை யாழ்.
1.2.50

82
சொரிவன இவை எனல்

கோதைகள் சொரிவன குளிர் இள நறவம்;
பாதைகள் சொரிவன பரும் மணி கனகம் ;
ஊதைகள் சொரிவன உறையுறும் அமுதம்;
காதைகள் சொரிவன செவி நுகர் கனிகள்.
1.2.51

83
மங்கையரை மயில்கள் பின்தொடர்தல்

இடம் கொள் சாயல் கண்டு இளைஞர் சிந்தை போல்,
தடம் கொள் சோலை வாய் மலர் பெய் தாழ்குழல்,
வடம் கொள் பூண் முலை மடந்தைமாரொடும்,
தொடர்ந்து போவன; தோகை மஞ்ஞைகள்.
1.2.52

84
வண்மை முதலியன அந்நாட்டில் இல்லாமைக்கு ஏது

வண்மை இல்லை, ஓர் வறுமை இன்மையால்;
திண்மை இல்லை, நேர் செறுநர் இன்மையால்;
உண்மை இல்லை, பொய் உரை இலாமையால்;
வெண்மை இல்லை, பல் கேள்வி மேவலால்.
1.2.53

85
பண்டங்கள் பெய்த பண்டிகள்

எள்ளும், ஏனலும், இறுங்கும், சாமையும்,
கொள்ளும் கொள்ளையில் கொணரும் பண்டியும்,
அள்ளல் ஓங்கு அளத்து அமுதின் பண்டியும்,
தள்ளும் நீர்மையில் தலை மயங்குமே.
1.2.54

86
பண்டங்கள் கலத்தல்

உயரும் சார்வு இலா உயிர்கள் செய் வினைப்
பெயரும் பல் கதி பிறக்கும் ஆறு போல்,
அயிரும், தேனும், இன் பாகும், ஆயர் ஊர்த்
தயிரும், வேரியும், தலை மயங்கும் ஏ.
1.2.551

87
விழாவும் - வேள்வியும்

கூறு பாடலும், குழலின் பாடலும்,
வேறு வேறு நின்று இசைக்கும் வீதி வாய்,
ஆறும் ஆறும் வந்து எதிர்ந்த ஆம் எனச்
சாறும் வேள்வியும் தலைமயங்குமே.
1.2.56

88
எல்லா ஒலியும் உழவர் வாயொலியில் அடங்குதல்

மூக்கில் தாக்கு உறும் மூரி நந்தும் நேர்
தாக்கில் தாக்குறும் பறையும், தண்ணுமை
வீக்கித் தாக்குறும் விளியும், மள்ளர் தம்
வாக்கில் தாக்குறும் ஒலியின் மாயும் ஏ.
1.2.57

89
மகளிர் மக்களுக்கு மாலையிற் பாலூட்டுதல்

தாலி ஐம்படை தழுவும் மார்பு இடை
மாலை வாய் அமுது ஒழுகும் மக்களைப்
பாலின் ஊட்டுவார் செங்கை, பங்கயம்
வால் நிலா உற குவிவ மானும் ஏ.
1.2.58

90
மாதர்மாட்சி

பொற்பில் நின்றன பொலிவு; பொய் இலா
நிற்பின் நின்றன நீதி; மாதரார்
அற்பின் நின்றன அறங்கள்; அன்னவர்
கற்பின் நின்றன காலம் மாரி ஏ.
1.2.59

91
அத்தேசம் எல்லை காண்பரியது எனல்

சோலை மா நிலம் துருவி, யாவர் ஏ
வேலை கண்டு தாம் மீள வல்லவர்;
சாலும் வார் புனல் சரயுவும் பல
காலின் ஓடியும் கண்டது இல்லை ஏ.
1.2.60

91
கோசலநாடு ஊழிபேரினும் பேராச்சிறப்பினதெனல்

வீடு சேர நீர் வேலை கால் மடுத்து
ஊடு பேரினும் உலைவு இலா நலம்
கூடு கோசலம் என்னும் கோது இலா
நாடு கூறினாம். நகரம் கூறுவாம்.
1.2.61

1.3 – Die Stadt

1.3. நகரப் படலம் (93 - 167)

93
அயோத்தியின் பெருமை (93-99)

செவ்விய, மதுரம் சேர்ந்த நல் பொருளில்
சீரிய, கூரிய, தீம் சொல்
வவ்விய கவிஞர் அனைவரும், வடநூல்
முனிவரும் புகழ்ந்தது; வரம்பு இல்
எவ்வுலகத்தோர் யாவரும் தவம் செய்து
ஏறுவான் ஆதரிக்கின்ற
அவ் உலகத்தோர் இழிவதற்கு அருத்தி
புரிகின்றது அயோத்தி மா நகரம்,
1.3.1

94
அயோத்தியை வியத்தல்.

நில மகள் முகமோ! திலகமோ!!
கண்ணோ!!! நிறை நெடு மங்கல நாணோ!!!
இலகுபூண் முலை மேல் ஆரமோ!!!
உயிரின் இருக்கையோ!!! திருமகட்கு இனிய
மலர் கொல் ஓ!!! மாயோன் மார்பின் நல்
மணிகள் வைத்த பொன் பெட்டி யோ!!! வானோர்
உலகின்மேல் உலகு ஓ!!! ஊழியின் இறுதி
உறையுள் ஓ!!! யாது என உரைப்பாம்.
1.3.2

95
பருதியும் மதியும் உலாவரற் காரணம்

உமைக்கு ஒருபாகத்து ஒருவனும், இருவர்க்கு
ஒருதனிக் கொழுநனும், மலர்மேல்
கமை பெரும் செல்வக் கடவுளும் , உவமை,
கண்டிலா நகர் அது காண்பான்,
அமைப்பரும் காதல் முன் பிடித்து உந்த,
அந்தரம் சந்திர ஆதித்தர்,
இமைப்பு இலர் திரிவர்; இது அலால் அதனுக்கு
இயம்பல் ஆம் ஏது வேறு உளதோ.
1.3.3

96
அயோத்தி அமராவதியினும் அளகையினும் விஞ்சியது

அயில் முகம் குலிசத்து அமரர் கோன்
நகரும் அளகையும் என்றிவை அயனார்
பயில் உறவு உற்றபடி பெரும்பான்மை
இப்பெருந் திருநகர் படைப்பான்
மயன் முதல் தெய்வத் தச்சரும் தத்தம்
மனம் தொழில் நாணினர் மறந்தார்;
புயல் தொடு குடுமி நெடு நிலை
மாடத்து இந்நகர் புகலுமாறு எவனோ?
1.3.4

97
அயோத்தியே புண்ணியபூமியும் போகபூமியுமெனல்

'புண்ணியம் புரிந்தோர் புகுவது துறக்கம், '
என்னும் ஈது அரு மறை பொருளே,
மண் இடை யாவர் இராகவன் அன்றி மா
தவம் அறத்தொடும் வளர்த்தார்?
எண்ணரும் குணத்தின் அவன் இனிது இருந்து இ
ஏழ் உலகு ஆளிடம் என்றால்,
ஒண்ணும் ஓ இதனின் வேறு ஒறு போகம்
உறைவிடம் உண்டு என உரைத்தல்?
1.3.5

98
அயோத்தியை ஒக்கும்நகரம் அமரர்நாட்டிலும் இல்லையெனல்

தங்கு பேரருள் உம் தருமமும் துணையாத்
தம்பகைப் புலன் களைந்து அவிக்கும்
பொங்கு மா தவமும் ஞானமும் புணர்ந்தோர்
யாவர்க்கும் புகலிடம் ஆன
செம் கண் மால், பிறந்து ஆண்டு அளப்பரும் காலம்
திருவின் வீற்று இருந்தனன் என்றால் ,
அங்கண்மா ஞாலத்து, அ நகர் ஒக்கும்
பொன் நகர் அமரர் நாட்டு யாதோ?
1.3.6

99
இந்நகரில் எல்லாப் பொருளும் உள்ளன எனல்

அரசு எலாம் அவண; அணி எலாம் அவண;
அரும் பெறல் மணி எலாம் அவண;
புரசை மால் களிறும் , புரவியும், தேரும்,
பூதலத்து யாவையும் அவண;
விரசுவரர் முனிவர் விண்ணவர் இயக்கர்
விஞ்சையர் முதலினோர் எவரும்
உரை செய்வார் ஆனார்; ஆனபோது அதனுக்கு
உவமைதான் அரிது அரோ உளதோ.
1.3.7

100
மதிலின் உயர்ச்சி

நால் வகை சதுரம் விதிமுறை நாட்டி,
நனிதவ உயர்ந்தன பனிதோய்
மால் வரை குலத்தில் யாவையும் இல்லை;
ஆதலால் உவமை மற்று இல்லை,
நூல் வரை தொடர்ந்து பயத்தொடும் பழகி,
நுணங்கிய நுவலரும் உணர்வே
போல்வகைத்து; அல்லால், உயர்வினோடு உயர்ந்தது
என்னலாம் பொன் மதில் நிலையே.
1.38

101
மதிலுக்குப் பெருமையால் ஒப்பன இவை எனல்

மேவரும் உணர்வு முடிவு இலாமையினால்
வேதமும் ஒக்கும், விண் புகலால்
தேவரும் ஒக்கும், முனிவரும் ஒக்கும்
திண் பொறி அடக்கிய செயலால்,
காவலில் கலை ஊர் கன்னியை ஒக்கும்,
சூலத்தால் காளியை ஒக்கும்,
யாவையும் ஒக்கும் பெருமையால்,
எய்தற்கு அருமையால் ஈசனை ஒக்கும்.
1.3.9

102
மதிலின் உயர்ச்சி

பஞ்சி வான் மதியை ஊட்டிய அனைய
படர் உகிர்ப் பங்கயச் செம் கால்
வஞ்சிபோல் மருங்குல் குரும்பைபோல் கொங்கை
வாங்கு வேய் வைத்த மென் பணை தோள்
அம் சொலார் பயிலும் அயோத்தி மா நகரின்
அழகு உடைத்து அன்று என அறிவான்
இஞ்சி, வான் ஓங்கி இமையவர்
உலகம் காணிய, எழுந்தது ஒத்து உளது ஏ.
1.3.10

103
மதில் சூரியகுலத்தரசர்களை ஒத்துள்ளது எனல்

கோலிடை உலகம் அளத்தலின்,
பகைஞர் முடித்தலை கோடலின், மனுவின்
நூல் நெறி நடக்கும் செவ்வையின், யார்க்கும்
நோக்கு அரும் காவலின், வலியின்,
வேலொடு வாள் வில் பயிற்றலின்,வெய்ய
சூழ்ச்சியின், வெலற்கு அரு வலத்தில்,
சால்பு உடை உயர்வில், சக்கரம் நடத்தும்
தன்மையில், தலைவர் ஒத்து உளதே.
1.3.11

104
மதிற்பொறிகளும் - அவற்றின் ஆற்றலும்

சினம் அத்து அயில் கொலை வாள் சிலை மழுத் தண்டு
சக்கரம் தோமரம் உலக்கை
கனம் அத்து இடை உருமின் வெருவரும் கவண்கல்
என்று இவை கணிப்பில; கொதுகின்
இனத்தையும் உவணம் அத்து இறையையும் இயங்கும்
காலையும் இதம் அல நினைவார்
மனத்தையும் எறியும் பொறி உள; என்றால்,
மற்று இனி உணர்த்துவது எவன் ஓ?
1.3.12

105
நகருக்கு அணியாக மதில் அமைந்தமை

'பூணினும் புகழ் ஏ அமையும்,' என்று , இனைய
பொற்பில் நின்று, உயிர் நனி புரக்கும்,
யாணர் எண் திசைக்கும் இருள் அற இமைக்கும்
இரவிதன் குலம் முதல் நிருபர்,
சேணையும் கடந்து, திசையையும் கடந்து,
திகிரியும் செந்தனிக் கோலும்
ஆணையும் காக்கும் ஆகிலும், நகருக்கு
அணி என, இயற்றியது அன்று ஏ!
1.3.13

106
அகழியைப் பற்றி அறிவிப்போம் எனல்

அன்ன மா மதிலுக்கு ஆழி மால் வரையை
அலை கடல் சூழ்ந்து அன அகழி,
பொன் விலை மகளிர் மனம் எனக் கீழ்போய்,
புன் கவி எனத் தெளிவு இன்றி,
கன்னியர் அல்குல் தடம் என யார்க்கும்
படிவு அரும் காப்பினது ஆகி,
நல் நெறி விலக்கும் பொறி என எறியும்
கராத்தது; நவிலல் உற்றது நாம்.
1.3.14

107
மேகம், அகழைக் கடலாக மயங்கிற்று எனல்

ஏகுகின்ற தம் கணங்களோடும்
எல்லை காண்கிலா
நாகம் ஒன்று அகன் கிடங்கை,
' நாம வேலையாம் ' எனா
மேகம், மொண்டுகொண்டு, எழுந்து,
'விண் தொடர்ந்த குன்றம்', என்று
ஆகம் நொந்து நின்று,
தாரை அ மதில் கண் வீசும் ஏ.
1.3.15

108
அகழில் உள்ள தாமரைக் காட்டின் தோற்றம்

அந்த மா மதில் புறத்து அகத்து எழுந்து அலர்ந்த நீள்
கந்தம் நாறு பங்கயத்த கானமான, மாதரார்
முந்து வாள் முகங்களுக்கு உடைந்து போன, மொய்த்து எலாம்
வந்து, போர் மலைக்க மா மதில் வளைத்த மானுமே.
1.3.16

109
அகழியில் முதலைகள் முழுகி எழும்புதல்

சூழ்ந்த நாஞ்சில் சூழ்ந்த ஆரை, சுற்று முற்று பார் எலாம்
போழ்ந்த மா கிடங்கு இடை கிடந்து பொங்கு இடங்கர் மா,
தாழ்ந்த வங்க வாரியில் தடுப்ப ஒணா மதத்தின் ஆல்
ஆழ்ந்த யானை மீது எழுந்து அழுந்துகின்ற போலும் ஏ.
1.3.17

110
முதலைகள் ஒன்றோடொன்று பொருதல்

ஈரும் வாளின் வால் விதிர்த்து, எயிற்று இளம் பிறைக் குலம்
பேர மின்னி, வாய் விரித்து, எரிந்த கண் பிறங்கு தீச்
சோர, ஒன்றை ஒன்று முன் தொடர்ந்து சீறு இடங்கர் மா,
போரில் வந்து சீறுகின்ற போர் அரக்கர் போலும் ஏ.
1.3.18

111
அகழி அரசர் சேனையை ஒக்கும் எனல்

ஆளும் அன்னம் வெண் குடைக் குலங்களா, அருங் கராக்
கோள் எலாம் உலாவுகின்ற குன்றம் அன்ன யானை ஆ
தாள் உலாவு வெம் கதத் துரங்கமும் தரங்கம் மா
வாளும் வேலும் மீனம் ஆக மன்னர் சேனை மானும் ஏ.
1.3.19

112
அகழியின் கரையமைப்பு

விளிம்பு தெற்றி முற்றுவித்து வெள்ளி கட்டி உள் உறப்
பளிங்கு பொன் தலத்து அகட்டு அடுத்து உற படுத்தலின்
தளிந்த கல் தலத்தொடு அச் சலத்தினைத் தனித்து உறத்
தெளிந்து உணர்த்துகிற்றும் என்றல் தேவரால் உம் ஆவது ஏ.
1.3.20

113
அகழியும் காவற்காடும்

அன்ன நீள் அகன் கிடங்கு, சூழ் கிடந்த ஆழியைத்
துன்னி வேறு சூழ் கிடந்த தூங்கு வீங்கு இருள் பிழம்பு
என்னலாம், இறும்பு சூழ் கிடந்த சோலை, எண்ணில் அப்
பொன்னின் மா மதிட்கு உடுத்த நீல ஆடை போலும் ஏ.
1.3.21

114
கோபுர வாயிலின் சிறப்பு

எல்லை நின்ற வென்றி யானை என்ன நின்ற முன்னம் மால்
ஒல்லை உம்பர் நாடு அளந்த தாளின்மீது உயர்ந்த; ஆல்
மல்லல் ஞாலம் யாவும் நீதி மாறு உறா வழக்கினால்
நல்ல ஆறு சொல்லும் வேதம் நான்கும் அன்ன; வாயில் ஏ.
1.3.22

கோபுர அமைப்பும் சிற்பச் சிறப்பும் (115-118)

115
தாவு இல் பொன் தலத்தின் நல் தவத்தினோர்கள் தங்கு தாள்
பூ உயிர்த்த கற்பகப் பொதும்பர் புக்கு ஒதுங்கும் ஆல் ;
ஆவி ஒத்த அன்பு சேவல் கூவ வந்து அணைந்து இடா
ஓவியப் புறாவின் மாடு இருக்க ஊடு பேடை ஏ .
1.3.23

116
கல் அடித்து அடுக்கி, வாய் பளிங்கு அரிந்து கட்டி, மீது
எல் இடப் பசும்பொன் வைத்து, இலங்கு பல் மணிக் குலம்
வில் இடக் குயிற்றி, வாள் விரிக்கும் வெள்ளி மா மரம்
புல்லிடக் கிடத்தி, வச்சிரத்த கால் பொருத்தியே.
1.3.24

117
மரகதம் அத்து இலங்கு போதிகை தலத்து வச்சிரம்
புரை தபுத்து அடுக்கி, மீது பொன் குயிற்றி, மின் குலாம்
நிரை மணிக் குலத்தின் ஆளி நீள்வகுத்த ஓளிமேல்
விரவு கைத் தலத்தில் உய்த்த மேதகத்தின் மீது அரோ!
1.3.25

118
ஏழ் பொழிற்கும் ஏழ் நிலைத் தலம் சமைத்தது என்ன நூல்
ஊழ் உறக் குவித்து அமைத்த உம்பர் செம்பொன் வேய்ந்து, மீச்
சூழ் சுடர்ச் சிரம் அத்து நல் மணித் தசும்பு தோன்றலால்
வாழ் நிலக் குலம் கொழுந்தை மௌலி சூட்டி அன்ன ஏ.
1.3.26

மாளிகைகளின் அமைதி (119-123)

119
திங்களும் கரிது என வெண்மை தீற்றிய
சங்க வெண் சுதை உடைத் தவள மாளிகை,
வெம் கரும் கால் பொர மேக்கு நோக்கிய
பொங்கு இரும் பால் கடல் தரங்கம் போலும் ஏ.
1.3.27

120
புள்ளி அம் புறவு, இறை பொருந்தும் மாளிகை
தள்ளரும் தமனியத் தகடு வேய்ந்தன,
எள்ளரும் கதிரவன் இளம் வெயில் குழாம்
வெள்ளி அம் கிரி மிசை விரிந்த போலுமே.
1.3.28

121
வயிர நல் கால் மிசை மரகதத் துலாம்
செயிர் அறப் போதிகை கிடத்திச் சித்திரம்,
உயிர்பெறக் குயிற்றிய உம்பர் நாட்டவர்
அயிர் உற இமைப்பன அளவில் கோடி ஏ.
1.3.29

122
சந்திர காந்தத்தின் தலத்த, சந்தனப்
பந்தி செய் தூணின்மேல் பவளப் போதிகைச்
செந்தனி மணித் துலாம் செறிந்த, திண் சுவர்
இந்திர நீலத்த, எண் இல் கோடி ஏ.
1.3.30

123
பாடகக் கால் அடி பதுமம் அத்து ஒப்பன;
சேடரைத் தழீஇயன; செய்ய வாயின;
நாடகத் தொழிலன, நடுவு துய்யன
ஆடகத் தோற்றத்த அளவு இலாதன.
1.3.31

124
மாளிகைகள் தேவவிமானம்போலத் திகழ்தல்

புக்கவர் கண் இணை பொருந்து உறாது ஒளி
தொக்கு உடன் தயங்கி விண்ணவரில் தோன்றலால்,
திக்கு உற நினைப்பினில் செல்லும் தெய்வ வீடு
ஒக்க நின்று இமைப்பன உம்பர் நாட்டினும்.
1.3.32

125
மாளிகையில் வாழ்வார் இயல்பும் அணிகளும்

அணி இழை மகளிரும் அலங்கல் வீரரும்
தணிவன அறம்; நெறி தணிவு இலாதன;
மணியினும் பொன்னினும் வனைந்த அல்லது
பணி பிறிது இயன்றன பாங்கும் இல்லை ஏ.
1.3.33

126
மாளிகைச் சிறப்பு

வான் உற நிமிர்ந்தன; வரம்பு இல் செல்வத்த;
தான் உயர் புகழன; தயங்கு சோதிய;
ஊனம் இல் அறம் நெறி உற்ற; எண் இலாக்
கோன் நிகர் குடிகள்தம் கொள்கை சான்றன.
1.3.34

127
மாளிகைகள் மலைகளை ஒத்திருத்தல்

அருவியில் தாழ்ந்து முத்து அலங்கு தாமத்த;
விரி முகில் குலம் எனக் கொடி விராயின;
பரு மணிக் குவையன; பசும்பொன் கோடிய;
பொரு மயில் கணத்தன மலையும் போன்றன.
1.3.35

128
மாளிகைகளிற் சூலங்கள் மின்வரிசைபோலுதல்

அகில் இடு கொழும் புகை அளாய் மயங்கின;
முகிலொடு வேற்றுமை தெரிகலா; முழுத்
துகிலொடு நெடும் கொடி சூலம் மின்னுவ;
பகல் இடு மின் அணிப் பரப்புப் போன்ற ஏ.
1.3.36

129
கொடிச்சரங்கள் கற்பகமாலையை ஒத்தல்

துடி இடைப் பணை முலை தோகை அன்னவர்
அடி இணைச் சிலம்பு பூண்டு அரற்றும் மாளிகை
கொடி இடைத் தரள வெண் கோவை சூழ்வன
கடி உடைக் கற்பகம் கான்ற மாலையே.
1.3.37

130
மாளிகையின் கொடிகள் தேய்ப்பதால் மதி தேய்தல்

காண்வரு நெடு வரை கதலிக் கானம் போல்
கோள் நிமிர் பதாகையின் குழாம் தழைத்தன;
வாள்நிலா மழுங்கிட மடங்கி வைகலும்
சேண்மதி தேய்வது அக்கொடிகள் தேய்க்க ஏ.
1.3.38

131
அயோத்தி நகரெங்கும் மாடமாளிகைகளும் கூடகோபுரங்களும் அமைந்தமை

பொன் திணி மண்டபம் அல்ல பூ தொடர்
மன்றுகள் அல்லன மாட மாளிகை
குன்றுகள் அல்லன மணி செய் குட்டிமம்
முன்றில்கள் அல்லன முத்தின் பந்தரே.
1.3.39

131
அயோத்தியின் ஒளிபெற்று, தேவருலகு பொன்னுலகாயிற்று எனல்

மின் என, விளக்கு என, வெயில் பிழம்பு எனத்
துன்னிய தமனியத் தொழில் தழைத்த அக்
கன்னி நல் நகர் நிழல் கதுவலால் அரோ
பொன் உலகு ஆயது அப் புலவர் வானமே.
1.3.40

133
சூரியன் ஒளி அயோத்தியின் ஒளியே எனல்

எழும் இடத்து அகன்று இடை ஒன்றி எல் படு
பொழுது இடைப் போதலின் புரிசைப் பொன் நகர்
அழல்மணி திருத்திய அயோத்தி ஆளுடை
நிழல் எனப் பொலியு ஆல், நேமி வான் சுடர்.
1.3.41

134
அகிற்புகையுண்ட மேகங்கள் தோய்தலால் கடல் நறுமணம்
கமழுகின்றதெனல்

ஆய்ந்த மேகலையவர் அம் பொன் மாளிகை
வேய்ந்த கார் அகில் புகை உண்ட மேகம் போய்த்
தோய்ந்த மா கடல் நறும் தூபம் நாறுமேல்,
பாய்ந்த தாரையின் நிலை பகரல் வேண்டும் ஓ?
1.3.42

135
அயோத்தியில் உள்ள மகளிர் குதலைமுதலியவற்றின் இயல்பு

குழல் இசை மடந்தையர் குதலைக் கோதையர்
மழலை அம் குரல் இசை மகர யாழ் இசை
எழில் இசை மடந்தையர் இன் சொல் இன் இசை
பழையர்தம் சேரியில் பொருநர் பாட்டிசை.
1.3.43

136
யானைகள்செய்த குழிகளைச் சுண்ணம் தூர்க்கின்றது எனல்

கண் இடை கனல்சொரி களிறு கால் கொடு
மண் இடை வெட்டுவ; வேட்கும் மைந்தர்கள்
பண்ணைகள் பயில் இடம் குழி படைப்பன;
சுண்ணம் அக் குழிகளைத் தொடர்ந்து தூர்ப்பன.
1.3.44

137
மகளிர் பந்தாடல்

பந்துகள் மடந்தையர் பயிற்றுவார்; இடைச்
சிந்துவ முத்து இனம்; அவை திரட்டுவார்
அந்தம் இல் சிலதியர்; ஆற்ற குப்பைகள்
சந்திரன் ஒளி கெடத் தழைப்ப தண் நிலா.
1.3.45

138
நடனமாதர் கண்பட்டுக் காண்பார்க்கு உயிர் மெலிதலும் காதல் வளர்தலும்

அரங்கு இடை மடந்தையர் ஆடுவார், அவர்
கரும் கடை கண் அயில், காமர் நெஞ்சினை
உருங்குவ; மற்று அவர் உயிர்கள், அன்னவர்
மருங்குல் போல் தேய்வன; வளர்வது ஆசையே.
1.3.46

139
சோலை தேன் பொழிய, மகளிர் வருந்துதல்

பொழிவன சோலைகள் புதிய தேன் சில
விழைவன தென்றலும் மிஞிறும் மெல் என
நுழைவன; அன்னவை நுழைய நோவொடு
குழைவன பிரிந்தவர் கொதிக்கும் கொங்கை ஏ.
1.3.47

140
பாடலால் பறவைகளும் பரவசமாதல்

இறங்குவ மகர யாழ் எடுத்த இன்னிசை
நிறம் கிளர் பாடலான் நிமிர்வ; அவ் வழி
கறங்குவ வள் விசி கருவி; கண் முகிழ்த்து
உறங்குவ மகளிரோடு ஓதும் கிள்ளை ஏ.
1.3.48

141
ஆடவர்தோள்கள் அரிவையர்தாளால் உதைபட்டுச் சிவத்தல்

குதை வரிச் சிலை நுதல் கொவ்வை வாய்ச்சியர்
பதம் யுகம் தொழில்கொடு பழிப்பு இலாதன
ததை மலர்த் தாமரை அன்ன தாளினால்
உதைபடச் சிவப்பன, உரவுத் தோள்கள் ஏ.
1.3.49

142
சித்திரங்கள் இமையாத காரணம்

பொழுது உணர்வு அரிய அப் பொருவில் மா நகர்
தொழு தகை மடந்தையர் சுடர் விளக்கு எனப்
பழுது அறு மேனியைப் பார்க்கும் ஆசை கொல்
எழுது சித்திரங்களும் இமைப்பு இலாத ஏ.
1.3.50

143
மாளிகைகளில் மகளிர்மேனியே இருளகற்றுதல்

தணி மலர்த் திருமகள் தயங்கும் மாளிகை
இணர் ஒளி பரப்பி நின்று இருள் துரப்பன,
திணி சுடர் நெய் உடைத் தீ விளக்கம் ஓ?
மணி விளக்கு; அல்லன மகளிர் மேனி ஏ.
1.3.51

144
ஆடற்சதியை அளந்துகாட்டுவன குதிரைகளின் கிண் கிணி மாலை

பதங்களில் தண்ணுமை பாணி பண் உற
விதங்களின் விதி முறை சதி மிதிப்பவர்
மதங்கியர்; அ சதி வகுத்துக் காட்டுவ
சதங்கைகள், அல்லன புரவி தார்கள் ஏ.
1.3.52

145
மதங்கியர் அழகின் மாட்சி

முளைப் பிறை நெற்றியர் முறுவல் வெம் துயர்
விளைப்பன; அன்றியும், மெலிந்து நாள் தொறும்
இளைப்பன நுண் இடை; இளைப்ப, மென் முலை
திளைப்பன முத்தொடு செம் பொன் ஆரம் ஏ.
1.3.53

146
களிப்புடையன இவை எனல்

இடை இடை எங்கணும் களி அறாதன;
நடை இள அன்னங்கள், நளின நீர்க் கயல்,
பெடை இள வண்டுகள், பிரசம் மாந்திடும்
கடகரி, அல்லன மகளிர் கண்கள் ஏ.
1.3.54

147
யானையின் மதநீரால் பூமி குழைதல்

தழல் விழி யாளியும் துணையும் தாழ்வரை
முழை விழை கிரி நிகர் களிற்றின் மும்மத-
மழை விழும்; விழும் தொறும் மண்ணும் கீழ் உற
குழைவிழும்; அதில் விழும் கொடித் திண் தேர்கள் ஏ.
1.3.55

148
மாலை கலவைச்சாந்து இவற்றின் மிகுதி

ஆடுவார் புரவியின் குரத்தை ஆர்ப்பன,
சூடுவார் இகழ்ந்த அத் தொங்கல் மாலைகள்;
ஓடுவார் இழுக்குவ, ஊடல் ஊடு உறக்
கூடுவார் வன முலை கொழித்த சாந்தம் ஏ.
1.3.56

149
மாலை மணிகளைக் கழுவுதல்

இளைப்பு அரும் குரங்களால் இவுளி பாரினைக்
கிளைப்பன; அவ் வழி கிளர்ந்த தூளியின்,
ஒளிப்பன மணி; அவை ஒளிர மீது தேன்
துளிப்பன குமரர்தம் தோளின் மாலை ஏ.
1.3.57

150
நாறுவ இவை எனல்

விலக்கு அரும் கரி மதம் வேங்கை நாறுவ;
குலக் கொடி மாதர் வாய் குமுதம் நாறுவ;
கலக்கடை கணிப்பு அரும் கதிர்கள் நாறுவ;
மலர்க் கடி நாறுவ; மகளிர் கூந்தல் ஏ;
1.3.58

151
அயோத்திநகரின் ஆவணவீதிக்கு அளகாபுரி தோற்றது எனல்

கோவை இந் நகரொடு எண் குறிக்கலாத அத்
தேவர்தம் நகரியைச் செப்புகின்றது என்?
யாவையும் வழங்கு இடத்து இகலி இந் நகர்
ஆவணம் கண்டபின் அளகை தோற்றது ஏ.
1.3.59

152
மைந்தர்கூட்டத்தின் நிகழ்ச்சிகள் இவை எனல்

அதிர் கழல் ஒலிப்பன, அயில் இமைப்பன,
கதிர் மணி அணி வெயில் கால்வ, மான்மதம்
முதிர்வு உற கமழ்வன, முத்தம் மின்னுவ,
மதுகரம் இசைப்பன, மைந்தர் ஈட்டம் ஏ.
1.3.60

153
வாச்சிய ஒலிகள் கடலொலியை வென்றமை

வளை ஒலி, வயிர் ஒலி, மகர வீணையின்
கிளை ஒலி, முழவு ஒலி, கின்னரத்து ஒலி,
துளை ஒலி, பல் இயம் துவைக்கும் சும்மையின்
விளை ஒலி, கடல் ஒலி மெலிய விம்மும் ஏ.
1.3.61

154
மண்டப வகைகள்

மன்னவர் தரு திறை அளக்கும் மண்டபம்;
அன்னம் மென் நடையவர் ஆடும் மண்டபம்;
உன்ன அரும் அரு மறை ஓதும் மண்டபம்;
பன்ன அரும் கலை தெரி பட்டிமண்டபம்.
1.3.62

155
தோரணம் தெரு புரவிப்பந்தி இவற்றின் சிறப்பு

இரவியில் சுடர் மணி இமைக்கும் தோரணம்
தெருவினில் சிறியன திசைகள்; சேண் விளங்கு
அருவியில் பெரியன ஆனைத் தானங்கள்;
பரவையில் பெரியன புரவிப் பந்தியே.
1.3.63

163
மாளிகையில் மாதர்கள் முகமும் விழிகளும் மலர்தல்

சூளிகை மழை முகில் தொடக்கும் தோரண
மாளிகை மலர்வன மகளிர் வாள் முகம்;
வாளிகள் அன்னவை மலர்வ, மற்றவை
ஆளிகள் அன்னவர் நிறத்தின் ஆழ்ப ஏ.
1.3.64

157
மன்னவர்கழலொலியோடும் மகளிர்சிலம்பொலியோடும்
மாறுகொள்வன இவை எனல்

மன்னவர் கழலொடு மாறு கொள்வன,
பொன் அணித் தேர் ஒலி, புரவித் தார் ஒலி;
இன் நகையவர் சிலம்பு ஏங்க ஏங்குவ,
கன்னியர் குடை துறைக் கமல அன்னம் ஏ .
1.3.65

158
மகளிர்சிலர் பொழுதுபோக்குந்திறன்

ஊடவும் கூடவும் உயிரின் இன் இசை
பாடவும் விறலியர் பாடல் கேட்கவும்
ஆடவும் அகன் புனல் ஆடி, அம் மலர்
சூடவும் பொழுது போம் சிலர்க்கு அத் தொல் நகர்.
1.3.66

159
ஆடவரிற் சிலர் பொழுதுபோக்கும் முறை

முழங்கு திண் கட கரி முன்பின் ஊரவும்
எழும் குரம் அத்து இவுளியோடு இரதம் ஏறவும்
பழங்கணோடு இரந்தவர் பரிவு தீர்தர
வழங்கவும் பொழுது போம் சிலர்க்கு அம் மா நகர்.
1.3.67

160
சிலர் போர்க்கலையாராய்ச்சியால் பொழுதுகழித்தல்

கரியொடு கரி எதிர் பொருத்தி, கைப் படை
வரி சிலை முதலிய வழங்கி, வால் உளைப்
புரவியில் பொரு இல் செண்டு ஆடிப் போர்க் கலை
தெரிதலின் பொழுது போம் சிலர்க்கு அச் சேண் நகர்.
1.3.68

161
சிலர் பொழுதுகழிக்கும் முறை

நந்தன வனம் அத்து அலர் கொய்து, நவ்வி போல்
வந்து இளையவரொடு வாவி ஆடி, வாய்ச்
செம் துவர் அழிதரத் தேறல் மாந்திச் சூது
உந்தலின் பொழுது போம் சிலர்க்கு அவ் ஒண் நகர்.
1.3.69

162
கொடிகளின் உயர்வு

நானா விதமா நளி மாதிர வீதி ஓடி,
மீன் நாறு வேலைப் புனல் வெண் முகில் உண்ணுமா போல்,
ஆனாத மாடம் அத்து இடை ஆடு கொடிகள் மீப் போய்,
வான் ஆறு நண்ணிப் புனல் வற்றிட நக்கும் மன் ஓ!
1.3.70

163
கோபுர மதில்களின் உயர்வு

வன் தோரணங்கள் புணர் வாயிலும் வானின் உம்பர்
சென்று ஓங்கி மேல் ஓர் இடம் இல் எனச் செம்பொன் இஞ்சி
குன்று ஓங்கு தோளார் குணம் கூட்டு இசைக் குப்பை என்ன
ஒன்றோடு இரண்டும் உயர்ந்து ஓங்கின உம்பர் நாண.
1.3.71

164
எங்கும் மலர்ப்பல்லவப் பள்ளி

காடும், புனமும், கடல் அன்ன கிடங்கும், மாதர்
ஆடும் குளனும், அருவிச் சுனைக் குன்றும், உம்பர்
வீடும், விரவும் மணி பந்தரும், வீணை வண்டு
பாடும் பொழிலும், அல நல் அறப் பள்ளி மன் ஓ.
1.3.72

165
அயோத்தியில் கள்வாருமில்லை கொள்வாருமில்லை

தெள் வார் மழையும் திரை ஆழியும் உட்க நாளும்
வள் வார் முரசம் அதிர் மா நகர் வாழும் மாக்கள்
கள்வார் இலாமைப் பொருள் காவலும் இல்லை யாதும்
கொள்வார் இலாமைக் கொடுப்பார்களும் இல்லை மாது ஓ.
1.3.73

166
அயோத்திநகரில் கல்வியும் செல்வமும் சிறந்தவாறு

கல்லாது நிற்பார் பிறர் இன்மையின் கல்வி முற்ற
வல்லாரும் இல்லை; அவை வல்லர் அல்லாரும் இல்லை;
எல்லாரும் எல்லாப் பெரும் செல்வமும் எய்தலால் ஏ,
இல்லாரும் இல்லை; உடையார்களும் இல்லை மாது ஓ.
1.3.74

167
அயோத்திமாநகரம் தருவை நிகர்க்கும் எனல்

ஏகம் முதல் கல்வி முளைத்து எழுந்து எண் இல் கேள்வி
ஆகு அம் முதல் திண் பணை போக்கி, அருந்தவத்தின்
சாகம் தழைத்து, அன்பு அரும்பித் தருமம் மலர்ந்து,
போகம் கனி ஒன்று பழுத்தது போலும்; அன்று ஏ!
1.3.75

1.4 – Die Königsherrschaft

1.4 . அரசியற் படலம் (168-179)

அயோத்தியரசனுடைய சிறப்பியல்புகள் (168-172)

168
அம் மாண் நகருக்கு அரசன்,- அரசர்க்கு அரசன்:
செம் மாண் தனிக் கோல் உலகு ஏழினும் செல்ல நின்றான்:
இம் மாண் கதைக்கு ஓர் இறை ஆய இராமன் என்னும்
மொய் மாண் கழலோன் தரும் நல் அறம் மூர்த்தி அன்னான்.
1.4.1

169
ஆதி மதியும், அருளும், அறனும், அமைவும்,
ஏது இல் மிடல் வீரமும், ஈகையும், எண்ணில், யாவும்,
நீதி நிலையும், இவை நேமியினோர்க்கு நின்ற
பாதி; முழுதும் இவற்கே பணி கேட்ப மன் ஓ!
1.4.2

170
மொய் ஆர்கலி சூழ் முது பாரில் முகந்து தானக்
கை ஆர் புனலால் நனையாதன கையும் இல்லை;
மெய் ஆய வேதத் துறை வேந்தருக்கு ஏய்ந்த, யாரும்
செய்யாத யாகம் இவன் செய்து மறந்த, மாதோ!
1.4.3

171
தாய் ஒக்கும், அன்பில்; தவம் ஒக்கும், நலம் பயப்பில்;
சேய் ஒக்கும், முன் நின்று ஒரு செல்கதி உய்க்கும் நீரால்;
நோய் ஒக்கும் என்னின், மருந்து ஒக்கும்; நுணங்கு கேள்வி
ஆயப் புகும் கால் அறிவு ஒக்கும் எவர்க்கும், அன்னான்.
1.44

172
ஈய்ந்தே கடந்தான் இரப்போர் கடல்; எண் இல் நுண் நூல்
ஆய்ந்தே கடந்தான் அறிவு என்னும் அளக்கர்; வாளால்
காய்ந்தே கடந்தான் பகை வேலை; கருத்து முற்றத்
தோய்ந்தே கடந்தான் திருவின் தொடர் போக பௌவம்.
1.4.5

173
அயோத்தியரசன் பெயர் தசரதன்

வெள்ளமும் பறவையும் விலங்கும் வேசியர்
உள்ளமும் ஒரு வழி ஓட நின்றவன்
தள் அரும் பெரும் புகழ்த் தயரதப் பெயர்
வள்ளல் வள் உறை அயில் மன்னர் மன்னன் ஏ
1.4.6

174
உலகம் முழுவதையும் தசரதன் எளிதில் ஆளுதல்

நேமி மால் வரை மதிலாக, நீள் புறப்
பாமம் மா கடல் கிடங்கு ஆகப், பல் மணி
வாமம் மாளிகை மலை ஆக, மன்னற்குப்
பூமியும் அயோத்தி மா நகரம் போன்றது ஏ.
1.4.7

175
தசரதன் வேலின் சிறப்பு

ஆ வரும் வல் மை நேர் அறிந்து தீட்டல் ஆல்
மேவரும் கை அடை வேலும் தேயும் ஆல்;
கோ உடை நெடு மணி மகுட கோடியால்
சே அடி அணிந்த பொன் கழலும் தேயும் ஆல்.
1.4.8

176
தசரதனின் வெண்கொற்றக்குடை

மண் இடை உயிர் தொறும், வளர்ந்து தேய்வு இன்றித்,
தண் நிழல் பரப்பவும், இருளைத் தள்ளவும்,
அண்ணல் தன் குடை மதி அமையும்; ஆதலான்,
விண் இடை மதியினை, ' மிகை இது ' என்ப ஏ.
1.4.9

177
உலகின் உயிர்களுக்குத் தசரதன் ஓர் உடம்பு

வயிர வான் பூண் அணி மடங்கல் மொய்ம்பினான்
உயிர் எலாம் தன் உயிர் ஒப்ப ஓம்பல் ஆல்,
செயிர் இலா உலகினில் சென்று நின்று வாழ்
உயிர் எலாம் உறைவது ஓர் உடம்பும் ஆயினான்.
1.4.10

178
தசரதன் திகிரியின் சிறப்பு

குன்று என உயரிய குவவுத் தோளினான்
வென்றி அம் திகிரி, வெம் பரிதி ஆம் என,
ஒன்று என, உலகு இடை உலாவி, மீ மிசை
நின்று நின்று, உயிர்தொறும் நெடிது காக்கும் ஏ.
1.4.11

179
தசரதன் உலகைக் கருத்துடன் பாதுகாத்தல்

எய் என எழு பகை எங்கும் இன்மையால்,
மொய் பொரு தினவு உறு முழவுத் தோளினான்,
வையகம் முழுவதும், வறியன் ஓம்பும் ஓர்
செய் எனக் காத்து இனிது அரசு செய்கின்றான்.
1.4.12

1.5 – Die göttliche Geburt

1.5 . திருவவதாரப் படலம் (180- 317 )

புதல்வரில்லாக்குறையைத் தசரதன் வசிட்டனுக்குக்கூறுதல் (180-183)

180
ஆயவன், ஒரு பகல், அயனையே நிகர்
தூய மா முனிவனைத் தொழுது, 'தொல் குலத்
தாயரும், தந்தையும், தவமும், அன்பின் ஆல்
மேய வான் கடவுளும், பிறவும், வேறும் நீ.'
1.5.1

181
'எம் குலத் தலைவர்கள் இரவி தன்னினும்
தம் குலம் விளங்குறத் தரணி தாங்கினார்,
மங்குநர் இல் என; வரம்பு இல் வையகம்,
இங்கு, நின் அருளினால், இனிதின் ஓம்பினேன்.'
1.5.2

182
'அறுபதினாயிரம் ஆண்டு மாண்டு உற,
உறு பகை ஒடுக்கி, இவ் உலகை ஓம்பினேன்;
பிறிது ஒரு குறை இலை; என் பின் வையகம்
மறுகுறும் என்பது ஓர் மறுக்கம் உண்டு, அரோ.'
1.5.3

183
'அரும் தவ முனிவரும், அந்தணாளரும்
வருந்துதல் இன்றியே வாழ்வின் வைகினார்,
இரும் துயர் உழக்குவர் என் பின், என்பது ஓர்
அரும் துயர் வருத்தும் என் அகம் அத்து ஐ' என்றனன்.
1.5.4

திருமால்கொடுத்த வரத்தினை வசிட்டன் நினைத்தல் (184-185)

184
முரசு அறை செழும் கடை முத்தம் மா முடி
அரசர்தம் கோமகன் அனைய கூறலும்,
விரை செறி கமலம் மென் பொகுட்டு மேவிய
வர சரோருகன் மகன் மனத்தின் எண்ணினான்.
1.5.5

185
அலைகடல் நடுவண் ஒர் அனந்தன் மீமிசை
மலை என விழி துயில் வளரும் மா முகில்,
'கொலை தொழில் அரக்கர் தம் கொடுமை தீர்ப்பென்' என்று,
உலைவு உறும் அமரருக்கு உரைத்த வாய்மையை.
1.5.6

வசிட்டன் மனத்திற்கருதிய தேவலோக நிகழ்ச்சிகள் (186-208)

186
சுடு தொழில் அரக்கரால் தொலைந்து, வான் உளோர்,
கடு அமர் களன் அடி கலந்து கூறலும்,
படு பொருள் உணர்ந்த அப் பரமன், 'யாம் இனி
அடுகிலம், மாயனோடு அறைதிர்' என்னவே.
1.5.7

187
கறை மிடற்று இறை சொலக், கடவுளோர்களும்,
மறை தெரி முனிவரும், வச்சிர ஆயுதத்து
இறைவனும், வணங்கி நின்று, எழுந்து போந்து, உயர்
நறை மலரவன் இடம் நண்ணல் மேயினார்.
1.5.8

188
வடவரைக் குடுமியின் நடுவண் மாசு அறு
சுடர் மணி மண்டபம் துன்னி, நான்முகக்
கடவுளை அடிதொழுது, அமரர், கண் நுதல்
உடையவன் அருளியது உரைத்திட்டார், அரோ.
1.5.9

189
'பாகசாதனன் தனைப் பாசத்து ஆர்த்து, அடல்
மேகநாதன், புகுந்து, இலங்கை மேய நாள்
சேகு அற மீட்ட ஓதிமனும், தேவரும்,
ஏகியே, வைகுந்த வாயில் எய்தினார்.
1.5.10

190
'இருபது கரம், தலை ஈர் ஐந்து என்னும் அத்
திரு இலி வலிக்கு ஒரு செயல் இன்று எங்களால்,
கரு முகில் என வளர் கருணை அம் கடல்
பொருது இடர் தணிக்கின் உண்டு' எனும் புணர்ப்பின் ஆல் .
1.5.11

191
திரை கெழு பயோததித் துயிலும் தெய்வ வான்
மரகத மலையினை வழுத்தி நெஞ்சினால்,
கர கமலம் குவித்து இருந்த காலையில்,
பர கதி உணர்ந்தவர்க்கு உதவும் பண்ணவன்
1.5.12

192
கரு முகில் தாமரைக் காடு பூத்து, நீடு
இரு சுடர் இரு புறத்து ஏந்தி, ஏடு அவிழ்
திருவொடும் பொலிய, ஓர் செம்பொன் குன்றின் மேல்
வருவ போல், கலுழன் மேல் வந்து, தோன்றினான்.
1.5.13

193
எழுந்தனர் விண்ணவர்க்கு இறையும், தாமரைச்
செழும் தவிசு உகந்த அத் தேவும், சென்று எதிர்
விழுந்தனர் அடிமிசை விண்ணுளோர் ஒடு உம்,
தொழும் தொறும் தொழும் தொறும் களி துளங்குவார்.
1.5.14

194
ஆடினர், பாடினர், அங்கும் இங்கும் ஆய்
ஓடினர், உவகை மா நறவு உண்டு, ஓர்கிலார்,
' வீடினர் அரக்கர் ' என்று உவக்கும் விம்மல் ஆல்,
சூடினர், முறை முறை, துளவத் தாள் மலர்.
1.5.15

195
பொன்வரை இழிவது ஓர் புயலின் பொற்பு உற,
என்னை ஆள் உடையவன் தோள் நின்று, எம்பிரான்,
சென்னி வான் தடவு மண்டபம் அத்து சேர்ந்து, அரி
துன்னு பொன் பீடம் மேல் பொலிந்து தோன்றினான்.
1.5.16

196
விதியொடு, முனிவரும், விண் உளோர்கள் உம்,
மதிதெரி குலிசியும், மற்று உளோர்கள் உம்,
அதிசயமுடன் உவந்து அயல் இருந்துழி,
கொதி கொள் வேல் அரக்கர்தம் கொடுமை கூறினார்.
1.5.17

197
'ஐயிரு தலையினோன் அனுசன் ஆதி ஆம்
மெய் வலி அரக்கரால் விண்ணும் மண்ணும் ஏ
செய் தவம் இழந்தன, திருவின் நாயக!
உய்திறம் இல்லை' என்று உயிர்ப்பு வீங்கினார்.
1.5.18

198
'எங்கும், நீள் வரங்களால், அரக்கர் என்று உளார்,
பொங்கும் மூவுலகையும் புடைத்து அழித்தனர்;
செம் கண் நாயக! இனித் தீர்த்தல் இல்லை ஏல்,
நுங்குவர் உலகை, ஓர் நொடியின் ' என்றனர்.
1.5.19

199
என்றனர், இடர் உழந்து இறைஞ்சி ஏத்தலும்,
மன்றல் அம் துளவினான், ' வருந்தல்! வஞ்சகர்-
தம் தலை அறுத்து இடர் தணிப்பன் தாரணிக்கு:
ஒன்று நீர் கேண்ம்!' என உரைத்தல் மேயினான்.
1.5.20

200
' வான் உளோர் அனைவரும் வானரங்கள் ஆய்க்,
கானினும், வரையினும், கடி தடத்தினும்,
சேனையோடு அவதரித்திடுமின் சென்று!' என,
ஆனனம் மலர்ந்தனன், அருளின் ஆழியான்.
1.5.21

201
' மசரதம் அனையவர் வரமும், வாழ்வும், ஓர்
நிசரத கணைகளால் நீறு செய்ய யாம்
கசரத துரகம் ஆள் கடல் கொள் காவலன்
தசரதன் மதலை ஆய் வருதும் தாரணி.'
1.5.22

202
' வளை ஒடு, திகிரியும், வடவை தீ தர
விளைதரு கடு உடை விரிகொள் பாயலும்,
இளையவர் என அடி பரவ, ஏகி, நாம்
வளை மதில் அயோத்தியில் வருதும்' என்றனன்.
1.5.23

203
என்று அவன் உரைத்த போது, எழுந்து துள்ளினார்,
நன்றிகொள் மங்கல நாதம் பாடினார்,
'மன்று அலர் செழும் துளவு அணியும் மாயனார்
இன்று எமை அளித்தனர்' என்னும் ஏம்பலால்.
1.5.24

204
'போயது எம் பொருமல்' என்னா
இந்திரன் உவகை பூத்தான்;
தூய மா மலரின் மேவும்
தொல் மறை முகத்தினானும்,
சேய் இரு விசும்பு உளோரும் ,
'தீர்ந்தது எம் சிறுமை' என்றார்:
மா இரு ஞாலம் உண்டோன்
கலுழன் மேல் சரணம் வைத்தான்.
1.5.25

205
என்னை ஆள் உடைய ஐயன்
கலுழன் மீது எழுந்து போய
பின்னர், வானவரை நோக்கிப்
பிதாமகன் பேசுகின்றான்,
'முன்னர் ஏய் எண்கின் வேந்தன்
யான்' என மொழிகின்றான், மற்று,
'அன்ன ஆறு எவரும் நீர் போய்
அவதரித்திடுமின்!' என்றான்.
1.5.26

206
தரு உடைக் கடவுள் வேந்தன்
சாற்றுவான் 'எனது கூறு
மருவலர்க்கு அசனி அன்ன
வாலியும் மகனும்' என்ன,
இரவி, மற்று, 'எனது கூறு அங்கு
அவற்கு இளையவன்' என்று ஓத
அரியும் மற்று, 'எனது கூறு
நீலன்' என்று அறைந்திட்டான் ஆல்.
1.5.27

207
வாயு மற்று,'எனது கூறு
மாருதி' எனலும், மற்றோர்
'காயும் மற்கடங்கள் ஆகிக்
காசினி அதனின் மீது
போயிடத் துணிந்தோம்'என்றார்;
புயல் வண்ணன் ஆதி வானோர்
மேயினர் என்னில், இந்த
மேதினிக்கு அவதி உண்டு ஓ?
1.5.28

208
அருள் தரு கமலக் கண்ணன்
அருள் முறை, அலர் உளோனும்
இருள் தவிர் குலிசத்தானும் ,
அமரரும், இனையர் ஆகி
மருள் தரு வனத்தின், மண்ணின்
வானரர் ஆகி வந்தார்;
பொருள் தரும் எவரும் தத்தம்
உறை இடம் சென்று புக்கார்.
1.5.29

209
வசிட்டன் யாகம் செய்யின் குறைதீருமெனல்

'ஈது முன் நிகழ்ந்த வண்ணம்' என முனி இதயத்து எண்ணி,
'மாதிரம் பொருத திண் தோள் மன்ன, நீ வருந்தல் ஏழ் ஏழ்
பூதலம் முழுதும் காக்கும் புதல்வரை அளிக்கும் வேள்வி,
தீது அற முயலின், ஐய! சிந்தை நோய் தீரும்' என்றான்.
1.5.30

210
தசரதன் தான்செய்யவேண்டியதை வினாதல்

என்ன மா முனிவன் கூற,
எழுந்து, பேர் உவகை பொங்க,
மன்னவர் மன்னன், அந்த
மா முனி சரணம் சூடி,
'உன்னையே புகல் புக்கேனுக்கு
உறுகண் வந்து அடைவது உண்டு ஓ?
அன்னதற்கு அடியேன் செய்யும்
பணி இனிது அளித்தி' என்றான்.
1.5.31

கலைக்கோட்டுமுனி யாகம் நடத்தினால்
மகப்பேறு உண்டு எனல் (211-213)

211
'மாசு அறு சுரர்கள் ஓடு மற்று உளோர் தமையும் ஈன்ற
காசிபன் அருளும் மைந்தன், விபண்டகன், கங்கை சூடும்
ஈசனும் புகழ்தற்கு ஒத்தோன், இரும் கலை பிறவும் எண்ணில்,
தேசு உடைத் தந்தை ஒப்பான்; திரு அருள் புனைந்த மைந்தன்.
1.5.32

212
'வரு கலை பிறவும், நீதி
மனுநெறி, வரம்பு இல் வாய்மை
தருகலை, மறையும், எண்ணில்,
சதுமுகற்கு உவமை சான்றோன்,
திருகலை உடைய இந்தச்
செகம் அத்து உளோர் தன்மை தேரா
ஒரு கலை முகச் சிருங்க
உயர் தவன் வருதல் வேண்டும்.
1.5.33

213
'பாந்தளின் மகுட கோடி
பரித்த பார் அதனின் வைகும்
மாந்தர்கள் விலங்கு, என்று உன்னும்
மனத்தன், மா தவத்தன், எண்ணில்,
பூ தவிசு உகந்து உளோன் உம்,
புராரியும் புகழ்தற்கு ஒத்த
சாந்தனால் வேள்வி முற்றில் தனயர்கள்
உளர் ஆம்' என்றான்.
1.5.34

214
கலைக்கோட்டுமுனியைப்பற்றித் தசரதன் வினாதல்

ஆங்கு உரை இனைய கூறும்
அரும் தவர்க்கு அரசன் செய்ய
பூங் கழல் தொழுது வாழ்த்திப்
பூதலம் மன்னர் மன்னன்,
'தீங்கு அறு குணத்தால் மிக்க
செழும் தவன் யாண்டை உள்ளான்?
ஈங்கு நான் கொணரும் தன்மை
இயம்புதி, இறைவ!' என்றான்.
1.5.35

கலைக்கோட்டுமுனியின் வரலாற்றை வசிட்டன் கூறுதல் (215-235)

215
'புத்து ஆன கொடு வினையோடு அரும் துயரம்
போய் ஒளிப்பப், புவனம் தாங்கும்
சத்து ஆன குணம் உடையோன், தயாவோடு
தண் அளியின் சாலை போல்வான்,
எத்தானும் வெலற்கு அரியான், மனு குலத்தே
வந்து உதித்தோன், இலங்கு மௌலி
உத்தானபாதன் அருள் உரோமபதன் என்று
உளன் இவ் உலகை ஆள்வோன்.'
1.5.36

216
அன்னவன் தான் புரந்து அளிக்கும் திருநாட்டில்
நெடு காலம் அளவு அது ஆக
மின்னி எழும் முகில் இன்றி வெம் துயரம்
பெருகுதலும், வேந்தன், நல் நூல்
மன்னும் முனிவரை அழைத்து, மா தானம்
கொடுக்கினும் வான் வழங்காது ஆகப்,
பின்னும் முனிவரர்க் கேட்பக், 'கலைக்கோட்டு
முனி வரின் வான் பிலிற்றும்' என்றார்.
1.5.37

217
'ஓதம் நெடும் கடல் ஆடை உலகினில் வாழ்
மனிதர் விலங்கு எனவே உன்னும்
கோது இல் குணத்து அரும் தவனைக் கொணரும் வகை
யாவது? 'எனக் குணிக்கும் வேலைச்,
சோதி நுதல், கருநெடும் கண், துவர் இதழ் வாய்த்,
தரள நகைத், துணை மென் கொங்கை
மாதர் எழுந்து, 'யாம் ஏகி அரும் தவனைக்
கொணர்தும்' என வணக்கம் செய்தார்.'
1.5.38

218
"ஆங்கு அவர் அம்மொழி உரைப்ப, அரசன் மகிழ்ந்து,
அவர்க்கு அணி தூசு ஆதி ஆய
பாங்கு உள மற்றவை அருளிப், 'பனிப் பிறையைப்
பழித்தநுதல், பணைத்த வேய்த் தோள்
ஏங்கும் இடை, தடிக்கும் முலை, இருண்ட குழல்,
மருண்ட விழி, இலவச் செவ்வாய்ப்,
பூங்கொடியீர்! ஏகும் 'எனத், தொழுது இறைஞ்சி
இரதம் மிசைப் போயினாரே."
1.5.39

219
ஓசனை பல கடந்து, இனி ஒர் ஓசனை
ஏசு அறு தவன் உறை இடம் இது, என்றுழிப்,
பாசு இழை மடந்தையர், பன்னசாலை செய்து,
ஆசு அறும் அரும் தவத்தவரின், வைகினார்.
1.5.40

220
"அரும் தவன் தந்தையை அற்றம் நோக்கியே
கரும் தடம் கண்ணியர் கலை வலாளனில்
பொருந்தினர் ; பொருந்துபு, விலங்கு எனாப் புரிந்து
இருந்தவர் இவர் என, இனைய செய்தனன்."
1.5.41

221
"அருக்கியம் முதலினோடு ஆசனம் கொடுத்து,
'இருக்க' என, இருந்தபின், இனிய கூறலும்,
முருக்கு இதழ் மடந்தையர் முனிவனைத் தொழாப்,
பொருக்கென எழுந்து போய்ப் புரையுள் புக்கனர்."
1.5.42

222
"திருந்து இழையவர் சில தினங்கள் தீர்ந்துழி
மருந்தினும் இனியன வருக்கை வாழை மாத்
தரும் தரும் கனியொடு தாழை இன் பலம்
'அருந்தவ! அருந்து' என அருளினார், அரோ."
1.5.43

223
"இன்னன பல் பகல் இறந்த பின், திரு
நல் நுதல் மடந்தையர், நவை இல் மாதவன்
தன்னை எம் இடத்தினும் சார்தல்வேண்டும் என்று,
அன்னவன் தொழுதலும், அவரொடு ஏகினான்."
1.5.44

224
"விம்முறும் உவகையர், வியந்த நெஞ்சினர்.
அம்ம! 'இது!இது!' என அகலும் நீள் நெறி,
செம்மையின் முனிவரன் தொடரச், சென்றனர்,
தம் மனம் என மருள் தையலார்கள் ஏ!"
1.5.45

225
"வளம் நகர் முனிவரன் வரும் முன், வானவன்
களன் அமர் கடு எனக் கருகி, வான் முகில்
சளசள என மழைத் தாரை கான்றன,
குளனொடும் நதிகள் தம் குறைகள் தீரவே."
1.5.46

226
பெரும் புனல் நதிகளும், குளனும், பெட்பு உறக்,
கரும்பொடு செந்நெலும் கவின் கொண்டு ஓங்கிட,
இரும் புயல் ககனம் மீது இடைவிடாது எழுந்து
அரும் புனல் சொரிந்த போது, அரசு உணர்ந்தனன்.
1.5.47

227
'காமமும் வெகுளியும் களிப்பும் கைத்து எழு
கோ முனி இவண் அடைந்தனன் கொல்? கொவ்வை வாய்த்
தாமரை மலர் முகத் தரள வாள் நகைத்
தூம மென் குழலியர் புணர்த்த சூழ்ச்சி ஆல்.'
1.5.48

228
என்று எழுந்து அரும் மறை முனிவர் யாரொடும்
சென்று இரண்டு யோசனை சேனை சூழ்தர
மன்றல் அம் குழலியர் நடுவண் மா தவம்
குன்றினை எதிர்ந்தனன் குவவுத் தோளினான்.
1.5.49

229
வீழ்த்தனன் அடி மிசை, விழிகள் நீர் தர,
'வாழ்ந்தனன் இனி! 'என மகிழும் சிந்தையான்;
தாழ்ந்து எழு மாதரார் தம்மை நோக்கி, 'நீர்
போழ்ந்தனிர் எனது இடர் புணர்ப்பினால்!' என்றான்.
1.5.50

230
அரசனும் முனிவரும் அடைந்த அ இடை,
வரம் முனி வஞ்சம் என்று உணர்ந்த மாலை வாய்,
வெருவினர் விண்ணவர்; வேந்தன் வேண்டலால்
கரை எறியாது அலை கடலும் போன்றனன்.
1.5.51

231
வள் உறு வயிர வாள் மன்னன் பல் முறை
எள் அரு முனிவனை இறைஞ்சி, யாரினும்
தள் அரும் துயரமும், சமைவும், சாற்றலும்,
உள் உறு வெகுளி போய் ஒளித்தது, ஆம், அரோ.
1.5.52

232
அருள் சுரந்து, அரசனுக்கு ஆசியும் கொடுத்து,
உருள் தரு தேரின் மீது ஒல்லை ஏறி, நல்
பொருள் தரு முனிவரும் தொடரப் போயினன்,
மருள் ஒழி உணர்வு உடை வரத மா தவன்.
1.5.53

233
அடைந்தனன் வளம் நகர், அலங்கரித்து எதிர்
மிடைந்திட, முனியொடும் வேந்தன் கோயில் புக்கு,
ஒடுங்கல் இல் பொன் குழாத்து உறையுள் எய்தி, ஓர்
மடங்கல் ஆதனம் அத்து இடை முனியை வைத்தனன்.
1.5.54

234
அருக்கியம் முதலிய கடன்கள் ஆற்றி வேறு
உரைக்குவது இலது என உவந்து தான் அருள்
முருக்கு இதழ் இளம் முலை முகம் நலாள் தனை
இருக்கு ஒடு விதி முறை இனிதின் ஈந்தனன்.
1.5.55

235
'வறுமை நோய் தணிதர வான் வழங்கவே
உறு துயர் தணிந்தது அவ் உலகம்; வேந்து அருள்
செறி குழல் போற்றிடத், திருந்து மா தவம் அத்து
அறிஞன் ஆண்டு இருக்கும் நல், அரச!' என்றனன்.
1.5.56

236
கலைக்கோட்டுமுனியை அழைத்துவரத் தசரதன் புறப்பாடு

என்றலுமே, முனிவரன் தன் அடி இறைஞ்சி, '
ஈண்டு ஏகிக் கொணர்வென்' என்னாத்
துன்று கழல் முடி வேந்தர் அடி போற்றச்,
சுமந்திரனே முதல்வர் ஆய
வன் திறல் சேர் அமைச்சரொடும், மா மணித் தேர்
ஏறுதலும், வானோர் வாழ்த்தி,
"இன்று எமது வினை முடிந்தது" எனச்,
சொரிந்தார் மலர் மாரி இடைவிடாமல்.
1.5.57

237
தசரதன் உரோமபதனை அடைதல்

காகளமும் பல் இயமும் கனை கடலின்
மேல் முழங்கக், கானம் பாட
மாகதர்கள், அரு மறை நூல் வேதியர்கள்
வாழ்த்து எடுப்ப, மதுரச் செவ்வாய்த்
தோகையர் பல்லாண்டு இசைப்பக், கடல் தானை
புடை சூழச், சுடரோன் என்ன,
ஏகி, அரு நெறி நீங்கி, உரோமபதன்
திரு நாட்டை எதிர்ந்தான் அன்றே.
1.5.58

238
தசரதனை வரவேற்க உரோமபதன் வருதல்

கொழுந்து ஓடிப் படர் கீர்த்திக் கோ வேந்தன்
அடைந்தமை சென்று ஒற்றர் கூறக்,
கழுந்து ஓடும் வரி சிலைக் கைக் கடல் தானை
புடை சூழக், கழல் கால் வேந்தன்,
செழும் தோடும் பல் கலனும் வில் வீச,
மாகதர்கள் திரண்டு பாட,
எழுந்து ஓடும் உவகையுடன், யோசனை சென்றான்,
அரசை எதிர்கோள் எண்ணி.
1.5.59

239
உரோமபதன் வணங்கத் தசரதன் தழுவுதல்

எதிர் கொள்வான் வருகின்ற வய வேந்தன்
தனைக் கண்ணுற்று, எழிலி நாண
அதிர்கின்ற பொலம் தேர் நின்று அரசர் பிரான்
இழிந்துழிச் சென்று அடியின் வீழ,
முதிர்கின்ற பெரும் காதல் தழைத்து ஓங்க,
எடுத்து இறுக முயங்கலோடும்,
கதிர் கொண்ட சுடர் வேலான் தனை நோக்கி,
இவை உரைத்தான் களிப்பின் மிக்கான்.
1.5.60

240
தசரதனை உரோமபதன் நகருக்கு அழைத்து வருதல்

"யான் செய்த மா தவமோ? இவ் உலகம் செய்
தவமோ? யாதோ? இங்கண்
வான் செய்த சுடர் வேலோய்! அடைந்தது?" என,
மனம் மகிழா, மணித் தேர் ஏற்றித்,
தேன் செய்த தார் மௌலித் தேர் வேந்தைச்
செழு நகரில் கொணர்ந்தான், தெவ்வர்
ஊன் செய்த சுடர் வடி வேல் உரோமபதன்
என்று உரைக்கும் உரவுத் தோளான்.
1.5.61

241
உரோமபதன் தசரதனுக்கு விருந்தளித்தல்

ஆடகப் பொன் சுடர் இமைக்கும் மணி மாடத்து
இடை ஓர் மண்டபத்தை அண்ணிப்,
பாடகச் செம் பதும மலர்ப் பாவையர்
பல்லாண்டு இசைப்பப், பைம் பொன் பீடம் அத்து
ஏடு துற்ற வடி வேலோன் தனை இருத்திக்,
கடன் முறைகள் யாவும் ஈந்து,
தோடு துற்ற மலர்த் தாரான் விருந்து அளிப்ப,
இனிது உவந்தான் சுரர் நாடு ஈந்தான்.
1.5.62

242
தசரதன் அயோத்தி மீளுதல்

செவ்வி நறும் சாந்து அளித்துத் தேர் வேந்தன்
தனை நோக்கி,'இவண் நீ சேர்ந்த
கவ்வை உரைத்து அருளுக' என, நிகழ்ந்த
பரிசு அரசர் பிரான் கழறலோடும்,
'அவ்வியம் நீத்து உயர்ந்த மனத்து அரும்
தவனைக் கொணர்ந்து ஆங்கண் விடுப்பென், ஆன்ற
செவ்வி முடியோய்!' எனலும், தேர் ஏறிச்
சேனை ஒடும் அயோத்தி சேர்ந்தான்.
1.5.63

243
வரம் இரத்தல் உரோமபதன் கலைக்கோட்டுமுனியிடம்

மன்னர் பிரான் அகன்ற அதன் பின் வய வேந்தன்
அரு மறை நூல் வடிவு கொண்டது
அன்ன முனிவரன் உறையுள் தனை அணுகி,
அடி இணைத் தாமரைகள் அம் பொன்
மன்னும் மணி முடி அணிந்து, வரன்முறை செய்திட,
"இவண் நீ வருதற்கு ஒத்தது
என்னை?" என, "அடியேற்கு ஓர் வரம் அருளும்
அடிகள்!" என, "யாவது?' என்றான்.
1.5.64

244
உரோமபதன் கலைக்கோட்டுமுனியை அயோத்திக்குப் போய்வர வேண்டுதல்

'புறவு ஒன்றின் பொருட்டு ஆகத் துலை புக்க
பெரும் தகை தன் புகழில் பூத்த
அறன் ஒன்றும் திரு மனத்தான், அமரர்களுக்கு
இடர் இழைக்கும் அவுணர் ஆயோர்
திறல் உண்ட வடி வேலான், தசரதன், என்று
உயர் கீர்த்திச் செங்கோல் வேந்தன்,
விறல் கொண்ட மணி மாட அயோத்தி நகர்
அடைந்து, இவண் நீ மீடல்' என்றான்.
1.5.65

245
கலைக்கோட்டுமுனி அயோத்திக்குப் புறப்படுதல்

'அவ் வரம் தந்தனம், இனித் தேர் கொணர்தி' என
அரும் தவத்தோன் அறைதலோடும்,
வெவ் அரம் தின்று அயில் படைக்கும் சுடர் வேலோன்,
அடி இறைஞ்சி, "வேந்தர் வேந்தன்
கவ்வை ஒழிந்து உயர்ந்தனன்" என்று, அதிர் குரல் தேர்
கொணர்ந்து, "இதனில் கலை வலாள!
செவ்வி நுதல் திருவின் ஒடும் போந்து ஏறுக"
என, ஏறிச் சிறந்தான் மன் ஓ.
1.5.66

246
கலைக்கோட்டுமுனி தேரிற் செல்லுதல்

குனி சிலை வயவனும் கரங்கள் கூப்பிடத்,
துனி அறு முனிவரர் தொடர்ந்து சூழ்வர,
வனிதையும், அரும் மறை வடிவு போன்று ஒளிர்
முனிவனும் பொறி மிசை நெறியை முன்னினார்.
1.5.67

247
தேவர்களின் மகிழ்ச்சி

அந்தர துந்துமி முழக்கி, ஆய் மலர்
சிந்தினர், களித்தனர், அறமும், தேவரும்,
'வெந்து எழு கொடும் வினை வீழ்க்கும் மெய்ம் முதல்
வந்து எழ அருள் தருவான்!' என்று எண்ணியே.
1.5.68

248
கலைக்கோட்டு முனிவரவைத் தசரதன் அறிதல்

தூதுவர், அவ் வழி அயோத்தி துன்னினார்,
மாதிரம் பொருத தோள் மன்னர் மன்னன் முன்
ஓதினர் முனிவரவு: ஓத, வேந்தனும்,
காதல் என்று அளவு அறு கடல் உள் ஆழ்ந்தனன்.
1.5.69

249
முனியை எதிர்கொளத் தசரதன் எழுதல்

எழுந்தனன் பொருக்கென, இரதம் ஏறினன்;
பொழிந்தன மலர் மழை; ஆசி பூத்தன;
மொழிந்தன பல் இயம்; முரசம் ஆர்த்தன;
விழுந்தன தீவினை வேர் இன் ஓடும் ஏ.
1.5.70

தசரதன் முனிவனைக் காணுதல் (250-252)

250
'பிதிர்ந்தது எம் மனத் துயர்ப் பிறங்கல்' என்றுகொண்டு,
அதிர்ந்து எழு முரசு உடை அரசர் கோமகன்,
முதிர்ந்த மா தவம் உடை முனியைக் கண்களால்
எதிர்ந்தனன், யோசனை இரண்டு ஒடு ஒன்றின் ஏ.
1.5.71

251
நல் தவம் அனைத்தும் ஓர் நவை இலா உருப்
பெற்று இவண் அடைந்து எனப் பிறங்குவான் தனைச்,
சுற்றிய சீரையும், உழையின் தோற்றமும்,
முற்றுறப் பொலிதரு மூர்த்தியான் தனை.
1.5.72

252
அண்டர்கள் துயரமும் அரக்கர் ஆற்றலும்
விண்டிடப் பொலிதரும் வினை வலாளனைக்,
குண்டிகை குடை ஒடு குலவு நூல் முறைத்
தண் ஒடு பொலிதரு தட கையான் தனை.
1.5.73

253
கலைக்கோட்டுமுனியைத் தசரதன் வணங்குதல்

இழிந்து போய் இரதம் ஆண்டு இணை கொள் தாள் மலர்
விழுந்தனன் வேந்தர்தம் வேந்தன்; மெய்ம்மையால்
மொழிந்தனன் ஆசிகள், முதிய நால் மறைக்
கொழுந்து மேல் படர்தரக் கொளு கொம்பு ஆயினான்.
1.5.74

254
கலைக்கோட்டுமுனியை அழைத்துப் போதல்

அயல் வரும் முனிவரும் ஆசி கூறிடப்
புயல் பொழி தட கையால் தொழுது, பொங்கு நீர்க்
கயல் பொரு விழியொடும், கலை வலாளன் ஐ,
இயல்பொடு கொணர்ந்தனன் இரதம் ஏற்றியே.
1.5.75

255
தசரதனும் முனியும் அயோத்தி அடைதல்

அடி குரல் முரசு அதிர் அயோத்தி மா நகர்,
முடி உடை வேந்தன், அம் முனிவன் ஓடு உம், ஓர்
கடிகையின் அடைந்தனன், கமல வாள் முக
வடிவு உடை மடந்தையர் வாழ்த்து எடுப்பவே.
1.5.76

256
வசிட்டனும் கலைக்கோட்டுமுனியும் அவையை அடைதல்

கசடு உறு வினைத் தொழில் கள்வர் ஆய் உழல்
அசட்டர்கள் ஐவரை அறுவர் ஆக்கிய
வசிட்டனும், அரு மறை வழக்கு நீங்கலா
விசிட்டனும், வேந்து அவை விதியின் மேவினார்.
1.5.77

257
கலைக்கோட்டுமுனியை உபசரித்தல்

மா மணி மண்டபம் மன்னி மாசு அறு
தூ மணித் தவிசு இடைச் சுருதியே நிகர்
கோ முனிக்கு அரசனை இருத்திக் கொள் கடன்
ஏம் உறத் திருத்தி வேறு இனைய செப்பினான்.
1.5.78

258
தசரதன் கலைக்கோட்டுமுனியைத் துதித்தல்

'சான்றவர் சான்றவ! தரும மாதவம்
போன்று ஒளிர் புனித! நின் அருளில் பூத்த என்
ஆன்ற தொல் குலம் இனி அரசின் வைகும் ஆல்:
யான் தவம் உடைமையும் இழப்பு இன்று ஆம், அரோ!'
1.5.79

கலைக்கோட்டுமுனி தன்னை அழைத்த காரணம் வினாதல் (259-260)

259
என்னலும், முனிவரன் இனிதின் நோக்கு உறா,
'மன்னவர் மன்ன! கேள்! வசிட்டன் என்னும் ஓர்
நல் நெடும் தவன் துணை நவை இல் செய்கையால்
நின்னை இவ் உலகினில் நிருபர் நேர்வர் ஓ?'
1.5.80

260
என்றன பல பல இனிமை கூறி,' நல்
குன்று உறழ் வரி சிலைக் குவவுத் தோளினாய் !
நன்றி கொள் அரி மகம் நடத்த எண்ணியோ
இன்று எனை அழைத்தது இங்கு? இயம்புவாய்!' என்றான்.
1.5.81

261
தசரதன் புதல்வனில்லாக்குறையைப் போக்கவேண்டுதல் (261-262)

எனக் கலை மா முகச் சிருங்கன் இவ் உரை
தனைச் சொலத், தரணிபர்க்கு அரசன் தான் மகிழ்ந்து,
அனைத்து உலகு உயிர் ஒடு உம் அறங்கள் உய்யத், தன்
மனத் துயர் அகன்றிட, வணங்கிக் கூறுவான்.
1.5.82

262
'உலப்பு இல் பல் ஆண்டு எலாம் உறுகண் இன்றியே
தலம் பொறை ஆற்றினென், தனயர் வந்திலர்;
அலப்பு நீர் உடுத்த பார் அளிக்கும் மைந்தரை,
நலப் புகழ் பெற, இனி, நல்க வேண்டும், ஆல்.'
1.5.83

263
கலைக்கோட்டுமுனி மாமகம் தொடங்கச் செல்லுதல்

என்றலும்,'அரச! நீ இரங்கல்! இவ் உலகு
ஒன்றுமோ? உலகம் ஈர் ஏழும் ஓம்பிடும்
வன் திறல் மைந்தரை அளிக்கும் மா மகம்,
இன்று நீ இயற்றுதற்கு எழுக ஈண்டு' என்றான்.
1.5.84

264
தசரதன் வேள்விச்சாலையிற் புகுதல்

ஆயதற்கு உரியன கலப்பை யாவையும்
ஏயெனக் கொணர்ந்தனர்; நிருபர்க்கு ஏந்தலும்
தூய நல் புனல் படீஇச், சுருதி நூல் முறை
சாய்வு அறத் திருத்திய சாலை புக்கனன்.
1.5.85

265
ஓர் ஆண்டு அசுவமேதயாகம் செய்தல்

முழங்கு அழல் மும்மையும் முடுகி, ஆகுதி
வழங்கியே, ஈர் அறு திங்கள் வாய்த்த பின்,
தழங்கின துந்துமி; தா இல் வானகம்
விழுங்கினர் விண்ணவர் வெளி இன்று என்ன ஏ.
1.5.86

266
புத்திரகாமயாகம் செய்தல்

முகம் மலர் ஒளிர் தர மொய்த்து, வான் உளோர்
அகம் விரை நறு மலர் தூவி ஆர்த்து எழத்,
தகவு உடை முனியும், அத் தழலின் நாப் பண் ஏ
மகவு அருள் ஆகுதி வழங்கினான், அரோ.
1.5.87

267
பூதம் சுதைப்பிண்டத்துடன் எழுதல்

அ இடை கனலில் நின்று, அம் பொன் தட்டம் மீத்
தூய நல் சுதை நிகர் பிண்டம் ஒன்று, சூழ்
தீ எரிப் பங்கியும் சிவந்த கண்ணுமாய்,
ஏயெனப், பூதம் ஒன்று, எழுந்தது, ஏந்தியே.
1.5.88

268
கலைக்கோட்டுமுனி பிண்டத்தை மனைவியர்க்குப் பகிரச்சொல்லுதல்

வைத்தது தரை மிசை, மறித்தும் அவ் வழித்
தைத்தது பூதம்; அத் தவனும் வேந்தனை,
'உய்த்த நல் அமிர்தினை உரிய மாதர்கட்கு
அத்தகு மரபினால், அளித்தி ஆல்!' என்றான் .
1.5.89

269
தசரதன் கௌசலைக்கு ஒருபங்கு கொடுத்தல்

மாமுனி அருள் வழி மன்னர் மன்னவன்
தூம மென் சுரி குழல் தொண்டைத் தூய வாய்க்
காமர் ஒண் கௌசலை கரத்தின் ஓர் பகிர்
தாம் உற அளித்தனன் சங்கம் ஆர்த்து எழ.
1.5.90

270
தசரதன் கைகேயிக்கு ஒருபங்கு கொடுத்தல்

கைகயன் தனயை தன் கரத்தும், அ முறை
செய்கையின், அளித்தனன், தேவர் ஆர்த்து எழப்,
பொய்கையும் நதிகளும் பொழிலும் ஓதிமம்
வைகுறு கோசல மன்னர் மன்னன் ஏ.
1.5.91

271
தசரதன் சுமித்திரைக்கு ஒருபங்கு கொடுத்தல்

நமித்திரர் நடுக்கு உறு நலம் கொள் மொய்ம்பு உடை
நிமித் திரு மரபு உளான், முன்னர் நீர்மையின்
சுமித்திரைக்கு அளித்தனன், சுரர்க்கு வேந்து,'இனிச்
சமித்தது என் பகை' எனத் தமர் ஒடு ஆர்ப்ப ஏ.
1.5.92

272
உதிர்ந்தவற்றையும் சுமித்திரைக்கு அளித்தல்

பின்னும் அப் பெரும் தகை, பிதிர்ந்து வீழ்ந்தது
தன்னையும், சுமித்திரை தனக்கு நல்கினான் ,
ஒன்னலர்க்கு இடமும், வேறு உலகின் ஓங்கிய
மன் உயிர் தமக்கு நீள் வலமும் துள்ள ஏ.
1.5.93

273
தசரதன் யாகசாலையினின்று எழுதல்

வாம் பரி வேள்வியும், மகாரை நல்குவது
ஆம் புரை ஆவுதி பிறவும், அந்தணன்
ஓம்பிட, முடிந்த பின், உலகு காவலன்
ஏம்பலொடு எழுந்தனன் யாரும் ஏத்தவே.
1.5.94

274
தசரதன் அவையை அடைதல்

முருடு அரு பல் இயம் முழங்கி ஆர்த்தன;
இருள் தரும் உலகமும் இடரின் நீங்கின;
தெருள் தரு வேள்வியின் கடன்கள் தீர்ந்துழி,
அருள் தரும் அவையின் வந்து அரசன் எய்தினான்.
1.5.95

275
தசரதன் அந்தணர்க்குத் தட்சிணைகொடுத்தல்

செய்ம் முறை கடன் முறை திறம்பல் இன்றியே,
மெய்ம் முறை கடவுளுக்கு ஈந்து, விண் உளோர்க்கு
அம்முறை அளித்து, நீடு அந்தணாளர்க்கும்
கை முறை அளித்தனன், கனக மாரியே.
1.5.96

276
தசரதன் நீராடல்

வேந்தர்கட்கு அரசொடு, வெறுக்கை, தேர், பரி,
வாய்ந்த நல் துகிலொடு, வரிசைக்கு ஏற்பன,
ஈந்தனன், பல் இயம் துவைப்ப ஏகி நீர்
தோய்ந்தனன், சரயு நல் துறை கண் எய்தியே.
1.5.97

277
தசரதன் அவையில்வந்து வசிட்டனை வணங்குதல்

முரசு இனம் கறங்கிட முத்த வெண் குடை
விரசி மேல் நிழற்றிட, வேந்தர் சூழ்தர,
அரசு அவை அடைந்துழி, அயனும் நாண் உற,
உரைசெறி முனிவன் தாள் வணங்கி ஓங்கினான்.
1.5.98

278
தசரதன் கலைக்கோட்டுமுனியை வணங்குதல்

அரிய நல் தவம் உடை வசிட்டன் ஆணை ஆல்,
இரலை நல் சிருங்கமா இறைவன் தாள் தொழா,
உரிய பல் பல உரை பயிற்றி, 'உய்ந்தனன்,
பெரிய நல் தவ! இனிப் பெறுவது யாது?' என்றான்.
1.5.99

279
கலைக்கோட்டுமுனி வழிக்கொண்டேகுதல்

'எந்தை! நின் அருளினால் இடரின் நீங்கி ஏ
உய்ந்தனன் அடியனேன்' என்ன, ஒள் தவன்,
சிந்தையுள் மகிழ்ச்சியால் வாழ்த்தித், தேர் மிசை
வந்த மா தவரொடும் வழி கொண்டு ஏகினான்.
1.5.100

280
மற்றை முனிவரும் ஆசிகூறி ஏகுதல்

வாங்கிய துயர் உடை மன்னன், பின்னரும்,
பாங்கு உடை முனிவர் தாள் பழிச்சி ஏத்தல் கொண்டு,
ஓங்கிய உவகையர் ஆசியோடு எழா,
நீங்கினர், இருந்தனன் நேமி வேந்தனே.
1.5.101

281
மனைவிமார் வயாக்கொள்ளுதல்

தெரிவையர் மூவரும், சிறிது நாள் செலீஇ,
மருவிய வயாவொடு வருத்தம் துய்த்து, அவர்
பொருவு அரு திரு முகம் அன்றிப், பொற்பு நீடு
உருவமும், மதியமோடு ஒப்பத் தோன்றினார்.
1.5.102

282
கோசலை இராமனைப்பெறுதல் (282-284)

அ இடை பருவம் வந்து அடைந்த எல்லையின்,
மா இரும் புவி மகள் மகிழ்வின் ஓங்கிட,
வேய் புனர்பூசமும், விண் உளோர் புகழ்
தூய கர்க்கடகமும், எழுந்து துள்ளவே.
1.5.103

283
சித்தரும், இயக்கரும், தெரிவைமார்களும்,
வித்தக முனிவரும், விண் உளோர்களும்,
நித்தரும், முறை முறை நெருங்கி ஆர்ப்பு உறத்,
தத்துறல் ஒழிந்து நீள் தருமம் ஓங்கவே.
1.5.104

284
ஒரு பகல் உலகு எலாம் உதரம் அத்து உள் பொதிந்து
அரு மறைக்கு உணர்வு அரும் அவனை, அஞ்சனக்
கரு முகில் கொழுந்து எழில் காட்டும் சோதியைத்,
திரு உறப், பயந்தனள் திறம் கொள் கோசலை.
1.5.105

285
கைகேயி பரதனைப்பெறுதல்

ஆசையும் விசும்பும் நின்று அமரர் ஆர்த்து எழ,
வாசவன் முதலினோர் வணங்கி வாழ்த்து உறப்,
பூசமும் மீனமும் பொலிய நல்கினாள்
மாசு அறு கேகயன் மாது மைந்தனை.
1.5.106

286
சுமித்திரை இலக்குமணனைப்பெறுதல்

தளை அவிழ் தரு உடைச் சயிலகோபனும்
கிளையும் அந்தரம் மிசைக் கெழுமி ஆர்த்து எழ,
அளை புகும் அரவினோடு அலவன் வாழ்வு உற
இளையவள் பயந்தனள் இளைய வீரனை.
1.5.107

287
சுமித்திரை சத்துருக்கனைப் பெறுதல்

படம் கிளர் பல் தலைப் பாந்தள் ஏந்து பார்
நடம் கிளர்தர , மறை நவில நாடகம்,
மடங்கலும் மகமுமே வாழ்வின் ஓங்கிட,
விடம் கிளர் விழியினாள் மீட்டும் ஈன்றனள்.
1.5.108

288
வானத்தவர்கொண்ட மகிழ்ச்சி

ஆடினர் அரம்பையர்; அமுத ஏழ் இசை
பாடினர் கின்னரர்; துவைத்த பல் இயம்!
வீடினர் அரக்கர் என்று உவக்கும் விம்மலால்,
ஓடினர் உலவினர் உம்பர் முற்றும் ஏ.
1.5.109

289
சோதிடர் நாட்கணித்தல்

ஓடினர் அரசன் மாட்டு, உவகை கூறி நின்று,
ஆடினர் சிலதியர்; அந்தணாளர்கள்
கூடினர், நாளொடு கோளும் நின்றமை
நாடினர், உலகு இனி நவை இன்று என்றனர்.
1.5.110

290
தசரதன் குழந்தைகள்முகம் பார்த்தல்

மா முனி தன்னொடு, மன்னர் மன்னவன்,
ஏம் உறு புனல் படிந்து, இசைந்த ஒண் பொருள்
ஆம் முறை வழங்கி, வெண் சங்கம் ஆர்ப்பு உறக்,
கோமகர் திரு முகம் குறுகி நோக்கினான்.
1.5.111

291
முரசறையுமாறு தசரதன் கட்டளையிடுதல் (291-293)

'இறை தவிர்ந்திடுக பார் யாண்டு ஒர் ஏழ் ஒடு ஏழ்,
நிறை நிதிச் சாலை தாழ் நீக்கி யாவையும்
முறை கெட வறியவர் முகந்து கொள்க; என
அறை பறை!' என்றனன், அரசர் கோமகன்.
1.5.112

292
'படை ஒழிந்திடுக; தம் பதிகளே இனி
விடைபெறுகுக முடி வேந்தர்; வேதியர்
நடை உறு நியமமும் நவை இன்று ஆகுக;
புடை கெழு விழா ஒடு பொலிக எங்கணும்.'
1.5.113

293
'ஆலையம் புதுக்குக; அந்தணாளர்தம்
சாலையும் சதுக்கமும் சமைக்க சந்தியும்;
காலையும் மாலையும் கடவுளர்க்கு அணி
மாலையும் தூபமும் வழங்குக!' என்றனன்.
1.5.114

294
நகரமாந்தர் மகிழ்தல் (294-298)

என்புழி, வள்ளுவர் யானை மீ மிசை
நன் பறை அறைந்தனர்; நகர மாந்தரும்,
மின் பிறழ் நுசுப்பினார் தாமும், விம்மல் ஆல்
இன்பம் என்று அளக்க அரும் அளக்கர் எய்தினார்.
1.5.115

295
ஆர்த்தனர் முறை முறை, அன்பினால் உடல்
போர்த்தனர் புளகம், வேர் பொடித்த, நீள் நிதி
தூர்த்தனர் எதிர் எதிர் சொல்லினார்க்கு எலாம்;
தீர்த்தன் என்று அறிந்தது ஓ அவர் தம் சிந்தை ஏ!
1.5.116

296
பண்ணையும், ஆயமும், திரளும், பாங்கரும்,
கண் அகன் திரு நகர் களிப்புக் கைம்மிகுந்து
எண்ணெயும் களபமும் இழுதும் நானமும்
சுண்ணமும் தூவினார் வீதி தோறும் ஏ.
1.5.117

297
சுந்தரப் பொடிகளும் செம் பொற் சுண்ணமும்
சந்தனம் நீரொடும் கலந்து தையலார்
பந்தியில் சிவிறியால் சிதறப் பார் மிசை
இந்திரவில் எனக் கிடந்தது எங்கும் ஏ.
1.5.118

298
இ தகை மா நகர், ஈர் அறு நாளும்,
சித்தம் உறும் களியோடு சிறந்து ஏ,
தம் தமை ஒன்றும் உணர்ந்தில; தாவா
மெய் தவன் நாமம் விதிப்ப மதித்தான்.
1.5.119

299
இராமன் எனப் பெயரிடுதல்

கரா மலையத் தளர் கை கரி, எய்த்து ஏ,
'அரா அணையில் துயில்வோய்! 'என அ நாள்,
விராவி அளித்து அருள் மெய்ப் பொருளுக்கு ஏ
'இராமன்' எனப் பெயர் ஈந்தனன், அன்று, ஏ.
1.5.120

300
பரதன் எனப் பெயரிடுதல்

கரம் தலம் உற்று ஒளிர் நெல்லி கடுப்ப,
விரதம் மறைப் பொருள் மெய்ந் நெறி கண்ட
வரதன், உதித்திடும் மற்றைய ஒளியைப்
'பரதன்' எனப் பெயர் பன்னினன், அன்று, ஏ.
1.5.121

301
இலக்குவன் எனப் பெயரிடுதல்

'உலக்குநர் வஞ்சகர்; உம்பரும் உய்ந்தார்;
நிலம் கொடி உம் துயர் நீத்தனள்! இந்த
விலக்கு அரு மொய்ம்பின் விளங்கு ஒளி நாமம்,
இலக்குவன்' என்ன இசைத்தனன், அன்று, ஏ,
1.5.122

302
சத்துருக்கன் எனப் பெயரிடுதல்

முத்து உருக் கொண்டு செம் முளரி அலர்ந்தால்
ஒத்து இருக்கும் எழில் உடைய இவ் ஒளியால்,
எத்திருக்கும் கெடும், என்பதை எண்ணாச்,
'சத்துருக்கன்' எனச் சாற்றினன் நாமம்.
1.5.123

303
பெயரிட்டபோது தசரதன் தானச்சிறப்பு

பொய் வழி இல் முனி புகல் தரு முறையால்,
இ வழி பெயர்கள் இசைத்துழி, இறைவன்
கை வழி நிதி எனும் நதி கலை மறையோர்
மெய் வழி உவரி நிறைத்தன மேல் மேல்.
1.5.124

304
தசரதனுக்கு இராமனிடத்து அன்பு

காவியும் ஒளிர்தரு கமலமும் எனவே
ஓவிய எழில் உடை ஒருவனை அலது, ஓர்
ஆவியும் உடலமும் இலது என, அருளின்
மேவினன் உலகு உடை வேந்தர் தம் வேந்தன்.
1.5.125

305
குமாரர் வளர்கை

அமிர்து உகு குதலையோடு அணி நடை பயிலாத்,
திமிரம் அது அற வரு தினகரன் எனவும்,
தமரம் அது உடன் வளர் சதுர் மறை எனவும்,
குமரர்கள், நிலமகள் குறைவு அற, வளர் நாள்.
1.5.126

306
வசிட்டன் கல்வி கற்பித்தல்

சவுளமொடு உபநயனமும் முறை தருகுற்று,
இ அளவது என ஒரு கரை பிறிது இல வாய்,
உவள் அரு மறையின் ஒடு ஒழிவு அறு கலையும்,
தவள் மதி புனை அரன் நிகர் முனி தரவே.
1.5.127

307
குமாரர்கள் படைபயிலுதல்

யானையும் இரதமும் இவுளியும் முதல் ஆ
ஏனைய பிறவும் அவ் இயல்பினின் அடையுற்று
ஊன் உறு படைபல சிலையொடு பயிலா
வானவர் தனி முதல் கிளையொடும் வளர.
1.5.128

308
எல்லாரும் குமாரர்களைவிரும்பி அணுகுதல்

அரு மறை முனிவரும், அமரரும், அவனித்
திருவும், அ நகர் உறை செனமும், 'நம் இடரோடு
இரு வினை துணிதரும் இவர்களின் இவண் நின்று
ஒரு பொழுது அகல்கிலம், முறை' என உறுவார்.
1.5.129

309
இராமனும் இலக்குவனும்

ஐயனும் இளவலும் அணி நில மகள் தன்
செய் தவம் உடைமைகள் தெரிதர நதியும்,
மைதவழ் பொழில்களும் வாவியும் மருவி,
நெய் குழல் உறும் இழை என நிலை திரிவார்.
1.5.130

310
பரதனும் சத்துருக்கனும்

பரதனும் இளவலும் ஒரு நொடி பகிராது
இரதமும் இவுளியும் இவரினும், மறை நூல்
உரைதரு பொழுதினும் ஒழிகிலர், எனை ஆள்
வரதனும் இளவலும் என மருவினர் ஏ.
1.5.131

311
குமாரர்கள் முனிவர்களிடம்சென்று மாலை நகர் மீளுதல்

வீரரும் இளைஞரும் வெறி பொழில்களின் வாய்
ஈரமொடு உறைதரு முனிவரர் இடை போய்ச்
சோர் பொழுது அணி நகர் துறுகுவர் எதிர்வார்
கார் வர அலர் பயிர் பொருவுவர் களியால்.
1.5.132

312
குமாரர்களுக்காக எல்லாரும் கடவுளரை வேண்டுதல்

ஏழையர் அனைவரும் இவர் தட முலை தோய்
கேழ் கிளர் மதுகையர் கிளைகளும் இனையார்
வாழிய என அவர் மனன் உறு கடவுள்
தாழ்குவர் கவுசலை தயரதன் எனவே.
1.5.133

313
இராம இலக்குவர்க்கு உவமைகூறுதல்

”கடல் தரு முகில் ஒளிர் கமலம் அது அலரா
வட வரையுடன் வரு செயல் என, மறையும்
தடவுதல் அறிவு அரு தனி முதலவனும்
புடைவரும் இளவலும் என நிகர் புகல்வார்.
1.5.134

314
இராமன் நகரத்தாரை நலம்வினாவுதல்

எதிர் வரும் அவர்களை எமை உடை இறைவன்,
முதிர் தரு கருணையின் முகமலர் ஒளிரா,
'எது வினை? இடர் இலை? இனிது நும் மனையும்?
மதிதரு குமரரும் வலியர் கொல்?' எனவே.
1.5.135

315
இராமனுக்கு மக்கள் விடை அளித்தல்

அஃது,'ஐய! நினை எமது அரசு என உடையேம்;
இஃது ஒரு பொருள் அல; எமது உயிருடன் ஏழ்
மகிதலம் முழுதையும் உறுக, இ மலரோன்
உகு பகல் அளவு?' என உரை நனி புரிவார்.
1.5.136

316
உலகம்புகழ, தம்பியர் ஏத்த இராமன் இனிதுவாழ்தல்

இப் பரிசு அணி நகர் உறையும் யாவரும்
மெய்ப் புகழ் புனைதர இளைய வீரர்கள்
தப்பு அற அடி நிழல் தழுவி ஏத்துற
முப்பரம் பொருளுக்கு முதல்வன் வைகுறும்.
1.5.137

317
தசரதனுடைய பெருமகிழ்ச்சி

அரசர் தம் பெருமகன், அகிலம் யாவையும்
விரசு உறு தனி குடை விளங்க, வென்றி சேர்
முரசு ஒலி கறங்கிட, முனிவர் ஏத்துறக்,
கரை செயல் அரியது ஓர் களிப்பின் வைகும் நாள்.
1.5.138

1.6 – Die Übergabe in den Schutz des Weisen

1.6 . கையடைப் படலம் (318 - 341 )

318
தசரதன் அரசவை யடைதல்

நனை வரு கற்பக நாட்டு நல் நகர்
வனை தொழில் மதிமிகு மயற்கும் சிந்தையால்
நினையவும் அரியது, விசும்பின் நீண்டது, ஓர்
புனை மணி மண்டபம், பொலிய எய்தினான்.
1.6.1

319
தசரதன் அரியணையில் அமர்ந்த தோற்றம்

தூய மெல் அரியணைப் பொலிந்து தோன்றினான்;
சேய் இரு விசும்பு இடைத் திரியும் சாரணர்,
'நாயகன் இவன் கொல்?' என்று அயிர்த்து,'நாட்டம் ஓர்
ஆயிரம் இல்லை ' என்று ஐயம் நீங்கினார்.
1.6.2

320
விசுவாமித்திரன் வருதல்

மடங்கல் போல் மொய்ம்பின் ஆன் முன்னர்,"மன் உயிர்
அடங்கலும் உலகும் வேறு அமைத்துத் தேவரோடு
இடம் கொள் நான்முகனையும் படைப்பென் ஈண்டு" எனாத்
தொடங்கிய கோசிக முனிவன் தோன்றினான்.
1.6.3

321
தசரதன் விசுவாமித்திர முனிவனை வரவேற்றல் (321-322)

வந்து முனி எய்துதலும், மார்பின் அணி ஆரம்
அந்தரம் தலம் அத்து இரவி அஞ்ச ஒளி விஞ்சக்
கந்த மலரில் கடவுள் தன் வரவு காணும்
இந்திரன் எனக் கடிது எழுந்து, அடி பணிந்தான்.
1.6.4

322
தசரதன் முனிவற்கு இருக்கையீந்து வழிபட்டு
இன்மொழி கூறல் (322-323)

பணிந்து, மணி செற்றுபு குயிற்றி அவிர் பைம் பொன்
அணிந்த தவிசு இட்டு, அதின் அருத்தியொடு இருத்தி
இணைந்த கமலச் சரண் அருச்சனை செய்து 'இன்றே
துணிந்தது என் வினை தொடர்பு' எனத் தொழுது சொல்லும்.
1.6.5

323
நிலம் செய் தவம் என்று உணரின் அன்று, நெடியோய்! என்
நலம் செய் வினை உண்டு எனினும் அன்று, நகர் நீ யான்
வலம் செய்து வணங்க எளிவந்த இது, முந்து என்
குலம் செய் தவம் என்று இனிது கூற, முனி கூறும்.
1.6.6

324
விசுவாமித்திரமுனிவன் தசரதனைப் புகழ்தல் (324-325)

என் அனைய முனிவரரும் இமையவரும்
இடையூறு ஒன்று உடையர் ஆனால்
பல் நகமும் நகு வெள்ளிப் பனி வரை
பால் கடல் உம் பதும பீடத்து
தன் நகரும் கற்பக நாட்டு அணி நகர் உம்
மணி மாட அயோத்தி என்னும்
பொன் நகரும் அல்லாது புகல் உண்டோ?
இகல் கடந்த புலவு வேலோய்!
1.6.7

325
இன் தளிர்க் கற்பகம் நறும் தேன் இடை துளிக்கும்
நிழல் இருக்கை இழந்து போந்து
நின் தளிக்கும் தனிக் குடையின் நிழல் ஒதுங்கிக்,
குறை இரந்து நிற்ப, நோக்கிக்
குன்று அளிக்கும் குலம் மணித் தோள் சம்பரனைக்
குலத்தோடும் தொலைத்து, நீ கொண்டு,
அன்று அளித்த, அரசு அன்று ஓ புரந்தரன்
இன்று ஆள்கின்றது; அரச! என்றான்.
1.6.8

326
தசரதன் முனிவன்பால் யான்செய்வது அருளுக என்றல்

உரைசெய்த அளவில் அவன் முகம் நோக்கி,
உள்ளத்தின் ஒருவராலும்
கரை செய்தல் அரியது ஒரு பேர் உவகைக்
கடல் பெருகக் கரங்கள் கூப்பி,
'அரைசு எய்தி இருந்த பயன் எய்தினன்; மற்று
இனிச் செய்வது அருளுக' என்று
முரைசு எய்து கடைத்தலையான் முன் மொழியப்
பின் மொழியும் முனிவன் ஆங்கே.
1.6.9

327
முனிவன், வேள்விகாக்க இராமனைத் தருதி எனல்

"தரு வனத்துள் யான் இயற்றும் தவ வேள்விக்கு
இடையூறாத் தவம் செய்வோர்கள்
வெருவரச் சென்று அடை காம வெகுளி
என நிருதர் இடை விலக்காவண்ணம்
செரு முகத்து காத்தி என நின் சிறுவர்
நால்வரினும் கரிய செம்மல்
ஒருவனைத் தந்திடுதி” என உயிர் இரக்கும்
கொடுங் கூற்றின் உளையச் சொன்னான்.
1.6.10

328
தசரதன் துயர் உறுதல்

எண் இலா அருந்தவத்தோன் இயம்பிய சொல்,
மருமத்தின் எறி வேல் பாய்ந்த
புண்ணில் ஆம் பெரும் புழையில் கனல் நுழைந்தால்
எனச் செவியில் புகுதலோடும்,
உள் நிலாவிய துயரம் பிடித்து உந்த
ஆர் உயிர் நின்று ஊசல் ஆடக்
கண் இலான் பெற்று இழந்தான் என உழந்தான்
கடும் துயரம் கால வேலான்.
1.6.11

329
தசரதன் யானேகாப்பேன், வேள்விக்கு எழுக எனல்

தொடை ஊற்றில் தேன் துளிக்கும் நறும் தாரான்
ஒரு வண்ணம் துயரம் நீங்கிப்
'படையூற்றம் இலன்; சிறியன் இவன்; பெரிபோய்!
பணி இதுவேல், பனி நீர்க் கங்கை
புடை ஊற்றும் சடையானும் நான்முகனும்
புரந்தரனும் புகுந்து செய்யும்
இடையூற்றுக்கு இடையூறு ஆ, யான் காப்பென்
பெரு வேள்விக்கு எழுக' என்றான்.
1.6.12

330
விசுவாமித்திரமுனிவன் வெகுளுதல்

என்றனன்; என்றலும், முனிவோடு எழுந்தனன், மண்
படைத்த முனி; 'இறுதி காலம்
அன்று' என 'ஆம்' என இமையோர் அயிர்த்தனர்; மேல்
வெயில் கரந்தது; அங்கும் இங்கும்
நின்றனவும் திரிந்தன; மீ நிவந்த கொழுங்
கடைப் புருவம், நெற்றி முற்றச்
சென்றன; வந்தது நகையும்; சிவந்தன கண்;
இருண்டன போய்த் திசைகள் எல்லாம்.
1.6.13

331
வசிட்டமுனிவன் தசரதனுக்கு உறுதிகூறுதல் (331-332)

கறுத்த மா முனி கருத்தை உன்னி, நீ
பொறுத்தி என்று அவற் புகன்று,'நின் மகற்கு
உறுத்தல் ஆகலா உறுதி எய்தும் நாள்,
மறுத்தி ஓ?' எனா வசிட்டன் கூறினான்.
1.6.14

332
'பெய்யும் மாரியால் பெருகு வெள்ளம் போய்
மொய் கொள் வேலைவாய் முடுகும் ஆறு போல்,
ஐய! நின் மகற்கு, அளவில் விஞ்சை வந்து
எய்து காலம் இன்று எதிர்ந்தது' என்ன ஏ.
1.6.15

333
தசரதன் அழைக்க இராமன் வருதல்

குருவின் வாசகம் கொண்டு, கொற்றவன்,
'திருவின் கேள்வனைக் கொணர்மின் சென்று' என,
"வருக' என்றனன்” என்னல் ஓடு உம், வந்து,
அருகு சார்ந்தனன்,அறிவின் உம்பரான்.
1.6.16

334
ஒஇராமலக்குமணரைத் தசரதன் விசுவாமித்திரனிடம்
ப்படைத்தல்

வந்த நம்பியைத் தம்பி தன்னோடு
முந்தை நால் மறை முனிக்குக் காட்டி,'நல்
தந்தை நீ,தனித் தாயும் நீ, இவர்க்கு
எந்தை! தந்தனன்; இயைந்த செய்க' என்றான்.
1.6.17

335
இராமலக்குவருடன் விசுவாமித்திரமுனிவன் புறப்படுதல்

கொடுத்த மைந்தரைக் கொண்டு, சிந்தை முந்து
எடுத்த சீற்றம் விட்டு, இனிது வாழ்த்தி, மேல்
'அடுத்த வேள்வி போய் முடித்தும் நாம்' எனா
நடத்தல் மேயினான் நவை கண் நீங்கினான்.
1.6.18

336
இராமன் படைக்கலம் தாங்குதல்

வென்றி வாள் புடை விசித்து, மெய்ம்மை போல்
என்றும் தேய்வு உறாத் தூணி யாத்து இரு
குன்றம் போன்று உயர் தோளில், கொற்றம் வில்
ஒன்று தாங்கினான்; உலகம் தாங்கினான்.
1.6.19

337
இராமன் இலக்குமணனுடன் முனிவன்பின் செல்லுதல்

அன்ன தம்பியும் தானும், ஐயன் ஆம்
மன்னன் இன் உயிர் வழிக் கொண்டால் எனச்
சொன்ன மாதவன் தொடர்ந்த சாயை போல்
பொன்னின் மா நகர் புரிசை நீங்கினான்.
1.6.20

338
மூவரும் சரயு என்னும் ஆற்றை அடைதல்

வரங்கள் மாசு அறத் தவம் செய்தோர்கள் வாழ்
புரங்கள் நேர் இலா நகரம் நீங்கிப் போய்
அரங்கின் ஆடுவார் சிலம்பின் அன்னம் நின்று
இரங்கு வார் புனல் சரயு எய்தினார்.
1.6.21

339
மூவரும் ஒருசோலையை அடைதல்

கரும்பு கால் பொர கழனி வார்ந்த தேன்,
வரம்பு மீதிடும் மருத வேலிவாய்
அரும்பு கொங்கையார் அம் மெல் ஓதி போல்
சுரும்பு வாழ்வது ஓர் சோலை வைகினார்.
1.6.22

340
சூரியாத்தமன காலத்தில் மூவரும் சரயுவைக் கடத்தல்

தாழும் மா மழை தழுவும் நெற்றியால்
சூழி யானை போல் தோன்றும் மால் வரைப்
பாழி மா முகட்டு உச்சிப் பச்சை மா
ஏழும் ஏறப் போய் ஆறும் ஏறினார்.
1.6.23

341
இராமன் எதிர்ப்பட்ட சோலையைப்பற்றி வினவுதல்

தேவு மா தவன் தொழுது, தேவர்தம்
நாவுள் ஆவுதி நயக்கும் வேள்வியால்
தாவும் மா புகை தழுவும் சோலை கண்டு,
'யாவது? ஈது?' என்றான் எவர்க்கும் மேல் நின்றான்.
1.6.24

1.7 – Die Tötung Tatakas

1.7 . தாடகை வதைப் படலம் (342- 418 )

342
அங்கநாட்டு வரலாறும் காமனாச்சிரம வரலாறும் (342-343)

திங்கள் மேவும் சடைத் தேவன் மேல் மாரன் வேள்,
இங்கு நின்று எய்யவும், எரி தரும் நுதல் விழிப்
பொங்கு கோபம் சுடப், பூளை வீ அன்னதன்
அங்கம் வெந்து, அன்று தொட்டு, அனங்கன் ஏ ஆயினான்.
1.7.1

343
வாரணத்து உரிவையான், மதனனைச் சினவும் நாள்
ஈரம் அற்று அங்கம் இங்கு உகுதலால், இவண் எலாம்
ஆரணத்து உறையுளாய்! அங்கநாடு; இதுவும் அக்
காரணக் குறி உடைக் காமன் ஆச்சிரமம் ஏ.
1.7.2

344
காமனாச்சிரமத்தின் பெருமை

பற்று அவா வேர் ஒடு உம் பகை அறப் பிறவி போய்
முற்ற வால் உணர்வு மேல் முடுகினார் அறிவு சென்று
உற்ற வானவன் இருந்து யோகு செய்தனன் எனில்
சொற்ற ஆம் அளவது ஓ மற்று இதன் தூய்மை ஏ.
1.7.3

345
விசுவாமித்திரன் இராமன் இலக்குவன் மூவரும் சுரஞ் சார்தல்

என்று அ அந்தணன் இயம்பலும் வியந்து அவ் வயின்
சென்று, உவந்து எதிர் எழும் செந்நெறிச் செல்வரொடு
அன்று உறைந்து, அலர் கதிர்ப் பருதி மண்டிலம் அகன்
குன்றில் நின்று இவர ஓர் சுடு சுரம் குறுகினார்.
1.7.4

346
பாலைநில வருணனை (346-357)

பருதி வானவன் நிலம் பசை அறப் பருகுவான்
விருது மேல் கொண்டு , உலாம் வேனில் ஏ அல்லது ஓர்
இருது வேறு இன்மையால் , எரி சுடர்க் கடவுளும்
கருதின் வேம் உள்ளமும் ; காணில் வேம் நயனமும் .
1.7.5

347
படியின் மேல் வெம்மையைப் பகரினும் பகரும் நா
முடிய வேம்; முடிய மூடு இருளும் வான் முகடும் வேம்
விடியுமேல் வெயிலும் வேம்; மழையும் வேம்; மின்னின் ஓடு
இடியும் வேம் என்னில், வேறு யாவை வேவாத ஏ.
1.7.6

348
விஞ்சுவான் மழையின்மேல் அம்பும் வேலும் படச்
செஞ்சவே செரு முகத்து அமர் செயும் திறன் இலா
வஞ்சர் தீ வினையின் ஆல் மான மா மணி இழந்து
அஞ்சினார் நெஞ்சுபோல் என்றும் ஆறாது அரோ,
1.7.7

349
பேய் பிளந்து ஒக்க நின்று உலர் பெருங் கள்ளியின்
தாய் பிளந்து உக்க கார் அகில்களும் தழை இலா
வேய் பிளந்து உக்க வெண் தரளமும் விட அரா
வாய் பிளந்து உக்க செம் மணியுமே வனம் எலாம்.
1.7.8

350
பாரும் ஓடாது நீடாது எனும் பாலது ஏ
சூரும் ஓடாது கூடாது அரோ சூரியன்
தேரும் ஓடாது மா மாகம் மீது ஏறி நேர்
காரும் ஓடாது நீள் காலும் ஓடாது அரோ.
1.7.9

351
கண் கிழித்து உமிழ் விடக் கனல் அரா அரசு கார்
விண் கிழித்து ஒளிரும் மின் அனைய பல மணி வெயில்
மண் கிழித்திட எழும் சுடர்கள், மண் மகள் உடல்
புண் கிழித்திட எழும் குருதியே போலும் ஏ.
1.7.10

352
புழுங்கு வெம் பசியொடு புரளும் பேர் அரா
விழுங்க வந்து எழுந்து எதிர் விரித்த வாயின் வாய்
முழங்கு திண் கரி புகும்; முடுகி மீ மிசை
வழங்கு வெம் கதிர் சுட மறைவு தேடி ஏ.
1.7.11

353
ஏக வெம் கனல் அரசு இருந்த காட்டினில்
காகமும் கரிகளும் கரிந்து சாம்பின
மாக வெம் கதிர் எனும் வடவை தீ சுட
மேகமும் கரிந்து இடை வீழ்ந்த போலும் ஏ;
1.7.12

354
பேய் தேரின் தோற்றம்

கானகம் அத்து இயங்கிய கழுதின் தேர் குலம்,
தான் அகம் கரிதலில் தலைக்கொண்டு ஓடி போய்
மேல் நிமிர்ந்து எழுந்திடில் விசும்பும் வேம் எனா
வானவர்க்கு இரங்கி நீர் வளைந்தது ஒத்தது ஏ.
1.7.13

355
ஏய்ந்த அக் கனல் இடை எழுந்த கானல் தேர்
காய்ந்த அக் கடும் வனம் காக்கும் வேனிலின்
வேந்தனுக்கு அரசு வீற்றிருக்கச் செய்தது ஓர்
பாய்ந்த பொன் கால் உடைப் பளிக்குப் பீடம் ஏ.
1.7.14

356
பாலைவனத்தின் பசையற்றநிலை

தா வரும் இரு வினை செற்றுத் தள்ள அரும்
மூவகைப் பகை அரண் கடந்து முத்தியில்
போவது புரிபவர் மனமும் பொன் விலைப்
பாவையர் மனமும் போல் பசையும் அற்றதே.
1.7.15

357
பொரி பரல் படர் நிலம் பொடிந்து கீழ் உற
விரிதலின், பெரு வழி விளங்கித் தோன்றலால்
அரி மணிப் பணத்து அரா அரசன் நாட்டினும்
எரி கதிர்க்கு இனிது புக்கு இயங்கல் ஆயதே.
1.7.16

358
பாலையின் வெப்பத்தால் அரசிளங்குமரர் வருந்துவர்
என விசுவாமித்திரர் எண்ணுதல்

எரிந்து எழு கொடும் சுரம் இனையது எய்தலும்,
அருந்தவன், இவர் பெரிது அளவு இல் ஆற்றல் ஐ
பொருந்தினர் ஆயினும், பூவின் மெல்லியர் ,
வருந்துவர் சிறிது, என மனத்தில் நோக்கினான்.
1.7.17

359
விசுவாமித்திரன் பலை அதிபலையென்னும்
அருமறைகளிரண்டையும் அரசிளங்குமரர்க்கு உபதேசித்தல்

நோக்கினன் அவர் முகம், நோக்க நோக்கு உடை
கோக் குமரரும் அடி குறுக, நான்முகன்
ஆக்கிய விஞ்சைகள் இரண்டும் அவ் வழி
ஊக்கினன்; அவை அவர் உள்ளத்து உள்ளினார்.
1.7.18

360
உள்ளிய காலையின் ஊழித் தீயையும்
எள்ளுறு கொழும் கனல் எரியும் வெஞ்சுரம்
தெள்ளு தண் புனல் இடை சேறல் ஒத்தது
வள்ளலும் முனிவனை வணங்கிக் கூறுவான்.
1.7.19

361
இராமன் வினவுதல்

‘சுழி படு கங்கை அம் தொங்கல் மௌலியான்
விழிபட வெந்தது ஓ? வேறுதான் உண்டு ஓ?
பழிபடர் மன்னவன் படைத்த நாட்டின் ஊங்கு
அழிவது என் காரணம்? அறிஞ! கூறு' என்றான்.
1.7.20

362
விசுவாமித்திரன் தாடகை வரலாறு கூறுதல்

என்றலும், இராமனை நோக்கி, இன் உயிர்
கொன்று உழல் வாழ்க்கையள்; கூற்றின் தோற்றத்தள்;
அன்றியும், ஐயிரு நூறு மையல் மா
ஒன்றிய வலியினள்; உறுதி கேள் எனா?
1.7.21

363
தாடகையுருவ வருணனை (363-365)

மண் உருத்து எடுப்பினும் கடலை வாரினும்
விண் உருத்து இடிப்பினும் வேண்டின் செய்கிற்பாள்;
எண் உருத் தெரிவு அரும் பாவம் ஈண்டி ஓர்
பெண் உருக் கொண்டெனத் திரியும் பெற்றியாள்.
1.7.22

364
பெரு வரை இரண்டொடும் பிறந்த நஞ்சொடும்
உரும் உறழ் முழக்கொடும் ஊழித் தீயொடும்
இரு பிறை செறிந்து எழு கடல் உண்டாம் எனின்
வெருவரு தோற்றத்தள் மேனி மானும் ஏ.
1.7.23

365
சூடக அரவு உறழ் சூலக் கையினள்
காடு உறை வாழ்க்கையள் கண்ணில் காண்பர் ஏல்
ஆடவர் பெண்மையை அவாவும் தோளினாய்!
தாடகை என்பது அச் சழக்கி நாமமே.
1.7.24

366
தாடகை வரலாறு கூறுதல்

கல் நவில் தோளினாய்! கமலத்தோன் அருள்
மன் உயிர் அனைத்தையும் வாரி வாய் மடுத்து?
இன் உயிர் வளர்க்கும் ஓர் எரிகொள் கூற்றம் நேர்
அன்னவள் யாவள் என்று அறையக் கேட்டியால்!
1.7.25

367
சுகேதுவின் வரலாறு (367-371)

இயக்கர்தம் குலத்து உளான், உலகம் எங்கணும்
வியக்குறு மொய்ம்பினான், எரியின் வெம்மையான்,
மயக்கிலன், சரன் எனும் வலத்தினான் அருள்
துயக்கிலன், சுகேது என்று உளன், ஓர் தூய்மையான்.
1.7.26

368
சுகேது தவஞ் செய்தது

அன்னவன் மகவு இலாது அயரும் சிந்தையான்,
மன் நெடுந் தாமரை மலரின் வைகுறும்
நல்நெடு முதல்வனை வழுத்தி, நல் தவம்
பன் நெடும் பகல் எலாம் பயின்ற பான்மை ஆன்.
1.7.27

369
பிரமன் வரமளித்தல்

முந்தினன், அரும் மறை கிழவன் ‘முற்றும் நின்
சிந்தனை என்?' எனச் ‘சிறுவர் இன்மையால்
நொந்தனன், அருள்க!' என, ‘நுணங்கு கேள்வியாய்!
மைந்தர்கள் இலை; ஒரு மகள் உண்டாம்' என்றான்.
1.7.28

370
பிரமன் வரங்கொடுத்து மறைதல்

‘பூ மட மயிலினைப் பொருவும் பொற்பு ஒடு உம்
ஏமுறும் மத மலை ஈ ஐஞ்ஞாறு உடை
தாமிகு வலி ஒடு உம் தனயை தோன்றும், நீ
போ!' என மலர் அயன் புகன்று போயினான்.
1.7.29

371
சுகேது தன்மகளைச் சுந்தனுக்கு மணமுடித்தல்

ஆயவன் அருள் வழி அலர்ந்த தாமரைச்
சேயவள் என, வளர் செவ்வி கண்டு,’இவட்கு
ஆயவன் யார்கொல்?' என்று ஆய்ந்து, தன் கிளை
நாயகன் சுந்தன் என்பவற்கு நல்கினான்.
1.7.30

372
சுந்தனும் தாடகையும் மணக்களிப்பெய்துதல்

காமனும் இரதியும் கலந்த காட்சி ஈது
ஆம் என இயக்கனும் அணங்கு அ(ன்)னாளும் வேறு
யாமமும் பகலும் ஓர் ஈறு இன்று என்னல் ஆய்
தாம் உறு பெரும் களி சலதி மூழ்கினார்.
1.7.31

373
சுவாகு மாரீசர்கள் தோன்றுதல்

பல பல நாள் செலீஇப், பதுமை போன்று ஒளிர்
பொற்பினாள் வயிறு இடை, புவனம் ஏங்கிட,
வெற்பு அணி புயத்து மாரீசனும், விறல்
மல் பொரு சுவாகுவும் வந்து தோன்றினார்.
1.7.32

374
மக்கள் வன்மைகண்டு சுந்தன் களித்தல்

மாயமும், வஞ்சமும், வரம்பில் ஆற்றலும்,
தாயினும் பழகினார் தமக்கும் தேர்வொணாது
ஆய், அவர் வளர்வுழி, அவரை ஈன்ற அக்
காய் சினத்து இயக்கனும் களிப்பின் மேன்மையான்.
1.7.33

375
சுந்தன் அகத்தியராச்சிரமத்தில் மரங்களைப்பறித்து வீசுதல்

தீது உறும் அவுணர்கள் தீமை தீர்தர
மோது உறு கடல் எலாம் ஒரு கை மொண்டிடும்
மாதவன் உறைவிடம் அதனின் வந்து, நீள்
பாதவம் அனைத்தையும் பறித்து வீசினான்.
1.7.34

376
அகத்தியர் விழிக்கச் சுந்தன் சாம்பராதல்

விழைவு உறு மா தவம் வெஃகினோர் விரும்பு
உழை கலை இரலையை உயிர் உண்டு ஓங்கிய
வழை முதல் மரன் எலாம் மடிப்ப, மாதவன்
தழல் எழ விழித்தனன், சாம்பர் ஆயினான்.
1.7.35

377
கணவன் இறந்தமைகேட்டுத் தாடகை மக்களோடு
அகத்தியராச்சிரமம் அடைதல்

மற்றவன் விளிந்தமை, மைந்தர் தம்மொடும்
பொன் தொடி கேட்டு, வெம் கனலிற் பொங்குறா,
‘முற்றுற முடிக்குவன் முனியை’ என்று எழா,
நற்றவன் உறைவிடம் அதனை நண்ணினாள்.
1.7.36

378
தாடகையின் குமாரர்கள் அகத்தியரை அணுகுதல்

இடியொடு மடங்கலும் வளியும் ஏங்கிடக்
கடி கெட அமரர்கள், கதிரும் உட்கு உற
தடி உடை முகில் குலம் சலிப்ப, அண்டமும்
வெடி பட, அதிர்த்து எதிர் விளித்து மண்ட ஏ.
1.7.37

379
அகத்தியன் சபித்தல்

தமிழ் எனும் அளப்ப அரும் சலதி தந்தவன்,
உமிழ் கனல் விழி வழி ஒழுக, உங்கரித்து,
"அழிவன செய்தலால் அரக்கர் ஆகி ஏ
இழிக! ” என உரைத்தனன், அசனி எஞ்ச ஏ.
1.7.38

380
தாடகைமுதலியோர் அரக்கராதல்

வெரு கொள உலகையும் விண் உளோரையும்
முருக்கி எவ் உயிரும் உண்டு உழலும் மூர்க்கர் ஆம்
அரக்கர்கள் ஆயினர் அக் கணத்தினில்,
உருக்கிய செம்பு என உமிழ் கண் தீயினர்.
1.7.39

381
சுபாகு மாரீசர்கள் சுமாலியோடு உறவுகொள்ளுதல்

ஆங்கு அவன் வெகுளியும் அறைந்த சாபமும்
தாங்கினர், எதிர் செயும் தருக்கு இலாமையின்
நீங்கினர்; சுமாலியை நேர்ந்து, ‘ நிற்கு யாம்
ஓங்கிய புதல்வர்' என்று உறவு கூர்ந்தனர்.
1.7.40

382
சுபாகு மாரீசர்கள் இராவணனுக்கு மாமனாய் உலகிற்குத் தீமைபுரிதல்

அவன் ஒடு உம் பாதலம் அத்து அனேக நாள் செலீஇத்
தவன் உறு தசமுகன் தனக்கு மாதுலர்
இவர் எனப் புடைத்து அழித்து உலகம் எங்கணும்
பவனனில் திரிகுநர் பதகி மைந்தர்கள்.
1.7.41

383
மக்களைப்பிரிந்த தாடகை இங்கு வசிக்கின்றாள் எனல்

மிகும் திறல் மைந்தரை வேறு நீங்கு உறாத்,
தகும் தொழில் முனிவரன் சலத்தை உன்னி ஏ,
வகுந்துவின் வசு அரி வதிந்தது இவ் வனம்
புகுந்தனள், அழலெனப் புழுங்கு நெஞ்சினாள்.
1.7.42

384
தாடகையால் இவ் வனம் வளம் அழிந்தது எனல்

உளப் பரும் பிணிப்பு அறா உலோபம் ஒன்றும் ஏ
அளப்பு அரும் குணங்களை அழிக்கும் ஆறு போல்
கிளப்பு அரும் கொடுமைய அரக்கி கேடு இலா
வளப்பரு மருதம் வைப்பு அழித்து மாற்றினாள்.
1.7.43

385
இராவணன் ஆணையால் இவள் இன்னல்செய்கின்றாள் எனல்

‘இலங்கை அரசன் பணி அமைந்து ஒர் இடையூறு ஆ
விலங்கல் வலி கொண்டு எனது வேள்வி நலிகின்றாள்:
அலங்கல் முகில் ஏ! இவள் இவ் அங்க நிலம் எங்கும்
குலங்களொடு அடங்க நனி கொன்று திரிகின்றாள்.'
1.7.44

386
தாடகை உயிரினத்தையே ஒழித்துவிடுவாள் எனல்

'முன் உலகு அளித்து முறை நின்ற உயிர் எல்லாம்
தன் உணவு எனக் கருது தன்மையினள், மைந்த!
என் இனி உணர்த்துவது? இனிச் சிறிது நாளில்,
மன் உயிர் அனைத்தையும் வயிற்றின் இடும்' என்றான்.
1.7.45

387
தாடகை எங்கிருப்பவள் என்று இராமன் வினாவுதல்

அங்கு இறைவன் அ பரிசு உரைப்ப, அது கேளா,
கொங்கு உறை நறைக் குல மலர்க் குழல் துளக்கா .
'எங்கு உறைவது இ தொழில் இயற்றுபவள்?' என்றான்,
சங்கு உறை கரம் அத்து ஒரு தனிச் சிலை தரித்தான்.
1.7.46

388
தாடகை வருதல் (388-389)

கை வரை எனத் தகைய காளை உரை கேளா,
ஐவரை அகம் அத்து இடை அடைத்த முனி,’ஐய!
இ வரை இருப்பது அவள்' என்பதனின் முன்பு, ஓர்
மை வரை நெருப்பு எரிய வந்தது என வந்தாள்.
1.7.47

389
சிலம் புகள் சிலம்பு இடை செறித்த கழலோடு
நிலம் புக மிதித்தனள்; நெளித்த குழி வேலைச்
சலம் புக, அனல் தறுகண் அந்தகனும் அஞ்சிப்
பிலம் புக, நிலை கிரிகள் பின் தொடர, வந்தாள்.
1.7.48

390
தாடகை சினத்தோடு விழித்துப்பார்த்தல்

இறை கடை துடித்த புருவத்தள், எயிறு என்னும்
பிறை கடை பிறக்கிட மடித்த பில வாயள்,
மறைக் கடை அரக்கி, வடவை கனல் இரண்டு ஆய்
நிறைக் கடல் முளைத்து என நெருப்பு எழ விழித்தாள்.
1.7.49

391
தாடகை ஆர்ப்பரித்தல்

கடம் கலுழ் தடம் களிறு கையொடு கை தெற்றா
வடம் கொள நுடங்கும் இடையாள், மறுகி வானோர்
இடங்களும் நெடும் திசையும் ஏழ் உலகும் எங்கும்
அடங்கலும் நடுங்க, உரும் அஞ்ச, நனி ஆர்த்தாள்.
1.7.50

392
தாடகை இராமலக்குமணர்களைப் பார்த்துப் பேசுதல் (392-393)

ஆர்த்து, அவரை நோக்கி, நகை செய்து, எவரும் அஞ்சக்,
கூர்த்த நுதி முத்தலை அயில் கொடிய கூற்றைப்
பார்த்து, எயிறு தின்று, பகு வாய் முழை திறந்து, ஓர்
வார்த்தை உரை செய்தனள், இடிக்கும் மழை அன்னாள்.
1.7.51

393
'கடக்க அரும் வலத்து எனது காவல் இதில் யாவும்
கெடக் கரு அறுத்தனன்; இனிச் சுவை கிடக்கும்
விடக்கு அரிது எனக் கருதி ஓ? விதி கொடு உந்தப்
பட கருதி ஓ? பகர்மின் வந்த பரிசு!' என்று ஏ.
1.7.52

394
தாடகை இராமலக்குமணர்களை நோக்கிச் சினத்தல்

மேகம் அவை இற்று உக விழித்தனள்; புழுங்கா
மாக வரை இற்று உக உதைத்தனள்; மதித் திண்
பாகம் எனும் முற்று எயிறு அதுக்கி, அயில் பற்றா,
'ஆகம் உற உய்த்து எறிவன்' என்று எதிர் அழன்றாள்.
1.7.53

395
இராமன் அவளைப் பெண்ணென எண்ணிக் கணைதொடாமை

அண்ணல் முனிவற்கு அது கருத்து எனினும்,'ஆவி
உண்' என வடி கணை தொடுக்கிலன்; உயிர்க்கே
துண் எனும் வினைத் தொழில் தொடங்கி உளள் ஏனும்,
பெண் என மனத்திடை பெரும் தகை நினைந்தான்.
1.7.54

396
முனிவன் இராமன் கருத்தறிந்து மொழிதல்

வெறிந்த செம் மயிர் வெள் எயிற்றாள்,'தனை
எறிந்து கொல்வென்' என்று ஏற்கவும் பார்க்கிலாச்
செறிந்த தார் அவன், சிந்தைக் கருத்து எலாம்
அறிந்து, நால் மறை அந்தணன் கூறுவான்.
1.7.55

397
தாடகையைப் பெண்ணல்லள் எனல்

'தீது என்று உள்ளவை யாவையும் செய்து, எமைக்
கோது என்று உண்டிலள்: இத்தனையே குறை :
யாது என்று எண்ணுவது? இ கொடியாளையும்
மாது என்று எண்ணுவது ஓ? மணிப் பூணினாய்!'
1.7.56

398
ஆடவர் ஆண்மை இவள்பேர்சொன்னாலும் அகலும் எனல்

'நாண்மை ஏ உடையார்ப் பிழைத்தால் நகை;
வாண்மை ஏ பெற்ற வன் திறல் ஆடவர்
தோண்மையே இவள் பேர் சொலத் தோற்கும் ஆல்;
ஆண்மை என்னும் அது, ஆர் இடை வைகும் ஏ?'
1.7.57

399
ஆடவர்க்கும் தாடகைக்கும் வேறுபாடின்றெனல்

'இந்திரன் இடைந்தான்; உடைந்து ஓடினார்
தந்திரம் படத் தானவர் வானவர்;
மந்தரம் இவள் தோள் எனின், மைந்தரோடு
அந்தரம் இனி யாது கொல் ஆம்? ஐயா!'
1.7.58

400
விசுவாமித்திரர் மேலுஞ்சில கூறுதல்

'மன்னர் மன்னவன் காதல! மற்றும் ஒன்று
இன்னம் யான் உரைக்கின்றது யாது எனின்,
முன்னோர் காலம் நிகழ்ந்த முறைமை ஈது'
என்ன ஓதல் உற்றான் தவம் அத்து ஈறு இலான்.
1.7.59

401
திருமால் கியாதியைக் கொன்ற வரலாறு கூறுதல்

'பிருகு என்னும் பெரும் தவன் தன் மனை,
வரு கயல் கண், கியாதி, வல் ஆசுரர்க்கு
உருகு காதல் உற உறவு ஆதலே
கருதி ஆவி கவர்ந்தனன் நேமியான்.'
1.7.60

402
இந்திரன் குமதியைக் கொன்ற வரலாறு கூறுதல்

'வானகம் தனில், மண்ணினின், மன் உயிர்
போனகம் தனக்கு என்று எணும் புந்தியள்,
தானவள், குமதிப் பெயராள் தனை
ஊன் ஒழித்தனன் வச்சிரத்து உம்பர் கோன்.'
1.7.61

403
திருமாலுக்கும் இந்திரனுக்கும் தீமையாவிளைந்தது? எனல்

'ஆதலால், அரிக்கு, ஆகண்டலன் தனக்கு,
ஓது கீர்த்தி உண்டு ஆயது அல்லாது, இடை
ஏதம் என்பன எய்திய ஓ? சொலாய்!
தாது அடர்ந்து தயங்கிய தாரினாய்!'
1.7.62

404
இவள் பெண் அல்லள் எனல்

'கறங்கு அடல் திகிரிப் படி காத்தவர்
பிறங்கடைப் பெரியோய்! பெரியாரொடும்
மறம் கொடு இ தரை மன் உயிர் மாய்த்து, நின்று,
அறம் கெடுத்தவட்கு, ஆண்மையும் வேண்டும் ஓ!'
1.7.63

405
இவள் கூற்றினும் கொடியள் எனல்

'சாற்றும் நாள் அற்றது எண்ணித், தருமம் பார்த்து,
ஏற்றும் விண் என்பது அன்றி, இவளைப் போல்.
நாற்றம் கேட்டலும் தின்ன நயப்பது ஓர்
கூற்று உண்டு ஓ? சொலாய்! கூற்று உறழ் வேலினாய்!'
1.7.64

406
இவளைப் பெண் எனல் எளிமையாம் என்றல்

'மன்னும் பல் உயிர் வாரித் தன் வாய்ப் பெய்து
தின்னும் புன்மையின் தீமை எது ஓ? ஐய!
பின்னும் தாழ் குழல் பேதைமைப் பெண் இவள்
என்னும் தன்மை எளிமையின் பாலது ஏ!'
1.7.65

407
விசுவாமித்திரன் தாடகையைக் கொல்லுக எனல்

'ஈறு இல் நல் அறம் பார்த்து இசைத்தேன், இவள்
சீறி நின்று இது செப்புகின்றேன் அலேன்:
ஆறி நின்றது அறன் அன்று; அரக்கியைக்
கோறி!' என்று எதிர் அந்தணன் கூறினான்.
1.7.66

408
இராமன் இசைதல்

ஐயன் அங்கு அது கேட்டு,'அறன் அல்லவும்
எய்தினால் அது செய்க என்று ஏவினால்,
மெய்ய! நின் உரை வேதம் எனக் கொடு
செய்கை அன்றோ அறஞ் செயும் ஆறு?' என்றான்.
1.7.67

409
தாடகை இராமன்மேல் சூலத்தை வீசுதல்

கங்கைத் தீம் புனல் நாடன் கருத்து எலாம்
மங்கைத் தீ அனையாளும் மனம் கொளா,
செம் கை சூல வெம் தீயினைத் தீய தன்
வெம் கண் தீயொடு மேல் செல வீசினாள்.
1.7.68

410
தாடகைவீசிய சூலம் இராமனைநோக்கி வருதல்

புதிய கூற்று அனையாள் புகைந்து ஏவிய
கதிர் கொள் மூவிலைக் கால வெம் தீ, முனி
விதியை மேல் கொண்டு நின்றவன்மேல், உவா
மதியின்மேல் வரும் கோள் என, வந்தது ஏ.
1.7.69

411
இராமபிரான் தாடகையின் சூலத்தை இருதுண்டாக்குதல்

மாலும் அ கணம் வாளியைத் தொட்டதும்
கோல வில் கால் குனித்ததும் கண்டிலர்
காலனைப் பறித்து அக் கடியாள் விட்ட;
சூலம் அற்றன துண்டங்கள் கண்டனர்.
1.7.70

412
தாடகை மலைகளை வீசுதலும் இராமன் அவற்றை விலக்குதலும்

அல்லின் மாரி அனைய நிறத்தவள்,
சொல்லின் மாத்திரையில் கடல் தூர்ப்பது ஓர்
கல்லின் மாரியைக் கை வகுத்தாள்; அது
வில்லின் மாரியின் வீரன் விலக்கினான்.
1.7.71

413
இராமபாணம் தாடகையின் மார்பில் ஊடுருவிச்சென்றது எனல்

சொல் ஒக்கும் கடிய வேகச் சுடு சரம், கரிய செம்மல்,
அல் ஒக்கும் நிறத்தினாள் மேல் விடுதலும், வயிரக் குன்றக்
கல் ஒக்கும் நெஞ்சில் தங்காது அப்புறம் கழன்று, கல்லாப்
புல்லர்க்கு நல்லோர் சொன்ன பொருள் எனப் போயிற்று அன்றே ஏ.
1.7.72

414
இராமபாணம்பட்டுத் தாடகை கீழே வீழ்தல்

பொன் நெடுங் குன்றம் அன்னான் புகர் முகப் பகழி என்னும்
மன் நெடுங் கால வன் காற்று அடித்தலும், இடித்து வானில்
கல் நெடு மாரி பெய்யக் கடை உகத்து எழுந்த மேகம்,
மின் ஒடு உம் அசனி ஒடும் வீழ்வதே போல வீழ்ந்தாள்.
1.7.73

415
தாடகையிறந்தது இராவணனுக்கு ஓர் உற்பாதமாம் எனல்

பொடி உடைக் கானம் எங்கும் குருதிநீர் பொங்க வீழ்ந்த
தடி உடை எயிற்றுப் பேழ் வாய் தாடகை, தலைகள் தோறும்
முடி உடை அரக்கற்கு அந்நாள் முந்தி உற்பாதம் ஆகப்
படி இடை அற்று வீழ்ந்த வெற்றியம் பதாகை ஒத்தாள்.
1.7.74

416
காடுமுழுதும் குருதிபரவுதல்

கான் திரிந்து ஆழி ஆகத் தாடகை கடின மார்பத்து
ஊன்றிய பகழி வாய் ஊடு ஒழுகிய குருதி வெள்ளம்.
ஆன்ற அக் கானம் எல்லாம் ஆயினது; அந்தி மாலைத்
தோன்றிய செக்கர் வானம் தொடக்கு அற்று வீழ்ந்தது ஒத்து ஏ.
1.7.75

417
கூற்றுவன் அரக்கர் குருதிச்சுவையறிந்தான் எனல்

வாச நாள் மலரோன் அன்ன மா முனி பணி மறாத
காசு உலாம் கனகப் பசும் பூண் காகுத்தன் கன்னிப் போரில்
கூசி வாள் அரக்கர் தங்கள் குலத்து உயிர் குடிக்க அஞ்சி
ஆசையால் உழலும் கூற்றும் சுவை சிறிது அறிந்தது அன்று ஏ.
1.7.76

418
தேவர் மகிழ்ச்சி

'யாமும் எம் இருக்கை பெற்றேம், உனக்கு இடையூறும் இல்லை,
கோ மகற்கு இனிய தெய்வப் படை கலம் கொடுத்தி' என்னா
மா முனி உரைத்துப், பின்னர் வில்கொண்ட மழை அனான்மேல்
பூ மழை பொழிந்து வாழ்த்தி, விண்ணவர் போயினார் ஏ.
1.7.77

1.8 – Das Opfer

1.8 . வேள்விப் படலம் (419 - 477 )

419
விசுவாமித்திரன் இராமனுக்குப் படைக்கலம் தருதல்

விண்ணவர் போய பின்றை
விரிந்த பூ மழையினாலே
தண் எனும் கானம் நீங்கித்
தாங்கரும் தவத்தின் மிக்கோன்
மண்ணவர் வறுமை நோய்க்கு
மருந்து அன சடையன் வெண்ணெய்
அண்ணல் தன் சொல்லே அன்ன
படைக்கலம் அருளினான் ஏ.
1.8.1

420
படைக்கலங்கள் இராமபிரானை அடைதல்

ஆறிய அறிஞன் கூறி
அளித்தலும், அண்ணல் தன் பால்
ஊறிய உவகையோடும்
உம்பர்தம் படைகள் எல்லாம்,
தேறிய மனத்தான் செய்த
நல் வினைப் பயன்கள் எல்லாம்
மாறிய பிறப்பில் தேடி
வருவபோல் வந்த அன்று ஏ.
1.8.2

421
படைக்கலங்கள் இராமபிரானுக்குப் பணிபுரிய முன்வருதல்

'மேவினம் பிரிதல் ஆற்றேம்;
வீர! நீ விதியின் எம்மை
ஏவின செய்து நிற்றும்
இளையவன் போல' என்று
தேவர் தம் படைகள் செப்பச்
'செவ்விது' என்று அவனும் நேரப்
பூவை போல் நிறத்தினாற்குப்
புறம் தொழில் புரிந்த அன்று ஏ.
1.8.3

422
இராமபிரான் வினாவும் விசுவாமித்திரன் விடையும்

இனையன நிகழ்ந்த பின்னர்க்
காவதம் இரண்டு சென்றார்,
அனையவர் கேட்க ஆண்டு ஓர்
அரவம் வந்து அணுகித் தோன்ற,
'முனைவ! ஈது யாவது?' என்று
முன்னவன் வினவப் பின்னர்
வினை அற நோற்று நின்ற
மேலவன் விளம்பலுற்றான்.
1.8.4

423
விசுவாமித்திரனும் இராமலக்குமணரும் கோமதிநதியை அடைதல்

'மானச மடுவில் தோன்றி வருதலால் சரயு என்று ஏ
மேல் முறை அமரர் போற்றும் விழு நதி அதனின் ஓடும்,
ஆன கோமதி வந்து எய்தும் அரவம் அது' என்ன அப்பால்
போனபின், பவங்கள் தீர்க்கும் புனித மா நதியை உற்றார்.
1.8.5

424
கௌசிகிநதியின் வரலாறு (424-433) குசன் மக்கட்பேறு

'சுரர் தொழுது இறைஞ்சற்கு ஒத்த தூ நதி யாவது?' என்று
வர முனிதன்னை அண்ணல் வினவுற, மலருள் வைகும்
பிரமன் அன்று அளித்த வென்றிப் பெரும் தகை குசன் என்று ஓதும்
அரசர் கோன், மனைவி தன் பால் அளித்தவர் நால்வர் ஆவர்.
1.8.6

425
குசனுடைய மைந்தர்பெயரும் அவர் ஆண்ட நகரங்களின் பெயரும்

குசன், குசநாபன், கோது இல்
குணத்தின் ஆதூர்த்தன், கொற்றத்து
இசை கெழு வசு என்று ஓதும்
இவர் பெயர், இவர்கள் தம் உள்
குசன் கவுசாம்பி, நாபன்
குளிர் மகோதயம், ஆதூர்த்தன்
வசை இல் தன்மம் வனம், மற்றை
வசு கிரிவிரசம் வாழ்ந்தார்.
1.8.7

426
குசநாபற்கு நூறுபெண்கள் பிறந்தமை

அவர்களில் குசநாபற்கு ஏ ஐயிருபதின்மர் அம் சொல்
துவர் இதழ்த் தெரிவை நல்லார் தோன்றினர், வளரும் நாளில்,
இவர், பொழில் தலைக்கண் ஆயத்து எய்துழி, வாயு எய்திக்,
கவர் மனத்தினன் ஆய், அந்தக் கன்னியர் தம்மை நோக்கி.
1.8.8

427
நூறுமகளிரும் வாயுதேவன் விருப்பிற்கு இசையாது இடர் உறுதல்

'கொடித் தனி மகரம் கொண்டான்
குனி சிலைச் சரத்தால் நொந்தேன்;
வடித் தடம் கண்ணீர்! என்னை
மணத்திர்' என்று உரைப்ப 'எந்தை
அடி தலம் அத்து உரைத்து, நீரோடு
அளித்திடின் அணைதும்' என்ன,
ஒடித்தனன் வெரிநை; வீழ்ந்தார்
ஒளி வளை மகளிர் எல்லாம்.
1.8.9

428
குசநாபன் மகளிரைப் பிரமதத்தனுக்கு மணஞ்செய்வித்தல்

சமிரணன் அகன்ற பின்னர்த்,
தையலார் தவழ்ந்து சென்று ஏ
அமிர்து உகு குதலை மாழ்கி,
அரசன் மாட்டு உரைப்ப, அன்னான்
நிமிர் குழல் மடவார்த் தேற்றி,
நிறை தவன் சூளி நல்கும்
திமிர் அறு பிரமதத்தற்கு
அளித்தனன், திரு அனார் ஐ.
1.8.10

429
மகளிர் கூன்நீக்கமும் குசநாபன் புதல்வற்பேறும்

அவன் மலர்க் கைகள் தீண்டக்,
கூன் நிமிர்ந்து அழகு வாய்த்தார்;
புவனம் முற்று உடைய கோவும்
புதல்வர் இல்லாமை, வேள்வி
தவர்களின் புரிதலோடும்,
தகை உறு அத் தழலின் நாப்பண்
கவன வேகத் துரங்கக்
காதிவந்து உதயம் செய்தான்.
1.8.11

430
காதி அரசெய்தியதும் மக்களைப்பெற்றதும்

அன்னவன் தனக்கு வேந்தன் அரசொடு முடியும் ஈந்து,
பொன் நகர் அடைந்த பின்னர்ப், புகழ் மகோதயத்தில் வாழும்
மன்னவன் காதிக்கு, யானும் கவுசிகி என்னும் மாதும்
முன்னர் வந்து உதிப்ப, அந்த முடி உடை வேந்தர் வேந்தன்.
1.8.12

431
கௌசிகியை இரிசிகன் மணந்துவாழ்ந்து பிரமபதம்புகுதல்

பிருகுவின் மதலை ஆய பெரும் தகை பிதாவும் ஒவ்வா
இரிசிகன் என்பவற்கு மெல் இயலாளை ஈந்தான்;
அரு மறை அவனும் சில் நாள் அறம் பொருள் இன்பம் முற்றி
விரி மலர்த் தவிசோன் தன் பால் விழுத் தவம் செய்து மீண்டான்.
1.8.13

432
இரிசிகன் பிரமனுலகிற்புகுதல்

காதலன் சேணில் நீங்கக் கௌசிகி தரிக்கல் ஆற்றாள்,
மீது உறப் படரல் உற்றாள், விழு நதி வடிவம் ஆகி;
மா தவர்க்கு அரசும் நோக்கி,"மா நிலத்து உறுகண் நீக்கப்
போதுக நதியாய்” என்னாப் பூ மகன் உலகு புக்கான்.
1.8.14

433
கௌசிகிவரலாறுகேட்டு வியந்த குமரர் வினாவும் முனிவன் விடையும்

'எம் முனாள் நங்கை, இந்த இரு நதி ஆயினாள்' என்று
அம் முனி புகலக் கேளா அதிசயம் மிகவும் தோன்றச்
செம்மலும் இளைய கோவும் சிறிது இடம் தீர்ந்த பின்னர்
'மை மலி பொழில் யாது?’ என்ன மாதவன் கூறல் உற்றான் .
1.8.15

434
சித்தாச்சிரமத்தின் பெருமை

'தங்கள் நாயகரில், தெய்வம்
தான் பிறிது இல்' என்று எண்ணும்
மங்கைமார் சிந்தை போலத்
தூயது; மற்றும் கேளாய்!
எம் கண் நால் மறைக்கும் தேவர்
அறிவுக்கும் பிறர்க்கும் எட்டாச்
செம் கண் மால் இருந்து மேல் நாள்
செய் தவம் செய்தது; அன்று ஏ.
1.8.16

435
திருமால் தவஞ்செய்தமை

'பாரின்பால் விசும்பின்பாலும்
பற்று அறப் படிப்பது, அன்னான்
பேர்' என்பான்,'அவன் செய் மாயப்
பெரும் பிணக்கு ஓருங்கு தேர்வார்
ஆர்?' என்பான், அமல மூர்த்தி
கருதியது, அறிதல் தேற்றாம்;
ஈர் ஐம்பான் ஊழிக் காலம்
இரும் தவம் இயற்றி இட்டான்.
1.8.17

436
மாவலி வரலாறு (436-452)

மாவலி மூன்றுலகும் வௌவுதல்

ஆனவன் இங்கு உறைகின்ற அந் நாள்வாய்,
ஊனம் இல் ஞாலம் ஒடுங்கும் எயிற்று ஆண்
ஏனம் எனும் திறல் மாவலி என்பான்,
வானமும் வையமும் வௌவுதல் செய்தான்.
1.8.18

437
மாவலி வேள்விமுற்றித் தானம்வழங்கக் கருதுதல்

செய்தவன் வானவரும் செயல் ஆற்றா
நெய் தவழ் வேள்வியை முற்றினன் நின்றான்
ஐயம் இல் சிந்தையன் அந்தணர் தம்பால்
வையமும் யாவும் வழங்க வலித்தான்.
1.8.19

438
தேவர்முறையீடும் திருமால் அருளுதலும்

ஆயது அறிந்தனர் வானவர் அ நாள்
மாயனை வந்து வணங்கி இரந்தார்;
'தீயவன் வெம் தொழில் தீர்' என நின்றார்;
நாயகனும் அது செய்ய நயந்தான்.
1.8.20

439
திருமால் காசிபன் மகவாதல்

காலம் நுனித்து உணர் காசிபனுக்கும்
வால் அதிதிக்கும் ஒர் மா மகவு ஆகி,
நீல நிறத்து நெடும் தகை வந்து, ஓர்
ஆல் அமர் வித்தின் அரும் குறள் ஆனான்.
1.8.21

440
வாமனன் மாவலியிடம் செல்லுதல்

முப்புரி நூலினன், முஞ்சியன், விஞ்சை
கற்பது ஒர் நாவன், அனல் படு கையன்,
அற்புதன், அற்புதர் ஏ அறியும் தன்
சித் பதம் ஒப்பது ஒர் மெய் கொடு சென்றான்.
1.8.22

441
மாவலி வாமனனைவரவேற்று முகமன் கூறுதல்

அன்று அவன் வந்தது அறிந்து, உலகு எல்லாம்
வென்றவன் முந்தி வியந்து, எதிர் கொண்டான்;
'நின் தனின் அந்தணர் இல்லை; நிறைந்தோய்
என் தனின் உய்ந்தவர் யார் உளர்?' என்றான்.
1.8.23

442
வாமனன் மாவலியைப் பாராட்டுதல்

ஆண் தகை அவ் வகை கூற அறிந்தோன்,
'வேண்டினர் வேட்கையின் மேல்பட வீசி
நீண்ட கையாய்! இனி நின் உழை வந்தோர்
மாண்டவர்; அல்லவர் மாண்பு இலர்' என்றான்.
1.8.24

443
மாவலி வழங்கலும் வெள்ளி தடுத்தலும்

சிந்தை உவந்து எதிர்'என் செய?' என்றான்,
அந்தணன் 'மூவடி மண் அருள் உண்டேல்,
வெம் திறலோய்! தரவேண்டும்' எனா முன்,
'தந்தனன்' என்றனன்: வெள்ளி தடுத்தான்.
1.8.25

444
வெள்ளிகூறிய தடையுரை

'கண்ட திறத்து இது கைதவம், ஐய!
கொண்டல் நிறக் குறள் என்பது கொள்ளேல்;
அண்டமும் முற்றும் அகண்டமும் மேல் நாள்
உண்டவன் ஆம் இது, உணர்ந்து கொள்!' என்றான்.
1.8.26

445
வெள்ளியை நோக்கி மாவலி விளம்பல் (445-451)

'நினக்கு இலை; என் கை நிமிர்ந்து இட, வந்து
தனக்கு இயலா வகை தாழ்வது, தாழ்வு இல்
கனக் கரி ஆனது கை தலம் என்னின்,
எனக்கு இதன் மேல் நலம் யாது கொல்?' என்றான்.
1.8.27

446
'துன்னினர் துன்னலர் என்பது சொல்லார்,
முன்னிய நல் நெறி நூலவர், முன் வந்து
உன்னிய தானம் உயர்ந்தவர் கொள்க
என்னின், இவன் துணை யாவர் உயர்ந்தார்?'
1.8.28

447
'வெள்ளியை ஆதல் விளம்பினை; மேலோர்
வள்ளியர் ஆக, வழங்குவது அல்லால்
எள்ளுவ என் சில? இன் உயிரேனும்
கொள்ளுதல் தீது; கொடுப்பது நன்று ஆல்.'
1.8.29

448
'மாய்ந்தவர் மாய்ந்தவர் அல்லர்கள்; மாயாது
ஏந்திய கை கொடு இரந்தவர்; எந்தாய்!
வீந்தவர் என்பவர்; வீந்தவரேனும்
ஈந்தவர் அல்லது இருந்தவர் யார் ஏ?'
1.8.30

449
'அடுப்ப அரும் பழி செய்ஞ்ஞரும் அல்லர்,
கொடுப்பவர் முன்பு,'கொடேல்' என நின்று
தடுப்பவர் ஏ பகை; தம்மையும் அன்னார்
கெடுப்பவர்; அன்னது ஒர் கேடு இலை' என்றான்.
1.8.31

450
கட்டுரையில்'தம கைத்து உள போழ்து ஏ
இட்டு, இசை கொண்டு, அறன் எய்த முயன்றோர்,
உள் தெறு வெம் பகை ஆவது உலோபம்;
விட்டு இடல்' என்று விலக்கினர் தாம் ஏ.
1.8.32

451
'எடுத்து, ஒருவருக்கு ஒருவர் ஈவதனின் முன் ஏ,
தடுப்பது, நினக்கு அழகிது? ஓ தகவு இல் வெள்ளி!
கொடுப்பது விலக்கு கொடியோர் தமது சுற்றம்,
உடுப்பதுவும் உண்பதுவும் இன்றி ஒழியும் காண்.'
1.8.33

452
மாவலி வாமனனுக்கு மூன்றடிமண் தருதல்

முடிய இம் மொழி எலாம் மொழிந்து, மந்திரி
கொடியன், என்று உரைத்த சொல் ஒன்றும் கொண்டிலன்
'அடி ஒரு மூன்றும் நீ அளந்து கொள்க' என,
நெடியவன் குறிய கை நீரில் நீட்டினான்.
1.8.34

453
குறளன் நெடியோனாதல்

கயம் தரும் நறும் புனல் கையில் தீண்டலும்,
பயந்தவர்களும் இகழ் குறளன், பார்த்து, எதிர்
வியந்தவர், வெருக் கொள, விசும்பின் ஓங்கினான்;
உயர்ந்தவர்க்கு உதவிய உதவி ஒப்ப ஏ.
1.8.35

454
திரிவிக்கிரமன் உலகளந்தமை

நின்ற கால், மண் எலாம் நிரம்பி, அப்புறம்
சென்று பாவிற்று இலை சிறிது பார் எனா,
ஒன்ற வான் அகம் எலாம் ஒடுக்கி, உம்பரை
வென்ற கால், மீண்டது, வெளி பெறாமை ஏ.
1.8.36

455
விசுவாமித்திரமுனிவன் வாமனனை வியத்தல்

'உலகு எலாம் உள் அடி அடக்கி ஓர் அடிக்கு
அலகு இலாது அவ் அடிக்கு அன்பன் மெய்யதாம்;
இலை குலாம் துழாய் முடி ஏக நாயகன்,
சிலை குலாம் தோளினாய்! சிறியன் சால ஏ!'
1.8.37

456
வாமனன் இந்திரனுக்கு விண்ணுலகம் ஈந்து தன் முன்னையிடம் சேர்தல்

'உரியது இந்திரற்கு' என உலகம் ஈந்து போய்,
விரி திரைப் பால் கடல் பள்ளி மேவினான்;
கரியவன் உலகு எலாம் கடந்த தாள் இணை
திருமகள் கரம் தொடச் சிவந்து காட்ட ஏ.
1.8.38

457
சித்தாச்சிரமத்தின் பெருமை

'ஆதலால், அரு வினை அறுக்கும்; ஆரிய!
காதலால் கண்டவர் பிறவி காண்குறார்;
வேத நூல் முறைமையால் வேள்வி முற்றுவேன் கு
ஈது அலால் இல்லை வேறு இருக்கல் பாலது ஏ.'
1.8.39

458
விசுவாமித்திரன் வேள்வி தொடங்குதல்

'ஈண்டு இருந்து இயற்றுவென், யாகம் யான்,' எனா,
நீண்ட பூம் பழுவம் அத்து நெறியின் எய்திப், பின்
வேண்டுவ கொண்டு, தன் வேள்வி மேவினான்,
காண்தகு குமரரைக் காவல் ஏவி ஏ.
1.8.40

459
வேள்வியை இராமலக்குமணர் காத்தல்

எண்ணுதற்கு ஆக்க அரிது; இரண்டு மூன்று நாள்
விண்ணவர்க்கு ஆக்கிய முனிவன் வேள்வியை,
மண்ணினைக் காக்கின்ற மன்னன் மைந்தர்கள்,
கண்ணினைக் காக்கின்ற இமையில் காத்தனர்.
1.8.41

460
இராமபிரான் அரக்கர் எப்பொழுது வருவர் என முனிவனை வினவுதல்

காத்தனர் திரிகின்ற காளை வீரரில்
மூத்தவன், முழுது உணர் முனியை முன்னி,"நீ
தீ தொழில் இயற்றுவர் என்ற தீயவர்
ஏத்த அரும் குணத்தினாய்! வருவது என்று?“ என்றான்.
1.8.42

461
அரக்கர் வருதல்

வார்த்தை மாறு உரைத்திலன் முனிவன், மௌனியாய்ப்
போர்த் தொழில் குமரனும் தொழுது போந்த பின்
பார்த்தனன் விசும்பினைப், பருவ மேகம் போல்
ஆர்த்தனர், இடித்தனர், அசனி அஞ்ச ஏ.
1.8.43

462
அரக்கர் சினந்து பொருதல் (462-464)

எய்தனர், எறிந்தனர், எரியும் நீரும் ஆ
பெய்தனர், பெரும் வரை பிடுங்கி வீசினர்,
வைதனர், தெழித்தனர், மழுக் கொண்டு ஓச்சினர்,
செய்தனர் ஒன்று அல தீய மாயம் ஏ.
1.8.44

463
ஊன் நகு படைக்கலம் உருத்து வீசின,
கானகம் மறைத்தன கால மாரி போல்;
மீன் நகு திரைக் கடல் விசும்பு போர்த்து என,
வானகம் மறைத்தன வளைந்த சேனை ஏ.
1.8.45

464
வளைந்த சேனையின் தோற்றம்

வில்லொடு மின்னு வாள் மிடைந்து உலாவிடப்
பல் இயம் கடிப்பினின் இடிக்கும் பல் படை
ஒல் என உரறிய ஊழிப் பேர்ச்சியின்,
வல்லை வந்து எழுந்தது ஓர் மழையும் போன்றது; ஏ.
1.8.46

465
அரக்கர் படையினை இராமபிரான் இலக்குவற்குக் காட்டுதல்

"கவர் உடை எயிற்றினர், கடித்த வாயினர்,
துவர் நிறப் பங்கியர், சுழல் கண் தீயினர்,
பவர் சடை அந்தணன் பணித்த தீயவர்,
இவர்” என இலக்குவற்கு இராமன் காட்டினான்.
1.8.47

466
இலக்குவன் இராமபிரானிடம் கூறுதல்

கண்ட அக் குமரனும், கடைக் கண் தீ உக
விண் தனை நோக்கித் தன் வில்லை நோக்கினான்;
"அண்டர் நாயக! இனிக் காண்டி; ஈண்டு அவர்
துண்டம் வீழ்வன” எனத் தொழுது சொல்லினான்.
1.8.48

467
இராமபிரான் வேள்விச்சாலையைச் சரக்கூடமாக்குதல்

'தூம வேல் அரக்கர் தம் நிணமும் சோரியும்
ஓம வெம் கனல் இடை உகும்' என்று உன்னி, அத்
தாமரைக் கண்ணனும் சரங்களே கொடு
கோமுனி இருக்கை ஓர் கூடம் ஆக்கினான்.
1.8.49

468
சித்தாச்சிரம முனிவர் இராமபிரானிடம் அடைக்கலம் புகுதல்

நஞ்சு அட எழுதலும், நடுங்கி, நாள் மதிச்
செஞ் சடைக் கடவுளை அடையும் தேவர் போல்
வஞ்சனை அரக்கரை வெருவி, மாதவர்,
'அஞ்சன வண்ண; நின் அபயம் யாம்' என்றார்.
1.8.50

469
இராமபிரான் அரக்கரொடு பொருதல் (469-470)

கவித்தனன் கரதலம்; கலங்கலீர் எனச்
செவி தலம் நிறுத்தினன் சிலையின் தெய்வ நாண்;
புவி தலம் குருதியின் புணரி ஆக்கினன்;
குவித்தனன் அரக்கர்தம் சிரத்தின் குன்றம் ஏ.
1.8.51

470
இராமபிரான் ஏவிய வாளி, சுவாகுவைக் கொன்று
மாரீசனைக் கடலிலே தள்ளுதல்

திருமகள் நாயகன் தெய்வ வாளி தான்,
வெரு வரு தாடகை பயந்த வீரர்கள்
இருவரில், ஒருவனைக் கடலின் இட்டது; அங்கு
ஒருவனை அந்தகன் புரம் அத்து இன் உய்த்ததே.
1.8.52

471
அரக்கர்படை இரிந்து ஓடுதல்

துணர்த்த பூ தொடையலான் பகழி தூவினான்,
கணம் அத்து இடை விசும்பினைக் கவித்துத் தூர்த்தலால்,
பிணம் அத்து இடை நடந்து'இவர் பிடிப்பர் ஈண்டு' எனா
உணர்த்தினர் ஒருவர் முன் ஒருவர் ஓடினார்.
1.8.53

472
போர்க்களத்தில் நிகழ்ந்தவை

ஓடின அரக்கரை உருமின் வெம் கணை
கூடின; குறைத்தலை, மிறைத்துக் கூத்து நின்று
ஆடின; அலகையும், ஐயன் கீர்த்தியைப்
பாடின; பரந்தன பறவைப் பந்தர் ஏ.
1.8.54

473
தேவர்கள் இராமபிரானைப் பாராட்டுதல்

பந்தரைக் கிழித்தது பரந்த பூ மழை;
அந்தர துந்துமி முகிலின் ஆர்த்தன;
இந்திரன் முதலிய அமரர் ஈண்டினர்,
சுந்தர வில்லியைத் தொழுது வாழ்த்தினார்.
1.8.55

474
புனித மா தவர், ஆசியின் பூ மழை பொழிந்தார்;
அனைய கானத்து மரங்களும், அலர் மழை சொரிந்த;
முனியும் , அவ் வழி வேள்வியை முறைமையின் முற்றி ,
இனிய சிந்தையன், இராமனுக்கு இனையன இசைத்தான்.
1.8.56

475
விசுவாமித்திர முனிவன் இராமபிரானைப் பாராட்டுதல்

"பாக்கியம் எனக்கு உளது என
நினைவுறும் பான்மை
போக்கி, நிற்கு இது பொருள் என
உணர்கிலென், புவனம்
ஆக்கி மற்று அவை அகிலமும்
அணி வயிற்று அடக்கிக்
காக்கும் நீ, ஒரு வேள்வி
காத்தனை எனும் கருது ஏ.
1.8.57

476
இராமபிரான், முனிவன்பால் இன்று யான்செய்யும் பணி என் எனல்

என்று கூறிய பின்னர், அவ்
எழில் மலர்க் கானத்து
அன்று தான் உறைந்து,
அருந்தவ முனிவரோடு இருந்த
குன்று போல் குணத்தான்
எதிர், கோசலை குரிசில்,
'இன்று யான் செயும் பணி என் கொல்?
பணி' என இசைத்தான்.
1.8.58

477
விசுவாமித்திர முனிவன் கூறுதல்

"அரிய யான் சொலின் ஐய! நின்கு அரியது ஒன்று இல்லை;
பெரிய காரியம் உள; அவை முடிப்பது பின்னர்;
விரியும் வார் புனல் மருதம் சூழ் மிதிலையர் கோமான்
புரியும் வேள்வியும் காண்டும் நாம் எழுக” எனப் போனார்.
1.8.59

1.9 – Ahalya

1.9 . அகலிகைப் படலம் (478- 563 )

478
மூவரும் சோணை நதியை அடைதல்

அலம்பும் மா மணி ஆரம் அத்து ஒடு அகில் அளை புளினம்
நலம் பெய் பூண் முலை நாகு இள வஞ்சி ஆம் மருங்குல்
புலம்பு மேகலைப் புது மலர் புனை அறல் கூந்தல்
சிலம்பு சூழும் கால் சோணை ஆம் தெரிவையைச் சேர்ந்தார்.
1.9.1

479
சூரியாத்தமன வருணனை

நதிக்கு வந்து அவர் எய்தலும்,
அருணன் தன் நயனக்
கதிக்கும் முந்து உறு கலினம் மான்
தேரொடும், கதிரோன்
உதிக்கும் காலையில் தண்மை செய்வான்
தனது உருவில்
கொதிக்கும் வெம்மையை ஆற்றுவான்போல்
கடல் குளித்தான்.
1.9.2

480
மூவரும் ஒரு சோலையில் தங்குதல்

கறங்கு தண் புனல் கடி நெடும் தாள் உடைக் கமலம் அத்து
அறம் கொள் நாள் மலர்க் கோயில்கள் இதழ்க் கதவு அடைப்பப்
பிறங்கு தாமரை வனம் விட்டுப் பெடையொடு களி வண்டு
உறங்குகின்றது ஓர் நறு மலர்ச் சோலை புக்கு உறைந்தார்.
1.9.3

481
அச்சோலையைப்பற்றி இராமபிரான் வினாவ முனிவர்பிரான் விடைதருதல்

இனைய சோலை மற்ற யாது? என இராகவன் வினவ,
வினை எலாம் அற நோற்றவன் விளம்புவான் 'மேல் நாள்
தனயர் ஆனவர்க்கு இரங்கியே, காசிபன் தனது
மனை உளாள், தவம் புரிந்தனள் இவண்' என வலித்தான்.
1.9.4

482
வித்தியாதரமங்கை திருமகள்பால் மலர்மாலை பெறுதல்

அண்ட கோளகைக்கு அ புறம் அத்து என்னை ஆள் உடைய
கொண்டல் நீள் பதத்து எய்தி ஓர் விஞ்சையர் கோதை
புண்டரீகை மென் பதத்து இசை புணர்த்தனள் புகழ
வண்டு அறா மது மாலை கைக் கொடுத்தனள் மகிழ்ந்து.
1.9.5

483
விஞ்சைமகள் மாலையைத் துருவாசமுனிவருக்கு அளித்தல் (483-484)

அன்ன மாலையை யாழ் இடை பிணித்து அயன் உலகம்
கன்னி மீடலும், கசட்டு உடை முனி எதிர் காணா
என்னை ஆள் உடை நாயகிக்கு இசை எடுப்பவள் என்று
அன்னள் தாள் இணை வணங்கி நின்று ஏத்தலும் அனையாள்.
1.9.6

484
'உலகம் யாவையும் படைத்து அளித்து
உண்டு உமிழ் ஒருவன்
இலகும் மார்பு அகத்து இருந்து உயிர்
யாவையும் ஈன்ற
திலக வாள் நுதல், சென்னியில்
சூடிய தெரியல்
அலகு இல் மா முனி பெறுக' என
அளித்தனள் அளியால்.
1.9.7

485
துருவாசன் இந்திரலோகமடைதல்

'தெய்வம் நாயகி சென்னியில்
சூடிய தெரியல்
ஐய! யான் பெறப் புரிந்தது எத்
தவம்' என ஆடி
வெய்ய மாமுனி சென்னியில்
சூடியே, வினை போய்
உய்யும் ஆறு இது என்று உவந்து உவந்து
உம்பர் நாடு அடைந்தான்.
1.9.8

486
இந்திரன் பவனிகண்டு முனிவர் வியப்படைதல் (486-489)

பெய்யும் மா முகில், வெள்ளி அம் பிறங்கல் மீப் பிறழும்
செய்ய தாமரை ஆயிரம் மலர்ந்து, செங் கதிரின்
மொய்ய சோதியை மிலைச்சிய முறைமை போன்று ஒளிரும்
மெய்யினோடு, அயிராவதக் களிற்றின்மேல் விளங்க.
1.9.9

487
அரம்பை மேனகை திலோத்தமை உருப்பசி, அனங்கன்
சரம் பெய் தூணியில் தளிர் அடி நூபுரம் தழைப்பக்,
கரும்பையும் சுவை கைப்பித்த குதலையர் விளரி
நிரம்பு பாடல் ஓடு, ஆடினர் வீதிகள் நெருங்க.
1.9.10

488
நீல மால் வரை தவழ்தரு கதிர் நிலாக் கற்றை
போலவே இரு புடையினும் சாமரை புரளக்
கோலம் மா மதி குறைவு அற நிறைந்து ஒளி குலாவ
மேல் இவர்ந்து என வெள்ளி அம் தனிக் குடை விளங்க.
1.9.11

489
தழங்கு பேரியும் குறடு ஒடு பாண்டிலும் சங்கும்
வழங்கு கம்பலை, மங்கல கீதம் அத்து ஐ மறைப்ப,
முழங்கும் நான் மறை மூரி நீர் முழக்கு என உலகை
விழுங்குமா வரும் விழா அணி கண்டு, உளம் வியந்தான்
1.9.12

490
துருவாசன் இந்திரனுக்குத் தந்த மாலையை
அயிராவதம் காலின் கீழ் இட்டுத் தேய்த்தல்

தனை ஒவாதவன், மகிழ்ச்சியால் வாசவன் தன் கை
வனையும் மாலையை நீட்டலும், தோட்டியால் வாங்கித்
துனை வலத்து அயிராவதம் அத்து எருத்து இடை தொடுத்தான்:
பனை செய் கையினால் பறித்து அடி படுத்தது அப் பகடு.
1.9.13

491
துருவாசமுனிவர் சினம்

கண்ட மாமுனி விழிவழி ஒழுகு வெம் கனலால்
அண்ட கூடமும் சாம்பராய் ஒழியும் என்று அழியா
விண்டு நீங்கினர் விண்ணவர் இரு சுடர் மீண்ட
எண் திசா முகம் இருண்டன சுழன்றது எவ் உலகும்.
1.9.14

492
துருவாசமுனிவர் இந்திரனை வெகுளுதல்

புகை எழுந்தன உயிர் தொறும், எயில் பொடித்தவனின்
நகை எழுந்தன, நிவந்தன புருவம் நல் நுதலில்,
சிகை எழும் சுடர் விழியினன், அசனியும் திகைப்ப
மிகை எழுந்திடு சதமக! கேள் என வெகுண்டான்.
1.9.15

493
துருவாசமுனிவன் மாலை பெற்ற வரலாறு கூறுதல்

பூத நாயகன் புவி மகள் நாயகன் பொரு இல்
வேத நாயகன் மார்பு அகத்து இனிது வீற்றிருக்கும்
ஆதி நாயகி விருப்பு உறு தெரியல் கொண்டு அணைந்த
மாதராள் வயின் பெற்றனன் முயன்ற மா தவத்தால்.
1.9.16

494
துருவாசமுனிவன் இந்திரனுக்குச் சாபமிடுதல்

இன்று நின் பெரும் செவ்வி கண்டு, உவகையின் ஈந்த
மன்றல் அம் தொடை இகழ்ந்தனை, நினது மா நிதியும்
ஒன்று அலாத பல் வளங்களும் உவரி புக்கு ஒளிப்பக்,
குன்றி நீ துயர் உறுக என உரைத்தனன் கொதித்து ஏ.
1.9.17

495
இந்திரன் செல்வம் யாவும் கடலில் மறைதல்

அர மடந்தையர் கற்பகம் நவ நிதி அமிர்தச்
சுரபி வெம் பரி மத மலை முதலிய தொடக்கு அற்று
ஒரு பெரும் பொருள் இன்றியே உவரி புக்கு ஒளிப்ப
வெருவி ஓடினர் விண்ணவர் கண்ணன் மேவாரின்.
1.9.18

496
தேவர்கள் திருமாலைச் சரணடைதல்

வெய்ய மாமுனி வெகுளியால், விண் அகம் முதலாம்
வையம் யாவையும் வறுமை நோய் நலிதர, வானோர்
தையல் பாகனும் சதுமுகக் கடவுளும் கூடிச்
செய்ய தாமரைத் திரு உறு மார்பனைச் சேர்ந்தார்.
1.9.19

497
பிரமன் முதலியோர்க்குத் திருமால் அபயமளித்தல்

வெம் சொல் மாமுனி வெகுளியால்
விளைந்தமை விளம்பிக்,
கஞ்ச நாள் மலர்க் கிழவனும்
கடவுளர் பிறரும்
'தஞ்சம் இல்லை; நின் சரணமே
சரண்' எனச் சலியாது,
'அஞ்சல் அஞ்சல்' என்று உரைத்தனன்
உலகு எலாம் அளந்தோன்.
1.9.20

498
திருமால் பாற்கடலைக் கடையுமாறு கட்டளையிடல்

மத்து மந்தரம், வாசுகி கடை கயிறு, அடை தூண்
மெத்து சந்திரன், சுர அசுரர் வேறு வேறு உள்ள
கொத்து இரண்டு பால் வலிப்பவர், ஓடதி கொடுத்துக்
கத்து வாரிதி மறுகு உற அமிழ்து எழக் கடைமின்.
1.9.21

499
தேவர்களின் மகிழ்ச்சி

'யாமும் அவ் வயின் வருதும், நீர் கதும் என எழுந்து
போமின்,' என்று அருள் புரிதலும், இறைஞ்சினர் புகழ்ந்தார்,
'நாமம் இன்று' எனக் குனித்தனர்,'நல்குரவு ஒழிந்தது
ஆம்' எனும் பெரும் களி துளக்கு உறுத்தல் ஆல் அமரர்.
1.9.22

500
தேவர்கள் பாற்கடல் கடைதல்

மலை பிடுங்கினர், வாசுகி பிணித்தனர், மதியம்
நிலை பெறும்படி நட்டனர்; ஓடதி நிரைத்தார்,
அலை பெறும்படி பயோததி கடைந்தனர், அவனி
நிலை தளர்ந்திட அனந்தனும் கீழ் உற நெளித்தான்.
1.9.23

501
பாற்கடலைக் கடைதற்குத் திருமால் உதவிபுரிதல்

திறல் கொள் ஆமையாய், முதுகினில் மந்தரம் திரிய,
விறல் கொள் ஆயிரம் தட கைகள் பரப்பி மீ வலிப்ப,
மறன் இலா முனி வெகுளியின் மறைந்தன வரவே,
அறன் நிலார் மனத்து அடையலா நெடும் தகை அமைத்தான்.
1.9.24

502
அமிர்தத்தைத் தேவர்களே பெறுதல்

இறந்து நீங்கின யாவையும் எம்பிரான் அருளால்
பிறந்த; அவ் வயின், சுர அசுரர் தங்களில் பிணங்கச்
சிறந்த மோகினி மடந்தையால் அவுணர் தம் செய்கை
துறந்து மாண்டனர்; ஆர் அமிர்து அமரர்கள் துய்த்தார்.
1.9.25

503
பாற்கடலில் தோன்றிய பொருள்களைத் திருமால் பங்கிடுதல்

வெருவும் ஆலமும் பிறையும் வெள் விடையவற்கு ஈந்து,
தருவும் வேறு உள தகைமையும் சதமகற்கு அருளி,
மருவு தொல் பெரு வளங்களும் வேறு உற வழங்கித்,
திருவும் ஆரமும் அணிந்தனன் சீதர, மூர்த்தி.
1.9.26

504
தேவரைக் கொல்லவல்ல புதல்வனைத்
தருமாறு திதி தன் கணவனை வேண்டல்

அந்த வேலையில், திதி, பெரும் துயர் உழந்து அழிவாள்,
வந்து, காசிபன் மலர் அடி வணங்கி,'என் மைந்தர்
இந்திர ஆதியர் புணர்ப்பினால் இறந்தனர்; எனக்கு ஓர்
மைந்தன் நீ அருள், அவர் தமை மடித்தலுக்கு' என்றாள்.
1.9.27

505
திதி தவம்புரிதல்

என்று கூறலும்,'மகவு உனக்கு அளித்தனம்; இனி நீ
சென்று, பார் இடை பருவம் ஓர் ஆயிரம் தீர
நின்று, மா தவம் புரிதியேல் நினைவு முற்றுதி' என்று
அன்று கூறிடப் புரிந்தனள் அரும் தவம் அனையாள்.
1.9.28

506
இந்திரன் திதியின் கருவைச் சிதைத்தல்

கேட்ட வாசவன், அன்னவள் கு அடிமையில் கிடைத்து,
வாட்டம் மா தவத்து உணர்ந்து, அவள் வயிற்று உறு மகவை
வீட்டியே எழு கூறு செய்திடுதலும், விம்மி
நாட்டம் நீர் தர, மருத்து எனும் நாமமும் நவின்றான்.
1.9.29

507
திதி தவம்செய்த இடமூம் சரவணமும் காட்டல்

ஆயது இவ் இடம், அவ் இடம் அவிர் மதி அணிந்த
தூயவன் தனக்கு உமை வயின் தோன்றிய, தொல்லை
வாயுவும் புனல் கங்கையும் பொறுக்கலா வலத்த
சேய் , வளர்த்து அருள் சரவணம் என்பதும் தெரித்தான்.
1.9.30

508
சூரியோதய வருணனை

காலன் மேனியில் கருகு இருள் கடிந்து, உலகு அளிப்பான்,
நீல ஆர்கலித் தேரொடும் நிறை கதிர்க் கடவுள்,
மாலின் மா மணி உந்தியின் அயனொடு வந்த
மூல தாமரை முழு மலர் முளைத்தென, முளைத்தான்.
1.9.31

509
மூவரும் கங்கையைக் காணுதல்

அங்குநின்று எழுந்து அயன் முதல் மூவரும் அனையார்
செம் கண் ஏற்றவன் செறி சடைப் பழுவத்தின் நிறை தேன்
பொங்கு கொன்றை ஈர்த்து ஒழுகலால் பொன்னியைப் பொருவும்
கங்கை என்னும் அக் கரை பொரு திரு நதி கண்டார்.
1.9.32

510
கங்கையின் வரலாறு

'இந்த மா நதிக்கு உற்றுள தகைமைய யாவும்
எந்தை கூறுக' என்று இராகவன் வினவுற, எனை ஆள்
மைந்த! நின் திரு மரபு உளான், அயோத்தி மா நகர் வாழ்
விந்தை சேர் புயன், சகரன், இம் மேதினி புரந்தோன்.
1.9.33

511
சகரனுடைய புத்திர பௌத்திரர்கள்

விறல் கொள் வேந்தனுக்கு உரியவர் இருவரில், விதர்ப்பை
பொறையின் நல்கிய அசமஞ்சற்கு அஞ்சுமான் புதல்வன்;
பறவை வேந்தனுக்கு இளைய மென் சுமதி முன் பயந்த
அறனின் மைந்தர்கள் அறுபதினாயிரர் வலத்தார்.
1.9.34

512
சகரன் வேள்விக்குதிரையை இந்திரன் ஒளித்தது

திண் திறல் புனை சகரனும் தனயர் சேவகங்கள்
கண்டு, முற்றிய அய மகம் புரிதலும், கனன்று
வண்டு துற்ற தார் வாசவற்கு உணர்த்தினர் வானோர்,
ஒண் திறல் பரி கபிலனது இடையினில் ஒளித்தான்.
1.9.35

513
வேள்விக்குதிரை மறைந்ததை அம்சுமான் சகரனிடம் தெரிவித்தல்

வாவு வாசிபின் சென்றனன் அஞ்சுமான், மறுகிப்
பூவின் ஓர் இடம் இன்றியே நாடினன் புகுந்து,
தேவர் கோ மகன் கரந்தமை அறிந்திலன், திகைத்து,
மேவு தாதை தன் தாதைபால் உரைத்தனன் மீண்டு.
1.9.36

514
சகரர் பூமியைக் குடைந்து வேள்விக்குதிரையைத் தேடுதல்

கேட்ட வேந்தனும், மதலையர்க்கு அ மொழி கிளத்த,
வாட்டம் மீ கொளச் சகரர்கள் வடவையின் மறுகி,
நாட்டம் வெம் கனல் பொழிதர நால் நிலம் தடவித்,
தோட்டு நுங்கினர் புவியினைப் பாதலம் தோன்ற.
1.9.37

515
சகரர் பாதலஞ்சென்று கபிலமுனிவர் பின்புறம்
குதிரையைக்கண்டு அம்முனிவரை வருத்துதல்

நூறு யோசனை அகலமும் ஆழமும் நுடங்கக்
கூறு செய்தனர் என்பரால் : வடகுண திசையின்,
ஏறும் மாதவக் கபிலன்பின் இவுளி கண்டு எரியின்
சீறி வைதனர் செருக்கினர் நெருக்கினர் சினத்தார்.
1.9.38

516
கபிலர் சினத்தால் சகரர் சாம்பராதலும் தூதர்
அரசற்கு அதனை அறிவித்தலும்

மூளும் வெம் சினத்து அருந்தவன் முனிந்து எரி விழிப்பப்
பூளை சூடி தன் நகையினில் எயில் பொடிந்தன போல்
ஆளும் மைந்தர் ஆறு அயுதரும் சாம்பராய் அவிந்தார்;
வேள்வி கொண்ட நல் வேந்தனுக்கு உரைத்தனர் வேய்கள்.
1.9.39

517
அம்சுமான் குதிரைகொணரப் பாதலஞ்சேர்தல்

உழைத்து , வெம் துயர்க்கு ஈறு காண்கிலன், உணர்வு ஒழியா,
அழைத்து மைந்தன்தன் மைந்தனை,'அவர் கழிந்தனரேல்
இழைத்த வேள்வி இன்று இழப்பது ஓ?' என, அவன் எழுந்து
தழைத்த மாதவக் கபிலன் வாழ் பாதலம் சார்ந்தான்.
1.9.40

518
கபிலமுனிவரிடத்தினின்று வேள்விக்குதிரை பெறுதல்

விண்டு நீங்கினர் உடல் உகு பிறங்கல் வெண் நீறு
கண்டு, துண் எனும் மனத்தினன், கபில மா முனிதன்
புண்டரீக மென் தாள் தொழுது எழுந்தனன், புகழக்,
'கொண்டு போதி நின் இவுளி' என்று உற்றதும் குறித்தான்.
1.9.41

519
சகரன் வேள்விமுற்றிப் பரலோகம் செல்லல்

பழுது இலாதவன் உரைத்த சொல் கேட்டலும், பரிவால்
தொழுது, வாம் பரி கொணர்ந்து, அவி சுரர்களுக்கு ஈயா,
முழுதும் வேள்வியை முற்றுவித்து, அரசனும் முடிந்தான்;
எழுது கீர்த்தியாய்! மைந்தனுக்கு அரசியல் ஈந்து.
1.9.42

520
அஞ்சுமான் மரபில் பகிரதன் பிறத்தல்

சகரர் தொட்டலால், சாகரம் எனப் பெயர் தழைப்ப
மகர வாரிதி சிறந்தது; மகிதலம் முழுதும்
நிகரில் மைந்தனே புரந்தனன்; இவன் நெடு மரபில்
பகிரதன் எனும் பார்த்திவன் வந்து அவதரித்தான்.
1.9.43

521
பகீரதன் தன் மூதாதையர் செய்தி வசிட்டரை வினாதல்

உலகம் யாவையும் பொது அறத் திகிரியை உருட்டி,
இலகு மன்னவன் இருந்துழி, இறந்தமை வினவ,
அலகில் தொல் முனி உரைத்திடக் கேட்டனன் அரசன்,
திலகம் மண் உற வணங்கி நின்று ஒரு மொழி செப்பும்.
1.9.44

522
மூதாதையர் நற்கதியடையும் வகையைப் பகிரதன்
வினவ முனிவர்கூறத் தொடங்கல்

'கொடிய மாமுனி வெகுளியின் மடிந்த எம் குரவர்
முடிய நீள் நிரயத்தினில் அழுந்திடும் முறைமை
கடியும் ஆறு, எனக்கு அருந்தவம் அதற்கு உறு கருமம்
அடிகள் சாற்றுக' என்றலும், அந்தணன் அறைவான்.
1.9.45

523
வசிட்டமுனிவன் உபாயம் கூறல்

'வையம் ஆள் உடை மன்னவர் மன்னவ! மடிந்தோர்
உய்ய, நீள் தவம், ஒழிவு அறு பகல் எலாம் ஒருங்கே
செய்ய நாள் மலர்க் கிழவனை நோக்கி நீ செய்தி;
நையல்' என்று இனிது உரைத்தனன் நவை அறு முனிவன்.
1.9.46

524
பகீரதன் தவம்புரியப் பிரமதேவன் தோன்றுதல்

ஞாலம் யாவையும் சுமந்திரன் தன் வயின் நல்கிக்,
கோலும் மா தவத்து இமம் கிரி மருங்கினில் குறுகிக்,
காலம் ஓர் பதினாயிரம் அரும்தவம் கழிப்ப,
மூல தாமரை முழு முதல் கிழவன் முந்தினன் ஏ.
1.9.47

525
பிரமன், கங்காநதியால் நின் முன்னோர் நல் கதி பெறுவர் எனல்

'நின் பெருந்தவம் மகிழ்ந்தனன்; நினது நீள் குரவர்
முன்பு இறந்தனர் அரும் தவன் முனிவின் ஆதலினால்,
மன் பெரும் புவி அதனில் வான் நதி கடிது அணுகி,
என்பு தோயுமேல், இரும் கதி பெறுவர்' என்று இசைத்தான்.
1.9.48

526
பிரமன் வரம் தந்து மறைதல்

'மாக மா நதி புவி இடை நடக்கின், மற்று அவள் தன்
வேகம் ஆற்றுதல் கண் ணுதற்கு அன்றி, வேறு அரிது ஆல்;
தோகை பாகனை நோக்கி நீ அருந்தவம் தொடங்கு, என்று
ஏகினான்; உலகு அனைத்தும் எவ் உயிர்களும் ஈன்றான்.
1.9.49

527
பகீரதன் சிவபிரானையும் கங்கையையும் குறித்து நோற்றல்

மங்கை பாகனை நோக்கி, முன் மொழிந்தன வருடம்
தங்கு மா தவம் புரிதலும், தழல் நிறக் கடவுள்,
'அங்கு வந்து நின் கருத்தினை முடித்தும்' என்று; அகன்றான்
கங்கையைத் தொழக் காலம் ஐயாயிரம் கழித்தான்.
1.9.50

528
கங்கை கூறுதல்

ஒரு மடம் கொடி ஆகி வந்து, உனது மா தவத்து என்
பொரு புனல் கொடி வரின், அதன் வேகம் ஆர் பொறுப்பார்?
அரன் உரைத்த சொல் வினோதம், மற்று இன்னும் நீ அறிந்து
பெருகும் நல் தவம் புரிக, என வர நதி பெயர்ந்தாள்.
1.9.51

529
பகீரதன் சிவபிரானையும் கங்கையையும் குறித்து மீண்டும் நோற்றல் (529-530)

கரந்தை மத்தமொடு எருக்கு அலர் கூவிளை கடுக்கை
நிரந்த பொன் சடை நின்மலக் கொழுந்தினை நினையா,
அரந்தை உற்றவன், இரண்டு அரை ஆயிரம் ஆண்டு
புரிந்து நல் தவம் பொலிதர, வரை உறை புனிதன்.
1.9.52

530
எதிர்ந்து,'நின் நினைவு என்' என, இறைஞ்சி,'எம் பெரும!
அதிர்ந்து, கங்கை ஈது அறைந்தனள்' என்றலும்,'அஞ்சேல்
பிதிர்ந்திடா வகை காத்தும்' என்று ஏகிய பின்றை,
முதிர்ந்த மாதவம் இரண்டரை ஆயிரம் முடித்தான்.
1.9.53

531
பகீரதன் புரிந்த தவங்களின் சிறப்பு

பெருகு நீரொடு பூதியும் வாயுவும் பிறங்கு
சருகும் வெம் கதிர் ஒளியையும் துய்த்து, மற்று அதையும்
பருகல் இன்றியும், முப்பதினாயிரம் பருவம்
முருகு காதலின் மன்னவன் அருந்தவம் முயன்றான்.
1.9.54

532
கங்கைவெள்ளத்தைச் சிவபிரான் சடையினில் கரத்தல்

உந்தி அம்புயத்து உதித்தவன் உறைதரும் உலகும்
இந்திரர் ஆதியர் உலகமும் நடுக்கு உற இரைத்து
வந்து தோன்றினள் வரநதி, மலைமகள் கொழுநன்,
சிந்திடாது ஒரு சடையினில் கரந்தனன் சேர.
1.9.55

533
கங்கையை ஒரு சிறிது பூமியில் விடுதல்

புல் நுனித் தரு பனி என
வான் நதி, புனிதன்
சென்னியில் கரந்து ஒளித்தலும்,
வணங்கினன், திகைத்து ,
மன்னன் நிற்றலும்,'வருந்தல், நம்
சடையள் வான் நதி இன்று'
என்ன விட்டனன்; ஒரு சிறிது
அவனி போந்து இழிந்தாள்.
1.9.56

534
கங்கையைச் சன்னுமுனிவன் பருகி வெளியிட, அது சாகரரின்
உடற்சாம்பலை நனைத்தல் (534-535)

இழிந்த கங்கை முன் மன்னவன் விரை ஒடும் ஏகக்,
கழிந்த மன்னவர் கதி பெற முடுகிய கதியால்,
அழுந்து மாதவச் சன்னுவின் வேள்வியை அழிப்பக்,
கொழுந்து விட்டு எரி வெகுளியன் குடங்கை இல் கொள்ளா,
1.9.58

535
உண்டு உவந்தனன் மறை முனிக்
கணங்கள் கண்டு உவப்பக்
கண்டு வேந்தனும், வணங்கி, முன்
நிகழ்ந்தன கழறக்
'கொண்டு போக' எனச் செவி வழிக்
கொடுத்தனன், குதித்து
விண்டு நீங்கினர் உடல் உகு
பொடியின் மேவினள் ஏ.
1.9.58

536
பகீரதன் அயோத்திக்கு மீளுதல்

நிரய முற்றிய சகரர்கள்
நெடும் கதி செல்ல,
விரை மலர் பொழிந்து ஆர்த்தன
விண்ணவர் குழாங்கள்;
முரைசம் முற்றிய பல் இயம்
முறை முறை துவைப்ப,
அரைசன் அப்பொழுது அணி மதில்
அயோத்தி மீண்டு அடைந்தான்.
1.9.59

537
கங்கையின் சிறப்பு

அண்ட கோளகைப் புறத்தது ஆய், அகிலம் அன்று அளந்த
புண்டரீக மென் பதம் அத்து இடை பிறந்து, பூ மகனார்
கொண்ட தீர்த்தமாய், அரன் கொளப், பகிரதன் கொணர,
மண் தலத்து வந்து அடைந்தது; இம் மா நதி மைந்த!
1.9.60

538
கங்கையின் வேறு பெயர்கட்குக் காரணம்

சகரர்தம் பொருட்டு அருந்தவம் பெரும் பகல் தள்ளிப்
பகிரதன் கொணர்ந்திடுதலால்,'பகிரதி' ஆகி,
மகிதலம் அத்து இடை சன்னுவின் செவி விழி வரலால்,
நிகரில்'சானவி' எனப் பெயர் படைத்தது இந் நீத்தம்.
1.9.61

539
மூவரும் விதேகநாட்டை அடைதல் (539-540)

என்று கூறலும், வியப்பினொடு உவந்தனர் இறைஞ்சிச்,
சென்று தீர்ந்தனர் கங்கையை; விசாலை வாழ் சிகரக்
குன்று போல் புயத்து அரசன் வந்து அடி இணை குறுக,
நின்று நல் உரை விளம்பி, மற்று அவ் வயின் நீங்கா.
1.9.62

540
பள்ளி நீங்கிய பங்கயப் பழன நல் நாரை,
வெள்ள வான் களை களைவு உறு கடைசியர் மிளிர்ந்த
கள்ள வாள் நெடும் கண் நிழல் கயல் எனக் கருதா,
அள்ளி, நாண் உறும், அகன் பணை மிதிலை நாடு அடைந்தார்.
1.9.63

541
விதேகநாட்டுச் சோலைகளின் சிறப்பு

வரம்பு இல் வான் சிறை மதகுகள் முழவு ஒலி வழங்க,
அரும்பு நாள் மலர் அசோகங்கள் அலர் விளக்கு எடுப்ப,
நரம்பின் நான்ற தேன் தாரை கொள் நறும் மலர் யாழில்
சுரும்பு பாண் செயத், தோகை நின்று ஆடுவ சோலை.
1.9.64

542
கழனிகளின் சிறப்பு

பட்ட வாள் நுதல் மடந்தையர் பார்ப்பு எனும் தூதால்
எட்ட ஆதரித்து உழல்பவர் இதயங்கள் வெறுப்ப,
வட்ட நாள் மரை மலரின் மேல் வயல் இடை மள்ளர்
கட்ட காவி, அம் கண் கடை காட்டுவ கழனி.
1.9.65

543
பொய்கைகளின் சிறப்பு

தூவி அன்னம் தம் இனம் என்று நடை கண்டு தொடரக்
கூவும் மென் குயில் குதலையர் குடைந்த தண் புனல் வாய்,
ஓவில் குங்குமச் சுவடு உற, ஒன்று ஒடு ஒன்று ஊடிப்
பூ உறங்கினும் புள் உறங்காதன பொய்கை.
1.9.66

544
யாறுகளின் சிறப்பு
முறையினின் முது மேதியின் முலை வழி பாலும்,
துறையில் நின்று உயர் மா கனி தூங்கிய சாறும்,
அறையும் மென் கரும்பு ஆடிய அமுதமும், அழி தேம்
நறையும் அல்லது நளிர் புனல் பெருகலா நதிகள்.
1.9.67

545
நீரோடைகளின் சிறப்பு
இழைக்கும் நுண் இடை இடைதர முகடு உயர் கொங்கை
மழைக் கண் மங்கையர், அரங்கினில் வயிரியர் முழவம்
முழக்கும் இன் இசை, வெருவிய மோட்டு இள மூரி
உழக்க, வாளைகள் பாளையில் குதிப்பன ஓடை.
1.9.68

546
குளங்களின் சிறப்பு
படை நெடுங் கண் வாள் உறை புகப் படர் புனல் மூழ்கிக்
கடைய, முன் கடல் செழு திரு எழும் படி காட்டி,
மிடையும் வெள் வளை புள்ளொடும் ஒலிப்ப, மெல் இயலார்
குடைய, வண்டு இனம் கடி மலர் குடைவன குளங்கள்.
1.9.69

547
அகலிகை கல்லாய்க்கிடந்த மேட்டை மூவரும் காணுதல்

இனைய நாட்டினை இனிது சென்று, இஞ்சி சூழ் மிதிலை
புனையும் நீள் கொடிப் புரிசையின் புறத்து வந்து இறுத்தார்;
மனையின் மாட்சியை அழித்து, இழி மாதவப் பன்னி,
கனையும் மேட்டு உயர் கரும் கல் ஓர் வெள் இடை கண்டார்.
1.9.70

548
அகலிகை முன்னையவடிவம் பெறுதல்

கண்ட கல் மிசைக் காகுத்தன் கழல் துகள் கதுவ ,
உண்ட பேதைமை மயக்கு அற, வேறுபட்டு, உருவம்
கொண்டு மெய் உணர்பவன் கழல் கூடியது ஒப்பப்
பண்டை வண்ணம் ஆய் நின்றனள்; மாமுனி பணிப்பான்.
1.9.71

549
அகலிகையை முனிவன் இராமனுக்கு அறிவித்தல்

மா இரு விசும்பில் கங்கை மண் மிசை இழித்தோன் மைந்த!
மேயின உவகையோடு மின் என ஒதுங்கி நின்றாள்,
தீ வினை நயந்து செய்த தேவர் கோன் தனக்கு செங்கண்
ஆயிரம் அளித்தோன் பன்னி, அகலிகை ஆகும், என்றான்.
1.9.72

550
அகலிகையின் சாபவரலாற்றை இராமன் உசாவுதல்

பொன்னை ஏர் சடையான் கூறக்
கேட்டலும் பூமின், கேள்வன்,
என்னை ஏ! என்னையே! இவ்
உலக இயல் இருந்த வண்ணம்;
முன்னை ஊழ் வினையினால் ஓ?
நடுவு ஒன்று முடிந்தது உண்டு ஓ?
'அன்னையே அனையாட்கு இவ் ஆறு
அடுத்த ஆறு அருளுக' என்றான்.
1.9.73

551
இந்திரன் அகலிகையை அணைய விழைதல்

அவ் உரை இராமன் கூற,
அறிவனும் அவனை நோக்கிச்
செவ்வியோய்! கேட்டி, மேல் நாள்
செறி சுடர்க் குலிசத்து அண்ணல்,
அவ்வியம் அவித்த சிந்தை
முனிவனை அற்றம் நோக்கி,
நவ்வி போல் விழியினாள் தன்
வனம் முலை நணுகல் உற்றான்.
1.9.74

552
இந்திரன் கௌதமனுருவொடு புகுதல்

தையலாள் நயன வேலும்
மன்மதன் சரமும் பாய,
உய்யலாம் உறுதி நாடி
உழல்பவன், ஒரு நாள் உற்ற
மையலால் அறிவு நீங்கி,
மா முனிக்கு அற்றம் செய்து,
பொய் இலா உள்ளத்தான் தன்
உருவமே கொண்டு புக்கான்.
1.9.75

553
இந்திரன் அகலிகையை அணைந்திருத்தலும் கௌதம முனிவர் வருதலும்

புக்கு, அவளோடும் காமப்
புது மண மதுவின் தேறல்
ஒக்க உண்டு, இருத்தலோடும்,
உணர்ந்தனள்; உணர்ந்த பின்னும்
தக்கது அன்று என்ன ஓராள்,
தாழ்ந்தனள் இருப்பத், தாழா
முக் கணன் அனைய ஆற்றல்
முனிவனும் முடுகி வந்தான்.
1.9.76

554
இந்திரன் அஞ்சிப் பூனையாய்ப் போதல்

சரம் தரு சாபம் அல்லால் தடுப்பு அரும் சாபம் வல்ல
வரம் தரு முனிவன் எய்த வருதலும், வெருவி, மாயா
நிரந்தரம் உலகில் நிற்கும் நெடும் பழி பூண்டாள் நின்றாள்,
புரந்தரன் நடுங்கி ஆங்கு ஓர் பூசையாய்ப் போகல் உற்றான்.
1.9.77

555
கௌதமன் இந்திரனுக்குச் சாபங் கொடுத்தல்

தீ விழி சிந்த நோக்கிச்,
செய்ததை உணர்ந்து, செய்ய,
தூயவன், அவனை நின்கைச்
சுடு சரம் அனைய சொல்லால்,
'ஆயிரம் மாதர்க்கு உள்ள
அறிகுறி உனக்கு உண்டாக' என்று
ஏயினன்; அவை எலாம் வந்து
இயைந்தன இமைப்பின் முன்னம்.
1.9.78

556
கௌதமன் அகலிகைக்குச் சாபங் கொடுத்தல்

எல்லையில் நாணம் எய்தி, யாவர்க்கும் நகை வந்து எய்தப்
புல்லிய பழியினோடும் புரந்தரன் போயபின்றை,
மெல்லியலாளை நோக்கி, விலை மகள் அனைய நீயும்
கல் இயல் ஆதி என்றான்; கரும் கல் ஆய் மருங்கு வீழ்வாள்.
1.9.79

557
அகலிகை வேண்டக் கௌதமன் சாபம் நீங்கும்வகை கூறுதல்

பிழைத்தது பொறுத்தல் என்றும்
பெரியவர் கடனே என்பர்,
'அழல் தரும் கடவுள் அன்னாய்!
முடிவு இதற்கு அருளுக' என்னத்,
'தழைத்து வண்டு இமிரும் தண் தார்த்
தசரத ராமன் என்பான்
கழல் துகள் கதுவ, இந்தக்
கல் உருத் தவிர்தி' என்றான்.
1.9.80

558
இந்திரன் சாபத்தை முனிவன் போக்குதல்

அந்த இந்திரனைக் கண்ட அமரர்கள், பிரமன் முன்னா
வந்து, கோதமனை வேண்ட, மற்று அவை தவிர்த்து, மாறாச்
சிந்தையின் முனிவு தீர்ந்து, சிறந்த ஆயிரம் கண் ஆக்கத்,
தம் தமது உலகு புக்கார்; தையலும் கிடந்தாள் கல்லாய்.
1.9.81

559
விசுவாமித்திரன் இராமனைப் புகழ்தல்

இவ் வண்ணம் நிகழ்ந்த வண்ணம்,
இனி இந்த உலகுக்கு எல்லாம்
உய் வண்ணம் அன்றி, மற்று ஓர்
துயர் வண்ணம் உறுவது உண்டு ஓ?
மை வண்ணத்து அரக்கி போரின்
மழை வண்ணத்து அண்ணல் ஏ! உன்
கை வண்ணம் அங்குக் கண்டேன்,
கால் வண்ணம் இங்குக் கண்டேன்.
1.9.82

560
இராமன் அகலிகையை வணங்கிச் செல்லுதல்

தீது இலா உதவி செய்த
சேவடிக் கரிய செம்மல்,
கோது இலாக் குணத்தான் சொன்ன
பொருள் எலாம் மனத்து இல் கொண்டு,
'மாதவன் அருள் உண்டாக
வழிபடு, படர் உறாதே
போது நீ அன்னை' என்று
பொன் அடி வணங்கிப் போனான்.
1.9.83

561
விசுவாமித்திரன் அகலிகையை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு
கௌதமரிடம் கூறுதல் (561-562)

அருந்தவன் உறையுள் தன்னை அனையவர் அணுகலோடும்,
விருந்தினர் தம்மைக் காணா விம்மலால் வியந்த நெஞ்சன்,
பரிந்து எதிர் கொண்டு புக்குக் கடன் முறை பழுது உறாமல்
புரிந்த பின், காதி செம்மல், புனித மாதவனை நோக்கி.
1.9.84

562
'அஞ்சன வண்ணத்தான் தன்
அடித் துகள் கதுவா முன்னம்,
வஞ்சி போல் இடையாள் முன்னை
வண்ணத்தள் ஆகி நின்றாள்;
நெஞ்சினால் பிழை இலாளை ,
நீ அழைத்திடுக' என்னக்,
கஞ்ச நாள் மலரோன் அன்ன
முனிவனும் கருத்துள் கொண்டான்.
1.9.85

563
அகலிகையைக் கௌதமரிடம் சேர்ப்பித்து
மூவரும் மிதிலையை அடைதல்

குணங்களால் உயர்ந்த வள்ளல், கோதமன் கமலத் தாள்கள்
வணங்கினன், வலம் கொண்டு ஏத்தி, மாசு அறு கற்பின் மிக்க
அணங்கினை அவன் கை ஈந்து, ஆண்டு அரும் தவன் ஓடு உம் வாச
மணம் கிளர் சோலை நீங்கி, மணி மதில் கிடக்கை கண்டார்.
1.9.86

1.10 – Mithila

1.10 . மிதிலைக் காட்சிப் படலம் (564 - 720)

564
மிதிலை வருணனை: கொடிகளின் தோற்றம்

மை அறு மலரின் நீங்கி, யான் செய் மா தவத்தின் வந்து,
செய்யவள் இருந்தாள்: என்று, செழு மணிக் கொடிகள் என்னும்
கைகளை நீட்டி, அந்தக் கடி நகர், கமலச் செங்கண்
ஐயனை'ஒல்லை வா' என்று அழைப்பது போன்றது அம்மா.
1.10.1

565
நிரம்பிய மாடத்து உம்பர்
நீள்மணிக் கொடிகள் எல்லாம்,
தரம் பிறர் இன்மை உன்னித்
தருமமே தூது செல்ல,
'வரம்பு இல் பேர் அழகினாளை
மணம் செய்வான் வருகின்றான்' என்று
அரம்பையர் விசும்பின் ஆடும்
ஆடலின் ஆடக் கண்டார்.
1.10.2

566
மிதிலையுள் மூவரும் கண்ட காட்சிகள் (566-584)
யானைப் போர்

தயிர் உறு மத்தில் காம சரம் படத் தலைப்பட்டு ஊடும்
உயிர் உறு காதலாரின், ஒன்றை ஒன்று ஒருவகில்லாச்
செயிர் உறும் மனத்த ஆகித், தீத் திரள் செங்கண் சிந்த,
வயிர வாள் மருப்பு யானை, மலை என மலைவ கண்டார்.
1.10.3

567
துகிற்கொடித் தோற்றம்

பகல் கதிர் மறைய வானம் பால் கடல் கடுப்ப நீண்ட
துகில் கொடி, மிதிலை மாடத்து உம்பரில் துவன்றி நின்ற,
முகில் குலம் தடவும் தோறும் நனைவன; முகிலின் சூழ்ந்த
அகில் புகை கதுவும் தோறும் புலர்வன ஆடக், கண்டார்.
1.10.4

568
மூவரும் மிதிலைமா நகரின் உட்செல்லுதல்

ஆதரித்து அமுதில் கோல் தோய்த்து
'அவயவம் அமைக்கும் தன்மை
யாது?' எனத் திகைக்கும் அல்லால்
மதனற்கும் எழுத ஒண்ணாச்
சீதையைத் தருதலாலே
திருமகள் இருந்த செய்ய
போது எனப் பொலிந்து தோன்றும்
பொன் மதில் மிதிலை புக்கார்.
1.10.5

569
மூவரும் மிதிலைநகர் வீதியிற் செல்லுதல் (569-571)

சொல் கலை முனிவன் உண்ட சுடர் மணிக் கடலும், துன்னி
அல் கலந்து இலங்கு பல் மீன் அரும்பிய வானும் போல,
வில் கலை நுதலினாரும் மைந்தரும் வெறுத்து நீத்த
பொன் கலன் கிடந்த மாட நெடுந் தெரு அதனில் போனார்.
1.10.6

570
தாறு மாய் தறுகண் குன்றம் தட மத அருவி தாழ்ப்ப,
ஆறும் ஆய்க், கலின மா விலாழி ஆல் அழிந்து ஓர் ஆறாய்ச்,
சேறும் ஆய்த், தேர்கள் ஓடத் துகளும் ஆய், ஒன்றோடு ஒன்று
மாறு மாறு ஆகி, வாளா கிடக்கிலா மறுகில் சென்றார்.
1.10.7

571
தண்டுதல் இன்றி ஒன்றித்
தலை தலை சிறந்த காதல்
உண்டபின், கலவிப் போரின்
ஒசிந்த மென் மகளிரே போல்
பண் தரு கிளவியார் தம்
புலவியில் பரிந்த கோதை,
வண்டு ஒடு கிடந்து, தேன் சோர்
மணி நெடும் தெருவில் சென்றார்.
1.10.8

572
மகளிர் ஆடல்

நெய் திரள் நரம்பில் தந்த மழலையின் இயன்ற பாடல்,
தைவரு மகர வீணை தண்ணுமை தழுவித் தூங்கக்,
கை வழி நயனம் செல்லக், கண் வழி மனமும் செல்ல,
ஐய நுண் இடையார் ஆடும் ஆடக அரங்கு கண்டார்.
1.10.9

573
மாதர்கள் ஊசலாடுதல்

பூசலின் எழுந்த வண்டு, மருங்கினுக்கு இரங்கிப் பொங்க,
மாசு உறு பிறவி போல வருவது போவது ஆகிக்,
காசு அறு பவளச் செம் காய் மரகதக் கமுகில் பூண்ட
ஊசலில், மகளிர், மைந்தர் சிந்தையோடு உலவக் கண்டார்.
1.10.10

574
கடைவீதிகளின் சிறப்பு
வரம்பு அறு மணியும் பொன்னும் ஆரமும் கவரி வாலும்
சுரத்து இடை அகிலும் மஞ்ஞைத் தோகையும் தும்பிக் கொம்பும்,
குரம்பு அணை நிரப்பும் மள்ளர் குவிப்பு உற, கரைகள் தோறும்
பரப்பிய பொன்னி அன்ன ஆவணம் பலவும் கண்டார்.
1.10.11

575
மூவரும் மகளிரிசைகேட்டு ஏகல்

வள் உகிர்த் தளிர் கை நோவ
மாடகம் பற்றி, வார்ந்த
கள் என நரம்பு வீக்கிக்,
கையொடு மனமும் கூட்டி,
வெள்ளிய முறுவல் தோன்ற
விருந்து என, மகளிர் ஈந்த
தெள் விளி பாணித் தீம் தேன்,
செவி மடுத்து இனிது சென்றார்.
1.10.12

576
குதிரைகள் சுழன்றோடுதல்

கொட்பு உறு கலினம் பாய்மா , குலால் மகன் முடுக்கி விட்ட
மண் கலம் திகிரி போல வாளியின் வருவ, மேலோர்
நட்பினின் இடை அறாவாய், ஞானியர் உணர்வின் ஒன்று ஆய்க்,
கண் புலத்து இனைய என்று தெரிவில திரியக் கண்டார்.
1.10.13

577
மாடங்களில் மாதர்கள் காட்சி

வாள் அரம் பொருத வேலும், மன்மதன் சிலையும், வண்டின்
கேளொடு கிடந்த நீலச் சுருளும், செம் கிடையும் கொண்டு,
நீள் இரும் களங்கம் நீக்கி, நிரை மணி மாட நெற்றிச்
சாளரம் தோறும் தோன்றும், சந்திர உதயம் கண்டார்.
1.10.14

578
மதுவருந்தி ஊடிய மகளிர் முகக்காட்சி

பளிக்கு வள்ளத்து வார்த்த பசு நறுந் தேறல் மாந்தி,
வெளிப்படு நகைய ஆகி, வெறியன மிழற்றுகின்ற,
ஒளிப்பினும் ஒளிக்க ஒட்டா ஊடலை உணர்த்து மா போல்
களிப்பினை உணர்த்தும் செவ்விக் கமலங்கள் பலவும் கண்டார்.
1.10.15

579
மகளிர் பந்தாடுங் காட்சி

மெய் வரு போகம் ஒக்க உடன் உண்டு விலையும் கொள்ளும்,
பை அரவு அல்குலார் தம் உள்ளமும் , பளிங்கும் போல
மை அரி நெடும் கண் நோக்கம் படுதலும் கருகி வந்து,
கை புகில் சிவந்து காட்டும், கந்துகம் பலவும் கண்டார்.
1.10.16

580
மகளிர் வட்டாடும் இடங்கள்

கடகமும் குழையும் பூணும்
ஆரமும் கலிங்க நுண் நூல்
வடகமும் மகர யாழும்
வட்டினி கொடுத்து, வாசத்
தொடையல் அம் கோதை சோர,
பளிங்கு நாய் சிவப்பத் தொட்டுப்,
படை நெடுங் கண்ணார் வட்டு ஆட்டு
ஆடு இடம் பலவும் கண்டார்.
1.10.17

581
நீர்நிலைகளில் மகளிராடுங் காட்சி

பங்கயம் குவளை ஆம்பல் படர் கொடி வள்ளை நீலம்
செங் கிடை தரங்கக் கெண்டை சினை வரால் இனைய தேம்பத்,
தங்கள் வேறு உவமை இல்லா அவயவம் தழுவிச், சாலும்
மங்கையர் விரும்பி ஆடும் வாவிகள் பலவும் கண்டார்.
1.10.18

582
மைந்தர் வட்டாடும் இடங்கள்

இயங்குறு புலன்கள் அங்கும் இங்கும் கொண்டு ஏக ஏகி,
மயங்குபு திரிந்து நின்று மறுகுறும் உணர்வு இது, என்னப்
புயங்களில் கலவைச் சாந்தும் புணர் முலைச் சுவடும் நீங்காப்
பயம் கெழு குமரர் வட்டாட்டு ஆடிடம் பலவும் கண்டார்.
1.10.19

583
இளமைந்தர்களின் காட்சி

வெம் சுடர் உரு உற்று அன்ன மேனியர், வேண்டிற்று ஈயும்
நெஞ்சினர், ஈசன் கண்ணில் நெருப்பு உறா அனங்கன் அன்னார்
செம் சிலை கரத்தர், மாதர் புலவிகள் திருத்திச் சேந்த
குஞ்சியர், சூழ நின்ற மைந்தர்கள் குழாங்கள் கண்டார் .
1.10.20

584
பூஞ்சோலைகளின் காட்சி

பாகு ஒக்கும் சொல் பைங்கிளியோடும் பல பேசி,
மாகம் அத்து உம்பர் மங்கையர் நாண் மலர் கொய்யும்,
தோகைக் கொம்பின் அன்னவர்க்கு, அன்னம் நடை தோற்றுப்
போகக் கண்டு, வண்டு இனம் ஆர்க்கும் பொழில் கண்டார்.
1.10.21

585
அரண்மனையைச் சூழ்ந்துள்ள அகழி

உம்பர்க்கு ஏயும் மாளிகை ஓளி நிழல் பாய,
இம்பர்த் தோன்றும் நாகர் தம் நாட்டின் எழில் காட்டிப் ,
பம்பிப் பொங்கும் கங்கையின் ஆழ்ந்த படை மன்னன்
அம் பொன் கோயில் பொன் மதில் சுற்றும் அகழ் கண்டார்.
1.10.22

586
கன்னிமாடத்தை அணுகி நிற்றல்

பொன்னின் சோதி, போதினின் நாற்றம், பொலிவே போல்
தென் உண் தேனில் தீம் சுவை, செம் சொல் கவி இன்பக்
கன்னிம் மாடத்து உம்பரின் மாடே, களி பேடு ஓடு
அன்னம் ஆடும் முன் துறை கண்டு அங்கு அயல் நின்றார் .
1.10.23

587
கன்னிமாடத்துள்ள சீதாதேவியின் சிறப்பு (587-593)

செப்பும் காலைச், செங்கமலத்தோன் முதல் யாரும்
எப் பெண்பாலும் கொண்டு உவமிப்போர் உவமிக்கும்
அப் பெண் தானே ஆயின போது, இங்கு அயல் வேறு ஓர்
ஒப்பு, எங்கே கொண்டு எவ் வகை நாடி உரை செய்வேம்.
1.10.24

588
உமையாள் ஒக்கும் மங்கையர் உச்சிக் கரம் வைக்கும்
கமை ஆள் மேனி கண்டவர், காட்சிக் கரை காணார்,
இமையா நாட்டம் பெற்றிலம் என்றார், இரு கண்ணால்
அமையாது என்றார் அந்தர வானத்தவர் எல்லாம்.
1.10.25

589
வென்று அம் மானைத் தார் அயில் வேலும் கொலை வாளும்
பின்ற, மானப் பேர் கயல் அஞ்சப், பிறழ் கண்ணாள்
குன்றம் ஆடக் கோவின் அளிக்கும் கடல் அன்றி,
அன்று அம் மாடத்து உம்பர் அளிக்கும் அமுது அன்னாள்.
1.10.26

590
பெரும் தேன் இன் சொல் பெண் இவள் ஒப்பாள் ஒரு பெண் ஐத்,
தரும் தான் என்றால், நான்முகன் இன்னும் தரலாம் ஏ ?
அருந்தா அந்தத் தேவர் இரந்தால், அமுது என்னும்
மருந்தே அல்லாது, என் இனி நல்கும் மணி ஆழி.
1.10.27

591
அனையாள் மேனி கண்டபின், அண்டம் அத்து அரசு ஆளும்
வினையோர் மேவும் மேனகை ஆதி, மிளிர் வேல் கண்
இனையோர் உள்ளத்து இன்னலின் ஓர் தம் முகம் என்னும்
பனி தோய் வானின் வெள் மதிக்கு என்றும் பகல் அன்று ஏ.
1.10.28

592
மலர் மேல் நின்று இம் மங்கை இவ் வையம் அத்து இடை வைகப்,
பலகாலும் தம் மெய் நனி வாடும்படி நோற்றார்,
அலகு ஓ இல்லா அந்தணர் ஓ, நல் அறம் ஏ ஓ,
உலகோ, வானோ, உம்பர் கொல் ஓ! ஈது உணரேம் ஆல்.
1.10.29

593
தம் நேர் இல்லா மங்கையர், செங்கைத் தளிர் மான் ஏ!
அன்னே! தேனே! ஆர் அமுதே என்று அடி போற்ற,
முன்னே முன்னே மொய் மலர் தூவி முறை சார,
பொன்னே சூழும் பூவின் ஒதுங்கிப் பொலிகின்றாள்.
1.10.30

594
பொன் சேர் மென் கால் கிண்கிணி ஆரம், புனை ஆரம்,
கொன் சேர் அல்குல் மேகலை தாங்கும் கொடி அன்னார்,
தன் சேர் கோலம் அத்து இன் எழில் காணச், சத கோடி
மின் சேவிக்க, மின் அரசு என்னும்படி நின்றாள்.
1.10.31

595
கொல்லும் வேலும் கூற்றமும் என்னும் இவை எல்லாம்,
வெல்லும் வெல்லும் என்ன மதர்க்கும் விழி கொண்டாள்,
சொல்லும் தன்மைத்து அன்று அது; குன்றும் சுவரும் திண்
கல்லும் புல்லும் கண்டு உருகப், பெண் கனி நின்றாள்.
1.10.32

596
வெம் களி விழிக்கு ஒரு விழவும் ஆய் அவர்,
கண்களில் காணவே களிப்பு நல்கலால்,
மங்கையர்க்கு இனியது ஓர் மருந்தும் ஆயவள்,
எங்கள் நாயகற்கு இனி யாவது ஆம் கொல் ஓ.
1.10.33

597
இழைகளும் குழைகளும் இன்ன, முன்னம் ஏ
மழை பொரு கண் இணை மடந்தைமார் ஒடும்
பழகிய எனினும், இப் பாவை தோன்றல் ஆல்,
அழகு எனும் அவையும், ஓர் அழகு பெற்ற ஏ.
1.10.34

598
இராமபிரானும் சீதாதேவியும் ஒருவரையொருவர் கண்டுகொள்ளல்

எண் அரும் நலத்தினாள் இனையள் நின்றுழி,
கண் ஒடு கண் இணை கவ்வி, ஒன்றை ஒன்று
உண்ணவும், நிலை பெறாது உணர்வும் ஒன்றிட,
அண்ணலும் நோக்கினான்! அவளும் நோக்கினாள்.
1.10.35

599
இருவரும் மிக்க காதல் கொள்ளல் (599-602)

நோக்கிய நோக்கு எனும் நுதி கொள் வேல் இணை,
ஆக்கிய மதுகையான் தோளின் ஆழ்ந்தன,
வீக்கிய கனை கழல் வீரன் செங்கணும்,
தாக்கு அணங்கு அனையவள் தனத்தில் தைத்த ஏ.
1.10.36

600
பருகிய நோக்கு எனும் பாசத்தால் பிணித்து,
ஒருவரை ஒருவர் தம் உள்ளம் ஈர்த்தல் ஆல்,
வரி சிலை அண்ணலும் வாள் கண் நங்கையும்
இருவரும் மாறிப் புக்கு இதயம் எய்தினார்.
1.10.37

601
மருங்கு இலா நங்கையும், வசை இல் ஐயனும்,
ஒருங்கிய இரண்டு உடற்கு உயிர் ஒன்று ஆயினார்,
கரும் கடல் பள்ளியில் கலவி நீங்கிப் போய்ப்
பிரிந்தவர் கூடினால், பேசல் வேண்டும் ஓ.
1.10.38

602
நின்றவர் நடத்தல்

அந்தம் இல் நோக்கு இமை அணை கிலாமை ஆல்,
பைசுமை தொடி, ஓவியப் பாவை போன்றனள்,
சிந்தையும் நிறையும் மெய் நலனும் பின் செல,
மைந்தனும் முனியொடு மறையப் போயினான்.
1.10.39

603
காதல் விஞ்சிய சீதாபிராட்டியின் நிலை (603-607)

பிறை எனும் நுதலவள் பெண்மை என்படும்?
நறை கமழ் அலங்கலான், நயன கோசரம்
மறைதலும், மனம் எனும் மத்த யானையின்
நிறை எனும் அங்குசம், நிமிர்ந்து போயதே .
1.10.40

604
மால் உற வருதலும், மனமும் மெய்யும் தன்
நூல் உறு மருங்குல்போல் நுடங்குவாள், நெடும்
கால் உறு கண் வழிப் புகுந்த காதல் நோய்,
பால் உறு பிரை எனப், பரந்தது எங்குமே.
1.10.41

605
நோம் உறு நோய் நிலை நுவலகிற்றிலள்,
ஊமரின் மனம் அத்து இடை உன்னி விம்முவாள்;
காமனும் ஒரு சரம் கருத்தில் எய்தனன்,
வேம் எரி அதன் இடை விறகு இட்டு என்ன ஏ;
1.10.42

606
நிழல் இடு குண்டலம் அதனில் நெய் விடா
அழல் இடா மிளிர்ந்திடும் அயில் கொள் கண்ணின் ஆள்,
சுழல் இடு கூந்தலும் துகிலும் சோர்தரத்
தழல் இடு வல்லியே போலச் சாம்பினாள்.
1.10.43

607
தழங்கிய கலைகளும் நிறையும் சங்கமும்
மழுங்கிய உள்ளமும் அறிவும் மாமையும்
இழந்தவள், இமையவர் கடைய, யாவையும்
வழங்கிய கடல் என, வறியள் ஆயினாள்.
1.10.44

608
சேடியர், பிராட்டியை அழைத்துச் செல்லுதல்

கலம் குழைந்து உக, நெடும் நாணும் கண் அற,
நலம் குழைதர, நகில் முகத்தின் ஏ வுண்டு,
மலங்கு உழை என, உயிர் வருந்திச் சோர்தரப்,
பொலம் குழை மயிலைக் கொண்டு அரிதின் போயினார்.
1.10.45

609
சேடியர் சீதாபிராட்டியைச் சீதமலரமளிச் சேர்த்தல்

காதொடும் குழை பொரு கயல் கண் நங்கைதன்
பாதமும் கரங்களும் அனைய பல்லவம்
தாதொடும் குழையொடும் அடுத்த தண் பனிச்
சீத நுண் துளி மலர் அமளிச் சேர்த்தினார்.
1.10.46

610
அமளி நண்ணிய ஆரணங்கின் நிலை (610-613)

நாள் அறா நறு மலர் அமளி நண்ணினாள்,
பூளை வீ புரை பனிப் புயற்குத் தேம்பிய
தாள தாமரை மலர் ததைந்த பொய்கையும்
வாள் அரா நுங்கிய மதியும் போல ஏ.
1.10.47

611
மலை மிசைத் தடம் அத்து உகு மழை கண் ஆலி போல்,
முலை முகட்டு உதிர்ந்திடும் நெடுங் கண் முத்து இனம்,
சிலை நுதல் கடை உறை செறித்த வேல் கணாள்
உலை முகப் புகை நிமிர் உயிர்ப்பின் மாய்ந்த ஏ.
1.10.48

612
கம்பம் இல் கொடு மனக் கான வேடன் கை
அம்பொடு சோர்வது ஓர் மயிலும் அன்னவள்,
வெம்பு உறு மனத்து அனல் வெதுப்ப, மெல் மலர்க்
கொம்பு என அமளியில் குழைந்து சாய்ந்தனள் .
1.10.49

613
சொரிந்தன நறுமலர் சுறுக்கொண்டு ஏறின,
பொரிந்தன கலவைகள் பொறியின் சிந்தின,
எரிந்தன கனல் சுட இழையில் கோத்த நூல்
பரிந்தன, கரிந்தன பல்லவங்கள் ஏ.
1.10.50

614
சீதாபிராட்டி நிலைகண்ட செவிலியர் முதலியோர் செயல்

தாதியர் செவிலியர் தாயர் தவ்வையர்
மா துயர் உழந்து உழந்து அழுங்கி மாழ்கினார்,
'யாது கொல் இது?' என எண்ணல் தேற்றலர்,
போது உடன் அயினி நீர் சுழற்றிப் போற்றினர் .
1.10.51

615
சீதாபிராட்டியின் மனநோய்

அருகில் நின்று அசைதரும் ஆலவட்டக் கால்,
எரியினை மிகுத்திட, இழையும் மாலையும்
கரிகுவ, தீகுவ, கனல்வ காட்டலால்,
உருகு பொன் பாவையும் ஒத்துத் தோன்றினாள்.
1.10.52

616
காதல் நோயால் பிராட்டி புலம்பல் (616-622)

அல்லினை வகுத்தது ஓர் அலங்கல் காடு எனும்,
வல் எழு, அல்லவேல் மரகதப் பெருங்
கல் எனும் இரு புயம், கமலம் கண் எனும்,
வில் ஒடும் இழிந்தது ஓர் மேகம் என்னுமால்.
1.10.53

617
நெருக்கி, உள் புகுந்து, அரு நிறையும் பெண்மையும்
உருக்கி, என் உயிர் ஒடும் உண்டு, போனவன்,
பொருப்பு உறழ் தோள் புணர் புண்ணியத்தது,
கருப்பு வில் அன்று; அவன் காமன் அல்லனே.
1.10.54

618
பெண்வழி நலனொடும், பிறந்த நாணொடும்,
எண் வழி உணர்வும் நான் எங்கும் காண்கிலேன்,
மண் வழி நடந்து, அடி வருந்தப் போனவன்,
கண் வழி நுழையும் ஓர் கள்வன் ஏ கொல் ஆம்.
1.10.55

619
இந்திர நீலம் ஒத்து இருண்ட குஞ்சியும்,
சந்திர வதனமும், தாழ்ந்த கைகளும்,
சுந்தர மணி வரைத் தோளுமே அல,
முந்தி என் உயிரை அம் முறுவல் உண்டது ஏ.
1.10.56

620
படர்ந்து ஒளி பரந்து உயிர் பருகும் ஆகமும்,
தடம் தரு தாமரைத் தாளுமே அல,
கடம் தரு மா மதக் களி நல் யானை போல்
நடந்தது, கிடந்தது என் உள்ளம் நண்ணியே.
1.10.57

621
உரைசெயின் தேவர் தம் உலகு உளான் அலன்,
விரை செறி தாமரை இமைக்கும் மெய்ம்மையான்,
வரி சிலைத் தட கையன், மார்பின் நூலினன்,
அரசு இளம் குமரன் ஏ ஆகல் வேண்டும் ஆல்.
1.10.58

622
பிறந்து உடை நலம் நிறை பிணித்த எந்திரம்
கறங்குபு திரியும் என் கன்னி மா மதில்,
எறிந்த அக் குமரனை, இன்னும் கண்ணில் கண்டு,
அறிந்து, உயிர் இழக்கவும் ஆகுமே கொல் ஆம்.
1.10.59

623
பிராட்டி பின்னும் வேட்கை மிகுதியாற் பிதற்றல்

என்று இவை இனையன விளம்பும் எல்வையில்,
'நின்றனன் இவண்' எனும்,'நீங்கினான்' எனும்,
கன்றிய மனத்து உறு காம வேட்கையால்
ஒன்று அல, பல நினைந்து உருகும் காலையே.
1.10.60

624
சூரியன் அத்தமித்தல்

அன்ன மெல் நடை அவட்கு அமைந்த காமத் தீத்
தன்னையும் சுடுவது தரிக்கிலான் என,
நல் நெடும் கரங்களை நடுக்கி ஓடிப்போய்,
முன்னை வெங் கதிரவன் கடலில் மூழ்கினான்.
1.10.61

625
அந்திமாலை வருணனை (625-626)

விரி மலர்த் தென்றல் ஆம் வீசு பாசமும்,
எரி நிறச் செக்கரும் இருளும் காட்டல் ஆல்,
அரியவட்கு, அனல் தரும் அந்திமாலை ஆம்
கரு நிறச் செம் மயிர் காலன், தோன்றினான்.
1.10.62

626
மீது அறை பறவை ஆம் பறையும், கீழ் விளி
ஓதம் என் சிலம்பொடும், உதிரச் செக்கரும்
பாதக இருள் செய் கஞ்சுகமும் பற்றலால்,
சாதகர் என்னவும் தகைத்து அம் மாலை ஏ.
1.10.63

627
பிராட்டி வருந்திக் கூறல்

கயங்கள் என்னும் கனல் தோய்ந்து,
கடி நாள் மலரின் விடம் பூசி,
இயங்கு தென்றல், மன்மத வேள்
எய்த புண்ணின் இடை நுழைய,
உயங்கும் உணர்வும் நல் நலமும்
உருகிச் சோர்வாள், உயிர் உண்ண
வயங்கும் மாலை வான் நோக்கி ,
'இது ஓ கூற்றின் வடிவு' என்றாள்.
1.10.64

628
அந்திமாலை வந்தமை

'கடலோ மழையோ முழு நீலக்
கல்லோ காயா நறும் போதோ
படர் பூ குவளை நறு மலரோ
நீல உற்பலமோ பானலோ,
இடர் சேர் மடவார் உயிர் உண்பது
யாது ஓ?' என்று தளர்வாள் முன்
அடல் சேர் அசுரர் நிறம் போலும்
அந்தி மாலை வந்தது ஏ.
1.10.65

629
மாலைப்பொழுது கண்டிரங்கல்

மை வான் நிறத்து மீன் எயிற்று
வாடை உயிர்ப்பின், வளர் செக்கர்ப்
பைவாய் அந்திப் பட அரவே!
என் நா வளைத்துப் பகைத்தி ஆல்;
எய்வான் ஒருவன் கை ஓயான்;
உயிரும் ஒன்று ஏ இனி இல்லை;
உய்வான் உற இப் பழி பூண
உன்னோடு எனக்குப் பகை உண்டு ஓ.
1.10.66

630
இருளைநோக்கிப் புலம்பல்

ஆலம் உலகில் பரந்ததுவோ;
ஆழி கிளர்ந்ததோ, அவர் தம்
நீல நிறத்தை எல்லோரும்
நினைக்க அதுவாய் நிரம்பியதோ,
காலன் நிறத்தை அஞ்சனம் அத்து இல்
கலந்து குழைத்துக் காயத்தின்
மேலும் நிலத்தும் மெழுகியதோ,
விளைக்கும் இருள் ஆய் விளைந்தது ஏ .
1.10.67

631
அன்றிற்பறவையை நோக்கி இரங்கியது

வெளி நின்றவர் ஓ போய் மறைந்தார்,
விலக்க ஒருவர் தமைக் காணேன்,
எளியள் பெண் என்று இரங்காதே,
எல்லி யாமத்து இருள் ஊடு ஏ
ஒளி அம்பு எய்யும் மன்மதனார்
உனக்கு இம் மாயம் உரைத்தார் ஓ,
அளியென் செய்த தீவினை ஏ
அன்றில் ஆகி வந்தாயோ.
1.10.68

632
சேடியர் உதவிபுரிதல்

ஆண்டு அங்கு அனையாள் இனைய நினைந்து
அழுங்கும் ஏல்வை, அகல் வானம்
தீண்ட நிமிர்ந்த பெரும் கோயில்,
சீத மணியின் வேதிகை வாய்
நீண்ட சோதி நெய் விளக்கம்
வெய்ய என்று, அங்கு அவை நீக்கித்,
தூண்டல் செய்யா மணி விளக்கின்
சுடர் ஆல் இரவைப் பகல் செய்தார்.
1.10.69

633
சந்திரோதயம் (633-634)

பெரும் திண் நெடு மால், வரை நிறுவிப்
பிணித்த பாம்பின் மணி தாம்பின்
விரிந்த திவலை பொதிந்த மணி
விசும்பின் மீனின் மேல் விளங்க
அருந்த அமரர் கலக்கிய நாள்,
அமுதம் நிறைந்த பொன் கலசம்
இருந்தது, இடை வந்து எழுந்தது என
எழுந்தது ஆழி வெண் திங்கள்.
1.10.70

634
வண்டாய் அயன் நால் மறை பாட,
மலர்ந்தது ஒரு தாமரைப் போது,
பண்டு ஆல் இலையின் மிசைக் கிடந்து
பாரும் நீரும் பசித்தான்போல்
உண்டான் உந்திக் கடல் பூத்தது,
ஓதக் கடலும் தான் வேறு ஓர்
வெண் தாமரையின் மலர் பூத்தது
ஒத்தது, ஆழி வெண் திங்கள்.
1.10.71

635
நிலாக்கற்றை பரவுதல் (635-637)

புள்ளிக் குறி இட்டு என ஒண் மீன்
பூத்த வானம் பொலி கங்குல்
நள்ளில் செறிந்த இருள் பிழம்பை
நக்கி நிமிர்ந்த நிலா கற்றை,
கிள்ளைக் கிளவிக்கு என் ஆம் கொல்!
கீழ் பால் திசையின் மிசை வைத்த
வெள்ளிக் கும்பத்து இளம் கமுகின்
பாளை போன்று விரிந்து உளது ஆல்.
1.10.72

636
வண்ண மாலைக் கை பரப்பி,
உலகை வளைந்த இருள் எல்லாம்
உண்ண எண்ணித், தண் மதியத்து
உதயத்து எழுந்த நிலாக் கற்றை,
விண்ணும் மண்ணும் திசை அனைத்தும்
விழுங்கிக் கொண்ட, விரி நல் நீர்ப்
பண்ணை வெண்ணெய்ச் சடையன் தன்
புகழ் போல், எங்கும் பரந்து உளது ஆல்.
1.10.73

637
நீத்தம் அதனில் முளைத்து எழுந்த
நெடு வெண் திங்கள் எனும் தச்சன்,
மீத் தன் கரங்கள் அவை பரப்பி,
மிகு வெண் நிலவு ஆம் வெண் சுதையால்,
காத்த கண்ணன் மணி உந்திக்
கமல நாளம் அத்து இடைப் பண்டு
பூத்த அண்டம் பழையது எனப்,
புதுக்குவானும் போன்று உளது ஆல்.
1.10.74

638
தாமரை குவிதலும் ஆம்பல் அலர்தலும்

விரை செய் கமலப் பெரும் போது
விரும்பிப் புகுந்த திரு இன் ஒடும்,
குரை செய் வண்டின் குழாம் இரியக்
கூம்பிச் சாம்பிக் குவிந்துளது ஆல்,
உரை செய் திகிரி தனை உருட்டி
ஒரு கோல் ஓச்சி உலகு ஆண்ட
அரசன் ஒதுங்கத் தலை எடுத்த
குறும்பு போன்றது அரக்கு ஆம்பல்.
1.10.75

639
சந்திரோதயத்தைப் பழித்தல் (639-640)

நீங்கா மாயை அவர் தமக்கு
நிறமே தோற்றுப் புறமே போய்
ஏங்காக் கிடக்கும் எறிகடற்கும்
எனக்கும் கொடியை ஆனாய் ஏ,
ஓங்கா நின்ற இருளாய் வந்து
உலகை விழுங்கி, மேன் மேலும்
வீங்கா நின்ற கரு நெருப்பின்
இடையே எழுந்த வெள் நெருப்பே.
1.10.76

640
கொடியை அல்லை, நீ யாரையும் கொல்கிலாய்,
மடுவில் இன் அமுதம் அத்து ஒடும் வந்தனை,
பிடியின் மெல் நடைப் பெண்ணொடு, என்றல் எனைச்
சுடுதி ஓ, கடல் தோன்றிய திங்கள் ஏ.
1.10.77

641
காமவேதனை (641-644)

மீது மொய்த்து எழு வெண் நிலவின் கதிர்
மோது மத்திகை, மென் முலை மேல் பட,
ஓதிமப் பெடை வெம் கனல் உற்று என,
போது மொய்த்து அமளிப், புரண்டாள் அரோ.
1.10.78

642
நீக்கம் இன்றி நிமிர்ந்த நிலாக் கதிர்,
தாக்க வெந்து தளர்ந்து சரிந்தனள்;
சேக்கை ஆகி அலர்ந்த செம் தாமரை
பூக்கள் பட்டன, பூவையும் பட்டனள்.
1.10.79

643
வாச மென் கலவை களி வாரி மேல்
பூசப் பூசப் புலர்ந்து புழுங்கினள்,
வீச வீச வெதும்பினள் மென் முலை,
ஆசை நோய்க்கு மருந்தும் உண்டாம் கொல் ஓ!
1.10.80

644
தாயரின் பரி சேடியர், தாது உகு
வீ அரித் தளிர் மெல் அணை, மேனியில்
காய் எரிக் கரியக் கரியக் கொணர்ந்து,
ஆயிரத்தின் இரட்டி அடுக்கினார்.
1.10.81

645
கவிக்கூற்று

கன்னி நல் நகரில், கமழ் சேக்கை உள்,
அன்னம் இன்னணம் ஆயினள், ஆயவள்
மின்னின் மின்னிய மேனி கண்டான், எனச்
சொன்ன அண்ணலுக்கு உற்றது சொல்லுவாம் .
1.10.82

646
மூவரும் சனகன் எதிர்கொளச்சென்று தங்குதல்

ஏகி மன்னனைக் கண்டு எதிர்கொண்டு, அவன்
ஓகையோடும் இனிது கொண்டு உய்த்திடப்,
போக பூமியில் பொன் நகர் அன்னது ஓர்
மாக மாடத்து, அனையவர் வைகினார்.
1.10.83

647
சதானந்தமுனிவர் வருதல்

வைகும் அவ் வழி, மாதவம் யாவும் ஓர்
செய்கை கொண்டு நடந்தெனத், தீது அறு
மொய் கொள் வீரன் முளரி அம் தாளினால்
மெய் கொள் மங்கை அருள் முனி மேவினான்.
1.10.84

648
வணங்கிய இராமனை வாழ்த்திச் சதானந்தமுனிவன் கோசிகன்பக்கம் சார்தல்

வந்து எதிர்ந்த முனிவனை, வள்ளலும்
சிந்தை ஆர வணங்கலும், சென்று எதிர்
அந்தம் இல் குணத்தான், நெடிது ஆசிகள்
தந்து, கோசிகன்தன் மருங்கு எய்தினான்.
1.10.85

649
சதானந்தன் முகமன் கூறுதல்

கோதமன் தரு கோ முனி, கோசிக
மாதவன் தனை மா முகம் நோக்கி,'இப்
போது நீ இவண் போத இப் பூதலம்
ஏது செய்த தவம்' என்று இயம்பின் ஆன்.
1.10.86

650
விசுவாமித்திரன் கூறுதல்

பூ தண் சேக்கைப் புனிதனையே பொரு
ஏய்ந்த, கேண்மைச் சதானந்தன் என்று உரை
வாய்ந்த மாதவன் மா முகம் நோக்கி நூல்
தோய்ந்த சிந்தைக் கவுசிகன் சொல்லுவான்.
1.10.87

651
சதானந்தருக்கு இராமனது பெருமையைக் கௌசிகர் கூறுதல்

'வடித்த மாதவ! கேட்டி; இவ் வள்ளல் தான்,
இடித்த வெம் குரல் தாடகை யாக்கையும்,
அடுத்து என் வேள்வியும், நின் அன்னை சாபமும்
முடித்து, என் நெஞ்சத்து இடர் முடித்தான்' என்றான்.
1.10.88

652
சதானந்தர் கோசிகனைப் பாராட்டுதல்

என்று கோசிகன் கூறிட, ஈறு இலா
வன் தபோதனன்,'மாதவ! நின் அருள்
இன்று தான் உளது ஏல், அரிது யாது இந்த
வென்றி வீரர்க்கு' எனவும் விளம்பி மேல்.
1.10.89

653
சதானந்தர் இராமபிரானைநோக்கி விசுவாமித்திரர் வரலாறு கூறுதல்

எள் இல் பூவையும், இந்திர நீலமும்,
அள்ளல் வேலையும், அம்புத சாலமும்,
விள்ளும் வீ உடைப் பானலும் மேவும் மெய்
வள்ளல் தன்னை, மதி முகம் நோக்கியே.
1.10.90

654
விசுவாமித்திரன் வரலாறு (654-700)
அரசாளுகை

'நறு மலர்த் தொடை நாயக! நான் உனக்கு
அறிவுறுத்துவென், கேள், இவ் அரும் தவன்,
இறை எனப் புவிக்கு, ஈறு இல் பல் ஆண்டு எலாம்
முறையினில் புரந்தே, அருள் முற்றினான்.
1.10.91

655
கோசிகன் வசிட்டன் உறைவிடத்தை அடைதல்

அரசின் வைகி அறனின் அமைந்துழி,
விரசு கான் இடைச் சென்றனன் வேட்டை மேல்
உரை செய் மாதவத்து ஓங்கு வசிட்டனாம்
பரசு வானவன்பால், அணைந்தான் அரோ.
1.10.92

656
வசிட்டன் ஆணைப்படி காமதேனு விருந்தளித்தல்

அருந்ததி கணவன், வேந்தற்கு
அரும் கடன் முறையின் ஆற்றி,
'இருந்து அருள் தருதி' என்ன,
இருந்துழி,'இனிது நிற்கு
விருந்து இனி அமைப்பென்' என்னாச்,
சுரபியை விளித்து,'நீயே
சுரந்து அருள் அமிர்தம்' என்ன,
அருள் முறை சுரந்தது அன்று ஏ.
1.10.93

657
காமதேனுவின் விருந்துபசாரத்தைக்
கோசிகராசன் சேனையோடும் பெறுதல்

'அறு சுவைத்து ஆய உண்டி,
அரச ! நின் அனிகம் அத்து ஓடும்
பெறுக' என அளித்து, வேந்தோடு
யாவரும் துய்த்த பின்னர்,
நறு மலர்த் தாரும் வாசக்
கலவையும் நல்கல் ஓடும்,
உறு துயர் தணிந்து, மன்னன்
உய்த்து உணர்ந்து உரைக்கல் உற்றான்.
1.10.94

658
கோசிகன் சுரபியைத் தருக என, வசிட்டன் கூறுதல் (658-659)

'மாதவ ! எழுந்திலாய் நீ;
வயப் பெரும் படைகட்கு எல்லாம்,
கோது அறும் அமிர்தம், இக்கோ
உதவிய கொள்கை தன்னால்,
தீது அறு குணத்தால் மிக்க
செழும் மறை தெரிந்த நூலோர்,
'மேதகு பொருள்கள் யாவும்
வேந்தருக்கு' என் கை தன்னால்.
1.10.95

659
'நிற்கு இது தகுவது அன்று ஆல்,
நீடு அரும் சுரபி தன்னை
எற்கு அருள்' என்றலோடும்,
இயம்பலன் யாதும்; பின்னர்
'வற்கலை உடையென், யானோ
வழங்கலென்; வருவது ஆகில்
கொல் கொள் வேல் உழவ! நீயே
கொண்டு அகல்க' என்று கூற.
1.10.96

660
காமதேனுவைக் கோசிகன் கைப்பற்ற அது வசிட்டனை உசாவுதல்

'பணித்தது புரிவென்' என்னாப்,
பார்த்திபன் எழுந்து பொங்கிப்
பிணித்தனன் சுரபி தன்னைப்
பெயர்வுழிப், பிணியை வீட்டி,
'மணி தடம் தோளினாற்குக்
கொடுத்தி ஓ மறைகள் யாவும்
கணித்த எம் பெரும !' என்னக்
கலை மறை முனிவன் சொல்வான்.
1.10.97

661
வசிட்டன் மொழிகேட்ட காமதேனு சினந்து மயிர் சிலிர்த்தல்

'கொடுத்தில் என் யானே மற்று அக்
குடைகெழு வேந்தன், தானே
பிடித்து அகல்வுற்றது' என்னப்
பெரும் சினம் கதுவும் நெஞ்சோடு
'இடித்து எழும் முரச வேந்தன்
சேனையை யானே இன்று
முடிக்குவென் காண்டி' என்னா,
மொய்ம் மயிர் சிலிர்த்தது அன்று ஏ.
1.10.98

662
கோசிகன் சேனை அழிதலும், கோசிகன் புதல்வர்கள் வெகுளுதலும்

பப்பரர் எயினர் சீனர்
சோனகர் முதல பல்லோர்,
கை படை அதனினோடும்
கபிலை மாட்டு உதித்து, வேந்தன்
துப்பு உடைச் சேனை யாவும்
தொலைவு உறத் துணித்தலோடும்,
வெப்பு உடைக் கொடிய மன்னன்
தனயர்கள் வெகுண்டு மிக்கார்.
1.10.99

663
வசிட்டனை எதிர்த்த கோசிகன்புதல்வர் இறத்தல்

'சுரபியின் வலி இது அன்று, ஆல்;
சுருதி நூல் உணர வல்ல
வரமுனி வஞ்சம்' என்னா,
'மற்றவன் சிரத்தை இன்னே
அரிகுவம்' என்னப் பொங்கி
அடர்த்தனர், அடர, அன்னான்
எரி எழ விழித்தலோடும்,
இறந்தனர் குமரர் எல்லாம்.
1.10.100

664
கோசிகன் அம்பெய்ய வசிட்டன் பிரமதண்டத்தை எதிருமாறு ஏவுதல்

ஐயிரு பதின்மர் மைந்தர் அவிந்தமை அரசன் காணா,
நெய் பொழி கனலில் பொங்கி, நெடுங் கொடித் தேர் கடாவிக்
கை தொடர் கணையினோடும் கார் முகம் வளைய வாங்கி,
எய்தனன்; முனியும், தன் கைத் தண்டினை'எதிர்க' என்றான்.
1.10.101

665
கோசிகன் சிவபிரானைத் துதித்துப் படைபெறுதல்

கடவுளர் படைகள் ஈறாக்
கற்றன படைகள் யாவும்,
விடவிட, முனிவன் தண்டம்
விழுங்கி மேல் விளங்கல் காணா,
வட வரை வில்லி தன்னை
வணங்கினன் வழுத்தலோடும்,
அடல் உறு படை ஒன்று ஈயா
அன்னவன் அகன்றான் அன்றே.
1.10.102

666
கோசிகன் உருத்திரப்படையை ஏவ வசிட்டன் அதனை உண்டு விளங்குதல்

விட்டனன் படையை வேந்தன்,
விண்ணுளோர், உலகை எல்லாம்
சுட்டனன் என்ன அஞ்சித்
துளங்கினர்; முனியும் தோன்றிக்
கிட்டிய படையை உண்டு
கிளர்ந்தனன்; கிளரும் மேனி
முட்ட வெம் பொறிகள் சிந்தப்
பொரு படை முரண் அது இற்று ஏ.
1.10.103

667
பிரமதேசு பெறக் கோசிகன் தவமேற் செல்லுதல்

கண்டனன் அரசன், காணாக்
'கலை மறை முனிவர்க்கு அல்லால்
திண் திறல் வலியும் தேசும்
உள எனல் சீரிது அன்று ஆல் .
மண் தலம் முழுதும் காக்கும்
மொய்ம்பு ஒரு வலி அன்று' என்னா
ஒண் தவம் புரிய எண்ணி,
உம்பர் கோன் திசையை உற்றான்.
1.10.104

668
கோசிகன் தவத்தைச் சிதைக்குமாறு இந்திரன் திலோத்தமையை ஏவுதல்

மாண்ட மா தவத்தோன் செய்த
வலன் ஐ ஏ மனத்தின் எண்ணிப்,
பூண்ட மா தவத்தன் ஆகி,
அரசர் கோன் பொலியும் நீர்மை
காண்டலும், அமரர் வேந்தன்,
துணுக்கு உறு கருத்தினோடும்
தூண்டினன், அரம்பைமாருள்
திலோத்தமை எனும் சொல் மானை.
1.10.105

669
கோசிகன் திலோத்தமையோடு கலவியின் மூழ்கிப் பின்பு வெறுப்புறுதல்

அன்னவன் மேனி காணா,
அனங்கவேள் சரங்கள் பாயத்
தன் உணர்வு அழிந்து,
காதல் சலதியின் அழுந்தி, வேந்தன்,
பன் அரும் பகல் தீர்வு உற்றுப்,
பரிணதர் தெரிந்த நூலின்
நல் நயம் உணர்ந்தோன் ஆகி,
நஞ்சு எனக் கனன்று நக்கான்.
1.10.106

670
திலோத்தமையை விட்டுக் கோசிகன் தவம்புரியத் தென்றிசை சார்தல்

விண் முழுது ஆளி செய்த
வினை என வெகுண்டு, நீ போய்
மண் மகள் ஆதி என்று
மடவரல் தன்னை ஏவிக்,
கண் மலர் சிவப்ப உள்ளம்
கறுப்பு உறக் கடிதின் ஏகி,
எண்மரில் வலியன் ஆய
எமன் திசை தன்னை உற்றான்.
1.10.107

671
திரிசங்கு உடலொடு துறக்கஞ்செல்ல அருளுமாறு
வேண்ட வசிட்டன் மறுத்துக் கூறல்

தென் திசை அதனை நண்ணிச்
செய்தவம் செய்யும் செவ்வி,
வன் திறல் அயோத்தி வாழும்
மன் திரிசங்கு என்பான்,
தன் துணைக் குருவை நண்ணித்,
'தனுவொடும் துறக்கம் எய்த
இன்று எனக்கு அருளுக' என்ன,
'யான் அறிந்திலன் அது' என்றான்.
1.10.108

672
திரிசங்குவை வசிட்டன் சபித்தல்

'நினக்கு ஒலாது ஆகின், ஐய!
நீள் நிலத்து யாவர் ஏனும்
மனக்கு இனியாரை நாடி
வகுப்பல் யான் வேள்வி' என்னச்
சினக் கொடுந் திறலோய்! முன்னர்த்
தேசிகன் பிழைத்து வேறு ஓர்
நினக்கு இதன் நாடி நின்றாய்,
நீசன் ஆய் விடுதி' என்றான்.
1.10.109

673
திரிசங்கு சண்டாளனாதல்

மலர் உளோன் மைந்தன், மைந்த!
வழங்கிய சாபம் தன்னால்,
அலரியோன் தானும் நாணும்
வடிவு இழந்து, அரசர் கோமான்
புலரி அம் கமலம் போலும்
பொலிவு ஒரீஇ வதனம், பூவில்
பலரும் ஆங்கு இகழ்தற்கு ஒத்த
படிவம் வந்து உற்றது அன்று ஏ.
1.10.110

674
திரிசங்கு யாவராலும் இகழப்படுதல்

காசொடு முடியும் பூணும்
கரியது ஆம் கனகம் போன்றும்,
தூசொடும் அணியும் முந்நூல்
தோல் தரும் தோற்றம் போன்றும்,
மாசொடு கருகி மேனி
வனப்பு அழிந்திட ஊர் வந்தான்,
'சீசி' என்று யாரும் எள்ளத்,
திகைப்பொடு பழுவம் சேர்ந்தான்.
1.10.111

675
திரிசங்கு கோசிகன்பால் தன்செய்தி தெரிவித்தல்

கான் இடைச் சிறிது வைகல்
கழித்து ஒர் நாள், கௌசிகப்பேர்க்
கோன் இனிது உறையும் சோலை
குறுகினன், குறுக, அன்னான்,
'ஈனன் நீ யாவன்? என்னை
நேர்ந்தது? இவ் இடையின்' என்ன,
மேல் நிகழ் பொருள்கள் எல்லாம்
விளம்பினன் வணங்கி வேந்தன்.
1.10.112

676
திரிசங்கு விரும்பியவாறு கோசிகன் இசைதலும் வசிட்டகுமாரர் மறுத்தலும்

'இற்று தோ' என நக்கு, அன்னான்,
'யான் இரு வேள்வி முற்றி
மற்று உலகு அளிப்பென்' என்னா,
மாதவர் தம்மைக் கூவச்,
சுற்று உறு முனிவர் யாரும்
தொக்கனர்; வசிட்டன் மைந்தர்,
'கற்றிலம், அரசன் வேள்வி
கனல் துறை புலையற்கு ஈவான்'
1.10.113

677
கோசிகன் வசிட்டன் மைந்தரைச் சபித்துவிட்டு வேள்வி தொடங்கல்

என்று உரைத்து,'யாங்கள் ஒல்லோம்'
என்றனர்; என்னப் பொங்கிப்
'புன் தொழில் கிராதர் ஆகிப்
போக' எனப் புகறல் ஓடு உம்,
அன்று அவர் எயினர் ஆகி,
அடவிகள் தோறும் சென்றார்,
நின்று வேள்வியையும் முற்றி ,
'நிராசனர் வருக' என்றான்.
1.10.114

678
கோசிகன் திரிசங்குவைத் தன் தவமகிமையால் வானத்து ஏற்றுதல்

'அரசன், இப் புலையற்கு என்னே
அனல் துறை முற்றி, எம்மை
'விரசுக வல்லை' என்பான்,
'விழுமிது' என்று இகழ்ந்து நக்கார்;
புரைசை மா களிற்று வேந்தைப்
'போக நீ துறக்கம்: யானே
உரைசெய்தேன், தவத்தின்' என்ன
ஓங்கினன் விமானம் அத்து உம்பர்.
1.10.115

679
தேவர்களால் தள்ளுண்ட திரிசங்குவைக்
கோசிகன் வானத்தில் நிற்குமாறு செய்தல்

ஆங்கு அவன் துறக்கம் எய்த, அமரர்கள் வெகுண்டு,'நீசன்
ஈங்கு வந்திடுவது என்னே? இரு நிலத்து இழிக' என்னத்,
தரங்கலில் வீழ்வான், மற்றுத்'தாபத சரணம்' என்ன,
ஓங்கினன்'நில் நில்' என்ன உரைத்து, உரும் ஒக்க நக்கான்.
1.10.116

680
கோசிகன் வேறாக உலகம் முதலிய படைக்கத் தொடங்கல்

'பேணலாது இகழ்ந்த விண்ணோர்
பெரும் பதம் முதலா மற்றைச்
சேண் முழுது அமைப்பல்' என்னாச்
'செழும் கதிர் கோள் நாள் திங்கள்
மாண் ஒளி கெடாது, தெற்கு
வடக்கவாய் வருக' என்று
தாணுவோடு ஊர்வ எல்லாம்
சமைக்குவென் என்னும் வேலை.
1.10.117

681
தேவர்கள் கோசிகனைச் சாந்தப்படுத்தல்

நறை தரு உடைய கோனும்,
நால் முகம் கடவுள் தானும்,
கறை தரு களனும், மற்றைக்
கடவுளர் பிறரும் தொக்குப்,
'பொறுத்து அருள் முனிவ! நின்னைப்
புகல் புகுந்தவனைப் போற்றும்
அறம் திறன் நன்று, தாரா கணம் அத்து
ஒடும் அமைக அன்னான்.
1.10.118

682
கோசிகன் மேற்றிசைசென்று தவமியற்றல்

'அரச மாதவன் நீ ஆதி:
ஐந்து நாள் தென்பால் வந்து உன்
புரை விளக்கிடுக' என்னாக்,
கடவுளர் போய பின்னர்,
நிரைதவன் விரைவின் ஏகி,
நெடும் கடற்கு இறைவன் வைகும்
உர இடம் அதனை நண்ணி
உறு தவம் உஞற்றும் காலை.
1.10.119

683
அம்பரீடன் நரமேதத்திற்குத் தக்க மைந்தனைத் தேடிச்செல்லல்

குதை வரி சிலை வாள் தானைக்
கோமகன் அம்பரீடன்,
சுதை தரு மொழியன், வையம் அத்து
உயிர்க்கு உயிர் ஆய தோன்றல்,
வதை புரி புருடமேதம்
வகுப்ப ஓர் மைந்தன் கொள்வான்
சிதைவு இலன் கனகம் தேர் கொண்டு
அடவிகள் துருவிச் சென்றான்.
1.10.120

684
அம்பரீடற்கு ரிசீகன் மகற்கொடை நேர்தல்

நல் தவ ரிசிகன் வைகும்
நனை வரும் பழுவம் நண்ணிக்
கொற்றவன் வினவலோடும்,
இசைந்தனர், குமரர் தம்முள்,
பெற்றவள்,'இளவல் எற்கே'
என்றனள்;'பிதாமுன்' என்றான்:
மற்றைய மைந்தன் நக்கு,
மன்னவன் தன்னை நோக்கி.
1.10.121

685
அம்பரீடன் சுனச்சேபனைப் பெற்றுக்கொண்டு
செல்லுகையில் உச்சிப்போதாதல்

'கொடுத்து அருள் வெறுக்கை வேண்டிற்று,
ஒற்கம் ஆம் விழுமம் குன்ற
எடுத்து எனை வளர்த்த தாதைக்கு'
என்று அவன் தொழுது, வேந்தன்
தடுப்பு அரும் தேரின் ஏறித்
தடை இலர் படர்தலோடும்,
சுடர்க் கதிர்க் கடவுள் வானத்து
உச்சி அம் சூழல் புக்கான்.
1.10.122

686
சுனச்சேபன் கோசிகனைக்கண்டு வணங்குதல்

அ வயின் இழிந்து வேந்தன்
அரும் கடன் முறையின் ஆற்றச்,
செவ்விய குரிசில் தானும்,
சென்றனன் நியமம் செய்வான்,
அவ்வியம் அவித்த சிந்தை
முனிவனை ஆண்டுக் காணாக்,
கவ்வை இன் ஓடும், பாத
கமலம் அது உச்சி சேர்த்தான்.
1.10.123

687
சுனச்சேபன் தன்குறையைக் கோசிகனிடம் கூறல்

விறப்பொடு வணக்கம் செய்த
விடலையை இனிது நோக்கிச்
சிறப்பு உடை முனிவன்,'என்னே
தெருமரல்? செப்புக' என்ன,
'அறம் பொருள் உணர்ந்தோய்! என்றன்
அன்னையும் தாதை தானும்
உறப் பொருள் கொண்டு, வேந்தற்கு
உதவினர்' என்றான் உற்றோன்.
1.10.124

688
கோசிகன் சுனச்சேபனுக்குப் பிரதியாகத்
தன்மக்களில் ஒருவனைச் செல்லுமாறு கூறல்

மைத்துனனோடு முன்னோள் வழங்கிய முறைமை கேளாத்
'தத்துறல் ஒழி நீ, யானே தடுப்பென் நின் உயிரை' என்று,
புத்திரர் தம்மை நோக்கிப்'போக வேந்தோடும்' என்னா
அ தகு முனிவன் கூற, அவர் மறுத்து அகறல் காணா .
1.10.125

689
மறுத்த மைந்தர்களைக் கோசிகன் சபித்தல்

எழும் கதிரவனும் நாணச் சிவந்தனன் இரு கண்; நெஞ்சம்
புழுங்கினன், வடவை தீய மயிர்ப் புறம் பொறியில் துள்ள,
'அழுங்கலில் சிந்தையீர் நீர் அடவிகள் தோறும் சென்றே,
ஒழுங்கு அறு புளிஞர் ஆகி உறு துயர் உறுக' என்றான்.
1.10.126

690
சுனச்சேபனுக்குக் கோசிகன் இரண்டு மந்திரங்களை உபதேசித்தல்

மாமுனி வெகுளிதன்னால் மடிகலா மைந்தர் நால்வர்!
தாம் உறு சவரர் ஆகச் சபித்து எதிர்'சலித்த சிந்தை
ஏம் உறல் ஒழிக; இன்னே பெறுக' என இரண்டு விஞ்சை
கோ மருகனுக்கு நல்கிப் பின்னரும் குறிக்கல் உற்றான்.
1.10.127

691
சுனச்சேபனுக்குக் கோசிகன் விடைகொடுத்தல்

அரசனோடு ஏகி, யூபம் அத்து
அணைக்குபு, இம் மறையை ஓதின்,
விரசுவர் விண் உளோரும்
விரிஞ்சனும் விடை வலோனும்;
உரை செறி வேள்வி முற்றும்;
உன் உயிர்க்கு ஈறு உண்டாகா
பிரசம் மென் தாராய்! என்னப்,
பழிச்சொடும் பெயர்ந்து போனான்.
1.10.128

692
அம்பரீடன் வேள்வி முடிதலும் கோசிகமுனிவன் வடதிசை செல்லுதலும்

மறை முனி உரைத்த வண்ணம்,
மனத்து உற மைந்தன் ஆயச்,
சிறை உறு கலுழன் அன்னம்
சே முதல் பிறவும் ஊரும்
இறைவர் தொக்கு, அமரர் சூழ,
இளவல் தன் உயிரும் வேந்தன்
முறைதரு மகமும் காத்தார்,
வடதிசை முனியும் சென்றான் .
1.10.129

693
கோசிகன் தவத்தால் எல்லா உலகும் சலித்தல்

வடாதிசை முனியும் நண்ணி,
மலர் கரம் நாசி வைத்து, ஆங்கு
இடாவு பிங்கலையால் நைய,
இதயம் அத்து ஊடு எழுத்து ஒன்று எண்ணி,
விடாது பல் பருவம் நிற்ப,
மூலமா முகடு விண்டு,
தடாது இருள் படலை மூடச்
சலித்தது எத் தலமும் தாவி.
1.10.130

694
கோசிகன் தவக்கனலால் புகை விம்முதல் (694-695)

எயில் எரித்தவன் யானை உரித்த நாள்,
பயில் உறுத்து உரி போர்த்த நன் பண்பு எனப்,
புயல் விரித்து எழுந்தால் எனப், பூதலம்
குயில் உறுத்திக், கொழும் புகை விம்ம ஏ .
1.10.131

695
தமம் திரண்டு உலகு யாவையும் தாவுற,
நிமிர்ந்த வெம் கதிர் கற்றையும் நீங்குறக்,
கமந்த மாதிரக் காவலர் கண்ணொடும்
சுமந்த நாகமும், கண் சும்புளித்த வே.
1.10.132

696
கோசிகன் தவத்தால் உலகத்துத் தோன்றிய மாறுபாடு

திரிவ நிற்ப செகதலம் அத்து யாவை உம்
வெருவல் உற்றன, வெம் கதிர் மீண்டன,
கருவி உற்ற ககனம் எலாம் புகை
உருவி உற்றிட, உம்பர் துளங்கினார்.
1.10.133

697
தேவர்கள் கோசிகனைச் சந்தித்தல்

புண்டரீகனும் புள் திருப் பாகனும்
குண்டை ஊர்தி குலிசியும் மற்று உள
அண்டர் தாமும் வந்து அவ் வயின் எய்தி, வேறு
எண் தபோதனன் தன்னை எதிர்ந்தனர்.
1.10.134

698
தேவர்கள் கோசிகனை நீ பிரமவிருடியாவாய் எனல்

பாதி மா மதி சூடியும், பசுமை துழாய்
சோதியானும், அத் தூய் மலர் ஆளியும்,
'வேத பாரகர் வேறு இலர், நீ அலால்,
மா தபோதன! என்ன வழங்கினர்.
1.10.135

699
தேவர்கள் தம்மிடஞ் சார்தல்

அன்ன வாசகம் கேட்டு உணர் அந்தணன்,
'சென்னி தாழ்த்து, இரு செம் கமலம் குவித்து,
உன்னும் நல் வினை உற்றது,' என்று ஓங்கினான்;
துன்னு தேவர், தம் சூழலுள் போயினார்.
1.10.136

700
கோசிகன் வரலாற்றைச் சதானந்தர் முடித்தல்

'ஈது முன்னர் நிகழ்ந்தது; இவன் துணை
மா தவம் அத்து உயர் மாண்பு உடையார் இலை;
நீதி வித்தகன் தன் அருள் நேர்ந்தனிர்,
யாது உமக்கு அரிது?' என்றனன் ஈறு இலான்.
1.10.137

701
சதானந்தர் குமாரர்களை வாழ்த்திச் செல்லல்

என்று கோதமன் காதலன் கூறிட,
வென்றி வீரர் வியப்பொடு உவந்து எழா,
ஒன்றும் மாதவன் தாள் தொழுது ஓங்கிய
பின்றை, ஏத்திப் பெயர்ந்தனன் தன்னிடம்.
1.10.138

702
இராமன் சீதையை எண்ணியவண்ணமாயிருத்தல்

முனியும் தம்பியும் போய், முறையால் தமக்கு
இனிய பள்ளிகள் எய்தினர், பின், இருள்
கனியும் போல்பவன், கங்குலும் திங்களும்
தனியும் தானும் அத் தையலும் ஆயினான்.
1.10.139

703
சீதையின் உருவெளிப்பாடுகண்டு இராமபிரான் தன்னுட்கூறுதல் (703-710)

விண்ணின் நீங்கிய மின் உரு, இ முறை
பெண்ணின் நல் நலம் பெற்றது உண்டே கொல்! ஓ,
எண்ணின் ஈது அலது ஒன்று அறியேன், இரு
கண்ணின் உள்ளும் கருத்தினும் காண்பன் ஆல் .
1.10.140

704
வள்ளச் சேக்கைக் கரியவன் வைகுறும்
வெள்ளப் பால் கடல் போல் மிளிர் கண்ணின் ஆள்,
அள்ளல் பூ மகள் ஆகுங் கொல் ஓ! எனது
உள்ளத் தாமரை உள் உறைகின்று ஆல்.
1.10.141

705
அருள் இலாள் எனினும், மனத்து ஆசையால்,
வெருளும் நோய் விடக் கண்ணின் விழுங்கலால்,
தெருள் இலா உலகில் சென்று நின்று வாழ்
பொருள் எலாம், அவள் பொன் உரு ஆய ஏ.
1.10.142

706
பூண் உலாவிய பொன் கலசங்கள், என்
ஏண் இல் ஆகத்து எழுதல என்னினும்,
வாள் நிலா முறுவல் கனி வாய் மதி,
காணல் ஆவது ஒர் காலம், உண்டு ஆம் கொல் ஓ.
1.10.143

707
வண்ண மேகலைத் தேர் ஒன்று வாள் நெடுங்
கண் இரண்டு கதி முலை தாம் இரண்டு
உள் நிவந்த நகையும் என்று ஒன்று உண்டு ஆல்
எண்ணும் கூற்றினுக்கு இத்தனை வேண்டும் ஓ!
1.10.144

708
கன்னல் இன் கருப்புச் சிலையான், விரைப்
பொன்னை முன்னிய, பூ கணை மாரியால்
என்னை எய்து, தொலைக்கும் என்றால், இனி
வன்மை என்னும் இது, ஆர் இடை வைகும் ஏ?
1.10.145

709
கொள்ளை கொள்ளக் கொதித்து எழு பாற்கடல்
பள்ள வெள்ளம் எனப் படரும் நிலா,
உள்ள, உள்ள உயிரைத் துருவிட,
வெள்ளை வண்ண விடமும் உண்டாங் கொல் ஓ.
1.10.146

710
ஆகும் நல் வழி அல் வழி என் மனம்
ஆகுமோ, அதற்கு ஆகிய காரணம்,
பாகு போல் மொழிப் பசுமை தொடி, கன்னி ஏ
ஆகும், வேறு இதற்கு ஐயுறவு இல்லை ஏ.
1.10.147

711
சந்திரன் மறைதல் (711-712)

கழிந்த கங்குல் அரசன் கதிர்க் குடை
விழுந்தது என்னவும், மேல் திசையாள் சுடர்க்
கொழுந்து சேர் நுதல் கோது அறு சுட்டி போய்
அழிந்தது என்னவும், ஆழ்ந்தது திங்கள் ஏ.
1.10.148

712
வீசுகின்ற நிலாச் சுடர் வீந்தது ஆல்,
ஈசனாம் மதி ஏகவும், சோகம் அத்து ஆல்
பூசு வெண் கலவைப் புனை சாந்தினை,
ஆசை மாதர் அழித்தனர் என்னவே.
1.10.149

713
கதிரவன் தோன்றுதல்

ததையும் மலர்த் தார் அண்ணல் இவ் வண்ணம்
மயல் உழந்து தளரும் ஏல்வை,
சிதையும் மனத்து இடர் உடையச், செம் கமலம்
முகம் மலரச், செய்ய வெய்யோன்,
புதை இருளின் எழுகின்ற புகர்முக
யானையின் உரிவைப் போர்வை போர்த்த
உதயம் கிரி எனும் கடவுள் நுதல் கிழித்த
விழியே போல், உதயம் செய்தான்.
1.10.150

714
வெயில் பரவுதல்

விசை ஆடல் பசும் புரவிக் குரம் மிதிப்ப,
உதய கிரி விரிந்த தூளி
பசை ஆக. மறையவர் கை நறை மலர் உம்
நிறை புனலும் பரந்து பாய,
அசையாத நெடு வரை இன் முகடுதொறும்
இளங்கதிர் சென்று அளைந்து வெய்யோன்,
திசை ஆளும் மதம் கரியைச் சிந்தூரம்
அப்பிய போல், சிவந்த மாது ஓ.
1.10.151

715
பொய்கைகளில் தாமரை மலர்தல்

பண்டு வரும் குறி பகர்ந்து, பாசறையில்
பொருள் வயினில் பிரிந்து போன
வண்டு தொடர் நறும் தெரியல் உயிர் அனைய
கொழுநர் வர, மணி தேரோடும்
கண்டு, மனம் களி சிறப்ப ஒளி சிறந்து
மெலிவு அகலும் கற்பினார் போல்,
புண்டரிகம் முகம் மலர, அகம் மலர்ந்து
பொலிந்தன, பூம் பொய்கை எல்லாம்.
1.10.152

716
சூரியகிரணங்கள் விரிதல்

எண் அரிய மறையினொடு கின்னரர்கள்
இசை பாட, உலகம் ஏத்த,
விண்ணவரும் முனிவர்களும் வேதியரும்
கரம் குவிப்ப, வேலை என்னும்
மண்ணும் அணி முழவு அதிர, வான்அரங்கின்
நடம்புரி வாள், இரவி ஆன
கண் நுதல் வானவன், கனகச் சடை விரிந்தால்
என, விரிந்த கதிர்கள் எல்லாம்.
1.10.153

717
இராமபிரான் பள்ளியெழுதல்

கொல் ஆழி நீத்து அங்கு ஓர் குனி வயிரச்
சிலை தட கை கொண்ட கொண்டல்,
எல் ஆழித் தேர் இரவி இளம் கரம் அத்து ஆல்
அடி வருடி அனந்தல் தீர்ப்ப,
அல் ஆழிக் கரை கண்டான்: ஆயிர வாய்
மணி விளக்கம் அழலும் சேக்கைத்
தொல் ஆழித் துயிலாதே, துயர் ஆழி
நெடும் கடல் உள் துயில் கின்றான் ஏ.
1.10.154

718
இராமன்முதலியோர் சனகனது வேள்விச்சாலை சார்தல்

ஊழி பெயர்ந்து எனக் கங்குல் ஒரு
வண்ணம் புடை பெயர, உறக்கம் நீத்த
சூழி யானையின் எழுந்து, தொல் நியமத்
துறை முடித்துச், சுருதி அன்ன
வாழி மாதவன் பணிந்து, மனக்கு இனிய
தம்பியொடும், வம்பின் மாலை
தாழும் மா மணி மௌலித் தார் சனகன்
பெருவேள்விச் சாலை சார்ந்தான்.
1.10.155

719
சனகன் வீற்றிருத்தல்

முடி சனகர் பெருமானும் முறையாலே
மறை வேள்வி முற்றிச், சுற்றும்
இடிக் குரலின் முரசு இயம்ப, இந்திரன் போல்
சந்திரன் தோய் கோயில் எய்தி,
எடுத்த மணி மண்டபத்துள் எண் தவத்து
முனிவரொடும் இருந்தான்: பசுமை தார்
வடித்த குனி வரி சிலை கை மைந்தனும்
தம்பியும் மருங்கின் இருப்ப மாது ஓ.
1.10.156

720
இராமலக்குமணர்களை யாவரென்று
சனகன் வினவ முனிவன் கூறுதல்

இருந்த குலக் குமரர்தமை இரு கண்ணும்
முகந்து அழகு பருக நோக்கி,
அருந்தவனை அடி வணங்கி,'யார் இவரை
உரைத்திடுமின்' அடிகள் என்ன,
'விருந்தினர்கள், நின்னுடைய வேள்வி காணிய
வந்தார், வில்லும் காண்பார்
பெரும் தகைமை தயரதன்தன் புதல்வர்' என
அவர் தகைமை பேசல் உற்றான்.
1.10.157

1.11 – Die königliche Abstammung

1.11. குலமுறை கிளத்து படலம் (721 - 749)

721
மனுவும் பிருதுவும
'ஆதித்தன் குல முதல்வன் மனுவினை யார் அறியாதார்?
பேதித்த உயிர் அனைத்தும் பெரும் பசியால் வருந்தாமல்
சோதித் தன் வரி சிலையால் நிலம் மடந்தை முலை சுரப்பச்
சாதித்த பெருந்தகையும் இவர் குலத்து ஓர் தராபதி காண்.
1.11.1

722
இட்சுவாகு
'பிணி அரங்க வினை அகலப், பெருங்காலம் தவம் பேணி,
மணி அரங்கு அம் நெடும் முடியாய்! மலர் அயனை வழிபட்டுப்,
பணி அரங்கப் பெரும் பாயல் பரம் சுடரை யாம் காண
அணி அரங்கம் தந்தானை அறியாதார் அறியாதார்.'
1.11.2

723
ககுத்தன்
"தான் தனக்கு வெலற்கு அரிய
'தானவரைத் தலை, துமித்து என்
வான் தரக்கிற்றி கொல்?' என்று
குறை இரப்ப, வரம் கொடுத்து ஆங்கு
ஏன்று எடுத்த சிலையினனாய்
இகல்புரிந்த இவர் குலம் அத்து ஓர்
தோன்றலைப் பண்டு இந்திரன்காண்
விடை ஏறு ஆய் சுமந்தானும்!"
1.11.3

724
கடல் கடைந்த காவலன்
'அரச! அவன் பின்னோரை என்னானும் அளப்ப அரிது ஆல்:
உரை குறுக நிமிர் கீர்த்தி இவர் குலத்தோன் ஒருவன் காண்,
நரை திரை மூப்பு இவை மாற்றி, இந்திரனும் நந்தாமல்,
குரை கடலை நெடும் வரை ஆல் கடைந்து அமுது கொடுத்தானும்.'
1.11.4

725
மாந்தாதா
'கருதல் அரும் பெரும் குணத்தோர்,
இவர் முதலோர் கணக்கு இறந்தோர்,
திரிபுவனம் முழுது ஆண்டு
சுடர் நேமி செல நின்றோர்,
பொருது உறைசேர் வேலினாய்!
புலி போத்தும் புல்வாயும்
ஒரு துறையில் நீர் உண்ண
உலகு ஆண்டோன் உளன் ஒருவன்.'
1.11.5

726
முசுகுந்தன்
'மறை மன்னும் மணி முடியும்
ஆரமும் வாளொடு மின்னப்,
பொறை மன்னு வானவரும்
தானவரும் பொரும் ஒரு நாள்,
விறல் மன்னர் தொழு கழலாய் !
இவர் குலத்தோன் வில் பிடித்த
அறம் என்ன ஒரு தனி ஏ
திரிந்து அமராபதி காத்தான்.'
1.11.6

727
சிபி
'இன் உயிர்க்கும் இன் உயிராய்
இரு நிலம் காத்தார்' என்று,
பொன் உயிர்க்கும் கழல் வரை
ஆம் போலும் புகழ்கிற்பாம் !
மின் உயிர்க்கும் நெடு வேலாய் !
இவர் குலத்தோன் மென் புறவின்
மன் உயிர்க்கும் தன் உயிரை
மாறாக வழங்கினனால்.'
1.11.7

728
சாகரர்
'இடறு ஓட்ட இன நெடிய
வரை உருட்டி இவ் உலகம்
திடல் தோட்டம் எனக் கிடந்தது
என விரி தார்த் தெவ் வேந்தர்
உடல் தோட்ட நெடு வேலாய்!
இவர் குலத்தோர் உவரி நீர்க்
கடல் தோட்டார் எனின், வேறு ஓர்
கட்டுரையும் வேண்டும் ஓ ?'
1.11.8

729
பகீரதன்
'தூ நின்ற சுடர் வேலோய்!
அனந்தனே சொல்லானேல்,
யான் இன்று புகழ்ந்து உரைத்தற்கு
எளிது ஓ? ஏடு அவிழ் கொன்றைப்
பூ நின்ற மவுலியையும்
புக்கு அளைந்த புனல் கங்கை,
வான் நின்று கொணர்ந்தானும்,
இவர் குலத்து ஓர் மன்னவன் காண்'.
1.11.9

730
அசுவமேதயாகம் நூறு செய்தவன்
'கயல் கடல் சூழ் உலகு எல்லாம்
கை நெல்லிக் கனி ஆக்கி,
இயற்கை நெறி முறையாலே
இந்திரற்கும் இடர் இயற்றி,
முயல் கறை இல் மதிக் குடையாய்!
இவர் குலத்தோன் முன் ஒருவன்,
செயற்கு அரிய பெரு வேள்வி
ஒரு நூறும் செய்து அமைத்தான்.'
1.11.10

731
ரகு
'சந்திரனை வென்றானும், உருத்திரனைச் சாய்த்தானும்,
துந்து எனும் தானவனைச் சுடு சரத்தால் துணித்தானும்
வந்த குலத்து இடை வந்த ரகு என்பான், வரி சிலையால்
இந்திரனை வென்று, திசை இரு நான்கும் செரு வென்றான்'.
1.11.11

732
அயன்

'வில் என்னும் நெடு வரையால் வேந்து என்னும் கடல் கலக்கி,
எல் என்னும் மணி முறுவல் இந்துமதி எனும் திருவை
அல் என்னும் திரு நிறத்த அரி என்ன, அயன் என்பான்
மல் என்னும் திரள் புயத்துக்கு, அணி என்ன வைத்தானே.'
1.11.12

733
தசரதனும் அவன் திருக்குமாரர்களும்
'அயன் புதல்வன் தயரதனை
அறியாதார் இல்லை; அவன்
பயந்த குலக் குமரர் இவர்
தமை உள்ள பரிசு எல்லாம்
நயந்து உரைத்துக் கரை ஏற
நான்முகற்கும் அரிது ஆம்; பல்,
இயம் துவைத்த கடைத்தலையாய்!
யான் அறிந்தபடி கேளாய்!'
1.11.13

734
தசரதன் மகவின்றி வருந்தல்
'துனி இன்றி உயிர் செல்லச், சுடர் ஆழிப் படை வெய்யோன்
பனி வென்ற படி என்னப், பகை வென்று படி காப்போன்,
தனு அன்றித் துணை இல்லான், தருமத்தின் கவசத்தான்,
மனு வென்ற நீதியான், மகவு இன்றி வருந்துவான்.'
1.11.14

735
தசரதன் கலைக்கோட்டுமுனிவரை எண்ணுதல்
'சிலைக் கோட்டு நுதல் குதலைச்
செம் கனி வாய், கரும் நெடும் கண்,
விலைக்கு ஓட்டும் பேர் அல்குல்,
மின் நுடங்கும் இடையாரை,
முலைக் கோட்டு விலங்கு என்று அங்கு
உடன் அணுகி, முன் நின்ற
கலைக்கோட்டுத் திரு முனியால்,
துயர் நீங்கக் கருதினான்.'
1.11.15

736
தசரதன் கலைக்கோட்டுமுனியை வேண்டல்
'தார் காத்த நறும் குஞ்சி தனயர்கள், என் தவம் இன்மை
வார் காத்த வன முலையார் மணி வயிறு வாய்த்திலர் ஆல்,
நீர் காத்த கடல் காத்த நிலம் காத்தேன், என்னில் பின்,
பார் காத்தற்கு உரியாரைப் பணி நீ என்று அடி பணிந்தான்.'
1.11.16

737
கலைக்கோட்டுமுனி வேள்வி தொடங்குதல்

அவ் உரை கேட்டு அ முனியும்
அருள் சுரந்த உவகையன் ஆய்,
'இவ் உலகம் அன்றி, ஈர்
ஏழ் உலகும் இனிது அளிக்கும்
செவ்வி இளம் குரிசிலரை
தருகின்றேன்; இனித் தேவர்
வவ்வி நுகர் பெரு வேள்விக்கு
உரிய எலாம் வருக' என்றான்.
1.11.17

738
வேள்விக் குண்டத்தில் பூதம் தோன்றுதல்

'காதலரைத் தரும் வேள்விக்கு உரிய எலாம் கடிது அமைப்ப,
மாதவரில் பெரியோனும், மற்று அதனை முற்றுவித்தான்;
சோதி மணிப் பொன் கலத்துச் சுதை அனைய வெண் சோறு, ஓர்
பூதகணம் அத்து அரசு ஏந்தி, அனல் நின்றும் போந்தது ஆல்.'
1.11.18

739
தசரதன் சுதையைத் தன் தேவியர்க்கு அளித்தல்
'பொன்னின் மணிப் பரிகலத்தில்
புறப்பட்ட இன் அமுதைப்,
பன்னும் மறைப் பொருள் உணர்ந்த
பெரியோன் தன் பணியினால்,
தன் அனைய நிறை குணத்துத்
தசரதனும், வரன் முறை ஆல்,
நல் நுதலார் மூவருக்கும்
நாலு கூறு இட்டு அளித்தான்.'
1.11.19

740
கௌசலை இராமனைப் பெறுதல்
'விரிந்திடு தீவினை செய்த வெவ்விய தீ வினை ஆலும்,
அரும் கடை இல் மறை அறைந்த அறம் செய்த அறத்தாலும்,
இரும் கடகக் கரதலம் அத்து இவ் எழுதரிய திரு மேனி
கருங்கடலைச், செங்கனி வாய்க் கௌசலை என்பாள் பயந்தாள்.'
1.11.20

741
கைகேயி பரதனைப் பெறுதல்
'தள் அரிய பெரு நீதித் தனி ஆறு புக மண்டும்
பள்ளம் எனும் தகையானைப், பரதன் எனும் பெயரானை,
எள் அரிய குணத்தாலும் எழிலாலும், இவ் இருந்த
வள்ளலை ஏ அனையானைக், கேகயர் கோன் மகள் பயந்தாள்.'
1.11.21

742
சுமித்திரை இலக்குமண சத்துருக்கனரைப் பெறுதல்
'அரு வலிய திறலினராய், அறம் கெடுக்கும் விறல் அரக்கர்
வெரு வரு திண் திறலார்கள், வில் ஏந்தும் எனில் செம் பொன்
பரு வரையும் நெடு வெள்ளிப் பருப்பதமும் போல்வார்கள்
இருவரையும், இவ் இருவர்க்கு இளையாளும் ஈன்று எடுத்தாள்.'
1.11.22

743
புதல்வர்களின் வளர்ச்சி
'தலை ஆய பேர் உணர்வின் கலைமகட்குத் தலைவராய்ச்,
சிலை ஆயும் தனு வேதம் தெவ்வரைப்போல் பணிசெய்யக்,
கலை ஆழிக் கதிர்த் திங்கள் உதயத்தில், கலித்து ஓங்கும்
அலை ஆழி என, வளர்ந்தார், மறை நான்கும் அனையார்கள்.'
1.11.23

744
புதல்வரின் வேத முதலிய கலைப்பயிற்சி
'திறையோடும் அரசு இறைஞ்சும்
செறி கழல் கால் தசரதனாம்
பொறையோடும் தொடர் மனத்தான்
புதல்வர் எனும் பெயரே காண்?
உறை ஓடும் நெடு வேலாய்!
உபநயன விதி முடித்து,
மறை ஓதுவித்து, இவரை
வளர்த்தானும் வசிட்டன் காண்.'
1.11.24

745
இராமலக்குமணர்கள் தன் வேள்வி காத்தமை கூறல்
'ஈங்கு இவரால் என் வேள்விக்கு
இடையூறு கடிது இயற்றும்
தீங்கு உடைய கொடியோரைக்
கொல்விக்கும் சிந்தையன் ஆய்ப்,
பூ கழலார்க் கொண்டுபோய்
வனம் புக்கேன், புகாமுன்னம்
தாங்கு அரிய பேர் ஆற்றல்
தாடகையே தலைப்பட்டாள்.'
1.11.25

746
இராமன் தாடகைமேல் எய்த அம்பின் சிறப்பு
'அலை உருவு அக் கடல் உருவத்து
ஆண்டகை தன் நீண்டு உயர்ந்த
நிலை உருவப் புய வலியை
நீ உருவ நோக்கு, ஐயா!
உலை உருவக் கனல் உமிழ் கண்
தாடகை தன் உரம் உருவி,
மலை உருவி, மரம் உருவி,
மண் உருவிற்று ஒரு வாளி'
1.11.26

747
தாடகை மக்களின் மறைவு
'செக்கர் நிறம் அத்து எரி குஞ்சிச் சிரக் குவைகள் பொருப்பு என்ன
உக்கன ஓ முடிவு இல்லை ; ஓர் அம்பினொடும், அரக்கி
மக்களில் அங்கு ஒருவன் போய் வான் புக்கான் மற்றை அவன்
புக்க இடம் அறிந்திலேன், போந்தனன் என் வினை முடித்து ஏ'
1.11.27

748
இராமன் படைக்கலங்களின் சிறப்பு
'ஆய்ந்து ஏற உணர் ஐய! அயற்கேயும் அறிவு அரிய;
காய்ந்து ஏவில், உலகு அனைத்தும் கடலோடும் மலையோடும்
தீந்து ஏறச் சுடுகிற்கும் படைக்கலங்கள், செய் தவத்தால்
ஈந்தேனும் மனம் உட்க, இவற்கு ஏவல் செய்குந ஆல்'
1.11.28

749
இராமனின் மேன்மை

'கோதமன் தன் பன்னிக்கு
முன்னை உருக் கொடுத்தது இவன்
போது நின்றது எனப் பொலிந்த
பொலன் கழல் கால் பொடி கண்டாய்!
காதல் என் தன் உயிர் மேலும்
இ கரியோன் பால் உண்டு ஆல்;
ஈது இவன்தன் வரலாறும்
புயம் வலியும்' என உரைத்தான்.
1.11.29

1.12 – Der Bogen

1.12. கார்முகப் படலம். (750 - 815)

750
சனகனின் விருப்பம்
"மாற்றம் யாது உரைப்பது? மாயம் விற்கு நான்
தோற்ற ஆறு என, மனம் துளங்குகின்றது ஆல்,
நோற்றனள் நங்கையும், நொய்தின் ஐயன் வில்
ஏற்றுமேல், இடர் கடல் ஏற்றும்" என்றனன்.
1.12.1

751
சனகன் பணியாளரை ஏவ அவர்கள் விற்சாலையை அணுகல்
என்றனன், ஏன்று தன் எதிர் நின்றாரை,' அக்
குன்று, உறழ் வரி சிலை கொணர்மின் ஈண்டு' என,
'நன்று' என வணங்கினர், நால்வர் ஓடினர்,
பொன் திணி கார்முகம் சாலை புக்கனர்.
1.12.2

752
சிவதனுசைப் பலர் சுமந்து வருதல்
உறு வலி யானையை ஒத்த மேனியர்,
செறி மயிர்க் கல் எனத் திரண்ட தோளினர்,
அறுபதினாயிரர், அளவு இல் ஆற்றலர்,
தறி மடுத்து இடையிடை தண்டின் தாங்கினர்.
1.12.3

753
சிவதனுசு சனகன் திருமுன் வந்து சேர்தல்
நெடு நிலம் மகள் முதுகு ஆற்ற நின்று உயர்
தடம் நிமிர் வடவரை தானும் நாண் உற,
இடம் இலை உலகு என வந்தது, எங்கணும்
கடல் புரை திரு நகர் இரைத்துக் காண ஏ.
1.12.4

754
மிதிலை மக்கள் கூற்று (754-758)
'சங்கொடு சக்கரம் தரித்த செங்கை அச்
சிங்க ஏறு அல்லனேல் இதனைத் தீண்டுவான்
எங்கு உளன் ஒருவன்? இன்று ஏற்றின் இ சிலை,
மங்கைதன் திரு மணம் வாழுமால்' என்பார்.
1.12.5

755
'கைதவம் தனு எனல், கனகக் குன்று' என்பார்;
'எய்தவன் யாவனோ ஏற்றிப் பண்டு?' என்பார்;
'செய்தது அத் திசைமுகன் தீண்டி அன்று, தன்
மொய் தவப் பெருமையின் முயற்சியால்' என்பார்.
1.12.6

756
'திண் நெடு மேருவைத் திரட்டிற்று ஒ? என்பார்;
'வண்ண வான் கடல் பண்டு கடைந்த மத்து' என்பார்;
'அண்ணல் வாள் அரவினுக்கு அரசன் ஓ?' என்பார்;
'விண் இடு நெடிய வில் வீழ்ந்தது ஓ?' என்பார்.
1.12.7

757
'என் இது கொணர்க என இயம்பினான்?' என்பார்;
'மன்னவர் உளர் கொல் ஓ மதி கெட்டார்?' என்பார்;
'முன்னை ஊழ் வினையினால் முடிக்கல் ஆம்' என்பார்;
'கன்னியும் இச்சிலை காணும் ஓ?' என்பார்.
1.12.8

758
'இ சிலை உதைத்த கோற்கு இலக்கம் யாது?' என்பார்;
'நச்சு இலை நங்கை மேல் நாட்டு வேந்து' என்பார்;
'நிச்சயம் எடுக்கும் கொல் நேமியான்?' என்பார்
'சிற்சிலர் விதிசெய்த தீமைதான்' என்பார்.
1.12.9

759
மொய்த்தனர் இன்னணம் மொழிய, மன்னன் முன்
உய்த்தனர், நிலம் முதுகு உளுக்கிக் கீழ் உற
வைத்தனர்;'வாங்குநர் யாவர் ஓ?' எனாக்
கைத்தலம் விதிர்த்தனர், கண்ட வேந்தரே.
1.12.10

760
போதகம் அனையவன் பொலிவு நோக்கி, அவ்
வேதனை தருகின்ற வில்லை நோக்கித், தன்
மாதினை நோக்குவான் மனத்தை நோக்கிய,
கோதமன் காதலன், கூறல் மேயினான்.
1.12.11

761
'இமையம் வில் வாங்கிய ஈசன், பங்கு உறை
உமையினை இகழ்ந்தனன் என்ன, ஓங்கிய
கமை அறு சினத்தன், இக் கார்முகம் கொளாச்,
சமையுறு தக்கனார் வேள்வி சார ஏ.
1.12.12

762
'உக்கன பல்லொடு கரங்கள், ஓடினர்,
புக்கனர் வானவர் புகாத சூழல்கள்.
தக்கன் நல் வேள்வியில் தழலும் ஆறின,
முக்கண் எண் தோளவன் முனிவும் ஆறினான்.'
1.12.13

763
'தாள் உடை வரி சிலை, சம்பு, உம்பர்தம்
நாள் உடைமையின், அவர் நடுக்கம் நோக்கி, இக்
கோள் உடை விடை அனான் குலத்துள் தோன்றிய
வாள் உடை உழவன் ஓர் மன்னன்பால் வைத்தான்.'
1.12.14

764
சானகியின் வரலாறு
'கார்முக வலியை யான் கழறல் வேண்டும் ஓ?
வார் சடை அரன் நிகர் வரத! நீ அலால்
யார் உளர் அறிபவர்? இவற்குத் தோன்றிய
தேர்முக அல்குலாள் செவ்வி கேள்!' எனா.
1.12.15

765
'இரும்பு அனைய கரு நெடும் கோட்டு
இணை ஏற்றின் பணை ஏற்ற
பெரும் பியலில், பளிக்கு நுகம்
பிணைத்து,அதனோடு அணைத்து ஈர்க்கும்
வரம்பு இல் மணிப் பொன் கலப்பை
வயிரத்திண் கொழு மடுத்திட்டு,
உரம் பொரு இல் நிலம், வேள்விக்கு,
அலகு இல் பல சால்,உழுதேம்.'
1.12.16

766
'உழுகின்ற கொழும் முகத்தின்,
உதிக்கின்ற கதிரின் ஒளி
பொழிகின்ற புவி மடந்தை
உரு வெளிப்பட்டு எனப், புணரி
எழுகின்ற தெள் அமுதோடு
எழுந்தவளும் இழிந்து ஒதுங்கித்
தொழுகின்ற நல் நலத்துப்
பெண் அரசி தோன்றினாள்.'
1.12.17

767
'குணங்களை என் கூறுவது?
கொம்பினைச் சேர்ந்து அவை உய்யப்
பிணங்குவன; அழகு இவளைத்
தவம் செய்து பெற்றது காண்!
கணம் குழையாள் எழுந்ததன்பின்,
கதிர் வானில் கங்கை எனும்
அணங்கு இழியப் பொலிவு இழந்த
ஆறு ஒத்தார் வேறு உற்றார்.'
1.12.18

768
'சித்திரம் இங்கு இது ஒப்பது
எங்கு உண்டு? செய்வினை ஆல்
வித்தகமும் விதிவசமும்
வேறு வேறு ஏ புறம் கிடப்ப,
அத் திருவை அமரர் குலம்
ஆதரித்தால் என, அறிஞ!
இத் திருவை நில வேந்தர்
எல்லாரும் காதலித்தார்.'
1.12.19

769
"கலித் தானைக் கடலோடும்
கைத் தானக் களிற்று அரசர்,
ஒலித்து ஆழி என வந்து
மணம் மொழிந்தார்க்கு,' எதிர் உடுத்த
புலித் தானைக் களிற்று உரிவைப்
போர்வையான் போர் வில்லை
வலித்தானே மங்கை திரு
மணத்தான்' என்று, யாம் வலித்தேம்."
1.12.20

770
'வல் வில்லுக்கு ஆற்றார்கள்,
மாரன் வேள் வளை கரும்பின்
மெல் வில்லுக்கு ஆற்றாராய்த்,
தாம் எம்மை விளிகுற்றார்,
கல் வில்லோடு உடன் வந்த
கணம் குழையைக் காதலித்துச்,
சொல் வில்லால் உலகு அளிப்பாய்!
போர் செய்யத் தொடங்கினார்.'
1.12.21

771
'இம் மன்னன் பெரும் சேனை,
ஈவுதனை மேல் கொண்ட
செம்மன்னர் புகழ் வேட்ட
பொருளே போல் தேய்ந்தது ஆல்,
பொம் என்ன வண்டு அலம்பும்
புரிகுழலைக் காதலித்த
அம் மன்னர் சேனை, தமது
ஆசை போல், ஆயிற்று, ஆல்.'
1.12.22

772
'மல் காக்கும், மணிப் புயத்து
மன்னன் இவன், மழ விடை யோன்
வில் காக்கும் வாள் அமருள்
மெலிகின்றான் என இரங்கி,
எல் காக்கும் முடி விண்ணோர்
படை ஈந்தார் என, வேந்தர்
அல் காக்கை கூகையைக் கண்டு
அஞ்சின ஆம் என, அகன்றார்.'
1.12.23

773
'அன்று முதல் இன்று அளவும்
ஆரும் இந்தச் சிலை அருகு
சென்றும் இலர் ; போய் ஒளித்த
தேர் வேந்தர் திரிந்தும் இலர்;
என்றும் இனி மணம் இல்லை
என்று இருந்தேம்; இவன் ஏற்றின்
நன்று, மலர்க் குழல் சீதை
நலம் பழுது ஆகாது,' என்றான்.
1.12.24

774
'நினைந்து முனி பகர்ந்த எலாம்
நெறி உன்னி, அறிவனும் தன்
புனைந்த சடை முடி துளக்கிப்,
போர் ஏற்றின் முகம் பார்த்தான்;
வனைந்து அனைய திரு மேனி
வள்ளலும், அம் மாதவத்தோன்
நினைந்த எலாம் நினைந்து, அந்த
நெடும் சிலையை நோக்கினான்.
1.12.25

775
இராமன் எழுதல்
பொழிந்த நெய் ஆகுதி வாய் வழி பொங்கி,
எழுந்த கொழும் கனல் என்ன எழுந்தான்;
'அழிந்தது வில்' என விண்ணவர் ஆர்த்தார்;
மொழிந்தனர் ஆசிகள் முப்பகை வென்றார்.
1.12.26

776
காமன் மங்கையர்மேல் கணைதொடுத்தல்
தூய தவங்கள் தொடங்கிய தொல்லோன்
ஏயவன், வல் வில் இறுப்பதன் முன்னம்,
சேயிழை மங்கையர் சிந்தை தொறு எய்யா,
ஆயிரம் வில்லை அனங்கன் இறுத்தான்.
1.12.27

777
மாதர்கள் கூற்று (777-780)
'காணும் நெடும் சிலை கால் வலிது!' என்பார்;
'நாண் உடை நங்கை நலம் கிளர் செம் கேழ்
பாணி இவன் படர் செம் கை படாதேல்,
வாள் நுதல் மங்கையும் வாழ்வு இலள்!' என்பார்.
1.12.28

778
கரங்கள் குவித்து, இரு கண்கள் பனிப்ப,
'இரும் களிறு இச் சிலை ஏற்றிலன் ஆயின்
நரந்தம் நறைக் குழல் நங்கையும் நாமும்
முருங்கு எரியில் புக மூழ்குதும்!' என்பார்.
1.12.29

779
"வள்ளல் மணத்தை மகிழ்ந்தனன் என்றால்,
கொள்" என முன்பு கொடுப்பதை அல்லால்,
வெள்ளம் அணைத்தவன் வில்லை எடுத்து, இப்
பிள்ளை முன் இட்டது பேதைமை!' என்பார்.
1.12.30

780
'ஞான முனிக்கு ஒரு நாண் இலை!' என்பார்;
'கோன் இவனில் கொடியார் இலை!' என்பார்;
'மானவன் இ சிலை கால் வளையான் ஏல்,
பீன தனத்தவள் பேறு இலள்!' என்பார்.
1.12.31

781
இராமன் வில்நோக்கி நடத்தல்
தோகையர் இன்னன சொல்லிட, நல்லோர்
ஓகை விளம்பிட, உம்பர் உவப்ப,
மாக மடங்கலும் மால் விடையும் பொன்
நாகமும் நாகமும் நாண, நடந்தான்.
1.12.32

782
இராமன் வில்லை எடுத்தல்
ஆடகம் மா மலை அன்னது தன்னைத்,
'தேட அரு மா மணி சீதை எனும் பொன்
சூடக வால் வளை சூட்டிட நீட்டும்
ஏடு அவிழ் மாலை இது' என்ன எடுத்தான்.
1.12.33

783
வில் ஒடிதல்
தடுத்து இமையாமல் இருந்தவர், தாளின்
மடுத்ததும் நாண் நுதி வைத்ததும் நோக்கார்,
கடுப்பினில் யாரும் அறிந்திலர், கையால்
எடுத்தது கண்டனர், இற்றது கேட்டார்.
1.12.34

784
வில் முறிந்ததால் எழுந்த ஒலி
'ஆர் இடைப் புகுதும் நாம்?' என்று
அமரர்கள்,'கமலத்தோன்தன்
பேர் உடை அண்டம் கோளம்
பிளந்தது' என்று, ஏங்கி நைந்தார்;
பார் இடை உற்ற தன்மை
பகர்வது என்? பாரைத் தாங்கி
வேர் எனக் கிடந்த நாகம்
இடி என வெருவிற்று அன்று ஏ!
1.12.35

785
தேவர்களின் மகிழ்ச்சி
பூமழை சொரிந்தார் விண்ணோர்;
பொன் மழை பொழிந்த மேகம்;
பாமமா கடல்கள் எல்லாம்
பல் மணி தூவி ஆர்த்த;
கோ முனி கணங்கள் எல்லாம்
கூறின ஆசி;' கொற்ற
நாமம் வேல் சனகன் இன்று என்
நல் வினை பயந்தது என்றான்.
1.12.36

786
நகர மாந்தரின் மகிழ்ச்சி (786-790)
'மாலையும் இழையும் சாந்தும்
சுண்ணமும் வாச நெய்யும்
வேலை வெண் முத்தும் பொன்னும்
காசும் நுண் துகிலும் வீசிப்
பால் வளை அமிர்து அளாய
பல் இயம் துவைப்ப, முந்நீர்
ஓல் கிளர்ந்து உவா உற்று என்ன,
ஒலி நகர் கிளர்ந்தது அன்று ஏ!
1.12.37

787
நல் இயல் மகர வீணைத் தேன் உக, நகையும் தோடும்
வில் இட, வாளும் வீச, வேல் கிடந்து அனைய நாட்டம் அத்து,
எல் இயல் மதியம் அன்ன முகத்தியர், எழிலி தோன்றச்
சொல்லிய பருவம் நோக்கும் தோகையின், ஆடினார் ஏ.
1.12.38

788
உண் நறவு அருந்தினாரின் சிவந்து ஒளிர் கரும் கண் மாதர்,
புண் உறு புலவி நீங்கக் கொழுநரைப் புல்லிக் கொண்டார்;
வெண்ணிற மேகம் மேல் மேல் விரி கடல் பருகுமா போல்,
மண் நிறை வேந்தன் செல்வம் வறியவர் முகந்து கொண்டார்.
1.12.39

789
வயிரியர் மதுர கீதம், மங்கையர் அமுத கீதம்,
செயிரியர் மகர யாழின் தேம் பிழி தெய்வ கீதம்,
பயிர் கிளை வேயின் கீதம், என்று இவை பருகி, விண்ணோர்
உயிர் உடை உடம்பும் எல்லாம் ஓவியம் ஒப்ப நின்றார்.
1.12.40

790
ஐயன் வில் இறுத்த ஆற்றல் காணிய, அமரர் நாட்டுத்
தையலார் இழிந்து பாரின் மகளிரைத் தழுவிக் கொண்டார்;
செய்கையின் வடிவின் ஆடல் பாடலில் தெளிதல் தேற்றார்;
மை அரி நெடுங்கண் நோக்கம் இமைத்தலும், மயங்கி நின்றார்.
1.12.41

791
நகரமாந்தர்கூற்று (791-792)

'தயரதன் புதல்வன்' என்பார்;
'தாமரைக் கண்ணன்' என்பார்;
'புயல் இவன் மேனி' என்பார்;
'பூவையும் பொருவும்' என்பார்;
'மயல் உடைத்து உலகம்' என்பார்;
'மானுடன் அல்லன்' என்பார்;
'கயல் பொரு கடலுள் வைகும்
கடவுளே காணும்!' என்பார்.
1.12.42

792
'நம்பியைக் காண நங்கைக்கு
ஆயிரம் நயனம் வேண்டும்,
கொம்பினைக் காணும் தோறும்
குரிசிற்கும் அன்னதே ஆல்,
தம்பியைக் காண்மின்!' என்பார்;
'தவம் உடைத்து உலகம்' என்பார்;
'இம்பர் இந் நகரில் தந்த
முனிவனை இறைஞ்சும்!' என்பார்.
1.12.43

793
சீதையின் நிலை (793-794)

இற்று இவண் இன்னது ஆக, மதியொடும் எல்லி நீங்கப்
பெற்று, உயிர் பின்னும் காணும் ஆசையால் சிறிது பெற்ற,
சிறு இடைப் பெரிய கொங்கைச் சேய் அரிக் கரிய வாள் கண்
பொன் தொடி மடந்தைக்கு, அப்பால் உற்றது புகலல் உற்றாம்.
1.12.44

794
ஊசல் ஆடு உயிரினோடும் உருகு பூம் பள்ளி நீங்கிப்,
பாசுமை இழை மகளிர் சூழப் போய், ஒரு பளிக்கு மாடக்
காசு இல் தாமரையின் பொய்கைச் சந்திரகாந்தம் ஈன்ற
சீத நீர் தெளித்த மென் பூஞ் சேக்கையை, அரிதின் சேர்ந்தாள்.
1.12.45

795
சீதையின் ஆற்றாமைக் கூற்றுக்கள். (795-803)

"பெண் இவண் உற்றது என்னும் பெருமையால், அருமை ஆன
வண்ணமும் இலைகளாலே காட்டலால், வாட்டம் தீர்ந்தேன்
தண் நறுங் கமலங்காள்! என் தளிர் நிறம் உண்ட கண்ணின்
உள் நிறம் காட்டினீர் என் உயிர்தர உலோவின் நீரே!"
1.12.46

796
"நாண் உலாவு மேருவோடு நாண் உலாவு பாணியும்,
தூண் உலாவு தோளும், வாளி ஊடு உலாவு தூணியும்,
வாள் நிலாவின் நூல் உலாவும் மாலை மார்பும், மீளவும்
காணல் ஆகும் ஆகின், ஆவி காணல் ஆகுமே கொல் ஆம்!"
1.12.47

797
"விண் தலம் கலந்து இலங்கு
திங்களோடு மீது சூழ்
வண்டு அலம்பு அலங்கல் தங்கு
பங்கியோடும் வார்சிலைக்
கொண்டல் ஒன்று இரண்டு கண்ணின்
மொண்டுகொண்டு என் ஆவியை
உண்டது உண்டு, என் நெஞ்சின் இன்றும்
உண்டு,அதுஎன்றும்உண்டு,அரோ!”
1.12.48

798
"பஞ்சு அரங்கு தீயின், ஆவி பற்ற நீடு கொற்ற வில்
வெம் சரங்கள், நெஞ்சு அரங்க வெய்ய காமன் எய்யவே,
சஞ்சலம் கலந்த போது, தையலாரை உய்ய வந்து,
'அஞ்சல்! அஞ்சல்!' என்கிலாத ஆண்மை, என்ன ஆண்மை ஏ?"
1.12.49

799
"இளைக்கலாத கொங்கைகாள்! எழுந்து விம்மி என் செய்தீர்?
முளைக் கலா மதிக் கொழுந்து போலும் வாள் முகத்தினான்,
வளைக்கலாத வில் கை யாளி, வள்ளல், மார்பின் உள் உறத்
திளைக்கல் ஆகும் ஆகில், ஆன செய் தவங்கள் செய்ம்மினே!"
1.12.50

800
"எங்கு நின்று எழுந்தது இந்த
இந்து வந்து? என் நெஞ்சு உலாய்
அங்கி என்று அனங்கன் எய்த
அம்பின் வந்த சிந்தை நோய்
பொங்குகின்ற கொங்கைமேல்
விடம் பொழிந்தது என்னினும்
கங்குல்வந்த திங்கள் அன்று,
அகம் களங்கம் இல்லையே!"
1.12.51

801
"அடர்ந்து வந்து அனங்கன் நெஞ்சு
அழன்று சிந்தும் அம்பு எனும்
விடம் குடைந்த மெய்யின் நின்று
வெந்திடாது எழுந்து, வெம்
கடம் துதைந்த காரியானை
அன்ன காளை தாள் அடைந்து
உடன் தொடர்ந்து போன ஆவி,
வந்த ஆறு என்? உள்ளம் ஏ!"
1.12.52

802
"விண்ணுளே எழுந்த மேகம், மார்பின் நூலின் மின்னொடு இம்
மண்ணுளே இழிந்தது என்ன, வந்து போன மைந்தனார்,
எண் உள் ஏ இருந்தபோதும் யாவர் என்று தேர்கிலேன்,
கண் உள் ஏ இருந்தபோதும் என் கொல் காண்கிலாத ஏ?"
1.12.53

803
"பெய் கடல் பிறந்து அயல் பிறக்க ஒணா மருந்து பெற்று,
ஐய பொன் கலத்தொடு அங்கை விட்டு இருந்த ஆதர் போல்,
மொய் கிடக்கும் அண்ணல் தோள் முயங்கிடாது, முன்னமே
கை கடக்க விட்டு இருந்து, கட்டு உரைப்பது என் கொல் ஓ?"
1.12.54

804
என்று கொண்டு, உள் நைந்து நைந்து,
இரங்கி விம்மி விம்மியே,
பொன் திணிந்த கொங்கை மங்கை
இடரின் மூழ்கு போழ்தின்வாய்,
குன்றம் அன்ன சிலை முறிந்த
கொள்கை கண்டு, குளிர் மனத்து
ஒன்றும் உண் கண் மதி முகத்து
ஒருத்தி செய்தது, உரை செய்வாம்.
1.12.55

805
தோழி நீலமாலை வருதல்
வடங்களும் குழைகளும் வான வில் இடத்,
தொடர்ந்து பூங் குழல்களும் துகிலும் சோர்தர,
நுடங்கிய மின் என நொய்தின் எய்தினாள்,
நெடும் தடம் கிடந்த கண் நீலமாலையே.
1.12.56

806
சீதை தோழியை வினாதல்
வந்து அடி வணங்கிலள், வழங்கும் ஓதையள்,
அந்தம் இல் உவகையள், ஆடிப் பாடினாள்;
'சிந்தையுள் மகிழ்ச்சியும் புகுந்த செய்கையும்
சுந்தரி! சொல்' எனத், தொழுது சொல்லுவாள்.
1.12.57

807
வில் முறிந்ததை நீலமாலை கூறுதல் (807-810)
"கயரத துரக மாக் கடலன், கல்வியன்,
தயரதன் எனும் பெயர்த் தனிச் செல் நேமியான்,
புயல் பொழி தட கையான் புதல்வன், பூ கணை
மயல் விளை மதனற்கும் வடிவு மேன்மையான்."
1.12.58

808
"மரா மரம் இவை என வலிய தோளினான்,
அரா அணை அமலன் என்று அயிர்க்கும் ஆற்றலான்,
இராமன் என்பது பெயர், இளைய கோவொடும்
பரா வரு முனியொடும் பதி வந்து எய்தினான்."
1.12.59

809
"பூண் இயல் மொய்ம்பினன்,' புனிதன் எய்தவில்
காணிய வந்தனன்' என்னக், காவலன்
ஆணையின் அடைந்த வில் அதனை, ஆண் தகை
நாண் இனிது ஏற்றினான், நடுங்கிற்று உம்பர் ஏ."
1.12.60

810
"மாத்திரை அளவில் தாள் மடுத்து, முன் பயில்
சூத்திரம் இது எனத் தோளின் வாங்கினான்;
ஏத்தினர் இமையவர், இழிந்த பூ மழை,
வேத்து அவை நடுக்கு உற முறிந்து வீழ்ந்தது ஏ!"
1.12.61

811
சீதை ஐயம் நீங்குதல்
கோமுனி உடன் வரு கொண்டல் என்ற பின்,
தாமரைக் கண்ணினான் என்ற தன்மையால்,
'ஆம் அவனே கொல்!' என்று ஐயம் நீங்கினாள்,
வாம மேகலை இற வளர்ந்தது அல்குல் ஏ.
1.12.62

812
சீதையின் உறுதிப்பாடு
இல்லையே நுசுப்பு என்பார் உண்டு உண்டு என்னவும்,
மெல் இயல் முலைகளும் விம்ம விம்முவாள்,
'சொல்லிய குறியின், அத் தோன்றலே அவன் !
அல்லனேல், இறப்பன்!' என்று, அகத்துள் உன்னினாள்.
1.12.63

813
சனகன் கோசிகனை நோக்கிக் கூறத்தொடங்குதல்
ஆசை உற்று அயர்பவள் அன்னள் ஆயினள்,
பாசு அடைக் கமலத்தோன் படைத்த வில் இறும்
ஓசையின் பெரியது ஓர் உவகை எய்தி, அக்
கோசிகற்கு ஒரு மொழி சனகன் கூறுவான்.
1.12.64

814
சனகன் கூறிய மொழி
'உரைசெய் எம்பெரும! உன் புதல்வன் வேள்விதான்
விரைவின் இன்று ஒரு பகல் முடித்தல் வேட்கை ஓ?
முரசு எறிந்து, அதிர் கழல் முழங்கு தானை அவ்
அரசையும் இவ் வழி அழைத்தல், வேட்கை ஓ?'
1.12.65

815
மல் வலான் அவ் உறை பகர, மாதவன்
'ஒல்லையில் அவனும் வந்து உறுதல் நன்று' என
எல்லை இல் உவகையான் 'இயைந்த ஆறு எலாம்
சொல்லுக' என்று, ஓலையும் தூதும் போக்கினான்.
1.12.66

1.13 – Der Aufbruch

1.13. எழுச்சிப் படலம் (816- )

816
சனகன் தூதர்கள் தசரதன் அரண்மனையை அடைதல்.
கடுகிய தூதரும், காலில் காலின் சென்று,
இடி குரல் முரசு அதிர் அயோத்தி எய்தினார்,
அடி இணை தொழ இடம் இன்றி மன்னர்தம்
முடியொடு முடி பொரு வாயில் முன்னினார்.
1.13.1

817
தூதர்கள் தசரதனை வணங்குதல்
முகந்தனர் திரு அருள், முறையின் எய்தினார்,
திகழ்ந்து ஒளிர் கழல் இணை தொழுது, செல்வனைப்
புகழ்ந்தனர்,' அரச! நின் புதல்வர் போய பின்
நிகழ்ந்ததை இது' என நெடிது கூறினார்.
1.13.2

818
தூதர் ஓலையைக் கொடுத்தல்
கூறிய தூதரும், கொணர்ந்த ஓலையை,
'ஈறில் வண் புகழினாய்! இது அது' என்றனர்;
வேறு ஒரு புல மகன் விரும்பி வாங்கினான்;
மாறு அதிர் கழலினான்,'வாசி!' என்றனன்.
1.13.3

819
இராமன் வீரங்கேட்ட தயரதன் மகிழ்ச்சி
இலை முகப் படத்து, அவர் எழுதிக் காட்டிய
தலை மகன் சிலைத் தொழில் செவியில் சார்தலும்,
நிலை முக வலயங்கள் நிமிர்ந்து நீங்கிட,
மலை என வளர்ந்தன வயிரத் தோள்கள் ஏ!
1.13.4

820
தசரதன் வியத்தல்
வெற்றி வேல் மன்னவன்' தக்கன் வேள்வியில்
கற்றை வார் சடை முடிக் கணிச்சி வானவன்
முற்ற ஏழ் உலகையும் வென்ற மூரி வில்
இற்ற பேர் ஒலி கொல் அன்று இடித்தது இங்கு? என்றான்.
1.13.5

821
தூதர்க்கு ஆடையும் அணியும் அளித்தல்
என்று உரைத்து எதிர் எதிர், இடைவிடாது,'நேர்
துன்றிய கனை கழல் தூதர் கொள்க' எனப்
பொன் திணி கலன்களும் தூசும் போக்கினான்,
குன்று என உயரிய குவவுத் தோளினான்.
1.13.6

822
மணமுரசு அறைகவென்றல்
'வானவன் குலத்து எமர் வரத்தினால் வரும்
வேனில் வேள் இருந்த, அம் மிதிலை நோக்கி நம்
சேனையும் அரசரும் செல்க முந்து எனா
ஆனை மேல் மண முரசு அறைக!' என்று ஏவினான்.
1.13.7

823
வள்ளுவன் பறையறைதல்

வாம் பரி, விரி திரைக் கடலை வள்ளுவன்
தேம் பொழி துழாய் முடிச் செங்கண் மாலவன்
ஆம் பரிசு உலகு எலாம் அளந்து கொண்ட நாள்
சாம்புவன் திரிந்து என திரிந்து சாற்றினான்.
1.13.8

824
முரசொலி கேட்டோர் மகிழ்தல்
சாற்றிய முரசு ஒலி செவியில் சாரும் முன்,
கோல் தொடி மகளிரும், கோல மைந்தரும்,
வேல் தரு குமரரும், வென்றி வேந்தரும்,
காற்று எறி கடல் எனக் களிப்பின் ஓங்கினார்.
1.13.9

825
சேனை செல்லுதல்
விடை பொரு நடையினான் சேனை வெள்ளம், ஓர்
இடை இலை உலகினில் என்ன ஈண்டிய,
கடையுக முடிவினில் எவையும் கால் படப்
புடை பெயர் கடல் என எழுந்து போயது ஏ.
1.13.10

826
தேரும், யானையும் விளங்குதல்
சில் இடம் உலகு எனச் செறிந்த தேர்கள் தாம்,
புல்லிடு சுடர் எனப் பொலிந்த வேந்தர் ஆல்;
எல்லிடு கதிர் மணி எறிக்கும் ஓடை யால்,
வில்லிடும் முகில் எனப் பொலிந்த வேழம் ஏ.
1.13.11

827
குடைகளும்-கொடிகளும்
கால் விரிந்து எழு குடை, கணக்கு இல் ஓதிமம்
பால் விரிந்தது எனப், பறப்ப போன்றன ;
மேல் விரிந்து எழு கொடிப் படலை, விண் எலாம்
தோல் உரிந்து உகுவன போன்று தோன்றும் ஆல்.
1.13.12

828
வெண் கொடிகள் வெண் மேகம் போலும் எனல்.

நுடங்கிய துகில் கொடி, நூழைக் கைம் மலைக்
கடம் கலுழ் சேனையைக் கடல் இது ஆம் என
இடம்பட எங்கணும் எழுந்த வெண் முகில்
தடம் புனல் பருகிடத் தாழ்வ போன்ற ஏ.
1.13.13

829
சேனையில் உள்ளவர் அணிந்த ஆபரணங்கள்
முதலியவற்றின் செயல்.

இழையிடை இள வெயில் எறிக்கும்; அவ் வெயில்
தழையிடை நிழல் கெடத் தவழும்; அத் தழை
மழையிடை எழில் கெட மலரும்; அம் மழை
குழைவுற முழங்கிடும் குழாம் கொள் பேரியே.
1.13.14

830
குதிரைமீதும் யானைமீதும் மகளிர் ஊர்தல்

மன் அணிப் புரவிகள் மகளிர் ஊர்வன
அன்னம் உந்திய திரை ஆறு போன்றன;
பொன்னணிப் புணர் முலைப் புரி மென் கூந்தலார்
மின் என மடப் பிடி மேகம் போன்றவே.
1.13.15

831
சேனை செல்லும் வழி

இணை அடுத்து இடையிடை நெருக்க ஏழையர்
துணை முலைக் குங்குமச் சுவடும் ஆடவர்
மணி வரைப் புயத்து மென் சாந்தும் மாழ்கி, மெல்
அணை எனப் பொலிந்தது அக் கடல்செல் ஆறு, அரோ!
1.13.16

832
மகளிர் கொங்கைகள் அணிபெற்று விளங்குதல்

முத்தினால் முழு நிலவு எறிக்கும்; மொய்ம் மணிப்
பத்தியால் இள வெயில் பரப்பும்; பாகினும்
தித்தியாநின்ற சொல் சிவந்த வாய்ச்சியர்
உத்தராசங்கம் இட்டு ஒளிக்கும் கூற்றம் ஏ.
1.13.17

833
மகளிரைத்தழுவி மைந்தர் செல்லுதல்

வில்லினர், வாளினர், வெறித்த குஞ்சியர்,
கல்லினைப் பழித்து உயர் கனகத் தோளினர்,
வல்லியின் மருங்கினர் மருங்கு, மாப் பிடி
புல்லிய களிறு என மைந்தர் போயினார்.
1.13.18

834
மகளிர் சிவிகை செல்லுதல்.
மன்றல் அம் புது மலர் மழையின் சூழ்ந்து எனத்
துன்று இருங் கூந்தலார் முகங்கள் தோன்றல் ஆல்,
ஒன்று அலா முழு மதி ஊரும் மானம்போல்,
சென்றன தரள வான் சிவிகை ஈட்டமே.
1.13.19

835
யானைப்படையின் மிகுதி
மொய் திரைக் கடல் என முழங்கி, மூக்கு உடைக்
கைகளில் திசை நிலைக் களிற்றை ஆய்வன,
மையல் உற்று இழி மத மழை அறாமை ஆல்,
தொய்யலைக் கடந்தில, சூழி யானையே.
1.13.20

836
குதிரைகளின் செலவு.
சூர் உடை நிலையெனத் தோய்ந்தும் தோய்கிலா
வார் உடை வன முலை மகளிர் சிந்தைபோல்
தாரொடும் சதியொடும் தாவும் ஆயினும்
பாரிடை மிதிக்கில, பரியின் பந்தியே.
1.13.21

837
ஊடிய மகளிர் செல்லுதல்.
ஊடிய மனத்தினர், உறாத நோக்கினர்,
நீடிய உயிர்ப்பினர், நெறித்த நெற்றியர்,
தோடு அவிழ் கோதையும் துறந்த கூந்தலர்,
ஆடவர் உயிர் என அருகு போயினார்.
1.13.22

838
யானைகளின் செலவு
மாறு எனத் தடங்களைப் பொருது, மாமரம்
ஊறு பட்டிட இடை ஒடித்துச், சாய்த்து, உராய்,
ஆறு எனச் சென்றன, அருவி பாய் கவுள்,
'தாறு' எனக் கனல் உமிழ் தறுகண் யானையே.
1.13.23

839
முன்சேனை மிதிலையை அடைதல்
உழுந்து இட இடம் இலை; உலகம் எங்கணும்
அழுந்திய உயிர்க்கு எலாம் அருள் கொம்பு ஆயினான்
எழுந்திலன்; எழுந்து இடைப் படரும் சேனையின்
கொழுந்து போய்க் கொடி மதில் மிதிலை கூடிற்று ஏ.
1.13.24

840
வண்டிகள் செல்லுதல்
கண்டவர் மனங்கள் கை கோப்பக் காதலின்
வண்டு இமிர் கோதையர் வதன ராசி ஆல்,
பண்டிகள் பண்டிகள், பரிசில் செல்வன,
புண்டரீகத் தடம் போவ போன்ற ஏ.
1.13.25

841
ஒருகாதலியின் கடைக் கண்ணோக்கச் சிறப்பு

பாண்டிலின் வைத்த ஓர் பாவை, தன்னொடும்
ஈண்டிய அன்பினன் ஏகுவான் இடைக்
காண்டலும், நோக்கிய கடைக்கண் அஞ்சனம்,
ஆண் தகைக்கு இனியது, ஓர் அமுதம் ஆயதே.
1.13.26

842
பிரிந்த காதலன் பேதுறுதல்

பிள்ளை மான் நோக்கியைப் பிரிந்து போகின்றான்,
அள்ளல் நீர் மருதம் வைப்பு அதனின், அன்னமாம்
புள்ளும் மென் தாமரைப் பூவும் நோக்கினான்,
உள்ளமும் தானும் நின்று ஊசல் ஆடுவான்.
1.13.27

843
சேனை கங்கை யாற்றை ஒத்தது எனல்
அங்கண் ஞாலம் அத்து அரசு மிடைதலால்,
பொங்கு வெண் குடை சாமரை போர்த்தலால்,
கங்கை யாறு கடுத்தது, கார் எனச்
சங்கு பேரி முழங்கிய தானை ஏ.
1.13.28

844
சேனை போர்க்களத்தை ஒத்தது எனல்

அமிர்த அம் சொல் அணங்கு அணையார் உயிர்
கவரும் கூர்நுதிக் கண் எனும் காலவேல்
குமரர் நெஞ்சு குளிப்ப வழங்கலால்
சமர பூமியும் ஒத்தது தானையே.
1.13.29

845
சேனையின் செறிவு
தோள் மிடைந்தன, தூணம் மிடைந்து என;
வாள் மிடைந்தன, வான் மின் மிடைந்து எனத்;
தாள் மிடைந்தன, தம்மி மிடைந்து என;
ஆள் மிடைந்தன, ஆளி மிடைந்து என.
1.13.30

846
இளைஞர் செயல் கூறுவன (846-851)
வார் குலாம் முலை வைத்த கண் வாங்கிடப்
பேர்கிலாது பிறங்கு முகத்தினான்,
தேர்கிலான் நெறி, அந்தரில் சென்று, ஒரு
மூரி மா மதம் யானையை முட்டினான்.
1.13.31

847
சுழிகொள் வாம்பரி துள்ள, ஓர் தோகையாள்
வழுவி வீழலுற்றாளை, ஓர் வள்ளல்தான்,
எழுவின் நீள் புயத்தால் எடுத்து ஏந்தினான்,
தழுவி நின்று ஒழியான், தரைதான் வையான்.
1.13.32

848
துணைத்த தாமரை நோவத் தொடர்ந்து இடை
கணைக் கரும் கணினாள் ஐ, ஓர் காளைதான்,
'பணைத்த வெம் முலைப் பாய் மதம் யானையை
அணைக்க நம் கைக்கு அகலிடம் இல்' என்றான்.
1.13.33

849
சுழியும் குஞ்சிமிசை சுரும்பு ஆர்த்திடப்,
பொழியும் மாமத யானையின் போகின்றான்,
'கழிய கூரிய!' என்று ஒரு காரிகை
விழியை நோக்கித் தன் வேலையும் நோக்கினான்.
1.13.34

850
தரங்க வார் குழல் தாமரைச் சீறடிக்
கருங்கண் வாள் உடையாளை, ஓர் காளைதான்,
'நெருங்கு பூண் முலை நீள் வளை தோளினிர்!
மருங்குல் எங்கு மறந்தது நீர்?' என்றான்.
1.13.35

851
கூற்றம் போலும் கொலை கண்ணின் ஆல் அன்றி
மாற்றம் பேசுகிலாளை, ஒர் வள்ளல்தான்,
'ஆற்று நீர் இடை அங்கைகளால் எடுத்து
ஏற்றுவார் உமை யாவர் கொல் ஓ?' என்றான்.
1.13.36

852
ஒட்டகங்களின் செயல்
தள்ள அரும் பரம் தாங்கிய ஒட்டகம்
தெள்ளு தேம் குழை யாவையும், தின்கில,
உள்ளம் என்னத் தம்வாயும் உலர்ந்தன,
கள் உண் மாந்தரில் கைப்பன தேடியே.
1.13.37

853
பப்பரர் செல்லுதல்
அரத்த நோக்கினர், அல் திரள் மேனியர்,
பரித்த காவினர், பப்பரர் ஏகினார்,
திருத்து கூடத்தில் திண் கணையத்தொடும்
எருத்தின் ஏந்திய மால் களிறு என்னவே.
1.13.38

854
பெண்யானையின் மீதிருந்த பெண்கள் செயல்
பித்த யானை பிணங்கிப் பிடியில் கை
வைத்த; மேலிருந்து அஞ்சிய மங்கைமார்,
எய்த்து இடுக்கண் உற்றார், புதைத்தார் இரு
கைத் தலங்களில் கண் அடங்காமையே.
1.13.39

855
பிடியின்மேற் சிந்தரும் போதல்
வாம மேகலையார் இடை, வாலதி
பூமி தோய் பிடிச் சிந்தரும் போயினார்
காமர் தாமரை நாள்மலர்க் கானம் அத்து உள்
ஆமை மேல் வரும் தேரையின் ஆய், அரோ!
1.13.40

856
குதிரை ஒருபெண்ணைத் தூக்கிச் செல்லுதல்

'இம்பர் நாட்டின் தரம் அல்லள், ஈங்கு, இவள்
உம்பர் கோமகற்கு' என்கின்றது ஒக்கும், ஆல்,
கம்ப மா வரக், கால்கள் வளைத்து ஒரு
கொம்பு அனாள் ஐ கொண்டு ஓடும் குதிரையே.
1.13.41

857
மகளிர் மகிழ்ச்சியால் ஓடுதல்
சந்த வார்குழல் சோர்பவை தாங்கலார்,
சிந்தும் மேகலை சிந்தையும் செய்கலார்,
'எந்தை வில் இறுத்தான்!' எனும் இன் சொலை
மைந்தர் பேச, மனம் களித்து ஓடுவார்.
1.13.42

858
அந்தணர் மிதிலைக்குச் செல்லுதல்
குடையர், குண்டிகை தூக்கினர், குந்திய
நடையர், நாசி புதைத்த கை நாற்றலர்,
கட களிற்றையும் காரிகையாரையும்
அடைய அஞ்சிய அந்தணர் முந்தினார்.
1.13.43

859
உருவெளிப்பாடு கண்டு பெண்கள் கூறியது

நாறு பூ குழல் நங்கையர், கண்கள் நீர்
ஊற, நேர்வந்து உருவு வெளிப்பட,
'மாறு கொண்டனை; வந்தனை ஆகில், வந்து
ஏறு தேர்,' எனக் கைகள் இழிச்சுவார்.
1.13.44

860
படைகளின் ஒலியால் உரை கேளாமை

குரைத்த தேரும், களிறும், குதிரையும்,
நிரைத்த வார் முரசும், நெளிந்து, எங்கணும்
இரைத்த பேர் ஒலியால், இடை யாவரும்
உரைத்து உணர்ந்திலர், ஊமரின் ஏகினார்.
1.13.45

861
மகளிர் கூட்டம் செல்லுதல்
நுண் சிலம்பி வலந்து அன நுண் துகில்
கள் சிலம்பு கரும் குழலார் குழு,
உள் சிலம்பு சிலம்ப ஒதுங்கலால்,
புள் சிலம்பிடு பொய்கையும் போன்றது ஏ.
1.13.46

862
தெள் திரை பரவைத் திரு அன்னவர்
நுண் திரை புரை நோக்கிய நோக்கினைக்
கண்டு, இரைப்பன ஆடவர் கண்; களி
வண்டு இரைப்பன ஆனை மதங்கள் ஏ.
1.13.47

863
மகளிர் சிலம்பும், குதிரையும் ஒலித்தல்
உழை கலித்தன என்ன உயிர் துணை
நுழை கலிக்கரும் கண்ணியர் நூபுர
இழை கலித்தன; இன்னியமா எழு
மழை கலித்து என வாசி கலித்த ஏ.
1.13.48

864
மகளிர் கண்ணைப் பார்த்து
ஆடவர் கண்கள் களித்தன எனல்
மண் களிப்ப நடப்பவர் வாள் நுதல்
உண் களிக் கமலங்களின் உள் உறை
திண் களிச் சிறு தும்பி எனச், சிலர்
கண் களித்தன காமன் களிக்க ஏ.
1.13.49

865
சுண்ணமும் தூசியும் நிறைதல்
எண்ண மாத்திரமும் அரிதாம் இடை
வண்ண மாத் துவர் வாய்க் கனி வாய்ச்சியர்
திண்ணம் ஆத்து ஒளிர் செம் இள நீர் இழி
சுண்ணம் ஆர்த்தன; தூளியும் ஆர்த்தவே.
1.13.50

866
மகளிரும் ஆடவரும் ஆரவாரத்தோடு வழிச்சேறல்

சித்திரத் தடம் தேர் மைந்தர், மங்கையர்,
உய்த்து உரைப்ப, நினைப்ப, உலப்பிலர்,
இ திறத்தினர், எத்தனையோ பலர்,
மொய்த்து இரைத்து வழி கொண்டு முன்னின் ஆர்.
1.13.51

867
தூளி எழுதல்

குசை உறு பரியும், தேரும், வீரரும், குழுமி, எங்கும்,
விசையொடு கடுகப் பொங்கி, வீங்கிய தூளி விம்மிப்
பசையுறு துளியின் தாரைப் பசுந் தொளை அடைத்த மேகம்;
திசை தொறும் நின்ற யானை மதம் தொளை செம்மிற்று அன்றே.
1.13.52

868
மதநீர் வழுக்கில் மகளிரை யழைத்துச் செல்லல்
கேடகம் தட கையாலே கிளர் ஒளி வாளும் பற்றிச்,
சூடகத் தளிர் கை மற்றைச் சுடர் மணி தடம் கை பற்றி,
ஆடகம் அத்து ஓடை யானை அழி மதத்து இழுக்கல் ஆற்றில்
பாடகக் காலினாரைப் பயப்பயக் கொண்டு போனார்.
1.13.53

869
வழிநடையில் மகளிர் நீர்ப்பூக்களைப்
பறித்துத் தரவேண்டுதல்
செய்களில், மடுவில், நல்நீர்ச் சிறைகளில், நிறையப் பூத்த
நெய்தலும் குமுதப் பூவும் நெகிழ்ந்த செம் கமலம் போதும்,
கைகளும் முகமும் வாயும் கண்களும் காட்டக் கண்டு,
'கொய்து அவை தருதிர்' என்று, கொழுநரைத் தொழுகின்றார் உம்.
1.13.54

870
மகளிர் யானையைக்கண்டு மருண்டார் எனல்
பந்தியம் புரவி நின்றும் பார் இடை இழிந்தோர், வாசக்
கொந்தள பாரம் சோரக், குலம் மணி கலன்கள் சிந்தச்,
சந்த நுண் துகில் உம் வீழத் தளிர்க் கையால் அணைத்துச்,'சார
வந்தது வேழம்!' என்ன, மயில் என இரியல் போவார்.
1.13.55

871
இரவும் பகலும் ஒருசேர உளவாயின எனல்
குடையொடு களிறும், தொங்கல் குழாங்களும், கொடியின் காடும்,
இடை இடை மயங்கி எங்கும் வெளி கரந்து இருளைச் செய்யப்,
படைகளும் முடியும் பூணும் படர் வெயில் பரப்பிச் செல்ல,
இடை ஒரு கணம் அத்தின் உள்ளே இரவு உண்டு பகலும் உண்டு ஏ!
1.13.56

872
மகளிரைக் கண்டு ஆடவர் அகலுதல்
'முருக்கு இதழ் முத்தம் மூரல்
முறுவலார் முகங்கள் என்னும்
திரு கிளர் கமலம் போதில்
தீட்டின கிடந்த கூர்வாள்
நெருக்கு இடை அறுக்கும், நீங்கள்
நீங்குமின்! நீங்கும்!' என்று என்று,
அருக்கனில் ஒளிரும் மேனி
ஆடவர் அகலப் போவார்.
1.13.57

873
நங்கையர் நடக்க மாட்டாது நிற்றல்
நீந்த அரு நெறியின் உற்ற
நெருக்கினால் சுருக்குண்டு, அற்றுக்,
காந்தின மணியும் முத்தும்
சிந்தின, கலாபம் சூழ்ந்த
பாந்தளின் அல்குலார்தம்
பரிபுரம் புலம்பப், பசுமை பொன்
பூம் தளிர் உறைப்ப, மாழ்கிப்,'
போக்கு அரிது' என்ன நிற்பார்.
1.13.58

874
வண்டிக் காளைகள் வெருண்டோடுதல்
கொற்றம் நல் இயங்கள் எங்கும் கொண்டலின் துவைப்பப், பண்டிப்
பெற்ற ஏறு, அன்னப் புள்ளில் பேதையர் வெருவி நீங்க,
முற்று உறு பரங்கள் எல்லாம் முறைமுறை பாசத்தோடும்
பற்று அற வீசி, ஏகி, யோகியில் பரிவு தீர்ந்த.
1.13.59

875
நீர்நிலையில் யானைகள் துளைதல்
கால்செறி வேகம் பாகர் கார்முக உண்டை பாரா,
வார் சிறை கொங்கை அன்ன கும்பமும் மருப்பும் காணப்,
பால்செறி கடலில் தோன்றும் பனை கை மால்யானை என்ன,
நீர் சிறை பற்றி ஏறா, நின்ற குன்று அனைய வேழம்.
1.13.60

876
பாணர் விறலியருடன் செல்லுதல்
அறல் இயல் கூந்தல், கண்வாள், அமுது உகு குமுதச் செவ்வாய்
விறலியரோடு, நல் யாழ் செயிரியர், புரவி மேலார்,
நறை செவி பெய்வது என்ன நைவள அமுதப் பாடல்
முறைமுறை நணுகப் போனார், கின்னர மிதுனம் ஒப்பார்.
1.13.61

877
களிற்றில் மொய்த்தவண்டுகள் பிடியொடும் தொடர்தல்

அருவிபெய் வரையில் பொங்கி, அங்குசம் நிமிர, எங்கும்
இரியலின், சனங்கள் சிந்தும், இளம் களிச் செம் கண் யானை
விரி சிறை தும்பி, வேறு ஓர் வீழ்மதந் தோய்ந்து, மாதர்
சுரிகுழல் படிய ஒற்றிப் பிடியொடும் தொடர்ந்து செல்வ.
1.13.62

878
தசரதனுடைய நேய மங்கையர் செல்லுதல்

நிறை மதி தோற்றம் கண்ட நீல் நெடும் கடலிற்று ஆகி,
அறைபறை துவைப்பத், தேரும், யானையும், ஆடல் மாவும்,
கறைகெழு வேல் கணாரும், மைந்தரும், கவினி ஒல்லை
நெறி இடை படர, வேந்தன் நேய மங்கையர்தாம் செல்வார்.
1.13.63

879
கைகேசி செல்லுதல்

பொய்கை அம் கமலக் கானில், பொலிவது ஓர் அன்னம் என்னக்,
கைகயர் வேந்தன் பாவை, கணிகையர் ஈட்டம் பொங்கி
ஐயிரு நூறு சூழ்ந்த ஆய் மணி சிவிகை தன்மேல்,
தெய்வ மங்கையரும் நாணத், தேன் இசை முரலப் போனாள்.
1.13.64

880
கஞ்சுக மாக்கள் கைகேயியைக் காத்துச் செல்லுதல்

காரணம் இன்றியேயும் கனல் எழ விழிக்கும் கண்ணார்,
வீர வேத்திரத்து ஆர், தாழ்ந்து விரிந்த கஞ் சுகம் அத்து மெய்யார்,
தாரணி புரவி மேலார், தலம் அத்து உளார், கதித்த சொல்லார்,
ஆரணங்கு அனைய மாதர் அடி முறை காத்துப் போனார்.
1.13.65

881
சுமித்திரை செல்லுதல்
விரிமணித் தார்கள் பூண்ட வேசரி வெரிந் இல் தோன்றும்
அரி மலர் தடம் கண் நல்லார் ஆயிரத்து இரட்டி சூழக்,
குரு மணி சிவிகை தன்மேல், கொண்டலின் மின் இது என்ன,
இருவரைப் பயந்த நங்கை யாழ் இசை முரலப் போனாள்.
1.13.66

882
சுமித்திரையைச் சூழ்ந்து மகளிர் செல்லுதல்
செம் கை இன் மஞ்ஞை அன்னம் சிறு கிளி பூவை பாவை
சங்கு உறை கழித்த அன்ன சாமரை முதல தாங்கி,
இங்கு அலது, எண்ணுங்கால், இவ் எழுதிரை வளாகம் தன்னில்
மங்கையர் இல்லை என்ன, மடந்தையர் மருங்கு போனார்.
1.13.67

883
கௌசல்யை செல்லுதல்
வெள்ளெயிற்று இலவச் செம்மை வாய்
முகத்தை வெண் மதியம் என்று
கொள்ளையில் சுற்றும் மீன்கள்
குழுமிய அனைய ஊர்தி,
தெள் அரி பாண்டி பாணிச்
செயிரியர் இசை தேன் சிந்த,
வள்ளலைப் பயந்த நங்கை,
வானவர் வணங்கப், போனாள்.
1.13.68

884
கூனுங் குறளும் சிந்தரும் செல்லுதல்
கூனொடு குறளும், சிந்தும், சிலதியர் குழாமும் கொண்ட
பால் நிறம் புரவி அன்னப் புள் எனப் பாரில் செல்லத்,
தேனொடு மிஞிறும் வண்டும் தும்பியும் தொடர்ந்து செல்லப்,
பூ நிறை கூந்தல் மாதர், புடைபிடி நடையில், போனார்.
1.13.69

885
அறுபதினாயிரம் மனைவிமார்களும் செல்லுதல்

துப்பினின் மணியின் பொன்னின் சுடர் மரகதத்தின் முத்தின்
ஒப்பு அற அமைத்த பசுமை பூண் ஓவியம் புகழ ஏறி,
முப்பதிற்று இரட்டி கொண்ட ஆயிரம் முகிழ்மென் கொங்கைச்
செப்பு அரும் திருவின் நல்லார், தேர் மிசை சூழப் போனார்.
1.13.70

886
வசிட்டன் செல்லுதல்

செவிவயின் அமிர்த கேள்வி தெவிட்டினார், தேவர் நாவின்
அவி கையின் அளிக்கும் நீரார், ஐயிரு கோடி சூழக்,
கவிகையின் நீழல், கற்பின் அருந்ததி கணவன், வெள்ளைச்
சிவிகையின், அன்னம் ஊரும் திசைமுகன் என்னச், சென்றான்.
1.13.71

887
பரத சத்துருக்கனர் செல்லுதல்
பொரு களிறு இவுளி பொன்தேர் பொலம் கழல் குமரர், முந்நீர்
அருவரை சூழ்ந்தது என்ன, அருகுபின் முன்னும் செல்லத்,
திருவளர் மார்பர், தெய்வச் சிலையினர், தேரர், வீரர்,
இருவரும் முனிபின் போன இருவரும் என்னப் போனார்.
1.13.72

888
தசரதன் புறப்படுதல்
நித்திய நியமம் முற்றி, நேமியான் பாதம் சென்னி
வைத்தபின், மறை வலோர்க்கு வரம்பு அறு மணியும் பொன்னும்
பத்தி ஆன் நிறையும் பாரும் பரிவுடன் நல்கிப் போனான்,
முத்து அணி வயிரப் பூணான், மங்கல முகுர்த்த நல் நாள்.
1.13.73

889
அந்தணர் ஆசிகூற மாதர் பல்லாண்டிசைத்தல்
இரு பிறப்பாளர் எட்டு ஆயிரர் மணிக் கலசம் ஏந்தி,
அருகு மறை வருக்கம் ஓதி, அறுகுநீர் தெளித்து, வாழ்த்தி,
வரன் முறை வந்தார் ; கோடி மங்கல மழலைச் செம்மை வாய்
பரும் மணி கலாபத்தார், பல்லாண்டு இசை பரவப் போனான்.
1.13.74

890
மண்டலாதிபர்கள் நெருங்கிச் செல்லுதல்
'கண்டிலன் என்னை' என்பார்;
'கண்டனன் என்னை' என்பார்;
'குண்டலம் வீழ்ந்தது' என்பார்;
'குறுக அரிது இனிச் சென்று' என்பார்;
'உண்டு கொல் எழுச்சி' என்பார்;
'ஒலித்தது சங்கம்' என்பார்;
மண்டல வேந்தர் வந்து
நெருங்கினர் மயங்கி, மாது ஓ!
1.13.75

891
தயரதன் தேரிற் செல்லுதல்
பொன்தொடி மகளிர் ஊரும்
பொலன்கொள் தார் புரவி வெள்ளம்
சுற்றுறு கமலம் பூத்த
தொடுகடல் திரையில் செல்லக்,
கொற்றம் வேள் மன்னர் செங்கைப்
பங்கயம் குழாங்கள் கூம்ப,
மற்று ஒரு கதிரோன் என்ன
மணிநெடும் தேரில் போனான்.
1.13.76

892
புழுதியின் செயல்
ஆர்த்தது விசும்பை முட்டி; மீண்டு அகன் திசைகள் எல்லாம்
போர்த்தது; அங்கு ஒருவர் தம்மை ஒருவர் கண் புலம் கொளாமை
தீர்த்தது; செறிந்தது ஓடித்; திரை நெடும் கடலை எல்லாம்
தூர்த்தது, சகரரோடு பகைத்து எனத், தூளி வெள்ளம்.
1.13.77

893
ஒலியும் ஒளியும் மிஞ்சுதல்

சங்கமும் பணையும் கொம்பும் தாளமும் காளத்தோடு
மங்கல பேரி செய்த பேரொலி மழையை ஓட்டத்,
தொங்கலும் குடையும் தோகைப் பிச்சமும் சுடரை ஓட்டத்
திங்கள், வெண் குடை கண்டு ஓடத், தேவரும் மருளச், சென்றான்.
1.13.78

894
பலவகை ஓசை எழுதல்
மந்திர கீத ஓதை, வலம் புரி முழங்கும் ஓதை,
அந்தணர் ஆசி ஓதை, ஆர்த்து எழும் முரசின் ஓதை,
கந்து கொல் களிற்றின் ஓதை, கடிகையர் கவிதை ஓதை,
இந்திர திருவன் செல்ல எழுந்தன திசைகள் எல்லாம்.
1.13.79

895
புழுதியால் விண்ணும் மண்ணுலகாயிற்று எனல்
நோக்கிய திசைகள் எல்லாம் தன்னையே நோக்கிச் செல்ல,
வீக்கிய கழல்கால் வேந்தர் விரிந்த கை மலர்கள் கூம்பத்,
தாக்கிய களிறும் தேரும் புரவியும் படைஞர் தாளும்
ஆக்கிய தூளி, விண்ணும் மண் உலகு ஆக்கப், போனான்.
1.13.80

896
உடன் சென்ற சேனையின் மிகுதி
வீரரும் களிறும் தேரும் புரவியும் மிடைந்த சேனை
பேர்விடம் இல்லை, மற்றோர் உலகு இல்லை, பெயர்க்கல் ஆகா,
நீர் உடை ஆடை யாளும், நெளித்தனள் முதுகை என்றால்,
'பார்பொறை நீக்கினான்' என்று உரைத்தது எ பரிசு மன் ஓ?
1.13.81

897
தசரதன் சந்திர சயிலத்தின் சாரலில் தங்குதல்
இன்னணம் ஏகி மன்னன் யோசனை இரண்டு சென்றான்,
பொன்வரை போலும் இந்து சயிலத்தின் சாரல் புக்கான்;
வல் மதம் களிறும் மாதர் கொங்கையும் மாரன் அம்பும்
தென்வரைச் சாந்தும் சாந்தும் நாறும் சேனையும் இறுத்தது அன்று ஏ.
1.13.82

Hanuman trägt Rama und Lakshmana. Tatkraft und Hingabe gehören für ihn zusammen.

Begleitender Vortrag von Yoga Vidya über Hanuman und den Geist der Hingabe:

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

1.14 – Die Berglandschaft

1.14. வரைக்காட்சிப் படலம் (898 - 974)

898
வேழங்களினின்றும் மகளிர் இறங்க அவை பிணிக்கப்படல்
கோவை ஆர் வட, கொழும் குவடு ஒடிதர, நிவந்த,
ஆவி வேட்டன, வரி சிலை அனங்கன் மேல் கொண்ட,
பூவை வாய்ச்சியர் முலை, சிலர் புயத்தொடும் பூட்ட,
தேவதாரத்தும் சந்தினும் பூட்டின சில மா.
1.14.1

899
மதக்களிற்றின் செயல்
நேர் ஒடுங்கலில் பகையினை நீதியால் வெல்லும்
சோர்வு இடம்பெறா உணர்வினன் சூழ்ச்சியே போலக்,
காரொடும் தொடர் கவட்டு எழில் மராமரக் குவட்டை
வேரொடும் கொடு கிரி என நடந்தது ஓர் வேழம்.
1.14.2

900
மதவேழம் கண்ணனை நிகர்த்தல்
திரண்ட தாள் நெடுஞ் செறி பணை மருது இடை ஒடியப்
புரண்டு பின் வரும் உரலொடு போனவன் போல,
உருண்டு கால் தொடர் பிறகிடு தறியொடும் ஒருங்கே
இரண்டு மாமரம் இடை இற நடந்தது ஓர் யானை.
1.14.3

901
1.14.4 ஒரு வேழம் மந்திரிக்கடங்கா மன்னனை நிகர்த்தல்
கதம் கொள் சீற்றத்தை ஆற்றுவான் இனியன கழறிப்
பதம் கொள் பாகனும் மந்திரி ஒத்தனன் ; பல நூல்
விதங்களால் அவன் மெல்லென மெல்லென விளம்பும்
இதங்கள் கொள்கிலா இறைவனை ஒத்தது ஓர் யானை.
1.14.4

902
ஓர் மதகளிற்றின் செயல்

மாறு காண்கிலதாய் நின்று, மழை என முழங்கும்,
தாறு பாய் கரி வன கரி தண்டத்தைத் தடவிப்,
பாறு பின் செலக் கால் எனச் செல்வது, பண்டு ஓர்
ஆறு போகிய ஆறு போம் ஆறு போன்றது ஏ.
1.14.5

903
ஏழிலைப்பாலைமரத்தை ஒரு யானை அழித்தல்

பாத்த யானையின் பதங்களில், படு மதம் நாறக்,
காத்த அங்குசம் நிமிர்ந்திடக், கால் பிடித்து ஓடிப்,
பூத்த ஏழ் இலை பாலையை பொடிப் பொடி யாகக்
காத்திரங்களால் தலத்தொடும் தேய்த்தது ஓர் களிறு.
1.14.6

904
மலை யூதத் தலைவனை ஒத்தல்

அலகு இல் யானைகள் அனேகமும், அவற்றிடை மிடைந்த
திலக வாள் நுதல் பிடிகளும், குருளையும், செறிந்த
உலவை நீள் வனத்து, ஊதமே ஒத்த ; அவ் ஊதத்
தலைவனே ஒத்துப் பொலிந்தது சந்திரசயிலம்.
1.14.7

905
தேரின் வருணனை

தெருண்ட மேலவர் சிறியவர்ச் சேரினும் அவர்தம்
மருண்ட தன்மையை மாற்றுவர் எனும் இது வழக்கே!
உருண்ட வாய் தொறும் பொன் உருள் உரைத்து உரைத்து ஓடி,
இருண்ட கல்லையும் தம் நிறம் ஆக்கிய இரதம்.
1.14.8

906
மகளிரின் சிவந்த வாய்கள்

கொவ்வை நோக்கிய வாய்களை இந்திரகோபம்
கவ்வி நோக்கின என்று கொல்! காட்டு இனம் மயில்கள்
நவ்வி நோக்கியர் நலம் கொள் மேகலை பொலம் சாயல்
செவ்வி நோக்கின, திரிவன போல்வன திரிந்த.
1.14.9

907
மகளிர் மரநிழலில் தங்குதல்
உய்க்கும் வாசிகள் இழிந்து, இள அன்னத்தின் ஒதுங்கி,
மெய்க் கலாபமும் குழைகளும் இழைகளும் விளங்கத்,
தொக்க மெல் மர நிழல்படத் துவன்றிய சூழல்
புக்க மங்கையர், பூத்த கொம்பு ஆம் எனப் பொலிந்தார்.
1.14.10

908
மகளிர் பளிக்குப் பாறையில் உறங்குதல்
தளம் கொள் தாமரை எனத் தளிர் அடியினும் முகத்தும்
வளம் கொள் மாலைவண்டு அலமர, வழி வருந்தினர் ஆய்,
விளங்கு தம் உருப் பளிங்கு இடை வெளிப்பட, வேறு ஓர்
துளங்கு பாறையில், தோழியர் அயிர்த்திடத், துயின்றார்.
1.14.11

909
மகளிர் குடில்களிற் புகுதல்
பிடிபுக்கு, ஆ இடை, மின்னொடும் பிறங்கிய மேகம்
படி புக்கால் எனப் படிதரப், பரிபுரம் புலம்பத்,
துடி புக்கு ஆ இடைத் திருமகள் தாமரை துறந்து
குடி புக்கால் எனக், குடில் புக்கார் கொடி அன்ன மடவார்.
1.14.12

910
குதிரைகளைக் கூடத்திற் கட்டுதல்
உண் அமுதம் ஊட்டி இளையோர் நகர் கொணர்ந்த,
துண் எனும் முழக்கின, துருக்கர் தர வந்த,
மண் மகள் தன் மார்பின் அணி வன்ன சரம் என்னப்
பண் இயல் வயப் பரிகள், பந்தியின் நிரைத்தார்.
1.14.13

911
சேனைகட்கு வேண்டுவன செய்யப்படுதல்
நீர் திரை நிரைத்த என நீள் திரை நிரைத்தார்;
ஆர்கலி நிரைத்த என ஆவணம் நிரைத்தார்;
கார் நிரை எனக் களிறு கா இடை நிரைத்தார்;
மாருதம் நிரைத்த என வாசிகள் நிரைத்தார்.
1.14.14

912
அரசமாளிகையை அறிந்து சேர்தல்
நடிக்கும் மயில் என்ன வரும் நவ்வி விழியாரும்,
வடிக்கும் அயில் வீரரும், மயங்கினர் திரிந்தார்;
இடிக்கும் முரசக் குரலின், எங்கும் முரல் சங்கின்,
கொடிக்களின், உணர்ந்து, அரசர் கோநகர் அடைந்தார்.
1.14.15

913
தூசியைத் துடைத்தல்
மிதிக்க நிமிர் தூளியின் விளக்கம் அறும் மெய்யைச்,
சுதைக்கண் நுரையைப் பொருவும் தூசு கொடு தூய்து ஆய்
உதிர்த்தனர் இளங்குமரர்; ஒவியரின் ஓவம்
புதுக்கினர் எனத் தருண மங்கையர் பொலிந்தார்.
1.14.16

914
அரசர்கள் படமாடஞ் சேர்தல்
தாள் உயர் தடக் கிரி இழிந்து தரை சேரும்
கோளரி எனக், கரிகள் கொற்றவர் இழிந்தார்,
பாளை விரி ஒத்து உலவு சாமரை படப் போய்,
வாள் எழ நிரைத்த பட மாடம் அவை புக்கார்.
1.14.17

915
படமாடத்தில் மங்கையர் முகங்களின் காட்சி
தூசினொடு வெண் படம் உடைக் குடில்கள் தோறும்,
வாச மலர் மங்கையர் முகங்கள், மழை வானின்
மாசு இல் மதியின் கதிர் வழங்கு நிழல் எங்கும்
வீசு திரை வெண் புனல் விழுங்கியது போலும்.
1.14.18

916
புழுதியாடிய யானையின் தோற்றம்
மண் உற விழுந்து நெடு வான் உற எழுந்து,
கண்நுதல் பொருந்தவரு கண்ணனில் வரும்; கார்
உண்நிறம் நறும் பொடியை வீசி, ஒரு பாகம்
வெண்நிற நறும் பொடி புனைந்த மத வேழம்.
1.14.19

917
புழுதியை உதறிவிட்ட குதிரைகள்
தீயவரொடு ஒன்றிய திறத்து அரு நலத்தோர்
ஆயவரை அந்நிலை அறிந்தனர் துறந்த ஆங்கு,
ஏய வரும் நுண் பொடி படிந்து உடன் எழுந்து ஒண்
பாய் பரி விரைந்து உதறி நின்றன பரந்தே,
1.14.20

918
கட்டை யறுத்துச் சென்ற குதிரைகள்
மும்மை புரி வன் கயிறு கொய்து, செயல் மொய்ம்பு ஆல்,
தம்மையும் உணர்ந்து, தரை கண்டு, விரைகின்ற
அம்மையினொடு இம்மையை அறிந்து நெறி செல்லும்,
செம்மையவர் என்ன, நனி சென்றன துரங்கம்.
1.14.21

919
திரைகளினிடையே மகளிர் கண்கள் பிறழ்தல்
விழுந்த பனி அன்ன திரை வீசுபுரை தோறும்,
கழங்கு பயில் மங்கையர் கருங்கண் மிளிர்கின்ற;
தழங்கு கழி சிந்திய தரம் பயில் தரங்கத்து
எழுந்து இடை பிறழ்ந்து ஒளிர் கொழும் கயல்கள் என்ன.
1.14.22

920
ஆற்றில் ஊற்றுநீர் தோன்றுதல்
வெள்ளம் நெடு வாரி உற வீசி இலவேனும்,
கிள்ள எழுகின்ற புனல், கேளிரின் விரும்பித்
தெள்ளு புனல் ஆறு சிறிதே உதவுகின்ற,
உள்ளது மறாது உதவு வள்ளலையும் ஒத்த.
1.14.23

921
ஆடவர் படமாடங்களிற் புகுதல்
துன்றி நெறி பங்கிகள் துளங்க, அழலோடும்
மின் திரிவ என்ன மணி ஆரம் மிளிர் மார்பர்,
மன்றல் மணம் நாறு படமாடம் நுழைகின்றார்,
குன்றின் முழை தோறும் நுழை கோளரிகள் ஒத்தார்.
1.14.24

922
யானைகள் நீரைக் கலக்குதல்
நெருங்கு அயில் எயிறு இணைய, செம் மயிரின் நெற்றிப்,
பொரும் குலிகம் அப்பியன, போர் மணிகள் ஆர்ப்ப,
பெருங் களிறு அலைப் புனல் கலக்குவன, பெட்கும்
கருங் கடல் கலக்கும் மதுகைடவரை ஒத்த.
1.14.25

923
மதயானைகள் நீர்நிலைகளை விடாமை

ஒக்க நெறி உய்ப்பவர் உரைத்த குறி கொள்ளா,
பக்கம் இனம் மொய்த்து அயல் அலைக்க நனி பாரா,
மைக் கரி மதத்த, விலைமாதர் கலை அல்குல்
புக்கவரை ஒத்தன, புனல் சிறைகள் ஏறா.
1.14.26

924
பாடிநகர் கடலை ஒத்திருத்தல்
துகில் இடை மடந்தையரொடு ஆடவர் துவன்றிப்,
பகல் இடைய, அட்டிலில் மடுத்து, எரி பரப்பும்
அகில் இடு கொழும்புகை அழுங்கலின், முழங்கா
முகில் படு நெடும் கடலை ஒத்து உளது அம் மூதூர்.
1.14.27

925
பாடிநகர் அமரர் நாடு போன்றிருத்தல்
கமர் உறு பொருப்பின் வாழும் விஞ்சையர் காண வந்தார்,
தமரையும் அறியார் நின்று திகைப்பு உறு தகைமை சான்ற
குமரரும் மங்கைமாரும் குழுமலால், வழுவி விண் நின்று
அமரர் நாடு இழிந்தது என்னப் பொலிந்தது அவனீகம் வெள்ளம்.
1.14.28

926
மகளிர் திரிதல்
வெயில் நிறம் குறையச் சோதி மின் நிழல் பரப்ப, முன்னம்
துயில் உணர் செவ்வியாரும், துனியுறு முனிவின் ஆரும்,
குயிலொடும் இனிது பேசிச், சிலம்பொடும் இனிது கூவி,
மயிலினம் திரிவ என்னத், திரிந்தனர் மகளிர் எல்லாம்.
1.14.29

927
ஆடவர் திரிதல்
தாள் இணை கழல்கள் ஆர்ப்பத், தார் இடை அளிகள் ஆர்ப்ப,
வாள் புடை இலங்கச், செங் கேழ் மணி அணி வலயம் மின்னத்,
தோள் என உயர்ந்த குன்றின் சூழல்கள் இனிது நோக்கி,
வாள் அரி திரிவ என்னத் திரிந்தனர் மைந்தர் எல்லாம்.
1.14.30

928
கவிக்கூற்று
சுற்றிய கடல்கள் எல்லாம் சுடர் மணிக் கனகக் குன்றைப்
பற்றிய வளைந்த என்னப், பரந்துவந்து இறுத்த சேனை,
கொற்றவர், தேவிமார்கள், மைந்தர்கள், கொம்பு அனார், வந்து,
உற்றவர் காணல் உற்ற மலை நிலை உரைத்தும் அன்று ஏ.
1.14.31

929
சந்திரசைலத்தின் வருணனை ((929-942))

பம்பு தேன், மிஞிறு, தும்பி, பரந்து இசை பாடி ஆட
உம்பர் வானம் அத்து நின்ற ஒளி தரு தருவின் ஓங்கும்
கொம்புகள், பனைக் கை நீட்டிக், குழையொடும் ஒடித்துக், கோட்டுத்
தும்பிகள், உயிரே அன்ன துணை மடப் பிடிக்கு நல்கும்.
1.14.32

930
பண் மலர் பவளச் செவ்வாய்ப் பனி மலர்க் குவளை அன்ன,
கண் மலர், கொடிச்சிமார்க்குக் கணித் தொழில் புரியும் வேங்கை
உண் மலர் வெறுத்த தும்பி, புதிய தேன் உதவும் நாகத்
தண் மலர் என்று வானத் தாரகை தாவும் அன்று ஏ.
1.14.33

931
மீன் எனும் பிடிகளோடும், விளங்கும் வெண்மதி நல் வேழம்,
கூனல் வான் கோடு நீட்டிக் குத்திடக், குமுறிப் பாயும்
தேன் உகு மடையை மாற்றிச், செம் தினை குறவர் முந்தி
வான நீர் ஆறு பாய்ச்சி, ஐவனம் வளர்ப்பர் மாதோ!
1.14.34

932
குப்புறற்கு அருமையால் அக் குலம் வரை சாரல் வைகி
ஒப்புறத் துளங்குகின்ற உடுபதி ஆடியின்கண்,
இ புறத்தேயும் காண்பார் குறத்தியர் இயைந்த கோலம்,
அ புறத்தேயும் காண்பார் அரம்பையர் அழகு மாது ஓ.
1.14.35

933
உதி உறு துருத்தி ஊதும் உலை உறு தீயும், வாயின்
அதி விட நீரும், நெய்யும், உண்கிலாது, ஆவி உண்ணும்
கொதி நுனை வேல் கண் மாதர் குறத்தியர் நுதலினோடு,
மதியினை வாங்கி ஒப்புக் காண்குவர் குறவர் மன் ஓ!
1.14.36

934
பேணுதற்கு அரிய கோலக் குருளை அம், பிடிகள் ஈன்ற
காணுதற்கு இனிய வேழக் கன்று ஒடு களிக்கும் முன்றில்
கோணுதற்கு உரிய திங்கள் குழவியும், குறவர் தங்கள்
வாள் நுதல் கொடிச்சி மாதர் மகவொடு தவழும் மாது ஓ!
1.14.37

935
அஞ்சனக் கிரியின் அன்ன அழி கவுள் யானை கொன்ற
வெம் சினத்து அரியின் திண் கால் சுவடு ஒடு, விஞ்சை வேந்தர்
குஞ்சி அம் தலத்தும், நீலக் குல மணி தலத்தும், மாதர்
பஞ்சி அம் கமலம் பூத்த பசும் சுவடு உடைத்து மன் ஓ!
1.14.38

936
செங்கயல் அனைய நாட்டம் செவி உறா, முறுவல் தோன்றா,
பொங்கு இருங் கூந்தல், சோரா, புருவங்கள் நெரியா, பூவின்
அம் கையும் மிடறும் கூட்டி, நரம்பு உளர்ந்து, அமுதம் ஊறும்
மங்கையர் பாடல் கேட்டுக், கின்னரம் மயங்கும் மாது ஓ!
1.14.39

937
கள் அவிழ் கோதை மாதர் காதொடும் உறவு செய்யும்
கொள்ளை வாள் கண்ணினார் தம் குங்குமக் குழம்பு தங்கும்
தெள்ளிய பளிக்குப் பாறைத் தெளி சுனை, மணியில் செய்த
வள்ளமும் நறவும் என்ன வரம்பு இல பொலியும் மன்னோ!
1.14.40

938
ஆடவர், ஆவி சோரா, அஞ்சனம் வாரி சோர,
ஊடலில் சிவந்த நாட்டத்து உம்பர்தம் அரம்பை மாதர்,
தோடு அவிழ் கோதை நின்றும் துறந்த மந்தார மாலை,
வாடல நறவு அறாது வயின் வயின் வயங்கும் மாது ஓ!
1.14.41

939
மாந்தளிர் அனைய மேனிக் குறத்தியர் மாலை சூட்டிக்
கூந்தல் அம் கமுகின் பாளை குழலினோடு ஒப்புக் காண்பார்;
ஏந்து இழை அரம்பை மாதர் எரி மணிக் கடகம் வாங்கிக்
காந்தள் அம் போதில் பெய்து கைகளோடு ஒப்புக் காண்பார்.
1.14.42

940
சரம் பயில் சாபம் அன்ன புருவங்கள் தம்மின் ஆட,
நரம்பினோடு இனிது பாடி நாடகம் மயிலொடு ஆடும்,
அரம்பையர் வெறுத்து நீத்த, அவிர் மணி கோவை ஆரம்,
மரம் பயில் கடுவன் பூண, மந்தி கண்டு உவக்கும் மாது ஓ.
1.14.43

941
சாந்து உயர் தடங்கள் தோறும், தாதுராகத்தில் சார்ந்த
கூந்தல் அம் பிடிகள் எல்லாம் குங்குமம் அணிந்த போலும்;
காந்து இன மணியின் சோதி கதிரொடும் கலந்து வீசச்
சேந்து வானகம் எப்போதும் செக்கரை ஒக்கும் அன்று ஏ!
1.14.44

942
நிலம் மகள் கு அணிகள் என்ன நிரை கதிர் முத்தம் சிந்தி,
மலைமகள் கொழுநன் சென்னி வந்து வீழ் கங்கை மான,
அலகில் பொன் அலம்பி ஓடிச் சாந்து சேர் அருவி மாலை,
உலகு அளந்தவன் தன் மார்பின் உத்தரீகத்தை ஒத்த.
1.14.45

943
அம்மலையிற் கண்ட பல நிகழ்ச்சிகள் (943-951)

கோடு உலாம் நாகம் போதோடு இலவங்கம் மலர் உம் கூட்டிச்
சூடு வார், களி வண்டு ஓச்சித் தூ நறும் தேறல் கொள்வார்,
கேடு இல மகரம் யாழின் கின்னரமிதுனம் பாடும்
பாடலால் ஊடல் நீங்கும் பரிமுகமாக்கள் கண்டார்.
1.14.46

944
பெருங் களிப்பு உற்ற மைந்தர்
பேர் எழில் ஆகத்தோடும்
பொரும் துணைக் கொங்கை அன்ன
பொருவு இல் கோங்கு அரும்பின் மாடே,
மருங்கு எனக் குழையும் கொம்பின்
மடப் பெடை வண்டும், தங்கள்
கருங்குழல் களிக்கும் வண்டும்,
கடிமணம் புணரக் கண்டார்.
1.14.47

945
படிகத்தின் தலம் என்று எண்ணிப், படர் சுனை முடுகிப் புக்க
சுடிகைப் பூம் கமலம் அன்ன சுடர் மதி முகத்தினார் தம்
வடகத்தோடு உடுத்த தூசும் மாசு இல் நீர் நனைப்ப, நோக்கி
கடகக் கை மறித்துத் தம்மில், கருங்கழல் வீரர் நக்கார்.
1.14.48

946
பூ அணை பலவும் கண்டார்; பொன் அரி மாலை கண்டார்;
மேவ அரும் கோபம் அன்ன வெள் இலை தம்பல் கண்டார்;
ஆவியின் இனிய கொண்கர்ப் பிரிந்து அறிவு அழிந்த விஞ்சைப்;
பாவையர் வைகத் தீய்ந்த பல்லவம் சயனம் கண்டார்.
1.14.49

947
பானல் அம் கண்கள் ஆடப், பவளம் வாய் முறுவல் ஆடப்,
பீன வெம் முலையின் இட்ட பெருவிலை ஆரம் ஆடத்,
தேன் முரன்று அளகத்து ஆடத், திரு மணிக் குழைகள் ஆட,
வானவர் மகளிர் ஆடும் வாசம் நாறு ஊசல் கண்டார்.
1.14.50

948
சுந்தர வான மாதர் துவர் இதழ்ப் பவள வாயும்,
அந்தம் இல் சுரும்பும், தேனும், மிஞிறும், உண்டு, அல்குல் விற்கும்
பைந்தொடி மகளிர் கைத்து ஓர் பசை இல்லை என்ன விட்ட
மைந்தரின் நீத்த, தீம் தேன் வள்ளங்கள் பலவும் கண்டார்.
1.14.51

949
அல் பகல் ஆக்கும் சோதிப் பளிங்கு அறை அமளிப் பாங்கர்,
மல் பக மலர்ந்த திண் தோள் வானவர் மணந்த கோல
வில் பகை நுதலினார், தம் கலவியின் வெறுத்து நீத்த
கற்பகம் ஈன்ற மாலை கலனொடும் கிடப்பக் கண்டார்.
1.14.52

950
கை என மலரவேண்டி
அரும்பிய காந்தள் நோக்கிப்,
'பை அரவு இது' என்று அஞ்சிப்
படைக் கண்கள் புதைக்கின்றாரும்,
நெய் தவழ் வயிரப் பாறை
நிழல் இடைத் தோன்றும் போதைக்,
'கொய்து இவை தருதிர்' என்று
கொழுநரைத் தொழுகின்றாரும்.
1.14.53

951
பின்னங்கள் உகிரிற் செய்து, பிண்டி அம் தளிர் கைக் கொண்ட
சின்னங்கள் முலையின் அப்பித், தேன் மலர் கொய்கின்றாரும்:
வன்னங்கள் பலவும் தோன்ற மணி ஒளிர் மலையில் நில்லா
அன்னங்கள் புகுந்த என்ன, அகன் சுனை குடைகின்றாரும்.
1.14.54

952
அம் மலையின் வருணனை ((952-960))
ஈனும் மாழை இளம் தளிர் ஏய் ஒளி
ஈனும் மாழை இளந்தளிர் ஏ இடை,
மானும், வேழமும், நாகமும், மாதர் தோள்
மானும் வேழமும், நாகமும், மாடு எலாம்.
1.14.55

953
திமிர மா, உடல் குங்குமச் சேதகம்
திமிர, மா ஒடும், சந்து ஒடும், தேய்க்கும் ஆல்;
அமர மாதரை ஒத்து ஒளிர் அம் சொலார்
அமர, மாதரை, ஒத்தது அவ் வானமே.
1.14.56

954
பேர் அவாவொடு மாசுணம் பேரவே
பேர ஆவொடு மாசுணம் பேரவே
ஆர வாரத்தினோடு மருவியே,
ஆர ஆரத்தின் ஓடும் அருவி ஏ.
1.14.57

955
புகலும் வாள் அரிக் கண்ணியர் பொன் புயம்
புகலும் வாள் அரிக் கண்ணியர் பூண் முலை,
அகிலும் ஆரமும் ஆர, அங்கு ஓங்குமே,
அகிலும், ஆரமும், மாரவம், கோங்குமே.
1.14.58

956
துன் அரம்பை நிரம்பிய தொல்வரை
துன் அரம்பையர் ஊருவில் தோன்றும் ஆல்;
கின்னரம் பயில் கீதங்கள் என்னலாம்
கின்னரம் பயில்கின்றனர் ஏழைமார்.
1.14.59

957
ஊறு மாகட மா உற ஊங்கு எலாம்
ஊறு மாகட மாமதம் ஓடுமே;
ஆறு சேர்வன மா, வரை ஆடும் ஏ,
ஆறு சேர்வன மாவரை ஆடுமே.
1.14.60

958
கல் இயங்கு கரும் குறமங்கையர்
கல்லி அங்கு அகழ் காமர் கிழங்கு எடா,
வல்லியங்கள் நெருங்கும் மருங்கு எலாம்,
வல் இயங்கள் நெருங்கி மயங்கும் ஏ.
1.14.61

959
கோள் இபம் கயம் மூழ்கக், குளிர் கயம்
கோளி பங்கயம் ஊழ்கக் குலைந்த ஆல்;
ஆளி பொங்கும் மரம் பையர் ஓதி ஏ
ஆளி பொங்கும் அரம்பையர் ஓதியே.
1.14.62

960
ஆகம் ஆலையம் ஆக உளாள் பொலிவு
ஆக, மால் அயல் நின்று எனல் ஆகும் ஆல்;
மேக மாலை மிடைந்தன மேல் எலாம்,
ஏக மாலை கிடந்தது கீழ் எலாம்.
1.14.63

961
ஆடவரும் பெண்டிரும் விளையாடுதல்

பொங்கு தேன் நுகர் பூ மிஞிறு ஆம் என,
எங்கும் மாதரும் மைந்தரும் ஈண்டி, அத்
துங்க மால் வரைச் சூழல்கள் யாவையும்
தங்கி, நீங்கலர், தாம் இனிது ஆடுவார்.
1.14.64

962
அனைவரும் மலைவளத்தில் ஈடுபட்டிருத்தல்
இறக்கம் என்பதை எண்ணிலர், எண்ணுங்கால்
பிறக்கும் என்பதோர் பீழையது ஆதலால்;
துறக்கம் எய்திய தூயவர் ஏ என,
மறக்ககிற்றிலர் அன்னதன் மாண்பு எலாம்.
1.14.65

963
அந்தி மாலை வருணணை
மஞ்சு ஆர் மலை வாரணம் ஒத்தது; வானின் ஓடும்
வெம் சாயை உடைக் கதிர் அங்கு அதன் மீது பாயும்
பஞ்சானனம் ஒத்தது; மற்று அது பாய ஏறும்
செஞ்சோரி எனப் பொலிவுற்றது செக்கர் வானம்.
1.14.66

964
அந்தியில் சந்திர சைலத்தின் தோற்றம் (964-965)
திணி ஆர் சினை மா மரம் யாவையும், செக்கர் பாயத்,
தணியாத நறும் தளிர் ஈன்றன போன்று தாழ,
அணி ஆர் ஒளி வந்து நிரம்பலின், அங்கம் எங்கும்
மணியால் இயன்ற மலை ஒத்தது அம் மாசு இல் குன்றம்.
1.14.67

965
கண்ணுக்கு இனிது ஆகி விளங்கிய காட்சி ஆல் உம்,
எண்ணற்கு அரிது ஆகி இலங்கு சிரங்களாலும்,
வண்ணம் கொழும் சந்தனச் சேதகம் மார்பு அணிந்த
அண்ணல் கரியோன்தனை ஒத்தது அவ் ஆசு இல் குன்றம்.
1.14.68

966
சேனைகள் மலையடிவாரத்தில் தங்குதல்
ஊனும் உயிரும் அனையார் ஒருவர்க்கு ஒருவர்
தேனும் மிஞிறும் சிறு தும்பியும் பம்பி ஆர்ப்ப,
யானை இனமும் பிடியும், இகல் ஆளி ஏறும்,
மானும் கலையும் என மால் வரை வந்து இழிந்தார்.
1.14.69

967
இருள் பரத்தல்
கால் வானகத் தேர் உடை வெய்யவன் காய் கடும் கண்,
கோல் மாய் கதிர்ப் புல் உளைக் கொல் சினக் கோளரி மா
மேல்பால் மலையில் புக, வீங்கு இருள் வேறு இருந்த
மால் யானை ஈட்டம் என வந்து பரந்தது அன்று ஏ.
1.14.70

968
விளக்கேற்றல்
மந்தாரம் உந்து மகரந்த மணம் குலாவும்
அம் தார் அரசர்க்கு அரசன்தன் அனீக வெள்ளம்,
நந்தாது ஒலிக்கும் நரலைப் பெருவேலை எல்லாம்
செந்தாமரை பூத்தது எனத், தீபம் எடுத்தது அன்று ஏ.
1.14.71

969
சந்திரன் தோற்றம்
தண் நல் கடலில் தளி சிந்து தரங்கம் நீங்கி,
விண்ணில் சுடர் வெண்மதி வந்தது, மீன்கள் சூழ,
வண்ணக் கதிர் வெண் நிலவின் திரள் வாலுகம் அத்து ஊடு
ஒள் நித்திலம் ஈன்று ஒளிர் வால் வளை ஊர்வது ஒத்து ஏ.
1.14.72

970
நிலவில் மகளிர் மகிழ்தல்
மீன் நாறு வேலை ஒரு வெண் மதி ஈனும் வேலை,
நோனாது அதனை, நுவலற்கு அருங் கோடி வெள்ளம்
வான் நாடியரில் பொலி மாதர் முகங்கள் என்னும்
ஆனா மதியங்கள் மலர்ந்தது அனீக வேலை.
1.14.73

971
பல்வகைப் பண்ணொலிகல்
மண்ணும் முழவின் ஒலி, மங்கையர் பாடல் ஓதை;
பண்ணும் நரம்பில் பகையா இயல் பாணி ஓதை,
கண்ணும் உடை வேய் இசை, கண் உளர் ஆடல் தோறும்,
விண்ணும் மருளும்படி, விம்மி எழுந்த அன்று ஏ.
1.14.74

972
மாதர் கோலங் கொள்ளல்
மணியின் அணி நீக்கி, வயங்கு ஒளி முத்தம் வாங்கி
அணியும் முலையார், அகில் ஆவி புலர்த்தும் நல்லார்,
தணியும் மது மல்லிகைத் தாமம் வெறுத்து, வாசம்
திணியும் இதழ்ப் பித்திகைக் கத்திகை சேர்த்துவாரும்.
1.14.75

973
பல்வகையொலி மிகல்
புதுக் கொண்ட வேழம் பிணிப்போர் புனை பாடல் ஓதை,
மதுக் கொண்ட மாந்தர் மடவாரின் மிழற்றும் ஓதை,
பொது பெண்டிர் அல்குல் புனை மேகலைப் பூசல் ஓதை,
கதம் கொண்ட யானை களியால் களிக்கின்ற ஓதை.
1.14.76

974
இரவு நீங்கல்
உண்ணா அமுது அன்ன கலைப் பொருள் உள்ளது உண்டும்,
பெண் ஆர் அமுதம் அனையார் மனத்து ஊடல் பேர்த்தும்,
பண் ஆர்ந்த பாடல் செவி மாந்திப், பயன் கொள் ஆடல்
கண்ணால் நனி துய்க்கவும், கங்குல் கழிந்தது அன்று ஏ.
1.14.77

1.15 – Das Blumenpflücken

1.15. பூக்கொய் படலம் (975 - 1013)

975
சூரியன் உதித்தல்
மீன் உடை எயிற்றுக் கங்குல் கனகனை வெகுண்டு, வெய்ய
கான் உடைக் கதிர்கள் என்னும் ஆயிரம் கரங்கள் ஓச்சித்,
தான் உடை உதயம் என்னும் தமனியத் தறியில் நின்று,
மானுட மடங்கல் என்னத் தோன்றினன் வயங்கு வெய்யோன்.
1.15.1

976
தசரத மன்னன் சேனையோடு சோணையாற்றை யடைதல்

முறை எலாம் முடித்த பின்னர்,
மன்னனும் முரித் தேர்மேல்
இறை எலாம் வணங்கப் போனான்;
எழுந்து உடன் சேனை வெள்ளம்
குறை எலாம் சோலை ஆகி,
குழி எலாம் கழுநீர் ஆகி,
துறை எலாம் கமலம் ஆன,
சோணையாறு அடைந்தது அன்று ஏ.
1.15.2

977
அனைவரும் சோலை சேர்தல்
அடைந்து அவண் இறுத்த பின்னர்,
அருக்கனும் உம்பர்ச் சார,
மடந்தையர் குழாங்களோடு,
மன்னரும், மைந்தர் தாமும்,
குடைந்து வண்டு உறையும் மென் பூ
கொய்து இனிது ஆட, மைதீர்
தடங்களும் மடுவும் சூழ்ந்த
தண் நறும் சோலை சார்ந்தார்.
1.15.3

978
மாதர் சோலை சார்தல்
திண் சிலை புருவம் ஆகச்,
சேய் அரிக் கருங்கண் அம்பு ஆல்
புண் சில செய்வர் என்று
போவன போன்ற மஞ்ஞை;
பண் சிலம்பு அளிகள் ஆர்ப்ப,
நாணினால் பறந்த போன்ற,
ஒண் சிலம்பு ஆர்ப்ப மாதர்
ஒதுங்குதோறு ஒதுங்கும் அன்னம்.
1.15.4

979
தோழியருடன் மகளிர் ஆடல்
செம்பொன் செய் சுருளும் தெய்வக்
குழைகளும் சேர்ந்து மின்னப்,
பம்பு தேன் அலம்ப ஒல்கிப்,
பண்ணையின் ஆடல் நோக்கிக்,
கொம்பொடும் கொடி அனார் ஐ
குறித்து அறிந்து உணர்தல் தேற்றார்;
வம்பு அவிழ் அலங்கல் மார்பின்
மைந்தரும் மயங்கி நின்றார்.
1.15.5

980
குயில்களின் நாணம்
பாசு இழைப் பரவை அல்குல்
பண் தரு கிளவி தண் தேன்
மூசிய கூந்தல் மாதர்
மொய்த்த பேர் அமலை கேட்டுக்,
கூசின அல்ல, பேச
நாணின குயில்கள் எல்லாம்,
வாசகம் வல்லார் முன் நின்று
யாவர் வாய் திறக்க வல்லார்?
1.15.6

981
மகளிர் கொம்புகளை வளைத்துப் பூக்கொய்தல்
நஞ்சினும் கொடிய நாட்டம்
அமுது என நயந்து நோக்கிச்,
செம் செவே கமலக் கையால்
தீண்டலும், நீண்ட கொம்பர்
தம் சிலம்பு அடியில் மென் பூ
சொரிந்து உடன் தாழ்ந்த என்ற ஆல்,
வஞ்சிபோல் மருங்குலார் மாட்டு
யாவர் ஏ வணங்கலாதார்?
1.15.7

982
ஆடவர்தோள் ஏறி மகளிர் பூக்கொய்தல்
அம்புயம் அத்து அணங்கின் அன்னார்
அ மலர் கைகள் தீண்ட,
வம்பு இயல் அலங்கல் பங்கி
வாள் அரி மருளும் கோளார்,
தம் புயம் வரைகள் வந்து
தாழ்வன; தளிர்த்த மென்பூங்
கொம்புகள் தாழும் என்றல்
கூறல் ஆம் தகைமைத்து ஒன்று ஓ?
1.15.8

983
மகளிர் முகங்களை வண்டுகள் சூழ்தல்
நதியினும் குளத்தும் பூவா
நளினங்கள், குவளையோடு,
மதி நுதல் வல்லி பூப்ப
நோக்கிய மழலைத் தும்பி,
அதிசயம் எய்திப் புக்கு
வீழ்ந்தன, அலைக்கப் போகா;
புதியன கண்ட போழ்து விடுவரோ
புதுமை பார்ப்பார்?
1.15.9

984
பூங்கொம்புகள்
உலம் தரு வயிரம் திண் தோள்,
ஒழுகி வாள் ஒளி கொள் மேனி,
மலர்ந்த பூம் தொடையல் மாலை,
மைந்தர்பால், மயிலின் அன்னார்
கலந்தவர் போல ஒல்கி
ஒசிந்தன, சில கை வாராப்,
புலந்தவர் போல நின்று,
வளைகில பூத்த கொம்பர்.
1.15.10

985
மகளிர் பூங்கொடிகளை அலங்கரித்தல்
பூ எலாம் கொய்து கொள்ளப்
பொலிவு இல துவள நோக்கி,
'யாவையாம் கணவர் கண்ணுக்கு?
அழகு இல இவை என்று எண்ணிக்,
கோவையும், வடமும், நாணும்,
குழைகளும், குழையப் பூட்டிப்,
பாவையர் பணிமென் கொம்பை
நோக்கினர் பரிந்து நிற்பார்.
1.15.11

986
மகளிர் கூந்தலில் வண்டு மொய்த்தல்
துறும் போதினில் தேன் துவைத்து உண்டு உழல்
தும்பி ஈட்டம்,
நறும் கோதையோடு நனை சின்னமும்
நீத்த நல்லார்
வெறும் கூந்தல் மொய்க்கின்றன; வேண்டல
வேண்டு போதும்;
உறும் போகம் எல்லாம் நலன் உள்வழி உண்பர் அன்று ஏ?
1.15.12

987
ஒரு நங்கையின் புலவி
மெய் போது இன் நங்கைக்கு இணை ஒப்பவள்,
வெண் பளிங்கில்
பொய் போது தாங்கிப் பொலிகின்றதன்
மேனி நோக்கி,
'இ பாவை எம்கோற்கு உயிர் அன்னவள்'
என்ன உன்னிக்
கை போதினோடு நெடும் கண் பனி
சோர நின்றாள்.
1.15.13

988
ஒரு பெண் அழுத காரணம்
கோள் உண்ட திங்கள் முகத்தாள் ஒரு
கொம்பு, ஒர் மன்னன்
தோள் உண்ட மாலை ஒரு தோகையைச்
சூட்ட நோக்கித்,
தாள் உண்ட கச்சில் தகையுண்ட
முலைக் கண் மீது
வாள் உண்ட கண் நீர் மழை உண்டென
வார நின்றாள்.
1.15.14

989
மனைவி காணாவாறு ஒரு மன்னன் மறைதல்
மயில் போல் வருவாள் மனம் காணிய, காதல் மன்னன்
செயிர் தீர் மலர்க் காவின் ஒர் மாதவிச் சூழல் சேரப்,
பயில்வாள் இறை பண்டு பிரிந்து அறியாள் பதைத்தாள்,
உயிர் நாடி ஒல்கும் உடல் போல் அலமந்து உழன்றாள்
1.15.15

990
ஒரு பெண் குயிலிடம் மலர் வேண்டுதல்
மை தாழ் கருங் கண்கள் சிவப்பு உற வந்து தோன்றா,
நெய் தாவும் வேலான் ஒடு நெஞ்சு புலந்து நின்றாள்,
எய்தாது நின்ற மலர் நோக்கி,'எனக்கு இது ஈண்டக்
கொய்து ஈதி!' என்று ஓர் குயிலைக் கரம் கூப்பி நின்றாள்.
1.15.16

991
புலவி நுணுக்கம்
செம்மாந்த தெங்கின் இளம் நீர் ஐ ஒர் செம்மல் நோக்கி
'அம்மா! இவை மங்கையர் கொங்கைகள் ஆகும்' என்ன,
'எ மாதர் கொங்கைக்கு இவை ஒப்பன ?' என்று, ஓர் ஏழை
விம்மா, வெதும்பா, வெயரா முகம், வெய்து உயிர்த்தாள்.
1.15.17

992
கண்புதைத்தல்
போர் என்ன வீங்கும் பொருப்பு அன்ன
பொலம் கொள் திண் தோள்
மாரன் அனையான், மலர் கொய்து
இருந்தானை, வந்து ஓர்
கார் அன்ன கூந்தல் குயில் அன்னவள்
கண் புதைப்ப,
'ஆர்?' என்னலோடும், அனல் என்ன
அயிர்த்து உயிர்த்தாள்.
1.15.18

993
மனைவியர்க்கு மலரைக் கொடாது ஒரு மன்னன் நிற்றல்
ஊற்று ஆர் நறை நாள் மலர், மாதர் ஒருங்கு வாசச்
சேற்றால் விளையாத செம் தாமரை கைகள் நீட்டி,
ஏற்றார்க்கு உதவான் இடை ஏந்தினன் நின்று ஒழிந்தான்,
மாற்றான், உதவான், கடுவச்சையன் போல், ஒர் மன்னன்.
1.15.19

994
மாற்றவள் பெயர் கூறக் கேட்டு வருந்துதல்
தைக்கின்ற வேல் நோக்கினள், தன் உயிர் அன்ன மன்னன்,
மைக்கொண்ட கண்ணாள் எதிர், மாற்றவள் பேர் விளம்ப,
மெய் கொண்ட நாணம் தலைக்கொண்டு, வெதும்பி, மென் பூ
கை கொண்டு மோந்தாள், உயிர்ப்பு உண்டு கரிந்தது அன்று ஏ.
1.15.20

995
ஓர் அரசன் மதயானைபோல் திரிதல்
திண் தோள் அரசன் ஒருவன், குலத் தேவிமார்தம்
ஒண் தாமரை வாள் முகத்துள் மிளிர் உண்கண் எல்லாம்
கண்டு ஆதரிப்பத் திரிவான், மதம் கவ்வி உண்ண
வண்டு ஆதரிக்கத் திரி மா மத யானை ஒத்தான்.
1.15.21

996
ஒத்த பங்கு பெற்ற மனைவியர் ஊடல்
சந்திக் கலா வெண் மதி வாள் நுதலாள் தனக்கும்,
வந்திக்கல் ஆகும் மடவாட்கும், வகுத்து நல்கி,
நிந்திக்கல் ஆகா உருவத்தினன் நிற்ப, மென் பூச்
சிந்திக், கலாப மயிலின், கண் சிவந்து போனார்.
1.15.22

997
ஒருத்தி மலர் தேடுவதுபோல் கணவனைத் தேடித் திரிதல்
வந்து எங்கும், தன் மன் உயிரேயோ? பிறிது ஒன்றோ?
கந்தம் துன்றும் சோர் குழல் காணாள், கலை பேணாள்,
அந்தம் தோறும் அற்று உகும் முத்தம் அவை பாராள்,
சிந்தும் சந்தத் தேம் மலர் நாடித் திரிவாளும்.
1.15.23

998
ஒரு பெண் கிள்ளையை அனுப்பித் தொடர்தல்
யாழ் ஒக்கும் சொல் பொன் அனையாள், ஓர் இகல் மன்னன்
தாழத் தாழாள், தாழ்ந்த மனத்தாள், தளர்கின்றாள்,
ஆழத் துள்ளும் கள்ள நினைப்பாள், அவன் நின்ற
சூழற்கே தன் கிள்ளையை ஏவித் தொடர்வாள் உம்.
1.15.24

999
ஒரு தலைவன் மாதவிப் பந்தரை இரத்தல்
அம் தார் ஆகம் அத்து, ஐங்கணை நூறு ஆயிரம் ஆகச்
சிந்தா நின்ற சிந்தையினான், செய்குவது ஓரான்,
'மந்தாரம் கொண்டு ஈகுதியோ? மாதவி!' என்று, ஓர்
சந்து ஆர் கொங்கைத் தாழ் குழலாள்பால் தளர்வான் உம்.
1.15.25

1000
ஊடினாள் ஒருத்தி கண்ணடி பார்த்து வருந்தல்
நாடிக் கொண்டாள், குற்றம் நயந்தாள், முனிவு ஆறாள்,
ஊடிக் காணக் காட்டும் நலத்தாள், உடன் நில்லாள்,
தேடிச் தேடிச் சேர்த்த செழும்பூ நறுமாலை
சூடிச் சூடிக், கண்ணடி நோக்கித், துவள்வாளும்.
1.15.26

1001
ஒரு பெண் விறலியிடம் அணிகளைக் கழற்றிக் கொடுத்தல்
'மறலிக்கு ஊண் ஆம் வன் கதிர் வேலான் இடையே வந்து
உற இக் கோலம் பெற்றிலது என்றால், உடன் வாழ்வு இப்
பிறவிக்கு ஏலாது; என் செய்வது இ பேர் அணி?' என்னா,
விறலிக்கு ஈவாள் ஒத்து, இழை எல்லாம் விடுவாளும்.
1.15.27

1002
ஒரு பெண் ஒளிந்த கிளிக்காக ஒசிந்து வருந்தல்
வம்பில் பொங்கும் கொங்கை சுமக்கும் வலி இன்றிக்
கம்பிக் கின்ற நுண் இடை நோவக் கசிவாளும்,
பைம்பொன் கிண்ணம் மெல் விரல் தாங்கிப், பயில்கின்ற
கொம்பில் கிள்ளைப் பிள்ளை ஒளிப்பக், குழைவாளும்.
1.15.28

1003
அன்னத்திற்கு ஆடை அளித்தல்
தன்னைக் கண்டாள் மெல் நடை கண்டாள், தமரேபோல்
துன்னக் கண்டாள்,'தோழமை' என்றாள்,'துணை' என்றாள்,
'உன்னைக் கண்டார் எள்ளுவர்; பொல்லாது; உடு நீ!' என்று,
அன்னக் கன்னிக்கு ஆடை அளிப்பான் அமைவாளும்.
1.15.29

1004
ஒரு பெண், மயிலுக்கு அஞ்சியும் நாணியும் மறைதல்
பாகு ஒக்கும் சொல் நுண் கலையாள், தன் படர் அல்குல்
ஆகக் கண்டு, ஓர் ஆடு அரவு ஆம் என்று, அயல் நண்ணும்
தோகைக்கு அஞ்சிக், கொம்பின் ஒதுங்கித், துணர் ஈன்ற
சாகைத் தன்கைக் கண்கள் புதைத்துத், தளர்வாளும்.
1.15.30

1005
மறைந்து தேடி விளையாடுதல்
'பொன்னே! தேனே! பூமகளே! காண் எனை!' என்னாத்,
தன் நேர் இல்லாள், அங்கு ஒரு கொய் பூ தழை மூழ்கி,
'இன்னே என்னைக் காணுதி நீ!' என்று, இகலித், தன்
நல் நீலக் கண் கையின் மறைத்து, நகுவாளும்.
1.15.31

1006
ஒருவன் வில்லும் தாமரையும் கை கொண்டு திரிதல்
வில்லில் கோதை நாண் உற, மிக்கோன், இகல் அங்கம்
புல்லிக் கொண்ட தாமரை மென் பூ மலர் தாங்கி,
அல்லில் கோதை மாதர் முகப் பேர் அரவிந்தச்
செல்வக் கானில் செம் கதிர் என்னத் திரிவானும்.
1.15.32

1007
மனைவியர் பாடலை ஆடவர் கூர்ந்து கேட்டல்
செய்யில் கொள்ளும் தெள் அமுதச் செஞ்சிலை ஒன்று
கையில் பெய்யில் காமனும் நாணும் கவினார், தம்
மையல் பேதை மாதர் மிழற்றும் மழலைச் சொல்
தெய்வப் பாடல், சொல் கலை என்னத், தெரிவாரும்.
1.15.33

1008
காமன் ஆயனைப் போலுதல்
சோலைத் தும்பி மென் குழல் ஆகத், தொடை மேவும்
கோலைக் கொண்ட மன்மத ஆயன் குறி உய்ப்ப,
நீலம் அத்து உண்கண் மங்கையர் சூழல் நிரை ஆவின்,
மாலைப் போதின், மால் விடை என்ன வருவாரும்.
1.15.34

1009
ஒரு பெண்ணின் புருவக்கடை முனிவரையும் வெல்லும்
ஊக்கம் உள்ளத்து உடைய முனிவரால்
காக்கல் ஆவது காமன் கை வில், எனும்
வாக்கு மாத்திரம் அல்லது, வல்லியில்
பூக் கொய்வாள் புருவம் கடை போதும் ஏ.
1.15.35

1010
ஞானிகளும் காமத்தை வெல்வார் அல்லர்
நாறு பூ குழல் நல் நுதல், புன்னைமேல்
ஏறினான் மனத்து உம்பர் சென்று ஏறினாள்;
ஊறு ஞானத்து உயர்ந்தவர் ஆயினும்,
வீறு சேர் முலை மாதரை வெல்வர் ஓ?
1.15.36

1011
ஒருவன் அரும்புகளையும் புதிய தளிர்களையும் கொய்தல்
சினையின் மேல் இருந்தான், உருத் தேவரால்
வனையவும் அரியாள் வனப்பின் தலை
நினைவும் நோக்கமும் நீக்கலன், கைகளால்
நனையும் நாள் முறியும் கொய்து நல்கினான்.
1.15.37

1012
மனைவியின் கோபம் கண்டு ஒருவன் தடுமாறுதல்
வண்டு வாழ் குழலாள் முகம் வாடிடத்,
தண்டு போல் புயத்தான் தடுமாறினான்,
உண்டு கோபம் என்று உள்ளத்து உணர்ந்து, அவள்
தொண்டை வாயில் துடிப்பு ஒன்று சொல்ல ஏ.
1.15.38

1013
அனைவரும் புனலாட்டுக்குச் செல்லுதல்
ஏயும் தன்மையர் இவ் வகையார் எலாம்,
தூய தண் நிழல் சோலைத் துறு மலர்
வேயும் செய்கை வெறுத்தனர், வெண் திரை
பாயும் தீம் புனல் பண்ணை சென்று எய்தினார்.
1.15.39

1.16 – Die Wasserspiele

1.16. நீர்விளையாட்டுப் படலம் (1014- 1046)

1014
ஆடவரும் மகளிரும் தடங்கள் நோக்கி வருதல்
புனை மலர்த் தடங்கள் நோக்கிப், பூசல் வண்டு ஆர்த்துப் பொங்க,
வினை அறு துறக்க நாட்டு விண்ணவர் கணமும் நாண,
அனகரும் அணங்கு அனாரும், அம் மலர்ச் சோலை நின்றும்,
வன கரி பிடிகளோடும் வருவன போல, வந்தார்.
1.16.1

1015
மகளிர் நீர்நிலைகளிற் புகுதல்
அங்கு அவர் பண்ணை நல் நீர் ஆடுவான் அமைந்த தோற்றம்,
கங்கைவார் சடையோன் அன்ன மா முனி கனல, மேல் நாள்,
மங்கைமார் கூட்டத்தோடும், வானவர்க்கு இறைவன் செல்வம்,
பொங்கு பால் கடலில் செல்லும் தோற்றமே போன்றது அன்று ஏ.
1.16.2

1016
மகளிரின் முகங்களும் கண்களும்
மைய ஆம் குவளை எல்லாம் மாதர்கள் மலர்க் கண் பூத்த,
கைய ஆம் உருவத்தார் தம் கண் மலர் குவளை பூத்த,
செய்ய தாமரைகள் எல்லாம் தெரிவையர் முகங்கள் பூத்த,
தையலார் முகங்கள் செய்ய தாமரை பூத்த அன்று ஏ.
1.16.3

1017
மாதர்களின் புனல் விளையாட்டு (1017-1024)
தாளை ஏய் கமலத் தாளின் மார்பு உறத் தழுவுவாரும்,
தோளையே பற்றி வெற்றித் திரு எனத் தோன்றுவாரும்,
பாளையே விரிந்தது என்னப் பரந்த நீர் உந்துவாரும்,
வாளை மீன் உகள அஞ்சி மைந்தரைத் தழுவுவாரும்.
1.16.4

1018
வண்டு உணக் கமழும் சுண்ணம் வாச நெய் நானத்தோடும்
கொண்டு எதிர் வீசுவாரும், கோதை கொண்டு ஓச்சுவாரும்,
தொண்டை வாய்ப் பெய்து தூநீர் கொழுநர்மேல் தூகின்றாரும்,
புண்டரீகக் கை கூப்பிப் புனல் முகந்து இறைக்கின்றாரும்.
1.16.5

1019
மின் ஒத்த இடையினாரும், வேல் ஒத்த விழியினாரும்,
சின்னத்தின் அளக பந்தி, திரு முகம் மறைப்ப நீக்கி,
அன்னத்தை'வருக என்னோடு ஆட' என்று அழைக்கின்றாரும்,
பொன் ஒத்த முலையின் வந்து பூ ஒத்த, உளைகின்றாரும்.
1.16.6

1020
பண் உள பவளம் தொண்டை
பங்கயம் பூத்தது அன்ன,
வண்ண வாய் குவளை வாள் கண்
மருங்கு இலாக் கரும்பின் அன்னார்,
உள் நிறை கயலை நோக்கி,
'ஓடும் நீர்த் தடங்கட்கு எல்லாம்
கண் உள ஆம் கொல்' என்று,
கணவரை வினவுவாரும்.
1.16.7

1021
தேன் நகு நறவ மாலைச்
செறி குழல் தெய்வம் அன்னாள்,
தான் உடைக் கனக மேனி,
தடத்து இடை தோன்ற நோக்கி,
'நான் நக நகுகின்றாள் இந்
நல் நுதல் தோழியாம்' என்று,
ஊனம் இல் முலையின் ஆரம்,
உளம் குளிர்ந்து உதவுவாளும்.
1.16.8

1022
குண்டலம் திருவில் வீசக்,
குல மணி ஆரம் மின்ன,
விண் தொடர் வரையின் வைகும்
மெல் மயில் கணங்கள் போல,
வண்டு உளர் கோதை மாதர்,
மைந்தர்தம் வயிரத் திண் தோள்
தண்டுகள் தழுவும் ஆசையால்
கரை சார்கின்றாரும்.
1.16.9

1023
'அங்கு இடை உற்ற குற்றம்
யாவது', என்று, அறிதல் தேற்றாம்,
செம் கயல் அனைய நாட்டம்
சிவப்பு உறச் சீறிப் போன
மங்கை, ஓர் கமலச் சூழல்
மறைந்தனள், மறைய, மைந்தன்
பங்கயம் முகம் என்று ஓராது,
ஐயுற்றுப் பார்க்கின்றானும்.
1.16.10

1024
பொன் தொடி தளிர் கை சங்கம்
வண்டொடு புலம்பி ஆர்ப்ப,
எற்றி நீர் குடையும் தோறும்,
ஏந்து பேர் அல்குல் நின்றும்,
கற்றை மேகலைகள் நீங்கிச்
சீறடி கௌவக்,'காலிற்
சுற்றியது அரவம்' என்று,
துணுக்கம் அத்து ஆல் துடிக்கின்றாரும்.
1.16.11

1025
மகளிர் சூழநின்ற ஆடவன் தோற்றம் ((1025-1027))
குடைந்து நீராடும் மாதர் குழாம் புடை சூழ, ஆழித்
தடம் புயம் பொலிய, ஆண்டு ஓர் தார் கெழு வேந்தன் நின்றான்;
கடைந்த நாள் அமிழ்தினோடும் கடலிடை வந்து தோன்றும்,
மடந்தைமார் சூழ நின்ற மந்தரம் போல மாதோ.
1.16.12

1026
தொடி உலாம் கமலச் செம் கைத்,
தூ நகைத் துவர்த்த செவ்வாய்,
கொடி உலாம் மருங்குலார்தம்
குழாம் அத்து, ஒரு கொண்டல் நின்றான்,
கடி உலாம் கமல வேலிக்
கண் அகன் கான் யாற்று
பிடி எலாம் சூழ நின்ற
பெய் மத யானை ஒத்தான்.
1.16.13

1027
கான மா மயில்கள் எல்லாம்
களி கெடக் களிக்கும் சாயல்,
சோனை வார் குழலினார்தம்
குழாத்து, ஒரு தோன்றல் நின்றான்,
வான யாறு அதனை நண்ணி,
வயின் வயின் வயங்கித் தோன்றும்,
மீன் எலாம் சூழ நின்ற,
விரி கதிர்த் திங்கள் ஒத்தான்.
1.16.14

1028
மகளிர் இடையே நின்ற ஓர் தலைவியின் தோற்றம்
மேவல் ஆம் தகைமைத்து அல்லால்,
வேழ வில் தடக்கை வீரற்கு,
ஏ எலாம் காட்டுகின்ற
இணை நெடும் கண் ஒர் ஏழை,
பாவைமார் பரந்த கோலப்
பண்ணையில் பொலிவாள், வண்ணப்
பூ எலாம் மலர்ந்த பொய்கைத்
தாமரை பொலிவ போன்றாள்.
1.16.15

1029
நீரிடைத் தோன்றும் மங்கை முகம்
மிடல் உடைக் கொடிய வேலே
என்ன, வாள் மிளிர்வ என்னச்,
சுடர் முகத்து உலாவு கண்ணாள்,
தோகையர் சூழ நின்றாள்,
மடல் உடைப் போது காட்டும்
வளர் கொடி பலவும் சூழக்,
கடல் இடைத் தோன்றும் மென் பூ
கற்பக வல்லி ஒத்தாள்.
1.16.16

1030
நீரில் மூழ்கிய ஓர் பெண்ணின் தோற்றம்
தேர் இடைக் கொண்ட அல்குல்,
தெங்கு இடைக் கொண்ட கொங்கை,
ஆர் இடைச் சென்றும் கொள்ள
ஒண்கிலா அழகு கொண்டாள்,
வார் இடைத் தனம் மீது ஆட
மூழ்கினாள் வதனம், மை தீர்
நீர் இடைத் தோன்றும் திங்கள்
நிழல் எனப் பொலிந்தது அன்று ஏ.
1.16.17

1031
வெள்ளம் பரவுதல்
மலை கடந்த புயங்கள், மடந்தைமார்
கலை கடந்து அகல் அல்குல், கடம்படு
முலைகள், தம் தம் இல் முந்தி நெருங்கல் ஆல்,
நிலை கடந்து பரந்தது நீத்தம் ஏ.
1.16.18

1032
மகளிர் பொய்கையில் தோய்தல்
செய்ய வாய் விளர்ப்பக், கண் சிவப்பு உற,
மெய் அராகம் அழியத், துகில் நெகத்,
தொய்யில் மா முலை மங்கையர் தோய்தலால்,
பொய்கை, காதல் கொழுநரும் போன்றதே.
1.16.19

1033
மகளிர் நீராடுதலால் பொய்கை மீனும் நறு மணம் கமழ்தல்
ஆன தூயவரோடு உடன் ஆடினார்
ஞான நீரவர் ஆகுவர் நன்று அரோ,
தேனும் நாவியும் தேக்கு அகில் ஆவியும்
மீனும் நாறின, வேறு இனி வேண்டும் ஓ?
1.16.20

1034
ஆடவரும் மகளிரும் ஆடிய புனலின் தோற்றம்
மிக்க வேந்தர்தம் மெய் அழி சாந்தொடும்,
புக்க மங்கையர் குங்குமம் போர்த்தலால்,
ஒக்க, நீல முகில் தலை ஓடிய,
செக்கர் வானகம் ஒத்தது, அத் தீம் புனல்.
1.16.21

1035
கலவைப் பூச்சு நீங்கப் பெற்ற மகளிரின் தோற்றம்
காக துண்ட நறும் கலவைக் களி,
ஆகம் உண்டது அடங்கலும், நீங்கல் ஆல்,
பாகு அடர்ந்த, பனிக் கனி வாய்ச்சியர்,
வேகடம் செய் மணி என, மின்னினார்.
1.16.22

1036
ஒருத்தி தன் காதலனோடு ஊடுதல்
பாய் அரித் திறலான், பசுஞ் சாந்தினால்
தூய பொன் புயத்துப் பொதி தூக் குறி,
மீ அரித்து விளர்க்க, ஒர் மெல் இயல்
சேய் அரிக் கரும் கண்கள் சிவந்த ஏ.
1.16.23

1037
ஒருத்தியின் காமம் தீயால் நீரும் சுடுதல்
கதம்பம் நாள் விரை கள் அவிழ் தாதொடும்
ததும்பு பூ திரை தண் புனல் சுட்டதால்;
நிதம்ப பாரத்து ஒர் நேர் இழை, காமத்தால்
வெதும்புவாள், உடல் வெப்பம் வெதுப்ப ஏ.
1.16.24

1038
ஒருவன் நீர்முகந்து ஒருத்தியின் கூந்தலில் வீசுதல்
தையலாள் ஐ ஒர் தார் அணி தோளினான்,
நெய் கொள் ஓதியின் நீர் முகந்து எற்றினான்,
செய்ய தாமரைச் செல்வியைத், தீம் புனல்
கையின் ஆட்டும் களிறு அரசு என்னவே.
1.16.25

1039
தாமரை மீதிருந்த அன்னத்தின் தோற்றம்
சுளியும் மெல் நடை தோற்க நடந்தவர்
ஒளி கொள் சீறடி, ஒத்தன ஆம் என,
விளிவு தோன்ற, மிதிப்பன போன்றன,
நளினம் ஏறின, நாகு இள அன்னம் ஏ.
1.16.26

1040
ஆடவரின் காம வேட்கை
எரிந்த சிந்தையர் எத்தனை என்கெனோ,
அரிந்த கூர் உகிரால் அழி சாந்து போய்த்,
தெரிந்த கொங்கைகள், செவ்விய நூல் புடை
வரிந்த பொன் கலசங்களை மான ஏ.
1.16.27

1041
ஒருத்தி தன் தோழியின் கண் குறிப்புக்கொண்டு பேசுதல்
தாழ நின்ற தகை மலர்க் கையினால்,
ஆழி மன் ஒருவன் உரைத்தான், அது,
வீழியின் கனி வாய் ஒரு மெல் இயல்,
தோழி கண்ணில், கடைக்கணில் சொல்லினாள்.
1.16.28

1042
நீரில் மூழ்கிய தாமரையின் தோற்றம்
தள்ளி ஓடி அலை தடுமாறல் ஆல்,
தெள்ளு நீரின் முழுகு செந்தாமரை,
புள்ளி மான் அனையார் முகம் போல்கிலாது,
உள்ளம் நாணி ஒளிப்பன போன்ற ஏ.
1.16.29

1043
நீராட்டின்பின் கரையேறி யாவரும் ஆடையணிகளை அணிதல்
இனைய எய்த, இரும் புனல் ஆடிய
வனை கரும் கழல் மைந்தரும் மாதரும்
அனைய நீர் வறிது ஆக, வந்து ஏறினார்,
புனை நறுந் துகில் பூணொடும் தாங்கினார்.
1.16.30

1044
நீராட்டின்பின்னர் நீர்நிலையின் காட்சி
மேவினார் பிரிந்தார்க்கு, அந்த வீங்கு நீர்,
தாவு தண் மதி தன்னொடும் தாரகை,
ஓவு வானமும், உள் நிறை தாமரைப்
பூ எலாம் குடி போனதும், போன்றது ஏ.
1.16.31

1045
சூரியன் மறைதல்
மானின் நோக்கியர் மைந்தரொடு ஆடிய,
ஆன நீர் விளையாடலை நோக்கினான்,
தானும் அன்னது காதலித்தான் என,
மீன வேலையை வெய்யவன் எய்தினான்.
1.16.32

1046
சந்திரன் தோற்றம்
ஆற்றல் இன்மையின் ஆல் அழிந்தேயும், தம்
வேற்று மன்னர்தம் மேல்வரும் வேந்தர்போல்,
ஏற்று, மாதர் முகங்களொடு எங்கணும்
தோற்ற சந்திரன், மீளவும் தோற்றினான்.
1.16.33

1.17 – Das abendliche Fest

1.17. உண்டாட்டுப் படலம் (1047- 1113)

1047
நிலவின் வருணனை ((1047-1050))
வெண்ணிற நற நிறை வெள்ளம் என்னவும்,
பண் நிறம் செறிந்து இடை பரந்தது என்னவும்,
உள் நிறை காமம் மிக்கு ஒழுகிற்று என்னவும்,
தண் நிறை நெடு நிலா தழைத்தது எங்குமே.
1.17.1

1048
கலந்தவர்க்கு இனியது ஓர் கள்ளுமாய்ப், பிரிந்து
உலந்தவர்க்கு உயிர் சுடு விடமும் ஆய், உடன்
புலந்தவர்க்கு உதவி செய் புதிய தூதும் ஆய்,
மலர்ந்தது நெடு நிலா மதனன் வேண்டவே.
1.17.2

1049
நிலவு மிகுதியின் விளைவு
ஆறு எலாம் கங்கையே ஆய; ஆழிதாம்,
கூறு பால் கடலை ஏ ஒத்த; குன்று எலாம்,
ஈறு இலான் கயிலையை இயைந்த; என் இனி
வேறு யாம் புகல்வது நிலவின் வீக்கம் ஏ?
1.17.3

1050
நிலவினால் உலகம் வெள்ளணி அணிந்ததை ஒத்தமை
எள் அரும் திசைகளோடு, யாரும், யாவையும்,
கொள்ளை வெள் நிலவினால் கோலம் கோடலால்,
வள் உறை வயிர வாள் மகரம் கேதனன்
வெள் அணி ஒத்தது வேலை ஞாலமே.
1.17.4

1051
மகளிர் எய்திய இடங்கள்
தயங்கு தாரகை புரை தரள நீழலும்,
இயங்கு தார் மிடைந்த கார் எழினிச் சூழலும்,
கயங்கள் போன்று ஒளிர் பளிங்கு அடுத்த கானமும்,
வயங்கு பூ பந்தர் உம், மகளிர் எய்தினார்.
1.17.5

1052
மகளிர் மதுக் குடித்தல்
பூக் கமழ் ஓதியர், போது போக்கிய
சேக்கை இன்பச் செருச் செருக்கும் சிந்தையார்,
ஆக்கிய அமிழ்து என, அம் பொன் வள்ளத்து
வாக்கிய பசு நறா மாந்தல் மேயினார்.
1.17.6

1053
மகளிர் கள்ளுண்டது
மீன் உடை விசும்பினார், விஞ்சை நாட்டவர்,
ஊன் உடை உடம்பினார், உருவம் ஒப்பு இலார்,
மான் உடை நோக்கினார் வாயில் மாந்தினார்,
தேன் உடை மலரிடைத் தேன் பெய்து என்னவே.
1.17.7

1054
கள்குடிக்கும் காரிகை ஒருத்தியின் கவின்
உக்க பால் புரை நறா, உண்ட வள்ளமும்,
கைக் கொள் வாள் ஒளி படச் சிவந்து காட்டத் தன்
மை கணும் சிவந்தது; ஓர் மடந்தை வாய்வழி
புக்க தேன் அமிர்தமாய்ப் பொலிந்த போன்றவே.
1.17.8

1055
கள் காமத்தை மிகுவித்தல்
தாமும் நானமும் ததைந்த தண் அகில்
தூமம் உண் குழலியர் உண்ட தூ நறை,
ஓம வெம் குழி உகு நெய்யின், உள் உறை
காம வெம் கனலினைக் கனற்றிக் காட்டிற்றே.
1.17.9

1056
மடந்தையொருத்தி தன் நிழலைத் தோழி என மயங்குதல்
விடன் ஒக்கும் நெடிய நோக்கின்
அமிழ்து ஒக்கும் இன் சொலார் தம்
மடன் ஒக்கும் மடனும் உண்டே!
வாள் நுதல் ஒருத்தி, காணாத்
தடன் ஒக்கும் நிழலைப் பொன் செய்
தண் நறும் தேறல் வள்ளத்து
'உடன் ஒக்க உவந்து நீயே
உண்ணுதி தோழி!' என்றாள்.
1.17.10

1057
ஒருத்தி தன் நிழலையே வேறொருத்தி என்று நகுதல்
அச்சம் நுண் மருங்குலாள், ஓர் அணங்கு அனாள், அளக பந்தி
நச்சு வேல் கருங்கண் செவ்வாய் நளிர் முகம் மது உள் தோன்ற,
'பிச்சி! நீ என்செய்தாய்? இப் பெரு நறவு இருக்க, வாளா
எச்சிலை நுகர்தி ஓ? என்று, எயிற்று அரும்பு இலங்க நக்காள்.
1.17.11

1058
ஒருத்தி வள்ளத்துள் நிலவை மதுவென மயங்கல்
புறம் எலாம் நகைசெய்து ஏசப்,
பொரு அரு மேனி வேறு ஓர்
மறம் உலாம் கொலை வேல் கண்ணாள்,
மணியின் வள்ளத்து வெள்ளை
நிற நிலாக் கற்றை பாய,
நிறைந்தது போன்று தோன்ற,
நறவு என அதனைப் வாயின்
வைத்தனள், நாண் உள் கொண்டாள்.
1.17.12

1059
ஒருத்தி கள்ளில், கண்நிழலை வண்டென ஓச்சுதல்
'யாழ்க்கும் இன் குழற்கும் இன்பம்
அளித்தன இவையாம்' என்னக்
கேட்கும் மென் மழலைச் சொல் ஓர்
கிஞ்சுகம் கிடந்த வாயாள்,
தாள் கருங்குவளை தோய்ந்த
தண் நறைச் சாடியுள் தன்
வாள் கணின் நிழலைக் கண்டாள்,
'வண்டு' என ஓச்சுகின்றாள்.
1.17.13

1060
ஒருத்தி கள்ளினுள் தோன்றுவது கலைமதி என்று எண்ணி இனியன கூறல்
களித்த கண் மதர்ப்ப, ஆங்கு ஓர்
கனம் குழை, கள்ளின் உள்ளால்
வெளிப்படுகின்ற காட்சி
வெண் மதி நிழலை நோக்கி,
'அளித்தது என் அபயம்;
வானத்து அரவினை அஞ்சி நீ வந்து
ஒளித்தனை, அஞ்சல்!' என்று ஆங்கு
இனியன உணர்த்துகின்றாள்.
1.17.14

1061
ஒருத்தி நிலாவைக் கள்ளென்று கிண்ணத்தில் ஏற்றல்
அழிகின்ற அறிவினாலோ, பேதைமை ஆலோ, ஆற்றிற்
சுழி ஒன்றி நின்றது அன்ன உந்தியாள், தூய செம் தேன்
பொழிகின்ற பூவின் வேய்ந்த பந்தரைப் புரைத்துக், கீழ் வந்து
இழிகின்ற கொழு நிலாவை, நறவு என வள்ளத்து ஏற்றாள்.
1.17.15

1062
காரிகையொருத்தி களியால் தடுமாறல்
மின் என நுடங்குகின்ற மருங்குலாள் ஒருத்தி, வெள்ளை
இன் அமிழ்து அனைய தீம் சொல் இடை தடுமாறி என்ன
வன்ன மேகலையை நீக்கி மலர்த் தொடை அல்குல் சூழ்ந்தாள்,
பொன் அரி மாலை கொண்டு புரி குழல் புனையல் உற்றாள்.
1.17.16

1063
ஒருத்தி மதுவின்கண் தோன்றும் தன் முகத்தை மதியென மயங்கல்
கள் மணி வள்ளம் அத்து உள் ஏ
களிக்கும் தன் முகத்தை நோக்கி,
விண் மதி மதுவின் ஆசை
வீழ்ந்தது என்று, ஒருத்தி உன்னி,
'உள் மகிழ் துணைவனோடும்
ஊடும் நாள் வெம்மை நீங்கித்
தண் மதி ஆதி ஆகில்
தருவென் இந் நறவை' என்றாள்.
1.17.16

1064
ஒரு மடந்தை, மயக்கத்தால் வெறும் கிண்ணத்தை வாயில் வைத்துக் கொள்ளுதல்

எள் ஒத்த கோல மூக்கின்
ஏந்திழை ஒருத்தி, முன்கை
தள்ளத் தண் நறவை எல்லாம்
தவிசு இடை உகுத்தும் தேறாள்,
உள்ளத்தின் மயக்கம் தன்னால்
உள்புறத்து உண்டு என்று எண்ணி,
வள்ளத்தை மறித்து வாங்கி,
மணி நிற இதழின் வைத்தாள்.
1.17.17

1065
ஒருத்தி மலரின் நாளத்தால் மதுப்பருகுதல்

வான் தனை பிரிதல் ஆற்றா
வண்டு இனம், வச்சை மாக்கள்
ஏன்று அவர் நிதியம் வேட்ட
இரவலர் என்ன, ஆர்ப்ப,
தேன் தரு கமலச் செவ்வாய்
திறந்தனள் நுகர நாணி,
ஊன்றிய கழுநீர் நாளத்
தாளினால் ஒருத்தி உண்டாள்.
1.17.18

1066
ஒருத்தி கள்ளைக் கணவன் உண்ணான் எனக் கருதித் தானும் உண்ணாமை
புள் உறை கமல வாவிப் பொரு கயல் வெருவி ஓட,
வள் உறை கழித்த வாள்போல் வரி உற வயங்கு கண்ணாள்,
கள் உறை மலர் மென் கூந்தல் களி இள மஞ்ஞை அன்னாள்,
உள் உறை அன்பன் உண்ணான் என நறவு உண்ணல் எண்ணாள்.
1.17.19

1067
மதுப்பருகிய மாதொருத்தியின் நிலை
கூற்று உறழ் நயனங்கள் சிவப்பக், கூன் நுதல்
ஏற்றி, வாள் எயிறுகள் அதுக்கி, இன் தளிர்
மாற்று அரும் கரம் தலம் மறிக்கும் மாது ஒரு
சீற்றம் ஆம் அபிநயம் தெரிக்கின்றார் இனே.
1.17.20

1068
மாதொருத்தி மதுவுண்டு வியர்த்துநிற்றல்
துடித்த வான் துவர் இதழ்த் தொண்டைத் தூ நிலாக்
கடித்த வால் எயிறுகள் அதுக்கிக், கண்களாம்
வடித்த வெம் குருதி வேல் விழிக்கும் மாதர் மெய்
பொடித்த வேர் புறத்து உகு நறவம் போன்றது ஏ.
1.17.21

1069
ஒருத்திக்கு மதுவுண்டதால், புருவம் வளைதலும் நெற்றியில் வியர்வை உண்டாதலும்
கனித் திரள் இதழ் பொழி செம்மை கண் புக,
நினைப்பது ஒன்று உரைப்பது ஒன்று ஆம் ஒர் நேர் இழை,
தனித் தட மரை மலர் முகத்துச் சாபமும்
குனித்தது, பனித்தது குழவித் திங்கள் ஏ.
1.17.22

1070
கணவரும்-கள்ளும் ஒத்த எனல்
இலவு இதழ்த் துவர் விட, எயிறு தேன் உக,
முலை மிசைக் கச்சொடு கலையும் மூட்டு அற,
அலை குழல் சோர்தர, அசதி ஆட்டலால்,
கலவி செய் கொழுநரும் கள்ளும் ஒத்தவே.
1.17.23

1071
காரிகையொருத்தி தன் காதலனிடம் தோழியைத் தூதனுப்புதல்
கனை கழல் காமனால் கலக்கம் உற்றதை
அனகனுக்கு அறிவி, என்று அறியப் போக்கும் ஓர்
இன மணிக் கலையினாள்,'தோழி! நீயும், என்
மனம் எனத் தாழ்த்தியோ? வருதியோ?' என்றாள்.
1.17.24

1072
தோழியரைத் தூதனுப்பியவள் தானே காதலனிடம் தனித்துச் சேர்தல்
மான் அமர் நோக்கி, ஓர் மதுகை வேந்தன்பால்,
ஆன தன் பாங்கியர் ஆயினார் எலாம்
போனவர் போனவர்; தொடரப் போக்கினாள்;
தானும், அங்கு அவர் பினே, தமியள் ஏகினாள்.
1.17.25

1073
ஒருத்தி கணவன்பேர் சொல்லும் கிளியைப் புல்லுதல்
விரை செய் பூஞ் சேக்கையின் அடுத்த மீ மிசை
கரை செயா ஆசை அம் கடலுளாள், ஒரு
பிரைசம் என் குதலை ஆள், கொழுநன் பேர் எலாம்
உரைசெயும் கிள்ளையை உவந்து புல்லினாள்.
1.17.26

1074
காதலாள் ஒருத்தி கிளியைக் கடிதல்
மன்றல் நாறு ஒரு சிறை இருந்து, ஒர் வாள் நுதல்,
தன் துணைக் கிள்ளையைத் தழீஇ,'என் ஆவியை
இன்று போய்க் கொணர்கிலை; என் செய் வாய் எனக்கு?
அன்றிலோடு ஒத்தி' என்று, அழுது, சீறினாள்.
1.17.27

1075
கணவன் இளையாள்பெயரைச் சொல்லி மூத்தாளை அழைக்க அவள் வருந்துதல்
வளை பயில் முன் கை ஒர் மயில் அனாள், தனக்கு
இளையவள் பெயரினைக் கொழுநன் ஈதலும்,
முளை எயிறு இலங்கிட முறுவல் வந்தது;
களகள உதிர்ந்தது கயல் கண் ஆலியே.
1.17.28

1076
ஒருவன் மனைவி ஊடலைத் தீர்க்க முயலுதல்
செற்றம் முன் புரிந்தது ஓர் செம்மல், வெம்மையாற்
பற்றலும் அல்குலில் பரந்த மேகலை
அற்று உகும் முத்தின்முன் அவனி சேர்ந்தன,
பொற்றெடி ஒருத்தி கண் பொழிந்த முத்தமே.
1.17.29

1077
ஒருத்தி யாதுசெய்வேன் என அயர்தல்
தோடு அவிழ் கூந்தலாள் ஒருத்தி,தோன்றலோடு
ஊடுகெனோ? உயிர் உருகும் நோய் கெடக்
கூடுகெனோ? அவன் குணங்கள் வீணையில்
பாடுகெனோ?' எனப் பலவும் பன்னினாள்.
1.17.30

1078
ஒருத்தி ஊடலைப் பாடிக் குறிப்பித்தது
மாடகம் பற்றினள்; மகரம் வீணை தன்
தோடு அவிழ் மலர்க் கரம் சிவப்பத் தொட்டனள்;
பாடினள் ஒருத்தி, தன் பாங்கு உளார்களோடு
ஊடினது உரைசெயாள், உள்ளத்து உள்ளதே.
1.17.31

1079
ஒருத்தி கூடற்சுழி இழைத்தல்
குழைத்த பூங்கொம்பு அனாள் ஒருத்தி கூடலை
இழைத்தனள், அது அவள் இட்ட போது எலாம்
பிழைத்தலும், அனங்கவேள் பிழைப்பு இல் அம்பு ஒடும்
உழைத்தனள்; உயிர்த்தனள் உயிர் உண்டு என்னவே.
1.17.32

1080
தூதுபோக்கிய ஒருத்தி கணவன் வரக் கதவடைத்தது
பந்து அணி விரலினாள் ஒருத்தி பையுளாள்
சுந்தரன் ஒருவன்பால் தூது போக்கினாள்
வந்தனன் எனக் கடை அடைத்து மாற்றினாள்
சிந்தனை தெரிந்திலம் சிவந்த நாட்டமே.
1.17.33

1081
ஒருத்தி, கூடல்விருப்பைக் குறிப்பான் உணர்த்தல்
உய்த்த பூம் பள்ளி இன் ஊடல் நீங்குவான்
சித்தம் உண்டு ஒருத்திக்கு அது அன்பன் தேர்கிலான்
பொய்த்தது ஓர் மூரியால் நிமிர்ந்து போக்குவாள்
எத்தனை இறந்தன கடிகை ஈண்டு என்றாள்.
1.17.34

1082
ஒருவன் ஊடற்காலத்து உதையால் மயிர் சிலிர்த்தல்
விதைத்த மென் காதலின் வித்து மெய்ந் நிறை
இதைப் புனல் நனைத்திட முளைத்தவே எனப்
பதைத்தனள் ஒருத்தன்மேல் ஒருத்தி பஞ்சு அடி
உதைத்தலும் பொடித்தன உரோம ராசியே.
1.17.35

1083
காதலி மெலிந்தமை நோக்கிக் காதலன் பூரித்தல்
பொலிந்த வாள் முகத்தினான் பொங்கித் தன்னையும்
மலிந்த பேர் உவகையான், மாற்று வேந்தரை
நலிந்த வாள் உழவன் ஓர் நங்கை கொங்கை போய்
மெலிந்தவா நோக்கித் தன் புயங்கள் வீங்கினான்.
1.17.36

1084
ஒருவன் தீந்த தளிர் கண்டு திகைப்படைதல்
ஏய்ந்த பேர் எழிலினான் ஒருவன், எய்தினான்;
வேய்ந்த போல் எங்கணும் அனங்கன் வெம் கணை
பாய்ந்த பூம் பள்ளியில் படுத்த பல்லவம்
தீய்ந்தன நோக்கினான் திகைக்கும் சிந்தையான்.
1.17.37

1085
கொங்கை பொற்கலசம் போன்றதெனல்
ஊட்டிய சாந்து வெந்து உலரும் வெம்மையான்,
நாட்டினை அளித்தி நீ, என்று நல்லவர்
ஆட்டும் நீர்க் கலசமே என்னல் ஆன ஓர்
வாள் தொழில் மைந்தற்கு ஓர் மங்கை கொங்கையே.
1.17.38

1086
கணவன் இருப்பிடம் தேடிச் செல்லும் காரிகையின் இயல்பு
பயிர் உறு கிண்கிணி பரந்த மேகலை,
வயிர வான் பூண் அவை வாங்கி நீக்கினாள்
உயிர் உறு தலைவன்பால் போக உன்னினாள்
செயிர் உறு திங்களைத் தீய நோக்கினாள்.
1.17.39

1087
மாலையாற் கட்டுண்ட தோளின் மாண்பு
ஏலும் இவ் வன்மையை என் என்று உன்னுதும்;
ஆலை மென் கரும்பு அனான் ஒருவற்கு ஆங்கு ஒரு
சோலை மென் குயில் அனாள் சுற்றி வீக்கிய,
மாலையை நிமிர்ந்தில வயிரத் தோள்களே!
1.17.40

1088
ஒருத்தி தூதனுப்ப பாங்கியைக் குறிப்பால் நோக்குதல்
சோர் குழல் ஒருத்தி தன் வருத்தம் சொல்லுவான்
மாரனை நோக்கி ஓர் மாதை நோக்கினாள்
காரிகை இவள் அவள் கருத்தை நோக்கி ஓர்
வேரி அம் தெரியலான் வீடு நோக்கினாள்.
1.17.41

1089
காதலி, காதலன்வீடு தேடிச் செல்லக் காரணம் யாதெனல்
சினம் கெழு வாள் கை ஓர் செம்மல் பால் ஒரு
கனம் குழை மயில் அனாள் கடிது போயினாள்;
மனம் குழை நறவமோ! மாலைதான்கொலோ!
அனங்கனோ! யார் கொல் ஓ! அழைத்த தூதரே.
1.17.42

1090
காதலி கண்ணீர் உகுக்கக் காதலன் வினாதல்
தொகுதரு காதல் கு தோற்ற சீற்றத்து ஓர்
வகிர் மதி நெற்றியாள், மழை கண் ஆலி வந்து,
உகுதலும்,'உற்றது என்' என்று கொற்றவன்,
நகுதலும், நக்கனள்; நாணும் நீங்கினாள்.
1.17.43

1091
புல்லிய கை புடைபெயரப் புரவலன் வருந்துதல்
பொய்த்தலை மருங்குலாள் ஒருத்தி புல்லிய,
கை தலம் நீக்கினாள்; கருத்தின் நீக்கலள்;
சித்திரம் போன்ற அச்செயல் ஓர் தோன்றற்குச்
சத்திரம் மார்பு இடை தைத்தது ஒத்ததே.
1.17.44

1092
நங்கையொருத்தி நாணத்தால் தூதனுப்ப இயலாது விம்முதல்
மெல் இயல் ஒருத்தி, தான் விரும்பும் சேடியைப்
புல்லிய கையினள்,'போதி தூது' எனச்
சொல்லுவான் உறும்; உற நாணும்; சொல்லலள்;
எல்லை இல் பொழுது எலாம் இருந்து விம்மினாள்.
1.17.45

1093
ஒருத்தி தலைவன்செயலைச் சாற்ற நாணுதல்
ஊறு பேர் அன்பினாள் ஒருத்தி, தன் உயிர்
மாறிலாக் காதலன் செயலை மற்று ஒரு
நாறு பூங் கோதைபால் நவில நாணுவாள்;
வேறு வேறு உறச் சில மொழி விளம்பினாள்.
1.17.46

1094
காதலர் இருவர் புல்லுதல்
உரு தெரி தன்மைய; உயிரும் ஒன்று தாம்;
அருத்தியும் அ துணை ஆய நீரினார்;
ஒருத்தியும் ஒருத்தனும்,'உடம்பும் ஒன்று என
பொருத்துவர் ஆம்' எனப், புல்லினார் அரோ.
1.17.47

1095
காதலி முகம் கவிழ்து நின்ற நிலைகண்டு காதலன் அஞ்சுதல்
வெதிர் பொரு தோளினாள் ஒருத்தி, வேந்தன் வந்து
எதிர்தலும், தன் மனம் எழுந்து முன் செல,
மதி முகம் கதும் என வணங்கினாள்; அது,
புதுமை, ஆதலின், அவற்கு அச்சம் பூத்தது ஏ.
1.17.48

1096
தனியே வந்த தோழி தாயை ஒத்தாள் எனல்
துனி வரும் நலம் அத்து ஒடு சோர்கின்றாள்; ஒரு
குனி வரும் நுதலிக்குக் கொழுநன் இன்றியே
தனி வரும் தோழியும், தாயை ஒத்தனள்
இனி வரு தென்றலும் இரவும் என்னவே.
1.17.49

1097
உணர்வழிந்த ஒருத்தியின் நிலை

ஆக்கிய காதலாள் ஒருத்தி அந்தியில்
தாக்கிய தெய்வம் உண்டு என்னும் தன்மையள்
நோக்கினாள்; நின்றனள் நுவன்றது ஓர்கிலள்,
போக்கின தூதின் ஓடு உணர்வும் போக்கினாள்.
1.17.50

1098
கணவன் வரவு நோக்கும் காரிகையின் செயல்
மறப்பிலள், கொழுநனை வரவு நோக்குவாள்;
பிறப்பினொடு இறப்பு எனப் பெயரும் சிந்தையாள்;
துறப்பு அரும் முகில் இடை தோன்றும் மின் எனப்
புறப்படும்; புகும்; ஒரு பூத்த கொம்பு அனாள்.
1.17.51

1099
அனங்கன்நோய் ஆற்றாத அணங்கு பாங்கியை வாயில் வேண்டல்
எழுதரும் கொங்கை மேல் அனங்கன் எய்த அம்பு
உழுத வெம் புண்களில் வளைக் கை ஒற்றினாள்;
அழுதனள்; சிரித்தனள்; அற்றம் சொல்லினாள்;
தொழுதனள்; ஒருத்தியைத் தூது வேண்டுவாள்.
1.17.52

1100
ஒருத்தி பிரிவாற்றாமையைத் தோழிக்குக் குறிப்பாலுணர்த்தல்
ஆர்த்தியும் உற்றதும் அறிஞர்க்கு அற்றம்தான்
வார்த்தையின் உணர்த்துதல் மாசு அன்று ஓ! மனம்
வேர்த்தனள்; வெதும்பினள்; மெலிந்து சாய்ந்தனள்;
பார்த்தனள்; ஒருத்தி, தன் பாங்கு அனாளை ஏ.
1.17.53

1101
மன்மதனும் மது அருந்துதல்
தனங்களின் இளையவர் தம்மின், மும்மடி
கனம் கனம் இடையிடை களிக்கும் கள்வன் ஆய்,
மனங்களின் நுழைந்து அவர் மாந்து தேறலை
அனங்கனும் அருந்தினான் ஆதல் வேண்டுமால்.
1.17.54

1102
காதலர் கலவிக்காகக் கலன் கழித்தல்
நறை கமழ் அலங்கல் மாலை நளிர் நறும் குஞ்சி மைந்தர்
துறை அறி கலவிச் செவ்வித் தோகையர் தூசு வீசி
நிறை அகல் அல்குல் புல்கும் கலன் கழித்து அகல நீத்தார்
அறை பறை அனைய நீரார் அரு மறைக்கு ஆவர் ஓ தான்.
1.17.55

1103
நாணுத் துறவுரைத்தல்
பொன் அரும் கலனும், தூசும்,
புறத்து உள துறத்தல் வம்பு ஏ!
நல் நுதல் ஒருத்தி, தன்பால்
அகத்து உள நாணும் நீத்தாள்;
உன் அரும் துறவு பூண்ட
உணர்வு உடை ஒருவனே போல்,
தன்னையும் துறக்கும் தன்மை
காமம் அத்து ஏ தங்கிற்று அன்று ஏ.
1.17.56

1104
வெல்வார் யார்?
பொரு அரும் மதனன் போல்வான்
ஒருவனும், பூவின்மேல் அத்
திருவினுக்கு உவமை சால்வாள்
ஒருத்தியும், சேக்கைப் போரில்
ஒருவருக்கு ஒருவர் தோலார்;
ஒத்தனர்; உயிரும் ஒன்று ஏ;
இருவரது உணர்வும் ஒன்றே;
என்றபோது யாவர் வெல்வார்.
1.17.57

1105
ஒருத்தி முன்னையிற் புலத்தல்
கொள்ளைப் போர் வாள் கணாள் அங்கு
ஒருத்தி, ஓர் குமரன் அன்னான்
வள்ளத் தார் அகலம் தன்னை
மலர்க் கையால் புதைப்ப நோக்கி
உள்ளத்து ஆர் உயிர் அன்னாள்மேல்
உதை படும் என்று நீ நின்
கள்ளத்தால் புதைத்தி என்னா
முன்னையில் கனன்று மிக்காள்.
1.17.58

1106
ஒருத்தி தன்னை அரம்பை மாதோ என்று ஐயுறச் செய்தமை
பால் உள பவளச் செவ்வாய்ப்
பணை முலை நிகர்த்த மென் தோள்
வேல் உள நோக்கினாள் ஓர்
மெல் இயல் வேலை அன்ன
மால் உள சிந்தை ஆங்கு ஓர்
மழை உள தட கையான் கு
மேல் உள அரம்பைமாதர்
என்பது ஓர் விருப்பை ஈந்தாள்.
1.17.59

1107
காதல் வென்றது எனல்
புனத்து உறை மயில் அனாள் கொழுநன் பொய் உரை
நினைத்தனள் சீறுவாள் ஒருத்தி நீடிய
சினத்தொடு காதல்கள் செய்த போர் இடை
மனத்து உறை காதலே வாகை கொண்டது ஏ.
1.17.60

1108
காரிகை ஒருத்தி கணவன் முதுகை நோக்கல்
கொலை உரு அமைந்து எனக் கொடிய நாட்டத்து ஓர்
கலை உருவு அல்குலாள், கணவன் புல்குவாள்
சிலை உரு அழிதரச் செறிந்த மார்பில் தன்
முலை உருவின என முதுகை நோக்கினாள்.
1.17.61

1109
கலவியின் விளைவு
குங்குமம் உதிர்ந்தன; கோதை சோர்ந்தன;
சங்கினம் முரன்றன; கலையும் சாறின;
பொங்கின சிலம்புகள் பூசல் இட்டன;
மங்கையர் இள நலம் மைந்தர் உண்ணவே.
1.17.62

1110
காரிகை ஒருத்தி கனவென்ற பெயராற் காதலற் புல்லுதல்
துனி உறு புலவியைக் காதல் சூழ் சுடர்
பனி எனத் துடைத்தலும் பதைக்கும் சிந்தையாள்
புனை இழை ஒரு மயில் பொய் உறங்குவாள்
கனவு எனும் சலத்தினால் கணவன் புல்லினாள்.
1.17.63

1111
காதலர் புல்லிக் கிடந்தமை
வட்ட வாள் முகத்து ஒரு மயிலும், மன்னனும்,
கிட்டிய போது உடல் கிடைக்கப் புல்லினார்;
விட்டிலர்; கங்குலின் விடிவு கண்டிலர்
ஒட்டிய உடல் பிரிப்பு உணர்கிலாமையால்.
1.17.64

1112
கங்குற்போது கலவியாற் கழிந்தமை
அரும் களி மால் களிறு அனைய வீரர்க்கும்
கரும் குழல் மகளிர்க்கும் கலவிப் பூசலால்
நெருங்கிய வன முலை சுமக்க நேர்கலா
மருங்குல் போல் தேய்ந்தது அ மாலைக் கங்குலே.
1.17.65

1113
மதியம் மறைதலும் இரவி எழுதலும்
கடை உற நல் நெறி காண்கிலாதவர் கு
இடை உறு திரு என இந்து நந்தினான்;
படர் திரைக் கரும் கடல் பரமன் மார்பு இடை
சுடர் மணிக்கு அரசு என இரவி தோன்றினான்.
1.17.66

1.18 – Der Empfang

1.18. எதிர்கொள் படலம் (1114- 1147)

1114
தயரதன் சேனையுடன் கங்கையை அடைதல்
அடா நெறி அறைதல் செய்யா,
அரு மறை அமைந்த நீதி
விடா நெறிப் புலமைச் செம் கோல்
வெண் குடை வேந்தர் வேந்தன்,
படாம் முக மலையில், தோன்றிப்
பருவம் ஒத்து அருவி பல்கும்,
கடாம் நிறை ஆறு பாயும்
கடலொடும் கங்கை சேர்ந்தான்.
1.18.1

1115
சேனை கங்கைநீரைப் பருகுதல்
கப்பு உடை நாவின் நாகர் உலகமும்
கண்ணில் தோன்றத்
துப்பு உடை மணலிற்று ஆகிக்
கங்கைநீர் சுருங்கிக் காட்ட,
அப்பு உடை அனீக வேலை
அகன் புனல் முகந்து மாந்த,
உப்பு உடைக் கடலும் தெள் நீர்
உண் நசை உற்றது அன்றே.
1.18.2

1116
தயரதன் மிதிலையை அணுகுதல்
ஆண்டு நின்று எழுந்து போகி,
அகன் பணை மிதிலை என்னும்,
ஈண்டு நீர் நகரின் பாங்கர்
இரு நிலக் கிழவன் எய்தத்
தாண்டும் மாப் புரவித் தானைத்
தண் அளிச் சனகன் என்னும்,
தூண் தரு வயிரத் தோளான்
செய்தது சொல்லல் உற்றாம்.
1.18.3

1117
சனகன் தயரதனை வரவேற்க எழுதல்
வந்தனன் அரசன் என்ன
மனத்து எழும் உவகை பொங்கக்,
கந்து அடு களிறும் தேரும்
கலின மாக் கடலும் சூழச்,
சந்திரன் இரவிதன்னைச்
சார்வது ஓர் தன்மை தோன்ற,
இந்திர திருவன் தன்னை
எதிர்கொள்வான் எழுந்து சென்றான்.
1.18.4

1118
மிதிலை மாந்தரும் உடன்வருதல்
கங்கை நீர் நாடன் சேனை,
மற்று உள கடல்கள் எல்லாம்
சங்கு இனம் ஆர்ப்ப வந்து
சார்வன போலச் சாரப்,
பங்கயத்து அணங்கைத் தந்த
பால் கடல் வருவது ஏ போல்,
மங்கையைப் பயந்த மன்னன்
வளம் நகர் வந்தது அன்றே.
1.18.5

1119
சனகன் படை வருணனை

இலை குலாவு அயிலினான் அனிகம், ஏழ் என உலாம்
நிலை குலாம் மகர நீர் நெடிய மா கடல் எலாம்,
அலகு இல் மால் களிறு தேர் புரவி ஆள் என விராய்,
உலகு எலாம் நிமிர்வதே பொருவும் ஓர் உவமை ஏ.
1.18.6

1120
சேனை தாமரைக் குளத்தை ஒத்தமை

தொங்கல் வெண் குடை தொகைப் பிச்சம் உட்பட விராய்,
எங்கும் விண் புதைதரப், பகல் மறைந்து இருள் எழப்,
பங்கயம் செய்யவும் வெளியவும் பல படத்
தங்கு தாமரை உடைத் தானமே போலும் ஏ.
1.18.7

1121
எங்கும் திருமகளின் விளக்கம்
கொடி உளாள் ஓ? தனிக் குடை உளாள் ஓ? குலப்
படி உளாள் ஓ? கடல் படை உளாளோ? பகர்
மடி இலா அரசன் மார்பினில் உளாளோ? வளர்
முடி உளாளோ? தெரிந்து உணர்கிலாம், முளரியாள்.
1.18.8

1122
பலவகை ஒலி எழுதல்
வார் முகம் கெழுவு கொங்கையர் கருங் குழலின் வண்டு
ஏர் முழங்கு அரவம், ஏழ் இசை முழங்கு அரவம் ஏ;
தேர் முழங்கு அரவம், வெண் திரை முழங்கு அரவம் ஏ;
கார் முழங்கு அரவம், வெம் கரி முழங்கு அரவம் ஏ.
1.18.9

1123
சேனை எழுப்பிய தூளி
சூழும் மா கடல்களும் திடர் படத் துகள் பரந்து,
ஏழு பார் அகமும் உற்று உளது எனற்கு எளிது அரோ?
ஆழியான் உலகு அளந்த அன்று தாள் சென்ற அப்
பூழை ஊடு ஏ பொடித்து அப்புறம் போயது ஏ.
1.18.10

1124
குடைகளும் அணிகலங்களும்
மன் நெடுங்குடை மிடைந்து அடைய, வான் மறைதரத்,
துன்னிடும் நிழல் வழங்கு இருள் துரப்பு எளிது அரோ?
பொன் இடும், புவி இடும், புனை மணிக் கலன் எலாம்,
மின் இடும், வில் இடும், வெயில் இடும், நிலவு இடும்.
1.18.11

1125
சனகன் எதிர்கொளவரும் வழியின் காட்சி
தா இல் மன்னவர் பிரான் வர, முரண் சனகன் ஆம்
ஏ வரும் சிலையினான் எதிர் வரும் நெறி எலாம்,
தூவு தண் சுண்ணமும், கனக நுண் தூளியும்,
பூவின் மென் தாது உகும் பொடியுமே, பொடி எலாம்.
1.18.12

1126
வழியிற் படர்ந்த சேற்றின் தன்மை
நறு விரைத் தேனும், நானமும், நறும் குங்குமச்
செறி அகில் தேய்வையும், மான் மதம் அத்து எக்கரும்,
வெறி உடைக் கலவையும், விரவு செம் சாந்தம் உம்,
செறி மதக் கலுழி பாய் சேறுமே, சேறு எலாம்.
1.18.13

1127
நிழல்களின் தன்மை
மன்றல் அம் கோதையார், மணியினும் பொன்னினும்,
சென்று வந்து உலவும், அச் சிதைவு இலா நிழலின் நேர்
வென்ற திண் கொடி ஒடும் நெடு விதானமும் விராய்
நின்ற, வெண் குடைகளின் நிழலுமே நிழல் எலாம்.
1.18.14

1128
இருவர் சேனையும் சந்தித்தல்
மாறு இலா மதுகையான் வரு பெரும் தானை மேல்,
ஊறு பேர் உவகையான் அனிகம் வந்து உற்ற போது,
ஈறு இல் ஓதை இன் ஒடு உம் எறி திரைப் பரவை மேல்,
ஆறு பாய்கின்றது ஓர் அமலை போல் ஆனது ஏ.
1.18.15

1129
தயரதனைக் காணச் சனகன் வருதல்
கந்தை ஏ பொரு கரிச் சனகனும், காதலோடு
உந்த, ஓத அரியது ஓர் தன்மை ஓடு, உலகு உளோர்
தந்தையே அனைய அத் தகவினான் முன்பு, தன்
சிந்தையே பொரு நெடும் தேரின் வந்து எய்தினான்.
1.18.16

1130
தயரதன் சனகனைத் தழுவுதல்
எய்த, அத் திரு நெடும் தேர் இழிந்து, இனைய தன்
மொய் கொள் திண் சேனை பின் நிற்க, முன் சேறலும்,
கையின் வந்து ஏறு எனக் கடிதின் வந்து ஏறினான்;
ஐயனும் முகம் மலர்ந்து அகம் உறத் தழுவினான்.
1.18.17

1131
இருவரும் அளவளாவிச் செல்லுதல்
தழுவிநின்று, அவன் இரும் கிளையையும் தமரையும்
வழுவில் சிந்தனை இனான், வரிசையின் அளவளாய்,
'எழுக முந்து உற' எனா, இனிது உவந்து எய்தினான்
உழுவை முந்து அரி அனான், எவரினும் உயரினான்.
1.18.18

1132
இராமன் தயரதனை எதிர்கொள்ள வருதல்
இன்ன ஆறு, இருவரும் இனிய ஆறு ஏக, அத்
துன்னும் மா நகரில் நின்று எதிர் வரத் துன்னினான்;
தன்னையே அனையவன், தழலையே அனையவன்,
பொன்னின் வார் சிலை இறப் புயம் நிமிர்ந்து அருளினான்.
1.18.19

1133
இராமன் எதிர்கொண்ட வகை
தம்பியும் தானும் அத் தானை மன்னவன் நகர்ப்,
பம்பு திண் புரவியும் படைஞரும் புடை வரச்,
செம் பொனின் பசு மணித் தேரின் வந்து எய்தினான்;
உம்பரும் இம்பரும் உரகரும் தொழ உளான்.
1.18.20

1134
இருவருடன் வந்த சேனையின் பெருக்கம்
யானையோ பிடிகளோ இரதமோ இவுளியோ,
ஆன பேர் உறை இலா நிறைவை யார் அறிகுவார்?
தானை ஏர் சனகன் ஏவலின், நெடும் தாதை முன்,
போன பேர் இருவர் தம் புடை வரும் படையினே.
1.18.21

1135
இராமன் தந்தையை அணுகுதல்
காவியும் குவளையும் கடி கொள் காயாவும் ஒத்து,
ஓவியம் சுவை கெடப் பொலிவது ஓர் உரு ஒடு ஏ,
தேவரும் தொழு கழல் சிறுவன், முன் பிரிவது ஓர்
ஆவி வந்தது என்ன வந்து, அரசன் மாடு அணுகினான்.
1.18.22

1136
இராமன் தயரதனை வணங்குதல்
அனிகம் வந்து அடி தொழக் கடிது சென்று, அரசர் கோன்
இனிய பைங் கழல் பணிந்து எழுதலும், தழுவினான்;
மனு எனும் தகையன் மார்பு இடை மறைந்தன, மலைத்
தனி நெடும் சிலை இறத் தவழ் தடம் கிரிகளே.
1.18.23

1137
இலக்குவன் தந்தையை வணங்குதல்
இளைய பைங் குரிசில் வந்து அடி பணிந்து எழுதலும்,
தளை வரும் தொடையல் மார்பு உற, உறத் தழுவினான்;
களைவு அரும் துயர் அறக், ககனம் எண் திசை எலாம்
விளைதரும் புகழினான், எவரினும் மிகுதியான்.
1.18.24

1138
இராமன் பணியத் தாயர் மகிழ்தல்
கற்றை வார் சடையினான் கைக் கொளும் தனு இறக்,
கொற்றம் நீள் புயம் நிமிர்த்து அருளும் அக் குரிசில், பின்
பெற்ற தாயரையும் அப் பெற்றியில் தொழுது எழுந்து
உற்ற போது, அவர் மனத்து உவகை யார் உரைசெய்வார்.
1.18.25

1139
பரதன் இராமனை வணங்குதல்
உன்னு பேர் அன்பு மிக்கு ஒழுகி, ஒத்து, ஒண் கண் நீர்
பன்னு தாரைகள் தரத் தொழுது எழும் பரதனைப்
பொன்னின் மார்பு உற அணைத்து உயிர் உறப் புல்லினான்,
தன்னை அத் தாதை முன் தழுவினால் என்னவே.
1.18.26

1140
இலக்குமண சத்துருக்கனர் முறையே பரதனையும்
இராமனையும் வணங்குதல்
கரியவன் பின்பு சென்றவன், அரும் காதலில்
பெரியவன் தம்பி, என்று, இனையது ஓர் பெருமை அப்
பொருவு அரும் குமரர், தம் புனை நறும் குஞ்சியால்,
இருவர் பைங் கழலும் வந்து இருவரும் வருடினார்.
1.18.27

1141
குமரர் நால்வரின் சிறப்பு
கோல் வரும் செம்மையும் குடை வரும் தண்மையும்
சால் வரும் செல்வம் என்று உணர் பெருந் தாதை தன்,
மேல் வரும் தன்மையால், மிக விளங்கினர்கள் தாம்,
நால்வர் உம் பொருவு இல் நான்மறை எனும் நடையினார்.
1.18.28

1142
சேனைகளை நடத்திக்கொண்டு செல்லுமாறு
தயரதன் இராமனிடம் கூறல்
சான்று எனத் தகைய செம் கோலினான், உயிர்கள்தாம்
ஈன்ற நல் தாய் எனக் கருது பேர் அருளினான்,
ஆன்ற இச் செல்வம் இத்தனையும் மொய்த்து அருகு உறத்,
தோன்றலைக்'கொண்டு முன் செல்க' என சொல்லினான்.
1.18.29

1143
அப்போது சேனை அடைந்த மகிழ்ச்சி
காதலோ அறிகிலம், கரிகளைப் பொருவினார்
தீது இலா உவகையும் சிறிது அரோ, பெரிது அரோ,
கோதை சூழ் குஞ்சி அக் குமரர் வந்து எய்தலும்,
தாதையோடு ஒத்தது அத் தானையின் தன்மை ஏ.
1.18.30

1144
இராமன் தேர்மீதேறிச் செல்லுதல்
தொழுது இரண்டு அருகும் அன்பு உடைய தம்பியர் தொடர்ந்து,
அழிவு இல் சிந்தையின் உகந்து ஆடல் மா மிசை வரத்,
தழுவு சங்குடன் நெடும் பணை தழங்கிட எழுந்து,
எழுத அரும் தகையது ஓர் தேரின் மேல் ஏகினான்.
1.18.31

1145
இராமன் மிதிலைநகர் வீதியிற் சேறல்
பஞ்சி சூழ் மெல் அடிப் பாவைமார் பண்ணையின்,
மஞ்சு சூழ் நெடிய மாளிகையின் வந்து, இடை விராய்,
நஞ்சு சூழ் விழிகள், பூ மழையின் மேல் விழ, நடந்து,
இஞ்சி சூழ் மிதிலை மா வீதி சென்று எய்தினான்.
1.18.32

1146
மாளிகைகளின் வருணனை
சூடகம் துயல்வரக் கோதை சோர்தர மலர்ப்
பாடகம் பரதம் நூல் பகர, வெம் கடம் கரி
கோடு அரங்கு இட, எழும், குவி தடம் கொங்கையார்,
ஆடு அரங்கு அல்லவே அணி அரங்கு அயல் எலாம்.
1.18.33

1147
வீதிவாய் மகளிர் அடைந்த நிலை
பேதைமார் முதல் கடைப் பேரிளம்பெண்கள் தாம்
ஏதியார் மாரவேள் ஏவ வந்து எய்தினார்,
ஆதி வானவர் பிரான் அணுகலால் அணி கொள் கார்
ஓதியார், வீதி வாய் உற்ற ஆறு உரை செய்வாம்.
1.18.34

1.19 – Ramas Zug durch die Stadt

1.19. உலாவியற் படலம் (1148 - 1201)

1148
வீதியில் மகளிர் வந்து கூடிய தன்மை ((1148-1152))
மான் இனம் வருவ போன்றும், மயில் இனம் திரிவ போன்றும்,
மீன் இனம் மிளிர்வ போன்றும், மின் இனம் மிடைவ போன்றும்,
தேன் இனம் சிலம்பி ஆர்ப்பச், சிலம்பு இனம் புலம்ப, எங்கும்,
பூநனை கூந்தல் மாதர் பொம்மெனப் புகுந்து மொய்த்தார்.
1.19.1

1149
விரிந்து வீழ் கூந்தல் பாரார், மேகலை அற்ற நோக்கார்,
சரிந்த பூம் துகில்கள் தாங்கார், இடை தடுமாறத் தாழார்,
நெருங்கினர், நெருங்கிப் புக்கு,'நீங்குமின்! நீங்குமின்!' என்று
அரும் கலம் அனைய மாதர் தேன் நுகர் அளியின் மொய்த்தார்.
1.19.2

1150
'கண்ணினால் காதல் என்னும்
பொருளையே காண்கின்றோம் ! இப்
பெண்ணின் நீர்மையினால் எய்தும்
பயன் இன்று பெறுதும்!' என்பார்,
மண்ணின் நீர் உலர்ந்து வானம்
மழை அற வறந்த காலம் அத்து
உண்ணும் நீர் கண்டு வீழும்
உழைக் குலம் பலவும் ஒத்தார்.
1.19.3

1151
பள்ளம் அத்து பாயும் நல் நீர்
அனையவர் பானல் பூத்த
வெள்ளம் அத்து பெரிய கண்ணார்
மென் சிலம்பு அலம்ப மென் பூத்
தள்ளத் தம் இடைகள் நோவத்
தமை வலித்து அவன்பால் செல்லும்
'உள்ளம் அத்து ஐ பிடித்தும் நாம்!'
என்று ஓடுகின்றாரும் ஒத்தார்.
1.19.4

1152
அரத்தம் உண்டு அனைய மேனி
அகலிகைக்கு அளித்த தாளும்,
விரைக் கரும் குழவி கு ஆக
வில் இற நிமிர்ந்து வீங்கும்
வரைத் தடம் தோளும் காண,
மறுகினின் வீழும் மாதர்,
இரைத்து வந்து அமிழ்தின் மொய்க்கும்
ஈ இனம் என்னல் ஆனர்.
1.19.5

1153
கண்ணன் என்னும் பெயர்
வீதி வாய்ச் செல்கின்றான் போல்,
விழித்து இமையாது நின்ற
மாதரார் கண்கள் ஊடே
வாவும் மான் தேரில் செல்வான்,
யாதினும் உயர்ந்தோர் தன்னை
யாவர்க்கும் கண்ணன் என்றே
ஓதிய பெயர்க்குத் தானே
உறு பொருள் உணர்த்தி விட்டான்.
1.19.6

1154
இராமனைக் கண்கடவாது காத்த காரிகை

'எண் கடந்து அலகு இலாது இன்று
ஏகுறும் இவன் தேர்,' என்று,
பெண்கள் தம் தம்மில் நொந்து
பேதுறு கின்ற காலை,
மண் கடந்து அமரர் வைகும்
வான் கடந்தானைத் தான் தன்
கண் கடவாது காத்த
காரிகை பெரியளே காண்!
1.19.7

1155
ஒரு தெரிவை எல்லாவற்றையும் உகுத்து நிற்றல்
பயிர், ஒன்று கலையும், சங்கும்,
பழிப்பு அறு நலனும், பண்பும்,
செயிர் இன்றி அலர்ந்த பொற்பும்,
சிந்தையும், உணர்வும், தேசும்,
வயிரம் செய் பூணும், நாணும்,
மடனும், தன் நிறையும், மற்றும்,
உயிர் ஒன்றும் ஒழிய, எல்லாம்
உகுத்து ஒரு தெரிவை நின்றாள்.
1.19.8

1156
காமன் சரங்களால் ஒருத்தி வருந்துதல்
குழை உறா மிளிரும் கெண்டை
கொண்டலின் ஆலி சிந்தத்,
தழை உறாக் கரும்பின் சாபத்து
அனங்கன் வேள் சரங்கள் பாய,
இழை உறாப் புண் அறாத
இள முலை ஒருத்தி, சோர்ந்து,
மழை உறா மின்னின் அன்ன
மருங்குல் போல், நுடங்கி நின்றாள்.
1.19.9

1157
இராமன் நிறமும் மகளிர் கண்ணின் கருமையும்
பஞ்சு இவர் விரலினார் தம்
படை நெடும் கண்கள் எல்லாம்
செஞ்செவே ஐயன் மெய்யில்
கருமையைச் சேர்ந்த ஓ தாம்?
மஞ்சு அன மேனியான் தன்
மணி நிறம் மாதரார் தம்
அஞ்சன நோக்கம் போக்க
இருண்டது ஓ? அறிகிலேம், ஆல்.
1.19.10

1158
ஒருத்தி மன்மதனை நொந்து கூறல்
மாந்தளிர் மேனியாள் ஓர்
வாள் நுதல் மதனன் எங்கும்
பூம் துணர் வாளி மாரி
பொழிகின்ற பூசல் நோக்கி,
'வேந்தர் கோன் ஆணை நோக்கான்,
வீரன் வில் ஆண்மை பாரான்,
ஏந்து இழையாரை எய்வான்
யாவன் ஓ ஒருவன்?' என்றாள்.
1.19.11

1159
ஒருத்தி துகில் ஒன்றை மட்டும் தாங்குதல்
சொல் நலம் கடந்த காமச்
சுவையை ஓர் உருவம் ஆக்கி,
இன் நலம் தெரிய வல்லார்
எழுதியது என்ன நின்றாள்;
பொன்னையும் பொருவும் நீராள்,
புனைந்தன எல்லாம் போகத்,
தன்னையும் தாங்க அலாதாள்,
துகில் ஒன்றும் தாங்கி நின்றாள்.
1.19.12

1160
ஒருத்தி இராமன் தமியனோ எனல்
வில் தங்கு புருவம் நெற்றி
வெயர் வரப், பசலை விம்மச்,
சுற்று எங்கும் எறிப்ப, உள்ளம்
சோர, ஓர் தோகை நின்றாள்,
கொற்றம் செய் கொலை வேல் என்னக்
கூற்று எனக் கொடிய கண்ணாள்,
மற்று ஒன்றும் காண்கிலாதாள்'தமியனோ
வள்ளல்?' என்றாள்.
1.19.13

1161
ஒருத்தி கண்களை அடைத்து அமளியை நாடுதல்
மைக் கரும் கூந்தல் செம் வாய்
வாள் நுதல் ஒருத்தி உள்ளம்
நெக்கனள் உருகு கின்றாள்,
'நெஞ்சு இடை வஞ்சன் வந்து
புக்கனன், போகாவண்ணம்,
கண் எனும் புலம் கொள் வாயும்
சிக்கென அடைத்தேன், தோழி!
சேருதும் அமளி' என்றாள்.
1.19.14

1162
ஒருத்தி இராமனைக் காணும் பிறரைச் சினத்தல்
தாக்கு அணங்கு அனைய மேனி
தைத்த வேள் சரங்கள் பாராள்,
வீக்கிய கலனும் தூசும்
வேறு வேறு ஆனது ஓராள்,
ஆக்கிய பாவை அன்னாள்
ஒருத்தி, ஆண்டு அமலன் மேனி
நோக்கு உறுவாரை எல்லாம்,
எரி எழ, நோக்குகின்றாள்.
1.19.15

1163
ஒருத்தி வெதுப்பொடு போதல்
களிப்பன, மதர்ப்ப, நீண்டு
கதுப்பினை அளப்ப, கள்ளம்
ஒளிப்பன, வெளிப்பட்டு ஓடப்
பார்ப்பன, சிவப்பு உள் ஊற
வெளிர்ப்பன, கறுப்ப ஆன
வேல் கணாள் ஒருத்தி உள்ளம்
குளிர்ப்பொடு காண வந்தாள்,
வெதுப்பொடும் கோயில் புக்காள்.
1.19.16

1164
ஒருத்தி பெண்கள் இடைகளின் வெளிகளூடே பார்த்தல்
கருங்குழல் பாரம் வார் கொள்
கன முலை, கலை சூழ் அல்குல்,
நெருங்கின மறைப்ப, ஆண்டு ஓர்
நீக்கு இடம் பெறாது, விம்மும்
பெரும் தடம் கண்ணி, காணும்
பேர் எழில் ஆசை தூண்ட,
மருங்குலின் வெளிகள் ஊடே,
வள்ளலை நோக்குகின்றாள்.
1.19.17

1165
வீதிகளின் தன்மை
வரிந்த வாள் அனங்கன் வாளி
மனம் கழன்றனவும், மாதர்
எரிந்த பூண் இனமும், கொங்கை
வெயர்த்த போது இழிந்த சாந்தும்,
சரிந்த மேகலையும், முத்தும்,
சங்கமும், தாழ்ந்த கூந்தல்
விரிந்த பூந் தொடையும் அன்றி,
வெள் இடை அரிது அவ் வீதி.
1.19.18

1166
இராமனது முழுவடிவை எவரும் கண்டிலர் என்றல்
தோள் கண்டார் தோளே கண்டார்;
தொடு கழல் கமலம் அன்ன
தாள் கண்டார் தாளே கண்டார்;
தடக் கை கண்டாரும் அஃதே;
வாள் கண்ட கண்ணார் யாரே
வடிவு இன் ஐ முடியக் கண்டார்?
ஊழ் கண்ட சமயம் அத்து அன்னான்
உருவு கண்டாரை ஒத்தார்.
1.19.19

1167
ஒருத்தி தன் உள்ளம் அத்து இராமனை ஒடுக்குதல்
தையல் சிற்று இடையாள் ஒரு தாழ் குழல்
உய்ய, மற்று, அவள் உள்ளத்து ஒடுங்கினான்;
வையம், முற்றும் வயிற்றின் அடக்கிய
ஐயனில் பெரியார் இனி யாவர் ஏ?
1.19.20

1168
ஒருத்தி தோழியர் கைத்தாங்கலிற் செல்லுதல்
அலம்பு பாரக் குழலி, ஓர் ஆய் இழை,
சிலம்பும் மேகலையும் ஒலி செய்திட
நலம் பெய் கொம்பின் நடந்து வந்து எய்தினாள்,
புலம்பு சேடியர் கை மிசைப் போயினாள்.
1.19.21

1169
ஒருத்தி இராமனைக் கரும்பு வில் ஒடிக்க வேண்டுதல்
அருப்பு மெல் முலையாள், அங்கு, ஓர் ஆய் இழை,
'இருப்பு நெஞ்சினை ஏனும், ஓர் ஏழைக்கு ஆப்
பொருப்பு வில்லைப் பொடி செய்த புண்ணியா!
கருப்பு வில் இறுத்து ஆள் கொண்டு கா!' என்றாள்.
1.19.22

1170
ஒருத்தி இராமனைத் தேரிலன்றிக் கண்ணெதிரே காண்டல்
மை தவழ்ந்த கருங்கண் ஒர் வாள் நுதல்,
'செய் தவன் தனித் தேர் மிசைச் சேறல் விட்டு,
எய்த வந்து, எதிர் நின்றமைதான் இது,
கைதவம் கொல்? கனவு கொல்? ஓ' என்றாள்.
1.19.23

1171
ஒருத்தி சீதையின் தவத்தை நினைந்து சோர்தல்
மாது ஒருத்தி மனத்தினை அல்லது ஓர்
தூது பெற்றிலள் இன் உயிர் சோர்கின்றாள்
'போது அரிக் கண் பொலன் குழைப் பூண் முலைச்
சீதை எத் தவம் செய்தனள் ஓ?' என்றாள்.
1.19.24

1172
மன்மதனால் இராமனை எழுதலாமோ எனல்
பழுது இலா ஒரு பாவை அன்னாள் பதைத்து
அழுது வெய்து உயிர்த்து, அன்பு உடைத் தோழியைத்
தொழுது சோர்ந்து அயர்வாள்' இந்தத் தோன்றலை
எழுதல் ஆகும் கொல் மன்மதனால்?' என்றாள்.
1.19.25

1173
ஒருத்தி இராமன் கண்ணனே எனல்
வண்ண வாய் ஒரு வாள் நுதல்,'மானிடற்கு
எண்ணுங்கால், இவ் இலக்கணம் எய்திட
ஒண்ணுமோ? இது உணர்த்துகின்றேன், இவன்
கண்ணனே! இது கண்டிரும் பின்!' என்றாள்.
1.19.26

1174
ஒருத்தி இராமன் மிதிலை வருதல் சனகன் தவம் எனல்
கனக நூபுரம் கை வளையோடு உக,
மனன் நெகும்படி வாடி, ஒர் வாள் நுதல்,
'அனகன் இந் நகர் எய்தியது, ஆதியில்
சனகன் செய்த தவப் பயனால்!' என்றாள்.
1.19.27

1175
ஒருத்தி' கனவில் இராமன் தனி வருமோ' எனல்
நனி வருந்தி, நலம் குடி போயிட,
பனி வரும் கண் ஒர் பசுமை இழை அல்குலாள்,
'முனிவரும் குல மன்னரும் மொய்ப்பு அறத்,
தனி வரும் கொல் கனவின் தலை? என்றாள்.
1.19.28

1176
முகக் குறிகளால் ஒருத்தி காதல் புலப்படுதல்
புனம் கொள் கார் மயில் போலும் ஒர் பொன் கொடி,
மனம் கொள் காதல் மறைத்தலை எண்ணினாள் ;
அனங்கள் வேள் அது அறிந்தனன்; அற்றம் தான்,
மனங்கள் போல முகமும் மறைக்கும் ஏ?
1.19.29

1177
ஒருத்தி பூவணையில் நெட்டுயிர்த்தல்
இணை நெடும் கண் ஒர் இந்து முகத்தி, பூ
அணை அணைந்து இடி உண்ட அரா, எனப்,
புணர் நலம் கிளர் கொங்கை புழுங்கிட,
உணர்வு அழுங்க உயிர்த்தனள் ஆவியே.
1.19.30

1178
கவிக் கூற்று
ஆம்பல் ஒத்து அமுது ஊறு செவ் வாய்ச்சியர்
தாம் பதைத்து உயிர் உள் தடுமாறுவார்:
தேம்பு சிற்றிடைச் சீதையைப் போல் சிறிது
ஏம்பல் பெற்றிலர் எங்ஙனம் உய்வரே?
1.19.31

1179
'ஒருத்தி' இராமன் உள்ளன்பிலாதவனோ ?' எனல்
வேர்த்து மேனி தளர்ந்து, உயிர் விம்மலோடு,
'ஆர்த்தி உற்ற மடந்தையர் ஆரையும்,
தீர்த்தன் இத்தனை சிந்தையில் செம் கண் இல்
பார்த்திலான், உள் பரிவு இலன் ஏ?' என்றாள்.
1.19.32

1180
மன்மதன் உடைவாளினும் கை வைத்தல்
வையம் பற்றிய மங்கையர் எண் இலர்;
ஐயன் பொற்புக்கு அளவு இலை; ஆதலால்,
எய்யும் பொன் சிலை மாரனும் என்செய்வான்?
கை அம்பு அற்று, உடைவாளினும் கை வைத்தான்.
1.19.33

1181
வான நாடியரும் இராமனைக் காதலித்தல்
நான வார் குழல் நாரியர் ஓடு அலால்,
வேனல் வேளொடு மேல் உறைவார்கள் ஓடு
ஆன பூசல் அறிந்திலம்; அம்பு போய்
வான நாடியர் மார்பினும் தைத்த ஏ.
1.19.34

1182
ஒருத்தி இராமனைப் படுகொலையான் எனல்
'மருள் மயங்கும் மடந்தையர் மாட்டு ஒரு
பொருள் நயந்திலன் போகின்றதே? இவன்
கருணை என்பது கண்டு அறியான், பெரும்
பருணிதன் கொல்? படுகொலையான்!' என்றாள்.
1.19.35

1183
ஒருத்தி தளர்ந்து ஓய்தல்
தொய்யில் வெய்ய முலைத், துடி போல் இடை
நையும் நொய்ய மருங்குல், ஒர் நங்கைதான்,
கையும் மெய்யும் அறிந்திலள், கண்டவர்,
'உய்யும்? உய்யும்?' எனத், தளர்ந்து ஓய்வு உற்றாள்.
1.19.36

1184
ஒருத்தி இராமன் தேரின்பின் போவதும் வருவதுமாயிருத்தல்
பூக ஊசல் புரிபவர் போல், ஒரு
பாகு போல் மொழியாள், மலர்ப் பாதங்கள்
சேகு சேர்தரச், சேவகன் தேரின் பின்
ஏகும், மீளும்; இது என் செய்த ஆறு, அரோ?
1.19.37

1185
ஒருத்தி நாணிழந்து பேசுதல்
பெருத்த காதலில் பேது உறும் மாதரின்,
ஒருத்தி மற்று அங்கு ஒருத்தியை நோக்கி,'என்
கருத்தும் அவ் வழிக் கண்டது உண்டோ?' என்றாள்;
அருத்தி உற்ற பின் நாணம் உண்டாகுமோ?
1.19.38

1186
ஒருத்தி இராமனுக்குள்ள கொடுமையைக் கூறல்
நங்கை அங்கு ஒரு பொன்,'நயந்தார் உயத்
தங்கள் இன் உயிரும் கொடுத்தார் தமர்;
எங்கள் இன் உயிர் எங்களுக்கு ஈகலா
வெம் கண் என்கண் விளைந்தது இவற்கு?' என்றாள்.
1.19.39

1187
ஒருத்தி இராமன் காமமற்றவன் எனல்
நாமத்தால் அழிவாள் ஒரு நல் நுதல்,
'சேமம் அத்து ஆர் வில் இறுத்தது, தேருங்கால்,
தூமம் அத்து ஆர் குழல் தூ மொழித் தோகைபால்
காமத்தால் அன்று, கல்வியினால்' என்றாள்.
1.19.40

1188
ஒருத்தி மாரனின் வன்மையைக் கூறல்

ஆரமும், துகிலும், கலன் யாவையும்,
சோர இன் உயிர் சோரும் ஒர் சோர் குழல்,
'கோர வில்லி முனே எனைக் கொல்கின்ற
மாரவேளின் வலியவர் யார்?' என்றாள்.
1.19.41

1189
இராமன் மண்டபம் அடைதல்

மாதர் இன்னணம் மொய்த்திட, வள்ளல் போய்க்,
கோது இல் சிந்தை வசிட்டனும், கோசிக
வேத பாரனும் மேவிய மண்டபம்,
ஏதி மன்னர் குழாம் அத்து ஒடும் எய்தினான்.
1.19.42

1190
வசிட்டனையும் கோசிகனையும் இராமன் வணங்குதல்
திருவின் நாயகன், மின் திரிந்தால் எனத்
துருவு இன் மா மணி ஆரம் துயல்வரப்,
பருவ மேகம் படிந்தது போல், படிந்து,
இருவர் தாளும் முறையின் இறைஞ்சினான்.
1.19.43

1191
இராமன் இருக்கையில் அமர்தல்
இறைஞ்ச, அன்னவர் ஏத்தினர் ஏவ, ஓர்
நிறைஞ்ச பூம் தவிசு ஏறி, நிழற்கள் போல்
புறம் செய் தம்பியருள் பொலிந்தான், அரோ,
அறம் செய் காவற்கு அயோத்தியில் தோன்றினான்.
1.19.44

1192
தசரதனும் வருதல்

ஆன மா மணி மண்டபம் அன்னது
தானை மன்னன் தமரொடும் சார்ந்தனன்,
மீன் எலாம் தன பின் வர, வெண் மதி
வான் நிலா உற வந்தது மானவே.
1.19.45

1193
தசரதன் இருக்கையில் அமர்தல்
வந்து மாதவர் பாதம் வணங்கி, மேல்
சிந்து தேம் மலர் மாரி சிறந்திட,
அந்தணாளர்கள் ஆசியொடு, ஆசனம்,
இந்திரன் முகம் நாண் உற, ஏறினான்.
1.19.46

1194
பல நாட்டு மன்னர்களும் வருதல் ((1194-1196))
கங்கர், கொங்கர், கலிங்கர், குலிங்கர்கள்,
சிங்கள அதிபர், சேரலர், தென்னவர்,
அங்கராசர், குலிந்தர், அவந்திகர்,
வங்கர், மாளவர், சோழர், மராடரே.
1.19.47

1195
மான மாகதர், மச்சர், மிலேச்சர்கள்,
ஏனை வீர இலாடர், விதர்ப்பர்கள்,
சீனர், தெங்கணர், செம்சகர், சோமகர்,
சோனக ஈசர், துருக்கர், குருக்களே.
1.19.48

1196
ஏதி யாதவர், ஏழ் திறல் கொங்கணர்,
சேதிராசர், தெலுங்கர், கருநடர்,
ஆதி வானம் கவித்த அவனி வாழ்
சோதி நீள் முடி மன்னரும் துன்னின் ஆர்.
1.19.49

1197
தசரதனுக்குச் சாமரை வீசுதல்
தீம் கரும்பினும் தித்திக்கும் இன் சொலார்
தாங்கு சாமரை மாடு தயங்குவ,
ஓங்கி ஓங்கி வளர்ந்து உயர் சீர்த்தியின்
பூம் கொழுந்து பொலிவன போன்றவே.
1.19.50

1198
தசரதனுக்குப் பல்லாண்டு பாடுதல்
சுழலும் வண்டும், மிஞிறும், சுரும்பும், சூழ்ந்து
உழலும் தும்பியும் பம்பு அறல் ஓதியர்,
குழலினோடு உறக் கூறு பல்லாண்டு ஒலி,
மழலை யாழ் இசையோடு, மலிந்த ஏ.
1.19.51

1199
தசரதன் வெண்குடை விளங்குதல்
வெம் கண் ஆனையினான் தனி வெண் குடை,
திங்கள், தங்கள் குலக் கொடிச் சீதை ஆம்
மங்கை மா மணம் காணிய வந்து, அருள்
பொங்கி ஓங்கித் தழைப்பது போன்றது ஏ.
1.19.52

1200
தசரதன் படைகளின் பெருக்கம்

ஊடு பேர்வு இடம் இன்றி ஒன்று ஆம் வகை
நீடு மா கடல் தானை நெருங்கலால்,
ஆடல் மா மத ஆனைச் சனகர் கோன்
நாடு எலாம் ஒரு நல் நகர் ஆயதே.
1.19.53

1201
சனகன் யாவரையும் ஒப்ப உபசரித்தல்
ஒழிந்த என் இனி? ஒள் நுதல் தாதை தன்
பொழிந்த காதல் தொடரப் பொருள் எலாம்
அழிந்து உவந்து கொண்டாடலின், அன்புதான்
இழிந்து உளார்க்கும் இராமற்கும் ஒத்ததே.
1.19.54

1.20 – Sita erscheint vor der Versammlung

1.20. கோலங்காண் படலம் (1202 - 1244)

1202
வசிட்டன் சீதையை அழைத்துவரச் சொல்லுதல்
தேவியர் மருங்கு சூழ,
இந்திரன் இருக்கை சேர்ந்த
ஓவியம் உயிர் பெற்று என்ன
உவந்து அரசு இருந்த காலைத்
தா இல் வெண் கவிகைச் செங்கோல்
சனகனை இனிது நோக்கி
'மா இயல் நோக்கினாள் ஐக் கொணர்க'
என வசிட்டன் சொன்னான்.
1.20.1

1203
சனகன் கட்டளையை ஏவன் மகளிர் தாதியரிடம் கூறல்
உரைசெயத் தொழுத கையன்,
உவந்த உள்ளத்தன்,' பெண்ணுக்கு
அரைசியைத் தருதிர் ஈண்டு' என்று,
ஆய் இழை அவரை ஏவக்
கரை செயற்கு அரிய காதல்
கடாவிடக் கடிது சென்றார்,
பிரைசம் ஒத்து இனிய சொல்லார்,
பேதை தாதியரில் சொன்னார்.
1.20.2

1204
சீதையைத் தாதியர் அணிசெய்தல்
அமிழ் இமைத் துணைகள் கண்ணுக்கு
அணி என அமைக்குமா போல்,
உமிழ் சுடர்க் கலன்கள் நங்கை
உருவினை மறைப்பது ஓரார்,
அமிழ்தினைச் சுவை செய்து என்ன,
அழகினுக்கு அழகு செய்தார்,
இமிழ் திரைப் பரவை ஞாலம்
ஏழைமை உடைத்து, மாதோ!
1.20.3

1205
குழலில் மாலை சூட்டுதல்
கண்ணன்தன் நிறம், தன் உள்ளக்
கருத்தினை நிறைத்து, மீது இட்டு,
உள் நின்றும் கொடிகள் ஓடி
உலகு எங்கும் பரந்தது அன்ன,
வண்ணம் செய் கூந்தல் பார
வலயம் அத்து, மழையில் தோன்றும்
விண் நின்ற மதியின் மென் பூஞ்
சிகழிகைக் கோதை வேய்ந்தார்.
1.20.4

1206
சுட்டி முதலிய அணிகள் அணிதல்

விதியது வகையால், வான
மீன் இனம் பிறையை வந்து
கது உறுகின்றது என்னக்
கொழுந்து ஒளி கஞலத் தூக்கி,
மதியினைத் தந்த மேகம்,
மருங்கு நா வளைப்பது என்னப்
பொதி இருள் அளக பந்தி
பூட்டிய பூட்டும் இட்டார்.
1.20.5

1207
குழை அணிதல்
'வெள்ளத்தின் சடிலம் அத்து ஆன்
தன் வெம் சிலை இறுத்த வீரன்,
தள்ளத் தன் ஆவி சோரத்
தனிப் பெரும் பெண்மை தன்னை
அள்ளிக்கொண்டு அகன்ற காளை
அல்லன் கொல்? ஆம் கொல் என்பாள்?'
உள்ளத்தின் ஊசல் ஆடும்
குழை நிழல் உமிழ இட்டார்.
1.20.6

1208
கழுத்தணி யணிதல்
கோன் அணி சங்கம் வந்து
குடி இருந்த அனைய கண்டம் அத்து,
ஈனம் இல் கலன்கள் தம்மில்
இயைவன அணிதல் செய்தார்.
மான் அணி நோக்கினார்தம்
மங்கலக் கழுத்துக்கு எல்லாம்
தான் அணி ஆன போது,
தனக்கு அணி யாது மாதோ?
1.20.7

1209
முத்துமாலை அணிதல்
கோண் இலா வான மீன்கள் இயைவன கோத்தது என்கு ஓ?
வாள் நிலா வயங்கு செவ்வி வளர் பிறை வகிர்ந்தது என்கோ?
நாணில் ஆம் நகையில் நின்ற நளிர் நிலாத் தவழ்ந்தது என்கோ?
பூண் நிலாம் முலை மேல் ஆர முத்தை, யான் புகல்வது எனோ?
1.20.8

1210
ஆரத்தின் வருணனை
மொய் கொள் சிறுமை அடி சேர்ந்த
முளரிக்கும் செம்மை ஈந்த
தையலாள் அமிழ்த மேனி,
தயங்கு ஒளி தழுவிக்கொள்ள,
வெய்ய பூண் முலையில் சேர்ந்த
வெண் முத்தம் சிவந்த என்றால்,
செய்யரைச் சேர்ந்து உளாரும்,
செய்யராய்த் திகழ்வர் அன்று ஏ?
1.20.9

1211
தோளணி அணிதல்
கொமை உற வீங்குகின்ற குலிகச் செப்பு அனைய கொங்கைச்
சுமை உற நுடங்குகின்ற நுசுப்பினாள் பூண் பெய் தோளுக்கு,
இமை உற இமைக்கும் செம் கேழ் இன மணி முத்தினோடும்
அமை உற அமைவது உண்டு ஆம் ஆகின், ஒப்பு ஆகும் அன்று ஏ.
1.20.10

1212
கையிற் கடகமணிதல்
தளை அவிழ் கோதை ஓதிச் சானகி தளிர் கை என்னும்
முளரிகள், இராமன் செம் கை முறைமையில் தீண்ட நோற்ற,
அளியன, கங்குல் போதும் குவியல ஆகும் என்று ஆங்கு
இளம் வெயில் சுற்றி அன்ன, எரி மணிக் கடகம் இட்டார்.
1.20.11

1213
தொய்யில் எழுதல்
சில் இயல் ஓதி கொங்கைத் திரள் மணிக் கனகச் செப்பில்,
வல்லியும், அனங்கன் வில்லும் மான்மதச் சாந்தும், தீட்டிப்,
பல் இயல் நெறியில் பார்க்கும் பரம்பொருள் என்ன, யார்க்கும்
இல்லை உண்டு என்ன நின்ற, இடையினுக்கு இடுக்கண் செய்தார்.
1.20.12

1214
மேகலையும் தாரகைச் சும்மையும் அணிதல்
நிறம் செய் கோசிக நுண் தூசு நீவி, நீவாத அல்குல்
புறம் செய் மேகலையும், தாழத் தாரகைச் சும்மை பூட்டித்,
திறம் செய் காசு ஈன்ற சோதி, பேதை சேய் ஒளியில் தீர்ந்த
கறங்குபு திரியத், தாமும் கண் வழுக்கு உற்று நின்றார்.
1.20.13

1215
சிலம்பு அணிதல்
ஐய ஆம் அனிச்சப் போதின் அதிகமும் நொய்ய, ஆடல்
பை அரவு அல்குலாள் தன் பஞ்சு இன்றிப் பழுத்த பாதம்,
செய்ய பூம் கமலம் மன்னச் சேர்த்திய சிலம்பு, சால
நொய்யவே நொய்ய என்றோ பல பட நுவல்வது? அம்மா!
1.20.14

1216
விழிகட்கு மையிடுதல்
நஞ்சு இடை அமிழ்தம் கூட்டி நாட்டங்கள் ஆன என்னச்,
செஞ்செவே நீண்டு மீண்டு சேய் அரி சிதறித், தீய
வஞ்சமும் களவும் இன்றி மழை என மதர்த்த கண்கள்,
அஞ்சன நிறம் ஓ? அண்ணல் வண்ணம் ஓ? அறிதல் தேற்றாம்.
1.20.15

1217
திலகம் தீட்டுதல்

மொய் வளர் குவளை பூத்த முளரியின் முளைத்த முந்நாள்
மெய் வளர் மதியின் நாப்பண் மீன் உண்டேல் அனையது ஏய்ப்ப,
வையக மடந்தைமார்க்கும், நாகர் கோதையர்க்கும், வானத்
தெய்வ மங்கையர்க்கும் மேலாம் திலகம் அத்து ஐ திலகம் செய்தார்.
1.20.16

1218
பல மலர்களைச் சூட்டுதல்

சின்ன பூ, செருகும் மென் பூச், சேகரப் போது, கோது இல்
கன்னப் பூக், கஞல, மீது கற்பகக் கொழுந்து மான
மின்னப், பூம் சுரும்பும் வண்டும் மிஞிறும் தும்பிகளும் பம்பும்
புன்னைப் பூம் தாது மானும் பொன் பொடி, அப்பிவிட்டார்.
1.20.17

1219
பிராட்டிக்குக் காப்பிடுதல்

நெய் வளர் விளக்கம் ஆட்டி, நீரொடு பூவும் தூவித்,
தெய்வமும் பராவி, வேத பாரகர்க்கு ஈந்து செம் பொன்,
ஐயவி நுதலில் சேர்த்தி, ஆய் நிற அயினி சுற்றிக்,
கை வளர் மயில் அனாளை வலம் செய்து, காப்பும் இட்டார்.
1.20.18

1220
சீதையின் அழகைக்கண்டு மகளிரும் காமுறுதல் ((1220-1221))
கஞ்சம் அத்து களிக்கும் இன் தேன் கவர்ந்து உணும் வண்டு போல,
அம் சொற்கள் கிள்ளைக்கு எல்லாம் அருளினாள் அழகை மாந்தித்,
தம் சொற்கள் குழறித், தம் தம் தகை தடுமாறி நின்றார்;
மஞ்சர்க்கும் மாதரார்க்கும் மனம் என்பது ஒன்றே அன்றே?
1.20.19

1221
இழை குலாம் முலையினாளை
இடை உவா மதியின் நோக்கி,
மழை குலாம் ஓதி நல்லார்
களி மயக்குற்று நின்றார்,
உழை குலாம் நயனம் அத்து ஆர் மாட்டு,
ஒன்று ஒன்றே விரும்பற்கு ஒத்த,
அழகு எலாம் ஒருங்கு ஏ கண்டால்
யாவர் ஏ ஆற்ற வல்லார் ?
1.20.20

1222
சீதையின் தோற்றம்
சங்கு அம் கை உடைமையாலும், தாமரைக் கோயிலாலும்,
எங்கு எங்கும் பரந்து வேறு வேறு உள்ளத்தின் எழுதிற்று என்ன,
அங்கு அங்கே தோன்றலாலும், அருந்ததி அனைய கற்பின்
நங்கையும் நம்பி ஒத்தாள்; நாம் இனிப் புகல்வது என் ஓ?
1.20.21

1223
தோழிமார் சீதையைச் சூழ்தல்
பரந்த மேகலையும், கோத்த
பாதம் சாலகம் உம், நாகச்
சிரம் செய் நூபுரமும், வண்டும்,
சிலம்பொடு சிலம்பி ஆர்ப்பப்,
புரந்தரன் கோல் கீழ் ஆனோர்,
அரம்பையர் புடைசூழ்ந்து என்ன,
வரம்பு அறு சும்மைத் தீம் சொல்
மடந்தையர் தொடர்ந்து சூழ்ந்தார்.
1.20.22

1224
சீதை நடந்து செல்லுதல்
சிந்தொடு குறளும் கூனும் சிலதியர் குழாமும் தெற்றி,
வந்து அடி வணங்கிச் சுற்ற, மணி அணி விதான நீழல்,
இந்துவின் கொழுந்து விண்மீன் இனம் அத்து ஒடும் வருவது என்ன,
நந்தல் இல் விளக்கம் அன்ன நங்கையும் நடக்கல் உற்றாள்.
1.20.23

1225
சீதை நடையின் வருணனை ((1225-1228))
வல்லியை உயிர்த்த நில மங்கை, இவள் பாதம்
மெல்லிய உறைக்கும் என அஞ்சி, வெளி எங்கும்
பல்லவம் மலர்த் தொகை பரப்பினள் எனத், தன்
நல் அணி மணிச் சுடர் தவழ்ந்திட நடந்தாள்.
1.20.24

1226
தொழும் தகைய மெல் நடை தொலைந்து களி அன்னம்,
எழுந்து இடை விழுந்து அயர்வது என்ன, அயல் எங்கும்
கொழுந்து உடைய சாமரை குலாவ, ஒர் கலாபம்
வழங்க நிழல், மின்ன வரும் மஞ்ஞை என வந்தாள்.
1.20.25

1227
மண் முதல் அனைத்து உலகின் மங்கையருள் எல்லாம்
கண்மணி எனத் தகைய கன்னி எழில் காண,
அண்ணல் மரபில் சுடர் அருத்தி ஒடு, தான் அவ்
விண் இழிவது ஒப்பது ஒர் விதான நிழல் வந்தாள்.
1.20.26

1228
கற்றை விரி பொன் கடை மயிர்த் துறு கலாபம்
சுற்றும் மணி புக்க இழை, மிக்கு இடை துவன்றி,
வில் தவழ, வாள் நிமிர, மெய் அணிகள் மின்னச்,
சிற்றிடை நுடங்க, ஒளிர் சீறடி பெயர்த்தாள்.
1.20.27

1229
சீதை மண்டபத்தை அடைதல்
பொன்னின் ஒளி, பூவின் வெறி, சாந்து பொதி சீதம்,
மின்னின் நிழல் அன்னவள் தன் மேனி ஒளி மான,
அன்னமும் அரம்பையரும் ஆர் அமிழ்தும் நாண,
மன் அவை இருந்த மணி மண்டபம் அடைந்தாள்.
1.20.28

1230
சீதையின் எழிலை யாவரும் காணுதல்

சமைத்தவரை இன்மை மறை தானும் எனலாம் அச்
சுமைத் திரள் முலைத் தெரிவை தூய் வடிவு கண்டார்.
அமை திரள் கொள் தோளியரும், ஆடவரும், எல்லாம்
இமைத்திலர் உயிர்த்திலர்கள் சித்திரம் எனத் தாம்.
1.20.29

1231
சீதையைக் கண்ட இராமனது மகிழ்ச்சி
அன்னவளை, அல்லள் என, ஆம் என அயிர்ப்பான்,
கன்னி அமிழ்தத்தை எதிர் கண்ட கடல் வண்ணன்
உன் உயிர் நிலைப்பது ஒர் அருத்தி ஒடு, உழைத்து ஆண்டு,
இன் அமிழ்து எழக் களிகொள் இந்திரனை ஒத்தான்.
1.20.30

1232
சீதையைக் கண்ட இராமன் வியப்பு
நறத் துறை முதிர்ச்சி உறு நல் அமிழ்து பில்குற்று,
அறத்தின் விளைவு ஒத்து, முகடு உந்தி, அருரு உய்க்கும்,
நிறத் துவர் இதழ்க் குயில், நினைப்பின் இடை அல்லால்,
புறத்தும் உளதோ? என மனத்து ஒடு புகன்றான்.
1.20.31

1233
வசிட்டன் மகிழ்ச்சி
'எங்கள் செய் தவத்தினில் இராமன் என வந்தான்,
சங்கு இன் ஒடு சக்கரம் உடைத் தனி முதல் பேர்,
அங்கண் அரசு ஆதலின், அவ் அல்லி மலர் புல்லும்
மங்கை இவள் ஆம்' என வசிட்டன் மகிழ்வு உற்றான்.
1.20.32

1234
தயரதன் மகிழ்ச்சி
துன்று புரி கோதை எழில் கண்டு, உலகு சூழ் வந்து
ஒன்று புரி கோல் ஒடு தனித் திகிரி உய்ப்பான்,
'என்றும் உலகு எழும் அரசு, எய்தி உளன் ஏனும்,
இன்று திரு எய்தியது எனக்கு' என நினைத்தான்.
1.20.33

1235
இராமன் முதலிய சிலர் தவிர ஏனையோர்
சீதையை வணங்குதல்
நைவளம் நவிற்றும் மொழி நண்ண வரலோடும்,
வையம் நுகர் கொற்றவனும் மாதவரும் அல்லார்,
கைகள் தலை புக்கன, கருத்து உளதும் எல்லாம்
தெய்வம் எனல் உற்ற, உடல் சிந்தை வசம் அன்று ஓ ?
1.20.34

1236
சீதை தன் தந்தையருகில் அமர்தல்
மாதவனை முன் கொள வணங்கி, நெடு மன்னன்
பாத மலரைத் தொழுது, கண்கள் பனி சோரும்
தாதை அருகு இட்ட தவிசில் தனி இருத்தாள்,
போதினை வெறுத்து அரசர் பொன் மனை புகுந்தாள்.
1.20.35

1237
சீதையைக் கண்ணுற்ற கோசிகனது வியப்பு
அச்சு என நினைத்த முதல் அந்தணன் நினைந்தான்,
'பச்சை மலை ஒத்த படிவத்து அடல் இராமன்,
நச்சு உடை வடிக் கண் மலர் நங்கை இவள் என்றால்,
இச் சிலை கிடக்க, மலை ஏழையும் இறான் ஓ!'
1.20.36

1238
சீதை இராமனைக் காணுதல்
எய்ய வில் வளைத்ததும் இறுத்ததும் உரைத்தும்,
மெய் விளைவு இடத்து முதல் ஐயம் விடல் உற்றாள்,
ஐயனை அகத்து வடிவே அல புறத்தும்
கைவளை திருத்துபு கடைக்கணின் உணர்ந்தாள்.
1.20.37

1239
சீதையின் மகிழ்ச்சி ((1239-1240))

கரும் கடை நெடும் கண் ஒளி ஆறு, நிறை கண்ணப்
பெரும் கடலின் மண்ட, உயிர் பெற்று இனிது உயிர்க்கும்
அரும் கலன் அணங்கு அரசி, ஆர் அமிழ்து அனைத்தும்
ஒருங்கு உடன் அருந்தினரை ஒத்து உடல் தடித்தாள்.
1.20.38

1240
கணம் குழை கருத்தின் உறை கள்வன் எனல் ஆனான்
வணங்கு வில் இறுத்தவன் எனத் துயர் மறந்தாள்.
அணங்கு உறும் அவிஞ்சை கெட, விஞ்சையின் அகம்பாடு
உணர்ந்து, அறிவு முற்று பயன் உற்றவரை ஒத்தாள்.
1.20.39

1241
மணநாளைத் தயரதன் வினவுதல்
கொல் உயர் களிற்று அரசர் கோமகன் இருந்தான்,
கல்வி கரை உற்ற முனி, கௌசிகனை,' மேலோய்!
வல்லி பொரு சிற்றிடை மடந்தை மண நாளாம்
எல்லையில் நலத்த பகல் என்று? உரை செய்க' என்றான்.
1.20.40

1242
திருமணம் நாளை யெனல்

'வாளை உகளக், கயல்கள் வாவி படி, மேதி
மூளை முதுகைக் கதுவ மூரிய வரான் மீன்,
பாளை, விரியக் குதிகொள், பண்ணை வள நாடா!
நாளை' என, உற்ற பகல் நல் தவன் உரைத்தான்.
1.20.41

1243
தயரதன் தன் மாளிகையை அடைதல்
சொற்ற பொழுது அத்து, அரசர் கை தொழுது எழத், தன்
ஒற்றை வயிரச் சுரி கொள் சங்கின் ஒலி பொங்கப்,
பொன் தட முடிப் புது வெயில் பொழிதரப் போய்,
நற்றவர் அனுச்சை கொடு, நல் மனை புகுந்தான்.
1.20.42

1244
கதிரவன் மறைவு
அன்னம் அரிதில் பிரிய, அண்ணலும் அகன்று, அப்
பொன்னின் நெடு மாடவரை புக்கனன், மணிப்பூண்
மன்னவர் பிரிந்தனர்கள், மா தவர்கள் போனார்,
மின்னு சுடர் ஆதவனும் மேருவில் மறைந்தான்.
1.20.43

1.21 – Die Hochzeit

21. கடிமணப் படலம் (1245 -1348)

1245
சனகன் வரவேற்பால் யாவரும் மகிழ்தல்
இடம் படு புகழ்ச் சனகர் கோன் இனிது பேணக்,
கடம் படு களிற்று அரசர் ஆதி இடை கண்டோர்,
தடம் படு புயத்த சிறு தம்பியர்கள் காறும்,
உடம் பொடு துறக்கம் நகர் உற்றவரை ஒத்தார்.
1.21.1

1246
சீதாதேவியின் நிலை
தேடு அரு நலத்த புனல் ஆசை தெறல் உற்றார்,
மாடு ஓர் தடம் உற்று, அதனை எய்தும் வகை காணார்,
ஈடு அழிவு உறத் தளர்வொடு ஏமுறுவர் அன்றே?
ஆடக வளைக் குயிலும் அ நிலையள் ஆனாள்.
1.21.2

1247
சீதை இரவொடு கூறல்
'உரவு ஏதும் இலார் உயிர் ஈதும் எனார்
கரவே புரிவார் உளரோ? கதிரோன்
வரவே எனை ஆள் உடையான் வருமே
இரவே! கொடியாய் விடியாய்' எனும் ஆல்.
1.21.3

1248
மனத்தொடு கூறல்
'கரும் நாயிறு போல்பவர் காலொடு போய்
வரும் நாள் அயலே வருவாய், மனனே !
பெரும் நாள் உடனே பிரியாது உழல்வாய்,
ஒரு நாள் தரியாது ஒழிவார் உளர் ஓ?'
1.21.4

1249
அன்றிலொடு கூறல்
கனை ஏழ் கடல் போல் கரு நாழிகை தான்
வினையேன் வினையால் விடியாவிடின், நீ,
தனியே பறவாய், தகவு ஏதும் இலாய்,
பனை மேல் உறைவாய்! பழி பூணுதி ஓ?'
1.21.5

1250
நிலவொடு கூறல்
'அயில் வேல் அனல் கால்வன ஆம் நிழல் ஆய்
வெயில் ஏ என நீ விரிவாய், நிலவு ஏ!
செயிர் ஏதும் இலார், உடல் தேய்வுறுவார்,
உயிர் கோள் உறுவார் உளர் ஓ? உரையாய்!'
1.21.6

1251
தென்றலொடு கூறல்
'மன்றல் குளிர் வாசம் வயங்கு அனல் வாய்,
மின் தொத்து நிலா நகை, வீழ் மலயக்
குன்றில் குலமா முழையில் குடிவாழ்,
தென்றல் புலியே! இரை தேடுதி ஓ?'
1.21.7

1252
உருவெளித் தோற்றம்
'தெருவே திரிவார் ஒரு சேவகன் ஆர்
இரு போதும் விடார், இது என்னை கொல் ஆம்?
கரு மா முகில் போல்பவர், கன்னியர் பால்
வருவார் உளரோ குல மன்னவர் ஏ?'
1.21.8

1253
இரவு நீட்டித்ததுகுறித் திரங்கல்
'தெருளா வினை; தீயவர் சேரலர் தோள்;
அருளா நெறி ஓடும் அவா அது ஓ;
கருள் ஆர் கடலோ கரை காண அரிது ஆல்,
இருள் ஆனதுதான், எனை ஊழி கொலாம்?'
1.21.9

1254
தேவியின் வருத்த மிகுதி
'பண்ணே ஒழியா, பகலோ புகுதாது,
எண் ஏ தவிரா, இரவோ விடியாது,
உள் நோ ஒழியா, உயிர் ஓ அகலா,
கண்ணே துயிலா; இதுவோ கடன் ஏ?'
1.21.10

1255
கடலை நோக்கி இரங்குதல்
'இடையே வளை சோரா, எழுந்து, விழுந்து,
அடல் ஏய் மதனன் சரம் அஞ்சினை ஓ?
உடல் ஓய்வு உற நாளும் உறங்கலை ஆல்;
கடலே! உரை, நீயும் ஒர் கன்னி கொல் ஆம்?'
1.21.11

1256
கவிக்கூற்று
என இன்னன பன்னி, இருந்து உளைவாள்,
துனி உன்னி நலம் கொடு சோர்வு உறு கால்,
மனை தன்னின் வயங்குறும் வைகு இருள் வாய்
அனகன் நினைகின்றன யாம் அறைவாம்.
1.21.12

1257
இராமன் நினைகின்றவை ((1257-1262))
'முன் கண்டு முடிப்பு அரு வேட்கை இன் ஆல்,
என் கண் துணை கொண்டு இதயம் அத்து எழுதிப்,
பின் கண்டும், ஒர் பெண் கரை கண்டிலென் ஆல் ;
மின் கண்டவர் எங்கு அறிவார் வினை ஏ?'
1.21.13

1258
'திருவே அனையாள் முகமே! உயிரின்
கருவே! களியே விளை காம விதைக்கு
எருவே! மதியே! இது என் செய்தவா?
ஒருவேன் ஒடு நீ உறவு ஆகலை ஓ?'
1.21.14

1259
'கழியா உயிர் உந்திய, காரிகை தன்
விழி போல வளர்ந்தது, வீகிலது ஆல்;
அழி போர் இறைவன் பட அஞ்சியவன்
பழி போல வளர்ந்தது பாய் இருளே.'
1.21.15

1260
'நினையாய் ஒருகால், நெடிதோ நெறிதான்?
வினவாதவர் பால் விடை கொண்டிலை ஓ?
புன மான் அனையார் ஒடு போயின என்
மனனே! எனை நீயும் மறந்தனையோ?'
1.21.16

1261
'தன் நோக்கு எரி கால் தகை வாள் அரவின்
பல் நோக்கினது என்பது பண்டு கொல் ஆம்?
என் நோக்கினும் நெஞ்சினும் என்றும், உளார்
மெல் நோக்கினதே கடுவல் விடம் ஏ.'
1.21.17

1262
'வல்லார் புனை மாளிகை வார் பொழில் ஓடு
எல்லாம் உள ஆயினும், என் மனமோ,
கல்லோ எனும் நெஞ்சொடு கன்னியர் ஆம்
மெல் ஓதியர் தாம் விளையாடு இடமே.'
1.21.17

1263
மணமுரசறைதல்
வானவர் பெருமானும் மனம் நினைவினன் ஆகத்,
'தேன் நகு குழலாள் தன் திருமண வினை நாளை;
பூ நகு மணி வாசம் புனை நகர் அணிவீர்' என்று,
ஆனையின் மிசை ஆணை அணி முரசு அறைவித்தான்.
1.21.19

1264
நகரமாந்தர் நன்முயற்சி
முரசு அறைதலும், மான முதியரும், இளையோரும்,
விரை செறி குழலாரும், விரவினர் விரைகின்றார்,
உரை செறி கிளையோடும் உவகையின் உயர்கின்றார்,
கரை தெரிவு அரிது ஆகும் இரவு ஒரு கரை கண்டார்.
1.21.20

1265
கதிரவன் வருகை
அஞ்சன ஒளியானும், அலர் மிசை உறை வாளும்,
எஞ்சல் இல் மணம் நாளைப் புணர்குவர் எனலோடும்,
செஞ் சுடர் இருள் கீறித் தினகரன் ஒரு தேர் மேல்
மஞ்சனை அணி கோலம் காணிய என வந்தான்.
1.21.21

1266
நகரமாந்தர் செயல் ((1266-1281))
தோரணம் நடுவாரும், தூண் உறை பொதிவாரும்,
பூரண குடம் எங்கும் புனை துகில் புனைவாரும்,
கார் அணி நெடு மாடம் கதிர் மணி அணிவாரும்,
ஆரண மறை வாணர் கு இன் அமுது அடுவாரும்.
1.21.22

1267
அன்னம் மெல் நடையாரும், மழ விடை அனையாரும்,
கன்னி நல் நகர் வாழை கமுகொடு நடுவாரும்,
பன் அரு நிரை முத்தம் பரியன தெரிவாரும்,
பொன் அணி அணிவாரும், மணி அணி புனைவாரும்.
1.21.23

1268
சந்தனம் அகில் நாறும் சாந்து ஒடு தெரு எங்கும்
சிந்தினர் திரிவாரும், செழு மலர் சொரிவாரும்,
இந்திர தனு நாணும் எரி மணி நிரை மாடத்து
அந்தம் இல் விலை ஆரக் கோவைகள் அணிவாரும்.
1.21.24

1269
தளம் கிளர் மணி காலத் தவழ் சுடர் உமிழ் தீபம்,
இளம் குளிர் முளை ஆர் நல் பாலிகை இனம் எங்கும்,
விளிம்பு பொன் வகை நாற வெயிலொடு நிலவு ஈனும்
பளிங்கு உடை உயர் திண்ணைப் பத்தியின் வைப்பாரும்.
1.21.25

1270
மந்தரம் மணி மாடம் முன்றிலின் வயின் எங்கும்
அந்தம் இல் ஒளிர் முத்தின் அகல் நிறை ஒளி நாறி,
இந்திரன் நெடு வானம் ஈன் அலர்குவது என்னப்,
பந்தரின் நிழல் வீசப், படர்வெயில் கடிவாரும்.
1.21.26

1271
வயிரம் மின் ஒளி ஈனும் மரகத மணி வேதிச்
செயிர் அற ஒளிர் தீபம் சிலதியர் கொணர்வாரும்,
வெயில் விரவிய பொன்னின் மிடை கொடி மதி தோயும்
எயிலினில் நடுவாரும், அகில் எரி இடுவாரும்.
1.21.27

1272
பண்டியில் நிறை வாசப் பனி மலர் கொணர்வாரும்,
தண்டலை இலையோடு கனி பல தருவாரும்,
குண்டலம் வெயில் வீசக் குரவைகள் புரிவாரும்,
உண்டை கொள் மத வேழத்து ஓடைகள் அணிவாரும்.
1.21.28

1273
கலவைகள் புனைவாரும், கலை நல தெரிவாரும்,
மலர் குழல் மலைவாரும், மதி முகம் மணி ஆடித்
திலதம் முன் இடுவாரும், சிகழிகை அணிவாரும்,
இலவு இதழ் பொலி கோலம் எழில் பெற இடுவாரும்.
1.21.29

1274
தப்பின மணி காசும் சங்கமும் மயில் அன்னார்
ஒப்பனை புரி போதும், ஊடலின் உகு போதும்,
துப்பு உறழ் இள வாசச் சுண்ணமும், உதிர் தாதும்,
குப்பைகள் என வாரிக் கொண்டனர் களைவாரும்.
1.21.30

1275
மன்னவர் வருவாரும், மறையவர் நிறைவாரும்,
இன் இசை மணி யாழின் இசை மது நுகர்வாரும்,
சென்னியர் திரிவாரும், சிலதியர் செறிவாரும்,
கன்னலின் மண ஓலைக் கடிகைகள் தெரிவாரும்.
1.21.31

1276
கணிகையர் தொகுவாரும், கலை பல பயில்வாரும்,
'பணி, பணி' எனலோடும், பல இரு நில மன்னர்
அணி நெடு முடி ஒன்று ஒன்று அறைதலின் உகும் அம்பொன்
மணி மலை தொக மன்னன் வாயிலின் மிடைவாரும்.
1.21.32

1277
கேடகம் வெயில் வீசக், கிளர் அயில் நிலவு ஈனக்,
கோடு உயர் நெடு விஞ்சைக் குஞ்சரம் அது போல
ஆடவர் திரிவாரும், அரிவையர் களி கூரும்
நாடகம் நவில்வாரும், நகை உயிர் கவர்வாரும்.
1.21.33

1278
கதிர் மணி ஒளி காலக் கவர் பொருள் தெரியா ஆறு
எதிர் எதிர் சுடர் விம்முற்று எழுதலின், இளையோரும்
மது விரி குழலாரும், மதில் உடை நெடு மாடம்
அது இது என ஓரார், அலமரல் உறுவாரும்.
1.21.34

1279
தேர் மிசை வருவாரும், சிவிகையில் வருவாரும்,
ஊர்தியில் வருவாரும், ஒளி மணி நிரை ஓடைக்
கார் மிசை வருவாரும், கரிணியில் வருவாரும்,
பார் மிசை வருவாரும், பண்டியில் வருவாரும்.
1.21.35

1280
முத்து அணி அணிவாரும், மணி அணி முனிவாரும்,
பத்தியின் நிமிர் செம் பொன் பலகலன் மகிழ்வாரும்,
தொத்து உறு தொழில் மாலை சுரி குழல் அணிவாரும்,
சித்திரம் நிரை தோயும் செம் துகில் புனைவாரும்.
1.21.36

1281
விடம் நிகர் விழியாரும், அமுது எனும் மொழியாரும்,
கிடை புரை இதழாரும், கிளர் நகை ஒளியாரும்,
தடம் முலை பெரியாரும், தனி இடை சிறியாரும்,
பெடை அன நடையாரும், பிடி என வருவாரும்.
1.21.37

1282
பல செல்வம் உம் நிறைந்து மணநாள் சிறத்தல்
உள் நிறை நிமிர் செல்வம் ஒரு துறை செல என்றும்
கண் உறல் அரிது, என்றும் கருதுதல் அரிது, அம்மா!
எண் உறு சுடர் வானத்து இந்திரன் முடி சூடும்
மண் உறு திரு நாள் ஒத்தது அம் மண நாளே.
1.21.38

1283
தயரதன் மணமண்டப மடைதல் ((1283-1284))
கரை தெரிவு அரியது, கனகம் வேய்ந்தது,
வரை என உயர்ந்தது, மணியின் செய்தது,
நிரை வளை மண வினை நிரப்பும் மண்டபம்,
அரசர் தம் அரசனும் அணுகல் மேயினான்.
1.21.39

1284
வெண் குடை இள நிலா விரிப்ப, மின் எனக்
கண் குடை இன மணி வெயிலும் கான்றிடப்,
பண் குடை வண்டினம் பாட, ஆடல் மா
மண் குடை தூளி விண் மறைப்ப, ஏகினான்.
1.21.40

1285
முரசம் முதலியன ஆர்த்தல்
மங்கல முரசு இனம் மழையின் ஆர்த்தன,
சங்குகள் முரன்றன, தாரை போர் எனப்
பொங்கின, மறையவர் புகலும் நான் மறை
கங்குலின் ஒலிக்கும் மா கடலும் போன்றவே.
1.21.41

1286
தயரதனோடு சென்ற அரசர்கள்
பரந்த தேர் களிறு பாய் புரவி பண்ணையில்
தரம் தரம் நடந்தன தானை வேந்தனை
நிரந்தரம் தொழுது எழும் நேமி மன்னவர்
புரந்தரன் புடை வரும் அமரர் போன்றனர்.
1.21.42

1287
அனைவரும் முறையாக வருதல்
அனையவன் மண்டபம் அணுகி அம் பொனின்
புனை மணி ஆதனம் பொலியத் தோன்றினான்
முனைவரும் மன்னரும் முறையின் ஏறினார்
சனகனும் தன் கிளை தழுவ ஏறினான்.
1.21.43

1288
மண்டபம் பொன்மலையை ஒத்தல்
மன்னரும், முனிவரும், வான் உளோர்களும்,
அன்னம் மெல் நடை அணங்கு அனைய மாதரும்,
துன்னினர் துவன்றலில், சுடர்கள் சூழ்வரும்
பொன் மலை ஒத்தது அப் பொரு இல் கூடமே.
1.21.44

1289
மண்டபம் அண்டகோளத்தை ஒத்தல்
புயல் உள மின் உள, பொரு இல் மீன் உள,
இயல் மணி இனம் உள, சுடர் இரண்டு உள,
மயன் முதல் திருத்திய மணி செய் மண்டபம்
அயன் முதல் திருத்திய அண்டம் ஒத்தது ஏ.
1.21.45

1290
மண்டபம் மாலின் வயிற்றை ஒத்தல்
எண் தவ முனிவரும் இறைவர் யாவர் உம்
அண்டரும் பிறரும் புக்கு அடங்கிற்று; ஆதலின்,
மண்டபம், வையமும் வானும் வாய்மடுத்து
உண்டவன் மணி அணி உதரம் ஒத்ததே.
1.21.46

1291
கவிக் கூற்று
தராதலம் முதல் உலகு அனைத்தும் தள் உற
விராவின, குவிந்தன, விளம்ப வேண்டுமோ?
அரா அணை துறந்து போந்து அயோத்தி எய்திய
இராகவன் செய்தியை இயம்புவாம் அரோ.
1.21.47

1292
இராமபிரான் திருமஞ்சனமாடல்
சங்கு இனம் தவழ் கடல் எழில் தந்தன
சிங்கல் இல் அரு மறை தெரிந்த தீர்த்தங்கள்
கங்கையே முதலிய கலந்த நீரினால்
மங்கல மஞ்சனம் மரபின் ஆடியே.
1.21.48

1293
திருமண் தரித்தல்
என்றும் நான்முகன் முதல் யாரும் யாவையும்
நின்ற பேர் இருளினை நீக்கி நீள் நெறி
சென்று மீளாக் குறி சேரச் சேர்த்திடு
தன் திரு நாமத்தைத் தானும் சாத்தியே.
1.21.49

1294
ஆதியஞ்சோதியை அடிவணங்கல்
கோது அறு தவத்துத் தன் குலத்து உளோர் தொழும்
ஆதி அம் சோதியை அடி வணங்கினான்
காது இயல் கயல் விழிக் கன்னிமார்களை
வேதியர்க்கு அரு மறை விதியின் நல்கியே.
1.21.50

1295
கலவைச்சாந்தணிதல்
அழிவரு தவத்தின் ஓடு அறத்தை ஆக்குவான்
ஒழிவு அரும் கருணை ஓர் உருவு கொண்டு என
எழுதரு வடிவு கொண்டு இருண்ட மேகத்தைத்
தழுவிய நிலவு எனக் கலவை சாத்தியே.
1.21.51

1296
சுழியம் சூடல்
மங்கல முழு நிலா மலர்ந்த திங்களைப்
பொங்கு இரும் கரும் கடல் பூத்தது ஆம் எனச்
செங்கிடைச் சிகழிகைச் செம் பொன் மாலையும்
தொங்கலும் துயல்வரச் சுழியம் சூடியே.
1.21.52

1297
இருகுழைக் காட்சி
ஏதம் இல் இரு குழை இரவு நன் பகல்
காதல் கண்டு உணர்ந்தன கதிரும் திங்களும்
சீதைதன் கருத்தினைச் செவியின் உள் உறத்
தூது சென்று உரைப்பன போன்று தோன்றவே.
1.21.53

1298
வீரபட்டம் சூடல்
கார் விடக் களம் உடைக் கணிச்சி வானவன்
வார் சடைப் புடையின் ஓர் மதி மிலைச்சத் தான்
சூர் சுடர்க் குலம் எலாம் சூடினான் என
வீரபட்டம் அத்து ஒடு திலதம் மின்னவே.
1.21.54

1299
முத்தாரம் அணிதல்
சக்கரம் அத்து அயல் வரும் சங்கம் ஆம் என
மிக்கு ஒளிர் கழுத்து அணி தரள வெண் கொடி
மொய்க் கருங் குழலினாள் முறுவல் உள் உறப்
புக்கன நிறைந்து மேல் பொடித்த போன்ற வே.
1.21.55

1300
தோள்வளை தரித்தல்
பந்தி செய் வயிரங்கள் பொறியின் பாடு உற
அந்தம் இல் சுடர் மணி அழலில் தோன்றல் ஆல்
சுந்தரத் தோள் அணி வலயம் தொல்லை நாள்
மந்தரம் சுற்றிய அரவை மானும் ஏ.
1.21.56

1301
முத்துவடங்கள் தரித்தல்
கோவை இன் பெரு வட முத்தம் கோத்தன
காவல் செய் தடக் கையின் நடுவண் காந்துவ
மூவகை உலகுக்கும் முதல்வன் நாம் என 1
ஏவரும் பெரும் குறி இட்ட போன்றவே.
1.21.57

1302
கடகம் தரித்தல்
மாண்ட பொன் மணி அணி வலயம் வந்து எதிர்
வேண்டினர்க்கு உதவுவான் விரும்பிக் கற்பகம்
ஈண்டு தன் கொம்பு இடை ஈன்றது ஆம் எனக்
காண் தகு தடக் கையில் கடகம் மின்னவே.
1.21.58

1303
நவமணிமாலை அணிதல்
தேன் உடை மலர் மகள் திளைக்கும் மார்பினில்
தான் இடை விளங்கிய தகையின் ஆரந்தான்
மீன் ஒடு சுடர் விட விளங்கும் மேகம் அத்து
வான் இடு வில் என வயங்கிக் காட்டவே.
1.21.59

1304
உத்தரீயக் காட்சி
நணுகவும் நிமிரவும் நடக்கும் ஞானத்தர்
உணர்வினின் ஒளி திகழ் உத்தரீயம் தான்
தணிவு அரும் கருணை தன் கழுத்தில் சாத்திய
மணி உமிழ் கதிர் என மார்பில் தோன்ற ஏ.
1.21.60

1305
முப்புரிநூலின் தோற்றம்
மேவு அரும் சுடர் என விளங்கும் மார்பின் நூல்
ஏவரும் தெரிந்து இனிது உணர்மின் ஈண்டு எனத்
தேவரும் முனிவரும் தெரிக்கலா முதல்
மூவரும் தான் என முடித்தது ஒத்ததே.
1.21.61

1306
உதரபந்தனத் தோற்றம்
சுற்றும் நீள் தமனியச் சோதி பொங்க, மேல்
ஒற்றை மா மணி உமிழ் உதர பந்தனம்,
மற்றும் ஓர் அண்டமும் அயனும் வந்து எழப்
பொன் தடம் தாமரை பூத்த போன்றதே.
1.21.62

1307
வெண்ணிறப் பட்டுச் சாத்தல்
மண் உறு சுடர் மணி வயங்கித் தோன்றிய
கண் உறு கருங் கடல் அதனைக் கை வளர்
தண் நிறப் பால் கடல் தழீஇயது ஆம் என
வெண் நிறப் பட்டு ஒளி விளங்கச் சாத்தி ஏ.
1.21.63

1308
உடைவாள் அணிதல்
சலம் வரு தரளமு உம் தயங்கும் நீலமும்
அலம் வரு நிழல் உமிழ் அம் பொன் கச்சு இன் ஆல்
குலம் வரு கனக வான் குன்றை நின்று உடன்
வலம் வரு கதிர் என வாளும் வீக்கி ஏ.
1.21.64

1309
உடைவாளின் பக்கத்தில் குஞ்சங்களைத்
தொங்கவிடுதல்
முகை விரி சுடர் ஒளி முத்தின் பத்தி வான்
தொகை விரி பட்டிகைச் சுடரும் சுற்றிடத்
தகை உடை வாள் எனும் தயங்கு வெய்யவன்
நகை இள வெயில் எனத் தொங்கல் நாற்றி ஏ.
1.21.65

1310
கிம்புரி அணிதல்
காசொடு கண் நிழல் கஞலக் கைவினை
ஏசு அறு கிம்புரி எயிறு வெண் நிலா
வீசலின் மகரவாய் விளங்கு வாள் முகம்
ஆசையை ஒளிகளால் அளந்து காட்ட ஏ.
1.21.66

1311
சிலம்பும் கழலும் அணிந்தமை
இனிப் பரந்து உலகினை அளப்பது எங்கு? எனத்
தனித்தனி தடுப்பன போலும் சால்பின
நுனிப்பு அரும் நுண் வினைச் சிலம்பு நோன் கழல்
பனிப்பு அரும் தாமரைப் பாதம் பற்ற ஏ.
1.21.67

1312
இன்னணம் ஒளிர்தர இமையவர்க்கு எலாம்
தன்னையே அனையது ஓர் கோலம் தாங்கினான்
பன்னக மணி விளக்கு அழலும் பாயலுள்
அன்னவர் தவத்தினால் அனந்தல் நீங்கினான்.
1.21.68

1313
இராமபிரான் கொண்ட திருக்கோலச் சிறப்பு
செப்ப அரிதெனல்
முப் பரம் பொருளிற்கு உள் முதலை மூலத்தை
இப் பரம் துடைத்தவர் எய்தும் இன்பத்தை
அப்பனை அப்பினுள் அமுதம் தன்னையே
ஒப்பனை ஒப்பனை உரைக்க ஒண்ணும் ஓ.
1.21.69

1314
இராமபிரான் தானஞ் செய்தபின் திருத்தேர் ஏறுதல்
பல் பதினாயிரம் பசுவும் பைம் பொனும்
எல்லை இல் நிலனொடு மணிகள் யாவையும்
நல்லவர்க்கு உதவினான், நவிலும் நால் மறை
செல்வர்கள் வாழ்த்து உறத் தேர் வந்து ஏறினான்.
1.21.70

1315
இராமபிரான் ஏறிய தேரின் சிறப்பு (1315-1316)
பொன் திரள் அச்சது, வெள்ளிச் சில்லி புக்கு
உற்றது, வயிரத்தின் உற்ற தட்டது,
சுற்று உறு நவம் மணி சுடரும் தோற்றத்தது,
ஒற்றை ஆழிக் கதிர்த் தேரொடு ஒத்ததே.
1.21.71

1316
நூல் வரும் தகையன நுனிக்கும் நோன்மைய
சால் பெரும் செவ்விய தருமம் ஆதிய
நாலையும் அனையன புரவி நான்கு ஒரு
பாலமை புணர்ந்தன பக்கம் பூண்டவே.
1.21.72

1317
இராமபிரான் தேரேறிச் செல்லுதல்
அனையது ஓர் தேரினில் அருணன் நின்று என
பனி வரு மலர்க் கண் அப் பரதன் கோல் கொளக்,
குனி சிலைத் தம்பி பின் கூட, ஏனையன்
இனிய பொன் கவரி கால் இயக்க, ஏகினான்.
1.21.73

1318
இராமபிரானது அழகின் மேம்பாடு
அமைவு அரு மேனியான் அழகின் ஆயதோ?
கமை உறு மனம் அத்து இன் ஆல் கருத வந்ததோ?
சமைவு உற அறிந்திலம் தக்கது ஆகுக
இமையவர் ஆயினார் இங்கு உளாரும் ஏ.
1.21.73

1319
தேவர்களின் ஆனந்தக் கூத்து

வரம்பு அறும் உலகினை வலிந்து மாய்வு இன்றித்
திரம் பயில் அரக்கர்தம் வருக்கம் தேய்வு இன்று
நிரம்பியது எனக் கொடு நிறைந்த தேவரும்
அரம்பையர் குழாம் அத்து ஒடு உம் ஆடல் மேயினார்.
1.21.75

1320
மிதிலை நகர மகளிர் செயல் (1320-1321)
சொரிந்தனர் மலர் மழை சுண்ணம் தூவினர்
விரிந்து ஒளிர் காசு பொன் தூசு வீசினர்
பரிந்தனர் அழகினைப் பருகினார் கொல் ஆம்
தெரிந்திலர் திருநகர் மகளிர் செய்கையே.
1.21.76

1321
வள்ளலை நோக்கிய மகளிர், மேனியின்
எள் அரும் பூண் எலாம் இரிய நிற்கின்றார்;
உள்ளன யாவையும் உதவிப் பூண்டவும்
கொள்ளையில் கொள்க எனக் கொடுக்கின்றார் இன் ஏ.
1.21.77

1322
இராமபிரான் மணமண்டபம் சேர்தல்
எஞ்சல் இல் உலகத்து உள்ள எறி படை அரச வெள்ளம்,
குஞ்சரக் குழாம் அத்து இல் சுற்றக் கொற்றவன் இருந்த கூடம்
வெம் சினத் தனு வலானும், மேரு மால் வரையில் சேரும்
செம் சுடர்க் கடவுள் என்னத் தேர் இடைச் சென்று சேர்ந்தான்.
1.21.78

1323
இரதம் ஆண்டு இழிந்த பின்னர் இரு மருங்கு இரண்டு கையும்
பரதனும் இளைய கோவும் பரிந்தனர் ஏந்தப் பசும் தார்
வரதனும் எய்தி மைதீர் மாதவர்த் தொழுது நீதி
விரத மெய்த் தாதை பாதம் வணங்கி மாடு இருந்த வேலை.
1.21.79

1324
சீதை மணமண்டபஞ் சார்தல்
சிலை உடைக் கயல் வாள் திங்கள்
ஏந்தி ஓர் செம் பொன் கொம்பர்
முலை இடை முகிழ்ப்பத் தேர் மேல்
முன் திசை முளைத்தது அன்னாள்
அலை கடல் பிறந்து பின்னை
அவனியில் தோன்றி மீள
மலை இடை உதிக்கின்றாள் போல்
மண்டபம் அதனில் வந்தாள்.
1.21.80

1325
வானவர் வியத்தல்

நன்றி வானவர் எலாம் இருந்த நம்பியைத்
துன்று இரும் கருங் கடல் துவைப்பத் தோன்றிய
மன்றல் அம் கோதையாள் மாலை சூட்டிய
அன்றினும் இன்று உடைத்து அழகு என்றார் அரோ.
1.21.81

1326
திருமணச் சிறப்பு
ஒலி கடல் உலகினில் உம்பர் நாகர் இல்
பொலிவது மற்று இவள் பொற்பு என்றால், இவள்
மலிதரு மணம் படு திருவை வாயினால்
மெலிதரும் உணர்வினேன் என் விளம்புகேன்.
1.21.82

1327
திருமணம் காணத் தேவர் வருகை
இந்திரன் சசியொடும், எய்தினான், இளம்
சந்திரமௌலியும் தையலாள் உடன்
வந்தனன், மலர் அயன் வாக்கினாள் உடன்
அந்தரம் புகுந்தனன், அழகு காணவே.
1.21.83

1328
வசிட்டன் வருதல்
நீந்தரும் கடல் என நிறைந்த வேதியர்
தோய்ந்த நூல் மார்பினர் சுற்றத் தொல் நெறி
வாய்ந்த நல் வேள்விக்கு வசிட்டன் மை அற
ஏய்ந்தன கலப்பை ஓடு இனிதின் எய்தினான்.
1.21.84

1329
திருமணச் சடங்கு தொடங்குதல்
தண்டிலம் விரித்தனன், தருப்பை சாத்தினன்,
மண்டலம் விதி முறை வகுத்து, மெல் மலர்
கொண்டவை சொரிந்து, எரி குழும மூட்டினன்
பண்டு உள மறை நெறி பரவிச் செய்தனன்.
1.21.85

1330
சீதாராமர்கள் மணத்தவிசு ஏறுதல்
மன்றலின் வந்து மணத் தவிசு ஏறி
வென்றி நெடும் தகை வீரனும் ஆர்வத்து
இன் துணை அன்னமும் எய்தி இருந்தார்,
ஒன்றிய போகமும் யோகமும் ஒத்தார்.
1.21.86

1331
இராமபிராற்குச் சீதையைச் சனகன்
தாரை வார்த்தளித்தல்
கோமகன் முன் சனகன் குளிர் நல் நீர்
பூ மகளும் பொருளும் என நீ என்
மா மகள் தன்னொடு மன்னுதி என்னாத்
தாமரை அன்ன தட கையின் ஈந்தான்.
1.21.87

1332
அப்போது நிகழ்ந்த வாழ்த்து ஒலிகள்
அந்தணர் ஆசி அரும் கலம், அன்னார்
தந்த பல்லாண்டு இசை, தார் முடி மன்னர்
வந்தனை மாதவர் வாழ்த்து ஒலி போல,
முந்திய சங்கம் முழங்கின மாது ஓ.
1.21.88

1333
வானவர் முதலியோர் மலர் மழை பொழிதல்
வானவர் பூ மழை மன்னவர் பொன் பூ
ஏனையர் தூவும் இலங்கு ஒளி முத்தம்
தான் நகு நாள் மலர் என்று இவை தம்மால்
மீன் நகு வானின் விளங்கியது இப்பார்.
1.21.89

1334
பாணிக்கிரகணம்
வெய்ய கனல் தலை வீரனும் அந்நாள்
மை அறு மந்திரம் முற்றும் வழங்கா
நெய் அமை ஆவுதி யாவையும் நேர்ந்தான்
தையல் தளிர் கை தடக்கை பிடித்தான்.
1.21.90

1335
தீவலம் செய்தல்
இடம் படு தோளவன் ஓடு இயை வேள்வி
தொடங்கிய வெம் கனல் சூழ்வரு போதில்
மடம் படு சிந்தையள் மாறு பிறப்பின்
உடம்பு உயிரைத் தொடர்கின்றதை ஒத்தாள்.
1.21.91

1336
அம்மி மிதித்து அருந்ததி காணல்
வலம் கொடு தீயை வணங்கினர் வந்து
பொலம் புரி நூலவர், செய் பொருள் முற்றி
இலங்கு ஒளி அம்மி மிதித்து எதிர் நின்ற
கலங்கல் இல் கற்பின் அருந்ததி கண்டாள்.
1.21.92

1337
நன்மனை புகுதல்
மற்று உள செய்வன செய்து, மகிழ்ந்தார்
முற்றிய மாதவர் தாள் முறை சூடிக்
கொற்றவனைக் கழல் கும்பிடலோடும்
பொன் தொடி கைக் கொடு பொன் மனை புக்கான்.
1.21.93

1338
மகிழ்ச்சி யாரவாரம்
ஆர்த்தன பேரிகள், ஆர்த்தன சங்கம்,
ஆர்த்தன நால் மறை, ஆர்த்தனர் வானோர்,
ஆர்த்தன பல் கலை, ஆர்த்தன பல்லாண்டு,
ஆர்த்தன வண்டு இனம், ஆர்த்தன அண்டம்.
1.21.94

1339
மணமகன் தாயர் மூவரையும் வணங்கல்
கேகயன் மா மகள் கேழ் கிளர் பாதம்
தாயினும் அன்பொடு தாழ்ந்து வணங்கா
ஆயதன் அன்னை அடித் துணை சூடித்
தூய சுமித்திரை தாள் தொழலோடும்.
1.21.95

1340
மணமகள் அம்மூவரையும் வணங்கல்

அன்னமும் அன்னவர் அம் பொன் மலர்த் தாள்
சென்னி புனைந்தனள் சிந்தை உவந்தார்
கன்னி அருந்ததி காரிகை காணா
நல் மகனுக்கு இவள் நல் அணி என்றார்.
1.21.96

1341
தாயரின் பெரு மகிழ்ச்சி

சங்க வளைக் குயிலைத் தழி நின்றார்,
அங்கணன் கு உரியார் உளராவார்
பெண்கள் இனிப் பிறர் ஆர் உளர் என்றார்
கண்கள் களிப்ப மனங்கள் களிப்பார்.
1.21.97

1342
பெண்ணின் பரிசு வகைகள்
எண் இல கோடி பொன் எல்லை இல் கோடி
வண்ண அரும் கலம் மங்கையர் வெள்ளம்
கண் அகல் நாடும் ஒடு காசு உயர் தூசும்
பெண்ணின் அணங்கு அனையாள் பெறுக என்றார்.
1.21.98

1343
நூல் கடல் அன்னவர் சொல் கடன் நோக்கி
மால் கடல் அன்ன மனத்தவள் ஓடு உம்
கால் கடல் போல் கருணைக் கடல் பண்டைப்
பால் கடல் அன்னது ஒர் பாயல் அணைந்தான்.
1.21.99

1344
திருமணவேள்வி நிறைவேறுதல்
பங்குனி உத்தரம் ஆன பகல் போது
அங்கண் இருக்கினில் ஆயிரம் நாமச்
சிங்கம் மணத் தொழில் செய்த திறத்தால்
மங்கல அங்கி வசிட்டன் வளர்த்தான்.
1.21.100

1345
வள்ளல் தனக்கு இளையோர்கள் தமக்கும்
எள்ளல் இல் கொற்றவன் எம்பி அளித்த
அள்ளல் மலர்த் திரு அன்னவர் தம்மைக்
கொள்ளும் எனத் தமர் ஓடு குறித்தான்.
1.21.101

1346
கொய்ந் நிறை தாரன் குசத்துவசப்பேர்
நெய்ந் நிறை வேலவன் மங்கையர் நேர்ந்தார்
மைந் நிறை கண்ணியர் வான் உறை நீரார்
மெய்ந்நிறை மூவரை மூவரும் வேட்டார்.
1.21.102

1347
வேட்டவர் வேட்ட பின் வேந்தனும் மேல் நாள்
கூட்டிய சீர்த்தி கொடுத்திலன் அல்லால்
ஈட்டிய மெய் பொருள் உள்ளன எல்லாம்
வேட்டவர் வேட்டவை வேண்டு அளவு ஈந்தான்.
1.21.103

1348
ஈந்து அளவு இல்லது ஒர் இன்பம் நுகர்ந்தான்,
ஆய்ந்து உணர் கேள்வி அரும் தவரோடும்
வேந்தனும் அந் நகர் வைகினன், மெள்ளத்
தேய்ந்தன நாள் சில; செய்தது உரைப்பாம்.
1.21.104

1.22 – Parashurama

1.22. பரசுராமப் படலம் (1349-1398)

1349
கோசிகன் தவம்புரியச் செல்லுதல்
தான், ஆவது ஒர் வகையே, நனி சனகன் தரு தயலும்
நானாவித வருபோகமும் நுகர்கின்ற அ நாள் வாய்,
ஆனா மறை நெறி ஆசிகள் முனி கோசிகன் அருளிப்,
போனான், வடதிசைவாய் உயர் பொன் மால் வரை புக்கான்.
1.22.01

1350
தயரதன் தன் நகர்க்குப் பயணமாதல்
அ போதினில் முடி மன்னவன்
அணி மா நகர் செலவே,
'இ போது நம் அனிகம் தனை
எழுக' என்று இனிது இசையாக்,
கைப் போதகம் நிகர் காவலர்
குழு வந்து அடி கதுவ,
ஒப்பு ஓது அரு தேர் மீதினில்
இனிது ஏறினன் உரவோன்.
1.22.02

1351
தயரதன் அயோத்தி நோக்கிச் செல்லுதல்
தன் மக்களும் மருமக்களும்
நனி தன் கழல் தழுவ,
மன் மக்களும் அயல் மக்களும்
வயின் மொய்த்திட, மிதிலைத்
தொல் மக்களும் மனம் உக்கு உயிர்
பிரிவு என்பது ஒர் துயரின்
வன்மக் கடல் புக, உய்ப்பது ஒர்
வழி புக்கன்னன் மறவோன்.
1.22.03

1352
இராமன் பிராட்டியொடும் தம்பியருடனும் செல்லுதல்
முன்னே நெடு முடி மன்னவன்
முறையில் செல, மிதிலை
நன் மா நகர் உறைவார் மனம்
நனி பின் செல, நடுவே
தன் நேர் புரைதரு தம்பியர்
தழுவிச் செல, மழை வாழ்
மின் நேர் புரை இடையாள் ஒடும்
இனிது ஏகினன் வீரன்.
1.22.04

1353
தயரதன் கெட்ட நிமித்தங்கள் கண்டு நிற்றல்
ஏகும் அளவையின், வந்தன வலமும் மயில், இடமும்
காகம் முதலிய முந்திய தடை செய்வன கண்டான்,
நாகம் அனன், இடை இங்கு உளது இடையூறு என நடவான்,
மாகம் அணி அணி தேர் ஒடு நின்றான் நெறி வந்தான்.
1.22.05

1354
நிமித்திகன் இடையூறு நிகழ்ந்து நீங்குமெனல்
நின்றே நெறி உணர்வான் ஒரு நினைவாளன் ஐ அழையா,
'நன்று ஏ? பழுது உளதோ? நடு உரை நீ நயம்' என்னக்,
குன்றே புரை தோளான் எதிர், புள்ளின் குறி கொள்வான்'
'இன்றே வரும் இடையூறு, அது நன்றாய்விடும்' என்றான்.
1.22.06

1355
பரசுராமனது வரவு ((1355-1363))
என்னும் அளவினில், வானகம் இருள் கீறிட, ஒளியாய்
மின்னும்படி புடை வீசிய சடையான், மழு உடையான்,
பொன்னின் மலை வருகின்றது போல்வான், அனல் கால்வான்,
உன்னும் தழல் விழியான், உரும் அதிர்கின்றது ஒர் உரையான்.
1.22.07

1356
கம்பித்து அலை எறி நீர் உறு கலம் ஒத்து உலகு உலையத்
தம்பித்து, உயர் திசை யானைகள் தளரக், கடல் சலியா
வெம்பித் திரிதர, வானவர் வெரு உற்று இரிதர, ஓர்
செம் பொன் சிலை தெறியா, அயில் முக வாளிகள் தெரிவான்.
1.22.08

1357
'விண் கீழ் உற என்றோ? படி மேல் கீழ் உற என்று ஏ?
எண் கீறிய உயிர் யாவையும் யமன் வாய் இட என்றே ?
புண் கீறிய குருதிப் புனல் பொழிகின்றன புரையக்,
கண் கீறிய கனலான் முனிவு யாது?' என்று அயல் கருத.
1.22.09

1358
போரின் மிசை எழுகின்றது ஒர் மழுவின் சிகை புகையத்,
தேரின் மிசை மலை சூழ்வரு கதிரும் திசை திரிய,
நீரின் மிசை வடவை கனல் நெடுவான் உற முடுகிப்,
பாரின் மிசை வருகின்றது ஒர், படி வெம் சுடர் படர,
1.22.101

1359
பாழிப் புயம் உயர் திக்கு இடை அடையப் புடை படர் அச்
சூழிச் சடை முடி விண் தொட, அயல் வெண் மதி தோற்ற,
ஆழிப் புனல் எரி கால் நிலம் ஆகாயமும் அழியும்
ஊழிக் கடை முடிவில் திரி உமை கேள்வனை ஒப்ப.
1.22.11

1360
அயிர் துற்றிய கடல் மா நிலம் அடையத் தனி படரும்
செயிர் சுற்றிய படையான், அடல் மற மன்னவர் திலகன்,
உயிர் உற்றது ஒர் மரம் ஆம் என, ஓர் ஆயிரம் உயர் தோள்
வயிரப் பணை துணியத் தொடு வடிவாய் மழு உடையான்.
1.22.12

1361
நிருபர்க்கு ஒரு பழி பற்றிட, நில மன்னவர் குலமும்
கரு அற்றிட, மழு வாள் கொடு களை கட்டு, உயிர் கவரா,
இருபத்தொரு படிகால், எழு கடல் ஒத்து அலை எறியும்
குருதிக் குரை புனலில் புக முழுகித் தனி குடைவான்.
1.22.13

1362
கமை ஒப்பது ஒர் தவமும், சுடு கனல் ஒப்பது ஒர் சினமும்,
சமையப் பெரிது உடையான் எதிர் தள்ளுற்று, இடை தளரும்
அமையம் அத்து, உயர் பறவைக்கு இனிது ஆறு ஆம் வகை சீறாச்
சிமையக் கிரி உருவத் தனி வடி வாளிகள் தெரிவான்.
1.22.14

1363
சையம் புக, நிமிர் அக்கடல் தழுவும்படி சமைவான்,
மையின் உயர் மலை நூறிய மழுவாளவன் வந்தான்;
ஐயன் தனை அரிதில் தரும் அரசன், அது கண்டான்,
'வெய்யன் வர நிபம் என்னை கொல்?' என வெய்துறும் ஏல்வை.
1.22.15

1364
பரசுராமனை இராமன் யாரெனக் கருதல்
பொங்கும் படை இரியக், கிளர் புருவம் கடை நெரிய,
வெம் கண் பொறி சிதறக், கடிது உரும் ஏறு என விடையாச்
சிங்கம் என, உயர் தேர் வரு குமரன் எதிர் சென்றான்;
அங்கண் அழகனும்,' இங்கு இவன் ஆரோ?' எனும் அளவில்
1.22.16

1365
தயரதன் வணங்குதல்
அரைசன், அவன் இடை வந்து இனிது
ஆராதனை புரிவான்,
விரைசெய் முடி படி மேல் உற
அடி மேல் உற விழலும்,
கரை சென்றிலன், அனையான் நெடு
முடிவின் கனல் கால்வான்,
முரைசின் குரல் பட, வீரனது
எதிர் நின்று இவை மொழிவான்.
1.22.17

1366
இராமனிடம் பரசுராமன் கூறியது
'இற்று ஓடிய சிலையின் திறம்
அறிவென்; இனி யான் உன்
பொன் தோள் வலி நிலை சோதனை
புரிவான் நசை உடையேன்,
செற்று ஓடிய திரள் தோள் உறு
தினவும் சிறிது உடையேன்,
மற்று ஓர் பொருள் இலை, இங்கு இது என்
வரவு என்றனன் உரவோன்.
1.22.18

1367
தயரதன் அபயம் வேண்டுதல் ((1367-1371))
அவன் அன்னது பகரும் அளவையின்,
மன்னவன் அயர்வான்,
'புவனம் முழுவதும் வென்று ஒரு
முனிவற்கு அருள் புரிவாய்
சிவனும் அயன் அரியும் அலர்,
சிறு மானிடர் பொருள் ஓ?
இவனும், எனது உயிரும் உனது
அபயம் இனி' என்றான்.
1.22.19

1368
'விளிவார் விளிவது தீ வினை விழைவார் உழை அன்றே?
களியால் இவன் அயர்கின்றன உளவோ? கனல் உமிழும்
ஒளிவாய் மழு உடையாய்! பொர உரியார் இடை அல்லால்
எளியார் இடை வலியார் வலி என் ஆகுவது?' என்றான்.
1.22.20

1369
"நனி மாதவம் உடையாய்! இது பிடி நீ' என நல்கும்
தனி நாயகம் உலகு ஏழையும் உடையாய்! இது தவிராய்;
பனி வார் கடல் புடை சூழ் படி நரபாலரை அருளா,
முனிவு ஆறினை, முனிகின்றது முறையோ?" என மொழியா.
1.22.21

1370
'புறம் நின்றவர் இகழும்படி
நடுவின்தலை புணராத்
திறன் நின்று உயர் வலி என்பது ஒர்
அறிவின் தரு செயலோ?
அறன் நின்றதன் நிலை நின்று உயர்
புகழ் ஒன்றுவது அன்றே
மறன் என்பது? மறவோய்!
இது வலி என்பது வலி ஓ?'
1.22.22

1371
'சலத்தோடு இயைவு இலன் என் மகன்;
அனையான் உயிர் தபும் ஏல்,
உலத்தோடு எதிர் தோளாய் ! எனது
உறவோடு உயிர் உகுவேன்
நிலத்தோடு, உயர் கதிர்வான் உற;
நெடியாய்! உனது அடியேன்
குலத்தோடு அற முடியேல்;
இது குறை கொண்டனன்! என்றான்.
1.22.23

1372
தயரதன் மனம் வெம்புதல்
என்னா, அடி விழுவானையும் இகழா, எரி விழியாப்,
பொன்னார் கலை அணிவான் எதிர் புகுவான் நிலை உணராத்,
தன்னால் ஒரு செயல் இன்மையை நினையா, உயிர் தளரா,
மின்னால் அயர்வு உறும் வாள் அரவு என, வெய்து உறல் உற்றான்.
1.22.24

1373
பரசுராமன் சிவனார் வில்லின் வரலாறு கூறுதல் ((1373-1379))
மானம் உடை முடி மன்னவன் மதி சோர்வு உறல் மதியான்,
தான் அ நிலை உறுவான் உறு வினை உண்டு அது தவிரான்,
'ஆனம் உடை உமை அண்ணலை, அந்நாள் உறு சிலைதான்
ஊனம் உளது, அதன் மேல் நிலை கேள் நீ' என உரைப்பான்.
1.22.25

1374
'ஒரு கால் வரு கதிர் ஆம் என ஒளி கால்வன, உலையா
வரு கார் தவழ் வட மேருவின் வலி சால்வன, வையம்
அருகா வினை புரிவான் உளன், அவனால் அமைவன ஆம்,
இரு கார்முகம் உள, யாவையும் ஏலாதன மேல் நாள்.'
1.22.26

1375
'ஒன்றினை உமையாள் கேள்வன்
உவந்தனன்; மற்றை ஒன்றை,
நின்று உலகு அளந்த நேமி
நெடிய மால் நெறியில் கொண்டான்;
என்று இஃது உணர்ந்த விண்ணோர்,
'இரண்டினும் வன்மை எய்தும்
வென்றியது யாவது?' என்று,
விரிஞ்சனை வினவ அந்நாள்."
1.22.27

1376
"சீரிது தேவர் தங்கள்
சிந்தனை!' என்பது உன்னி,
வேரி அம் கமலத் தோனும்
இயைவது ஓர் விநயம் தன்னால்,
யாரினும் உயர்ந்த மூலத்து
ஒருவராம் இருவர் தம்மை,
மூரி வெம் சிலை மேல் இட்டு
மொய் அமர் மூட்டி விட்டான்."
1.22.28

1377
'இருவரும் இரண்டு வில்லும் ஏற்றினர், உலகம் ஏழும்
வெருவரத், திசைகள் பேர, வெம் கனல் பொங்க, மேல்மேல்
செரு மலைகின்ற போழ்தில், திரிபுரம் எரித்த தேவன்,
வரிசிலை இற்றது ஆக, மற்று அவன் முனிந்து மன்னோ.'
1.22.29

1378
'மீட்டும் போர் தொடங்கும் வேலை,
விண்ணவர் விலக்க, வல் வில்
நீட்டினன் தேவர் கோன் கை
நெற்றியில் கண்ணன்; வெற்றி 378
காட்டிய கரிய மாலும்,
கார்முகம் அதனைப் பாரில்
ஈட்டிய தவத்தின் மிக்க
இரிசிகன் கு ஈந்து போனான்.'
1.22.30

1379
'இருசிகன் எந்தைக்கு ஈய, எந்தையும் எனக்குத் தந்த
வரி சிலை இது நீ நொய்தின் வாங்குதி ஆயின், மன்ன!
குரிசில்கள் நின்னொடு ஒப்பார் இல்லை; யான் குறித்த போரும்
புரிகிலென் நின்னோடு; இன்னும் புகல்வது கேட்டி!' என்றான்.
1.22.31

1380
பரசுராமன் தான் வந்த காரணம் கூறுதல் ((1380-1382))
'ஊன வில் இறுத்த மொய்ம்பை
நோக்குவது ஊக்கம் அன்று ஆல்,
மானவ மற்றும் கேளாய்,
வழிப் பகை உடையன் நும்பால்,
ஈனம் இல் எந்தை சீற்றம்
நீக்கினான் என்ன, முன் ஓர்
தானவன் அனைய மன்னன்
கொல்ல, யான் சலித்து, மன்னோ,'
1.22.32

1381
'மூ எழு முறைமை பாரில்
முடி உடை வேந்தை எல்லாம்,
மேவு எழு மழுவின் வாயால்
வேர் அறக் களைகட்டு அன்னார்
தூ எழு குருதி வெள்ளத்
துறை இடை, முறையின் எந்தைக்கு
ஆவன கடன்கள் நேர்ந்தேன்,
அரும் சினம் அடக்கிப் போந்தேன்'
1.22.33

1382
'உலகு எலாம் முனிவற்கு ஈந்தேன்,
உறு பகை ஒடுக்கிப் போந்தேன்,
அலகு இல் மா தவங்கள் செய்து, ஓர்,
அருவரை இருந்தேன், ஆண்டைச்
சிலையை நீ இறுத்த ஓசை
செவி உறச், சீறி வந்தேன்
மலைகுவன், வல்லை ஆயின்,
வாங்குதி வில்லை' என்றான்.
1.22.34

1383
இராமன் வில்லை வளைத்தது
என்றனன்; என்ன, நின்ற
இராமனும் முறுவல் எய்தி,
நன்று ஒளிர் முகத்தன் ஆகி,
'நாரணன் வலியின் ஆண்ட
வென்றி வில் தருக' என்னக்
கொடுத்தனன், வீரன் கொண்டான்!
துன்று இரும் சடையோன் அஞ்சத்
தோள் உற வாங்கிச் சொல்லும்.
1.22.35

1384
தன் அம்புக்கு இலக்கு யாது என இராமன் வினாவல்
'பூதலத்து அரசை எல்லாம்
பொன்றுவித்தனை என்றாலும்,
வேத வித்து ஆய மேலோன்
மைந்தன் நீ, விரதம் பூண்டாய்,
ஆதலில் கொல்லல் ஆகாது;
அம்பு இது பிழைப்பது அன்று ஆல்,
யாது இதற்கு இலக்கம் ஆவது?
இயம்புதி விரைவின்' என்றான்.
1.22.36

1385
பரசுராமன் இராமனைத் துதித்தல் ((1385-1386))
'நீதியாய்! முனிந்திடேல்; நீ இங்கு யாவர்க்கும்
ஆதி, யான் அறிந்தன் என், அலங்கல் நேமியாய்!
வேதியா! இறுவது ஏ அன்றி, வெண் மதிப்
பாதியான் பிடித்த வில் பற்றப் போதும் ஓ?'
1.22.37

1386
'பொன் உடை வனை கழல், பொலம் கொள் தோளினாய்!
மின் உடை நேமியான் ஆதல் மெய்ம்மையால்,
என் உளது உலகினுக்கு இடுக்கண்? யான் தந்த
உன்னுடை வில்லும் உன் உரத்துக்கு ஈடு அன்று ஆல்.'
1.22.38

1387
பரசுராமனது தவம் இராமன் அம்புக்கு இலக்கமாதல்
'எய்த அம்பு, இடை பழுது எய்திடாமல் என்
செய்தவம் யாவையும் சிதைக்க ஏ' எனக்,
கை அவண் நெகிழ்தலும், கணையும் சென்று, அவன்
மை அறு தவம் எலாம் வாரி மீண்டது ஏ.
1.22.39

1388
பரசுராமன் விடைபெற்றுச் செல்லுதல்
'எண்ணிய பொருள் எலாம் இனிது முற்றுக!
மண்ணிய மணி நிற வண்ண! வண் துழாய்க்
கண்ணிய! யாவர்க்கும் களைகண் ஆகிய,
புண்ணிய! விடை' எனத் தொழுது போயின் ஆன்.
1.22.40

1389
இராமன் தயரதன் துயரைத் தீர்த்தல்
அழிந்து அவன் போனபின், அமலன், ஐயுணர்வு
ஒழிந்து, தன் உயிர் உலைந்து, உருகும் தாதையைப்
பொழிந்த பேர் அன்பினால் தொழுது முன்பு புக்கு,
இழிந்த வான் துயர்க் கடல் கரை நின்று ஏற்றினான்.
1.22.41

1390
தயரதனது பெருமகிழ்ச்சி
வெளிப்படும் உணர்வினன், விழுமம் நீங்கி ஏ,
தளிர்ப்புறு மத கரித் தானையான், இடைக்
குளிப்பு அரும் துயர்க் கடல் கோடு கண்டவன்,
களிப்பு எனும் கரை இலாக் கடலுள் ஆழ்ந்தனன்.
1.22.42

1391
தயரதன் ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிதல்
பரிவு அறு சிந்தை அப் பரசுராமன் கை
வரி சிலை வாங்கி ஓர் வசையை நல்கிய
ஒருவனைத் தழுவி நின்று, உச்சி மோந்து, தன்
அருவி அம் கண் எனும் கலசம் ஆட்டினான்.
1.22.43

1392
தயரதன் மகிழ்ந்து கூறுதல்
'பொய்ம்மை இல் சிறுமையில் புரிந்த ஆண் தொழில்,
மும்மையின் உலகினால் முடிக்கல் ஆவது ஓ?
மெய்ம்மை இச் சிறுவனே, வினை செய்தோர்களுக்கு
இம்மையும் மறுமையும் ஈயும்!' என்றனன்.
1.22.44

1393
இராமன் வில்லை வருணனிடம் தந்து
அயோத்தியை அடைதல்
பூ மழை பொழிந்தனர் புகுந்த தேவருள்,
வாம வேல் வருணனை,' மான வெம் சிலை
சேமி' என்று உதவித், தன் சேனை ஆர்த்து எழ
நாம நீர் அயோத்தி மா நகரம் நண்ணினான்.
1.22.45

1394
தயரதன் பரதனைக் கேகய நாட்டிற்கு அனுப்புதல் ((1394-1395))
நண்ணினர், இன்பத்து வைகும் நாள் இடை,
மண் உறு முரசு இனம் வயங்கு தானையான்,
அண்ணல் அப் பரதனை நோக்கி, ஆண் தகை
எண் அரும் தகையது ஓர் பொருள் இயம்புவான்.
1.22.46

1395
'ஆணை நின் தன் முது தாதை ஐய! நிற்
காணிய விழைவது ஓர் கருத்தன் ஆதலால்,
கேணியில் வளை முரல் கேகயம் புகப்,
பூண் ஒளிர் மார்ப! நீ போதி' என்றனன்.
1.22.47

1396
பரதன் கேகய நாடு செல்லுதல்
ஏவலும், இறைஞ்சிப் போய்; இராமன் சேவடிப்
பூவினைச் சென்னியில் புனைந்து போயினான்,
ஆவி அங்கு அவன் அலது இல்லை ஆதலால்,
ஓவலில் உயிர் பிரிந்து உடல் சென்று என்ன ஏ.
1.22.48

1397
கேகய நாட்டை அடைதல்

உளை விரி புரவித் தேர் உதாசித்து என்று எணும்
வளை முரல் தானையான் மருங்கு போதப் போய்,
இளையவன் தன்னொடும் ஏழு நாள் இடை,
நளிர் புனல் கேகயநாடு நண்ணினான்.
1.22.49

1398
கவிக்கூற்று
ஆனவன் போன பின், அரசர் கோ மகன்
ஊனம் இல் பேர் அரசு உய்க்கும் நாள் இடை,
வானவர் செய்த மா தவம் உண்டு ஆதலால்,
மேல் நனி நிகழ்ந்தன விளம்புவாம் அரோ !
1.22.50

Ayodhya Kandam – Das Buch von Ayodhya

In Ayodhya verwandelt sich die Erwartung einer Krönung in Abschied und Verlust. Bharatas Haltung und Ramas Entscheidung machen sichtbar, wie tief Liebe, Verantwortung und Dharma ineinandergreifen.

2.0 – Anrufung

2.0 கடவுள் வாழ்த்து 1399

1399
வான் நின்று இழிந்து வரம்பு இகந்த மா பூதம் அத்து இன் வைப்பு எங்கும்,
ஊனும் உயிரும் உணர்வும் போல் உள்ளும் புறனும் உளன் என்ப ;
கூனும் சிறிய கோ தாய் உம் கொடுமை இழைப்பக் கோல் துறந்து,
கானும் கடலும் கடந்து, இமையோர் இடுக்கண் தீர்த்த கழல் வேந்தை.
2.0.1

2.1 – Die Beratung

2.1 . மந்திரப் படலம் (1400 – 1495)

1400
தயரதன் மந்திராலோசனை மண்டபத்தை அடைதல்
மண் உறும் முரசு இனம் மழையின் ஆர்ப்பு உற
பண் உறு படர் சினப் பரும யானையான் ,
கண் உறு கவரியின் கற்றை சுற்று உற ,
எண் உறு சூழ்ச்சியின் இருக்கை எய்தினான் .
2.1.1

1401
தயரதன் தனித்திருத்தல்
புக்க பின் 'நிருபரும் பொரு இல் சுற்றமும்
பக்கமும் பெயர்க ' எனப் பரிவின் நீக்கினான் ;
ஒக்க நின்று , உலகு அளித்து , யோகின் எய்திய
சக்கரத்தவன் எனத் தமியன் ஆயினான் .
2.1.2

1402
வசிட்டன் முதலிய அமைச்சர்களை வரவழைத்தல்
சந்திரற்கு உவமைசெய் தரள வெண் குடை
அந்தரம் அத்து அளவும் நின்று அளிக்கும் ஆணையான் ,
இந்திரற்கு இமையவர் குருவை ஏய்ந்த தன்
மந்திரக் கிழவரை 'வருக ' ! என்று ஏவினான் .
2.1.3

1403
வசிட்டன் வருகை
பூ வரு பொலன் கழல் பொரு இல் மன்னவன்
காவலின் ஆணை செய் கடவுள் ஆம் எனத்
தேவரும் முனிவரும் உணரும் தேவர்கள்
மூவரின் நால்வர் ஆம் முனி வந்து எய்தினான் .
2.1.4

1404
அமைச்சர்களின் பெருமை (1404-1408)
குலம் முதல் தொன்மையும் , கலையின் குப்பையும் ,
பல முதல் கேள்வியும் , பயனும் , எய்தினார் ,
நலம் முதல் நலியினும் நடுவு நோக்குவார் ,
சலம் முதல் அறுத்து , அரும் தருமம் தாங்கினார் .
2.1.5

1405
உற்றது கொண்டு மேல் வந்து உறு பொருள் உணரும் கோள் ஆர் ;
மற்று அது வினையின் வந்தது ஆயினும் , மாற்றல் ஆற்றும்
பெற்றியர் ; பிறப்பின் மேன்மைப் பெரியவர் ; அரிய நூலும்
கற்றவர் ; மானம் நோக்கின் கவரிமா அனைய நீரார் .
2.1.6

1406
காலமும் இடனும் ஏற்ற கருவியும் தெரிந்து கற்ற
நூலுற நோக்கித் தெய்வம் நுனித்து , அறம் குறித்து , மேலோர்
சீலமும் புகழ்க்கு வேண்டும் செய்கையும் தெரிந்துகொண்டு ,
பால் வரும் உறுதி யாவும் தலைவன் கு பயக்கும் நீரார் .
2.1.7

1407
தம் உயிர்க்கு உறுதி எண்ணார் , தலைமகன் வெகுண்ட போதும்
வெம்மையைத் தாங்கி நீதி விடாது நின்று உரைக்கும் வீரர் ;
செம்மை இல் திறம்பல் செல்லாத் தேற்றத்தார் , தெரியும் காலம்
மும்மையும் உணர வல்லார் , ஒருமையே மொழியும் நீரார் .
2.1.8

1408
நல்லவும் தீயவும் நாடி , நாயகற்கு
எல்லையில் மருத்துவன் இயல்பின் எண்ணுவார் ;
ஒல்லை வந்து உறுவன உற்ற பெற்றியில்
தொல்லை நல்வினை என உதவும் சூழ்ச்சியார் .
2.1.9

1409
அமைச்சர்களின் வருகை (1409-1410)
அறுபதின் ஆயிரர் எனினும் , ஆண் தகைக்கு
உறுதியில் , ஒன்று இவர்க்கு உணர்வு என்று உன்னலாம்
பெறல் அரும் சூழ்ச்சியர் ; திருவின் பெட்பினர் ;
மறி திரைக் கடல் என வந்து சுற்றினார் .
2.1.10

1410
முறைமையின் எய்தினர் , முந்தி அந்தம் இல்
அறிவனை வணங்கித் தம் அரசைக் கை தொழுது ,
இறையிடை வரன்முறை ஏறி , ஏற்ற சொல்
துறை அறி பெருமையான் அருளும் சூடினார் .
2.1.11

1411
தயரதன் தன் கருத்தைக் கூறுதல் (1411-1429)
அன்னவன் அருள் அமைந்து இருந்த ஆண்டையின் ,
மன்னவன் அவர் முகம் மரபின் நோக்கினான் ;
'உன்னியது அரும் பெறல் உறுதி ஒன்று உளது ;
என் உணர்வு அனைய நீர் இனிது கேட்க ' எனா .
2.1.12

1412
'வெய்யவன் குலம் முதல் வேந்தர் மேலவர்
செய்கையின் ஒரு முறை திறம்பல் இன்றியே
வையம் என் புயத்திடை , நுங்கள் மாட்சியால் ,
ஐயிரண்டு ஆயிரம் அத்து ஆறு தாங்கினேன் . '
2.1.13

1413
'கன்னியர்க்கு அமைவரும் கற்பின் , மாநிலம்
தன்னை இ தகை தர தருமம் கைதர ,
மன் உயிர்க்கு உறுவதே செய்து வைகினேன் ,
என் உயிர்க்கு உறுவதும் செய்ய எண்ணினேன் .'
2.1.14

1414
'விரும்பிய மூப்பு எனும் வீடு கண்ட யான் ,
இரும் பியல் அனந்தனும் , இசைந்த யானையும் ,
பெரும் பெயர்க் கிரிகளும் , பெயரத் தாங்கிய
அரும் பொறை இனிச் சிறிது ஆற்ற ஆற்றல் ஏன் .'
2.1.15

1415
'நம் குலக் குரவர்கள் நவையின் நீங்கினார் ,
தம் குலப் புதல்வரே தரணி தாங்கப் போய் ,
வெம் குலப் புலன் கெட வீடு நண்ணினார் ,
எங்கு உலப்பு உறுவர் ? என்று எண்ணி நோக்குகேன் .'
2.1.16

1416
'வெள்ள நீர் உலகினில் , விண்ணில் , நாகரில் ,
தள் அரும் பகை எலாம் தவிர்த்து நின்ற யான் ,
கள்ளரில் கரந்து உறை காமம் ஆதியாம்
உள் உறை பகைஞருக்கு ஒதுங்கி வாழ்வென் ஓ ?'
2.1.17

1417
'பஞ்சி மென் தளிர் அடிப் பாவை கோல் கொள ,
வெம் சினத்து அவுணர் தேர் பத்தும் வென்று உளேற்கு ,
எஞ்சல் இல் மனம் எனும் இழுதை ஏறிய
அஞ்சு தேர் வெல்லும் ஈது அருமை ஆவது ஏ ?'
2.1.18

1418
'ஒட்டிய பகைஞர் வந்து உருத்த போர் இடை
பட்டவர் அல்லரேல் , பரம ஞானம் போய்த்
தெட்டவர் அல்லரேல் , செல்வம் ஈண்டென
விட்டவர் அல்லரேல் , யாவர் வீடு உளார் ?'
2.1.19

1419
'இறப்பு எனும் மெய்மையை இம்மை யாவர்க்கும்
மறப்பு எனும் அதனின் மேல் கேடு மற்று உண்டு ஓ ?
துறப்பு எனும் தெப்பமே துணை செயாவிடின்
பிறப்பு எனும் பெரும் கடல் பிழைக்கல் ஆகுமோ ?'
2.1.20

1420
'அரும் சிறப்பு அமைவரும் துறவும் , அவ் வழித்
தெரிஞ்சு உறவு என மிகும் தெளிவும் , ஆய் வரும்
பெரும் சிறகு உள எனில் , பிறவி என்னும் இவ்
இரும் சிறை கடத்தலின் இனியது யாவது ஏ ? '
2.1.22

1421
'இனியது போலும் இவ் அரசை எண்ணும் ஓ
துனி வரும் நலன் எனத் தொடர்ந்து ? தோற்கலா
நனி வரு பெரும் பகை நவையின் நீங்கி , அத்
தனி அரசாட்சியில் தாழும் உள்ளம் ஏ ? '
2.1.22

1422
'உம்மை யான் உடைமையின் உலகம் யாவையும்
செம்மையின் ஓம்பி நல் அறமும் செய்தனென் ;
இம்மையின் உதவி நல் இசை நடாய நீர் ,
அம்மையும் உதவுதற்கு அமைய வேண்டுமால் . '
2.1.23

1423
'இழைத்த தீ வினையை உம் கடக்க எண்ணுதல் ,
தழைத்த பேர் அருள் உடை தவத்தின் ஆகுமேல் ,
குழைத்தது ஓர் அமுது உடைக் கோரம் நீக்கி , வேறு
அழைத்த தீ விடத்தினை அருந்தல் ஆகும் ஓ ? '
2.1.24

1424
'கச்சை அம் கட கரிக் கழுத்தின்கண் உறப்
பிச்சமும் கவிகையும் பெய்யும் இன் நிழல்
நிச்சயம் அன்று எனின் , நெடிது நாள் உண்ட
எச்சிலை நுகருவது இன்பம் ஆகும் ஓ ? '
2.1.25

1425
'மைந்தரை இன்மையின் வரம்பு இல் காலமும்
நொந்தனென் , இராமன் என் நோவை நீக்குவான்
வந்தனன் ; இனி அவன் வருந்த , யான் பிழைத்து
உய்ந்தனென் போவது ஓர் உறுதி எண்ணினேன் .
2.1.26

1426
'இறந்திலன் செருக் களத்து இராமன் தாதை தான்
அறம் தலை நிரம்ப மூப்பு அடைந்த பின்னரும்
துறந்திலன் என்பது ஓர் சொல் உண்டான பின்
பிறந்திலன் என்பதில் பிறிது உண்டாகும் ஓ ? '
2.1.27

1427
'பெரும் மகன் என்வயின் பிறக்கச் சீதையாம்
திரு மகள் மணவினை தெரியக் கண்ட யான் ,
அரும் மகன் , நிறை குணத்து அவனிமாது எனும்
ஒரு மகள் மணமும் கண்டு உவப்ப உன்னினேன் . '
2.1.28

1428
'நிவப்பு உறு நிலன் எனும் நிரம்பும் நங்கையும் ,
சிவப்பு உறு மலர் மிசை சிறந்த செல்வியும் ,
உவப்பு உறு கணவனை உயிரின் எய்திய
தவப் பயன் தாழ்ப்பது தருமம் அன்று அரோ . '
2.1.29

1429
'ஆதலால் இராமனுக்கு அரசை நல்கி , இப்
பேதைமைத்து ஆய் வரும் பிறப்பை நீக்குவான் ,
மா தவம் தொடங்கிய வனத்தை நண்ணுவேன் ;
யாது நும் கருத்து ? ' என இனைய கூறினான் .
2.1.30

1430
மன்னன் மாற்றம் கேட்ட அமைச்சர் நிலை
திரண்ட தோளினன் இப்படிச் செப்பலும் , சிந்தை
புரண்டு மீது இடப் பொங்கிய உவகையர் , ஆங்கே
வெருண்டு , மன்னவன் பிரிவு எனும் விம்முறும் நிலையால் ,
இரண்டு கன்றினுக்கு இரங்கும் ஓர் ஆ என இருந்தார் .
2.1.31

1431
மன்னன் கருத்திற்கு அமைச்சர் இசைதல்
அன்னர் ஆயினும் , அரசனுக்கு அது அலது உறுதி
பின்னர் இல் எனக் கருதியும் , பெரும் நில வரைப்பில்
மன்னும் மன் உயிர்க்கு இராமனின் மன்னவர் இல்லை
என்ன உன்னியும் , விதியது வலியினும் , இசைந்தார் .
2.1.32

1432
வசிட்டன் மொழியத் தொடங்கல்
இருந்த மந்திரக் கிழவர் அது எண்ணமும் , தன்பால்
பரிந்த சிந்தை அம் மன்னவன் கருதிய பயனும் ,
பொருந்தும் மன் உயிர் கு உறுதியும் , பொது உற நோக்கித்
தெரிந்து , நால் மறை திசைமுகன் திரு மகன் செப்பும் .
2.1.33

1433
வசிட்டன் வாய்மொழி (1433-1439)
'நிருப ! நின் குல மன்னவர் நேமி பண்டு உருட்டிப்
பெருமை எய்தினர் யாவர் ஏ இராமனைப் பெற்றார் ?
கருமமே இது ; கற்று உணர்ந்தோய் கு இனிக் கடவ
தருமமும் இது ; தக்கதே நினைத்தனை , தகவோய் ! '
2.1.34

1434
'புண்ணியம் தொடர் வேள்விகள் யாவையும் புரிந்த
அண்ணல் ஏ ! இனி அருந்தவம் இயற்றவும் அடுக்கும் '
வண்ண மேகலை நிலம் மகள் மற்று உனைப் பிரிந்து
கண் இழந்திலள் எனச் செயும் , நீ தந்த கழலோன் . '
2.1.35

1435
'புறத்து நாம் ஒரு பொருள் இனிப் புகல்கின்றது எவன் ஓ ?
அறத்தின் மூர்த்தி வந்து அவதரித்தான் என்பது அல்லால் ,
பிறத்து யாவையும் காத்து அவை பின் உறத் துடைக்கும்
திறத்து மூவரும் திருத்திய திருத்தும் அத் திறலோன் . '
2.1.36

1436
'பொன் உயிர்த்த பூ மடந்தையும் , புவி எனும் திருவும் ,
இன் உயிர்த் துணை இவன் என நினைக்கின்ற இராமன் ,
என் உயிர்க்கு என்கை புல்லிது ; இங்கு இவற் பயந்து எடுத்த
உன் உயிர்க்கு என நல்லன் , மன் உயிர்க்கு எலாம் ; உரவோய் ! '
2.1.37

1437
`'வாரம் என் இனிப் பகர்வது ? வைகலும் அனையான்
பேரினால் வரும் இடையுறு பெயர்கின்ற பயத்தால் ,
வீர ! நின் குல மைந்தனை வேதியர் முதலோர்
யாரும் , 'யாம் செய்த நல் அறப் பயன் ' என இருப்பார் .
2.1.38

1438
`'மண்ணினும் நல்லள் ; மலர் மகள் , கலைமகள் , கலையூர்
பெண்ணினும் நல்லள் ; பெரும் புகழ்ச் சனகி ; பேர் உலகின்
கண்ணினும் நல்லன் ; கற்றவர் கற்றிலாதவரும்
உண்ணும் நீரினும் , உயிரினும் , அவனையே உவப்பார் .
2.1.39

1439
`'மனிதர் வானவர் மற்று உளோர் அற்றம் காத்து அளிப்பார் ,
இனி இம் மன் உயிர்க்கு இராமனில் சிறந்தவர் இல்லை ;
அனையது ஆதலின் , அரச ! நிற்கு உறு பொருள் அறியில் ,
புனித மாதவம் அல்லது ஒன்று இல் எனப் புகன்றான் .
2.1.40

1440
வசிட்டன் வாய்மொழியால் தயரதன் மகிழ்தல்
மற்று அவன் சொன்ன வாசகம் கேட்டலும் , மகனைப்
பெற்ற அன்றினும் , பிஞ்ஞகன் பிடித்த அப் பெரும் வில்
இற்ற அன்றினும் , எறி மழு வாளவன் இழுக்கம்
உற்ற அன்றினும் பெரியது ஓர் உவகையன் ஆனான் .
2.1.41

1441
மன்னன் வசிட்டனைப் பாராட்டுதல் (1441-1442)
அனையது ஆகிய உவகையன் , கண்கள் நீர் அரும்ப ,
முனிவன் மா மலர் பாதங்கள் முறைமையின் இறைஞ்சி ,
'இனிய சொல்லினை ; எம்பெருமான் அருள் விழியின்
தனியன் நால் நிலம் தாங்கியது ; அவற்கு இது தகாது ஓ ? '
2.1.42

1442
'எந்தை நீ உவந்து இதம் சொல , எம் குலத்து அரசர் ,
அந்தம் இல் அரும் பெரும் புகழ் அவனியில் நிறுவி ,
முந்து வேள்வியும் முடித்துத் தம் இரு வினை முடித்தார் ;
வந்தது அவ் அருள் எனக்கும் ' என்று உரைசெய்து மகிழ்ந்தான் .
2.1.43

1443
சுமந்திரன் சொல்லத் தொடங்குதல்
பழுது இல் மாதவன் பின் ஒன்றும் பணித்து இலன் இருந்தான் ;
முழுதும் எண் உறும் மந்திரம் கிழவர் , தம் முகத்தால்
எழுதி நீட்டிய இங்கிதம் , இறை மகன் கு ஏறத்
தொழுத கையினன் , சுமந்திரன் , முன் நின்று சொல்லும் .
2.1.44

1444
சுமந்திரன் கூற்று (1444-1445)
`'உறத் தகும் அரசு இராமற்கு என்று உவக்கின்ற மனம் அத்து ஐ
துறத்தி நீ எனும் சொல் சுடும் ; நின்குலத் தொல்லோர்
மறத்தல் செய்கிலாத் தருமத்தை மறப்பதும் வழக்கு அன்று ;
அறத்தின் ஊங்கு இனிக் கொடிது எனல் ஆவது ஒன்று யாதே ?
2.1.45

1445
`'புரைசை மா கரி நிருபர்க்கும் , புரத்து உறைவோர்க்கும் ,
உரைசெய் மந்திரக் கிழவர்க்கும் , முனிவர்க்கும் , உள்ளம்
முரைசம் ஆர்ப்ப , நின் முதல் மணிப் புதல்வனை முறையால்
அரைசன் ஆக்கிப் பின் அ புறம் அத்து அடுத்தது புரிவாய் .
2.1.46

1446
தயரதன் இராமனைக் கொண்டுவரச் சுமந்திரனை அனுப்புதல்

என்ற வாசகம் சுமந்திரன் இயம்பலும் , இறைவன் ,
'நன்று சொல்லினை ; நம்பியை நளி முடி சூட்டி
நின்று , நின்றது செய்வது ; விரைவினில் நீயே
சென்று , கொண்டு அணை திரு மகள் கொழுநனை ' என்றான் .
2.1.47

1447
சுமந்திரன் இராமனை அடைதல்
அலங்கல் மன்னனை அடி தொழுது , அவன் மனம் அனையான்
விலங்கல் மாளிகை வீதியில் விரைவு ஒடு சென்றான் ,
தலங்கள் யாவையும் பெற்றனன் தான் எனத் தளிர்ப்பான் ,
பொலன் கொள் தேரொடும் இராகவன் திரு மனை புக்கான் .
2.1.48

1448
சுமந்திரன் இராமனைக் காண்டல்
பெண்ணின் இன் அமுது அன்னவள் தன்னொடும் , பிரியா
வண்ண வெம் சிலைக் குரிசிலும் மருங்கு இனிது இருப்ப ,
அண்ணல் ஆண்டு இருந்தான் அழகு அரு நறவு என்னக்
கண்ணும் உள்ளமும் வண்டு எனக் களிப்பு உறக் கண்டான் .
2.1.49

1449
இராமன் தேர்மேற்கொள்ளல்
கண்டு கை தொழுது `'ஐய ! இக்
கடல் இடைக் கிழவோன்
'உண்டு ஒர் காரியம் , வருக ' என
உரைத்தனன் எனலும்
புண்டரீகக் கண் புரவலன்
பொருக்கென எழுந்து , ஓர்
கொண்டல் போல் அவன் கொடி நெடும்
தேர் மிசை கொண்டான்
2.1.50

1450
இராமன் தேரில் செல்லல்
முறையின் மொய்ம் முகில் என முரசு ஆர்த்திட , மடவார்
இறை கழன்ற சங்கு ஆர்த்திட , இமையவர் 'எங்கள்
குறை முடிந்தது ' என்று ஆர்த்திடக் , குஞ்சியைச் சூழ்ந்த
நறை அலங்கல் வண்டு ஆர்த்திடத் தேர்மிசை நடந்தான் .
2.1.51

1451
இராமனைக் கண்ட பெண்டிர் செயல்
பணை நிரந்தன , பாட்டு ஒலி நிரந்தன ; அனங்கன்
கணை நிரந்தன ; நாண் ஒலி கறங்கின ; நிறைப் பேர்
அணை நிரந்தன அறிவு எனும் பெரும் புனல் ; அனையார்
பிணை நிரந்து எனப் பரந்தனர் , நாணமும் பிரிந்தார் .
2.1.52

1452
நீள் எழுத் தொடர் வாயினும் குழையொடும் நெகிழ்ந்த ;
ஆளகம் அத்து இன் ஓடு அரமியத் தலத்தினும் அலர்ந்த ;
வாள் அரத்தம் வேல் வண்டொடு கெண்டைகள் மயங்கச்
சாளரம் அத்து இன் உம் பூத்தன ; தாமரை மலர்கள் .
2.1.53

1453
மண் தலம்தரு மதி கெழு மழை முகில் அனைய
அண்டர் நாயகன் , வரை புரை அகலத்துள் அலங்கல் ,
தொண்டை வாய்ச்சியர் நிறையொடும் நாணொடும் தொடர்ந்த
கெண்டையும் உள கிளை பயில் வண்டொடும் கிடந்த .
2.1.54

1454
சரிந்த பூ உள , மழையொடு கலை உறத் தாழ்வ ;
பரிந்த பூ உள , பனி கடை முத்து இனம் படைப்ப ;
எரிந்த பூ உள , இள முலை இழை இடை நுழைய ,
விரிந்த பூ உள , மீன் உடை வான் நின்றும் வீழ்வ .
2.1.55

1455
வள் உறை கழித்து ஒளிர்வன வாள் நிமிர் மதியம்
தள்ளுறச் சுமந்து எழுதரும் தமனியக் கொம்பில் ,
புள்ளி நுண் பனி பொடிப்பன , பொன் இடைப் பொதிந்த ,
எள் உடைப் பொரி விரவின , உள சில இளம் நீர் .
2.1.56

1456
இராமன் தயரதன்பக்கல் சார்தல்
ஆயது அவ் வழி நிகழ்தர , ஆடவர் எல்லாம்
தாயை முன்னிய கன்று என நின்று உயிர் தளிர்ப்பத்
தூய தம்பியும் , தானும் , அச் சுமந்திரன் தேர் மேல்
போய் , அகம் குளிர் புரவலன் இருந்துழிப் புக்கான் .
2.1.57

1457
இராமனைத் தயரதன் தழுவுதல் (1457-1458)
மா தவன் தனை வரன்முறை வணங்கி , வாள் உழவன்
பாத பங்கயம் பணிந்தனன் ; பணிதலும் , அனையான் ,
காதல் பொங்கிடக் கண் பனி உகுத்திடக் கனி வாய்ச்
சீதை கொண்கனைத் திரு உறை மார்பகம் சேர்த்தான் .
2.1.58

1458
நலம் கொள் மைந்தனைத் தழுவினன்
என்பது என் ? நளி நீர்
நிலங்கள் தாங்குறும் நிலையினை
நிலையிட நினைந்தான் ,
விலங்கல் அன்ன திண் தோளையும் ,
மெய்த் திரு இருக்கும்
அலங்கல் மார்பையும் , தனது தோள்
மார்பு கொண்டு அளந்தான் .
2.1.59

1459
தயரதன் இராமனை வேண்டுதல் (1459-1467)
ஆண்டு தன் மருங்கு இரீஇ , உவந்து , அன்பு உற நோக்கிப்
பூண்ட போர் மழு உடையவன் நெடும் புகழ் குறுக
நீண்ட தோள் ஐய ! நின் பயந்து எடுத்த யான் நின்னை
வேண்டி எய்திட விரைவது ஒன்று உளது ' என விளம்பும் .
2.1.60

1460
'ஐய ! சாலவும் அலசினென் ; அரும் பெரும் மூப்பும்
மெய்யது ஆயது ; பியல் இடம் பெரும் பரம் விசித்த
தொய்யல் மாநிலச் சுமை உறு சிறை துறந்து , இனி , யான்
உய்யல் ஆவது ஓர் நெறி புக உதவிட வேண்டும் . '
2.1.61

1461
உரிமை மைந்தரைப் பெறுகின்றது உறு துயர் நீங்கி
இருமையும் பெறற்கு என்பது , பெரியவர் இயற்கை ;
தருமம் அன்ன நின் தந்த யான் , தளர்வது தகவு ஓ ?
கருமம் என் வயின் செய்யில் , என் கட்டுரை கோடி . '
2.1.62

1462
'மைந்த ! நம் குல மரபினில் மணி முடி வேந்தர் ,
தம் தம் மக்களே கடைமுறை நெடு நிலம் தாங்க ,
ஐந்தொடு ஆகிய முப்பகை மருங்கு அற அகற்றி ,
உய்ந்து போயினர் ; ஊழி நின்று எண்ணினும் உலவார் . '
2.1.63

1463
'முன்னை ஊழ்வினைப் பயத்தினும் , முற்றிய வேள்விப்
பின்னை எய்திய நலத்தினும் , அரிதின் நிற் பெற்றேன் ;
இன்னம் யான் இந்த அரசியல் இடும்பையன் என்றால் ,
நின்னை ஈன்று உள பயத்தினில் நிரம்புவது யாதோ ? '
2.1.64

1464
'ஒருத்தலைப் பரத்து ஒருத்தலைப் பங்குவின் ஊர்தி
எருத்தின் , ஈங்கு நின்று இயல்வரக் குழைந்து இடர் உழக்கும்
வருத்தம் நீங்கி , அவ் வரம்பு அறு திருவினை மருவும்
அருத்தி உண்டு , எனக்கு ; ஐய ! ஈது அருளிடவேண்டும் . '
2.1.65

1465
'ஆளும் நல் நெறிக்கு அமைவரும் அமைதி இன்று ஆக ,
நாளும் நம் குல நாயகன் நறை விரி கமலத்
தாளின் நல்கிய கங்கையைத் தந்து , தந்தையரை
மீள்வு இல் இன் உலகு ஏற்றினான் , ஒரு மகன் மேல் நாள் . '
2.1.66

1466
'மன்னர் ஆனவர் அல்லர் , மேல் வானவர்க்கு அரசு ஆம்
பொன்னின் வார் கழல் புரந்தரன் போலியர் அல்லர் ,
பின்னும் மா தவம் தொடங்கி நோன்பு இழைத்தவர் அல்லர் ,
சொல் மறா மகப் பெற்றவர் அரும் துயர் துறந்தார் . '
2.1.67

1467
அனையது ஆதலின் , அரும் துயர்ப் பெரும் பரம் அரசன்
வினையின் என்வயின் வைத்தனன் எனக் கொளவேண்டா ;
புனையும் மா முடி புனைந்து இந்த நல் அறம் புரக்க
நினையல்வேண்டும் ; யான் நின் வயின் பெறுவது ஈது ' என்றான் .
2.1.68

1468
தந்தை பணியை மைந்தன் உடன்படல்
தாதை அப் பரிசு உரைசெயத் தாமரைக் கண்ணன்
காதல் உற்றிலன் ; இகழ்ந்திலன் ; கடன் இது என்று உணர்ந்தும் ,
'யாது கொற்றவன் ஏவியது அது செயல் அன்று ஓ
நீதி எற்கு ? ' என நினைந்தும் , அப் பணி தலை நின்றான் .
2.1.69

1469
தயரதன் தன் கோயில் செல்லுதல்
குருசில் சிந்தையை மனம் கொண்ட கொற்ற வெண் குடையான் ,
'தருதி இவ் வரம் ' எனச் சொலி , உயிர் உறத் தழுவிச்
சுருதி அன்ன தன் மந்திரச் சுற்றமும் சுற்றப்
பொருவில் மேருவும் பொரு அரும் கோயில் போய்ப் புக்கான் .
2.1.70

1470
இராமன் தன் கோயிலுக்குச் செல்லுதல்
நிவந்த அந்தணர் , நெடுந்தகை மன்னவர் , நகரத்து
உவந்த மைந்தர்கள் , மடந்தையர் , உழையர் பின் தொடரச்
சுமந்திரன் தடம் தேர் மிசை சுந்தரத் திரள் தோள்
அமைந்த மைந்தனும் , தன் நெடும் கோயில் சென்று அடைந்தான் .
2.1.71

1471
தயரதன் வேந்தர்க்கு ஓலை போக்கியபின் வசிட்டனை
முடிபுனைதற்கு வேண்டுவ அமைக்க எனல்
வென்றி வேந்தரை 'வருக ' என்று , உவணம் வீற்றிருந்த
பொன் திணிந்த தோட்டு அரும் பெறல் இலச்சினை போக்கி ,
'நன்று சித்திர நளி முடி கவித்தற்கு , நல்லோய் !
சென்று வேண்டுவ வரன் முறை அமைக்க ' எனச் செப்ப .
2.1.72

1472
இராமனுக்கு முடிபுனைதலை மன்னவர்க்குத் தயரதன் கூறல்
உரிய மா தவன் , 'ஒள்ளிது ' என்று உவந்தனன் , விரைந்து , ஓர்
பொருவு இல் தேர்மிசை அந்தணர் குழாத்தொடும் போக ,
'நிருபர் ! கேண்மின்கள் ; இராமற்கு நெறி முறைமையின் ஆல்
திருவும் , பூமியும் , சீதையில் சிறந்தன ' என்றான் .
2.1.73

1473
தயரதன் மொழிகேட்டு நிருபர்கள் மகிழ்தல்
இறைவன் சொல் எனும் இன் நறவு அருந்தினர் யாரும்
முறையின் நின்றிலர் , முந்து உறு களி இடை மூழ்கி ,
நிறையும் நெஞ்சு இடை உவகை போய் மயிர் வழி நிமிர ,
உறையும் விண் அகம் உடலொடும் எய்தினர் ஒத்தார் .
2.1.74

1474
மன்னவர் மகிழ்ச்சியால் தயரதனுக்குக் கூறுதல் (1474-1475)
ஒத்த சிந்தையர் , உவகையர் , ஒருவரின் ஒருவர் ,
தம் தமக்கு உற்ற அரசு எனத் தழைக்கின்ற மனத்தார் ,
முத்த வெண் குடை மன்னனை முறை முறை தொழுதார் ,
'அத்த ! நன்று ' என அன்பினோடு அறிவிப்பது ஆனார் .
2.1.75

1475
`'மூவெழு முறைமை எம் குலங்கள் முற்று உற
பூ எழு மழுவினால் பொருது போக்கிய
சேவகன் சேவகம் செகுத்த சேவகற்கு
ஆவது இவ் உலகம் ; ஈது அறன் ; `' என்றார் , அரோ .
2.1.76

1476
தயரதன் மீண்டும் கூறத் தொடங்குதல்
வேறு இலா மன்னரும் விரும்பி இன்னது
கூறினார் ; அது மனம் கொண்ட கொற்றவன் ,
ஊறின உவகையை ஒளிக்கும் சிந்தையான் ,
மாறும் ஓர் அளவைசால் வாய்மை கூறினான் .
2.1.77

1477
மன்னர் கருத்துணரத் தயரதன் வினாதல்
'மகன் வயின் அன்பினால் மயங்கி யான் இது
புகல , நீர் புகன்ற இப் பொம்மல் வாசகம் ,
உகவையின் மொழிந்தது ஓ ? உள்ளம் நோக்கி ஓ ?
தகவு என நினைந்தது ஓ ? தன்மை என் ? ' என்றான் .
2.1.78

1478
இராமனிடம் மக்கள் செய்யும் அன்பினை மன்னர் கூறல் (1478-1481)
இ வ்வகை உறைசெய , இருந்த வேந்தர்கள் ,
'செவ்விய நின் திரு மகற்குத் தேயத்தோர்
அவ் அவர்க்கு அவ் அவர் ஆற்ற ஆற்றுறும்
எவ்வம் இல் அன்பினை இனிது கேள் ' எனா .
2.1.79

1479
'தானமும் , தருமமும் , தவமும் , தன்மை சேர்
ஞானமும் , நல்லவர்ப் பேணும் நன்மையும் ,
மானவ ! வையம் நின் மகற்கு வைகலும்
ஈனம் இல் செல்வம் வந்து இயைக என்ன ஏ . '
2.1.80

1480
'ஊருணி நிறையவும் , உதவும் மாடு உயர்
பார் நுகர் பழுமரம் பழுத்தது ஆகவும் ,
கார் மழை பொழியவும் , கழனி பாய் நதி
வார் புனல் பெருகவும் , மறுக்கின்றார்கள் யார் ? '
2.1.81

1481
'பனை அவாம் நெடும் கரப் பரும யானையாய் !
நினை அவாம் தன்மையை நினைந்த மன் உயிர்க்கு
எனையவாறு அன்பினன் இராமன் , ஈண்டு அவற்கு ,
அனையவாறு அன்பின அவையும் ' என்றனர் .
2.1.82

1482
மன்னர்சொல் கேட்டுத் தயரதன் மகிழ்தல்
மொழிந்தது கேட்டலும் மொய்த்து நெஞ்சினைப்
பொழிந்த பேர் உவகையான் , பொங்கு காதலான் ,
கழிந்தது ஓர் இடரினான் , களிக்கும் சிந்தையான் ,
வழிந்த கண் நீரினான் , மன்னன் கூறுவான் .
2.1.83

1483
தயரதன் இராமனை மன்னவர் கையடையாக்கல்
`'செம்மையில் , தருமத்தில் , செயலில் , தீங்கின்பால்
வெம்மையில் ஒழுக்கத்தில் மெய்ம்மை மேவினீர் !
என் மகன் என்பது என் ? நெறியின் ஈங்கு இவன்
நும் மகன் ; கையடை நோக்கும் ஊங்கு என்றான் .
2.1.84

1484
தயரதன் இராமனுக்கு முடிபுனைநாள் பார்க்கப் போதல்
அரசரை விடுத்தபின் , ஆணை மன்னவன் ,
புரை தபு நாளொடு பொழுதும் நோக்குவான் ,
உரை தெரி கணிதரை ஒருங்கு கொண்டு , ஒரு
வரை பொரு மண்டப மருங்கு போயினான் .
2.1.85

1485
கோசலையின் பணிப்பெண்கள் சிலர் மகிழ்தல்
ஆண்டு அவன் நிலை ஆக , அறிந்தவர் ,
பூண்ட காதலர் , பூட்டு அவிழ் கொங்கையர் ,
நீண்ட கூந்தலர் , நீள் கலை தாங்கலர் ,
ஈண்ட ஓடினர் , இட்டு இடை இற்றிலர் .
2.1.86

1486
அம்மங்கையர் கோசலையை அடைதல்
ஆடுகின்றனர் , பண் அடைவு இன்றியே
பாடுகின்றனர் , பார்த்தவர்க்கே கரம்
சூடுகின்றனர் , சொல்லுவது ஓர்கிலார் ,
மாடு சென்றனர் , மங்கையர் நால்வரே .
2.1.87

1487
கோசலை வினாதல்
கண்ட மாதரைக் காதலின் நோக்கினாள் ,
கொண்டல் வண்ணனை நல்கிய கோசலை ,
'உண்டு பேர் உவகைப் பொருள் : அன்னது ,
தொண்டை வாயினிர் ! சொல்லுமின் ஈண்டு ' என்றாள் .
2.1.88

1488
இராமன் முடிசூடுதலைத் தெரிவித்தல்
” ‘மன் நெடும் கழல் வந்து வணங்கிடப்
பல் நெடும் பகல் பார் அளிப்பாய்’ என
நின் நெடும் புதல்வன் தனை நேமியான் ,
தொல் நெடு முடி சூட்டுகின்றான் என்றார் .
2.1.89

1489
கோசலை மகிழ்வும் நடுக்கமும் அடைதல்
'சிறக்கும் செல்வம் மகற்கு ' எனச் சிந்தையில்
பிறக்கும் பேர் உவகை கடல் பெட்பு அற
வறக்கும் மா வடவைக் கனல் ஆனது ஆல் ,
துறக்கும் மன்னவன் என்னும் துணுக்கம் ஏ .
2.1.90

1490
கோசலை திருமால் கோயிலுக்குச் செல்லுதல்
அன்னள் ஆயும் , அரும் பெறல் ஆரமும் ,
நல் நிதிக் குவையும் நனி நல்கித் தன்
துன்னு காதல் சுமித்திரையோடும் போய் ,
மின்னும் நேமியன் மேவு இடம் மேவினாள் .
2.1.91

1491
கோசலை திருமாலை வணங்கல்
மேவி , மெல் மலராள் நிலம் மாது எனும்
தேவிமாரொடும் , தேவர்கள் யாவர்க்கும்
ஆவியும் அறிவும் முதல் ஆயவன்
வாவி மா மலர்ப் பாதம் வணங்கினாள் .
2.1.92

1492
கோசலை , இறைவனை வேண்டல்
'என் வயிற்று அரு மைந்தற்கு இனி அருள்
உன் வயிற்றது ' என்றாள் , உலகு யாவையும்
மன் வயிற்றின் அடக்கிய மாயனைத்
தன் வயிற்றின் அடக்கும் தவத்தினாள் .
2.1.93

1493
கோசலைகோதானம் புரிதல்
என்று இறைஞ்சி , அவ் இந்திரை கேள்வனுக்கு
ஒன்றும் நால் மறை ஓதிய பூசனை
நன்று இழைத்து , அவண் நல்ல தவர்க்கு எலாம்
கன்று உடைப் பசுவின் கடல் நல்கினாள் .
2.1.94

1494
கோசலை சொன்னதானம் முதலியன செய்தல்
பொன்னும் , மா மணியும் , புனை சாந்தமும் ,
கன்னிமார் ஒடு காசினி ஈட்டமும் ,
இன்ன யாவையும் ஈந்தனள் , அந்தணர்க்கு ,
அன்ன தானமும் , ஆடையும் நல்கினாள் .
2.1.95

1495
கோசலை நோன்பிருத்தல்
நல்கி , நாயகன் நாள் மலர்ப் பாதத்தைப்
புல்லிப் போற்றி வணங்கிப் புரை இலா
மல்லல் மாளிகைக் கோயில் வலம் கொளாத்
தொல்லை நோன்புகள் யாவும் தொடங்கினாள் .
2.1.96

2.2 – Mantharas Intrige

2.2 . மந்தரை சூழ்ச்சிப் படலம் (1496 -1579 )

1496
தயரதன் சோதிடரை நாள் கேட்டல்
கடி கமழ் தாரினான் கணித மாக்களை
முடிவுற நோக்கி , ஓர் முகமன் கூறிப் பின் ,
'வடி மழு வாளவற் கடந்த மைந்தற்கு
முடி புனை கடிகை நாள் மொழிமின் ' என்றனன் .
2.2.1

1497
தயரதன் அழைக்க வசிட்டன் வருதல்
'பொருந்தும் நாள் நாளை நின் புதல்வற்கு ' என்றனர்
திருந்தினார் : அன்ன சொல் கேட்ட செய் கழல்
பெரும் திண் மால் யானையான் , 'பிழைப்பு இல் செய் தவம்
வருந்தினான் வருக ' என , வசிட்டன் எய்தினான் .
2.2.2

1498
தயரதன் , இராமனுக்கு அரசியல் அறங்கூற வசிட்டனை வேண்டல்
'நல் இயல் மங்கல நாளும் நாளை ; அவ்
வில் இயல் தோளவன் கு ஈண்டு வேண்டுவ
ஒல்லையின் இயற்றி , நல் உறுதி வாய்மையும்
சொல்லுதி பெரிது ' எனத் தொழுது சொல்லினான் .
2.2.3

1499
இராமன் வசிட்டனை வரவேற்றல்
முனிவனும் , உவகையும் தானும் முந்துவான் ,
மனுகுல நாயகன் வாயில் முன்னினான் ;
அனையவன் வரவு கேட்டு , அலங்கல் வீரனும் ,
இனிது எதிர்கொண்டு தன் இருக்கை எய்தினான் .
2.2.4

1500
வசிட்டன் முடிசூட்டுவிழா நாளை எனல்
ஒல்கல் இல் தவத்து உத்தமன் ஓதும் நூல்
மல்கு கேள்வி அவ் வள்ளலை நோக்கினான் ;
`'புல்கு காதல் புரவலன் , போர்வலாய் !
நல்கும் நானிலம் நாளை நினக்கு என்றான் .
2.2.5

1501
வசிட்டன் செவியறிவுறூஉ (1501-1516)
என்று , பின்னும் இராமனை நோக்கி , 'நான்
ஒன்று கூறுவது உண்டு உறுதிப் பொருள் ;
நன்று கேட்டுக் கடைப் பிடி நன்று ' எனத்
துன்று தாரவற் சொல்லுதல் மேயினான் .
2.2.6

1502
'கரிய மாலினும் , கண்ணுதலானினும் ,
உரிய தாமரை மேல் உறைவானினும் ,
விரியும் பூதம் ஓர் ஐந்தினும் , மெய்யினும் ,
பெரியர் அந்தணர் ; பேணுதி உள்ளத்தால் . '
2.2.7

1503
'அந்தணாளர் முனியவும் , ஆங்கு அவர்
சிந்தையால் அருள் செய்யவும் , தேவரில் ,
நொந்து உளாரையும் , நோய் தவிர்ந்தாரையும் ,
மைந்த ! எண்ண வரம்பும் உண்டு ஆம் கொல் , ஓ ? '
2.2.8

1504
'அனையர் ஆதலின் , ஐய ! இவ் வெய்ய தீ
வினையின் நீங்கிய மேலவர் தாள் இணை
புனையும் சென்னியையாய்ப் புகழ்ந்து ஏத்துதி ;
இனிய கூறி நின்று ஏயின செய்தி , ஆல் . '
2.2.9

1505
'ஆவதற்கும் அழிவதற்கும் , அவர்
ஏவ நிற்கும் விதியும் என்றால் , இனி
யாவது , எப்பொருள் , இம்மையும் , அம்மையும் ,
தேவரைப் பரவும் துணை சீர்த்தது ஏ ? '
2.2.10

1506
'உருளும் நேமியும் ஒண் கவர் எஃகமும் ,
மருள் இல் வாணியும் , வல்லவர் மூவர்க்கும்
தெருளும் நல் அறமும் , மனச் செம்மையும் ,
அருளும் , நீத்தபின் ஆவது உண்டாகும் ஓ ? '
2.2.11

1507
'சூது முந்துறச் சொல்லிய மாத் துயர் ,
நீதி மைந்த ! நினக்கு இலை ; ஆயினும் ,
ஏதம் என்பன யாவையும் எய்துதற்கு
ஓதும் மூலம் அவை என ஓர்தியே . '
2.2.12

1508
'யாரொடும் பகை கொள்ளலன் என்ற பின் ,
போர் ஒடுங்கும் , புகழ் ஒடுங்காது ; தன்
தார் ஒடுங்கல் செல்லாது ; அது தந்தபின்
வேரொடும் கெடல் வேண்டல் உண்டாகுமோ ? '
2.2.13

1509
'கோளும் ஐம்பொறியும் குறையப் பொருள்
நாளும் கண்டு , நடுக்குறு நோன்மையின்
ஆளும் அவ் அரசே அரசு ; அன்னது
வாளின் மேல் வரும் மாதவம் , மைந்தன் ஏ ! '
2.2.14

1510
'உமைக்கு நாதற்கும் , ஓங்கு புள் ஊர்திக்கும் ,
இமைப்பு இல் நாட்டம் ஓர் எட்டு உடையானுக்கும் ,
சமைத்த தோள் வலி தாங்கினர் ஆயினும் ,
அமைச்சர் சொல் வழி ஆற்றுதல் ஆற்றலே . '
2.2.15

1511
'என்புதோல் உடையார்க்கும் , இலார்க்கும் , தம்
வன் பகைப் புலன் மாசு அற மாய்ப்பது என் ?
முன்பு பின்பு இன்றி , மூ உலகத்தினும் ,
அன்பின் அல்லது ஒர் ஆக்கம் உண்டாகும் ஓ ? '
2.2.16

1512
'வையம் மன் உயிராக , அம் மன்னுயிர்
உய்யத் தாங்கும் உடல் அன்ன மன்னனுக்கு ,
ஐயம் இன்றி அறம் கடவாது அருள்
மெய்யின் நின்றபின் வேள்வியும் வேண்டும் ஓ ? '
2.2.17

1513
'இனிய சொல்லினன் , ஈகையன் , எண்ணினன் ,
வினையன் , தூயன் , விழுமியன் , வென்றியன் ,
நினையும் நீதிநெறி கடவான் , எனில் ,
அனைய மன்னற்கு அழிவும் உண்டு ஆம் கொல் ஓ ? '
2.2.18

1514
சீலம் அல்லன நீக்கிச் செம் பொன் துலைத்
தாலம் அன்ன தனி நிலை தாங்கிய
ஞால மன்னற்கு , நல்லவர் நோக்கிய
காலம் அல்லது , கண்ணும் உண்டு ஆகுமோ ? '
2.2.19

1515
'ஓர்வின் நல் வினை ஊற்றத்தினார் உரை
பேர்வு இல் தொல் விதி பெற்று உளது என்று அரோ ,
தீர்வு இல் அன்பு செலுத்தலில் , செவ்வி ஓர்
ஆர்வம் மன்னவற்கு ஆயுதம் ஆவதே . '
2.2.20

1516
'தூமகேது புவிக்கு எனத் தோன்றிய
வாம மேகலை மங்கையரால் வரும்
காமம் இல்லை எனில் , கடும் கேடு எனும்
நாமம் இல்லை ; நரகமும் இல்லை ஏ . '
2.2.21

1517
வசிட்டன் இராமனுடன் திருமால் கோயிலை அடைதல்
ஏனை நீதி இனையன , வையகப்
போனகற்கு விளம்பிப் , புலன் கொளீஇ ,
ஆனவன் ஒடும் , ஆயிரம் மௌலியான்
தானம் நண்ணினன் , தத்துவம் நண்ணினான் .
2.2.22

1518
இராமனை நீராட்டித் தருப்பையில் இருக்கச் செய்தல்
நண்ணி , நாகு அணை வள்ளலை நால் மறை
புண்ணியப் புனல் ஆட்டிப் , புலமையோர்
எண்ணும் நல் வினை முற்றுவித்து , ஏற்றினான் ,
வெள் நிறத்த தருப்பை விரித்து , அரோ .
2.2.23

1519
தயரதன் நகரை அணிசெயச் சொல்லல்
ஏற்றிட , ஆண் தகை இனிது இருந்துழி ,
நூல் தட மார்பனும் நொய்தின் எய்தப் போய் ,
ஆற்றல் சால் அரசனுக்கு அறிவித்தான் ; அவன் ,
'சாற்றுக , நகர் அணி சமைக்க ' என்றனன் .
2.2.24

1520
வள்ளுவர் முரசறைதல்
ஏவின வள்ளுவர் , `'இராமன் நாளை ஏ
பூமகள் கொழுநன் ஆய்ப் புனையும் மௌலி ; இக்
கோ நகர் அணிக எனக் கொட்டும் பேரி , அத்
தேவரும் களி கொளத் , திரிந்து சாற்றினார் .
2.2.25

1521
இராமன் முடிபுனைவது அறிந்து நகரமக்கள் மகிழ்தல்
'கவி அமை கீர்த்தி அக் காளை நாளையே
புவி அமை மணி முடி புனையும் ' என்ற சொல் ,
செவி அமை நுகர்ச்சி அது எனினும் , தேவர்தம்
அவி அமுது ஆனது ; அந்நகர் உளார்க்கு எலாம் .
2.2.26

1522
நகரமக்களின் மகிழ்வுறு செயல்கள்
ஆர்த்தனர் , களித்தனர் , ஆடிப் பாடினர் ,
வேர்த்தனர் , தடித்தனர் , சிலிர்த்து மெய்ம் மயிர்
போர்த்தனர் , மன்னனைப் புகழ்ந்து வாழ்த்தினர் ,
தூர்த்தனர் நீள்நிதி சொல்லினார்க்கு எலாம் .
2.2.27

1523
நகரை அழகு செய்தல் (1523-1531)
திணி சுடர் இரவியைத் திருத்தும் ஆறும் , அப்
பணியிடைப் பள்ளியான் பரந்த மார்பிடை
மணியினை வேகடம் வகுக்கும் ஆறும் போல் ,
அணி நகர் அணிந்தனர் அருத்தி மாக்கள் ஏ .
2.2.28

1524
வெள்ளிய , கரியன , செய்ய , வேறு உள ,
கொள்ளை வான் கொடி நிரைக் குழாங்கள் தோன்றுவ ,
கள் அவிழ் கோதையான் செல்வம் காணிய
புள் எலாம் திரு நகர் புகுந்த போன்றவே .
2.2.29

1525
மங்கையர் குறங்கு என வகுத்த வாழைகள் ;
அங்கு அவர் கழுத்து எனக் கமுகம் ஆர்ந்தன ;
தங்கு ஒளி முறுவலில் தாமம் நான்றன ;
கொங்கையை நிகர்த்தன கனக கும்பமே .
2.2.30

1526
முதிர் ஒளி உயிர்த்தன , முடுகிக் காலையில்
கதிரவன் வேறு ஒரு கவின் கொண்டான் என ,
மதி தொட நிவந்தன மகர தோரணம்
புதியன வலந்தன புதவ ராசியே .
2.2.31

1527
துனி அறு செம் மணித் தூணம் , நீறு தோய்
வனிதை ஓர் கூறினன் வடிவு காட்டின ;
புனை துகில் உறை தொறும் பொதிந்து தோன்றின ,
பனி பொதி கதிர் என பவளத் தூண்களே .
2.2.32

1528
முத்தினின் முழு நிலவு எறிப்ப , மொய்ம் மணிப்
பத்தியின் இள வெயில் பரப்ப , நீலத்தின்
தொத்தினம் இருள்வரத் தூண்டச் , சோதிட
வித்தகர் விரித்த நாள் ஒத்த , வீதி ஏ !
2.2.33

1529
ஆடல் மான் தேர்க் குழாம் , அவனி காணிய ,
வீடு எனும் உலகின் வீழ் விமானம் போன்றன ;
ஓடை மாக் கட களிறு , உதய மால் வரை
தேடரும் கதிரொடும் திரிவ போன்றவே .
2.2.34

1530
வளம் கெழு திரு நகர் வைகும் வைகலும்
பளிங்கு உடை நெடும் சுவர் படுத்த பத்தியில்
கிளர்ந்து எரி சுடர் மணி இருளைக் கீறலால் ,
தளர்ந்தில பிரிந்தில சக்(க)ர வாகமே .
2.2.35

1531
பூ மழை , புனல் மழை , புது மென் சுண்ணத்தின்
தூ மழை , தரளத்தின் தோம் இல் வெண் மழை ,
தாம் இழை நெரிதலில் தகர்ந்த பொன் மழை ,
மா மழை நிகர்த்தன , மாட வீதியே .
2.2.36

1532
பிடியும் களிறும் செல்லுங் காட்சி
காரொடு தொடர் மதக் களிறு சென்றன ,
வாரொடு தொடர் கழல் மைந்தர் ஆம் என ;
தாரொடு நடந்தன பிடிகள் , தாழ் கலைத்
தேரொடு நடக்கும் அத் தெரிவை மாரின் ஏ .
2.2.37

1533
அயோத்தியை அமரர் அமராவதியாகவே எண்ணுதல்
ஏய்ந்து எழு செல்வமும் , அழகும் , இன்பமும் ,
தேய்ந்தில ; அனையது தெரிகிலாமையால்
ஆய்ந்தனர் பெருகவும் அமரர் , இம்பரில்
போந்தவர் , 'போந்திலம் ' என்னும் புந்தியால் .
2.2.38

1534
கூனி தோன்றுதல்
அ நகர் அணிவு உறும் அமலை , வானவர்
பொன் நகர் இயல்பு எனப் பொலியும் ஏல்வையில் ,
இன்னல் செய் இராவணன் இழைத்த தீமை போல் ,
துன்ன அரும் கொடு மனக் கூனி தோன்றினாள் .
2.2.39

1535
கூனியின் சினம்
தோன்றிய கூனியும் துடிக்கும் நெஞ்சினாள் ,
ஊன்றிய வெகுளியாள் , உளைக்கும் உள்ளத்தாள் ,
கான்று எரி நயனத்தாள் , கதிக்கும் சொல்லினாள் ,
மூன்று உலகினுக்கும் ஓர் இடுக்கண் மூட்டுவாள் .
2.2.40

1536
கூனி கைகேயியிடம் விரைதல்
தொண்டை வாய் கேகயன் தோகை கோயில் மேல்
மண்டினாள் , வெகுளியின் மடித்த வாயினாள் ,
பண்டை நாள் இராகவன் பாணி வில் உமிழ்
உண்டை உண்டதனைத் தன் உள்ளத்து உள்ளுவாள் .
2.2.41

1537
கைகேயியைக் கூனி அடைதல்
நாற் கடல் படும் மணி நளினம் பூத்தது ஓர்
பால் கடல் படு திரைப் பவள வல்லியே
போல் , கடைக்கண் அளி பொழியப் பொங்கு அணை
மேல் கிடந்தாள் தனை , விரைவின் எய்தினாள் .
2.2.42

1538
கூனி கைகேயியை எழுப்புதல்
எய்தி , அக் கேகயன் மடந்தை ஏடு அவிழ்
நொய்து அலர் தாமரை நோற்ற நோன்பின் ஆல்
செய்த பேர் உவமை சால் செம் பொன் சீறடி
கைகளில் தீண்டினாள் , காலக் கோள் அனாள் .
2.2.43

1539
கூனி கூறத் தொடங்குதல்
தீண்டலும் , உணர்ந்த அத் தெய்வக் கற்பினாள் ,
நீண்ட கண் அனந்தரும் நீங்குகிற்றிலள் ;
மூண்டு எழு பெரும் பழி முடிக்கும் வெம் வினை
தூண்டிடக் கட்டுரை சொல்லல் மேயினாள் .
2.2.44

1540
கூனி கைகேயியை வெகுண்டு கூறல்
'அணங்கு வாள் விட அரா அணுகும் எல்லையும்
குணம் கெடாது ஒளி விரி குளிர் வெண் திங்கள் போல் ,
பிணங்கு வான் பேர் இடர் பிணிக்க நண்ணவும் ,
உணங்குவாய் அல்லை , நீ உறங்குவாய் ? ' என்றாள் .
2.2.45

1541
கைகேயி , எவ் விடர் தனக்கு வரும் எனல் (1541-1542)
வெம் விடம் அனையவள் விளம்ப , வேல் கணாள் ,
'தெவ் அடு சிலை கை என் சிறுவர் செவ்வியர் ;
அவ்வவர் துறை தொறும் அறம் திறம்பலர் ;
எவ் இடர் எனக்கு வந்து அடுப்பது ஈண்டு ? ' எனா .
2.2.464

1542
'பராவு அரும் புதல்வரைப் பயக்க யாவரும் ,
உராவு அரும் துயரை விட்டு உறுதி காண்பர் ஆல் ;
விராவு அரும் புவிக்கு எலாம் வேதம் ஏ அன
இராமனைப் பயந்த எற்கு இடர் உண்டோ ? ' என்றாள் .
2.2.47

1543
கூனி , கைகேயிக்கு வீழ்வும் கோசலைக்கு வாழ்வும் வந்தமை கூறல்
ஆழ்ந்த பேர் அன்பினாள் அனைய கூறலும் ,
சூழ்ந்த தீ வினை நிகர் கூனி சொல்லுவாள் ,
'வீழ்ந்தது நின் நலம் ; திருவும் வீந்தது ;
வாழ்ந்தனள் கோசலை மதியினால் ' என்றாள் .
2.2.48

1544
கைகேயி , கோசலை எய்தும் வாழ்வு யாது எனல்
அன்னவள் அவ் உரை உரைப்ப , ஆய் இழை ,
'மன்னவர் மன்னன் என் கணவன் ; மைந்தன் ஏல் ,
பன்னரும் பெரும் புகழ்ப் பரதன் ; பார் தனில் ,
என் இதன்மேல் அவட்கு எய்தும் வாழ்வு ? ' என்றாள் .
2.2.49

1545
இராமன் முடிசூடுவான் எனல்
'ஆடவர் நகை உற , ஆண்மை மாசு உறத்
தாடகை எனும் பெயர்த் தையலாள் படக்
கோடிய வரி சிலை இராமன் , கோ முடி
சூடுவன் நாளை ; வாழ்வு இது ' எனச் சொல்லினாள் .
2.2.50

1546
கைகேயி மகிழ்தல்
மாற்றம் அஃது உரைசெய , மங்கை உள்ளமும்
ஆற்றல் சால் கோசலை அறிவும் ஒத்தவால் ;
வேற்றுமை உற்றிலள் , வீரன் தாதை புக்கு
ஏற்று அவள் இருதயத்து இருக்கவே கொல் ஆம் !
2.2.51

1547
கைகேயி கூனிக்கு மாலை கொடுத்தல்
ஆய பேர் அன்பு எனும் அளக்கர் ஆர்த்து எழத் ,
தேய்வு இலா முக மதி விளங்கித் தேசு உறத் ,
தூயவள் உவகை போய் மிகச் , சுடர்க்கு எலாம்
நாயகம் அனையது ஓர் மாலை நல்கினாள் .
2.2.52

1548
கூனி மாலையை எறிதல்
தெழித்தனள் , உரப்பினள் , சிறு கண் தீ உக
விழித்தனள் , வைதனள் , வெய்து உயிர்த்தனள் ,
அழித்தனள் , அழுதனள் , அம் பொன் மாலையால்
குழித்தனள் நிலத்தை , அக் கொடிய கூனியே .
2.2.53

1549
கூனி , தன் கருத்தை விளக்குதல் (1549-1557)
வேதனைக் கூனி , பின் , வெகுண்டு நோக்கி , அப்
பேதையைப் 'பித்தி ! நிற் பிறந்த சேயொடும்
நீ துயர்ப் படுக ! நான் நெடிது உன் மாற்றவள்
தாதியர்க்கு ஆள் செயத் தரிக்கிலேன் ' என்றாள் .
2.2.54

1550
'சிவந்த வாய்ச் சீதையும் , கரிய செம்மலும் ,
நிவந்த ஆசனம் அத்து இனிது இருப்ப , நின் மகன் ,
அவந்தனாய் வெறுநிலத்து இருக்கல் ஆனபோது ,
உவந்தவாறு என் இதற்கு ? உறுதி யாது ? ' என்றாள் .
2.2.55

1551
'மறந்திலள் கோசலை உறுதி ; மைந்தனும் ,
சிறந்த நல் திருவினில் திருவும் எய்தினான் ;
இறந்திலன் , இருந்தனன் , என்செய்து ஆற்றுவான் ?
பிறந்திலன் பரதன் , நீ பெற்றதால் ' என்றாள் .
2.2.56

1552
'சரதம் இப் புவி எலாம் தம்பியோடும் இவ்
வரதனே காக்குமேல் , வரம்பு இல் காலமும் ,
பரதனும் இளவலும் பதியின் நீங்கிப் போய்
விரத மா தவம் செய விடுதல் நன்று ' என்றாள் .
2.2.57

1553
'பண் உறு கட கரிப் பரதன் , பார் மகள்
கண் உறு கவினராய் இனிது காத்த அம்
மண் உறு முரசு உடை மன்னர் மாலையில்
எண் உறப் பிறந்திலன் , இறத்தல் நன்று ' என்றாள் .
2.2.58

1554
'பாக்கியம் புரிந்திலாப் பரதன் தன்னைப் பண்டு
ஆக்கிய பொலன் கழல் அரசன் , ஆணையால்
தேக்கு உயர் கல் அதர் கடிது சேண் இடை
போக்கிய பொருள் எனக்கு இன்று போந்தது ஆல் . '
2.2.59

1555
மந்தரை பின்னரும் வகைந்து கூறுவாள் ,
'அந்தரம் தீர்ந்து உலகு அளிக்கும் நீர் இன் ஆல்
தந்தையும் கொடியன் , நல் தாயும் தீயளால் ;
எந்தை ஏ ! பரதன் ஏ ! என் செய்வாய் ? ' என்றாள் .
2.2.60

1556
'அரசர் இல் பிறந்து , பின் அரசர் இல் வளர்ந்து ,
அரசர் இல் புகுந்து , பேர் அரசி ஆன நீ ,
கரை செயற்கு அரும் துயர்க் கடலில் வீழ்கின்றாய் !
உரை செயக் கேட்கிலை ; உணர்தியோ ? ' என்றாள் .
2.2.61

1557
'கல்வியும் , இளமையும் , கணக்கில் ஆற்றலும்
வில் வினை உரிமையும் , அழகும் , வீரமும் ,
எல்லை இல் குணங்களும் , பரதற்கு எய்திய ,
புல் இடை உக்க நல் அமுதம் போலும் ஆல் . '
2.2.62

1558
கைகேயி சினந்து கூறல் (1558-1562)
வாய் கயப்பு உற மந்தரை வழங்கிய வெம் சொல் ,
காய் கனல் தலை நெய் சொரிந்து எனக் கதம் கனற்றக் ,
கேகயர்க்கு இறை திரு மகள் , கிளர் இள வரிகள்
தோய் கயல் கண்கள் சிவப்பு உற நோக்கினள் , சொல்லும் .
2.2.63

1559
'வெயில் முறைக் குலக் கதிரவன் முதலிய மேலோர் ,
உயிர் முதல் பொருள் திறம்பினும் உரை திறம்பாதோர் ;
மயில் முறைக் குலம் அத்து உரிமையை , மனு முதல் மரபைச்
செயிர் உறப் புலைச் சிந்தையால் , என் சொனாய் ? தீயோய் !
2.2.64

1560
'எனக்கு நல்லையும் அல்லை நீ ; என்மகன் பரதன்
தனக்கு நல்லையும் அல்லை ; அத் தருமமே நோக்கின் ,
உனக்கு நல்லையும் அல்லை ; வந்து ஊழ்வினை தூண்ட
மனக்கு நல்லன சொல்லினை , மதி இலா மனத்தோய் ! '
2.2.65

1561
'பிறந்து இறந்து போய்ப் பெறுவதும் இழப்பதும் புகழேல் ,
நிறம் திறம்பினும் , நியாயமே திறம்பினும் , நெறியின்
திறம் திறம்பினும் , செய் தவம் திறம்பினும் , செயிர் தீர்
மறம் திறம்பினும் , வரன் முறை திறம்புதல் வழக்கோ ? '
2.2.66

1562
'போதி என் எதிர்நின்று ! நின் புன் பொறி நாவைச்
சேதியாது இது பொறுத்தனென் ; புறம் சிலர் அறியின் ,
நீதி அல்லவும் நெறிமுறை அல்லவும் நினைந்தாய்
ஆதி ; ஆதலின் , அறிவிலி ! அடங்குதி ' என்றாள் .
2.2.67

1563
மந்தரை மேலும் மொழிதல் (1563-1571)
அஞ்சி மந்தரை அகன்றிலள் , அ மொழி கேட்டும் ;
நஞ்சு தீர்க்கினும் தீர்கிலாது அது நலிந்து என்ன
`'தஞ்சமே ! உனக்கு உறு பொருள் உணர்த்துகை தவிரேன் ;
வஞ்சி போலி ! என்று அடி மிசை வீழ்ந்து உரை வழங்கும் .
2.2.68

1564
'மூத்தவற்கு உரித்து அரசு எனும் முறைமையின் , உலகம்
காத்த மன்னனில் இளையன் அன்று ஓ கடல் வண்ணன் ?
ஏத்தும் நீள் முடி புனைவதற்கு இசைந்தனன் என்றால் ,
மீத் தரும் செல்வம் பரதனை விலக்கும் ஆறு எவன் ஓ ? '
2.2.69

1565
'அறம் நிரம்பிய அருள் உடை அரும் தவர் கு ஏனும் ,
பெறலரும் திருப் பெற்ற பின் சிந்தனை பிறிது ஆம் ;
மறம் நினைந்து உமை வலிகிலர் ஆயினும் , மனத்தால்
இறல் உறும்படி இயற்றுவர் இடையறா இன்னல் . '
2.2.70

1566
'புரியும் தன் மகன் அரசு எனில் , பூதலம் எல்லாம்
விரியும் சிந்தனைக் கோசலைக்கு உடைமையாம் என்றால் ,
பரியும் நின் குலப் புதல்வற்கும் , உனக்கும் , இப் பார் மேல்
உரியது என் , அவள் உதவிய ஒரு பொருள் அல்லால் ? '
2.2.71

1567
'தூண்டும் இன்னலும் வறுமையும் தொடர்தரத் துயரால்
ஈண்டு வந்து உனை இரந்தவர்க்கு , இரு நிதி , அவளை
வேண்டி ஈதி ஓ ? வெள்குதியோ ? விம்மல் நோயால்
மாண்டு போதி ஓ ? மறுத்தியோ ? எங்ஙனம் வாழ்தி ? '
2.2.72

1568
'சிந்தை செய்கையில் திகைத்தனை ; இனிச் சில நாளில் ,
தம் தம் இன்மையும் எளிமையும் நின்கொண்டு தவிர்க்க ,
உந்தை , உன்னை , உன் கிளைஞர் , மற்று உன் குலத்து உள்ளோர் ,
வந்து காண்பது உன் மாற்றவள் செல்வமோ ? மதியாய் . '
2.2.73

1569
'காதல் உன் பெருங்கணவனை அஞ்சி , அக் கனி வாய்
சீதை தந்தை உன் தாதையைத் தெறுகிலன் ; இராமன்
மாதுலன் அவன் : உந்தைக்கு வாழ்வு இனி உண்டோ ?
பேதை உன் துணை யார் உளர் பழி படப் பிறந்தார் ? '
2.2.74

1570
'மற்றும் நுந்தைக்கு வான் பகை பெரிது உள ; மாற்றார்
செற்றபோது இவர் சென்று உதவார் எனில் , செருவில்
கொற்றம் என்பது ஒன்று எவ் வழி உண்டு ? அது கூறாய் ;
சுற்றமும் கெடச் சுடு துயர்க் கடல் விழத் துணிந்தாய் . '
2.2.75

1571
'கெடுத்து ஒழிந்தனை உனக்கு அரும் புதல்வனை ; கிளர் நீர்
உடுத்த பார் அகம் உடையவன் ஒரு மகற்கு எனவே
கொடுத்த பேர் அரசு , அவன் குலக் கோமைந்தர் தமக்கும்
அடுத்த தம்பிக்கும் ஆம் ; பிறர்க்கு ஆகுமோ ? ' என்றாள் .
2.2.76

1572
கவிக்கூற்று (1572-1573)
தீய மந்தரை இவ் உரை செப்பலும் , தேவி
தூய சிந்தையும் திரிந்தது ; சூழ்ச்சியின் இமையோர்
மாயையும் , அவர் பெற்ற நல் வரம் உண்மை ஆல் உம் ,
ஆய அந்தணர் இயற்றிய அரும் தவம் அத்து ஆல் உம் .
2.2.77

1573
அரக்கர் பாவமும் , அல்லவர் இயற்றிய அறமும்
துரக்க , நல் அருள் துறந்தனள் தூ மொழி மட மான் ;
இரக்கம் இன்மை அன்றோ இன்று இவ் உலகங்கள் இராமன்
பரக்கும் தொல் புகழ் அமுதினைப் பருகுகின்றனவே ?
2.2.78

1574
கைகேயி , பரதன் முடிசூட வழி வினாதல்
அனைய தன்மையள் ஆகிய கேகயன் அன்னம் ,
வினை நிரம்பிய கூனியை விரும்பினள் நோக்கி ,
'எனை உவந்தனை ; இனியை என் மகனுக்கும் ; அனையான் '
புனையும் நீள் முடி பெறும் படி புகலுதி ' என்றாள் .
2.2.79

1575
கூனி , என் சொல்வழிநிற்பின் எளிது எனல்
மாழை உண் கணி உரைசெயக் கேட்ட மந்தரை , 'என்
தோழி வல்லள் ! என் துணை வல்லள் ! ' என்று அடி தொழுதாள் ;
'தாழும் மன் நிலை ; என் உரை தலைநிற்பின் , உலகம்
ஏழும் ஏழும் உன் ஒரு மகற்கு ஆக்குவென் ; ' என்றாள் .
2.2.80

1576
கூனி கூறும் உபாயம் (1576-1577)
'நாடி ஒன்று உனக்கு உரை செய்வென் ,
நளிர் மணி நகையாய் !
தோடு இவர்ந்த தார்ச் சம்பரன்
தொலைவுற்ற வேலை ,
ஆடல் வென்றியான் அருளிய
வரம் அவை இரண்டும்
கோடி ' என்றனள் , உள்ளமும்
கோடிய கொடியாள் .
2.2.81

1577
'இரு வரத்தினில் , ஒன்றினால் அரசு கொண்டு , இராமன்
பெரு வனம் அத்து இடை ஏழ் இரு பருவங்கள் பெயர்ந்து
திரிதரச் செய்தி ஒன்றினால் ; செழும் நிலம் எல்லாம்
ஒரு வழி படும் உன் மகற்கு ; உபாயம் ஈது ' என்றாள் .
2.2.82

1578
கைகேயியின் உவகை
உரைத்த கூனியை உவந்தனள் , உயிர் உறத் தழுவி ,
நிரைத்த மா மணி ஆரமும் நிதியமும் நீட்டி ,
'இரைத்த வேலை சூழ் உலகம் என் ஒரு மகற்கு ஈந்தாய் !
தரைக்கு நாயகன் தாய் இனி நீ ; எனத் தணியா . '
2.2.83

1579
கைகேயியின் உறுதிமொழி
நன்று சொல்லினை ! நம்பியை நளிர் முடி சூட்டல் ,
துன்று கானத்தில் இராமனைத் துரத்தல் , இவ் இரண்டும்
அன்று அது ஆம் எனில் , அரசன் முன் ஆர் உயிர் துறந்து
பொன்றி நீங்குதல் புரிவென் யான் ; போதி நீ ' என்றாள் .
2.2.84

2.3 – Kaikeyis Plan

2.3 . கைகேயி சூழ்வினைப் படலம் (1580- 1694 )

1580
கைகேயி அலங்காரத்தை அழித்தல் (1580-1583)
கூனி போனபின் , குல மலர்க் குப்பை நின்று இழிந்தாள் ;
சோனை வார் குழல் கற்றையில் சொருகிய மாலை ,
வான வார் மழை நுழைதரு மதி பிதிர்ப்பாள் போல் ,
தேன் அவாவுறு வண்டினம் அலமரச் , சிதைத்தாள் .
2.3.1

1581
விளையும் தன் புகழ் வல்லியை வேர் அறுத்து என்ன ,
கிளை கொள் மேகலை சிந்தினள் ; கிண்கிணியோடும்
வளை துறந்தனள் ; மதியினில் மறுத் துடைப்பாள் போல்
அளக வாள் நுதல் அரும் பெறல் திலதமும் அழித்தாள் .
2.3.2

1582
தா இல் மா மணிக் கலன் மற்றும் தனி தனி சிதறி ,
நாவி நன் குழல் நால் நிலம் தைவரப் பரப்பிக் ,
காவி உண் கண்கள் அஞ்சனம் கான்றிடக் கலுழாப் ,
பூ உதிர்ந்தது ஓர் கொம்பு எனப் , புவி மிசைப் புரண்டாள் .
2.3.3

1583
நவ்வி வீழ்ந்து என , நாடக
மயில் துயின்று என்ன ,
கவ்வை கூர்தரச் , சனகியாம்
கடி கமழ் கமலத்து
அவ்வை நீங்கும் என்று அயோத்தி வந்து
அடைந்த அம் மடந்தை
தவ்வை ஆம் எனக் , கிடந்தனள் ,
கேகயன் தனயை .
2.3.41

1584
தயரதன் கைகேயியின் மனைக்குப் போதல்
நாழிகை கங்குலின் நள் அடைந்த பின்றை ,
யாழ் இசை அஞ்சிய அம் சொல் ஏழை கோயில் ,
'வாழிய ! ' என்று அயில் மன்னர் துன்ன , வந்தான் --
ஆழி நெடும் கை மடங்கல் ஆளி அன்னான் .
2.3.5

1585
தயரதன் கைகேயியை அடைதல்
வாயிலில் மன்னர் வணங்கி நிற்ப , வந்து ஆங்கு
ஏயின செய்யும் மடந்தைமார் ஒடு ஏகிப் ,
பாயல் துறந்த படைத் தடம் கண் மென் தோள்
ஆயிழை தன்னை அடைந்த ஆழி மன்னன் .
2.3.6

1586
தயரதன் கைகேயியை எடுத்தல்
அடைந்து , அவள் நோக்கி , 'அரந்தை என்கொல் வந்து
தொடர்ந்தது ? ' எனத் துயர்கொண்டு சோரும் நெஞ்சன் ,
மடந்தையை மானை எடுக்கும் ஆனையே போல்
தடம் கைகள் கொண்டு தழீஇ , எடுக்கல் உற்றான் .
2.3.7

1587
கைகேயி பேசாது நெட்டுயிர்த்தல்
நின்று தொடர்ந்த நெடும் கை தம்மை நீக்கி ,
மின் துவள்கின்றது போல மண்ணில் வீழ்ந்தாள் ,
ஒன்றும் இயம்பல் அள் , நீடு உயிர்க்கல் உற்றாள் ,
மன்றல் அரும் தொடை மன்னன் ஆவி அன்னாள் .
2.3.8

1588
தயரதன் நிகழ்ந்ததை வினாதல்
அன்னது கண்ட அலங்கல் மன்னன் , அஞ்சி ,
`'என்னை நிகழ்ந்தது ? இஞ் ஞாலம் ஏழில் வாழ்வார்
உன்னை இகழ்ந்தவர் மாள்வர் ! உற்றது எல்லாம்
சொன்னபின் என் செயல் காண்டி ! சொல்லிடு ! என்றான் .
2.3.9

1589
கைகேயி வரம் கேட்டல்
வண்டு உளர் தாரவன் வாய்மை கேட்ட மங்கை ,
கொண்ட நெடும் கண் இன் ஆலி கொங்கை கோப்ப ,
'உண்டு கொல் ஆம் அருள் என் கண் ? உன் கண் ஒக்கில்
பண்டைய இன்று பரிந்து அளித்தி ' என்றாள் .
2.3.10

1590
தயரதன் தருவேன் எனல்
கள் அவிழ் கோதை கருத்து உணராத மன்னன் ,
வெள்ள நெடும் சுடர் மின்னின் மின்ன நக்கான் ;
'உள்ளம் உவந்து அது செய்வென் ; ஒன்று உலோவேன் ;
வள்ளல் இராமன் உன் மைந்தன் ஆணை ! ' என்றான் .
2.3.11

1591
இரண்டு வரங்களையும் ஈக எனல்
ஆன்றவன் அவ் உரை கூற , ஐயம் இல்லாள் ,
'தோன்றிய பேர் அவலம் துடைத்தல் உண்டேல் ,
சான்று இமையோர் குலம் ஆக , மன்ன ! நீ அன்று
ஏன்ற வரங்கள் இரண்டும் ஈதி ! ' என்றாள் .
2.3.12

1592
இப்பொழுதே ஈவேன் எனல்
'வரம் கொள இ துணை மன்னும் அல்லல் எய்தி
இரங்கிட வேண்டுவது இல்லை ; ஈவன் ; என் பால்
பரம் கெட இ பொழுது ஏ ; பகர்ந்திடு ! ' என்றான் ;
உரம் கொள் மனத்தவள் வஞ்சம் ஓர்கிலாதான் .
2.3.13

1593
கேட்ட வரம் இவையெனல்
'ஏய வரங்கள் இரண்டின் ஒன்றினால் என்
சேய் அரசு ஆள்வது ; சீதை கேள்வன் , ஒன்றால்
போய் வனம் ஆள்வது ; ' எனப் புகன்று நின்றாள் ;
தீயவை யாவையினும் சிறந்த தீயாள் .
2.3.14

1594
அது கேட்ட தயரதன் நிலை (1594-1598)
நாகம் எனும் கொடியாள் , தன் நாவின் ஈந்த
சோக விடம் தொடரத் துணுக்கம் எய்தா ,
ஆகம் அடங்கலும் வெந்து அழிந்து , அராவின்
வேகம் அடங்கிய வேழம் என்ன வீழ்ந்தான் .
2.3.15

1595
பூதலம் உற்று அதனில் புரண்ட மன்னன் ,
மா துயரத்தினை யாவர் சொல்ல வல்லார் ?
வேதனை முற்றிட வெந்து வெந்து , கொல்லன்
ஊது உலையில் கனல் என்ன , வெய்து உயிர்த்தான் .
2.3.16

1596
உலர்ந்தது நா ; உயிர் ஓடல் உற்றது ; உள்ளம்
புலர்ந்தது ; கண்கள் பொடித்த பொங்கு சோரி ;
சலம் தலை மிக்கது -- 'தக்கது என்கொல் ? ' என்று என்று
அலந்து , அலையுற்ற அரும் புலன்கள் ஐந்தும் .
2.3.17

1597
மேவி நிலத்தில் இருக்கும் ; நிற்கும் ; வீழும் ;
ஓவியம் ஒப்ப உயிர்ப்பு அடங்கி ஓயும் ;
பாவியை உற்று எதிர் பற்றி எற்ற எண்ணும் ;
ஆவி பதைப்ப அலக்கண் எய்துகின்றான் .
2.3.18

1598
பெண் என உற்ற பெரும் பழிக்கு நாணும் ;
உள் நிறை வெப்பு ஒடு உயிர்த்து உயிர்த்து உலாவும் ;
கண்ணினில் நோக்கும் ; அயர்க்கும் ; வன் கை வேல் வெம்
புண் நுழைகிற்க உழைக்கும் ஆனை போல்வான் .
2.3.19

1599
கைகேயி மனம் மாறாமை (1599-1600)
கம்ப நெடும் களி யானை அன்ன மன்னன் ,
வெம்பி விழுந்து அழும் விம்மல் கண்டு வெய்து உற்று ,
உம்பர் நடுங்கினர் ; ஊழி பேர்வது ஒத்தது ;
அம்பன கண்ணவள் உள்ளம் அன்னதே ஆல் .
2.3.20

1600
அஞ்சலள் , ஐயனது அல்லல் கண்டும் உள்ளம்
நஞ்சிலள் , நாண் இலள் என்ன நாணம் ஆம் ஆல் ;
வஞ்சனை பண்டு மடந்தை வேடம் என்று ஏ
தஞ்சு என மாதரை உள்ளலார்கள் தக்கோர் .
2.3.21

1601
தயரதன் மீட்டும் வினாதல்
இ நிலை நின்றவள் தன்னை எய்த நோக்கி
நெய்ந் நிலை வேலவன் , 'நீ திசைத்தது உண்டு ஓ ?
பொய் நிலையோர்கள் புணர்த்த வஞ்சம் உண்டோ ?
அ நிலை சொல் எனது ஆணை உண்மை ' என்றான் .
2.3.22

1602
கைகேயியின் மறுமாற்றம்
'திசைத்ததும் இல்லை ; எனக்கு வந்து தீயோர்
இசைத்ததும் இல்லை ; முன் ஈந்த இவ் வரங்கள் ,
குசை பரியோய் ! தரின் இன்று கொள்வென் ; அன்றேல் ,
வசை திறம் நின் வயின் வைத்து மாள்வென் ' என்றாள் .
2.3.23

1603
தயரதன் வருந்தல் (1603-1607)
இந்த நெடும் சொல் அவ் ஏழை கூறும் முன்னே ,
வெந்த கொடும் புணில் வேல் நுழைந்தது ஒப்பச் ,
சிந்தை திரிந்து , திகைத்து , அயர்ந்து வீழ்ந்தான் ,
மைந்தன் அலாது உயிர் வேறு இலாத மன்னன் .
2.3.24

1604
'ஆ ! கொடியாய் ! ' எனும் ; ஆவி காலும் ; 'அந்தோ !
ஓ ! கொடிதே அறம் ! ' என்னும் ; 'உண்மை ஒன்றும்
சாக ! ' எனா எழும் ; மெய் தளாடி வீழும் ;
மாகமும் நாகமும் மண்ணும் வென்ற வாளான் .
2.3.25

1605
'நாரியர் இல்லை இஞ் ஞாலம் ஏழும் என்னக்
கூரிய வாள் கொடு கொன்று நீக்கி யானும்
பூரியர் எண் இடை வீழ்வன் ' என்று பொங்கும் ;
வீரியர் வீரம் விழுங்கி நின்ற வேலான் .
2.3.26

1606
கையொடு கையைப் புடைக்கும் ; வாய் கடிக்கும் ;
'மெய் உரை குற்றம் ' எனப் புழுங்கி விம்மும் ,
நெய் எரி உற்றென நெஞ்சு அழிந்து சோரும் ;
வையகம் முற்றும் நடந்த வாய்மை மன்னன் .
2.3.27

1607
'ஒறுப்பினும் அந்தரம் ; உண்மை ஒன்றும் ஓவா
மறுப்பினும் அந்தரம் ' என்று வாய்மை மன்னன் ,
'பொறுப்பினும் அ நிலை போகிலாள் ஐ வாளால்
இறுப்பினும் ஆவது இரப்பது ' என்று எழுந்தான் .
2.3.28

1608
தயரதன் கைகேயியின் காலில் வீழ்தல்
கோல் மேல் கொண்டும் குற்றம் அகற்றக் குறி கொண்டார்
போல் , மேல் உற்றது உண்டு எனின் நன்று ஆம் பொறை என்னாக் ,
கால் மேல் வீழ்ந்தான் , கந்து கொல் யானைக் களி மன்னர் ,
மேல் மேல் வந்து முந்தி வணங்க மிடைதாளான் .
2.3.29

1609
தயரதன் வேண்டுகோள் (1609-1612)
'கொள்ளான் நின் சேய் இவ் அரசு ;
அன்னான் கொண்டாலும் ,
நள்ளாது இந்த நால் நிலம் ;
ஞாலம் தனில் என்றும்
உள்ளார் எல்லாம் ஓத
உவக்கும் புகழ் கொள்ளாய் ,
எள்ளா நிற்கும் வன் பழி
கொண்டு என் பயன் ? ' என்றான் .
2.3.30

1610
'வானோர் கொள்ளார் ; மண்ணவர் உய்யார் ; இனி மற்று என்
ஏனோர் செய்கை ? யாரொடு நீ இவ் அரசு ஆள்வாய் ?
யானே சொல்லக் கொள்ள இசைந்தான் , முறையாலே
தானே நல்கும் உன் மகனுக்கும் தரை ' என்றான் .
2.3.31

1611
'கண்ணே வேண்டும் என்னினும் ஈய கடவேன் ; என்
உள் நேர் ஆவி வேண்டினும் இன்றே உனது அன்றோ ?
பெண்ணே ! வண்மைக் கேகயன் மானே ! பெறுவாயேல்
மண்ணே கொள் நீ ; மற்றையது ஒன்றும் மற ' என்றான் .
2.3.32

1612
'வாய் தந்தேன் என்றேன் ; இனி , யான் ஓ அது மாற்றேன் ;
நோய் தந்து என்னை நோவன செய்து நுவலாது ஏ ;
தாய் தந்து என்னத் தன்னை இரந்தால் தழல் வெம் கண்
பேய் தந்து ஈயும் ; நீ இது தந்தால் பிழை ஆம் ஓ ? '
2.3.33

1613
கைகேயி மறுமொழி
இன்னே இன்னே பன்னி இரந்தான் இகல் வேந்தன் ;
தன் நேர் இல்லாத் தீயவள் உள்ளம் தடுமாறாள்
'முன்னே தந்தாய் , இவ் வரம் நல்காய் முனிவாயேல் ,
என்னே மன்னா ! யார் உளர் வாய்மைக்கு இனி ? ' என்றாள் .
2.3.34

1614
மறுமொழி கேட்ட மன்னன் கூறல் (1614-1616)
அச்சொல் கேளா ஆவி புழுங்கா அயர்கின்றான்
பொய் சொல் பேணா வாய் மொழி மன்னன் பொறை கூர
'நச்சுத் தீயே , பெண் உரு அன்று ஆம் ' என நாணா
முச்சு அற்றார் போல் பின்னும் இருந்தே மொழிகின்றான் .
2.3.35

1615
'நின் மகன் ஆள்வான் ; நீ இனிது ஆள்வாய் ; நிலம் எல்லாம்
உன் வயம் ஆமே ; ஆளுதி ; தந்தேன் ; உரை குன்றேன் ;
என் மகன் , என் கண் , என் உயிர் , எல்லா உயிர்கட்கும்
நல் மகன் , இந்த நாடு இறவாமை நய ! ' என்றான் .
2.3.36

1616
'மெய்யே என் தன் வேர் அற நூறும் வினை நோக்கி ,
நையா நின்றேன் ; 'நாவும் உலர்ந்தேன் ; நளினம்போல்
கையான் இன்று என் கண் எதிர் நின்றும் கழிவானேல்
உய்யேன் ; நங்காய் ! உன் அபயம் என் உயிர் ' என்றான் .
2.3.37

1617
கைகேயியின் மறுமொழி
இரந்தான் சொல்லும் இன் உரை
கொள்ளாள் ; முனிவு எஞ்சாள் ;
மரம் தான் என்னும் நெஞ்சினள் ,
நாணாள் ; வசை பாராள் ;
`'சரம் தாழ் வில்லாய் ! தந்த
வரத்தைத் தவிர்க என்றல்
உரம் தான் அல்லால் , நல் அறம்
ஆமோ ? உரை என்றாள் .
2.3.38

1618
தயரதன் துன்பச்சொல் (1618-1624)
கொடியாள் இன்ன கூறினள் ; கூறக் குல வேந்தன் ,
'முடி சூடாமல் காத்தலும் மொய் கான் இடை மெய்யே
நெடியான் நீங்க நீங்கும் என் ஆவி இனி ' என்னா ,
இடி ஏறு உண்ட மால் வரை போல் மண் இடை வீழ்ந்தான் .
2.3.39

1619
வீழ்ந்தான் ; வீழா வெம் துயரத்தின் கடல் வெள்ளத்து
ஆழ்ந்தான் ; ஆழா அ கடலுக்கு ஓர் கரை காணான் ,
சூழ்ந்தாள் துன்பம் சொல் கொடியாள் , சொல் கொடு நெஞ்சம்
போழ்ந்தாள் , உள்ளப் புன்மையை நோக்கிப் புலர்கின்றான் .
2.3.40

1620
'ஒன்றா நின்ற ஆர் உயிர் ஓடு உம் உயிர் கேள்வர்
பொன்ற முன்னம் பொன்றினர் ; என்னும் புகழ் அல்லால் ,
இன்று ஓர் காறும் எல் வளையார் , தம் இறையோரைக்
கொன்றார் இல்லை ; கொல்லுதியோ நீ கொடியோளே ! '
2.3.41

1621
'ஏவம் பாராய் ; இன முறை நோக்காய் ; அறம் எண்ணாய் ;
ஆ ! என்பாயோ அல்லை ; மனத்தால் அருள் கொன்றாய் ;
நா அம்பால் என் ஆர் உயிர் உண்டாய் ; இனி , ஞாலம்
பாவம் பாராது இன் உயிர் கொள்ளப்படுகின்றாய் ! '
2.3.42

1622
'ஏண்பால் ஓவா நாண் மடம் அச்சம் இவையே தம்
பூண்பால் ஆகக் காண்பவர் நல்லார் , புகழ் பேணி
நாண்பால் ஓரா நங்கையர்தம் பால் நணுகாரே ;
ஆண்பாலாரே பெண்பாலாரோடு அடைவு ; அம்மா ! '
2.3.43

1623
'மண் ஆள்கின்றார் ஆகி , வலத்தால் மதியால் வைத்து
எண்ணாநின்றார் யாரையும் எல்லா இகலாலும்
விண்ணோர் காறும் வென்ற எனக்கு , என் மனை வாழும்
பெண்ணால் வந்தது அந்தரம் ; என்னப் பெறுவேனோ ? '
2.3.44

1624
என்று என்று உன்னும் ; பன்னி
இரக்கும் ; இடர் தோயும் ;
ஒன்று ஒன்று ஒவ்வா இன்னல்
உழக்கும் ; 'உயிர் உண்டோ ?
இன்று , இன்று ! ' என்னும் வண்ணம்
மயங்கும் ; இடியும் ; பொன்
குன்று ஒன்று ஒன்றோடு ஒன்றியது
என்னக் குவி தோளான் .
2.3.45

1625
கைகேயி கூற்று (1625-1626)
ஆழிப் பொன் தேர் மன்னவன் இவ் ஆறு அயர்வு எய்திப்
பூழிப் பொன் தோள் முற்றும் அடங்கப் புரள் போழ்தில் ,
`'ஊழில் பொய்த்தால் என் உரை இன்றே உயிர் மாய்வென் ;
பாழிப் பொன் தார் மன்னவ ! என்றாள் ; பசையற்றாள் .
2.3.46

1626
'அரிந்தான் முன் ஓர் மன்னவன்
அன்றே அரும் மேனி ?
வரிந்து ஆர் வில்லாய் ! வாய்மை
வளர்ப்பான் ; வரம் நல்கிப்
பரிந்தால் என் ஆம் ? ' என்றனள் ;
பாயும் கனல் ஏ போல்
எரிந்து ஆறாது ஏ இன் உயிர்
உண்ணும் எரி அன்னாள் .
2.3.47

1627
தயரதன் தந்தேன் எனல்
வீந்தாளே இவ் வெய்யவள்
என்னா மிடல் வேந்தன் ,
'ஈந்தேன் ஈந்தேன் இவ் வரம் ;
என் சேய் வனம் ஆள ,
மாய்ந்தே நான் போய் வான் உலகு
ஆள்வென் , வசை வெள்ளம்
நீந்தாய் நீந்தாய் நின் மக
னோடும் நெடிது ; ' என்றான் .
2.3.48

1628
தயரதன் செயலறுதலும் கைகேயி துயிலுறுதலும்
கூறாமுன்னம் , கூறுபடுக்கும் கொலை வாளின்
ஏறு ஆம் என்னும் வன் துயர் ஆகத்திடை மூழ்கத்
தேறான் ஆகிச் செய்கை மறந்தான் ; செயல் முற்றி
ஊறாநின்ற சிந்தையினாளும் துயில்வு உற்றாள் .
2.3.49

1629
கங்குலின் கழிவு
சேண் உலாவிய நாள் எலாம் உயிர்
ஒன்று போல்வன செய்து , பின்
ஏண் உலாவிய தோளினான் இடர்
எய்த ஒன்றும் இரங்கிலா ,
வாள் நிலா நகை மாதராள் செயல்
கண்டு மைந்தர் முன் நிற்கவும்
நாணினாள் என ஏகினாள் நளிர்
கங்குல் ஆகிய நங்கையே .
2.3.50

1630
கோழி கூவுதல்
எண் தரும் கடை சென்ற யாமம்
இயம்புகின்றன-- ஏழையால்
வண்டு தங்கிய தொங்கல் மார்பன்
மயங்கி விம்மிய ஆறு எலாம்
கண்டு , நெஞ்சு கலங்கி அம் சிறை
ஆன காமர் துணைக் கரம்
கொண்டு தம் வயிறு எற்றி எற்றி
விளிப்ப போன்றன கோழியே .
2.3.51

1631
பறவைகளின் ஒலி
தோய் கயத்தும் மரத்தும் மென் சிறை
துள்ளி மீது எழு புள் எலாம் ,
தேய்கை ஒத்த மருங்குல் மாதர்
சிலம்பின் நின்று சிலம்புவ ,
கேகயத்து அரசன் பயந்த
விடத்தை இன்னது ஒர் கேடு சூழ்
மா கயத்தியை உள் கொதித்து
மனத்து வைவன போன்றவே .
2.3.52

1632
யானைகள் துயிலெழல்
சேமம் என்பன பற்றி , அன்பு
திருந்த இன் துயில் செய்தபின் ,
'வாம மேகலை மங்கையோடு
வனம் அத்து உள் , யாரும் மறக்கிலா
நாம நம்பி , நடக்கும் ' என்று
நடுங்குகின்ற மனத்தவாய் ,
'யாமும் இ மண் இறத்தும் ' என்பன போல்
எழுந்தன-- யானையே .
2.3.53

1633
விண்மீன் மறைதல்
சிரித்த பங்கயம் ஒத்த செம் கண்
இராமனைத் திருமாலை , அக்
கரிக் கரம் பொரு கை தலம் அத்து , உயர்
காப்பு நாண் அணிதற்குமுன் ,
வரித்த தண் கதிர் முத்து அது ஆகி , இம்
மண் அனைத்தும் நிழற்ற , மேல்
விரித்த பந்தர் பிரித்தது ஆம் என
மீன் ஒளித்தன வானமே .
2.3.54

1634
காலை முரசொலி கேட்டுக் காரிகையார் எழுதல்
'நாம வில் கை இராமனைத் தொழும்
நாள் அடைந்தது ; உமக்கு எலாம்
காம விற்கு உடை கங்குல் மாலை
கழிந்தது ; ' என்பது கற்பியாத்
தாம் ஒலித்தன பேரி ; அவ் ஒலி
சாரல் மாரி தழங்கல் ஆ
மா மயில் குலம் என்ன முன்னம்
மலர்ந்து எழுந்தனர் மாதரே .
2.3.55

1635
தென்றல் வீசுதல்
இன மலர்க் குலம் வாய் விரித்து இள வாச மாருதம் வீச , முன்
புனை துகில் கலை சோர நெஞ்சு புழுங்கினார் சில பூவைமார் ;
மனம் அனுக்கம் விடத் தனித்தனி வள்ளலைப் புணர் கள்ள வன்
கனவினுக்கு இடையூறு அடுக்க மயங்கினார் சில கன்னிமார் .
2.3.56

1636
குமுதம் குவிந்தமை
சாய் அடங்க நலம் , கலந்து
தயங்கு தன் குல நன்மையும்
போய் அடங்க , நெடுங் கொடும் பழி
கொண்டு அரும்புகழ் சிந்தும் அத்
தீ அடங்கிய சிந்தையாள் செயல்
கண்டு , சீரிய நங்கைமார்
வாய் அடங்கின என்ன வந்து
குவிந்த வண் குமுதங்களே .
2.3.57

1637
காலைப் பாட்டு
மொய் அராகம் நிரம்ப , ஆசை முருங்கு தீயின் முழங்க , மேல்
வை அராவிய மாரன் வாளியும் , வால் நிலா நெடு வாடையும் ,
மெய் அராவிட , ஆவி சோர , வெதும்பும் மாதர்தம் மென் செவிப் ,
பை அரா நுழைகின்ற போன்றன , பண் கனிந்து எழு பாடலே .
2.3.58

1638
மைந்தர் துயிலெழல்
'ஆழியான் முடி சூடும் நாள் , இடை
ஆன பாவி இது ஓர் இரா
ஊழி ஆயின ஆறு ! ' எனா , 'உயர்
போதின் மேல் உறை பேதையும்
ஏழு லோகமும் எண் தவஞ் செய்த
கண்ணும் , எங்கள் மனங்களும்
வாழும் நாள் இது ! ' எனா , எழுந்தனர் ;
மஞ்சு தோய் புய மஞ்சரே .
2.3.59

1639
மாதர் துயில் எழுதல்
ஐ உறும் சுடர் மேனியான் எழில்
காண மூளும் அவாவினால் ,
கொய் உறும் குல மா மலர்க் குவை
நின்று எழுந்தனர் , கூர்மை கூர்
நெய் உறும் சுடர் வேல் நெடுங்கண்
முகிழ்த்து நெஞ்சில் நினைப்பொடும்
பொய் உறங்கும் மடந்தைமார் , குழல்
வண்டு பொம் என விம்மவே .
2.3.60

1640
ஊடியவர் கூடாது எழுதல்
ஆடகம் தரு பூண் முயங்கிட
அஞ்சி அஞ்சி அநந்தரால்
ஏடு அகம் பொதி தார் பொருந்திட ,
யாம பேரி இசைத்தலால் ,
சேடு அகம் புனை கோதை மங்கையர் ,
சிந்தையில் செறி திண்மையால் ,
ஊடல் கண்டவர் கூடல் கண்டிலர் ,
நையும் மைந்தர்கள் உய்யவே .
2.3.61

1641
காலை ஒலிகள்
தழை ஒலித்தன ; வண்டு ஒலித்தன ;
தார் ஒலித்தன ; பேரி ஆம்
முழவு ஒலித்தன ; தேர் ஒலித்தன ;
முத்து ஒலித்து எழும் அல்குலார்
இழை ஒலித்தன ; புள் ஒலித்தன ;
யாழ் ஒலித்தன ; எங்கணும்
மழை ஒலித்தன போல் கலித்த
மனத்தின் முந்து உறு வாசியே .
2.3.62

1642
விளக்கொளி மழுங்கல்
வையம் ஏழும் ஒர் ஏழும் ஆர் உயிரோடு
கூட வழங்கும் அம்
மெய்யன் , வீரருள் வீரன் , மா மகன் மேல்
விளைந்தது ஓர் காதலால் ,
நைய நைய நல் ஐம்புலன்கள்
அவிந்து அடங்கி நடுங்குவான்
தெய்வ மேனி படைத்த செம் ஒளி
போல் மழுங்கின தீபமே .
2.3.63

1643
பல்வகை வாத்திய ஒலிகள்
வங்கியம் பல தேன் விளம்பின ;
வாணி முந்தின பாணியின்
பங்கி அம்பரம் எங்கும் விம்மின ;
பம்பை பம்பின ; பல் வகை
பொங்கு இயம் பலவும் கறங்கின ;
நூபுரங்கள் புலம்ப வெண்
சங்கு இயம்பின ; கொம்பு அலம்பின
சாம கீதம் நிரந்தவே .
2.3.64

1644
சூரியன் தோன்றுதல்
தூபம் முற்றிய கார் இருள் பகை
துள்ளி ஓடிட , உள் எழும்
தீபம் முற்றவும் நீத்து அகன்று என ,
சேயது ஆர் உயிர் தேய , வெம்
பாபம் முற்றிய பேதை செய்த
பகைத் திறத்தினில் , வெய்யவன்
கோபம் முற்றி மிகச் சிவந்தனன்
ஒத்தனன் , குண குன்றிலே .
2.3.65

1645
தாமரை மலர்தல்
மூவராய் முதலாகி மூலமது
ஆகி ஞாலமும் ஆகும் அத்
தேவதேவர் பிடித்த போர் வில்
ஒடித்த சேவகர் , சேண் நிலம்
காவல் மா முடி சூடு பேர் எழில்
காணலாம் எனும் ஆசை கூர்
பாவைமார் முகம் என்ன முன்னம்
மலர்ந்த பங்கய ராசியே .
2.3.66

1646
கவிக்கூற்று
இன்ன வேலையின் , ஏழு வேலையும்
ஒத்தபோல இரைத்து எழுந்து
அன்ன மாநகர் , 'மைந்தன் மா முடி
சூடும் வைகல் இது ஆம் ' எனாத் ,
துன்னு காதல் துரப்ப வந்தவை
சொல்லல் ஆம் வகை எம்மனோர்க்கு
உன்னல் ஆவன அல்ல என்னினும் ,
உற்ற பெற்றி உணர்த்துவாம் .
2.3.67

1647
மங்கையர் புனைவு
குஞ்சரம் அனையார் சிந்தை கொள் இளையார் ,
பஞ்சினை அணிவார் ; பால் வளை தெரிவார் ;
அஞ்சனம் என வாள் அம்புகள் இடை ஏ
நஞ்சினை இடுவார் ; நாள் மலர் புனைவார் .
2.3.68

1648
மைந்தர் மகிழ்ச்சி
பொங்கிய உவகை வெள்ளம் பொழிதரக் , கமலம் பூத்த
சங்கை இல் முகத்தார் , நம்பி தம்பியர் அனையர் ஆனார் ,
செம் கயல் நறவம் மாந்திக் களிப்பன சிவணும் கண்ணார்
குங்குமச் சுவடு நீங்காக் குவவுத் தோள் குமரர் எல்லாம் .
2.3.69

1649
நகர மக்கள் மகிழ்ச்சி
மாதர்கள் , கற்பின் மிக்கார் , கோசலை மனத்தை ஒத்தார் ;
வேதியர் வசிட்டன் ஒத்தார் ; வேறு உள மகளிர் எல்லாம்
சீதையை ஒத்தார் ; அன்னாள் திருவினை ஒத்தாள் ; அவ் ஊர்
சாதுகை மாந்தர் எல்லாம் தயரதன் தன்னை ஒத்தார் .
2.3.70

1650
அரசர்கூட்டம் வருகை
இமிழ் திரைப் பரவை ஞாலம் எங்கணும் வறுமை கூர ,
உமிழ்வது ஒத்து உதவு காதல் உந்திட வந்தது அன்றே ,
குமிழ் முலைச் சீதை கொண்கன் கோ முடி புனைதல் காண்பான்
அமிழ்து உணக் குழுமுகின்ற அமரரின் அரசர் வெள்ளம் .
2.3.71

1651
தெருவில் மக்கள் நெருங்குதல் (1651-1652)
பாகு இயல் பவளச் செவ்வாய்ப் பணை முலைப் பரவை அல்குல்
தோகையர் குழாமும் , மைந்தர் சும்மையும் துவன்றி , எங்கும் ,
'ஏகுமின் ஏகும் ' என்று என்று , இடை இடை நிற்றல் அல்லால் ,
போகில மீளகில்லா , பொன் நகர் வீதியெல்லாம் .
2.3.72

1652
'வேந்தரே பெரிது ' என்பாரும் , 'வீரரே பெரிது ' என்பாரும் ,
'மாந்தரே பெரிது ' என்பாரும் , 'மகளிரே பெரிது ' என்பாரும் ,
'போந்ததே பெரிது ' என்பாரும் , 'புகுவதே பெரிது ' என்பாரும் ,
தேர்ந்ததே தேரின் அல்லால் , யாவரே தெரியக் கண்டார் ?
2.3.73

1653
மகளிர் குழுமுதல்
குவளையின் எழிலும் வேலின்
கொடுமையும் குழைத்துக் கூட்டித் ,
திவளும் அஞ்சனம் என்று ஏய்ந்த
நஞ்சினைத் தெரியத் தீட்டித் ,
தவள ஒண் மதியுள் வைத்த
தன்மை சால் தடங்கண் நல்லார் ,
துவளும் நுண் இடையார் ஆடும்
தோகை அம் குழாத்தில் தொக்கார் .
2.3.74

1654
முடிபுனை விழாவிற்கு வாராதோர்
நலம் கிளர் பூமி என்னும் நங்கையை நறும் துழாயின்
அலங்கலான் புணரும் செல்வம் காண வந்து அடைந்து இலாதார் ,
இலங்கையில் நிருதரே , இவ் ஏழ் உலகம் அத்து வாழும்
விலங்கலும் , ஆசை நின்ற விடா மத விலங்கலே ஆல் .
2.3.75

1655
மன்னர் முடிசூடும் மண்டபத்துப் புகுதல்
சந்திரர் கோடி என்னத் தரள வெண் கவிகை ஓங்க ,
அந்தரத்து அன்னம் எல்லாம் ஆர்ந்து என கவரி துன்ன ,
இந்திரற்கு உவமை சாலும் இருநிலக் கிழவர் எல்லாம்
வந்தனர் , மௌலி சூட்டும் மண்டபம் மரபில் புக்கார் .
2.3.76

1656
அந்தணர் புகுதல்
முன் பயந்து எடுத்த காதல் புதல்வனை முறையினோடும்
இல் பயன் சிறப்பிப்பாரின் ஈண்டிய உவகை தூண்ட ,
அற்புதன் திருவைச் சேரும் அருமணம் காணப் புக்கார் ,
நல் பயன் தவத்தின் உய்க்கும் நான்மறைக் கிழவர் எல்லாம் .
2.3.77

1657
பல்வகை நிகழ்ச்சிகள்
விண்ணவர் விசும்பு தூர்த்தார் ; விரி திரை உடுத்த கோல
மண்ணவர் திசைகள் தூர்த்தார் ; மங்கலம் இசைக்கும் சங்கம் ,
கண் அகன் முரசின் ஓதை , கண்டவர் செவிகள் தூர்த்த ;
எண் அரும் கனக மாரி எழு திரைக் கடல்கள் தூர்த்த .
2.3.78

1658
பல ஒளிகள்
விளக்கு ஒளி மறைத்த மன்னர்
மின் ஒளி ; மகுடம் கோடி
துளக்கு ஒளி விசும்பின் ஊரும்
சுடரையும் மறைத்த ; சூழ்ந்த
அளக்கர் வாய் முத்த மூரல்
முறுவலார் அணியின் சோதி ,
வளைக்கல் ஆம் என்று அவ் வானோர்
கண்ணையும் மறைத்த அன்று ஏ .
2.3.79

1659
வசிட்டன் வருகை
ஆயது ஓர் அமைதியின்கண் , ஐயனை மகுடம் சூட்டற்கு
ஏயும் மங்கலங்கள் ஆன யாவையும் இயையக் கொண்டு ,
தூய நால் மறைகள் வேத பாரகர் சொல்லத் , தொல்லை
வாயில்கள் நெருக்கம் நீங்க , மாதவக் கிழவன் வந்தான் .
2.3.80

1660
வசிட்டன் செயல்கள்
கங்கையே முதல ஆய கன்னி ஈறு ஆன தீர்த்த
மங்கலப் புனலும் , நாலு வாரியின் நீரும் , பூரித்து ,
அங்கியின் வினையிற்கு ஏற்ற யாவையும் அமைத்து , வீரச்
சிங்க ஆதனமும் வைத்துச் , செய்வன பிறவும் செய்தான் .
2.3.81

1661
மன்னனைக் கொணரச் சுமந்திரன் போதல்
கணிதம் நூல் உணர்ந்த மாந்தர் ,
'காலம் வந்து அடுத்தது ' என்னப் ,
பிணி அற நோற்றுநின்ற
பெரியவன் , `'விரைவின் ஏகி ,
மணி முடி வேந்தன் தன்னை
வல்லையில் கொணர்தி என்னப் ,
பணி தலைநின்ற காதல்
சுமந்திரன் பரிவின் சென்றான் .
2.3.82

1662
கைகேயி இராமனைக் கொணர்க எனல்
விண் தொட நிவந்த கோயில்
வேந்தர் தம் வேந்தன் தன்னைக்
கண்டிலன் வினவக் கேட்டான் ,
கைகயள் கோயில் நண்ணித்
தொண்டை வாய் மடந்தைமாரில்
சொல்ல , மற்று அவரும் சொல்ல
பெண்டிரில் கூற்றம் அன்னாள் ,
'பிள்ளையைக் கொணர்க ! ' என்றாள் .
2.3.83

1663
சுமந்திரன் இராமனிடம் கூறத்தொடங்கல்
'என்றனள் ' என்னக் கேட்டான் , எழுந்த பேர் உவகை பொங்கப்
பொன் திணி மாடவீதி பொருக்கென நீங்கிப் புக்கான் ;
தன் திரு உள்ளம் அத்து உள் ஏ தன்னையே நினையும் மற்றக்
குன்று இவர் தோளினானைத் தொழுது வாய் புதைத்துக் கூறும் .
2.3.84

1664
சுமந்திரன் சொல்
'கொற்றவர் , முனிவர் , மற்றும்
குவலயத்து உள்ளார் , உன்னைப்
பெற்றவன் தன்னை போல
பெரும் பரிவு இயற்றிநின்றார் ;
சிற்றவை தானும் ஆங்கே
கொணர்க எனச் செப்பினாள் ; அப்
பொன் தட மகுடம் சூடப்
போதுதி விரைவின் ' என்றான் .
2.3.85

1665
இராமன் புறப்பாடு
ஐயனும் அச் சொல் கேளா ,
ஆயிரமௌலியானைக்
கை தொழுது , அரசவெள்ளம்
கடல் எனத் தொடர்ந்து சுற்றத் ,
தெய்வ கீதங்கள் பாடத் ,
தேவரும் மகிழ்ந்து வாழ்த்தத் ,
தையலார் இரைத்து நோக்கத் ,
தாரணி தேரில் சென்றான் .
2.3.86

1666
இராமனைக் கண்ட மக்கள் மகிழ்ச்சி ((1666-1682))
திரு மணி மகுடம் சூடச்
சேவகன் செல்கின்றான் என்று ,
ஒருவரின் ஒருவர் முந்தக் ,
காதலோடு உவகை உந்த ,
இரு கையும் இரைத்து மொய்த்தார் ;
இன் உயிர் யார்க்கும் ஒன்றாய்ப்
பொரு அரு தேரில் செல்லப்
புறத்திடைக் கண்டார் போல்வார் .
2.3.87

1667
துண் எனும் சொல்லாள் சொல்லச் சுடர் முடி துறந்து , தூய
மண் எனும் திருவை நீங்கி வழி கொளா முன்னம் , வள்ளல் ,
பண் எனும் சொல்லினார்தம் தோள் எனும் பணைத்த வேயும் ,
கண் எனும் கால வேலும் , மிடை நெடும் கானம் புக்கான் .
2.3.88

1668
சுண்ணமும் மலரும் சாந்தும்
கனகமும் தூவ வந்து ,
வண்ண மேகலையும் நாணும்
வளைகளும் தூவுவாரும் ;
புண் உற அனங்கன் வாளி
புழைத்த தம் புணர் மென் கொங்கை
கண் உறப் பொழிந்த காம
வெம் புனல் கழுவுவாரும் .
2.3.89

1669
'அம் கணன் அவனி காத்தற்கு
ஆம் இவன் ' என்னல் ஆமோ ?
'நம் கண் அன்பு இலன் ; ' என்று உள்ளம்
தள்ளுற நடுங்கி நைவார் ;
'செங்கணும் கரிய கோல
மேனியும் தேரும் ஆகி ,
எங்கணும் தோன்றுகின்றான்
எனைவரோ இராமன் ? ' என்பார் .
2.3.90

1670
இனையர் ஆய் மகளிர் எல்லாம்
இரைத்தனர் நிரைத்து மொய்த்தார் ;
முனைவரும் நகர மூதூர்
முதியரும் இளைஞர் தாமும்
அனையவன் மேனி கண்டார் ;
அன்பினுக்கு எல்லை காணார்
நினைவினர் மனத்தால் வாயால்
எநிகழ்ந்தது நிகழ்த்தல் உற்றாம் .
2.3.91

1671
'உய்ந்தது இவ் உலகம் ! ' என்பார் ;
'ஊழி காண்கிற்பாய் ! ' என்பார் ;
'மைந்த ! நீ கோடி எங்கள்
வாழ்க்கைநாள் யாவும் ! ' என்பார் ;
'ஐந்து அவித்து அரிதில் செய்த
தவம் உனக்கு ஆக ! ' என்பார் ;
'பைந்துழாய்த் தெரியலாய்க்கே
நல்வினை பயக்க ! ' என்பார் .
2.3.92

1672
'உயர் அருள் ஒண் கண் ஒக்கும்
தாமரை , நிறத்தை ஒக்கும்
புயல் பொழி மேகம் , என்ன
புண்ணியம் செய்த ? ' என்பார் ;
'செயல் அரும் தவங்கள் செய்து இச்
செம்மலைத் தந்த செல்வத்
தயரதற்கு என்ன கைம்மாறு
உடையம் யாம் தக்கது ? ' என்பார் .
2.3.93

1673
'வாரணம் அரற்ற வந்து , கரா உயிர் மாற்றும் நேமி
நாரணன் ஒக்கும் , இந்த நம்பிதன் கருணை ! ' என்பார் ;
ஆரணம் அறிதல் தேற்றா ஐயனை அணுகி நோக்கிக் ,
காரணம் இன்றியேயும் , கண்கள் நீர் கலுழ நிற்பார் .
2.3.94

1674
'நீல மா முகில் அனான்தன் நிறையினோடு அறிவும் நிற்க ,
சீலம் ஆர்க்கு உண்டு ? கெட்டேன் ! தேவரின் அடங்குவானோ ?
காலமாக் கணிக்கும் நுண்மைக் கணக்கையும் கடந்து நின்ற
மூலமாய் , முடிவு இலாத மூர்த்தி இம் முன்பன் ! ' என்பார் .
2.3.95

1675
'ஆர்கலி அகழ்ந்தோர் கங்கை
அவனியில் கொணர்ந்தோர் , முந்தைப்
போர் கெழு புலவர்க்கு ஆகி
அசுரரைப் பொருது வென்றோர் ,
பேர் கெழு சிறப்பின் வந்த
பெரும் புகழ் நிற்பது ஐயன் ,
தரர் கெழு திரள் தோள் தந்த
புகழினைத் தழுவி ! ' என்பார் .
2.3.96

1676
'சந்தம் இவை , தா இல் மணி ஆரம் இவை யாவும் ,
சிந்துரமும் , இங்கு இவை செறிந்த மத வேழப்
பந்திகள் , வயப்பரி , பசும்பொனின் வெறுக்கை ,
மைந்த ! வறியோர் கொள வழங்கு ! ' என நிரைப்பார் .
2.3.97

1677
மின் பொருவு தேரின் மிசை வீரன் வரு போழ்தில் ,
தன் பொரு இல் கன்று தனி தாவி வரல் கண்டு , ஆங்கு
அன்பு உருகு சிந்தையொடும் ஆ உருகுமாபோல்
என்பு உருகி நெஞ்சு உருகி நஞ்சு உருகி நிற்பார் .
2.3.98

1678
'சத்திரம் நிழற்ற நிமிர் தானையொடு நானா
அத்திரம் நிழற்ற அருளோடு அவனி ஆள்வார் ,
புத்திரர் இனிப் பெறுதல் புல்லிது ; ' என நல்லோர் ,
சித்திரம் எனத் தனி திகைத்து உருகி நிற்பார் .
2.3.99

1679
'கார் மினொடு உலாயது என நூல் கஞலும் மார்பன்
தேர் மிசை நம் வாயில் கடிது ஏகுதல் செய்வான் ஓ ?
கூர் கனக ராசியொடு கோடி மணியாலும்
தூர்மின் நெடு வீதியினை ! ' என்று சொரிவாரும் .
2.3.100

1680
'தாய் கையில் வளர்ந்திலன் ; வளர்த்தது தவத்தால்
கேகயன் மடந்தை ; கிளர் ஞாலம் இவன் ஆள ,
ஈகையில் உவந்த அவ் இயற்கை இது ; என்றால் ,
தோகை இவள் பேர் உவகை சொல்லல் அரிது ! ' என்பார் .
2.3.101

1681
'பாவமும் அரும் துயரும் வேர் பறியும் ! ' என்பார் ;
'பூவலயம் இன்று தனி அன்று பொது ! ' என்பார் ;
'தேவர் பகை உள்ளன இவ் வள்ளல் தெறும் ! ' என்பார் ;
'ஏவல் செயும் மன்னர் தவம் யாவது கொல் ? ' என்பார் .
2.3.102

1682
ஆண்டு இனையர் ஆய் இனைய கூற , அடல் வீரன் ,
தூண்டு புரவிப் பொரு இல் சுந்தர மணித் தேர்
நீண்ட கொடி மாட நிரை வீதி நிறையப் போய்ப் ,
பூண்ட புகழ் மன்னன் உறை கோயில் புகலோடும் .
2.3.103

1683
அரண்மனையில் அரசனைக் காணாமை
ஆங்கு வந்து அடைந்த அண்ணல் , ஆசையின் கவரி வீசப் ,
பூ குழல் மகளிர் ஆடும் புதுக் களி ஆட்டம் நோக்கி ,
வீங்கு இரும் காதல் காட்டி , விரி முகக் கமல பீடம் அத்து
ஓங்கிய மகுடம் சூடி , உவகை வீற்று இருப்ப காணான் .
2.3.104

1684
இராமன் கைகேயியின் கோயில் புகுதல்
வேத்து அவை முனிவரோடு
விருப்பொடு களிக்கும் , மெய்மை
ஏத்து அவை இசைக்கும் , செம்பொன்
மண்டபம் இனிதின் எய்தான்
ஓத்து அவை உலகத்து எங்கும்
உள்ளவை உணர்ந்தார் உள்ளம்
பூத்தவை வடிவை ஒப்பான்
சிற்றவை கோயில் புக்கான் .
2.3.105

1685
மக்கள் பேச்சு
புக்கவன் தன்னை நோக்கிப் புரவலர் , முனிவர் யாரும்
'தக்கதே நினைந்தான் ; தாதை தாமரைச் சரணம் சூடித்
திக்கினை நிமிர்த்த கோல் அச் செல்வனே செம் பொன் சோதி
மிக்கு உயர் மகுடம் சூட்டச் சூடுதல் விழுமிது ' என்றார் .
2.3.106

1686
இராமன்முன் கைகேயி வருதல்
ஆயன நிகழும் வேலை , அண்ணலும் அயர்ந்து தேறாத் ,
தூயவன் இருந்த சூழல் துருவினன் வருதல் நோக்கி ,
'நாயகன் உரையான் வாயால் , நான் இது பகர்வேன் ' என்னாத்
தாய் என நினைவான் முன்னே கூற்று எனத் தமியள் வந்தாள் .
2.3.107

1687
இராமன் கைகேயியை வணங்கி நிற்றல்
வந்தவள் தன்னைச் சென்னி
மண் உற வணங்கி , வாய்த்த
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய்
செங்கையில் புதைத்து , மற்றைச்
சுந்தரத் தட கை தானை
மடக்கு உற , துவண்டு நின்றான் ;
அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக்
கண்ட ஆன் கன்றின் அன்னான் .
2.3.108

1688
கைகேயி கூற்று
நின்றவன்தன்னை நோக்கி
இரும்பினால் இயன்ற நெஞ்சின்
கொன்று உழல் கூற்றம் என்னும்
பெயர் இன்றிக் கொடுமை பூண்டாள் ,
'இன்று எனக்கு உணர்த்தல் ஆவது
ஏயதே என்னின் ஆகும் ;
ஒன்று உனக்கு உந்தை , மைந்த !
உரைத்தது ஓர் உரை உண்டு ' என்றாள் .
2.3.109

1689
இராமன் கூறுதல்
`'எந்தையே ஏவ , நீரே
உரைசெய இயைவது உண்டேல் ,
உய்ந்தனன் அடியேன் ; என்னில்
பிறந்தவர் உளரோ ? வாழி !
வந்தது என் தவத்தின் ஆய
வரு பயன் மற்று ஒன்று உண்டு ஓ ?
தந்தையும் தாயும் நீரே ;
தலைநின்றேன் பணிமின் ! என்றான் .
2.3.110

1690
கைகேயி கட்டளை இதுவெனல்
`ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம்
பரதனே ஆள , நீ போய்த்
தாழ் இரும் சடைகள் தாங்கித் ,
தாங்க அரும் தவம் மேற் கொண்டு ,
பூழி வெம் கானம் நண்ணிப் ,
புண்ணியத் துறைகள் ஆடி ,
ஏழ் இரண்டு ஆண்டின் வா ' என்று
இயம்பினன் அரசன் என்றாள் .
2.3.111

1691
கவிக் கூற்று ((1691-1692))
இ பொழுது எம் அனோரால்
இயம்புதற்கு எளிதே ! யாரும்
செப்ப(அ)ரும் குணத்து இராமன்
திரு முகம் செவ்வி நோக்கில்
ஒப்பதே முன்பு ; பின்பு அவ்
வாசகம் உணரக் கேட்ட
அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தா
மரையினை வென்றது அம்மா !
2.3.112

1692
தெருள் உடை மனத்து மன்னன்
ஏவலில் திறம்பல் அஞ்சி
இருள் உடை உலகம் தாங்கும்
இன்னலுக்கு இயைந்து நின்றான் ,
உருள் உடைச் சகடம் பூட்ட
உடையவன் உய்த்த கார் ஏறு
அருள் உடை ஒருவன் நீக்க
அ பரம் அகன்றது ஒத்தான் .
2.3.113

1693
இராமன் விடைபெறுதல் ((1693-1694))
'மன்னவன் பணி அன்று ஆகில்
நும் பணி மறுப்பன் ஓ ? என்
பின்னவன் பெற்ற செல்வம்
அடியனேன் பெற்றது அன்று ஓ ?
என் இனி உறுதி அப்பால் ?
இப்பணி தலைமேல் கொண்டேன் ;
மின் ஒளிர் கானம் இன்றே
போகின்றேன் ; விடையும் கொண்டேன் . '
2.3.114

1694
இராமன் கோசலைபால் செல்லுதல் ((1994-1695))
என்று கொண்டு இனைய கூறி , அடி இணை இறைஞ்சி மீட்டும் ,
தன் துணைத் தாதை பாதம் அ திசை நோக்கித் தாழ்ந்து ,
பொன் திணி போதினாள் உம் பூமியும் புலம்பி நையக் ,
குன்றினும் உயர்ந்த தோளான் கோசலை கோயில் புக்கான் .
2.3.115

Rama mit Pfeil und Bogen: Stärke steht im Dienst verantwortlichen Handelns.

Die bildlichen Darstellungen begleiten die Lektüre; sie sind keine Abbildungen einzelner Verse.

2.4 – Abschied von der Stadt

2.4 . நகர் நீங்கு படலம் (1695- 1929 )

1695
குழைக்கின்ற கவரி இன்றிக் ,
கொற்ற வெண் குடை உம் இன்றி ,
இழைக்கின்ற விதி முன் செல்லத் ,
தருமம் பின் இரங்கி ஏக ,
'மழை குன்றம் அனையான் மௌலி
கவித்தனன் வரும் ' என்று என்று ,
தழைக்கின்ற உள்ளத்து அன்னாள்
முன் , ஒரு தமியன் சென்றான் .
2.4.1

1696
கோசலையின் வினா
'புனைந்திலன் மௌலி ! குஞ்சி
மஞ்சனப் புனித நீரால்
நனைந்திலன் ! என்கொல் ? ' என்னும்
ஐயத்தாள் , நளின பாதம் ,
வனைந்த பொன் கழல் கால் வீரன்
வணங்கலும் , குழைந்து வாழ்த்தி ,
'நினைந்தது என் ? இடையூறு உண்டோ
நெடும் முடி புனைதற்கு ? ' என்றாள் .
2.4.2

1697
'பரதன் முடிசூடுகின்றான் ' என இராமன் கூறல்
மங்கை அ மொழி கூறலும் மானவன் ,
செங்கை கூப்பி , `'நின் காதல் திரு மகன் ,
பங்கம் இல் குணத்து எம்பி பரதனே
துங்க மா முடி சூடுகின்றான் என்றான் .
2.4.3

1698
கோசலை 'முடிசூடப் பரதன் தக்கவனே ' எனல்
`'முறைமை அன்று என்பது ஒன்று உண்டு ; மும்மையின்
நிறை குணத்தவன் நின்னினும் நல்லன் ஆல் ;
குறைவு இலன் ; `' எனக் கூறினள் , நால்வர்க்கும்
மறு இல் அன்பினில் வேற்றுமை மாற்றினாள் .
2.4.4

1699
கோசலை 'பரதனோடு ஒன்றி வாழ்க ' எனல்
என்று , பின்னரும் , `'மன்னவன் ஏவியது
அன்று எனாமை மகனே ! உனக்கு அறன் ;
நன்று நும்பிக்கு நானிலம் நீ கொடுத்து
ஒன்றி வாழுதி ஊழி பல என்றாள் .
2.4.5

1700
இராமன் 'மன்னனேவிய மற்றோர் பணியுண்டு ' எனல்
தாய் உரைத்த சொல் கேட்டுத் , தழைக்கின்ற
தூய சிந்தை அத் தோம் இல் குணத்தினான் ,
`'நாயகன் எனை நல் நெறி உய்ப்பதற்கு
ஏயது உண்டு ஒர் பணி என்று இயம்பினான் .
2.4.6

1701
இராமன் தந்தை பணி இதுவெனல்
'ஈண்டு உரைத்த பணி என்னை ? ' என்றவட்கு
`'ஆண்டு ஒர் ஏழினொடு ஏழ் அகன் கான் இடை
மாண்ட மா தவர் ஓடு உடன் வைகிப் பின்
மீண்டு நீ வரல் வேண்டும் என்றான் என்றான் .
2.4.7

1702
கான்புகல் கேட்ட கோசலைநிலை ((1702-1707))
ஆங்கு அவ் வாசகம் என்னும் அனல் குழை
தூங்கு தன் செவியில் தொடரா முனம் ,
ஏங்கினாள் , இளைத்தாள் , திகைத்தாள் , மனம் ,
வீங்கினாள் , விம்மினாள் , விழுந்தாள் , அரோ .
2.4.8

1703
`'வஞ்சமோ , மகனே ! உனை 'மா நிலம்
தஞ்சமாக நீ தாங்கு ' என்ற வாசகம் ?
நஞ்சமோ ? இனி நான் உயிர் வாழ்வென் ஓ ?
அஞ்சும் அஞ்சும் ! என் ஆருயிர் அஞ்சும் ஆல் !
2.4.9

1704
கையைக் கையின் நெரிக்கும் ; தன் காதலன் ,
வைகும் ஆல் இலை அன்ன வயிற்றினைப்
பெய் வளைத் தளிரால் பிசையும் ; புகை
வெய்து உயிர்க்கும் ; விழுங்கும் ; புழுங்குமால் .
2.4.10

1705
'நன்று மன்னன் கருணை ! ' எனா நகும் ;
நின்ற மைந்தனை நோக்கி , 'நெடும் சுரம் அத்து
என்று போவது ? ' என எழும் ; இன் உயிர்
பொன்றும்போது உற்றது உற்றது போலும் ஏ .
2.4.11

1706
'அன்பு இழைத்த மனம் அத்து அரசற்கு நீ ,
என் பிழைத்தனை ? ' என்று நின்று ஏங்கும் ஆல் ;
முன்பு இழைத்த வறுமையின் முற்றினோர்
பொன் பிழைக்கப் பொதிந்தனர் போல ஏ .
2.4.12

1707
'அறம் எனக்கு இலை ஓ ? ' எனும் ; 'ஆவி நைந்து
இற அடுத்தது என் ? தெய்வதங்காள் ! ' எனும் ;
பிற உரைப்பது என் ? கன்று பிரிந்துழிக்
கறவை ஒப்பக் கரைந்து , கலங்கினாள் .
2.4.13

1708
இராமன் கோசலையைத் தேற்றுதல் ((1708-1711))
இத் திறத்தின் இடர் உறுவாள் தனை
கை தலத்தின் எடுத்து , 'அருங் கற்பினோய் !
பொய்த் திறத்தினன் ஆக்குதி ஓ ? புகல் ;
மெய்த்திறத்து நம் வேந்தனை நீ ' என்றான் .
2.4.14

1709
பொற்பு உறுத்தன , மெய்ம்மை , பொதிந்தன ,
சொல் பொறுத்தற்கு உரியன , சொல்லினான் ;
கற்பு உறுத்திய கற்பு உடையாள் தனை
வற்புறுத்தி மனம் கொளத் தேற்றுவான் .
2.4.15

1710
'சிறந்த தம்பி திரு உற , எந்தையை
மறந்தும் பொய் இலன் ஆக்கி , வனத்து இடை
உறைந்து தீரும் உறுதி பெற்றேன் ; இதின் ,
பிறந்து யான் பெறும் பேறு என்பது யாவதோ ? '
2.4.16

1711
'விண்ணும் , மண்ணும் , இவ் வேலையும் , மற்றும் வேறு
எண்ணும் பூதம் எலாம் இறந்து ஏகினும் ,
அண்ணல் ஏவல் மறுக்க அடியனேற்கு
ஒண்ணுமோ ? இதற்கு உள் அழியேல் ! ' என்றான் .
2.4.17

1712
கோசலையும் 'வனத்திற்கு வருவேன் ' எனல்
`'ஆகின் , ஐய ! 'அரசன்தன் ஆணை ஆல்
ஏகல் ' என்பது யானும் உரைக்கலேன் ;
சாகலா உயிர் தாங்க வல்லேனையும் ,
போகின் , நின்னொடும் கொண்டனை போகு என்றாள் .
2.4.18

1713
இராமன் மறுமொழி ((1713-1719))
'என்னை நீங்கி இடர் கடல் வைகுறும்
மன்னர் மன்னன் ஐ வற்புறுத்தாது , உடன்
துன்னு கானம் தொடரத் துணிவது ஓ ?
அன்னையே ! அறம் பார்க்கிலை ஆம் ' என்றான் .
2.4.19

1714
'வரி வில் எம்பி இ மண் அரசு ஆய் , அவற்கு
உரிமை மாநிலம் உற்றபின் , கொற்றவன் ,
திருவின் நீங்கித் தவம் செயும் நாள் , உடன்
அருமை நோன்புகள் ஆற்றுதி ஆம் அன்றே . '
2.4.20

1715
'சித்தம் நீ திகைக்கின்றது என் ? தேவரும்
ஒத்த மா தவம் செய்து உயர்ந்தார் அன்று ஏ ?
எத்தனைக்கு உள ஆண்டுகள் ? ஈண்டு அவை
பத்தும் நாலும் பகல் அலவோ ? ' என்றான் .
2.4.21

1716
'முன்னர்க் கோசிகன் என்னும் முனிவரன்
தன் அருள் தலை தாங்கிய விஞ்சையும்
பின்னர் எய்திய பேறும் , பிழைத்த ஓ ?
இன்னம் நன்று , அவர்க்கு ஏயின செய்தலே . '
2.4.22

1717
'மா தவர்க்கு வழிபாடு இழைத்து , அரும்
போதம் முற்றிப் , பொரு அரு விஞ்சைகள்
ஏதம் அற்றன தாங்கி , இமையவர்
காதல் பெற்று , இ நகர் வரக் காண்டி ஆல் . '
2.4.23

1718
'மகர வேலை மண் தொட்ட வண்டு ஆடு தார்ச்
சகரர் , தாதை பணி தலைநின்று , தம்
புகர் இல் யாக்கையின் இன் உயிர் போக்கிய
நிகர் இல் மாப் புகழ் நின்றது அன்று ஓ ? ' எனா .
2.4.24

1719
'மான் மறி கரத்தான் மழு ஏந்துவான் ,
தான் மறுத்திலன் தாதை சொல் , தாயை ஏ
ஊன் அறக் குறைத்தான் ; உரவோன் அருள்
யான் மறுப்பது என்று எண்ணுவது ஓ ? ' என்றான் .
2.4.25

1720
கோசலை சிந்தனை
இத்திறத்த எனைப் பல வாசகம்
உய்த்து உரைத்த மகன் உரை உட்கொளா ,
'எ திறத்தும் இறக்கும் இ நாடு ' எனா ,
மெய்த் திறத்து விளங்கு இழை உன்னுவாள் .
2.4.26

1721
கோசலை தயரதனிடம் போதல்
'அவனி காவல் பரதனது ஆகுக ;
இவன் இஞ் ஞாலம் இறந்து இரும் கான் இடை
தவன் நிலாவகை காப்பென் , தகைவு இலாப்
புவனி நாதன் தொழுது ' என்று போயினாள் .
2.4.27

1722
இராமன் சுமித்திரைமாளிகைக்குப் போதல்
போகின்றாளைத் தொழுது , புரவலன் ,
'ஆக ; மற்றிவள் தன்னையும் ஆற்றி , இச்
சோகம் தீர்ப்பவள் ' என்று சுமித்திரை
மேகம் தோய் தனிக் கோயிலை மேயினான் .
2.4.28

1723
தயரதனைக் கண்ட கோசலையின் நிலை
நடந்த கோசலை , கேகயநாட்டு இறை
மடந்தை கோயிலை எய்தினள் ; மன்னவன்
கிடந்த பார் மிசை வீழ்ந்தனள் , கெட்டு உயிர்
உடைந்த போழ்தின் உடல் விழுந்தென்னவே .
2.4.29

1724
கோசலை அரற்றல் ((1724-1727))
'பிறியார் பிரிவு ஏது ? ' என்னும் ;
'பெரியோய் ! தகவோ ? ' என்னும் ;
'நெறியோ ? அடியேம் நிலை நீ
நினையா நினைவு ஏது ? ' என்னும் ;
'வறியோர் தனமே ! ' என்னும் ;
'தமியேன் வலியே ! ' என்னும் ;
'அறிவோ ? வினையோ ? ' என்னும் ;
'அரசே ! அரசே ! ' என்னும் .
2.4. 30

1725
'இருள் அற்றிட உற்று ஒளிரும்
இரவிக்கு எதிரும் திகிரி
உருளத் தனி உய்த்து , ஒரு கோல்
நடவிக் , கடைகாண் உலகம்
பொருள் அற்றிட முற்றுறும் அப்
பகலில் புகுதற்கு என்றோ ?
அருளக் கருதிற்று இதுவோ !
அரசர்க்கு அரசே ! ' என்னும் .
2.4. 31

1726
'திரையார் கடல் சூழ் உலகின்
தவமே ! திருவின் திருவே !
நிரையார் கலையின் கடலே !
நெறியார் மறையின் நிலையே !
கரையா அயர்வேன் எனை , நீ ,
கருணை ஆலயன் ஏ ! என் ? என்று
உரையா இதுதான் அழகோ ?
உலகு ஏழ் உடையாய் ! ' என்னும் .
2.4. 32

1727
'மின் நின்று அனைய மேனி
வெறிது ஆய் விட நின்றது போல் ,
உன்னும் தகைமைக்கு அடையா
உறுநோய் உறுகின்று உணரான் ;
என் ? என்று உரையான் ; என்னே !
இதுதான் யாது ? என்று அறியேன் ;
மன்னன் தகைமை காண
வாராய் , மகனே ! ' என்னும் .
2.4. 33

1728
வசிட்டன் வருகை
இவ்வாறு அழுவாள் இரியல்
குரல் சென்று இசையாமுன்னம் ,
'ஒவ்வாது ! ஒவ்வாது ! ' என்னா ,
ஒளி வாள் நிருபர் , 'முனிவ !
அ வாறு அறிவாய் ' என்ன ,
வந்தான் முனிவன் ; அவனும் ,
வெம் வாள் அரசன் நிலை கண்டு ,
'என்னாம் விளைவு ? ' என்று உன்னா .
2.4. 34

1729
வசிட்டன் நினைவு
'இறந்தான் அல்லன் அரசன் ;
இறவாது ஒழிவான் அல்லன் ;
மறந்தான் உணர்வு ' என்று உன்னா ,
வன் கேகயர் கோன் மங்கை ,
துறந்தாள் துயரம் தன்னை ;
துறவாது ஒழிவாள் இவள் ஏ ;
பிறந்தார் பெயரும் தன்மை
பிறரால் அறிதற்கு எளிது ஓ ? '
2.4. 35

1730
கைகேயி கூறல்
என்னா உன்னா , முனிவன் ,
இடரால் அழுவாள் துயரம்
சொன்னாள் ஆகாள் , என , முன்
தொழு கேகயர்கோன் மகளை ,
'அன்னாய் ! உரையாய் , அரசன்
அயர்வான் நிலை என் ? ' என்னத் ,
தன்னால் நிகழ்ந்த தன்மை
தானே தெரியச் சொன்னாள் .
2.4. 36

1731
வசிட்டன் மன்னனைத் தேற்றுதல்
சொற்றாள் சொல்லாமுன்னம் ,
சுடர் வாள் அரசற்கு அரசைப்
பொன் தாமரை போல் கையால்
பொடி சூழ் படிநின்று எழுவிக் ,
`'கற்றாய் ! அயரேல் ; அவளே
தரும் நின் காதற்கு அரசை ;
எற்றே செயல் ? இன்று ஒழி நீ
என்று என்று , இரவாநின்றான் .
2.4. 37

1732
தயரதன் மயக்கம் தெளிதல்
சீதப் பனி நீர் அளவித்
திண் கால் உக்கம் மென் கால்
போதத்து அளவே தவழ்வித்து ,
இன் சொல் புகலாநின்றான் ;
ஓதக் கடல் நஞ்சு அனையாள்
உரை நஞ்சு ஒருவாறு அவியக் ,
காதல் புதல்வன் பெயரே
புகல்வான் உயிரும் கண்டான் .
2.4. 38

1733
வசிட்டன் 'வருந்தேல் ' எனல்
காணா , 'ஐயா ! இனி நீ
ஒழிவாய் கழி பேர் அவலம்
ஆண் நாயகனே இனிநாடு
ஆள்வான் ; இடையூறு உளதோ ?
மாணா உரையாள் தானே
தரும் ; மா மழையே அனையான்
பூணாது ஒழிவான் எனில் யாம்
உளமோ ? பொன்றேல் ' என்றான் .
2.4. 39

1734
தயரதன் வசிட்டனை வேண்டுதல்
என்ற அம் முனிவன் தன்னை
நினையா வினையேன் இனியான்
பொன்றும் அளவில் , அவனைப்
புனை மா மகுடம் புனைவித்து ,
ஒன்றும் வனம் என்று உன்னா
வண்ணம் செய்து , என் உரையும்
குன்றும் பழி பூணாமல்
காவாய் , கோவே ! ' என்றான் .
2.4. 40

1735
வசிட்டன் கைகேயியை வேண்டுதல்
முனியும் , முனியும் செய்கைக்
கொடியாள் முகமே முன்னி ,
'இனி , உன் புதல்வற்கு அரசும் ,
ஏனையோர்க்கு இன் உயிரும் ,
மனுவின் வழி நின் கணவற்கு
உயிரும் உதவி , வசை தீர்
புனிதம் மருவும் புகழே
புனையாய் பொன்னே ! ' என்றான் .
2.4. 41

1736
கைகேயியின் மறுமொழி
மொய் மாண் வினை வேர் அற வென்று
ஒழிவான் மொழியாமுன்னம் ,
விம்மா அழுவாள் , 'அரசன்
மெய்யில் திரிவான் என்னில் ,
இம் மா உலகத்து உயிரோடு
இனி வாழ்வு உகவேன் ; என்சொல்
பொய் மாணாமற்கு இன்றே
பொன்றாது ஒழியேன் ' என்றாள் .
2.4. 42

1737
முனிவன் முனிந்து மொழிதல் ((1737-1739))
'கொழுநன் துஞ்சும் எனவும் ,
கொள்ளாது உலகம் எனவும் ,
பழி நின்று உயரும் எனவும் ,
பாவம் உளதாம் எனவும் ,
ஒழிகின்றிலை ; அன்றியும் ஒன்று
உணர்கின்றிலை ; யான் இனிமேல்
மொழிகின்றன என் ? ' என்னா
முனியும் 'முறை அன்று ' என்பான் .
2.4. 43

1738
கண் ஓடாதே , கணவன்
உயிர் ஓடு இடர் காணாதே ,
புண்ணோடு ஓடும் கனலோ
விடமோ என்னப் புகல்வாய் !
பெண் ஓ ? தீ ஓ ? மாயாப்
பேய் ஓ ? கொடியாய் ! நீ ; இம்
மண்ணோடு உன்னோடு என் ஆம் ?
வசையோ வலிதே ' என்றான் .
2.4. 44

1739
'வாயால் மன்னன் மகனை
வனம் ஏகு என்னா முன்னம் ,
நீயோ சொன்னாய் ; அவனோ
நிமிர் கான் இடை வல் நெறியில்
போயோ புகலோ தவிரான் ;
புகழோடு உயிரைச் சுடு வெந்
தீயோய் ! நின்போல் தீயோர்
உளரோ ? செயல் என் ! ' என்றான் .
2.4. 35

1740
தயரதன் கைகேயியை நோதல் ((1740-1742))
தாவு இல் முனிவன் புகலத் ,
தளராநின்ற மன்னன் ,
நாவில் நஞ்சம் உடைய
நங்கை தன்னை நோக்கிப் ,
'பாவி நீயே வெம் கான்
படர்வாய் என்று என் உயிரை
ஏவினாய் ஓ ? அவனும்
ஏகினானோ ? ' என்றான் .
2.4. 46

1741
'கண்டேன் நெஞ்சம் ; கனிவு ஆய்க்
கனி வாய் விடம் நான் நெடுநாள்
உண்டேன் ; அதனால் , நீ என்
உயிரை முதலோடு உண்டாய் ;
பண்டே எரி முன் உன்னைப் ,
பாவீ ! தேவி ஆகக்
கொண்டேன் அல்லேன் , வேறு ஓர் கூற்றம்
தேடிக் கொண்டேன் . '
2.4. 47

1742
'விழிக்கும் கண் வேறு இல்லா
வெம் கான் என் கான்முளையைச்
சுழிக்கும் வினையால் ஏகச்
சூழ்வாய் , என்னைப் போழ் வாய் ;
பழிக்கும் நாணாய் , மாணாப்
பாவி ! இனி என் பல ? உன்
கழுத்தின் நாண் உன் மகற்குக்
காப்பின் நாண் ஆம் ; ' என்றான் .
2.4. 48

1743
தயரதன் வசிட்டனிடம் கூறல்
இன்னே பலவும் பகர்வான் ,
இரங்காதாளை நோக்கிச்
'சொன்னேன் ; இன்றே இவள் என்
தாரம் அல்லள் , துறந்தேன் ;
மன்னே ஆவான் வரும் அப்
பரதன் தனை உம் மகன் என்று
உன்னேன் , முனிவா ! அவன் என்
உரிமைக்கு ஆகான் ' என்றான் .
2.4. 49

1744
கோசலையின் நிலை ((1744-1745))
'என்னைக் கண்டும் ஏகா
வண்ணம் இடையூறு உடையான்
உன்னைக் கண்டும் இலனோ ? '
என்றான் , உயர் கோசலையை ;
பின்னைக் கண்தான் அனையான்
பிரியக் கண்ட துயரம்
தன்னைக் கண்டே தவிர்வாள்
தளர்வான் நிலையில் தளர்வாள் .
2.4. 50

1745
மாற்றாள் செயல் ஆம் என்றும் ,
கணவன் வரம் ஈந்து உள்ளம்
ஆற்றாது அயர்ந்தான் என்றும்
அறிந்தாள் ; அவளும் அவனைத்
தேற்றா நின்றாள் ; மகனைத்
திரிவான் என்றாள் ; அரசன்
'தோற்றான் மெய் ' என்று உலகம்
சொல்லும் பழிக்கும் சோர்வாள் .
2.4. 51

1746
கோசலையின் கூற்று
'தள்ளா நிலை சால் மெய்ம்மை
தழுவா வழுவா வகை நின்று
எள்ளா நிலை கூர் பெருமைக்கு
இழிவாம் என்றால் , உரவோய் !
விள்ளா நிலை சேர் அன்பால்
மகன்மேல் மெலியின் , உலகம்
கொள்ளாது அன்றோ ? ' என்றாள் ,
கணவன் குறையக் குறைவாள் .
2.4. 52

1747
கவிக்கூற்று
'போவாது ஒழியான் ' என்னாள் ;
புதல்வன் அகலக் கணவன்
சாவாது ஒழியான் என்று என்று
உள்ளம் தள்ளுற்று அயர்வாள் ,
'காவாய் ' என்றாள் மகனைக் ,
கணவன் புகழுக்கு அழிவாள் ;
ஆ ! ஆ ! உயர் கோசலையாம்
அன்னம் என் உற்றனள் ஏ !
2.4. 53

1748
தயரதன் புலம்பல் (1748-1759)
உணர்வான் அனையாள் உரையால் ,
'உயர்ந்தான் உரைசால் குமரன்
புணரான் நிலமே வனமே
போவானே ஆம் ' என்னா ;
இணர் ஆர்தரு தார் அரசன்
இடரால் அயர்வான் , 'வினையேன்
துணைவா ! துணைவா ! ' என்றான் ;
'தோன்றால் ! தோன்றாய் ' என்றான் .
2.4. 54

1749
'கண்ணும் நீராய் உயிரும்
ஒழுகக் கழியாநின்றேன் ,
எண்ணும் நீர் நான்மறையோர் ,
எரிமுன் , நின்மேல் சொரிய
மண்ணும் நீராய் வந்த புனலை ,
மகனே ! வினையேற்கு
உண்ணும் நீராய் உதவி
உயர் கான் அடைவாய் ' என்றான் .
2.4. 55

1750
'படை மாண் அரசைப் பல கால்
பகுவாய் மழுவால் எறிவான் ,
மிடை மா வலிதான் , அனையான்
வில்லால் அடுமா வல்லாய் !
`'உடை மா மகுடம் புனை என்று
உரையா , உடனே கொடியேன்
சடை மா மகுடம் புனையத்
தந்தேன் , அந்தோ ! ' என்றான் .
2.4. 56

1751
'கறுத்தாய் உருவம் ! மனமும்
கண்ணும் கையும் செய்ய
பொறுத்தாய் ! பொறையே ! இறைவன்
புரம் மூன்று எரித்த போர் வில்
இறுத்தாய் ! தமியேன் என்னாது
என்னை இம் மூப்பு இடை ஏ
வெறுத்தாய் ; இனி நான் , வாழ்நாள்
வேண்டேன் , வேண்டேன் ' என்றான் .
2.4. 57

1752
'பொன்னின் முன்னம் ஒளிரும்
பொன்னே ! புகழின் புகழே !
மின்னின் மின்னும் வரி வில்
குமரா ! மெய்யின் மெய்யே !
என்னின் முன்னம் வனம் நீ
அடைதற்கு எளியேன் அல்லேன் ;
உன்னின் முன்னம் புகுவேன்
உயர் வானகம் யான் ' என்றான் .
2.4. 58

1753
நெகுதற்கு ஒத்த நெஞ்சும் , நேயம் அத்து ஆல் ஏ ஆவி
உகுதற்கு ஒத்த உடலும் உடையேன் , உன்போல் அல்லேன் ;
தகுதற்கு ஒத்த சனகன் தையல் கையைப் பற்றிப்
புகுதக் கண்ட கண்ணால் போகக் காணேன் ' என்றான் .
2.4. 59

1754
`'எற்றே பகர்வேன் இனி யான் ?
என்னே ! உன்னில் பிரிய
வற்றே உலகம் எனினும் ,
வானே வருந்தாது எனினும் ,
பொன் தேர் அரசே ! தமியேன்
புகழே ! உயிரே ! உன்னைப்
பெற்றேன் அருமை அறிவேன் ;
பிழையேன் , பிழையேன் ; `' என்றான் .
2.4. 60

1755
'அள்ளல் பள்ளப் புனல் சூழ் அகல் மா நிலம் உம் , அரசும் ,
கொள்ளக் குறையா நிதியின் குவையும் முதலாம் எவையும் ,
கள்ளக் கைகேசிக்கே உதவிப் , புகழ் கைக் கொண்ட
வள்ளல்தனம் , என் உயிரை மாய்க்கும் ! மாய்க்கும் ! ' என்றான் .
2.4. 61

1756
'ஒலி ஆர் கடல் சூழ் உலகத்து ,
உயர் வான் இடை , நாகரினும் ,
பொலியாநின்றார் உன்னைப்
போல்வார் உளரோ ? பொன்னே !
வலி யார் உடையார் ? ' என்றான்
மழு வாள் உடையான் வரவும்
சலியா நிலையாய் என்றால் ,
'தவிர்வார் உளரோ ? ' என்றான் .
2.4. 62

1757
'கேட்டே இருந்தேன் எனினும் , கிளர் வான் இன்றே அடைய
மாட்டேன் ஆகில் அன்றோ , வன் கண் என் கண் ? மைந்தா !
காட்டே உறைவாய் நீ , இக் கைகேசியையும் கண்டு இந்
நாட்டே உறைவேன் என்றால் , நன்று என் தன்மை ! ' என்றான் .
2.4. 63

1758
'மெய் ஆர் தவமே செய்து , உன்
மிடல் மார்பு அரிதில் பெற்ற
செய்யாள் என்னும் பொன்னும் ,
நிலமாது என்னும் திருவும்
உய்யார் ! உய்யார் ! கெடுவேன் !
உன்னைப் பிரியின் வினையேன் '
ஐயா ! கைகேசியை நேர்
ஆகேனோ நான் ? ' என்றான் .
2.4. 64

1759
'பூண் ஆர் அணியும் , முடியும் , பொன் ஆசனமும் , குடையும் ,
சேண் ஆர் மார்பும் , திருவும் , தெரியக் காணக் கடவேன் ,
மாணா மரம் வற்கலை உம் , மானின் தோலும் , அவை நான்
காணாது ஒழிந்தேன் என்றால் நன்று என் கருமம் ' என்றான் .
2.4. 65

1760
வசிட்டன் மொழிதல்
ஒன்றோடு ஒன்று ஒன்று ஒவ்வா
உரைதந்து , 'அரசன் , உயிரும்
சென்றான் இன்றோடு ' என்னும்
தன்மை எய்தித் தேய்ந்தான் ;
மென்தோல் மார்பின் முனிவன் ,
'வேந்தே ! அயரேல் ; அவனை
இன்று ஏகாத வண்ணம்
தகைவென் உலகோடு ' என்னா .
2.4. 66

1761
தயரதன் நிலை
முனிவன் சொல்லும் அளவில் ,
'முடியுங் கொல் ! ' என்று , அரசன் ,
தனி நின்று உழல் தன் உயிரைச்
சிறிதே தகைவான் , 'இந்தப்
புனிதன் போனால் இவனால்
போகாது ஒழிவான் ' என்னா ;
மனிதன் வடிவம் கொண்ட
மனுவும் தன்னை மறந்தான் .
2.4. 67

1762
கோசலை அரற்றல்
'மறந்தான் நினைவும் உயிரும்
மன்னன் ' என்ன மறுகா ,
'இறந்தான் கொல்லோ அரசன் ? '
என்னா , இடர் உற்று அழிவாள்
'துறந்தான் மகன் முன் எனையும் ,
துறந்தாய் நீயும் , துணைவா !
அறந்தான் இதுவோ ஐயா !
அரசர்க்கு அரசே ! ' என்றாள் .
2.4. 68

1763
'மெய்யின் மெய்யே ! உலகின் வேந்தர்க்கு எல்லாம் வேந்தே !
உய்யும் வகை நின் உயிரை ஓம்பாது இங்ஙன் தேம்பின் ,
வையம் முழுதும் துயரால் மறுகும் ; முனிவன் உடன் நம்
ஐயன் வரினும் வரும் ஆல் ; அயரேல் , அரசே ! ' என்றாள் .
2.4. 69

1764
தயரதன் மொழிதல் ((1764-1765))
என்று என்று , அரசன் மெய்யும் , இரு தாள் இணையும் , முகமும்
தன் தன் செய்ய கையால் தைவந்திடு கோசலையை ,
ஒன்றும் தெரியா மம்மர் உள்ளத்து அரசன் , மெள்ள ,
'வன் திண் சிலை நம் குரிசில் வருமே ? வருமே ? ' என்றான் .
2.4. 70

1765
'வல் மாயக் கைகேசி , வாக்கால் , என்தன் உயிரை
முன் மாய்விப்பத் துணிந்தாள் ; என்றும் , கூனி மொழியால்
தன் மா மகனும் தானும் தரணி பெறுமாறு உன்னி
என் மா மகனைக் கான் ஏகு என்றாள் என்றாள் ; ' என்றான் .
2.4. 71

1766
சாபவரலாறு கூறத் தொடங்குதல்
'பொன் ஆர் வலயத் தோளான் கானோ புகுதல் தவிரான் ;
என் ஆருயிரோ அகலாது ஒழியாது ; இது , கோசலை ! கேள் ;
முன் நாள் ஒரு மா முனிவன் மொழியும் சாபம் உளது ' என்று
அ நாள் உற்றது எல்லாம் , அவளுக்கு , அரசன் அறைவான் .
2.4. 72

1767
சாப வரலாறு ((1767-1782))
'வெய்ய கானம் அத்து இடை ஏ , வேட்டை வேட்கை மிகவே
ஐய , சென்று , கரியோடு அரிகள் துருவித் திரிவேன் ;
கையிற் சிலையும் கணையும் கொடு கார் மிருகம் வரும் ஓர்
செய்ய நதியின் கரைவாய்ச் சென்றே மறைய நின்றேன் .
2.4. 73

1768
'ஒரு மா முனிவன் மனையோடு
ஒளி ஒன்று இலவாய் நயனம்
தரு மா மகவே துணையாய்த்
தவமே புரி போழ்தினின் வாய்
அரு மா மகனே புனல் கொண்டு
அகல்வான் வருமாறு அறியேன்
பொரு மா கணை விட்டிடலும்
புவிமீது அலறிப் புரள . '
2.4. 74

1769
'புக்குப் பெரு நீர் நுகரும்
பொரு போதகம் என்று , ஒலிமேல்
கை கண் கணை சென்றது அலால் ,
கண்ணில் தெரியக் காணேன் ;
அக் கைக் கரியின் குரலே
அன்று , ஈது என்ன வெருவா ,
மக்கள் குரல் என்று அயர்வேன் ,
மனம் நொந்து அவண் வந்தனென் ஆல் .
2.4. 75

1770
`'கையும் , கடனும் , நெகிழக் ,
கணையோடு உருள்வோர் காணா ,
வெய்ய தனுவும் , மனனும் ,
வெறிது ஏகிட ஏ , வீழா ,
'ஐயன் ! நீதான் யாவன் ?
அந்தோ ! அருள்க ' என்று அயரப்
பொய் ஒன்று அறியா மைந்தன்
'கேள் நீ ' என்னப் புகல்வான் .
2.4. 76

1771
`இரு கண்களும் இன்று யாய்க்கும்
எந்தைக்கும் ; இங்கு அவர்கள்
பருகும் புனல் கொண்டு அகல்வான்
படர்ந்தேன் , பழுது ஆயினதால் ;
இரு குன்று அனைய புயத்தாய் !
இபம் என்று உணராது எய்தாய் ;
உருகும் துயரம் தவிர் நீ ;
ஊழியின் செயல் ஈது என்றே.' "
2.4. 77

1772
" 'உண் நீர்வேட்கை மிகவே
உயங்கும் எந்தைக்கு , ஒரு நீ
தண்ணீர் கொடுபோய் அளித்து ,
என் சாவும் உரைத்து , `'உம் புதல்வன்
விண் மீது அடைவான் தொழுதான் ;
எனவும் அவர்பால் விளம்பு ' என்று
எண் நீர்மையினான் , விண்ணோர்
எதிர் கொண்டிட , ஏகினன் ; ஆல் .
2.4. 78

1773
`'மைந்தன் வரவே நோக்கும்
வள மாதவன் பால் , மகவோடு
அம் தண் புனல் கொண்டு அணுக ,
'ஐயா ! இதுபோது அளவாய்
வந்து இங்கு அணுகாய் ; என்னோ
வந்தது ? என்றே நொந்தேம் ;
சந்தம் கமழும் தோளாய் !
தழுவி கொள வா ' எனவே .
2.4. 79

1774
'ஐயா ! யான் ஓர் அரசன் ;
அயோத்திநகரத்து உள்ளேன் ;
மை ஆர் களபம் துருவி ,
மறைந்தே வதிந்தேன் இருள் வாய் ;
பொய்யா வாய்மைப் புதல்வன்
புனல் மொண்டிடும் ஓதையின் மேல்
கை ஆர் கணை சென்றது அலால் ,
கண்ணில் தெரியக் காணேன் . '
2.4. 80

1775
`'வீட்டுண்டு அலறும் குரலால் ,
வேழம் குரல் அன்று எனவே
ஓட்டந்து எதிரா , 'நீ யார் ? '
என , உற்ற எலாம் உரையா
வாட்டம் தரும் நெஞ்சினன் ஆய் ,
நின்றான் வணங்கா ; வானோர்
ஈட்டம் எதிர் வந்திடவே ,
இறந்து ஏகினன் விண் இடை ஏ .
2.4. 81

1776
`அறுத்தாய் கணையால் என ஏ ,
அடியேன் தன்னை , ஐயா !
கறுத்தே அருளாய் ; யானோ
கண்ணில் கண்டேன் அல்லேன் ,
மறுத்தான் இல்லான் வனம் மொண்டிடும்
ஓதையின் எய்தது அலால் ;
பொறுத்தே அருள்வாய் ' என்னா
இருதாள் சென்னி புனைந்தேன் .
2.4. 82

1777
`'வீழ்ந்தார் ; அயர்ந்தார் ; புரண்டார் ;
'விழி போயிற்று இன்று ' என்றார் ;
ஆழ்ந்தார் துன்பக் கடலுள் ;
'ஐயா ! ஐயா ! ' என்றார் ;
'போழ்ந்தாய் நெஞ்சை ' என்றார் ;
'பொன் நாடு அதனில் போய் நீ
வாழ்ந்தே இருப்பத் தரியேம் ;
வந்தேம் ! வந்தேம் இனியே !
2.4. 83

1778
`'என்று என்று அயரும் தவரை
இரு தாள் வணங்கி , 'யானே
இன்று உம் புதல்வன் ; இனி நீர்
ஏவும் பணி செய்திடுவேன் ;
ஒன்றும் தளர்வுற்று அயரீர் ;
ஒழிமின் இடர் ! ' என்றிடலும்
'வன் திண் சிலையாய் ! கேண்மோ ! '
எனவே , ஒருசொல் வகுத்தான்
2.4. 84

1779
`கண்ணுள் மணி போல் மகவை
இழந்தும் உயிர் காதலியா
உண்ண எண்ணி இருந்தால் ,
உலகோர் என் என்று உரைப்பார் ?
விண்ணின் தலை சேருதும் யாம் ;
எம்போல் விடலை பிரியப்
பண்ணும் பரிமா உடையாய் !
அடைவாய் படர்வான் ! ' என்னா
2.4. 85

1780
`தாவாது ஒளிரும் குடையாய் !
தவறு இங்கு இது நின் சரணம்
காவாய் ' என்றாய் ; அதனால் ,
கடிய சாபம் கருதேம் ;
'ஏவா மகவைப் பிரிந்து இன்று
எம் போல் இடர் உற்றனைநீ
போவாய் அகல்வான் ' என்னாப்
பொன் நாடு இடை போயினர் ஆல்.
2.4. 86

1781
'சிந்தை தளர்வுற்று அயர்தல்
சிறிதும் இலனாய் , இன் சொல்
மைந்தன் உளன் என்ற தனால்
மகிழ்வோடு இவண் வந்தனென் ஆல் ;
அந்த முனி சொற்றமையும் ,
அண்ணல் வனம் ஏகுதலும் ,
என்றன் உயிர் வீகுதலும் ,
இறையும் தவறா ' என்றான் .
2.4. 87

1782
இம் மா மொழி தந்து , அரசன் இடர் உற்றிடு போழ்தினில் அச்
செம் மா மயில் கோசலையும் திகையா உணர்வு ஓவினள் ஆல் ;
மெய்ம் மா நெறியும் , விதியின் விளைவும் , தளர்வின்று உணரும்
அம் மாதவனும் , விரைவோடு அவலம் தரு நெஞ்சினன் ஆய் .
2.4. 88

1783
வசிட்டன் அரசவைக்குப் போதல்
உரைசெய் பெருமை உயர் தவத்தோர் ஓங்கல்
புரைசை மத களிற்றான் பொன் கோயில் முன்னர் ,
முரைசம் முழங்க , முடி சூட்ட , மொய்த்து ஆண்டு
அரைசர் இனிது இருந்த நல் அவையின் ஆயினான் .
2.4. 89

1784
முனிவனை மன்னர் வினவல்
வந்த முனியை முகம் நோக்கி வாள் வேந்தர் ,
'எந்தை புகுதற்கு இடையூறு உண்டாயது ஓ ?
அந்தம் இல் சோகத்து அழுதகுரல்தான் என் கொல் ?
சிந்தை தெளிந்தோய் ! தெளிவி ' எமக்கு என்று உரைத்தார் .
2.4. 90

1785
வசிட்டன் சொல்லல் ((1785-1786))
'வேந்தன் பணியினால் , கைகேசி மெய்ப் புதல்வன்
பாந்தள் மிசைக் கிடந்த பார் அளிப்பான் ஆயினான் ;
ஏந்து தடம் தோள் இராமன் , திருமடந்தை
காந்தன் , ஒரு முறை போய்க் காடு உறைவான் ஆயினான் . '
2.4. 91

1786
`'கொண்டாள் வரம் இரண்டு
கேகயர்கோன் கொம்பு ; அவட்குத்
தண்டாத செங்கோல்
தயரதனும் தான் அளித்தான் ;
ஒண் தார் முகிலை 'வனம்
போகு ' என்று ஒருப்படுத்தாள் ;
எண்தானும் வேறு இல்லை ;
ஈது அடுத்தவாறு என்றான் .
2.4. 92

1787
வசிட்டன்சொல் கேட்ட மக்கள் நிலை ((1787-1805))
வார் ஆர் முலையாரும் , மற்று உள்ள மாந்தர்களும் ,
ஆராத காதல் அரசர்களும் , அந்தணரும் ,
பேராத வாய்மைப் பெரியோன் உரை செவியில்
சாராத முன்னம் , தயரதனைப்போல் வீழ்ந்தார் .
2.4. 93

1788
புண் உற்ற தீயில் புகை உற்று உயிர் பதைப்ப ,
மண் உற்று அயர்ந்து மறுகிற்று உடம்பு எல்லாம் ;
கண் உற்ற வாரி கடல் உற்றது ; அ நிலை ஏ
விண் உற்றது , எ மருங்கும் விட்டு அழுத பேர் ஓசை .
2.4. 94

1789
மாதர் அரும் கலம் உம் மங்கலமும் சிந்தித் , தம்
கோதை புடை பெயரக் , கூற்று அனைய கண் சிவப்பப் ,
பாத மலர் சிவப்பத் , தாம் பதைத்துப் பார் சேர்ந்தார்
ஊதை எறிய ஒசி பூ கொடி ஒப்பார் .
2.4. 95

1790
'ஆ ஆ ! அரசன் அருள் இலனே ஆம் ' என்பார் ;
'காவா அறத்தை இனிக் கைவிடுவேம் யாம் ' என்பார் ;
தாவாத மன்னர் தலைத்தலை வீழ்ந்து ஏங்கினார் .
மாவாதம் சாய்த்த மராமரமே போல்கின்றார் .
2.4. 96

1791
கிள்ளையொடு பூவை அழுத ; கிளர் மாடம் அத்து
உள் உறையும் பூசை அழுத ; உரு அறியாப்
பிள்ளை அழுத ; பெரியோரை என் சொல்ல ?
'வள்ளல் வனம் புகுவான் ' என்று உரைத்த மாற்றத்து ஆல் .
2.4. 97

1792
செம்மை ஆம்பல் போது அனைய செம் கனி வாய் வெண் தளவப்
போது ஆம் பல் தோன்றப் , புணர் முலைமேல் , பூ தரள
மா தாம்பு அற்று என்ன மழைக் கண்ணீர் ஆலி உக ,
நாதாம் பற்றா மழலை நங்கைமார் ஏங்கினார் .
2.4. 98

1793
ஆவும் அழுதன ; கன்று அழுத ; அன்று அலர்ந்த
பூவும் அழுத ; புனல் புள் அழுத ; கள் ஒழுகும்
காவும் அழுத ; களிறு அழுத ; கால் வயப் போர்
மாவும் அழுதன ; அம் மன்னவன் ஐ மான ஏ .
2.4. 99

1794
ஞானீயும் உய்கலான் என்னாதே , நாயகனைக்
'கான் ஈயும் ' என்று உரைத்த கைகேசியும் , கொடிய
கூனீயும் அல்லால் கொடியார் பிறர் உளரோ ?
மேனீயும் இன்றி , வெறு நீரே ஆயினார் .
2.4. 100

1795
தேறாது அறிவு அழிந்தார் எங்கு உலப்பார் ? தேர் ஓட
நீறு ஆகிச் , சுண்ணம் நிறைந்த தெரு எல்லாம் ,
ஆறு ஆகி ஓடின கண்ணீர் ; அரு நெஞ்சம்
கூறு ஆகி ஓடாத இத்தனையே குற்றமே .
2.4. 101

1796
'மண் செய்த பாவம் உளது ' என்பார் ; 'மாமலர் மேல்
பெண் செய்த பாவம் அதனில் பெரிது ' என்பார் ;
'புண் செய்த நெஞ்சை , விதி ' என்பார் ; 'பூதலத்தோர்
கண் செய்த பாவம் கடலில் பெரிது ' என்பார் .
2.4. 102

1797
'ஆளான் பரதன் அரசு ' என்பார் ; 'ஐயன் இனி
மீளான் நமக்கு விதி கொடிதே காண் ! ' என்பார் ;
'கோள் ஆகி வந்தவா கொற்ற முடி தான் , ' என்பார் ;
'மாளாத நம்மின் மனம் வலியார் ஆர் ? ' என்பார் .
2.4. 103

1798
'ஆதி அரசன் , அருங் கேகயன் மகள் மேல்
காதல் முதிரக் , கருத்து அழிந்தான் ஆம் ' என்பார் ;
'சீதை மணவாளன் தன்னோடும் தீ கானம்
போதும் ; அது அன்றேல் புகுதும் எரி ' என்பார் .
2.4. 104

1799
கையால் நிலம் தடவிக்
கண்ணீர் மெழுகுவார் ;
'உய்யாள் பொன் கோசலை ' என்று
ஓதுவார் , வெய்து உயிர்ப்பார் ;
'ஐயா ! இளங்கோவே !
ஆற்றுதி ஓ நீ ? ' என்பார் :
நெய் ஆர் அழல் உற்றது
உற்றார் அந் நீள் நகரார் .
2.4. 105

1800
'தள் ஊறு வேறு இல்லை ;
தன் மகற்குப் பார் கொள்வான்
எள் ஊறிய கருமம்
நேர்ந்தாள் இவள் ' என்பார் ;
'கள் ஊறு செவ்வாய்க்
கணிகைகாண் கைகேசி ,
உள் ஊறு காதல்
இலள் போல் ; ' என்று உள் அழிந்தார் .
2.4. 106

1801
'நின்று தவம் இயற்றித் தான் தீர நேர்ந்ததோ ?
அன்றி உலகத்துள் ஆருயிராய் வாழ்வாரைக்
கொன்று களையக் குறித்த பொருள் அது ஓ ?
நன்று ! வரம் கொடுத்த நாயகற்கு நன்று ' என்பார் .
2.4. 107

1802
'பெற்று உடைய மண் அவளுக்கு
ஈந்து , பிறந்து உலகம்
முற்று உடைய கோவைப்
பிரியாது , மொய்த்து ஈண்டி
உற்று உறைதும் ; யாரும்
உறையவே , சில் நாளில் ,
புற்று உடைய காடு எல்லாம்
நாடு ஆகிப் போம் ' என்பார் .
2.4. 108

1803
'என்னே நிருபன் இயற்கை இருந்தவா !
தன் நேர் இலாத தலை மகன்கு தாரணியை
முன்னே கொடுத்து , முறை திறம்பத் தம்பிக்குப்
பின்னே கொடுத்தால் பிழையாதோ மெய் ? ' என்பார் .
2.4. 109

1804
'கோதை வரி வில் குமரற் கொடுத்த நில
மாதை ஒருவர் புணர்வராம் ? வஞ்சித்த
பேதை சிறுவனைப் பின் பார்த்து நிற்கும் ஏ
சீதை பிரியினும் தீராத் திரு ? ' என்பார் .
2.4. 110

1805
உந்தாது , நெய் வார்த்து உதவாது , கால் எறிய ,
நந்தா விளக்கின் நடுங்குகின்ற நங்கைமார் ,
'செந் தாமரைத் தடம் கண் செவ்வி அருள் நோக்கம் ,
அந்தோ ! பிரிதுமோ ? ஆ ! விதியே ! ஓ ! ' என்பார் .
2.4. 111

1806
இலக்குவன் சீற்றநிலை ((1806-1814))
கேட்டான் இளையோன் ;
'கிளர் ஞாலம் வரத்தினாலே
மீட்டாள் ; அளித்தாள்
வனம் தம்முனை ; வெம்மை முற்றித்
தீட்டாத வேல் கண்
சிறு தாய் ' என , யாவராலும்
மூட்டாத காலக்
கடை தீ என மூண்டு எழுந்தான் .
2.4. 112

1807
கண்ணில் கடைத் தீ உக ,
நெற்றியில் கற்றை நாற ,
விண்ணில் சுடரும்
சுடர் வீய , மெய் நீர் விரிப்ப ,
உள் நிற்கும் உயிர்ப்பு எனும்
ஊதை பிறக்க , நின்ற
அண்ணல் பெரியோன் தனது
ஆதியின் மூர்த்தி ஒத்தான் .
2.4. 113

1808
'சிங்கக் குருளைக்கு இடு
தீஞ் சுவை ஊனை நாயின்
வெங்கண் சிறு குட்டனை
ஊட்ட விரும்பினாள் ஆல் !
நங்கைக்கு அறிவின் திறம்
நன்று இது ! நன்று இது ! ' என்னாக்
கங்கைக்கு இறைவன்
கடகம் கை புடைத்து நக்கான் .
2.4. 114

1809
சுற்று ஆர்ந்த கச்சில்
சுரிகை புடை தோன்ற ஆர்த்து ,
வில் தாங்கி , வாளிப்
பெரும் புட்டில் புறம் அத்து வீக்கிப் ,
பற்று ஆர்ந்த செம் பொன்
கவசம் , பனி மேரு ஆங்கு ஓர்
புற்று ஆம் என ஓங்கிய
தோள் ஒடு மார்பு போர்க்க .
2.4. 115

1810
அடியில் சுடர் பொன்
கழல் ஆர்கலி நாண ஆர்ப்பப்
பொடியில் தடவும்
சிறு நாண் பெரும் பூசல் ஓசை
இடியில் தொடரக் ,
கடல் ஏழும் மடுத்து , இஞ் ஞாலம்
முடிவில் குமுறும் மழை
மும்மையின் மேல் முழங்க .
2.4. 116

1811
வானும் நிலனும் முதல் ஈறு இல் வரம்பு இல் பூதம்
மேல் நின்று கீழ்காறும் விரிந்தன வீழ்வ போலத் ,
தானும் , தன் தம்முனும் அல்லது , மும்மை ஞாலத்து
ஊனும் உயிரும் உடையார்கள் உளைந்து ஒதுங்க .
2.4. 117

1812
புவி பாவை பரம் கெடப் ,
போரில் வந்தோரை எல்லாம்
அவிப்பானும் அவித்து அவர்
ஆக்கையை அண்டம் முற்றக்
குவிப்பானும் , எனக்கு ஒரு
கோவினைக் கொற்ற மௌலி
கவிப்பானும் , நின்றேன் ; இது
காக்குநர் காமின் ! ' என்றான் .
2.4. 118

1813
'விண் நாட்டவர் , மண்ணவர் ,
விஞ்சையர் , நாகர் மற்றும்
எண் நாட்டவர் , யாவரும்
நிற்க ; ஒர் மூவர் ஆகி ,
மண் நாட்டுநர் , காட்டுநர் ,
வீட்டுநர் , வந்தபோதும்
பெண் நாட்டம் ஒட்டேன் , இனிப்
பேர் உலகம் அத்து உள் ' என்னா .
2.4. 119

1814
காலைக் கதிரோன் நடு உற்றது ஓர் வெம்மை காட்டி ,
ஞாலத்தவர் கோமகன் , அந் நகரத்து நாப்பண் ,
மாலைச் சிகரத் தனி மந்தர மேரு முந்தை
வேலைத் திரிகின்றது போல் , திரிகின்ற வேலை .
2.4. 120

1815
இராமன் நாணொலி கேட்டல்
வேற்றுக் கொடியாள்
விளைவித்த வினைக்கு விம்மித் ,
தேற்றத் தெளியாது
அயர் சிற்றவை பால் இருந்தான் ,
ஆற்றல் துணைத் தம்பிதன்
வில் புயல் , அண்ட கோளம்
கீற்று உற்று உடையப்
படும்நாண் உருமேறு கேட்டான் .
2.4. 121

1816
இராமன் வருகை
வீறு ஆக்கிய பொன் கலன் வில் இட , ஆரம் மின்ன ,
மாறாத் தனிச் சொல் துளி மாரி வழங்கி வந்தான் ;
கால் தாக்க நிமிர்ந்து , புகைந்து , கனன்று , பொங்கும்
ஆறாக் கனல் ஆற்றும் ஓர் அஞ்சன மேகம் என்ன .
2.4. 122

1817
இராமன் வினவுதல்
மின் ஒத்த சீற்றக் கனல் விட்டு விளங்க நின்ற ,
பொன் ஒத்த மேனிப் , புயல் ஒத்த தடக்கையான் ஐ ,
'என் அத்த ! என் , நீ , இறையேனும் முனிவு இலாதாய் ,
சன்னத்தன் ஆகித் தனு ஏந்துதற்கு ஏது ? ' என்றான் .
2.4. 123

1818
இலக்குவன் விடை ((1818-1819))
'மெய்யைச் சிதைவித்து , நின்
மேல் முறை நீத்த நெஞ்சம்
மையில் கரியாள் எதிர் ,
நின்னை அம் மௌலி சூட்டல்
செய்யக் கருதித் , தடை
செய்குநர் தேவரேனும் ,
துய்யைச் சுடு வெம்
கனலில் சுடுவான் துணிந்தேன் . '
2.4. 124

1819
'வலக் கார்முகம் என் கையது ஆக , அவ்
வான் உளோரும்
விலக்கார் ; அவர் வந்து விலக்கினும் ,
என் கை வாளிக்கு
இலக்கா எரிவித்து , உலகு ஏழினொடு
ஏழும் , மன்னர்
குலம் காவல் உம் , இன்று , உனக்கு யான் தரக்
கோடி ' என்றான் .
2.4. 125

1820
இராமன் வினவுதல்
இளையான் இது கூற , இராமன் ,
'இயைந்த நீதி
வளையா வரும் நல் நெறி நின் அறிவு
ஆகும் அன்றே ?
உளையா அறம் வற்றிட , ஊழ் வழு
உற்ற சீற்றம் ,
விளையாத நிலத்து , உனக்கு எங்ஙன்
விளைந்தது ? ' என்றான் .
2.4. 126

1821
இலக்குவன் மறுமொழி ((1821-1822))
நீண்டான் அது உரைத்தலும் ,
நித்திலம் தோன்ற நக்குச்
'சேண் தான் தொடர் மா நிலம் நின்னது என்று
உந்தை செப்பப்
பூண்டாய் ; பகையால் இழந்தே வனம்
போதி என்றால் ,
யாண்டு ஓ அடியேற்கு இனிச் சீற்றம்
அடுப்பது ? ' என்றான் .
2.4. 127

1822
`'நின் கண் பரிவு இல்லவர் நீள் வனத்து
உன்னை நீக்கப் ,
புன்கண் பொறி யாக்கை பொறுத்து , உயிர்
போற்றுகேன் ஓ ?
என் கண் புலம் முன் உனக்கு ஈந்து வைத்து
'இல்லை ' என்ற
வன் கண் புலம் தாங்கிய மன்னவன்
தான் கொல் ? என்றான் .
2.4. 128

1823
இராமன் கூறும் அமைதி (1823-1824)
`'பின் குற்றம் மன்னும் பயக்கும்
அரசு என்றல் பேணேன் ,
முன் கொற்ற மன்னன் , 'முடி கொள்க ' எனக் ,
கொள்ள மூண்டது
என் குற்றம் அன்றோ ? இகல் மன்னவன்
குற்றம் யாது ஓ ?
மின் குற்று ஒளிரும் வெயில் தீ கொடு
அமைந்த வேலோய் !
2.4. 129

1824
'நதியின் பிழை அன்று நறும் புனல்
இன்மை ; அற்றே ,
பதியின் பிழை அன்று ; பயந்து
நமைப் புரந்தாள்
மதியின் பிழை அன்று ; மகன் பிழை
அன்று ; மைந்த !
விதியின் பிழை ; நீ இதற்கு என்னை
வெகுண்டது ? ' என்றான் .
2.4. 130

1825
இலக்குவன் மறுமொழி
'உதிக்கும் உலையுள் உறு தீ என
ஊதை பொங்கக்
கொதிக்கும் மனம் எங்ஙனம் ஆற்றுவென் ?
கோள் இழைத்தாள்
மதிக்கும் மதி ஆய் , முதல் வானவர்க்கும்
வலீஇது ஆம் ,
விதிக்கும் விதி ஆகும் என் வில் தொழில்
காண்டி ! என்றான் .
2.4. 131

1826
இராமன் கூறல்
ஆய் தந்து , அவன் , அவ் உரை கூறலும்,
'ஐயன் , 'நின் தன்
வாய் தந்தன கூறுதியோ மறை
தந்த நாவால் ?
நீ தந்தது அன்றே நெறியோர் கண்
இலாதது ? ஈன்ற
தாய் தந்தை என்றால் அவர்மேல்
சலிக்கின்றது என்னோ ? '
2.4. 132

1827
இலக்குவன் மறுமொழி
'நல் தாதையும் நீ ; தனி நாயகன் நீ ; வயிற்றில்
பெற்றாயும் நீயே ; பிறர் இல்லை ; பிறர்க்கு நல்கக்
கற்றாய் ! இது காணுதி இன்று ' எனக் கை மறித்தான் ,
முற்றா மதியம் மிலைந்தான் முனிந்தான் ஐ அன்னான் .
2.4. 133

1828
இராமன் மொழி (1828-1829)
வரதன் பகர்வான் , 'வரம் பெற்றவள் தான் இவ் வையம்
சரதம் உடையாள் ; அவள் , என் தனித் தாதை , செப்பப்
பரதன் பெறுவான் ; இனி , யான்படைக் கின்ற செல்வம்
விரதம் ; இதின் நல்லது வேறு இனி யாவது ? ' என்றான் .
2.4. 134

1829
ஆன்றான் பகர்வான் பினும் , 'ஐய இவ் வையம் மையல்
தோன்றா நெறி வாழ் துணைத் தம்பியைப் போர் தொலைத்து ஓ ?
சான்றோர் புகழ் நல் தனித் தாதையை வாகை கொண்டு ஓ ?
ஈன்றாளை வென்றோ ? இனி இக் கதம் தீர்வது என்றான் .
2.4. 135

1830
இலக்குவன் மொழிதல்
செல்லும் சொல் வல்லான் எதிர்
தம்பியும் , `'தெவ்வர் சொல்லும்
சொல்லும் சுமந்தேன் ; இரு
தோள் எனச் சோம்பி ஓங்கும்
கல்லும் சுமந்தேன் ;
கணை புட்டில் உம் , கட்டு அமைந்த
வில்லும் சுமக்கப்
பிறந்தேன் ; வெகுண்டு என்னை ? என்றான் .
2.4. 136

1831
இராமன் மறுமொழி
நன் சொற்கள் தந்து ஆண்டு எனைநாளும்
வளர்த்த தாதை
தன் சொல் கடந்து எற்கு அரசு ஆள்வது
தக்கது அன்று ஆல்
என் சொல் கடந்தால் உனக்கு யாதுளது
ஈனம் ? என்றான் ;
தென் சொல் கடந்தான் வடசொல் கலைக்கு
எல்லை தேர்ந்தான் .
2.4. 137

1832
இலக்குவன் தணிவு
சீற்றம் துறந்தான் ; எதிர் நின்று
தெரிந்து செப்பும்
மாற்றம் துறந்தான் ; மறை நான்கு என
வாங்கல் செல்லா
நால் தெண் திரை வேலையின் நம்பி தன்
ஆணை யாலே
ஏற்றம் தொடங்காக் கடலில் தணிவு
எய்தி நின்றான் .
2.4. 138

1833
இராமன் தம்பியைத் தழுவிச் சுமித்திரை கோயிலை அடைதல்
அன்னான்தனை ஐயனும் ஆதியொடு
அந்தம் என்று
தன்னாலும் அளப்பு அரும் தானும் தன்
பாங்கர் நின்ற
பொன் மான் உரியானும் தழீஇ எனப்
புல்லிப் பின்னைச்
சொல் மாண்பு உடை அன்னை சுமித்திரை
கோயில் புக்கான் .
2.4. 139

1834
சுமித்திரையின் துன்பம்
கண்டாள் , மகனும் மகனும் தன
கண்கள் போல்வார் ,
தண்டா வனம் செல்வதற்கே சமைந்
தார்கள் தம்மை ;
புண் தாங்கு நெஞ்சத்தனள் ஆய்ப் படி
மேல் புரண்டாள் ;
உண்டாய துன்பக் கடற்கு எல்லை
உணர்ந்திலாதாள் .
2.4. 140

1835
இராமன் ஆற்றுதல் (1835-1836)
சோர்வாளை ஓடித் தொழுது ஏந்தினன் ,
துன்பம் என்னும்
ஈர்வாளை வாங்கி மனம் தேற்றுதற்கு
ஏற்ற செய்வான் ,
'போர்வாள் அரசர்க்கு இறை பொய்த்தனன்
ஆக்க கில்லேன்
கார்வான் நெடும் கான் இறை கண்டு இவண்
மீள்வன் ' என்றான் .
2.4. 141

1836
கான் புக்கிடினும் கடல்புக்
கிடினும் கலிப் பேர்
வான் புக்கிடினும் எனக்கு அன்னவை ,
மாண் அயோத்தி
யான் புக்கது ஒக்கும் ; எனை யார்
நலிகிற்கும் ஈட்டார் ?
ஊன் புக்கு , உயிர் புக்கு , உணர் புக்கு
உலையற்க என்றான் .
2.4. 142

1837
மரவுரி வருதல் (1837-1838)
தாய் ஆற்றுகிலாள் தனை ஆற்றுகின்றார்கள் தம் பால் ,
தீ ஆற்றுகிலார் , தனிச் சிந்தையின் நின்று செற்ற
நோய் ஆற்றுகில்லார் , உயிர்போல நுடங்கு இடையார் ,
மாயாப் பழியாள் தர வற்கலை ஏந்தி வந்தார் .
2.4. 143

1838
கார் வானம் ஒப்பான் தனை காண்தொறும்
காண்தொறும் போய்
நீராய் உகு கண்ணினும் நெஞ்சு
அழிகின்ற நீரார்
பேரா இடர்ப் பட்டு அயலார் உறு
பீழை கண்டும்
தீரா மனத்தாள் தர வந்தன
சீரம் என்றார் .
2.4. 144

1839
மரவுரியை இலக்குவன் பெறல்
வாள் நித்தில வெள் நகை ஆர்தர
வள்ளல் தம்பி
யாணர்த் திரு நாடு இழப்பித்தவர்
ஈந்த எல்லாம்
பூணப் பிறந்தானும் நின்றான் அவை
போர் விலோடும்
காணப் பிறந்தேனும் நின்றேன் அவை
காட்டுக என்றான் .
2.4. 145

1840
மரவுரி பெற்ற இலக்குவன் அன்னையை வணங்குதல்
அன்னான் அவர் தந்தன ஆதரத்தோடும் ஏந்தி ,
'இன்னா இடர் தீர்ந்து உடன் ஏகு ' என எம்பிராட்டி
சொன்னால் , அதுவே துணை ஆம் ; எனத் தூய நங்கை
பொன் ஆர் அடிமேல் பணிந்தான் ; அவளும் புகன்றாள் .
2.4. 146

1841
சுமித்திரை இலக்குவனுக்குச் சொல்லியது (1841-1842)
ஆகாதது அன்றால் உனக்கு அவ் வனம்
இவ் அயோத்தி ;
மா காதல் இராமன் நம் மன்னவன் ;
வையம் ஈந்தும்
போகா உயிர்த் தாயர் நம் பூ குழல்
சீதை என்றே
ஏகாய் ; இனி , இவ் வயின் நிற்றலும்
ஏதம் என்றாள் .
2.4. 147

1842
பின்னும் பகர்வாள் , 'மகனே ! இவன்
பின் செல் ; தம்பி
என்னும்படி அன்று ; அடியாரினில்
ஏவல் செய்தி ;
மன்னும் நகர்க்கே இவன் வந்திடின்
வா ; அது அன்றேல்
முன்னம் முடி ; ' என்றனள் பால் முலை
சோர நின்றாள் .
2.4. 148

1843
இராம இலக்குவர் விடைபெற்றுப் போதல்
இருவரும் தொழுதனர் ; இரண்டு கன்று ஒரீஇ ,
வெருவரும் ஆவினில் தாயும் விம்மினாள் ;
பொரு அரும் குமரரும் போயினார் புறம்
திரு அரைத் துகில் ஒரீஇச் சீரை சாத்தியே .
2.4. 149

1844
இலக்குவனுக்கு இராமன் மொழிதல் (1844-1845)
தான் புனை சீரையைத் தம்பி சாத்திடத் ,
தேன் புனை தெரியலான் செய்கை நோக்கின் ஆன் ;
வான் புனை இசையினாய் ! மறுக்கிலாது நீ
யான் புகல் இனையது ஓர் உறுதி கேள் எனா .
2.4. 150

1845
`'அன்னையர் அனைவரும் ஆழி வேந்தனும்
முன்னையர் அல்லர் ; வெம் துயரில் மூழ்கினார் ;
என்னையும் பிரிந்தனர் இடர் உறாவகை
உன்னை நீ என் பொருட்டு உதவுவாய் ; `' என்றான் .
2.4. 151

1846
இலக்குவன் மறுமொழி (1846-1850)
ஆண்டகை அ மொழி பகர , அன்பனும் ,
தூண் தகு திரள் புயம் துளங்கத் துண் எனா ,
மீண்டது ஓர் உயிர் இடை விம்ம விம்முவான் ,
'ஈண்டு உனக்கு அடியனேன் பிழைத்தது யாது ? ' என்றான் .
2.4. 1520

1847
'நீர் உள எனின் உள , மீனும் நீலமும் ;
பார் உள எனின் உள , யாவும் ; பார்ப்பு உறின் ,
நார் உள தனு உளாய் ! நானும் சீதையும்
ஆர் உளர் எனின் உளம் ? அருளுவாய் ' என்றான்
2.4. 153

1848
'பசிமை தொடி ஒருத்தி சொல் கொண்டு , பார் மகள்
நைந்து உயிர் நடுங்கவும் 'நடத்தி கான் ' எனா ,
உய்ந்தனன் ; இருந்தனன் ; உண்மை காவலன்
மைந்தன் ; என்று இனைய சொல் வழங்கின் ஆய் ? ' எனா .
2.4. 154

1849
'மாறு இனி என்னை ? நீ வனம் கொள்வாய் என
ஏறின வெகுளியை , 'யாதும் முற்று உற
ஆறினை தவிர்க ' என ஐய ! ஆணையின்
கூறிய மொழியினும் கொடியது ஆம் ' என்றான் .
2.4. 155

1850
'செய்து உடைச் செல்வம் ஓ யாதும் தீர்ந்து , எமைக்
கை துடைத்து ஏகவும் கடவை ஓ ? ஐயா !
நெய் துடைத்து , அடையலர் நேய மாதர் கண்
மை துடைத்து , உறை புகும் வயம் கொள் வேலினாய் ! '
2.4. 156

1851
இராமன் நிலை
உரைத்த பின் இராமன் ஒன்று உரைக்க நேர்ந்திலன் ;
வரைத் தடம் தோளினான் வதனம் நோக்கினான் ;
விரைத் தடம் தாமரைக் கண்ணின் மிக்க நீர்
நிரைத்து , இடையிடை விழ நெடிது நிற்கின்றான் .
2.4. 157

1852
வசிட்டன் வந்து வருந்துதல் (1852-1856)
அ வயின் அரசு அவை நின்றும் அன்பினன் ,
எவ்வம் இல் இரும் தவன் முனிவன் எய்தினான் ;
செவ்விய குமரரும் சென்னி தாழ்ந்தனர் ;
கவ்வை அம் பெருங்கடல் முனியும் கால் வைத்தான் .
2.4. 158

1853
அன்னவர் முகத்தினோடு அகத்தை நோக்கினான் ;
பொன் அரைச் சீரையின் பொலிவும் நோக்கினான் ;
என் இனி உணர்த்துவது ? எடுத்த துன்பத்தால் ,
தன்னையும் உணர்ந்திலன் உணரும் தன்மையான் .
2.4. 159

1854
'வாழ் வினை நுதலிய மங்கலத்து நாள்
தாழ் வினை அது வரச் சீரை சாத்தினான் ;
சூ வினை நால் முகம் அத்து ஒருவர்ச் சூழினும்
ஊழ்வினை ஒருவரால் ஒழிக்கல் பாலது ஓ ? '
2.4. 160

1855
'வெம் வினை அவள் தர விளைந்ததே உம் அன்று ;
இ வினை இவன்வயின் எய்தற்பாற்றும் அன்று ;
எ வினை நிகழ்ந்ததோ ? ஏவர் எண்ணமோ ?
செவ்விதின் ஒருமுறை தெரியும் பின் ' என்றான் .
2.4. 161

1856
வில் தடம் தாமரைச் செம் கண் வீரனை
உற்று அடைந்து , 'ஐய ! நீ ஒருவி , ஓங்கிய
கல் தடம் காணுதி என்னில் , கண் அகன்
மல் தடம் தானையான் வாழ்கிலான் ; ' என்றான் .
2.4. 162

1857
இராமன் மாற்றம்
'அன்னவன் பணி தலை ஏந்தி ஆற்றுதல்
என்னது கடன் ; அவன் இடரை நீக்குதல்
நின்னது கடன் ; இது நெறியும் ' என்றனன் ;
பன்னகப் பாயல் உள் பள்ளி நீங்கினான் .
2.4. 163

1858
வசிட்டன் மறுமொழி
'``வெவ் அரம் பயில் சுரம் விரவு என்றான் அலன் ;
தெவ்வர் அம்பு அனைய சொல் தீட்டினாள் தனக்கு
அவ் அரம் பொருத வேல் அரசன் , ஆய்கிலாது
`'இவ் வரம் தருவன் என்று ஏன்றது உண்டு ' என்றான் .
2.4. 164

1859
இராமன் மறுமொழி
'ஏன்றனன் எந்தை இவ் வரங்கள் ; ஏவினாள்
ஈன்றவள் ; யான் அது சென்னி ஏந்தினேன் ;
சான்று என நின்ற நீ தடுத்தியோ ? ' என்றான் ;
தோன்றிய நல் அறம் நிறுத்தத் தோன்றினான் .
2.4. 165

1860
இராமன் புறப்பாடு
என்ற பின் முனிவன் ஒன்று இயம்ப நேர்ந்து இலன் ;
நின்றனன் நெடும் கண் நீர் நிலத்து நீத்து உக ;
குன்று அன தோளவன் , தொழுது , கொற்றவன்
பொன் திணி நெடு மதில் வாயில் போயினான் .
2.4. 166

1861
கவிக்கூற்று
சுற்றிய சீரையன் ; தொடர்ந்த தம்பியன் ;
முற்றிய உவகையன் ; முளரிப் போதினும்
குற்றம் இல் முகத்தினன் ; கொள்கை கண்டவர் ,
உற்றதை ஒருவகை உணர்த்துவாம் ; அரோ .
2.4. 167

1862
மக்கள் துயர்நிலை (1862-1869)
அந்தணர் , அருந்தவர் , அவனி காவலர் ,
நந்தல் இல் நகர் உளார் , நாட்டு உளார்கள் தம்
சிந்தை என் புகல்வது ? தேவர் உள்ளமும்
வெந்தனர் , மேல் வரும் உறுதி வேண்டலர் .
2.4. 168

1863
ஐயனைக் காண்டலும் அணங்கு அனார்கள் தாம் ,
மொய் இளந் தளிர்களால் முளரி மேல் விழும்
மையலின் மதுகரம் கடியும் ஆறு எனக்
கைகளின் மதர் நெடுங் கண்கள் எற்றினார் .
2.4. 169

1864
தம்மையும் உணர்ந்திலர் , தணிப்பில் அன்பினால்
அம்மையின் இரு வினை அகற்ற ஓ ? அன்றேல் ,
விம்மிய பேர் உயிர் மீண்டு இலாமை கொல் ?
செம்மல் தன் தாதையில் சிலவர் முந்தினார் .
2.4. 170

1865
விழுந்தனர் சிலர் ; சிலர் விம்மி விம்மி மேல்
எழுந்தனர் ; சிலர் முகத்து இழி கண்ணீர் இடை
அழுந்தினர் ; சிலர் பதைத்து அளக வல்லியின்
கொழுந்து எரி உற்று என துயரம் கூர்கின்றார் .
2.4. 171

1866
கரும்பு அன மொழியினர் , கண் பனிக்கிலர் ;
வரம்பு அறு துயரினால் மயங்கியே கொல் ஆம் !
இரும்பு அன மனத்தினர் என்ன நின்றனர் ;
பெரும் பொருள் இழந்தவர் போலும் பெற்றியார் .
2.4. 172

1867
நெக்கன உடல் ; உயிர் நிலையின் நின்றில ;
இக்கணம் ! இ கணம் ! என்னும் தன்மையும்
புக்கன ; புறத்தன புண்ணில் கண் மலர்
உக்கன நீர் வறந்து உதிர வாரியே .
2.4. 173

1868
இரு கையின் கரி நிகர் எண் இறந்தவர் ,
பெரு கையில் பெயர்த்தனர் , தலையைப் பேணலர்
ஒரு கையில் கொண்டனர் உருட்டுகின்றனர் ;
சுரிகையில் கண் மலர் சூன்று நீக்கினார் .
2.4. 174

1869
சிந்தின அணி ; மணி சிதறி வீழ்ந்தன ;
பசுமை துணர் மாலையில் பரிந்த மேகலை ;
நந்தினர் நகையொளி விளக்கம் நங்கைமார் ;
சுந்தர வதனமும் மதிக்குத் தோற்றவே .
2.4. 175

1870
அரசன் தேவியர் அழுகை (1870-1875)
அறுபதினாயிரர் , அரசன் தேவியர் ,
மறு அறு கற்பினர் , மழை கண் நீரினர் ,
சிறுவனைத் தொடர்ந்தனர் , திறந்த வாயினர் ,
எறி திரைக் கடல் என இரங்கி ஏங்கினார் .
2.4. 176

1871
கன்னி நல் மயில்களும் , குயில் கணங்களும் ,
அன்னமும் சிறை இழந்து அவனி சேர்ந்தன
என்ன , வீழ்ந்து உழந்தனர் ; இராமன் அல்லது ,
மன் உயிர்ப் புதல்வரை மற்றும் பெற்றிலார் .
2.4. 177

1872
கிளையினும் நரம்பினும் நிரம்பும் கேழன ,
அளவு இறந்து உயிர்க்க விட்டு அரற்றும் தன்மைபால்
தொளைபடு குழலினோடு யாழ்க்குத் தோற்றன ;
இளையவர் அமுதினும் இனிய சொற்களே .
2.4. 178

1873
புகலிடம் கொடு வனம் போலும் என்று , தம்
மகன் வயின் இரங்குறும் மகளிர் வாய்களால்
அகல் மதில் நெடும் மனை அரத்த ஆம்பல்கள் ,
பகல் இடை மலர்ந்தது ஓர் பழனம் போன்றவே .
2.4. 179

1874
திடர் உடைக் குங்குமச் சேறும் , சாந்தமும் ,
இடை இடை வண்டல் இட்டு ஆரம் ஈர்த்தன ;
மிடை முலைக் குவடு ஒரீஇ , மேகலைத் தடம்
கடல் இடை புகுந்த , கண் கலுழி ஆறு அரோ .
2.4. 180

1875
தண்டலைக் கோசலத் தலைவன் மாதரைக்
கண்டனன் இரவியும் , கமல வாள் முகம் ;
விண் தலத்து உறையும் நல் வேந்தற்கு ஆயினும்
உண்டு இடர் உற்ற போது என் உறாதன ?
2.4. 181

1876
பெண்டிர் மொய்த்தல்
தாயரும் கிளைஞரும் சார்ந்து உளார்களும்
சேயரும் அணியரும் சிறந்த மாதரும் ,
காய் எரி உற்றனர் அனைய கௌவையர் ,
வாயிலும் முன்றிலும் மறைய மொய்த்தனர் .
2.4. 182

1877
இராமன் சீதையிடம் செல்லல் (1877-1878)
இரைத்தனர் , இரைத்து எழுந்து ஏங்கி எங்கணும்
திரைப் பெரும் கடல் எனத் தொடர்ந்து பின் செல ,
உரைப்பதை உணர்கிலன் ; ஒழிப்பது ஓர்கிலன் ;
வரைப் புயம் அத்து அண்ணல் , தன் மனையை நோக்கினான் .
2.4. 183

1878
நல் நெடு நளிர் முடி சூட நல் மணிப்
பொன் நெடும் தேர் ஒடு உம் பவனி போனவன்
துன் நெடும் சீரையும் சுற்றி மீண்டும் அப்
பொன் நெடுந் தெரு இடை போதல் மேயினான் .
2.4. 184

1879
பொது மக்கள் சொல்லும் செயலும் (1879-1894)
'அஞ்சன மேனி இவ் அழகற்கு எய்திய
வஞ்சனை கண்ட பின் , வகிர்ந்து நீங்கலா
நெஞ்சினும் , வலிது உயிர் ; நினைப்பது என் சில ?
நஞ்சினும் வலிது நம் நலம் ' என்றார் சிலர் .
2.4. 185

1880
'மண் கொடு வரும் என வழி இருந்தது யாம் ,
எண்கொடு சுடர் வனத்து எய்தல் காணவோ ?
பெண் கொடு வினை செயப் பெற்ற நாட்டினில்
கண் கொடு பிறத்தலும் கடை ' என்றார் சிலர் .
2.4. 186

1881
`'முழுவதே பிறந்து உலகு உடைய மொய்ம்பினோன் ,
'உழுவை சேர் கானம் அத்து உறைவென் யான் ' என
எழுவதே ? எழுதல் கண்டு இருப்பதே ? இருந்து
அழுவதே ? அழகிது இவ் அன்பு ! என்றர் சிலர் .
2.4. 187

1882
வலம் கடிந்து ஏழையர் ஆய மன்னரை ,
'நலம் கடிந்து அறம் கெட நயக்கலீர்கள் ; நும்
குலம் கடிந்தான் வலி கொண்ட கொண்டலை
நிலம் கடிந்தாள் ஒடு நிகர் ' என்றார் சிலர் .
2.4. 188

1883
'திரு அரை சுற்றிய சீரை ஆடையன் ,
பொருவு அருந் துயரினன் , தொடர்ந்து போகின்றான்
இருவரைப் பயந்தவள் ஈன்ற கான்முளை
ஒருவனோ இவற்கு இவ் ஊர் உறவு ? ' என்றார் சிலர் .
2.4. 189

1884
'முழுக்கலின் வலிய நம் மூரி நெஞ்சினை
மழுக்களில் பிளத்தும் ' என்று ஓடுவார் , வழி
ஒழுக்கிய கண்ணினில் கலுழி ஊற்றிடை
இழுக்கலில் வழுக்கி வீழ்ந்து இடர் உற்றார் சிலர் .
2.4. 190

1885
பொன் அணி , மணி அணி மெய்யில் போக்கினர் ;
மின் என மின் என விளங்கும் மெய்விலைப்
பல் நிறத் துகிலினைப் பறித்து நீக்கினர் ,
சின்ன நுண் துகிலினைப் புனைகின்றார் சிலர் .
2.4. 191

1886
`'நிறை மக உடையவர் , நெறி செல் ஐம்பொறி
குறை மக குறையினும் கொடுப்பர் ஆம் உயிர் ;
முறை மகன் வனம் புக , மொழியைக் காக்கின்ற
இறை மகன் திரு மனம் இரும்பு என்றார் சிலர் .
2.4. 192

1887
வாங்கிய மருங்குலை வருத்தும் கொங்கையர்
பூ கொடி ஒதுங்குவ போல் ஒதுங்கினர் ,
ஏங்கிய குரலினர் , இணைந்த காந்தளில்
தாங்கிய செங்கை தம் தலைகள் மேல் உளார் .
2.4. 193

1888
தலைக் குவட்டு அயல் மதி தவழும் மாளிகை
நிலைக் குவட்டு இடை இடை நின்ற நங்கைமார் ,
முலைக் குவட்டு இழி கண் நீர் ஆலி மொய்த்து உக ,
மலைக் குவட்டு அகவுறும் மயிலின் , மாழ்கினார் .
2.4. 194

1889
மஞ்சு என அகில் புகை வழங்கும் மாளிகை
எஞ்சல் இல் சாளரம் அத்து இரங்கும் இன் சொலார் ,
அஞ்சனக் கண்ணின் நீர் அருவி சோர்தரப்
பஞ்சரத்து இருந்து அழும் கிளியில் , பன்னினார் .
2.4. 195

1890
நல் நெடும் கண்களின் நான்ற நீர்த் துளி
தன் நெடும் தாரைகள் தளத்தின் வீழ்தலால் ,
மன் நெடும் குமரன் மாட்டு அழுங்கி , மாடமும் ,
பொன் நெடுங்கண் குழித்து , அழுவ போன்றவே .
2.4. 196

1891
மக்களை மறந்தனர் மாதர் , தாயரைப்
புகு இடம் அறிந்திலர் புதல்வர் ; பூசல் இட்டு
உக்கனர் , உயங்கினர் ; உருகிச் சோர்ந்தனர் ;
துக்கம் நின்று அறிவினைச் சூறை ஆடவே .
2.4. 197

1892
காமரம் கனிந்து என கனிந்த மெல் மொழி
மா மடந்தையர் எலாம் மறுகு சேர்தலால் ,
தேமரு நறும் குழல் திருவின் நீங்கிய
தாமரை ஒத்தன தவள மாடமே .
2.4. 198

1893
மழைக் குலம் புரை குழல் விரிந்து மண் உற ,
குழைக் குல முகத்தியர் குழாம் கொண்டு ஏகினர் ,
இழைக் குலம் சிதறிட , ஏ உண்டு ஓய்வு உறும்
உழைக் குலம் உழைப்பன ஒத்து , ஒர்பால் எலாம் .
2.4. 199

1894
நகரின் பொலிவழிவு (1894-1907)
கொடி அடங்கின மனைக் குன்றம் ; கோ முரசு
இடி அடங்கின ; முழக்கு இழந்த பல் இயம் ;
படி அடங்கலும் நிமிர் பசுங் கண் மாரியால் ,
பொடி அடங்கின மதில் புறத்து வீதியே .
2.4. 200

1895
அட்டிலும் இழந்தன புகை ; அகில் புகை
நெட்டிலும் இழந்தன ; நிறைந்த பால் கிளி
வட்டிலும் இழந்தன ; மகளிர் , கால் மணித்
தொட்டிலும் இழந்தன மகவும் , சோரவே .
2.4. 201

1896
ஒளி துறந்தன முகம் உயிர் துறந்தெனத்
துளி துறந்தன முகில் தொகையும் ; தூயவாம்
தளி துறந்தன பலி ; தான யானையும் ,
களி துறந்தன ; மலர்க் கள் உண் வண்டினே .
2.4. 202

1897
நிழல் பிரிந்தன குடை ; நெடுங் கண் ஏழையர்
குழல் பிரிந்தன மலர் ; குமரர் தாள் இணை
கழல் பிரிந்தன ; சினக் காமன் வாளியும்
அழல் பிரிந்தன ; துணை பிரிந்த அன்றில் ஏ .
2.4. 203

1898
தார் ஒலி நீத்தன புரவி , தண்ணுமை
வார் ஒலி நீத்தன மழையின் விம்முறும் ;
தேர் ஒலி நீத்தன தெருவும் ; தெண் திரை
நீர் ஒலி நீத்தன நீத்தம் போலவே .
2.4. 204

1899
முழவு எழும் ஒலி இல , முறையின் யாழ் நரம்பு
எழ எழும் ஒலி இல , இமைப்பில் கண்ணினர்
விழவு எழும் ஒலி இல , வேறும் ஒன்று இல ,
அழ எழும் ஒலி அலது , அரச வீதியே .
2.4. 205

1900
தெள் ஒலி சிலம்புகள் சிலம்பு பொன் மனை
நள் ஒலித்தில , நளிர் கலையும் அன்னவே ;
புள் ஒலித்தில புனல் , பொழிலும் அன்னவே ;
கள் ஒலித்தில மலர் , களிறும் அன்னவே .
2.4. 206

1901
செய் மறந்தன புனல் ; சிவந்த வாய்ச்சியர்
கை மறந்தன பசுங் குழவி ; காந்து எரி
நெய் மறந்தன ; நெறி அறிஞர் யாவரும்
மெய் மறந்தனர் ; ஒலி மறந்த வேதமே .
2.4. 207

1902
ஆடினர் அழுதனர் , அமுத ஏழ் இசை
பாடினர் அழுதனர் , பரிந்த கோதையர்
ஊடினர் அழுதனர் , உயிரின் அன்பரைக்
கூடினர் அழுதனர் , குழாம் குழாம் கொடே .
2.4. 208

1903
நீட்டில களிறு கைந் நீரின் ; வாய் புதல்
பூட்டில புரவிகள் ; புள்ளும் பார்ப்பினுக்கு
ஈட்டில இரை ; புனிற்று ஈன்ற கன்றையும்
ஊட்டில கறவை ; நைந்து உருகிச் சோர்ந்த ஏ .
2.4. 209

1904
மாந்தர் தம் மொய்ம்பினில் மகளிர் கொங்கையாம்
ஏந்து இள நீர்களும் வறுமை எய்தின
சாந்தம் ; அ மகிணர் தம் முடியில் , தையலார்
கூந்தலும் வறுமைய மலரின் கூலமே .
2.4. 210

1905
ஓடை நல் அணி முனிந்தன
உயர் களிறு உச்சிச்
சூடை நல் அணி முனிந்தன
தொடர் மனை ; கொடியின்
ஆடை நல் அணி முனிந்தன
அம் பொன் செய் இஞ்சி ;
மேடை , நல் அணி முனிந்தன
வெள் இடை , பிறவும் .
2.4. 211

1906
'திக்கு நோக்கிய தீவினைப்
பயன் ' எனச் சிந்தை
நெக்கு நோக்குவோர் , 'நல் வினை
பயன் ' என நேர்வோர் ,
பக்கம் நோக்கல் என் ? பருவரல்
இன்பம் என்று இரண்டும்
ஒக்க நோக்கிய யோகரும்
அரும் துயர் உழந்தார் .
2.4. 212

1907
ஓவு இல் நல் உயிர் உயிர்ப்பின் ஓடு
உடல் பதைத்து உலைய ,
மேவு தொல் அழகு எழில் கெட ,
விம்மல் நோய் விம்மத்
தாவு இல் ஐம்பொறி மறுகுறத்
தயரதன் என்ன ,
ஆவி நீக்கின்றது ஒத்தது அவ்
அயோத்தி மா நகரம் .
2.4. 213

1908
இராமன் சீதையின் உறையுளை அடைதல்
உயங்கி அ நகர் உலைவு உற ,
ஒருங்கு உழை சுற்ற ,
மயங்கி ஏங்கினர் வயின் வயின்
வரம்பு இலர் தொடர ,
இயங்கு பல் உயிர்க்கு ஓர் உயிர்
என நின்ற இராமன்
தயங்கு பூண் முலைச் சானகி
இருந்துழிச் சார்ந்தான் .
2.4. 214

1909
இராமன் கோலத்தைக் கண்ட சீதையின் நிலை (1909-1910)
அழுது , தாயரோடு அருந்தவர் ,
அந்தணர் , அரசர் ,
புழுதி ஆடிய மெய்யினர் ,
புடை வந்து பொருமப்
பழுது சீரையின் உடையினன்
வரும்படி பாரா ,
எழுது பாவை அன்னாள் மனத்
துணுக்கமொடு எழுந்தாள் .
2.4. 215

1910
சீதை இராமனை நோக்கி வினவுதல் (1910-11)
எழுந்த நங்கையை மாமியர்
தழுவினர் , ஏங்கிப்
பொழிந்த உண் கண் நீர் புது புனல்
ஆட்டினர் , புலம்ப ,
அழிந்த சிந்தையள் , அன்னம் இது
இன்னது என்று அறியாள் ,
வழிந்த நீர் நெடுங் கண்ணினள் ,
வள்ளலை நோக்கி .
2.4. 216

1911
'பொன்னை உற்ற பொலன் கழலோய் ! புகழ்
மன்னை உற்றது உண்டோ ? மற்று இவ் வன் துயர்
என்னை உற்றது ? இயம்பு ! ' என்று இயம்பினான் ,
மின்னை உற்ற நடுக்கம் அத்து மேனியாள் .
2.4. 217

1912
இராமன் விடை
'பொருவு இல் எம்பி புவி புரப்பான் ; புகல்
இருவர் ஆணையும் ஏந்தினென் , இன்று போய்க்
கருவி மா மழை கல் கடம் கண்டு நான் ,
வருவென் , ஈண்டு வருந்தலை நீ ' என்றான் .
2.4. 218

1913
சீதை வருத்தம்
நாயகன் வனம் நண்ணல் உற்றான் என்றும் ,
மேய மண் இழந்தான் என்றும் விம்மலள் ;
'நீ வருந்தலை ; நீங்குவென் யான் ; ' என்ற
தீய வெம் சொல் செவி சுடத் தேம்புவாள் .
2.4. 219

1914
கவிக்கூற்று
துறந்து போம் எனச் சொற்ற சொல் தேறும் ஓ ?
உறைந்த பால் கடல் சேக்கை உடன் ஒரீஇ ,
அறம் திறம்பும் என்று ஐயன் அயோத்தியில்
பிறந்த பின்பும் பிரிவு இலள் ஆயினாள் .
2.4. 220

1915
சீதை வினவுதல்
அன்ன தன்மையள் `'ஐயனும் அன்னையும்
சொன்ன செய்யத் துணிந்தது தூயது ஏ ;
என்னை என்னை ? 'இருத்தி ' என்றாய் என்றாள்
உன்ன உன்ன உயிர் உமிழா நின்றாள் .
2.4. 221

1916
இராமன் விடை
`'வல் அரக்கரின் மால் வரை ஊடு எழும் ,
அல் அரக்கின் உருக்கு அழல் காட்டு அதர்க்
கல் அரக்கும் , கடுமைய அல்ல நின்
சில் அரக்கு உண்ட சேவடிப் போது என்றான் .
2.4. 222

1917
சீதையின் மாற்றம்
'பரிவு இகந்த மனத்தொடு பற்று இலாது
ஒருவுகின்றனை ; ஊழி அருக்கனும்
எரியும் என்பது யாண்டை அது ? ஈண்டு நின்
பிரிவினும் சுடுமோ பெரும் காடு ? ' என்றாள் .
2.4. 223

1918
இராமன் சிந்தனை
அண்ணல் அன்ன சொல் கேட்டனன் ; அன்றியும்
உள் நிவந்த கருத்தும் உணர்ந்தனன் ;
கண்ணின் நீர்க் கடல் கைவிட நேர்கிலன் ,
எண்ணுகின்றனன் , 'என் செயல் பாற்று ? ' எனா .
2.4. 224

1919
சீதை சீரையுடுத்து வருதல்
அனைய வேலை , அகல் மனை எய்தினள் ,
புனையும் சீரம் துணிந்து புனைந்தனள் ,
நினைவின் , வள்ளல் பின் வந்து , அயல் நின்றனள் ,
பனையின் நீள் கரம் பற்றிய கையினாள் .
2.4. 225

1920
கவிக் கூற்று (1920-1921)
ஏழைதன் செயல் கண்டவர் யாவரும்
வீழும் மண் இடை வீழ்ந்தனர் ; வீந்திலர் ;
வாழும் நாள் உள என்ற பின் மாள்வரோ ?
ஊழி பேரினும் உய்குநர் உய்வரே !
2.4. 226

1921
தாயர் முதலியோர் வருந்துதல்
தாயர் , தவ்வையர் , தன் துணைச் சேடியர் ,
ஆயம் , மன்னிய அன்பினர் என்று இவர்
தீயில் மூழ்கினர் ஒத்தனர் ; செம் கண் ஆன் ,
தூய தையலை நோக்கினன் , சொல்லுவான் .
2.4. 227

1922
இராமன் சொல்
'முல்லையும் கடல் முத்தும் எதிர்ப்பினும்
வெல்லும் வெண் நகையாய் ! விளைவு உன்னுவாய்
அல்லை ; போத அமைந்தனை ; ஆதலின்
எல்லை அற்ற இடர் தருவாய் ' என்றான் .
2.4. 228

1923
சீதையின் மாற்றம்
கொற்றவன் அது கூறலும் , கோகிலம்
செற்றது அன்ன குதலையள் சீறுவாள் ,
'உற்று நின்ற துயரம் இது ஒன்றும் ஏ ?
என் துறந்த பின் இன்பம் கொல் ஆம் ? என்றாள் .
2.4. 229

1924
இராமன் புறப்படுதல்
பிறிது ஒர் மாற்றம் பெரும் தகை பேசலன் ,
மறுகி வீழ்ந்து அழ மைந்தரும் மாதரும் ,
செறுவின் வீழ்ந்த நெடுந் தெருச் சென்றனன் ,
நெறி பெறாமை அரிதினில் நீங்குவான் .
2.4.230

1925
மூவரும் போம் முறை
சீரை சுற்றித் திரு மகள் பின் செல ,
மூரி வில் கை இளையவன் முன் செலக்
காரை ஒத்தவன் போம்படி கண்ட அவ்
ஊரை உற்றது , உணர்த்தவும் ஒண்ணும் ஓ ?
2.4.231

1926
மக்கள் பின் தொடர்தல்
ஆரும் பின்னர் அழுது அவலித்து இலர் ;
சோரும் சிந்தையர் யாவரும் சூழ்ந்தனர் ;
'வீரன் முன் வனம் மேவுதும் யாம் ' எனாப்
போர் ஒன்று ஒல் ஒலி கை மிக போயினார் .
2.4.232

1927
இராமன் தாயருக்குக் கூறல்
தாதை வாயில் குறுகினன் சார்தலும்
கோதை வில்லவன் தாயரைக் கும்பிடா ,
'ஆதி மன்னனை ஆற்றுமின் நீர் ' என்றான் ;
மாதராகும் விழுந்து மயங்கினார் .
2.4.233

1928
தாய்மார் வாழ்த்துதல்
ஏத்தினார் , தம் மகனை , மருகியை
வாழ்த்தினார் ; இளையோனை வழுத்தினார் ;
'காத்து நல்குமின் தெய்வதங்காள் ! ' என்றார் ,
நாத் தழும்ப அரற்றி நடுங்குவார் .
2.4.234

1929
இராமன் முதலியோர் தேர்மிசைப் போதல்
அன்ன தாயர் அரிதில் பிரிந்த பின் ,
முன்னர் நின்ற முனிவனைக் கைதொழாத்
தன்னது ஆர் உயிர் தம்பியும் , தாமரைப்
பொன்னும் , தானும் , ஓர் தேர் மிசை போயினான் .
2.4.235

2.5 – Die Bewahrung des Königs im Öl

2.5 . தைலமாட்டு படலம் (1930- 2015 )

1930
இராமனுடன் யாவரும் செல்லுதல்
ஏவிய குரிசில் பின் யாவர் ஏகிலார் ?
மா இயல் தானை அம் மன்னை நீங்கலாத்
தேவியர் ஒழிந்தனர் ; தெய்வம் மா நகர்
ஓவியம் ஒழிந்தன , உயிர் இலாமையால் ,
2.5.1

1931
இராமன் தேர் செல்லுதல்
கைகள் நீர் பரந்து , கால் தொடரக் கண் உகும்
வெய்ய நீர் வெள்ளம் அத்து மெள்ளச் சேறல் ஆல் ,
உய்ய ஏழ் உலகும் ஒன்றான நீர் உழல்
தெய்வ மீன் ஒத்தது அச் செம்பொன் தேர் அரோ .
2.5.2

1932
சூரியன் அத்தமித்தல் (1932-1933)
மீன் புகல் பெற , வெயில் ஒதுங்க , மேதியோடு
ஆன் புகக் கதிரவன் அத்தம் புக்கனன் ,
'கான் புகக் காண்கிலேன் ' என்று கல் அதர்
தான் புக முடுகினன் என்னும் தன்மையான் .
2.5.3

1933
பகுத்த வான் மதி கொடு பதுமத்து அண்ணலே
வகுத்த வாள் நுதலியர் வதன ராசிபோல் ,
உகுத்த கண்ணீரின , ஒளியும் நீங்கின ,
முகிழ்த்து அழகு இழந்தன , முளரி ஈட்டமே .
2.5.4

1934
இரவின் தோற்றம் (1934-1935)
அந்தியில் வெயில் ஒளி அவிய வானகம் ,
நந்தல் இல் கேகயன் பயந்த நங்கைதன்
மந்தரை உரை எனும் கடுவின் மட்கிய
சிந்தையில் இருண்டது செம்மை நீங்கியே .
2.5.5

1935
பரந்து மீன் அரும்பிய பசலை வானகம் ,
அரந்தை இல் முனிவரன் அறைந்த சாபத்தால்
நிரந்தரம் இமைப்பு இலா நெடுங்கண் ஈண்டிய
புரந்தரன் உரு எனப் பொலிந்தது எங்குமே .
2.5.6

1936
இராமன் முனிவரொடு தங்குதல்
திரு நகர்க்கு ஓசனை இரண்டு , சென்று , ஒரு
விரை செறி சோலையை விரைவின் எய்தினான் ,
இரதம் நின்று இழிந்து , பின் இராமன் இன் துணை
உரை செறி முனிவரோடு உறையும் காலையே .
2.5.7

1937
இராமனைத் தொடர்ந்து வந்தோர் செயல் (1937-1938)
வட்டம் ஓர் ஓசனை வளைவிற்றாய் நடு
எள் தனை இடவும் ஓர் இடம் இலா வகை
புள் தகு சோலையின் புறத்துப் போர்த் தென
விட்டது ; குரிசிலை விடாத சேனையே .
2.5.8

1938
குயின்றன குலம் மணி நதியின் கூலத்தில் ,
பயின்று உயர் வாலுகப் பரப்பில் , பசுமை புல் இல் ,
வயின்றொறும் வயின்றொறும் வைகினார் ; ஒன்றும்
அயின்றிலர் ; துயின்றிலர் ; அழுது விம்மினார் .
2.5.9

1939
இராமனைத் தொடர்ந்து வந்த மக்கள் துயிலுதல் (1939-1945)
வாவி விரி தாமரையின் மா மலரின் வாசக்
காவி விரி நாள் மலர் முகிழ்த்து அனைய கண்ணார் ,
ஆவி விரி பால் நுரையின் ஆடை அணை ஆக
நாவி விரி கூழை இள நவ்வியர் துயின்றார் .
2.5.10

1940
பெரும் பகல் வருந்தினர் ,
பிறங்கும் முலை தெங்கின்
குரும்பைகள் பொரும் செவிலி
மங்கையர் குறங்கில் ,
அரும்பு அனைய கொங்கை அயில்
அம்பு அனைய உண் கண்
கரும்பு அனைய செம் சொல் நவில்
கன்னியர் துயின்றார் .
2.5.11

1941
பூ அகம் நிறைந்த புளினத் திரள்கள் தோறும்
மா வகிரின் உண் க(ண்)ணர் மட பிடி இன் வைகச்
சேவகம் அமைந்த சிறு கண் கரிகள் என்னத்
தூ அகல் இல் குந்த மற மைந்தர்கள் துயின்றார் .
2.5.12

1942
தகவும் மிகு தவமும் இவை தழுவ , உயர் கொழுநர்
முகமும் அவர் அருளும் நுகர்கிலர்கள் , துயர் முடுக ,
அகவும் இள மயில்கள் உயிர் அலசியன அனையார் ,
மகவு முலை வருட இள மகளிர்கள் துயின்றார் .
2.5.13

1943
மாகம் மணி வேதிகையில் மாதவி செய் பந்தர்க்
கேகய நெடுங்குலம் எனச் சிலர் கிடந்தார் ;
பூக வனம் மூடு படுகர்ப் புளின முன்றில்
தோகை இள அன்ன நிரையில் சிலர் துயின்றார் .
2.5.14

1944
சம்பக நறும் பொழில்களில் தருண வஞ்சிக்
கொம்பு அழுது ஒசிந்தன எனச் சிலர் குழைந்தார் ;
வம்பு அளவு கொங்கையொடு வாலுகம் வளர்க்கும்
அம் பவள வல்லிகள் எனச் சிலர் அசைந்தார் .
2.5.15

1945
குங்கும மலைக் குளிர் பனிக் குழுமி என்னத்
துங்க முலையில் துகள் உறச் சிலர் துயின்றார் ;
அங்கை அணையில் பொலிவு அழுங்க முகம் எல்லாம்
பங்கயம் முகிழ்த்தன எனச் சிலர் படிந்தார் .
2.5.16

1946
இராமன் சுமந்திரன்பால் தேரைத் திருப்பிக்கொண்டு
செல்லுமாறு வேண்டல் (1946-1947)
ஏனையரும் இன்னணம்
உறங்கினர் ; உறங்கா
மானவனும் , மந்திரி
சுமந்திரனை 'வா ' என்று ,
`'ஊனம் இல் பெரும் குணம்
ஒருங்கு உடைய உன்னால்
மேல் நிகழ்வது உண்டு ; அ(வ்)வுரை
கேள் என விளம்பும் .
2.5.17

1947
'பூண்ட பேரன்பினாரைப்
போக்குவது அரிது ; போக்காது
ஈண்டு நின்று ஏகல் பொல்லாது ;
எந்தை ! நீ இரதம் இன்னே
தூண்டினை மீள்வது ஆக்கின் ,
சுவடு தேர்ந்து என்னை அங்கே
மீண்டனன் என்ன மீள்வர் ;
இதுநின்னை வேண்டிற்று ' என்றான் .
2.5.18

1948
சுமந்திரன் கூறுதல் (1948-1954)
`'செவ்விய குரிசில் கூறத்
தேர்வலான் செப்புவான் , `'அவ்
வெவ்விய தாயில் தீய
விதியினில் மேலென் போலாம் ,
இவ்வயின் நின்னை நீக்கி ,
இன் உயிர் தீர்ந்து இன்று ஏகி ,
அ வயின் அனைய காண்டற்கு
அமைதலால் அளியன் என்றான் .
2.5.19

1949
தேவியும் இளவலும் தொடரச் செல்வனைப்
பூ இயல் கானகம் புக உய்த்தேன் என்கோ ?
கோவினை உடன் கொடு குறுகினேன் என்கோ ?
யாவது கூறுகேன் ? இரும்பின் நெஞ்சினேன் .
2.5.20

1950
`'தார் உடை மலரினும் ஒதுங்கத் தக்கிலா
வார் உடை முலையொடு மதுகை மைந்தரைப்
பார் இடை செலுத்தினேன் ; பழைய நண்பினேன் ,
தேரிடை வந்தனென் , தீதிலேன் என்கோ ?
2.5.21

1951
வன் புலக் கல் மன மதியில் வஞ்சனேன் ,
என்பு உலப்பு உற உடைந்து இரங்கும் மன்னன்பால்
உன் புலக்கு உரிய சொல் உணர்த்தச் செல்கென் ஓ ?
தென் புலக் கோமகன் தூதில் செல்கெனோ ?
2.5.22

1952
`'நால் திசை மாந்தரும் நகர மாக்களும்
தேற்றினர் கொணர்வர் என் சிறுவன் தன்னை ' என்று
ஆற்றின அரசனை , ஐய ! வெய்ய என்
கூற்று உறழ் சொல்லினால் கொலைசெய்வேன் கொலோ ?
2.5.23

1953
“ ‘அங்கி மேல் வேள்வி செய்து , அரிதில் பெற்ற , நின்
சிங்க ஏறு , அகன்றது ' என்று உணர்த்தச் செல்கெனோ ?
எங்கள் கோ மகற்கு இனி என்னில் , கேகயன்
நங்கையே கடைமுறை நல்லள்போலும் ஆல் .
2.5.24

1954
முடிவு உற இன்னன மொழிந்த பின்னரும்
அடி உறத் தழுவினன் , அழுங்கு பேர் அரா ,
இடி உறத் துவளுவது என்னும் இன்னலன் ,
படி உறப் புரண்டனன் , பலவும் பன்னினான் .
2.5.25

1955
சுமந்திரனை எடுத்துத் தழுவி இராமன் கூறுதல் (1955-1967)
தடக் கையால் எடுத்து அவற்றழுவிக் கண்ண நீர்
துடைத்து , வேறு இருத்தி , மற்று இனைய சொல்லினான் ;
அடக்கும் ஐம்பொறியொடு கரணம் அத்து அப்புறம்
கடக்கும் வால் உணர்வினுக்கு அணுகும் காட்சியான் .
2.5.26

1956
பிறத்தல் ஒன்று உற்ற பின் பெறுவ யாவையும் ;
திறத்துளி உணர்வது ஓர் செம்மை உள்ளத்தாய் !
புறத்து உறு பெரும் பழி பொது இன்று எய்தவும் ,
அறம் திறம் மறத்தியோ ? அவலம் உண்டு எனா .
2.5.27

1957
முன்பு நின்று இசை நிறீஇ முடிவு முற்றிய
பின்பும் நின்று உறுதியைப் பயக்கும் பேர் அறம் ;
இன்பம் வந்து உறும் எனில் இயைவது , அ இடை
துன்பம் வந்து உறும் எனில் துறக்கல் , ஆகுமோ .
2.5.28

1958
நிறப் பெரும் படைக்கலம் நிறத்தின் நேர் உற ,
மறப் பயன் விளைக்குறும் வன்மை அன்று ; அரோ
இறப்பினும் , திரு எலாம் இழப்ப எய்தினும் ,
துறப்பிலர் அறம் எனல் சூரர் ஆவதே .
2.5.29

1959
கான் புறம் சேறலில் அருமை காண்டல் ஆல் ,
வான் பிறங்கிய புகழ் மன்னர் தொல் குலம் ,
யான் பிறந்து அறத்தினின்று இழுக்கிற்று என்ப ; ஓ
ஊன் திறந்து உயிர் குடித்து உழலும் வேலினாய் !
2.5.30

1960
“ ‘வினைக்கு அரு மெய்ம்மையன் வனத்து விட்டனன்
மனைக்கு அரும் புதல்வனை ' என்றல் , மன்னவன்
தனக்கு அருந்தவம் ; அது தலைக்கொண்டு ஏகுதல்
எனக்கு அருந்தவம் ; இதற்கு இரங்கல் எந்தை ! நீ .
2.5.31

1961
`'முந்தினை முனிவனைக் குறுகி , முற்றும் என்
வந்தனை முதலிய மாற்றம் கூறினை ,
எந்தையை அவனொடும் எய்தி , ஈண்டு என
சிந்தனை உணர்த்துதி என்று செப்புவான் .
2.5.32

1962
`'முனிவனை எம்பியை 'முறையில் நின்று அரும்
புனித வேதியர்க்கும் மேல் உறை புத்தேளிர்க்கும்
இனியன இழைத்தி ' என்று இயம்பி , 'எற்பிரி
தனிமையும் தீர்த்தி ' என்று உரைத்தி தன்மையால் .
2.5.33

1963
'வெவ்வியது அன்னையால் விளைந்தது ஈண்டு ஒரு
கவ்வை ' என்று , இறையும் தன் கருத்தின் நோக்கலன் ,
'எவ் அருள் என் வயின் வைத்தது , இன்சொலால்
அவ் அருள் , அவன் வயின் அருளுக ' என்றியால் .
2.5.34

1964
`வேண்டினென் இவ் வரம் ' என்று மேலவன்
ஈண்டு அருள் எம்பிபால் நிறுவி , ஏகினை ,
பூண்ட மா தவனொடும் கோயில் புக்கு , இனிது
ஆண்டகை வேந்தனை அவலம் ஆற்றிப் பின் .
2.5.35

1965
“ ‘ஏழிரண்டு ஆண்டும் நீத்து , ஈண்ட வந்து , உனைத்
தாழ்குவன் திரு அடி , தளரல் ஈண்டு ' எனச்
சூழி வெம் கட களிற்று அரசற் சொல்லிப் பின் ,
வாழி மாதவன் சொலால் மனம் தெருட்டுவாய் .
2.5.36

1966
'முறைமையால் எற் பயந்தெடுத்த மூவர்க்கும்
குறைவு இலா என் நெடு வணக்கம் கூறிப் பின்
இறை மகன் துயர் துடைத்து இருத்தி மாடு ' என்றான் ,
மறைகளை மறைந்து போய் வனத்து வைகுவான் .
2.5.37

1967
'ஆள்வினை ஆணையில் திறம்பல் அன்று ' எனாத்
தாள் முதல் வணங்கிய தனித் திண் தேர்வலான் ,
'ஊழ்வினை வரும் துயர் நிலை ' என்று உன்னுவான்
வாழ் வினை நோக்கியை வணங்கி நோக்கினான் .
2.5.38

1968
சீதை சொல்லல்
அன்னவள் கூறுவாள் , `'அரசர்க்கு அத்தையர்க்கு
என்னுடை வணக்கம் முன் இயம்பி , 'யான் உடைப்
பொன் நிறப் பூவையும் கிளியும் போற்றுக ' என்று
உன்னும் என் தங்கையர்க்கு உணர்த்துவாய் என்றாள் .
2.5.39

1969
சுமந்திரன் துயரடைதல்
தேர் வ(ல்)லான் அவ் உரை கேட்டுத் தீங்கு உறின்
யார் வ(ல்)லார் ? உயிர் துறப்பு எளிதன்றே ! எனாப்
போர் வ(ல்)லான் தடுக்கவும் பொருமி விம்மினான் ;
சோர்வு இ(ல்)லாள் அறிகிலாத் துயர்க்குச் சோர்கின்றான் .
2.5.40

1970
சுமந்திரன் இலக்குவனைச் செய்தி கூறுக எனல்
ஆறினன் போல் சிறிது அவலம் அவ் வழி ,
வேறு இலா அன்பினான் , 'விடை தந்து ஈக ' என ,
ஏறு சேவகன் தொழுது இளைய மைந்தனைக்
'கூறுவது யாது ? ' என , இனைய கூறினான் .
2.5.41

1971
இலக்குவன் கூறுதல் (1971-1973)
உரைசெய்து எம் கோ மகற்கு உறுதி ஆக்கிய
தரை கெழு செல்வத்தைத் தவிர , மற்றொரு
விரை செறி குழலிமாட்டு அளித்த மெய்யனை
அரைசன் என்று இன்னம் ஒன்று அறையல் பாலது ஓ ?
2.5.42

1972
'கானகம் பற்றி நல் புதல்வன் காய் உணப்
போனகம் பற்றிய பொய் இல் மன்னற்கு இங்கு ,
யான் அகம் பற்றிய துயரொடு இன்னும் போய்
வானகம் பற்றிலா வலிமை கூறு ' என்றான் .
2.5.43

1973
மின்னுடன் பிறந்த வாள் பரத வேந்தற்கு , 'என்
மன்னுடன் பிறந்திலேன் , மண் கொண்டு ஆள்கின்ற
தன்னுடன் பிறந்திலேன் , தம்பி முன் அலேன் ,
என்னுடன் பிறந்த யான் வலியன் என்றி ' ஆல் .
2.5.44

1974
சுமந்திரன் திரும்பிச் செல்லுதல் (1974-1975)
ஆரியன் இளவலை நோக்கி , 'ஐய ! நீ
சீரிய அல்லன செப்பல் ' என்ற பின்
பாரிடை வணங்கினன் பதைக்கும் நெஞ்சினன்
தேரிடை வித்தகன் சேறல் மேயினான் .
2.5.45

1975
கூட்டினன் தேர்ப் பொறி , கூட்டிக் கோள் முறை
பூட்டினன் புரவி , அப் புரவி போம் நெறி
காட்டினன் , காட்டித் தன் கல்வி மாட்சியால்
ஓட்டினன் ஒருவரும் உணர் வுறாமல் ஏ .
2.5.46

1976
இராமன் வனத்துட்போதல்
தையல்தன் கற்பும் தன் தகவும் தம்பியும்
மை அறு கருணையும் உணர்வும் வாய்மையும்
செய்ய தன் வில்லுமே சேமம் ஆகக் கொண்டு
ஐயனும் போயினான் அல்லின் நாப்பணே .
2.5.47

1977
மதித்தோற்றம் (1977-1978)
பொய் வினைக்கு உதவும் வாழ்க்கை
அரக்கரைப் பொருந்தி , அன்னார்
செய் வினைக்கு உதவும் நட்பால்
செல்பவர்த் தடுப்பது ஏய்க்கும்
மை விளக்கியதே அன்ன
வயங்கு இருள் துரக்க , வானம்
கை விளக்கு எடுத்தது என்ன
வந்தது கடவுள் திங்கள் .
2.5.48

1978
மருமத்துத் தன்னை ஊன்றும்
மறக் கொடும் பாவம் தீர்க்கும்
உரும் ஒத்த சிலையினோரை
ஒருப்படுத்து , உதவி நின்ற
கருமத்தின் விளைவை எண்ணிக்
களிப்பொடு காண வந்த
தருமத்தின் வதனம் என்னப்
பொலிந்தது தனி வெண் திங்கள் .
2.5.49

1979
மலர்கள் குவிதல்
காம்பு உயர் கானம் செல்லும்
கரியவன் வறுமை நோக்கித்
தேம்பின குவிந்த போலும்
செங்கழுநீரும் , சேரைப்
பாம்பின தலைய ஆகிப்
பரிந்தன குவிந்து சாய்ந்த
ஆம்பலும் என்ற போது
நின்றபோது அலர்வது உண்டோ ?
2.5.50

1980
இராமன் முதலியோர் வழி நடத்தல்
அஞ்சனக் குன்றம் அன்ன
அழகனும் , அழகன் தன்னை
எஞ்சல் இல் பொன் போர்த்த அன்ன
இளவலும் , இந்து என்பான் ,
வெம் சிலைப் புருவத்தாள் தன்
மெல் அடிக்கு ஏற்ப வெள் நூல்
பஞ்சு இடை படுத்தால் அன்ன
வெள் நிலாப் பரப்பப் போனார் .
2.5.51

1981
சீதை வருந்தாது வழி நடந்தமை
சிறு நிலை மருங்கின் கொங்கை
ஏந்திய செல்வம் என்னும்
நெறி இருங் கூந்தல் நங்கை
சீறடி நீர்க் கொப்பூழின்
நறியன தொடர்ந்து சென்று
நடந்தன ; நவையுள் நீங்கும்
உறுவலி அன்பினூங்கு ஒன்று
உண்டு என உணர்வது உண்டோ ?
2.5.52

1982
இரவிடை இராமன் முதலியோர் இரண்டுயோசனை வழி கடந்தமை
பரிதி வானவனும் கீழ்பால் பரும் வரை பற்றா முன்னம்
திருவின் நாயகனும் தென்பால் ஓசனை இரண்டு சென்றான் ;
அருவி பாய் கண்ணும் புண்ணாய் அழிகின்ற மனமும் தானும்
துரித மான் தேரில் சென்றான் செய்தது சொல்லல் உற்றாம் .
2.5.53

1983
சுமந்திரன் செய்தி சொல்லக்கேட்ட வசிட்டன் சொல்லும் செயலும் (1983-1984)
கடிகை ஓர் இரண்டு மூன்றில்
கடி மதில் அயோத்தி கண்டான் ,
அடியிணை தொழுதான் , ஆதி
முனிவனை ; அவனும் உற்ற
படி எலாம் கேட்டு , நெஞ்சில்
பருவரல் உழந்தான் ; முன்னே
முடிவு எலாம் உணர்ந்தான் அந்தோ
முடிந்தனன் மன்னன் என்றான் .
2.5.54

1984
`'நின்று உயர் பழியை அஞ்சி
நேர்ந்திலன் தடுக்க வள்ளல் ;
ஒன்றும் நான் உரைத்த நோக்கான்
தருமத்துக்கு உறுதி பார்ப்பான் ;
வென்றவர் உளரோ மேலை
விதியினை ? என்று விம்மாப்
பொன் திணி மன்னன் கோயில்
சுமந்திரனோடும் புக்கான் .
2.5.55

1985
சுமந்திரன் தேர்வரவு கண்ட உழையர் நிலை
'தேர் கொண்டு வள்ளல் வந்தான் '
என்று தம் சிந்தை உந்த
ஊர் கொண்ட திங்கள் என்ன
மன்னனை உழையர் சுற்றிக்
கார் கொண்ட மேனியானைக்
கண்டிலர் ; கண்ணில் வற்றா
நீர் கொண்ட நெடுந் தேர் பாகன்
நிலை கண்டே நிலையில் தீர்ந்தார் .
2.5.56

1986
தசரதன் இராமன் வந்தானோ ? எனல்
'இரதம் வந்துற்றது ' என்று ஆங்கு
யாவரும் இயம்பலோடும் ,
'வரதன் வந்துற்றான் ' என்ன
மன்னனும் மயக்கம் தீர்ந்தான் ;
புரை தபு கமல நாட்டம்
பொருக்கென விழித்து நோக்கி ,
விரத மாதவனைக் கண்டான் ,
'வீரன் வந்தானோ ' என்றான் .
2.5.57

1987
தசரதன் தளர்தலும் வசிட்டன் அகலலும்
'இல்லை ' என்று உரைக்கலாற்றான் ,
ஏங்கினன் முனிவன் நின்றான் ;
நல்லவன் முகமே நம்பி
நடந்தனன் என்னும் மாற்றம்
சொல்லலும் , அரசன் சோர்ந்தான் ;
துயர் உறும் முனிவன் , 'நான் இவ்
அல்லல் காண்கில்லேன் ' என்னா
ஆங்கு நின்று அகலப் போனான் .
2.5.58

1988
இராமன் வனம்புக்கதறிந்து தசரதன் வான்புக்கது (1988-1989)
நாயகன் பின்னும் தன் தேர்ப் பாகனை நோக்கி , 'நம்பி
சேயனோ ? அணியனோ ? ' என்று உரைத்தலும் , தேர் வலான் உம் ,
'வேய் உயர் கானம் தானும் தம்பியும் மிதிலைப் பொன்னும்
போயினன் ' என்றான் ; என்ற போழ்து அத்து ஏ ஆவி போனான் .
2.5.59

1989
இந்திரன் முதல்வராய
கடவுளர் யாரும் ஈண்டிச்
சந்திரன் அனையது ஆங்கு ஓர்
மானத்தில் தலையில் தாங்கி ,
'வந்தனன் எந்தை தந்தை '
என மனம் களித்து , வள்ளல்
உந்தியான் உலகின் உம்பர்
மீள்கிலா உலகத்து உய்த்தார் .
2.5.60

1990
கோசலை வருந்திப் புலம்புதல் (1990-1997)
உயிர்ப்பு இலன் , துடிப்பும் இல்லன் ,
என்று உணர்ந்து , உருவம் தீண்டி ,
அயிர்த்தனள் நோக்கி , மன்னற்கு
ஆர் உயிர் இன்மை தேறி ,
மயில் குலம் அனைய நங்கை
கோசலை மறுகி வீழ்ந்தாள் ;
வெயில் சுடு கோடைதன்னில்
என்பு இ(ல்)லா உயிரின் வேவாள் .
2.5.61

1991
இருந்த அந்தணனோடு எல்லாம்
ஈன்றவன் தன்னை ஈனப்
பெருந் தவம் செய்த நங்கை ,
கணவனில் பிரிந்து , தெய்வ
மருந்து இழந்தவரின் விம்மி ,
மணி பிரி அரவின் மாழ்கி ,
அருந்துணை பிரிந்த அன்றில்
பெடை என அரற்றல் உற்றாள் .
2.5.62

1992
'தானே தானே தஞ்சம் இலாதான் தகவு இல்லான்
போனான் போனான் எங்களை நீத்து இ பொழுது ' என்னா ,
வான் நீர் சுண்டி , மண் அற வற்றி , மறுகு உற்ற
மீனே என்ன , மெய் தடுமாறி விழுகின்றாள் .
2.5.63

1993
'ஒன்றா நல் நாட்டு உய்க்குவர்
இ நாட்டு உயிர் காப்பார்
அன்றே ! மக்கள் பெற்று உயிர்
வாழ்வார்க்கு அவம் உண்டே ?
இன்றே வந்து ஈண்டு 'அஞ்சல் '
எனாது எம் மகன் என்பான்
கொன்றான் நன்றோ தந்தையை ? '
என்றாள் குலைகின்றாள் .
2.5.64

1994
நோயும் இன்றி , நோன் கதிர் வாள் வேல் இவை இன்றி ,
மாயும் செல்வ மக்களின் ஆல் ஓ மற மன்னன் ;
'காயும் புள்ளிக் கர்க்கடம் நாகம் கனி வாழை
வேயும் போன்றான் ' என்று மயங்கா விழுகின்றாள் .
2.5.65

1995
கைகேயியை நோக்கிக் கூறுதல்
'வடித் தாழ் கூந்தல் கேகயன்
மாதே ! மதியால் ஏ
பிடித்தாய் வையம் , பெற்றனை
பேரா வரம் , இன்னே
முடித்தாய் அன்றே மந்திரம் '
என்றாள் ; முகில்வாய் மின்
துடித்தால் என்ன மன்னவன்
மார்பில் துவள்கின்றாள் .
2.5.66

1996
இறந்த தசரதனை நோக்கிக் கூறியது (1996-1997)
'அருந்தேரானைச் சம்பரனைப்
பண்டு அமர் வென்றாய் !
இருந்தார் வானோர் நின்
அருளாலே , இனிது , அன்னார்
விருந்து ஆகின்றாய் ! என்றனள் ;
வேழம் அத்து அரசு ஒன்றைப்
பெருந்தாள் அன்பின் சூழ் பிடி
என்னப் பிரிவு உற்றாள் .
2.5.67

1997
'வேள்விச் செல்வம் துய்த்தி கொல் !
மெய்ம்மைத் துணையின்மை
சூழ்விற் செல்வம் துய்த்தி கொல் ?
தோலா மனு நூலின்
வாழ்விற் செல்வம் துய்த்தி கொல் !
மன் ' என்றனள் , வானோர் ,
கேள்விச் செல்வம் துய்க்க
வயிற்று ஓர் கிளை தந்தாள் .
2.5.68

1998
தசரதன் தேவியர் அழுது துயருறுதல்
ஆழி வேந்தன் பெரும் தேவி ,
அன்ன பன்னி அழுது அரற்றத்
தோழி அன்ன சுமத்திரையும்
துளங்கி ஏங்கி உயிர் சோர ,
ஊழி திரிவது எனக் கோயில்
உலையும் வேலை , மற்று ஒழிந்த
மாழை ஒண் கண் தேவியரும்
மயிலின் குழாத்தின் வந்து இரைத்தார் .
2.5.69

1999
தசரதன் தேவியர் தாமும் உடனுயிர் துறக்கத் துணிதல் (1999-2001)
துஞ்சினானைத் தம் உயிரின்
துணையைக் கண்டார் துணுக்கம் அத்து ஆல்
நஞ்சு நுகர்ந்தார் என , உடலம்
நடுங்குகின்றார் என்றாலும் ,
அஞ்சி அழுங்கி விழுந்திலர் ஆல் ;
அன்பில் தறுகண் பிறிது உண்டோ ?
வஞ்சம் இல்லா மனத்தானை
வானில் தொடர்வான் மனம் வலித்தார் .
2.5.70

2000
அளம் கொள் அளக்கர் இரும்பரப்பில்
அண்டர் உலகில் அ புறத்தில்
விளங்கும் மாதர் கற்பினார்
இவரின் யாவர் ? என நின்றார் ,
களங்கம் நீத்த மதி முகத்தார்
கான வெள்ளம் கால் கோப்பத்
துளங்கல் இல்லாத் தனிக் குன்றில்
தொக்க மயிலில் சூழ்ந்து இருந்தார் .
2.5.71

2001
கைத்த சொல்லால் உயிர் இழந்தும்
புதல்வன் பிரிந்தும் கடை ஓட
மெய்த்த வேந்தன் திரு உடம்பைப்
பிரியார் பற்றி விட்டிலரால் ;
பித்த மயக்கு ஆம் சுறவு எறியும்
பிறவிப் பெரிய கடல் கடக்க
உய்த்து மீண்ட நாவாயில்
தாமும் போவார் ஒக்கின்றார் .
2.5.72

2002
வசிட்டமுனிவன் வந்து வருந்துதல் (2002-2003)
மாதரார்கள் அறுபதினாயிரரும்
உள்ளம் வலித்து இருப்பக்
கோது இல் குணத்துக் கோசலையும்
இளைய மாதும் குழைந்து ஏங்கச்
சோதி மணித் தேர்ச் சுமந்திரன் சென்று
அரசன் தன்மை சொல , வந்த
வேத முனிவன் விதிசெய்த
வினையை நோக்கி விம்முவான் .
2.5.73

2003
வந்த முனியும் வரம் கொடுத்து ,
மகனை நீத்த , வன்கண்மை
எந்தை தீர்ந்தான் , என உள்ளத்து
எண்ணி எண்ணி , இரங்குவான்
உந்து கடலில் பெருங்கலம் ஒன்று
உடையாநிற்பத் தனி நாய்கன்
நைந்து நீங்கச் செயல் ஓரா
மீகாமனைப் போல் நைவுற்றான் .
2.5.74

2004
வசிட்டன் தசரதன் உடலை எண்ணெய்க்கொப்பரையில் இடல்
'செய்யக்கடவ செயற்கு உரிய
சிறுவர் ஈண்டையார் அல்லர் ,
எய்தக் கடவ பொருள் எய்தாது
இகவா , என்ன இயல்பு ? ' என்னா ,
'மையல் கொடியாள் மகன் , ஈண்டு
வந்தால் முடித்தும் மற்று ' என்னாத்
தையல் கடல் நின்று எடுத்து அவனைத்
தயிலக் கடலின் தலை உய்த்தான் .
2.5.75

2005
பரதனை அழைத்துவருமாறு தூதரை அனுப்புதல்
தேவிமாரை 'இவற்கு உரிமை
செய்யும் நாளில் செம் தீயில்
ஆவி நீத்திர் ' என நீக்கி ,
அரிவைமார்கள் இருவரையும்
தா இல் கோயில் தலை இருத்தித்
தண் தார்ப் 'பரதற் கொண்டு அணைக ' என்று
ஏவினான் , மன்னவன் ஆணை
எழுதும் முடங்கல் எடுத்தோரை .
2.5.76

2006
வசிட்டமுனிவன் தன் தவப்பள்ளியை அடைதல்
போனார் அவரும் கேகயர் கோன்
பொன்மா நகரம் புக வெய்தின்
ஆனா அறிவின் அரும் தவனும்
அறம் ஆர் பள்ளியது சேர்ந்தான் ;
'சேனாபதியில் சுமந்திரனே
செயற்பாற்கு உரிய செய்க ' என்னா
மேல் நாம் சொன்ன மாந்தர்க்கு
விளைந்தது இனி நாம் விளம்புவாம் .
2.5.77

2007
கதிரவன் தோற்றம்
மீன் நீர் வேலை முரசு இயம்ப ,
விண்ணோர் ஏத்த , மண் இறைஞ்சத்
தூ நீர் ஒளி வாள் புடை இலங்கச் சுடர்
தேர் ஏறித் தோன்றினான் ;
'வானே புக்கான் அரும் புதல்வன் ,
மக்கள் அகன்றார் , வரும் அளவும்
யானே காப்பென் இவ் உலகை '
என்பான் போல எறி கதிரோன் .
2.5.78

2008
விழித்தெழுந்த மக்கள் இராமனைக்காணாது வருந்தல் (2008-2009)
வருந்தா வண்ணம் வருந்தினார் ,
மறந்தார் தம்மை , வள்ளலும் ஆங்கு
இருந்தான் என்றே இருந்தார்கள்
எல்லாம் எழுந்தார் ; அருள் இருக்கும்
பெருந் தாமரைக் கண் கரும் முகிலை
பெயர்ந்தார் , காணார் , பேதுற்றார் ;
'பொருந்தா நயனம் பொருந்தி நமைப்
பொன்றச் சூழ்ந்த ' எனப் புரண்டார் .
2.5.79

2009
எட்டுத் திசையும் ஓடுவார் ,
எழுவார் , விழுவார் , 'இடர்க் கடலுள்
விட்டு நீத்தான் நமை ' என்பார் ;
'வெய்ய வினையின் விளைவு ' என்பார் ;
'ஒட்டிப் படர்ந்த தண்டகம் இவ்
உலகத்து உளதன்றோ ? உணர்வைச்
சுட்டுச் சேர்தல் ஆற்றுதுமோ ?
தொடர்தும் தேரின் சுவடு ' என்பார் .
2.5.80

2010
விழித்தெழுந்த மாந்தர் தேர்ச்சுவடு நோக்கி அயோத்திக்கு மீளுதல் (2010-2012)
தேரின் சுவடு நோக்குவார் ,
திரு மா நகரின் மிசைத் திரிய
ஊரும் திகிரிக் குறி ஒற்றி
உவந்தார் எல்லாம் உயிர் வந்தார் ,
'ஆரும் அஞ்சல் ! ஐயன் போய்
அயோத்தி அடைந்தான் ' என அசனிக்
காரும் கடலும் ஒரு வழி கொண்டு
ஆர்த்த என்னக் கடிது ஆர்த்தார் .
2.5.81

2011
மான அரவின் வாய் தீய
வளை வான் தொளை வாள் எயிற்றின் வழி
ஆன கடுவுக்கு அரு மருந்தா
அருந்தும் அமுதம் பெற்று உய்ந்து
போன பொழுதில் புகுந்த உயிர்
பொறுத்தார் ஒத்தார் பொரு அரிய
வேனில் மதனை மதன் அழித்தான்
மீண்டான் என்ன ஆண்டையார் .
2.5.82

2012
ஆறு செல்லச் செல்லத் தேர்
ஆழி கண்டார் , அயல் அப்பால்
வேறு சென்ற நெறி காணார் ,
விம்மாநின்ற உவகையராய் ,
மாறி உலகம் வகுக்கும் நாள்
வரம்பு கடந்து மண் முழுதும்
ஏறி ஒடுங்கும் எறி கடல் போல்
எயில் மா நகரம் எய்தினார் .
2.5.83

2013
மீண்ட மக்கள் தசரதன் மாண்டமையும் இராமன் வனம்புக்கமையும் அறிந்து வருந்துதல்
புக்கார் , அரசன் பொன் உலகம்
போனான் என்னும் பொருள் கேட்டார் ;
உக்கார் நெஞ்சம் ; உயிர் உகுத்தார் ;
உற்றது எம்மால் உரைப்ப அரிது ஆல் !
தக்கான் போனான் வனம் என்னும்
தகையும் உணர்ந்தார் ; மிகை ஆவி
அ காலம் அத்து ஏ அகலுமோ ?
அவதி என்று ஒன்று உளது ஆனால் .
2.5.84

2014
மீண்டுவந்து வருந்திய மக்களை வசிட்டமுனிவன் தேற்றுதல்
மன்னற்கு அல்லர் , வனம் போன
மைந்தற்கு அல்லர் , வாங்க அரிய
இன்னல் சிறையின் இடைப்பட்டார் ,
இருந்தார் ; நின்ற அருந்தவனும் ,
'உன்னற்கு அரிய பழி அஞ்சி
அன்றோ ஒழிந்தது யான் ' என்று
பன்னற்கு அரிய பல நெறியும்
பகர்ந்து பதைப்பை நீக்கினான் .
2.5.85

2015
வசிட்டமுனிவன் உரையால் மக்கள் ஆறியிருத்தல்
வெள்ளத்திடை வாழ் வடக்கு அனலை
அஞ்சி , வேலை கடவாத
பள்ளக் கடலின் , முனி பணியால்
பையுள் நகரம் வைகிட , மேல்
வள்ளல் தாதை பணியினால் ,
வானோர் தவத்தால் , வயங்கு இருளின்
நள்ளில் போன வரி சிலைக் கை
நம்பி செய்கை நடத்துவாம் .
2.5.86

---

2.6 – Am Ganges

2.6 . கங்கைப் படலம் (2016- 2087 )

2016
இராமபிரான் சீதாபிராட்டியுடனும் இலக்குமணனுடனும் செல்லுதல்
வெய்யோன் ஒளி தன் மேனியின் விரி சோதியின் மறையப்
பொய்யோ எனும் இடையாளொடும் இளையானொடும் போனான் ;
மையோ ! மரகதமோ ! மறிகடலோ ! மழை முகிலோ !
ஐயோ ! இவன் வடிவு என்பது ஒர் அழியா அழகு உடையான் .
2.6.1.

2017
பெருமானும் பிராட்டியும் நெறி இடை கண்ட காட்சி (2017-2023)
அளி அன்னது ஒர் அறல் துன்னிய
குழலாள் , கடல் அமுதின்
தெளிவு அன்னது ஒர் மொழியாள் ,
நிறை தவம் அன்னது ஒர் செயலாள் ,
வெளி அன்னது ஒர் இடையாளொடும்
விடை அன்னது ஒர் நடையான்
களி அன்னமும் மட அன்னமும்
உடன் ஆடுவ கண்டான் .
2.6.2

2018
அஞ்சு அம்பையும் ஐயன் தனது அலகு அம்பையும் அளவா
மஞ்சங்களை வெலல் ஆகிய நயனங்களை உடையாள் ,
துஞ்சும் களி வரி வண்டுகள் குழலின்படி சுழலக்
கஞ்சங்களை மஞ்சன் கழல் நகுகின்றது கண்டாள் .
2.6.3

2019
மா கந்தமும் மகரந்தமும் அளகம் தரும் மதியின்
பாகம் தரும் நுதலாளொடு பவளம் தரும் இதழான்
மேகம் தனி வருகின்றது மின்னோடு என மிளிர் பூண்
நாகம் தனி வருகின்றது பிடியோடு என நடவா .
2.6.4.

2020
தொளை கட்டிய கிளை முட்டிய சுருதிச் சுவை அமுதின்
கிளை கட்டிய கருவிக் கிளர் இசையின் பசை நறவின்
விளை கட்டியின் மதுரித்து எழு கிளவிக் கிளி விழி போல்
களை கட்டவர் தளை விட்டு எறி குவளைத் தொகை கண்டான் .
2.6.5.

2021
அருப்பு ஏந்திய கலசத் துணை , அமுது ஏந்திய மத மா
மருப்பு ஏந்திய எனலாம் முலை , மழை ஏந்திய குழலாள் ,
கருப்பேந்திரம் முதலாயின கண்டாள் ; இடர் காணாள் ;
பொருப்பு ஏந்திய தோளானொடு விளையாடினள் போனாள் .
2.6.6.

2022
பல் நந்து உகு தரளம் தொகு படர் பந்திகள் படு நீர் ,
அன்னம் துயில் வதி தண்டலை , அயல் நந்து உறை புளினம் ,
சின்னம் தரு மலர் சிந்திய செறி நந்தனவனம் , நன்
பொன் நந்திய நதி , கண்டு உளம் மகிழ்தந்தனர் போனார் .
2.6.7.

2023
கால் பாய்வன முது மேதிகள் , கதிர் மேய்வன கடை வாய்
பால் பாய்வன நறை பாய்வன மலர் வாய் அளி படரச்
சேல் பாய்வன கயல் பாய்வன செங்கால் மட அன்னம்
போல் பாய் புனல் மடவார் படி நெடு நாடு அவை போனார் .
2.6.8.

2024
இராமன் முதலியோர் கங்கைக்கரையை அடைதல்
பரிதி பற்றிய பல் பகல் முற்றினர் ,
மருத வைப்பின் வளம் கெழு நாடு ஒரீஇச்
சுருதி கற்று உயர் தோம் இலர் சுற்று உறும்
விரி திரைப் புனல் கங்கையை மேவினார் .
2.6.9.

2025
கங்கைக்கரையில் உள்ள தவச்செல்வர் இராமனைக் காண வருதல்
கங்கை என்னும் கடவுள் திரு நதி
தங்கி வைகும் தபோதனர் யாவரும் ,
'எங்கள் செல்கதி வந்தது ' என்று ஏம் உறா
அம் கண் நாயகற் காண வந்து அண்மினார் .
2.6.10.

2026
இராமனைக் கண்ட தவச்செல்வர் செயல் (2026-2029)
பெண்ணில் நோக்கும் சுவையில் , பிறர் தமக்கு
எண்ணின் நோக்கி , இயம்பரும் இன்பத்தைப்
பண்ணின் நோக்கும் பர அமுதைப் பசும்
கண்ணின் நோக்கினார் , உள்ளம் களிக்கின்றார் .
2.6.11.

2027
எதிர் கொடு ஏத்தினர் , இன் இசை பாடினர் ,
வெதிர் கொள் கோலினர் , ஆடினர் , வீரனைக்
கதிர் கொள் தாமரைக் கண்ணனைக் கண்ணினால்
மதுர வாரி அமுது என மாந்துவார் .
2.6.12.

2028
மனையின் நீங்கிய மக்களை வைகலும்
நினையும் நெஞ்சினர் , கண்டிலர் , நேடுவார் ,
அனையர் வந்து உற ஆண்டு எதிர்ந்தார்கள் போல்
இனிய மா தவப் பள்ளி கொண்டு எய்தினார் .
2.6.13.

2029
பொழியும் கண்ணீர்ப் புதுப் புனல் ஆட்டினர் ,
மொழியும் இன் சொலின் மொய்ம் மலர் சூட்டினர் ,
அழிவு இல் அன்பு எனும் ஆர் அமுது ஊட்டினர் ,
வழியின் வந்த வருத்தத்தை வீட்டினர் .
2.6.14.

2030
தவச்செல்வர் இராமனை நீராடி அமுதுசெய்க எனல்
காயும் கானில் கிழங்கும் கனிகளும்
தூய தேடிக் கொணர்ந்தனர் ; 'தோன்றல் ! நீ
ஆய கங்கை அரும் புனல் ஆடினை ,
தீயை ஓம்பினை , செய் அமுது ' என்றனர் .
2.6.15.

2031
இராமன் சீதாபிராட்டியுடன் நீராடுதல்
மங்கையர்க்கு விளக்கு அன்ன மாதையும்
செங்கை பற்றினன் , தேவரும் துன்பு அறப்
பங்கயம் அத்து அயன் பண்டு தன் பாதத்தின்
அம் கையின் தரும் கங்கையின் ஆடினான் .
2.6.16.

2032
கங்கை இராமனைப் போற்றுதல்
கன்னி நீக்க அரும் கங்கையும் கைதொழாப்
'பன்னி நீக்கரும் பாதகம் பார் உளோர்
என்னின் நீக்குவர் , யானும் இன்று என் தந்த
உன்னின் நீக்கினென் உய்ந்தனென் ஆம் ' என்றாள் .
2.6.17.

2033
கங்கையில் நீராடிய இராமன் தோற்றம் (2033-2034)
வெம் கண் நாகக் கரத்தினன் , வெள் நிறக்
கங்கை வார் சடைக் கற்றையன் , கற்பு உடை
மங்கை காண நின்று ஆடுகின்றான் , வகிர்த்
திங்கள் சூடிய செல்வனில் தோன்றினான் .
2.6.18.

2034
தள்ளும் நீர்ப் பெருங் கங்கைத் தரங்கத்தான் ,
வள்ளி நுண் இடை மா மலராளொடும்
வெள்ளி வெள் நிறப் பாற்கடல் மேலை நாள்
பள்ளி நீங்கிய பான்மையில் தோன்றினான் .
2.6.19.

2035
சீதாபிராட்டி கங்கையில் நீராடுதல் (2035-2038)
வஞ்சி நாணி வணங்க , மட நடைக்கு
அஞ்சி அன்னம் ஒதுங்க , அடிக்கு மென்
கஞ்சம் நீரில் ஒளிப்பக் கயல் புகப்
பஞ்சி மெல் அடிப் பாவையும் ஆடினாள் .
2.6.20.

2036
சீதாபிராட்டிகூந்தலின் நறுமணம் கங்கை கமழ்தல்
தேவர்தேவன் செறி சடைக் கற்றையுள்
கோவை மாலை எருக்கு ஒடு கொன்றையின்
பூவும் நாறலள் , பூ குழல் கற்றையின்
நாவி நாள் மலர் கங்கையும் நாறினாள் .
2.6.21.

2037
நுரைக் கொழுந்து எழுந்து ஓங்கி நுடங்கலால்
நரைத்த கூந்தலின் நங்கை மந்தாகினி ,
உரைத்த சீதை தனிமையை உன்னுவாள் ,
திரைக் கை நீட்டிச் செவிலியின் ஆட்டினாள் .
2.6.22.

2038
சீதையின் குழற்கற்றை கங்கைநீரிடைத் தாழ்ந்து குழைந்த காட்சி
மங்கை வார் குழல் கற்றை மழைக் குலம்
தங்கும் நீரிடைத் தாழ்ந்து குழைப்பன ,
கங்கையாற்றுடன் ஆடும் கரியவள்
பொங்கும் நீர் சுழி போவன போன்றவே .
2.6.23.

2039
சீதை பாற்கடலிடைத் தோன்றிய திருமகள்போல விளங்குதல்
சுழி பட்டு ஓங்கிய தூங்கு ஒலி ஆற்றுத் தன்
விழியில் சேல் உகள் வால் நிற வெள்ளத்து
முழுகித் தோன்றுகின்றாள் , முதல் பால் கடல்
அழுவத்து அன்று எழுவாள் என ஆயினாள் .
2.6.24.

2040
கங்கையின் பேறு
செய்ய தாமரைத் தாள் பண்டு தீண்டலால்
வெய்ய பாதகம் தீர்த்து விளங்கினாள் ;
ஐயன் மேனி எலாம் அளைந்தாள் ; இனி
வையம் மா நரகத்திடை வைகுமோ ?
2.6.25.

2041
இராமன் முனிவர் விருந்தினனாதல்
துறை நறும் புனல் ஆடிச் சுருதியோர்
உறையுள் எய்தி , உணர்வு உடையோர் உணர்
இறைவற் கைதொழுது , ஏந்து எரி ஓம்பிப் பின்
அறிஞர் காதற்கு அமை விருந்தாயினான் .
2.6.26.

2042
இராமன் முனிவர்சாலையில் விருந்துண்டு மகிழ்தல்
வருந்தித் தான் தர வந்த அமுதையும்
'அருந்தும் நீர் ' என்று அமரரை ஊட்டினான் ,
விருந்து மெல் அடகு உண்டு விளங்கினான் ;
திருந்தினார் வயின் செய்தன தேயுமோ ?
2.6.27.

2043
குகன் இயல்பு (2043-2050)
ஆய காலையின் ஆயிரம் அம்பிக்கு
நாயகன் , போர்க் குகன் எனும் நாமத்தான் ,
தூய கங்கைத் துறை விடும் தொன்மையான் ,
காயும் வில்லினன் கல் திரள் தோளினான் .
2.6.28.

2044
துடியன் , நாயினன் , தோல் செருப்பு ஆர்த்த பேர்
அடியன் , அல் செறிந்த அன்ன நிறத்தினான் ,
நெடிய தானை நெருக்கினன் , நீர் முகில்
இடியினோடு எழுந்தால் அன்ன ஈட்டினான் .
2.6.29.

2045
கொம்பு துத்தரி கோடு அதிர் பேரிகை
பம்பை பம்பு படையினன் , பல்லவம் அத்து
அம்பன் , அம்பிக்கு நாதன் , அழிகவுள்
தும்பி ஈட்டம் புரை கிளை சுற்றினான் .
2.6.30.

2046
காழம் இட்ட குறங்கினன் , கங்கையின்
ஆழம் இட்ட நெடுமையினான் , அரை
தாழ விட்ட செம் தோலன் , தயங்குறச்
சூழ விட்ட தொடு புலி வாலினான் .
2.6.31.

2047
பல் தொடுத்த அன்ன பல்கு கவடியன் ,
கல் தொடுத்தன்ன போலும் கழலினன் ,
அல் தொடுத்தன்ன குஞ்சியன் , ஆளியின்
நெற்றெடு ஒத்து நெரி புருவத்தினான் .
2.6.32.

2048
பெண்ணை வன் செறும்பில் பிறங்கிச் செறி
வண்ண வன் மயிர் வார்ந்து உயர் முன்கையான் ,
கண் அகன் தட மார்பு எனும் கல்லினன்
எண்ணெய் உண்ட இருள் புரை மேனியான் .
2.6.33.

2049
கச்சொடு ஆர்த்த கறைக் கதிர் வாளினன் ,
நச்சு அராவின் நடுக்கு உறும் நோக்கினன் ,
பிச்சர் ஆம் அன்ன பேச்சினன் , இந்திரன்
வச்சிராயுதம் போலும் மருங்கினான் .
2.6.34.

2050
ஊற்று மொய் நறவு ஊனொடு மீன் நுகர்
நாற்றம் மேய நகை இல் முகத்தினான் ,
சீற்றம் இன்றியும் தீ எழ நோக்குவான் ,
கூற்றம் அஞ்சக் குமிறும் குரலினான் .
2.6.35.

2051
குகன் இராமனைக் காண வருதல் (2051-2052)
சிருங்கிபேரம் எனத் திரைக் கங்கையின்
மருங்கு தோன்றும் நகர் உறை வாழ்க்கையன் ,
ஒருங்கு தேனொடு மீன் உபகாரத்தன் ,
இருந்த வள்ளலைக் காண வந்து எய்தினான் .
2.6.36.

2052
சுற்றம் அப்புறம் நிற்கச் சுடு கணை
வில் துறந்து , அரை வீக்கிய வாள் ஒழித்து ,
அற்றம் நீத்த மனத்தினன் , அன்பினன் ,
நல் தவப் பள்ளி வாயிலை நண்ணினான் .
2.6.37.

2053
குகன் இலக்குவனிடம் தன்னை அறிவித்தல்
கூவா முன்னம் இளையோன் குறுகி , 'நீ
ஆவான் யார் ? ' என , அன்பின் இறைஞ்சினான் ,
'தேவா ! நின் கழல் சேவிக்க வந்தனென் ,
நாவாய் வேட்டுவன் நாய் அடியேன் ' என்றான் .
2.6.38.

2054
இலக்குவன் இராமனிடம் குகன்வரவு கூறுதல்
'நிற்றி ஈண்டு ' என்று புக்கு ,
நெடியவன் தொழுது , தம்பி ,
'கொற்றவ ! நின்னைக் காணக்
குறுகினன் ; நிமிர்ந்த கூட்டச்
சுற்றமும் தானும் , உள்ளம்
தூயவன் , தாயின் நல்லன் ,
எற்றும் நீர்க் கங்கை நாவாய்க்கு
இறை , குகன் , ஒருவன் ' என்றான் .
2.6.39.

2055
குகன் இராமனைக் கண்டு மனமுருகுதல்
அண்ணலும் விரும்பி , 'என்பால்
அழைத்தி நீ அவனை ' என்னப்
பண்ணவன் 'வருக ' என்றான் ;
பரிவினன் விரைவிற் புக்கான் ;
கண்ணனைக் கண்ணின் நோக்கிக்
கனிந்தனன் ; இருண்ட குஞ்சி
மண் உறப் பணிந்து , மேனி
வளைந்து , வாய் புதைத்து நின்றான் .
2.6.40.

2056
குகன் கையுறை யேற்குமாறு இராமனை வேண்டுதல்
'இருத்தி நீ ' என்னலோடும்
இருந்திலன் ; எல்லை நீத்த
அருத்தியன் , 'தேனும் மீனும்
அமுதினுக்கு அமைந்த ஆகத்
திருத்தினென் , கொணர்ந்தேன் ; என் கொல்
திரு உளம் ' ? என்ன , வீரன் ,
விருத்த மாதவரை நோக்கி
முறுவலன் , விளம்பலுற்றான் .
2.6.41.

2057
குகன் கையுறையை இராமன் பாராட்டுதல்
'அரிய , தாம் உவப்ப , உள்ளத்து
அன்பினால் அமைந்த , காதல்
தெரிதரக் கொணர்ந்த , என்றால்
அமுதினும் சீர்த்த ! அன்றே
பரிவினில் தழீஇய என்னில் ,
பவித்திரம் ; எம் அனோர்க்கும்
உரியன ; இனிதின் நாமும்
உண்டனெம் ; அன்றே ' என்றான் .
2.6.42.

2058
கங்கை கடக்க நாவாயொடு வழிநாள் வருமாறு குகனிடம் இராமன் கூறுதல்
சிங்க ஏறு அனைய வீரன் ,
பின்னரும் செப்புவான் , 'யாம்
இங்கு உறைந்து , எறி நீர்க் கங்கை
ஏறுதும் நாளை ; யாணர்ப்
பொங்கும் நின் சுற்றத்தோடும்
போய் , உவந்து , இனிது உன் ஊரில்
தங்கி , நீ நாவாயோடும்
சாருதி விடியல் ' என்றான் .
2.6.43.

2059
குகன் வேண்டுகோள்
கார் குலாம் நிறத்தான் கூறக்
காதலன் உணர்த்துவான் , 'இப்
பார் குலாம் செல்வ ! நின்னை
இங்ஙனம் பார்த்த கண்ணை
ஈர்கிலாக் கள்வனேன் யான் ,
இன்னலின் இருக்கை நோக்கித்
தீர்கிலேன் ; ஆனது , ஐய !
செய்குவென் அடிமை ' என்றான் .
2.6.44.

2060
குகன் கருதறிந்த இராமன் கூறுதல்
கோதை வில் குரிசில் அன்னான் கூறிய கொள்கை கேட்டான் ,
சீதையை நோக்கித் தம்பி திரு முகம் நோக்கித் 'தீராக்
காதலன் ஆகும் ' என்று கருணையின் மலர்ந்த கண்ணன் ,
'யாதினும் இனிய நண்ப ! இருத்தி ஈண்டு எம்மொடு ' என்றான் .
2.6.45.

2061
திருநகர் தீர்ந்த செய்தியறிந்து குகன் வருந்தல்
திரு நகர் தீர்ந்த வண்ணம் ,
மாணவ ! தெரித்தி ! என்னப்
பருவரல் தம்பி கூறப்
பரிந்தவன் பையுள் எய்தி ,
இரு கண் நீர் அருவி சோரக்
குகனும் ஆண்டு இருந்தான் ; 'என்னே !
பெரு நிலக் கிழத்தி நோற்றும்
பெற்றிலள் போலும் ' என்னா .
2.6.46

2062
கதிரவன் மறைதல்
விரி இருள் பகையை ஓட்டித்
திசைகளை வென்று , மேல் நின்று ,
ஒரு தனித் திகிரி உந்தி ,
உயர் புகழ் நிறுவி , நாளும்
இரு நிலத்து எவர்க்கும் உள்ளத்து
இருந்து அருள் புரிந்து வீந்த
செரு வலி வீரன் என்னச்
செம் கதிர் செல்வன் சென்றான் .
2.6.47.

2063
சீதாபிராட்டியும் இராமனும் தருப்பைப்புல்லில் உறங்க இலக்குவன் காத்து நிற்றல்
மாலை வாய் நியமம் செய்து , மரபுளி இயற்றி , வைகல்
வேலை வாய் அமிர்து அன்னாளும் வீரனும் விரித்த நாணல்
மாலைவாய்ப் பாரின் பாயல் வைகினர் , வரி வில் ஏந்திக்
காலை வாய் அளவும் தம்பி இமைப்பிலன் காத்து நின்றான் .
2.6.48.

2064
குகன் இராமலக்குவர்களை நோக்கி வருந்திநிற்றல்
தும்பியின் குழாத்தில் சுற்றும்
சுற்றத்தன் , தொடுத்த வில்லன் ,
வெம்பி வெந்து அழியாநின்ற
நெஞ்சினன் , விழித்த கண்ணன் ,
தம்பி நின்றானை நோக்கித்
தலை மகன் தனிமை நோக்கி
அம்பியின் தலைவன் கண்ணீர்
அருவி சோர் குன்றில் நின்றான் .
2.6.49.

2065
கதிரவன் தோற்றம்
துறக்கமே முதல ஆய
தூயன யாவையேனும்
மறக்குமா நினையல் ; அம்மா !
'வரம்பு இல தோற்றும் மாக்கள்
இறக்கும் ஆறு இது ' என்பான்போல்
முன்னை நாள் இறந்தான் , பின்னாள்
'பிறக்கும் ஆறு இது ' என்பான்போல்
பிறந்தனன் பிறவா வெய்யோன் .
2.6.50.

2066
கதிரவன் தோன்றும் காலை நிகழ்ச்சி
செம் செவ்வே சேற்றில் தோன்றும்
தாமரை , தேரில் தோன்றும்
வெம் சுடர்ச் செல்வன் மேனி
நோக்கின விரிந்த ; வேறு ஒர்
அஞ்சன ஞாயிறு அன்ன
ஐயனை நோக்கிச் செய்ய
வஞ்சி வாழ் வதனம் என்னும்
தாமரை மலர்ந்தது அன்று ஏ .
2.6.51.

2067
இராமன் குகனை விரைவில் நாவாய் கொணர்க எனல்
நாள் முதற்கு அமைந்த யாவும்
நயந்தனன் இயற்றி , நாமத்
தோள் முதற்கு அமைந்த வில்லான் ,
மறையவர் தொடரப் போனான் ,
ஆள் முதற்கு அமைந்த கேண்மை
அன்பனை நோக்கி , 'ஐய !
கோள் முதற்கு அமைந்த நாவாய்
கொணருதி விரைவின் ; என்றான் .
2.6.52.

2068
இராமனிடம் குகன் வேண்டுகோள் (2068-2072)
ஏவிய மொழி கேளா , இழி புனல் பொழி கண்ணான் ,
ஆவியும் உலைகின்றான் , அடியிணை பிரிகல்லான் ,
காவியின்மலர் காயா கடல் மழை அனையானைத்
தேவியொடு அடிதாழாச் சிந்தனை உரை செய்வான் .
2.6.53.

2069
'பொய்ம் முறை இலர் , ஆல் எம் புகலிடம் வனமே , ஆல்
கொய்ம் முறை உறு தாராய் ! குறைவு இலெம் ; வலியேம் ; ஆல்
செய்ம் முறை குறு ஏவல் செய்குதும் ; அடியோமை
இம்முறை உறவு என்னா இனிது இரு , நெடிது எம் ஊர் .
2.6.54.

2070
'தேன் உள , தினை உண்டு , ஆல் தேவரும் நுகர்தற்கு ஆம்
ஊன் உள , துணை நாயோம் உயிர் உள , விளையாடக்
கான் உள , புனல் ஆட கங்கையும் உளது , அன்று ஓ
நான் உள தனையும் நீ இனிது இரு ; நாட , எம்பால் ' .
2.6.55.

2071
'தோல் உள துகில் போலும் , சுவை உள தொடர் மஞ்சம்
போல் உள பரண் , வைகும் புரை உள , கடிது ஓடும்
கால் உள , சிலை பூணும் கை உள , கலி வானின்
மேல் உள பொருளேனும் விரைவொடு கொணர்வேம் ஆல் .
2.6.56.

2072
'ஐயிருபத்தோடு ஐந்தாயிரர் உளர் ஆணை
செய்குநர் , சிலை வேடர் , தேவரின் வலியார் , ஆல்
உய்குதும் அடியோம் , எம் குடில் இடை ஒருநாள் நீ
வைகுதி எனின் , மேல் ஒர் வாழ்வு இலை பிறிது ' என்றான் .
2.6.57.

2073
குகனிடம் இராமன் கூறுதல்
அண்ணலும் அது கேளா அகம் நிறை அருள் மிக்கான் ,
வெள் நிற நகை செய்தான் , 'வீர ! நின் உழை யாம் அப்
புண்ணிய நதி ஆடிப் புனிதரை வழிபாடு உற்று
எண்ணிய சில நாளில் குறுகுதும் ; இனிது ' என்றான் .
2.6.58.

2074
குகன் கொணர்ந்த ஓடத்தில் இராமன் முதலியோர் ஏறுதல்
சிந்தனை உணர்கிற்பான் , சென்றனன் , விரைவோடு
தந்தனன் நெடுநாவாய் ; தாமரை நயனத்தான்
அந்தணர் தமை எல்லாம் 'அருளுதிர் விடை ' என்னா ,
இந்துவின் நுதலாளோடு இளவலொடு இனிது ஏறா .
2.6.59.

2075
இராமன் குகன் நாவாயில் கங்கை கடத்தல் (2075-2077)
'விடுநதி கடிது ' என்றான் ; மெய் உயிர் அனையானும்
முடுகினன் நெடு நாவாய் ; முரி திரை நெடு நீர் வாய்
கடிதினின் மட அன்னக் கதி அது செல , நின்றார்
இடர் உற , மறையோரும் எரி உறும் மெழுகு ஆனார் .
2.6.60.

2076
பால் உடை மொழியாளும் பகலவன் அனையானும்
சேல் உடை நெடு நல் நீர் சிந்தினர் விளையாடத்
தோல் உடை நிமிர் கோலில் துழவிட , எழும் நாவாய்
கால் உடை நெடு ஞெண்டில் சென்றது கடிது ; அம்மா !
2.6.61.

2077
ஓடம் கங்கையின் தென்கரை சேர்தல்
சாந்து அணி புளினத்தின் தடம் முலை உயர் கங்கை
காந்து இன மணி மின்னக் கடி கமழ் கமலத்தில்
சேந்து ஒளி விரியும் தெள் திரை எனும் நிமிர் கையால்
ஏந்தினள் ஒரு தானே ஏற்றினள் இனிது அப்பால் .
2.6.62.

20786
இராமன் குகனிடம் சித்திரகூடத்துக்குச் செல்லும் நெறி வினவுதல்
அ திசை உற்று , ஐயன் , அன்பனை முகம் நோக்கிச்
'சித்திரகூடத்தில் செல் நெறி பகர் ' என்னப்
பத்தியின் உயிர் ஈயும் பரிவினன் அடி தாழா ,
'உத்தம ! அடி நாயேன் ஓதுவது உளது ' என்றான் .
2.6.63.

2079
தன்னை உடனழைத்துச் செல்லுமாறு இராமனிடம் குகன் வேண்டுதல் (2079-2082)
'நெறி இடுநெறி வல்லேன் ; நேடினென் வழுவாமல்
நறியன கனி காயும் நறவு இவை தரவல்லேன் ;
உறைவிடம் அமைவிப்பேன் ; ஒரு நொடிவரை உம்மைப்
பிறிகிலென் ; உடன் ஏகப் பெறுகுவென் எனில் , நாயேன் . '
2.6.64.

2080
'தீயன அவை யாவும் திசைதிசை செல நூறித்
தூயன உறை கானம் துருவினென் வர வல்லேன் ,
மேயின பொருள் நாடித் தருகுவென் , வினைமற்றும்
ஏயின செய வல்லேன் , இருளினும் நெறி செல்வேன் . '
2.6.65.

2081
'கல்லுவென் மலை மேலும் கவலையின் முதல் யாவும் ,
செல்லுவென் நெறி தூரம் , செறி புனல் தரவல்லேன் ,
வில்லினம் உளென் , ஒன்றும் வெருவலென் , இருபோதும்
மல்லினும் உயர் தோளாய் ! மலர் அடி பிரியேன் ஆல் .
2.6.66.

2082
'திருவுளம் எனின் , மற்று என் சேனையும் உடனே கொண்டு
ஒருவலென் ஒரு போதும் உறைகுவென் ; உளர் ஆனார்
மருவலர் எனின் , முன்னே மாள்குவென் ; மிகை அல்லேன் ;
பொரு அரு மணி மார்பா ! போதுவென் உடன் ' என்றான் .
2.6.67.

2083
குகனை நோக்கி இராமன் கூறுதல் (2083-2086)
அன்னவன் உரை கேளா , அமலனும் உரை நேர்வான் ,
என் உயிர் அனையாய் நீ ; இளவல் உன் இளையான் ; இந்
நல் நுதலவள் நின் கேள் ; நளிர் கடல் நிலம் எல்லாம்
உன்னுடையது ; நான் உன் தொழில் உரிமையின் உள்ளேன் '
2.6.68.

2084
'துன்பு உளது எனின் அன்றோ சுகம் உளது ; அது அன்றிப்
'பின்பு உளது இடை மன்னும் பிரிவு உளது ' என உன்னேல் ;
முன்பு உளெம் ஒரு நால்வேம் , முடிவு உளது என உன்னா
அன்பு உள இனி நாம் ஓர் ஐவர்கள் உளர் ஆனோம் . '
2.6.69.

2085
'படர் உற உளன் உம்பி கான் உறை பகல் எல்லாம் ;
இடர் உறு தகையாயோ ? யான் என உரியாய் நீ ;
சுடர் உறு வடி வேலாய் ! சொல் முறை கடவேன் , நான்
வடதிசை வரும் அ நாள் நின் உழை வருகின்றேன் . '
2.6.70.

2086
'அங்கு உள கிளை காவற்கு அமைதியின் உளன் உம்பி ;
இங்கு உள கிளை காவற்கு யார் உளர் ? உரைசெய்யாய் ;
உன் கிளை எனது அன்றோ ? உறு துயர் உறல் ஆமோ ?
என் கிளை இது கா என் ஏவலின் இனிது ' என்றான் .
2.6.71.

2087
குகன் விடைபெறுதலும் இராமன் முதலியோர் கானகத்துப் புகுதலும்
பணிமொழி கடவாதான் , பருவரல் இகவாதான் ,
பிணி உடையவன் என்னும் பேதினன் , விடை கொண்டான் ;
அணி இழை மயிலோடும் , ஐயனும் , இளையோனும் ,
திணி மரம் நிறை கானில் சேண் உறும் நெறி சென்றார் .
2.6.72.

---

2.7 – Eintritt in den Wald

2.7 . வனம்புகு படலம் (2088- 2134)

2088
இராமன் வனம்புக்க காலநிலை
பூரியர் புணர் மாதர் பொது மனம் என , மன்னும்
ஈரமும் உளது இல் என்று அறிவு அரும் இளவேனில் ,
ஆரியன் வரலோடும் , அமுது அளவிய சீதக்
கார் உறு குறி வானம் காட்டியது அவண் எங்கும் .
2.7.1.

2089
இராமன் சென்ற வழியின் இயல்பு
வெயில் இளம் நிலவே போல் விரி கதிர் இடை வீசப்
பயில் மரம் நிழல் ஈனப் பனி புரை துளி மேகம்
புயல் தர , இள மென் கால் பூ ! அளவியது எய்த ,
மயில் இனம் நடம் ஆடும் வழி இனியன போனார்
2.7.2.

2090
இராமன் சீதாபிராட்டிக்கு வழியிடைக் காட்சி மகிழ்ந்து காட்டல் (2090-2105)
'மன்றலின் மலி கோதை மயில் இயல் மடம் மான் ஏ !
இன் துயில் வதி கோபம் அத்து இனம் விரவின எங்கும்
கொன்றைகள் சொரி போதின் குப்பைகள் , குலம் மாலைப்
பொன் திணி மணி மானப் பொலிவன பல காணாய் . '
2.7.3.

2091
'பாண் இனம் ஞிமிறு ஆகப் படும் மழை பணை ஆக ,
நாணின தொகு பீலி கோலின நடம் ஆடல் ,
பூண் இயல் ! நின சாயல் பொலிவது , பல கண்ணில்
காணிய எனல் ஆகும் களி மயில் இவை காணாய் . '
2.7.4.

2092
'சேந்து ஒளி விரி செம் வாய் பசுமை கிளி செறி கோலக்
காந்தளின் மலர் ஏறிக் கோதுவ , கவின் ஆரும்
மா தளிர் நறும் மேனி மங்கை ! நின் மணி முன்கை
எந்தின எனல் ஆகும் இயல்பின இவை காணாய் !
2.7.5.

2093
'நெய்ஞ் ஞிறை நெடு வேலின் நிறம் உறு திறம் முற்றிக்
கைஞ் ஞிறை நிமிர் கண்ணாய் ! கருதின இனம் என்றே
மெய்ஞ் ஞிறை விரி சாயல் கண்டு நின் விழி கண்டு
மஞ்ஞையும் மடம் மானும் வருவன இவை காணாய் . '
2.7.6.

2094
'பூவலர் குரவோடும் புடை தவழ் பிடவு ஈனும்
மா அலர் சொரி சூழல் துயில் எழும் மயில் ஒன்றின்
தூவி இன் மணம் நாறத் துணை பிரி பெடைதான் , அச்
சேவலொடு உற ஊடித் திரிவதன் இயல் காணாய் . '
2.7.7.

2095
'அருந்ததி அனையாளே ! அமுதினும் இனியாளே !
செருந்தியின் மலர் தாங்கும் செறி இதழின் அசோகம் ,
பொருந்திய களி வண்டில் பொதிவன , பொன் ஊதும்
இருந்தையின் எழு தீ ஒத்து எழுவது ஒர் இயல் பாராய் . '
2.7.8.

2096
'ஏந்து இளம் முலையாளே ! எழுதரும் எழிலாளே !
காந்தளின் முகை கண்ணில் கண்டு , ஒரு களி மஞ்ஞை ,
'பாந்தள் இது ' என உன்னிக் கவ்வியபடி பாராத் ,
தேம் தளவுகள் செய்யும் சிறு குறு நகை காணாய் . '
2.7.9.

2097
'குன்று உறை வயம் மாவின் குருளையும் இருள் சிந்திப்
பின்றின எனல் ஆகும் பிடி தரு சிறு மாவும்
அன்று அல பிரிவு ஒல்லா அண்டர்தம் மனை ஆவின்
கன்று ஒடு விளையாடும் களியன பல காணாய் . '
2.7.10.

2098
'அகில் புரை குழல் மாதே ! அணி இழை எனல் ஆகும்
நகும் மலர் நிறை மாலைக் கொம்புகள் , நதி தோறும்
துகில் புரை நுரை நீரில் தோய்வன , துறை ஆடும்
முகிழ் இள முலையாரில் மூழ்குவ பல காணாய் . '
2.7.11.

2099
'முற்றுறும் முகை கிண்டி முரல்கில சிறு தும்பி ,
வில் திரு நுதல் மாதே ! அம் மலர் விரி கோங்கின்
சுற்று உறும் மலர் ஏறித் துயில்வன சுடர் மின்னும்
பொன் தகடு உறும் நீலம் புரைவன பல காணாய் . '
2.7.12.

2100
'கூடிய நறை வாயில் கொண்டன , விழிகொள்ளா
மூடிய களி மன்னும் முடுகின , நெறி காணா ,
ஆடிய சிறை மா வண்டு அந்தரின் இசை முன்னம்
பாடிய பெடை கண்ணா வருவன , பல காணாய் . '
2.7.13.

2101
'கன்னியர் அணி கோலம் கற்று அறிகுநர் என்னப்
பொன் அணி நற வேங்கை கோங்குகள் புது மென் பூ ,
அன்னம் மெல் நடையாய் ! நின் அளி வளர் அளகப் பூம்
சின்ன நல் மலர் மானச் சிந்துவ பல காணாய் . '
2.7.14.

2102
'மணம் கிளர் மலர் வாரும் மாருதம் வர , வாசக்
கணம் கிளர்தரு சுண்ணம் கல் இடையன கானம் அத்து ,
அணங்கினும் இனியாய் ! உன் அணி வடம் முலை முன்றில்
சுணங்கு இனம் அவை மானத் துறுவன பல காணாய் . '
2.7.15.

2103
'அடி இணை பொறை கல்லா என்று கொல் , அதர் எங்கும் ,
இடையிடை மலர் சிந்தும் இனம் மரம் இவை காணாய் !
கொடியினொடு இள வாசக் கொம்புகள் , குயிலே ! உன்
துடி புரை இடை மானத் துவள்வன இவை காணாய் ! '
2.7.16.

2104
'வாள் புரை விழியாய் ! உன் மலர் அடி அணி மானத்
தாள் புரை தளிர் வைகும் தகை ஞிமிறு இவை காணாய் !
கோள் புரை இருள் வாசக் குழல் புரை மழை காணாய் !
தோள் புரை இளம் வேயின் தொகுதிகள் இவை காணாய் !
2.7.17.

2105
'பூ நனை சினை துன்றிப் புள் இடையிடை பம்பி ,
நால் நிற நளிர் வல்லி கொடி நவை இல பல்கி ,
மான் இனம் மயில் , மாலைக் குயில் இனம் வதி கானம் ,
தீ நிகர் தொழில் ஆடைத் திரை பொருவன பாராய் ! '
2.7.18.

2106
சூரியாத்தமனம்
என்று , நல் மடவாளோடு இனிதினின் விளையாடிப்
பொன் திணி திரள் தோளான் போயினன் நெறி ; போதும்
சென்றது குடபால் ; அ திரு மலை இது அன்று ஓ ?
என்றனன் , வினை வென்றோர் மேவு இடம் எனலோடும்
2.7.19.

2107
பரத்துவாச முனிவன் இராமனை எதிர்கொள்ளல்
அருத்தியன் அகம் விம்மும் அன்பினன் , 'நெடும் நாளில்
திருத்திய வினை முற்றிற்று இன்று ' எனல் தெரிகின்றான் ,
பரத்துவன் எனும் நாமப் பரம் முனி பவம் நோயின்
மருத்துவன் அனையானை வரவு எதிர்கொள வந்தான் .
2.7.20

2108
பரத்துவாச முனிவன் இயல்பு (2108-2109)
குடையினன் , நிமிர் கோலன் , குண்டிகையினன் , மூரிச்
சடையினன் , உரி மானின் சருமன் , நல் மரம் நாரின்
உடையினன் , மயிர் நாலும் உருவினன் , உயிர் பேணும்
நடையினன் , மறை நாலும் நடம் நவில்தரு நாவான் .
2.7.21

2109
செம் தழல் புரி செல்வன் , திசை முக முனி செவ்வே
தந்தன உயிர் எல்லாம் தன் உயிர் என நல்கும்
அந்தணன் , 'உலகு ஏழும் அமை ' எனின் , அமர ஈசன்
உந்தியின் உதவாமே உதவிடு தொழில் வல்லான் .
2.7.22

2110
பரத்துவாச முனிவன் வருந்தல்
அ முனி வரலோடும் , அழகனும் மலர் தூவி
மும்முறை தொழுதான் ; அம் முதல்வனும் எதிர் புல்லி ,
'இ முறை உருவோ நான் காண்குவது ? ' என உள்ளம்
விம்மினன் , இழி கண்ணீர் விழி வழி உக நின்றான் .
2.7.23

2111
பரத்துவாசன் வினவுதல்
அகல் இடம் நெடிது ஆளும் அமைதியை , அது தீரப்
புகல் இடம் எமது ஆகும் புரை இடை , இது நாளில் ,
தகவு இல தவ வேடம் தழுவினை வருவான் என் ?
இகல் அடு சிலை வீர ! இளையவனொடும் என்றான் .
2.7.24

2112
பரத்துவாசமுனிவன் இரங்குதல்
உற்றுள பொருள் எல்லாம் உணர்வுற உரைசெய்தான் ;
நல் தவ முனி , 'அந்தோ ! விதி தரும் நவை ' என்பான் ,
'இற்றது ; செயல் உண்டோ இனி ? ' என இடர்கொண்டான் ,
'பெற்றிலள் தவம் அந்தோ பெரும் நிலமகள் ' என்றான் .
2.7.25

2113
பரத்துவாச முனிவன் கூறுதல் (2113-2114)
“ ‘துப்பு உறு துவர் வாயில் தூ மொழி இவளோடும்
அப்பு உறு கடல் ஞாலம் ஆளுதி கடிது ' என்னா ,
ஒப்பு அறும் மகன் உன்னை , 'உயர் வனம் உற ஏகு ' என்று
எப் பரிவு உயிர் உய்ந்தான் என் துணை அவன் ? என்றான் .
2.7.26

2114
'அல்லலும் உள , இன்பம் அணுகலும் உள , அன்றோ !
நல்லவும் உள , செய்யும் நவைகளும் உள , அன்றோ !
இல்லை ஒர் பயன் நான் இன்று இடர் உறும் இதின் , ' என்னாப்
புல்லினன் , உடனே கொண்டு இனிது உறை புரை புக்கான் .
2.7.27

2115
பரத்துவாச முனிவன் விருந்தோம்பல்
புக்கு , உறை இடம் நல்கிப் பூசனை முறை பேணித்
தக்கன கனி காயும் தந்து , உரை தரும் அன்பால்
தொக்க நல் முறை கூறித் தூயவன் உயிர்போலும்
மக்களின் அருள் உற்றான் ; மைந்தரும் மகிழ்வுற்றார் .
2.7.28

2116
பரத்துவாசன் நினைவும் செயலும்
வைகினர் ; கதிர் நாறும் அளவையின் மறையோனும் ,
'உய்குவென் இவனொடு யான் உடன் உறைதலின் ' என்பான் .
செய்தனன் இனிது எல்லாம் , செல்வனை முகம் முன்னாக்
'கொய் குலம் மலர் மார்ப ! கூறுவது உளது ' என்றான் .
2.7.29

2117
பரத்துவாச முனிவன் வேண்டுகோள் (2117-2118)
'நிறையும் நீர் மலர் நெடும் கனி கிழங்கு காய் கிடந்த ;
குறையும் தீயவை ; தூயவை குறைவு இல ; எம்மோடு
உறையும் இவ் வழி , ஒருங்கினில் உயர் தவம் முயல்வார்க்கு
இறையும் ஈது அலாது , இனியது ஒர் இடம் அரிது ; இன்னும் .
2.7.30

2118
கங்கையாளொடு கரியவள் நாமகள் கலந்த
சங்கம் ஆதலின் பிரியலென் ; தாமரைச் செம் கண்
அம் கண் நாயக ! அயனுக்கும் அரும் பெறல் தீர்த்தம்
எங்கள் போலியர் தரத்தது அன்று ; இருத்தி ஈண்டு என்றான் .
2.7.31

2119
இராமன் கூறிய மறுமாற்றம்
பூண்ட மாதவன் அ மொழி விரும்பினன் புகல ,
'நீண்டது அன்று இது , நிறை புனல் நாட்டுக்கு நடு ஆம் ;
மாண்ட சிந்தைய ! இவ் வழி வைகுவென் என்றால் ,
ஈண்ட யாவரும் நெருங்குவர் ' என்றனன் , இராமன் .
2.7.32

2120
பரத்துவாச முனிவன் மீட்டும் பகர்தல்
'ஆவது உள்ளதே ! ஐய ! கேள் , ஐயிரண்டு அமைந்த
காவதப் பொழிற்கு அ புறம் கழிந்தபின் காண்டி ,
மேவு காதலின் வைகுதி , விண்ணினும் இனிதாத்
தேவர் கைதொழும் சித்திரகூடம் என்று உளது ஆல் . '
2.7.33

2121
இராமன் முதலியோர் பரத்துவாசமுனிவனிடம் விடைபெற்றுச் சென்று யமுனைக்கரையடைதல்
என்று காதலின் ஏயினன் ; அடி தொழுது , ஏகிக்
கொன்றை அம் குழல் கோவலர் முல்லையும் குறுகிச்
சென்று , செம் கதிர் செல்வனும் நடு உறச் சிறு மான்
கன்று நின்று உகள் கரை உடை காளிந்தி கண்டார் .
2.7.34

2122
இராமன் முதலியோர் யமுனை நதியைக் கண்டு கடத்தல் (2122-2123)
ஆறு கண்டனர் , அகம் மகிழ்ந்து இறைஞ்சினர் , அறிந்து ,
நீறு தோய் மணி மேனியர் , நெடும் புனல் படிந்தார் ,
ஊறும் மென் கனி கிழங்கினோடு உண்டு நீர் உண்டார் ;
'ஏறி ஏகுவது எங்ஙனம் ? ' என்றலும் இளையோன் .
2.7.35

2123
வாங்கு வெம் கழை துணித்தனன் , மாணையின் கொடியால்
ஒங்கு தெப்பம் ஒன்று அமைத்து , அதின் , உம்பரின் உலம்போல்
வீங்கு தோள் அண்ணல் தேவியொடு இனிது வீற்றிருப்ப ,
நீங்கினன் அந்த நெடும் நதி இரு கையால் நீந்தி .
2.7.36

2124
இலக்குவன் நீந்தியதன் விளைவு .
ஆலை பாய் வயல் அயோத்தியர் ஆண்டகைக்கு இளையான்
மாலை மால் வரைத் தோள் எனும்மந்தரம் திரியக்
காலை வேலையின் உற்றது , கழிந்த நீர் ; கடிதின்
மேலை வேலையில் பாய்ந்தது ; மீண்ட நீர் வெள்ளம் .
2.7.37

2125
சுரம் புகுதல்
அனையர் அப் புனல் ஏறினர் , அ கரை அணைந்தார் ,
புனையும் வற்கலைப் பொற்பினர் , நெடும் நெறி போனார் ,
சினையும் மூலமும் முகடும் வெந்து இரு நிலம் தீய்ந்து
நினையும் நெஞ்சமும் சுடுவதோர் நெடுஞ்சுரம் நேர்ந்தார் .
2.7.38

2126
இராமன் நினைவால் பாலை மாறிய பரிசு (2126-2133)
'நீங்கல் ஆற்றலள் சனகி ' என்று அண்ணலும் நினைந்தான் ,
ஓங்கு வெய்யவன் உடுபதி எனக் கதிர் உகுத்தான் ;
தாங்கு வெம் கடந்து உலவைகள் தழை கொண்டு தழைத்த ;
பாங்கு வெம் கனல் பங்கய வனங்களாய்ப் பரந்த !
2.7.39

2127
வறுத்து வித்திய அனையன வல் அயில் பரல்கள் ,
பறித்து வித்திய மலர் எனக் குளிர்ந்தன பசைந்த ;
இறுத்து எரிந்தன வல்லிகள் இளம் தளிர் ஈன்ற ;
கறுத்த வாள் அரவு எயிறு இன் ஊடு அமுது உகக் களித்த ,
2.7.40

2128
குழுமி மேகங்கள் குமுறின குளிர் துளி கொணர்ந்த ;
முழு வில் வேடரும் முனிவரின் முனிகிலர் ; உயிரைத்
தழுவி நின்றன பசி இல பகை இல தணிந்த ;
உழுவையின் முலை மான் இளங் கன்றுகள் உண்ட .
2.7.41

2129
கல் அளைக் கிடந்து அகடு வெந்து அயர்கின்ற கதழ் பாம்பு
அல்லல் உற்று இல , அலை புனல் கிடந்தன அனைய ;
வல்லை உற்ற வேய் புற்றொடும் எரிவன , மணிவாழ்
புல் எயிற்று இளம் கன்னியர் தோள் எனப் பொலிந்த .
2.7.42

2130
படர்ந்து எழுந்த புல் , பசும் நிறம் கம்பளம் பரப்பிக்
கிடந்த போன்றன ; கேகயம் , தோகைகள் கிளர ,
மடந்தைமார் என நாடகம் வயின் தொறும் நவின்ற ;
தொடர்ந்து பாணரில் பாங்கு இசை முரன்றன தும்பி .
2.7.43

2131
பாலை வெம்மை நீங்கிய காரணம்
காலம் இன்றியும் கனிந்தன கனி ; நெடுங் கந்தம்
மூலம் இன்றியும் முகிழ்த்தன ; நிலன் உற முழுதும்
கோல மங்கையர் ஒத்தன கொம்பர்கள் ; இம்பர்ச்
சீலம் அன்றியும் செய் தவம் வேறும் ஒன்று உளது ஓ ?
2.7.44

2132
எயினர் தங்கு இடம் இருடிகள் இருப்பிடம் ஏய்ந்த ;
வயின் வயின் தொறும் மணி நிறக் கோபங்கள் மலர்ந்த ;
பயில் மரம் தொறும் பிரிந்தன பேடையைப் பயிரும்
குயில் இரங்கின ; குருந்தம் நின்று அரும்பின முருந்தம் .
2.7.45

2133
பாலை வெம்மை நீங்கிக் குளிர்ந்தமை
பந்தம் ஞாட்பு உறு பாசறை பொருள் வயின் பருவம்
தந்த கேள்வரை உயிர் உறத் தழுவினர் பிரிந்த
கந்த ஓதியர் சிந்தையில் கொதித்தது , அக் கழலோர்
வந்த போது அவர் மனம் எனக் குளிர்ந்தது அவ் வனமே .
2.7.46

2134
இராமன் முதலியோர் சித்திரகூட மலையைக் காணுதல்
வெளிறு நீங்கிய பாலையை மெல் எனப் போனார் ,
ஒளிறு வான் மதிக் குழவி தன் சூல் வயிற்று உதைப்பப்
பிளிறும் மேகத்தைப் பிடியெனப் பெரும் பனைத் தட கை
களிறு நீட்டும் அச் சித்திரகூடத்தைக் கண்டார் .
2.7.47

2.8 – Chitrakuta

2.8 . சித்திரகூடப் படலம் (2135 -2190 )

2135
இராமன் சீதாபிராட்டிக்குச் சித்திரகூட மலைவளம் காட்டல் (1-38)
நினையும் தேவர்க்கும் நமக்கும் ஒத்து ஒரு நெறி நின்ற
அனகன் அம் கணன் ஆயிரம் பெயர் உடை அமலன்
சனகன் மா மட மயிற்கு அந்தச் சந்தனம் செறிந்த
கனக மால் வரை இயல்பு எலாம் தெரிவு உற காட்டும் .
2.8.1

2136
வாளும் வேலும் விட்டு , அளாயின அனையகண் மயிலே !
தாளின் ஏலமும் தமாலமும் தழைதரு சாரல் ,
நீள மாலைய துயில்வன , நீர் உண்ட கமம் சூல்
காளமேகமும் நாகமும் தெரிகில காணாய் !
2.8.2

2137
குருதி வாள் எனச் செம் வரி பரந்த கண் குயிலே !
மருவி மால் வரை உம்பரில் குதிக்கின்ற வருடை ,
சுருதி போல் தெளி மரகதக் கொழுஞ்சுடர் சுற்றப் ,
பருதி வானவன் பசும் பரி புரைவன பாராய் !
2.8.3

2138
வடம் கொள் பூண் முலை மடம் மயிலே ! மதக் கத மா
அடங்கு பேழ் வயிற்று அரவு உரி , அமை தொறும் தொடக்கித்
தடங்கள் தோறும் நின்று ஆடுவ , தண்டலை அயோத்தி
நுடங்கும் மாளிகைத் துகில் கொடி நிகர்ப்பன நோக்காய் !
2.8.4

2139
உவரிவாய் அன்றிப் பாற்கடல் உதவிய அமுதே !
துவரின் நீள் மணித் தடம் தொறும் , இடம் தொறும் , துவன்றிக்
கவரி பால் நிற வால் புடை பெயர்வன கடிதில்
பவள மால் வரை அருவியைப் பொருவிய பாராய் .
2.8.5

2140
சலம் தலைக்கொண்ட சீயத்தால் தனி மதக் கதம் மா
உலந்து வீழ்தலின் , சிந்தின உதிரத்தின் , மடவார்
புலந்த காலை அற்று உக்கன குங்குமப் பொதியில்
கலந்த முத்து என , வேழ முத்து இமைப்பன காணாய் .
2.8.6

2141
நீண்ட மால் வரை மதி உற , நெடு முடி நிவந்த
தூண்டு மா மணிச் சுடர் சடைக் கற்றையில் தோன்ற ,
மாண்ட வால் நிற அருவி அம் மழ விடைப் பாகன்
காண் தகும் சடைக் கங்கையை நிகர்ப்பன காணாய் !
2.8.7

2142
தொட்ட வார் சுனை சுடர் ஒளி மணியொடும் தூவி
விட்ட சென்றன , விடா மத மழையன வேழம் ,
வட்ட வேங்கையின் மலரொடும் ததைந்தன வயங்கும்
பட்டம் நெற்றியில் சுற்றிய போல்வன பாராய் !
2.8.8

2143
இழைந்த நூல் இணை மணிக் குடம் சுமக்கின்றது என்னக்
குழைந்த நூண் இடைக் குவி இள வன முலைக் கொம்பே !
தழைந்த சந்தனச்சோலை தன் செலவினைத் தடுப்ப
நுழைந்துபோகின்றது ஒக்கின்ற மதியினை நோக்காய் .
2.8.9

2144
உருகு காதலில் தழை கொண்டு மழலை வண்டு ஓச்சி ,
முருகு நாறு செம் தேனினை முழைநின்றும் வாங்கிப்
பெருகு சூல் இளம் பிடிக்கு ஒரு பிறை மருப்பு யானை ,
பருக வாயினில் கையில் நின்று , அளிப்பது பாராய் .
2.8.10

2145
அளிக்கும் நாயகன் மாயை புக்கு அடங்கினன் எனினும் ,
களிப்பில் இந்தியத்து யோகியைக் கரக்கிலன் அதுபோல்
ஒளித்து நின்று உளர் ஆயினும் , உருத் தெரிகின்ற
பளிங்கு அறை சில பரி முகம் மாக்களை பாராய் .
2.8.11

2146
ஆடுகின்ற மா மயிலினும் அழகிய குயிலே
கூடுகின்றிலர் கொடிச்சியர் தம் மனம் கொதிப்ப
ஊடுகின்றனர் , கொழுநரை உருகினர் நோக்கப்
பாடுகின்றன கின்னர மிதுனங்கள் பாராய் .
2.8.12

2147
வில்லி வாங்கிய சிலை எனப் பொலி நுதல் விளக்கே !
வல்லிது ஆம் கழை தாக்கலின் வழிந்து இழி பிரசம் ,
கொல்லி வாங்கிய குன்றவர் கொடி நெடும் கவலை
கல்லி வாங்கிய குழிகளை நிறைப்பன காணாய் !
2.8.13

2148
ஒருவு இல் பெண்மை என்று உரைக்கின்ற உடலின் கு உயிரே !
மருவு காதலின் இனிது உடன் ஆடிய மந்தி ,
அருவி நீர் கொடு வீசத் தான் அ புறத்து ஏறிக்
கருவி மா மழை உதிர்ப்பது ஓர் கடுவனைக் காணாய் !
2.8.14

2149
வீறு பஞ்சு இன்றி அமுதம் நெய் மாட்டிய விளக்கே !
சீறு வெம் கதிர் செறிந்தன , பேர்கல , திரியா ,
மாறு இல் மண்டிலம் நிரம்பிய மாணிக்கம் மணி கல்
பாறை , மற்று ஒரு பரிதியில் பொலிவன பாராய் !
2.8.15

2150
சீலம் இன்னது என்று அருந்ததிக்கு அருளிய திருவே !
நீல வண்டு இனம் படிந்து எழ , வளைந்தன நிமிர்வ
கோல வேங்கையின் கொம்பர்கள் , பொன் மலர் தூவிக்
காலில் நிற்று தொழுது எழுவன நிகர்ப்பன காணாய் !
2.8.16

2151
வில்கொள் வாள் நுதல் விளங்கு இழை இளம் தளிர் கொழுந்து ஏ !
எல் கொள் மால் வரை உம்பரின் , இரும் புனம் காக்கும்
கொல் கொள் வேல் கணார் குரீஇ இனத்து எறி குருவிந்தக்
கற்கள் , வானிடை மீன் என விழுவன காணாய் !
2.8.17

2152
வரிகொள் நோன் சிலை வயவர் தம் கணிச்சியின் மறிந்த
பரிய கார் அகில் சுட , நிமிர் பசும் புகைப் படலம் ,
அரிய வேதியர் ஆகுதிப் புகையொடும் அளவிக்
கரிய மால்வரைக் கொழுந்து என படர்வன காணாய் .
2.8.18

2153
நானம் நாள் மலர் நறை அகில் நாவி தேன் நாறும்
சோனை வார் குழல் சுமை பொறாது இடுகு இடைத் தோகாய் !
வான யாறு மீன் மலர்ந்தன எனப் புனல் வறந்த
கான யாறுகள் கணம் மணி இமைப்பன காணாய் .
2.8.19

2154
மஞ்சு அளாவிய மாணிக்கப் பாறையின் மறைவ
செஞ்செவே நெடு மரகதப் பாறையில் தெரிவ ,
விஞ்சை நாடியர் கொழுநரொடு ஊடிய விமலப்
பஞ்சு அளாவிய சீர் அடி சுவடுகள் பாராய் .
2.8.20

2155
சுழித்த செம் பொன் இன் தொளை புரை உந்தி இன் துணையே !
கொழித்த மா மணி அருவியொடு இழிவன , கோலம்
அழித்து மேவிய அரம்பையர் அறல் புரை கூந்தல்
கழித்து நீக்கிய கற்பக நறு மலர் காணாய் !
2.8.21

2156
அறை கழல் சிலைக் குன்றவர் அகன் புனம் காவல்
பறை எடுத்து ஒரு கடுவன் நின்று அடிப்பது பாராய் ,
பிறையை எட்டினள் பிடித்து , இதற்கு இது பிழை என்னாக்
கறை துடைக்கு உறும் பேதை ஓர் கொடிச்சியைக் காணாய் .
2.8.22

2157
அடுத்த பல் பகல் அன்பரைப் பிரிந்தனர் என்பது
எடுத்து நந்தமக்கு இயம்புவ எனக் கரிந்து இருண்ட
தொடுத்த மாதவிச் சூழலில் , சூர் அரமகளிர்
படுத்து வைகிய பல்லவ சயனங்கள் பாராய் .
2.8.23

2158
நினைந்தபோதினும் அமிர்து ஒக்கும் நேரிழை ! நிறை தேன்
வனைந்த வேங்கையில் , கோங்கினில் , வயின்றொறும் தொடுத்துக்
குனிந்த ஊசலில் கொடிச்சியர் எடுத்த இன் குறிஞ்சிக்
கனிந்த பாடல் கேட்டு , அசுணமா வருவன காணாய் .
2.8.24

2159
இலவும் இந்திரகோபமும் புரை இதழ் இனியாய் !
அலவும் நுண் துளி அருவி நீர் , அரம்பையர் ஆடக்
கலவை , சாந்து , செம் குங்குமம் கற்பகம் கொடுத்த
பலவும் தோய்தலின் , பரிமளம் கமழ்வன பாராய் !
2.8.25

2160
செம்பொனால் செய்து , குலிகம் இட்டு எழுதிய செப்பு ஓர்
கொம்பு தாங்கியது எனப் பொலி வனம் முலை கொடியே !
அம் பொன் மால் வரை அலர் கதிர் உச்சி சென்று அணுகப்
பைம் பொன் மா முடி மிலைச்சியது ஒப்பது பாராய் .
2.8.26

2161
மடந்தைமார்களில் திலதம் ஏ ! மணி நிறத் திணி கல்
தொடர்ந்த பாறையில் வேய் இனம் சொரி கதிர் முத்தம்
இடம் தொறும் கிடந்து இமைப்பன , எக்கு இளம் செக்கர்
படர்ந்த வான் இடை தாரகை நிகர்ப்பன பாராய் .
2.8.27

2162
குழுவும் நுண் தொளை வேயினும் , குறி நரம்பு எறிவுற்று
எழுவு தண் தமிழ் யாழினும் , இனிய சொல் கிளியே !
முழுவதும் மலர் விரிந்த நாண் முருக்கு இடை மிடைந்த
பழுவம் , வெம் கனல் கதுவியது ஒப்பது பாராய் .
2.8.28

2163
வளைகள் காந்தளில் பெய்தன அனைய கை மயிலே !
தொளை கொள் தாழ் தடக் கை நெடும் துருத்தியில் தூக்கி ,
அளவு இல் மூப்பினர் அரும் தவர்க்கு , அருவி நீர் கொணர்ந்து ,
களபம் மால் கரி குண்டிகைச் சொரிவன காணாய் !
2.8.29

2164
வடுவின் மாவகிர் இவை எனப் பொலிந்த கண் மயிலே !
இடுகு கண்ணினர் , இடர் உறும் மூப்பினர் , ஏக ,
நெடுகு கூனல் வால் நீட்டின , உருகுறும் நெஞ்சக்
கடுவன் , மா தவர்க்கு அரும் நெறி காட்டுவ காணாய் .
2.8.30

2165
பாந்தள் தேர் இவை பழிபடப் பரந்த பேர் அல்குல் !
ஏந்தும் நூல் மணி மார்பினர் ஆகுதிக்கு இயையக்
கூந்தல் மென் மயில் குறுகின , நெடுஞ்சிறை கோலிக்
காந்து குண்டத்தில் அடங்கு எரி எழுப்புவ காணாய் !
2.8.31

2166
அலம்பு வார் குழல் ஆய் மயில் பெண் அரும் கலம் ஏ !
நலம் பெய் வேதியர் மார்பினுக்கு இயைவு உற நாடிச்
சிலம்பி , பஞ்சினில் சிக்கு அறத் தெரிந்த நூல் , தேமாம்
பலம் பெய் மந்திகள் , உடன் வந்து , கொடுப்பன பாராய் .
2.8.32

2167
தெரிவைமார்க்கு ஒரு கட்டளை எனச் செய்த திருவே !
பெரிய மாக் கனி , பலாக் கனி , பிறங்கிய வாழை
அரிய மாக் கனி , கடுவன்கள் அன்பு கொண்டு அளிப்பக்
கரிய மா , கிழங்கு அகழ்ந்தன கொணர்வன காணாய் !
2.8.33

2168
ஐவனக் குரல் , ஏனலின் கதிர் , இறுங்கு , அவரை ,
மெய் வணக்கு உறு வேய் இனம் ஈன்ற மெல் அரிசி ,
பொய் வணக்கிய மா தவர் புரை தொறும் புகுந்து , உன்
கை வணத்த வாய்க் கிள்ளை தந்து அளிப்பன காணாய் .
2.8.34

2169
இடி கொள் வேழத்தை எயிற்றொடும் எடுத்து உடன் விழுங்கும்
கடிய மாசுணம் , கற்று அறிந்தவர் என அடங்கிச்
சடை கொள் சென்னியர் , தாழ்வு இலர் தாம் மிதித்து ஏறப்
படிகள் ஆம் எனத் தாழ் வரை கிடப்பன பாராய் .
2.8.35

2170
அசும்பு பாய் வரை அரும் தவம் முடித்தவர் , துணைக் கண்
தசும்பு வேய்ந்தவர் ஒத்தவர் தமக்கு விண் தருவான் ,
விசும்பு தூர்ப்பன ஆம் என , வெயில் உக விளங்கும்
பசும் பொன் மானங்கள் , போவன வருவன பாராய் !
2.8.36

2171
இனைய யாவையும் ஏந்திழைக்கு இயம்பினன் காட்டி ,
அனைய மால் வரை அருந்தவர் எதிர் வர , வணங்கி ,
வினையின் நீங்கிய வேதியர் விருந்தினன் ஆனான் ;
மனையில் மெய் எனும் மாதவம் புரிந்தவன் மைந்தன் .
2.8.37

2172
சூரியன் மறைதல்
மா இயல் உதயம் ஆம் துளப வானவன் ,
மேவிய பகை இருள் அவுணர் வீந்து உகக்
கா இயல் குடவரைக் காலம் நேமி மேல்
ஏவிய திகிரி போல் , இரவி ஏகினான் .
2.8.38

2173
செக்கரும் மதியும் தோன்றுதல்
சக்கரம் தானவன் உடலில் தாக்குற ,
எக்கிய சோரியில் பரந்தது , எங்கணும்
செக்கர் ; அ தீயவன் வாயில் தீர்ந்து , வேறு
உக்க வான் தனி எயிறு ஒத்தது , இந்து ஏ .
2.8.39

2174
மாலைக்கால வருணனை (2174-2175)
ஆனனம் மகளிருக்கு அளித்த தாமரைப்
பூ நனி முகிழ்த்தன அலரி போனபின்
மீன் என விளங்கிய வெள்ளி ஆம்பல் வீ
வான் எனும் மணித் தடம் மலர்ந்த எங்கும் ஏ .
2.8.40

2175
மந்தியும் கடுவனும் மரங்கள் நோக்கின ;
தந்தியும் பிடிகளும் தடங்கள் நோக்கின ;
நிந்தை இல் சகுந்தங்கள் நீளம் நோக்கின ;
அந்தியை நோக்கினான் அறிவை நோக்கினான் .
2.8.41

2176
இராமன் முதலிய மூவரும் மாலை வழிபாடியற்றல்
மொய் உறு நறு மலர் முகிழ்த்தவாம் சில ;
மை அறு நறு மலர் மலர்ந்தவாம் சில ;
ஐயனொடு இளவற்கும் அமுது அன்னாளுக்கும்
கைகளும் கண்களும் கமலம் போன்றவே .
2.8.42

2177
இராமன் இலக்குவன் அமைத்த சாலையை அடைதல்
மாலை வந்து அகன்றபின் , மருங்கு இலாள் ஒடு
வேலை வந்து உறைவிடம் மேயதாம் எனக்
கோலை வந்து உமிழ் சிலைத் தம்பி கோலிய
சாலை வந்து எய்தினான் , தவத்தின் எய்தினான் .
2.8.43

2178
இலக்குவன் அமைத்த சாலையின் அமைதி (2178-2181)
நெடுங் கழை குறுந்தறி நிறுவி , மேல் நிரைத்து ,
ஒடுங்கல் இல் நெடும் முகடு ஒழுக்கி , ஊழ் உற
இடுங்கல் இல் கை விசித்து ஏற்றி , எங்கணும்
முடங்கல் இல் வரிச்சு மேல் விரிச்சு மூட்டி ஏ .
2.8.44

2179
தேக்கு அடைப் படலையின் செறிவு செய்து , பின் ,
பூக் கிளர் நாணலின் புல்லு வேய்ந்து , கீழ்த்
தூக்கிய வேய்களில் சுவரும் சுற்றுறப்
போக்கி , மண் எறிந்து , அவை புனலில் தீற்றி ஏ .
2.8.45

2180
வேறு இடம் , இயற்றினன் மிதிலை நாடிக்கும்
கூறின நெறி முறை குயிற்றிக் குங்குமச்
சேறு கொண்டு அழகு உறத் திருத்தித் திண் சுவர்
ஆறு இடு மணியொடு தரளம் அப்பியே .
2.8.46

2181
மயில் உடைப் பீலியின் விதானம் மேல் வகுத்து ,
அயில் உடைச் சுரிகையால் அருகு தூக்கு அறுத்து ,
எயில் இளம் கழைகளால் இயற்றி , ஆறு இடு
செயல் உடைப் புதுமலர் பொற்பச் சிந்தியே .
2.8.47

2182
இலக்குவன் அமைத்த சாலையில் இராமன் குடிபுகல் (2182-2183.)
இன்னணம் இளையவன் இழைத்த சாலையில் ,
பொன் நிறத் திருவொடும் , குடிபுக்கான் ; அரோ
நல் நெடுந் திசைமுகன் அகத்தும் , நம் அனோர்க்கு
உன்னரும் உயிர் உளும் , ஒக்க வைகுவான் .
2.8.48

2183
மாயம் நீங்கிய சிந்தனை , மா மறை ,
தூய பாற்கடல் , வைகுந்தம் , சொல்லல் ஆம்
ஆய சாலை , அரும் பெறல் அன்பினான் ,
நேய நெஞ்சின் விரும்பி நிரம்பினான் .
2.8.49

2184
இராமன் உட்கோள்
மேவு கானம் , மிதிலையர் கோன் மகள்
பூவின் மெல்லிய பாதமும் போந்தன ;
தாவில் எம்பி கை சாலை சமைத்தன ;
யாவை யாதும் இலார்க்கு இயையாத ஏ .
2.8.50

2185
இராமன் இளையவனை நோக்கிக் கூறல் (2185-2186)
என்று சிந்தித்து , இளையவன் பார்த்து , 'இரு
குன்று போலக் குவவிய தோளினாய் !
என்று கற்றனை நீ ! இது போல் ' எனாத்
துன்று தாமரைக் கண் பனி சோர்கின்றான் ;
2.8.51

2186
'அடரும் செல்வம் அளித்தவன் ஆணையால் ,
படரும் நல் அறம் பாலித்து , இரவியில்
சுடரும் மெய்ப் புகழ் சூடினென் , என்பது என் ?
இடர் உனக்கு இழைத்தேன் நெடுநாள் ' என்றான் .
2.8.52

2187
இலக்குவன் கூறுதல்
அந்த வாய் மொழி ஐயன் இயம்பலும் ,
நொந்த சிந்தை இளையவன் நோக்கினான் ,
'எந்தை ! காண்டி ! இடரினுக்கு அங்குரம்
முந்தி வந்து முளைத்தது அன்று ஓ ? ' என்றான் .
2.8.53

2188
மீட்டும் இராமன் நினைதல்
ஆக , செய் தக்கது இல்லை ; அறத்தில் நின்று
ஏகல் என்பது அரிது என்றும் எண்ணினான் ;
ஓகை கொண்டவன் உள் இடர் நோக்கினான்
சோக பங்கம் துடைப்பு அரிதால் எனா .
2.8.54

2189
இராமன் மீட்டும் கூறுதல்
பின்னும் தம்பியை நோக்கி , பெரியவன் ,
'மன்னும் செல்வத்துக்கு உண்டு வரம்பு ; இதற்கு
என்ன கேடு உண்டு ? இவ் எல்லையில் இன்பம் அத்து ஐ
உன்னு ; மேல் வரும் ஊதியம் அத்து ஓடு ' என்றான் .
2.8.55

2190
கவிக் கூற்று
தேற்றித் தம்பியைத் தேவரும் கை தொழ
நோற்று இருந்தனன் , நோன் சிலையோன் ; இ பால்
ஆற்றல் மாதவன் ஆணையில் போனவர்
கூற்றின் உற்றது கூறல் உற்றாம் அரோ .
2.8.56

2.9 – Die Totenfeier

2.9 . பள்ளி படைப் படலம் (2191 -2331)

2191
தூதுவர் பரதனுக்குத் தம் வரவுணர்த்துவித்தல்
பொருவு இல் தூதுவர் போயினர் பொய் இலார்
இரவும் நன் பகலும் கடிது ஏகினார் ;
பரதன் கோயில் உற்றார் ; படிகாரிர் ! எம்
வரவு சொல்லுதிர் மன்னவன் கு ஏ என்றார் .
2.9.1

2192
பரதன் தந்தை நலம் கேட்டல்
தூதர் வந்தனர் உந்தை சொல்லோடு எனக்
காதல் முந்திக் களிக்கின்ற சிந்தையான் ,
போதுக என்ன உள் புக்கவர் கைதொழத்
தீது இலன் கொல் ? திரு முடியோன் என்றான் .
2.9.2

2193
இராம இலக்குவர் நலம் கேட்டல்
வலியன் என்று அவர் கூற , மகிழ்ந்தனன் ;
இலைகொள் பூண் இளம் கோன் எம்பிரானொடும்
உலைவில் செல்வத்தன் ஓ ? என , 'உண்டு ' எனத்
தலையின் ஏந்தினன் தாழ் தடக் கைகளே .
2.9.3

2194
திருமுகம் கொடுத்தல்
மற்றும் சுற்றத்து உளார்க்கும் வரன்முறை
உற்ற தன்மை வினாவி உவந்த பின் ,
இற்றது ஆகும் , எழுதரு மேனியாய் !
கொற்றவன் தன் திருமுகம் கொள்க என்றார் .
2.9.4

2195
பரதன் திருமுகம் பெறுதல்
என்று கூறலும் , ஏத்தி இறைஞ்சினான் ,
பொன் திணிந்த பொரு இல் தட கையால்
நின்று வாங்கி , உருகிய நெஞ்சினான் ,
துன்று நாள் மலர்ச் சென்னியில் சூடினான் .
2.9.5

2196
பரதன் மகிழ்ச்சி (2196-2197)
சூடிச் சாதனம் தோய்த்து உடை சுற்று மண்
மூடு தோட்டின் முடங்கல் நிமிர்த்தனன் ,
ஈடு நோக்கி , வந்து எய்திய தூதர்க்குக்
கோடி மேலும் நிதியம் கொடுத்தனன் .
2.9.6

2197
வாள் நிலா நகை தோன்ற , மயிர் புறம்
பூண , வான் உயர் காதலில் பொங்கினான் ;
தாள் நிலாம் மலர் தூவினன் , தம்முனைக்
காணலாம் எனும் ஆசை கடாவ ஏ .
2.9.7

2198
பரதன் புறப்பாடு
'எழுக சேனை ' என்று ஏவினன் ; எய்தினன்
தொழுது , கேகயர் கோமகன் சொல்லொடும் ,
தழுவு தேரிடைத் தம்பியொடு ஏறினான் ;
பொழுதும் நாளும் குறித்திலன் போயினான் .
2.9.8

2199
சேனை செல்லுகை (2199-2207)
யானை சுற்றின ; தேர் இரைத்து ஈண்டின ;
மான வேந்தர் குழுமினர் ; வாள் உடைத்
தானை சூழ்ந்தன ; சங்கம் முரன்றன ;
மீன வேலையின் விம்மின பேரியே .
2.9.9

2200
கொடி நெருங்கின ; தொங்கல் குழுமின ;
வடி நெடும் கண் மடந்தையர் ஊர் மடப்
பிடி துவன்றின ; பூண் ஒளி பேர்ந்தன ;
இடி துவன்றின மின் என எங்குமே .
2.9.10

2201
பண்டி எங்கும் பரந்தன பல் இயம்
கொண்டு இயம்பின கொண்டலின் ; கோதையில்
வண்டு இயம்பின ; வாளியின் வாவுறும்
செண்டு இயங்கு பரியும் செறிந்த ஏ .
2.9.11

2202
தொளை முகத்திற் சுருதி விளம்பின ;
உளை முகத்தின , உம்பரின் ஏவிடில்
விளை முகத்தன , வேலையின் மீதுசெல்
வளை முகத்தன , வாசியும் வந்த ஏ .
2.9.12

2203
வில்லின் வேதியர் , வாள் செறி வித்தகர் ,
மல்லின் மல்லர் , சுரிகையின் வல்லவர் ,
கொல்லும் வேல் , குந்தம் கற்று உயர் கொற்றவர் ,
தொல்லை வாரணப் பாகரும் சுற்றினார் .
2.9.13

2204
எறி பகட்டு இனம் , ஆடுகள் , ஏற்று இனம் ,
குறி கொள் கோழி , சிவல் , குறும்பூழ் , நெடும்
பொறி மயிர்க் கவுதாரிகள் போற்று உறும்
நெறியின் மாக்களும் முந்தி நெருங்கினார் .
2.9.14

2205
நிறைந்த மாந்தர் நெருங்கினர் நெஞ்சினில் ,
'பறந்து போதும் கொல் ? ' என்று பதைக்கின்றார் ;
பிறந்து தேவர் உணர்ந்து , பெயர்ந்து முன்
உறைந்த வான் உறுவார்களை ஒக்கின்றார் .
2.9.15

2206
ஊன் அளைந்த உடற்கு உயிர் ஆம் எனத்
தான் அளைந்து தழுவின தண்ணுமை ;
தேன் அளைந்து செவி உற வார்த்து என
வான் அளைந்தது மாகதர் பாடல் ஏ .
2.9.16

2207
ஊறு கொண்ட முரசு உமிழ் ஓதையை
வீறு கொண்டன வேதியர் வாழ்த்து ஒலி ;
ஏறு கொண்டு எழும் மல்லர் இடிப்பினை
மாறு கொண்டன வந்திகர் ஏத்து அரோ .
2.9.17

2208
பரதன் கோசலநாட்டை அடைதல்
ஆறும் கானும் அகல் மலையும் கடந்து
ஏறி , ஏழ் பகல் நீந்திப் பின் , எந்திரம் அத்து
ஊறு பாகு மடை உடைத்து ஒள் முளை
நாறு பாய் வயல் கோசலம் நண்ணினான் .
2.9.18

2209
கோசலநாட்டின் அழகு இழந்த தோற்றம் (2209-2217)
ஏர் துறந்த வயல் ; இள மைந்தர் தோள்
தார் துறந்தன ; தண்டலை நெல்லினும்
நீர் துறந்தன ; தாமரை நீத்து எனப்
பார் துறந்தனள் பங்கயச் செல்வியே .
2.9.19

2210
பிதிர்ந்து சாறு பெரும் துறை மண்டிடச்
சிதர்ந்து சிந்தி அழிந்தன தேம் கனி ;
முதிர்ந்து , கொய்யுநர் இன்மையின் , மூக்கு அவிழ்ந்து
உதிர்ந்து உலர்ந்தன ஒள் மலர் ஈட்டமே .
2.9.20

2211
'ஏய்ந்த காலம் இது , இதற்கு ஆம் ' என
ஆய்ந்து மள்ளர் அரிகுநர் இன்மையால் ,
பாய்ந்த சூதப் பசுநறும் தேறலால்
சாய்ந்து ஒசிந்து முளைத்தன சாலியே .
2.9.21

2212
எள் குலாம் மலர் ஏசிய நாசியர் ,
புள் குலா வயல் பூசல் கடைசியர் ,
கட்கிலார் களை , காதல் கொழுநரோடு
உள் கலாம் உடையாரின் உயங்கினார் .
2.9.22

2213
அலர்ந்த பசுமை கூழ் , அகன் குளக் கீழன ,
மலர்ந்த வாயில் புனல் வழங்காமையால்
உலர்ந்த ; வன்கண் உலோபர் கடைத்தலைப்
புலர்ந்து நிற்கும் பரிசிலர் போலவே .
2.9.23

2214
ஓதுகின்றில கிள்ளையும் ; ஓதிய
தூது சென்றில , வந்தில தோழர் பால் ;
மோது கின்றில பேரி , முழா ; விழாப்
போது கின்றில பொன் அணி வீதியே .
2.9.24

2215
பாடல் நீத்தன பண் தொடர் பாண் குழல் ;
ஆடல் நீத்த அரங்கொடு அகன் புனல் ;
சூடல் நீத்தன சூடிகை ; சூளிகை
மாடம் நீத்தன மங்கல வள்ளையே .
2.9.25

2216
நகை இழந்தன வாள் முகம் ; நாறு அகில்
புகை இழந்தன மாளிகை ; பொங்கு அழல்
சிகை இழந்தன தீவிகை ; தேம் மலர்த்
தொகை இழந்தன தோகையர் ஓதியே .
2.9.26

2217
நாவின் நீத்தரும் நல் வளம் துன்னிய
பூவி நீத்து என நாடு பொலிவு ஒரீஇத்
தேவி நீத்து அரும் சேண் நெறி சென்றிட
ஆவி நீத்த உடல் எனல் ஆயதே .
2.9.27

2218
நாட்டின் நிலைகண்ட பரதன் நிலை
என்ற நாட்டினை நோக்கி , இடர் உழந்து ,
ஒன்றும் உற்றது உணர்ந்திலன் , உன்னுவான் ,
'சென்று கேட்பது ஒர் தீங்கு உளது ஆம் ' எனா ,
நின்று நின்று , நெடிது உயிர்த்தான் அரோ .
2.9.28

2219
பரதன் நகரத்தின் நிலையை நோக்குதல் (2219-2225)
மீண்டும் ஏகி , அம் மெய் எனும் நல் அணி
பூண்ட வேந்தன் திருமகன் , புந்திதான் ,
தூண்டு தேரினும் முந்து உறத் தூண்டுவான் ,
நீண்ட வாயில் நெடும் நகர் நோக்கினான் .
2.9.29

2220
அண்டம் முற்றும் திரிந்து அயர்ந்தாய் , அமுது
உண்டு போதி  ; என்று ஒண் கதிர்ச் செல்வனை
விண் தொடர்ந்து விலக்குவ போல்வன ,
கண்டிலன் கொடியின் நெடும் கானமே .
2.9.30

2221
'ஈட்டும் நன் புகழ்க்கு ஈட்டிய யாவையும் ,
வேட்ட வேட்டவர் கொண்மின் விரைந்து ' எனக்
கோட்டி மாக்களைக் கூவுவ போல்வன ,
கேட்டிலன் முரசின் கிளர் ஓதையே .
2.9.31

2222
கள்ளை மாக் கவர் கண்ணியன் கண்டிலன் ,
பிள்ளை மாக் களிறும் , பிடி ஈட்டமும் ,
வள்ளல் மாக்கள் நிதியும் , வயிரியர் ,
கொள்ளை மாக்களின் கொண்டனர் , ஏகவே .
2.9.32

2223
காவல் மன்னவன் கால் முளை கண்டிலன் ,
ஆவும் , மாவும் , அழி கவுள் வேழமும் ,
மேவு காதல் நிதியின் வெறுக்கையும் ,
பூவின் வானவர் கொண்டனர் போகவே .
2.9.33

2224
சூழ் அமைந்த சுரும்பும் , நரம்பும் , தம்
ஏழ் அமைந்த இசை இசையாமையால் ,
மாழை உண்கண் மயில் எனும் சாயலார்
கூழை போன்ற பொருநர் குழாங்களே .
2.9.34

2225
தேரும் , மாவும் , களிறும் , சிவிகையும் ,
ஊரும் பண்டியும் , ஊருநர் இன்மையால் ,
யாரும் இன்றி , எழில் இல , வீதிகள் ,
வாரி இன்றிய வாலுக ஆற்றின் ஏ .
2.9.35

2226
பரதன் சத்துருக்கனிடம் கூறல் (2226-2227)
அன்ன தன்மை அகம் நகர் நோக்கினன் ;
பின்னை அ பெரியோர்தம் பெருந்தகை ,
'மன்னன் வைகும் வளம் நகர் போலும் ஈது ?
என்ன தன்மை ! இளையவனே ! ' என்றான் .
2.9.36

2227
'வேற்று அடங்கலர் ஊர் என மெல்லிது ஆல் ;
சூல் தடங் கருங் கார் புரை தோற்றத்தான்
சேல் தடம் கண் திரு ஒடு உம் நீங்கிய
பால் தடங்கடல் ஒத்தது , பார் ' என்றான் .
2.9.37

2228
சத்துருக்கன் கூறல்
குரு மணி பூண் அரசிளங் கோளரி
இரு கை கூப்பி இறைஞ்சினன் , 'எய்தியது
ஒரு வகைத்து அன்று உறுதுயர் ; ஊழி வாழ்
திருநகர்த் திருத் தீர்ந்தனள் ஆம் ? என்றான் .
2.9.38

2229
பரதன் தயரதன் மாளிகையை அடைதல்
அனைய வேலையில் , அச்சுடைத் தேர் அரண்
மனையின் நீள் நெடு மங்கல வாயிலை
நினையு மாத்திரத்து எய்தலும் நேமியான்
தனையனும் , தந்தை சார்விடம் மேவினான் .
2.9.39

2230
பரதன் , தந்தையைக் காணாது ஐயுறல்
விருப்பின் எய்தினன் , வெம் திறல் வேந்தனை
இருப்பு நல் இடம் எங்கணும் கண்டிலன் ,
'அருப்பம் அன்று இது ' என்று ஐயுறவு எய்தினான் ;
பொருப்பும் நாண உயர்ந்த புயத்தினான் .
2.9.40

2231
தாய் அழைப்பதாக ஒருத்தி கூறல்
ஆய காலையில் , ஐயனை நாடித் தன்
தூய கையில் தொழல் உறுவான் தனைக்
'கூயள் அன்னை , குறுகுதிர் ஈண்டு ' என
வேய் கொள் தோளி ஒருத்தி விளம்பினாள் .
2.9.41

2232
வணங்கிய பரதனைக் கைகேயி வினவல்
வந்து தாயை அடியில் வணங்கலும் ,
சிந்தை ஆரத் தழுவினள் , 'தீது இலர்
எந்தை என் ஐயர் எங்கையர் ? ' என்றனள் ;
அந்தம் இல் குணத்தான் உம் , அது ஆம் என்றான் .
2.9.42

2233
தயரதன் யாண்டுளன் எனப் பரதன் வினவல்
'மூண்டு எழு காதலான் முளரித் தாள் தொழ
வேண்டினென் எய்தினென் ; உள்ளம் விம்முமால் ;
ஆண்தகை நெடு முடி அரசர் கோமகன்
யாண்டையான் ? பணித்திர் ; ' என்று இருகை கூப்பினான் .
2.9.43

2234
கைகேயியின் விடை
ஆனவன் உரைசெய அழிவு இல் சிந்தையாள் ,
'தானவர் வலி தவ நிமிர்ந்த தானை அத்
தேன் அமர் தெரியலான் , தேவர் கைதொழ ,
வானகம் எய்தினான் ; வருந்தல் நீ ' என்றாள் .
2.9.44

2235
தந்தை இறந்தது கேட்ட பரதன் நிலை
எறிந்தன கடிய சொல் செவியுள் எய்தலும் ,
நெறிந்து அலர் குஞ்சியான் நெடிது வீழ்ந்தனன் ;
அறிந்திலன் , உயிர்த்திலன் , அசனி ஏற்றினால்
மறிந்து உயர் மராமரம் மண் உற்றென்னவே .
2.9.45

2236
பரதன் நொந்து கூறுதல்
வாய் ஒளி மழுங்கத் தன் மலர்ந்த தாமரை
ஆய் அலர் நயனங்கள் அருவி சோர்தரத்
'தீ எரி செவியில் வைத்து அனைய தீய சொல்
நீ அலது உரைசெய நினைப்பர் ஓ ? ' என்றான் .
2.9.46

2237
பரதன் தந்தையை நினைந்து வருந்திக் கூறுதல் (2237-2246)
எழுந்தனன் , ஏங்கினன் , இரங்கிப் பின்னரும்
விழுந்தனன் , விம்மினன் , வெய்து உயிர்த்தனன் ,
அழிந்தனன் , அரற்றினன் , அரற்றி இன்னன
மொழிந்தனன் பின்னரும் , முருகின் செவ்வியான் .
2.9.47

2238
'அறம் தனை வேர் அறுத்து , அருளைக் கொன்றனை ,
சிறந்த நின் தண் அளித் திருவைத் தேசு அழித்து ,
இறந்தனை ஆம் எனில் , இறைவ ! நீதியை
மறந்தனை ; உனக்கு இதின் மாசு மேல் உண்டு ஓ ? '
2.9.48

2239
'சினக் குறும்பு எறிந்து , எழு காமம் தீ அவித்து ,
இனக் குறும்பு யாவையும் எற்றி , யாவர்க்கும்
மனக்கு உறும் நெறி செலும் வள்ளியோய் ! மறந்து '
உனக்கு உறும் நெறி செலல் ஒழுக்கின் பாலது ஓ ? '
2.9.49

2240
'முதலவன் முதலிய முந்தையோர் பழங்
கதையையும் புதுக்கிய தலைவன் , கண் உடை
நுதலவன் சிலை வில் இன் நோன்மை நூறிய
புதல்வனை எங்ஙனம் பிரிந்து போயினாய் ? '
2.9.50

2241
'செம் வழி உருட்டிய திகிரி மன்னவ !
எ வழி மருங்கினும் இரவலாளர்தாம்
இ வழி உலகினில் ; இனிய நண்பினோர் ;
அ வழி உலகினும் உளர் கொல் ஓ ? ஐயா ! '
2.9.51

2242
'பல் பகல் நிழற்றும் நின் கவிகைப் பாய் நிழல்
நிற்பன பல் உயிர் உணங்க , நீ நெடுங்
கற்பக நறும் நிழல் காதலித்தியோ ? --
மல் பக மலர்ந்த தோள் மன்னர் மன்னனே ! '
2.9.52

2243
'இம்பர் நின்று ஏகினை , இருக்கும் சார்பு இழந்து
உம்பர் வந்து உன் கழல் ஒதுங்கினார் கொலாம் ?
சம்பரன் அனைய அத் தானைத் தானவர்
அம்பரம் அத்து இன்னமும் உளர் கொல் ஓ ? ஐயா ! '
2.9.53

2244
'இயம் கெழு தானையர் இறுத்த மாத் திறை
உயங்கலின் மறையவர்க்கு உதவி , உம்பரின் ,
அயம் கெழு வேள்வியோடு அமரர்க்கு ஆக்கிய
வயங்கு எரி வளர்த்தனை வைக வல்லை ஓ ? '
2.9.54

2245
'ஏழ் உயர் மதக் களிற்று இறைவ ! ஏகினை ,
வாழிய கரியவன் , வறியன் கை எனப்
பாழி அம் புயத்து நின் பணியின் நீங்கலா
ஆழியை , இனி , அவற்கு அளிக்க எண்ணியோ ? '
2.9.55

2246
'பற்றிய தவத்தினில் பயந்த மைந்தற்கு
முற்று உலகு அளித்து , அது முறையின் எய்திய
கொற்றவன் முடிமணக் கோலம் காணவும்
பெற்றிலை போலும் , நின் பெரிய கண்களால் ! '
2.9.56

2247
பரதன் சிறிது தேறுதல்
ஆற்றலன் , இன்னன பன்னி ஆவலித்து
ஊற்று உறு கண்ணினன் உருகுவான்தனைத்
தேற்றினள் அன்னைதான் ; சிறிது தேறிய
கூற்று உறழ் வரி சிலைக் குரிசில் கூறுவான் .
2.9.57

2248
பரதன் இராமனை வணங்க வேண்டும் எனல்
'எந்தையும் யாயும் எம்பிரானும் எம்முனும்
அந்தம் இல் பெரும் குணம் அத்து இராமன் ஆதலால் ,
வந்தனை அவன்கழல் வைத்தபோது அலால் ,
சிந்தை வெம் கொடும் துயர் தீர்கலாது ' என்றான் .
2.9.58

2249
கைகேயி , 'அவன் கானத்தான் ' எனல்
அவ் உரை கேட்டலும் , அசனி ஏறு என ,
வெவ் உரை வல்லவள் , மீட்டும் கூறுவாள் ,
தெவ் அடு சிலையினாய் ! தேவி , தம்பி , என்று
இவ் இருவோர் ஒடு உம் கானத்தான் என்றாள் .
2.9.59

2250
பரதன் நைந்து கூறல்
'வனத்தினன் ' என்று , அவள் இசைத்த மாற்றத்தை
நினைத்தனன் , இருந்தனன் நெருப்பு உண்டான் என ;
'வினை திறம் யாது இனி விளைப்பது ? இன்னமும்
எனைத்து உள கேட்பன துன்பம் , யான் ? ' என்றான் .
2.9.60

2251
பரதன் வினா (2251-2252)
ஏங்கினன் விம்மலோடு இருந்த ஏந்தல் , 'அப்
பூ கழல் காலவன் வனம் அத்து போயது ,
தீங்கு இழைத்ததன் இன் ஓ ? தெய்வம் சீறியோ ?
ஓங்கிய விதியினோ ? யாதினோ ? ' எனா .
2.9.61

2252
தீயன இராமனே செய்யுமேல் , அவை
தாய் செயல் அல்லவோ , தலம் அத்து உளோர்க்கு எலாம் ?
போயது தாதை விண் புக்க பின்னர் ஓ ?
ஆயதன் முன்னர் ஓ ? அருளுவீர் என்றான் .
2.9.62

2253
கைகேயியின் விடை
குருக்களை இகழ்தலின் அன்று ; குன்றிய
செருக்கினால் அன்று ; ஒரு தெய்வத்தாலும் அன்று ;
அருக்கன் ஏ அனைய அவ் அரசர் கோமகன்
இருக்கவே , வனத்து அவன் ஏகினான் என்றாள் .
2.9.63

2254
பரதன் வினா
குற்றம் ஒன்று இல்லையேல் , கொதித்து வேறு உளோர்
செற்றதும் இல்லையேல் தெய்வத்தால் அன்று ஏல்
பெற்றவன் இருக்கவே பிள்ளை கான் புக
உற்றது என் ? பின் அவன் உலந்தது என் ? என்றான் .
2.9.64

2255
கைகேயியின் விடை
'வாக்கினால் வரம் தரக் கொண்டு , மைந்தனைப்
போக்கினேன் வனம் அத்து இடை போக்கிப் பார் உனக்கு
ஆக்கினேன் ; அவன் அது பொறுக்கலாமையால் ,
நீக்கினான் தன் உயிர் நேமி வேந்து ' என்றாள் .
2.9.65

2256
கைகேயி சொல்கேட்ட பரதன் சினம் நிலை (2256-2259)
சூடின மலர்க்கரம் , சொல்லின்முன் , செவி
கூடின ; புருவங்கள் குதித்துக் கூத்து நின்று
ஆடின ; உயிர்ப்பினோடு , அழல் கொழுந்துகள்
ஓடின ; உமிழ்ந்தன உதிரம் கண்களே .
2.9.66

2257
துடித்தன கபோலங்கள் ; சுற்றும் தீச்சுடர்
பொடித்தன மயிர் தொளை ; புகையும் போர்த்தது ;
மடித்தது வாய் ; நெடு மழைக் கை , மண் பக
அடித்தன , ஒன்றொடு ஒன்று அசனி அஞ்சவே .
2.9.67

2258
பாதங்கள் பெயர்தொறும் , பாரும் மேருவும் ,
போதம் கொள் நெடுந்தனிப் பொருவில் கூம்பொடு ,
மாதங்கம் வரு கலம் மறுகிக் கால் பொர ,
ஓதம் கொள் கடலினின்று உலைவ போன்றவே .
2.9.68

2259
அஞ்சினர் வானவர் அவுணர் ; அச்சத்தால்
துஞ்சினர் ஏனையோர் ; சொரி மதத் தொளை
எஞ்சின திசை கரி ; இரவி மீண்டனன் ;
வெம் சினம் கூற்றும் தன் விழி புதைத்ததே .
2.9.69

2260
கவிக் கூற்று
கொடிய வெம் கோபத்தால் கொதித்த கோள் அரி ,
கடியவள் தாய் எனக் கருதுகின்றிலன் ;
'நெடியவன் முனியும் ' என்று அஞ்சி நின்றனன் ;
இடி உரும் அனைய வெம் மொழி இயம்புவான் .
2.9.70

2261
பரதன் கைகேயியை இகழ்தல் (2261-2275)
'மாண்டனன் எந்தை , என் தன்முன் மாதவம்
பூண்டனன் , நின் கொடும் புணர்ப்பின் ஆல் என்றால் ,
கீண்டில் என் வாய் ; அது கேட்டும் நின்ற யான்
ஆண்டனனே அன்றோ அரசை ஆசையால் ? '
2.9.71

2262
'நீ இனம் இருந்தனை , யானும் நின்றனென் ,
'ஏ ' எனும் மாத்திரத்து எற்று கிற்றிலென் ;
ஆயவன் முனியும் என்று அஞ்சினேன் அலால்
தாய் எனும் பெயர் எனைத் தடுக்கற் பாலது ஓ ? '
2.9.72

2263
'மாளவும் உளன் ஒரு மன்னன் வன் சொல் ஆல் ,
மீளவும் உளன் ஒரு வீரன் ; மேய பார்
ஆளவும் உளன் ஒரு பரதன் ஆயினால் ,
கோள் அலது அறம் நெறி ; குறை உண்டாகும் ஓ ? '
2.9.73

2264
'சுழியுடைத் தாயுடைக் கொடிய சூழ்ச்சியால் ,
வழி உடைத்தாய் வரும் மரபை மாய்த்து , ஒரு
பழி உடைத்து ஆக்கினன் , பரதன் பண்டு எனும் ,
மொழி உடைத்து ஆக்கலின் முறைமை வேறு உண்டோ ? '
2.9.74

2265
'கவ்வு அரவு இது என இருத்திர் ; கற்பு எனும்
அவ் வரம்பு அழித்து , உமை அகத்துளே வைத்த
வெவ் அரம் பொருத வேல் அரசை வேர் அறுத்து ,
இவ் வரம் கொண்ட நீர் , இனி என் கோடிர் ஓ ? '
2.9.75

2266
'நோயீர் அல்லீர் ; நும் கணவன்தன் உயிர் உண்டீர் ;
பேயீரே ! நீர் இன்னம் இருக்கப் பெறுவீரே ?
மாயீர் ! மாயா வன் பழி தந்தீர் ! முலை தந்தீர் !
தாயீரே நீர் ? இன்னும் எனக்கு என் தருவீரே ?
2.9.76

2267
ஒன்றும் பொய்யா மன்னனை வாயால் , உயிரோடும்
தின்றும் , தீரா வன் பழி கொண்டும் , திரு எய்தி ,
என்றும் நீரே வாழ உவந்தீர் ; அவன் ஏகக்
கன்றும் தாயும் போவன கண்டும் கழியீரே !
2.9.77

2268
இறந்தான் தந்தை 'ஈந்த
வரத்திற்கு இழிவு ' என்னா ;
'அறந்தான் ஈது ' என்று அன்னவன்
மைந்தன் அரசு எல்லாம்
துறந்தான் ; 'தாயின் சூழ்ச்சியின்
ஞாலம் அவனோடும்
பிறந்தான் , ஆண்டான் ' என்னும் இது
என்னால் பெறல் ஆம் ஏ ?
2.9.78

2269
'மாளும் என்றே தந்தையை
உன்னான் , வசை கொண்டாள்
கோளும் என்னாலே எனல்
கொண்டான் ; அது அன்று ஏல் ;
மீளும் அன்றே ? என்னையும்
மெய்யே உலகு எல்லாம்
ஆளும் என்றே போயினன்
அன்றோ அரசு ஆள்வான் ? '
2.9.79

2270
ஓதா நின்ற தொல் குல மன்னன் உணர்வு அப்பால்
யாதானும்தான் ஆக ; 'எனக்கே பணி செய்வான் ,
தீதா நின்ற சிந்தனை செய்தான் அவன் ' என்னப்
போதாதோ , என் தாய் இவள் கொண்ட பொருள் அம்மா ?
2.9.80

2271
'உய்யா நின்றேன் இன்னமும் ;
என்முன் உடன் வந்தான் ,
கை ஆர் கல்லைப் புல் அடகு
உண்ணக் கலம் ஏந்தி ,
வெய்யோன் நான் இன் சாலியின்
வெண் சோறு அமுது என்ன ,
நெய்யோடு உண்ணா நின்றது ,
நின்றார் நினையார் ஓ ? '
2.9.81

2272
” ‘வில் ஆர் தோளான் மேவினன் வெம் கானகம் ' என்ன ,
நல்லான் அன்றே துஞ்சினன் ; நஞ்சே அனையாள் ஐக்
கொல்லேன் , மாயேன் ; வன் பழியால் ஏ குறைவு அற்றேன்
அல்லேனோ யான் ! அன்பு உடையார்போல் அழுகின்றேன் !
2.9.82

2273
'பாரோர் கொள்ளார் ; யான் உயிர்
பேணிப் பழி பூணேன்
தீராது ஒன்றோ துன்பும் ! இவ்
ஊரில் திரு நில்லாள் ;
ஆரோடு எண்ணிற்று ? ஆர் உரை
கொண்டாய் ? அறம் எல்லாம்
வேரோடும் கேடு ஆக
முடித்து , என் விளைவித்தாய் ? '
2.9.83

2274
'கொன்றேன் நான் என் தந்தையை ,
மற்று உன் கொலை வாயால் ;
ஒன்றோ ? கானத்து அண்ணலை
உய்த்தேன் ; உலகு ஆள்வான்
நின்றேன் ; என்றால் , நின் பிழை
உண்டோ ? பழி உண்டோ ?
என்றேனும் தான் என் பழி
மாயும் இடம் உண்டோ ? '
2.9.84

2275
'கண்ணாலே என் செய்வினை
இன்னும் சில காண்பார்
மண்ணார் ; பாராது எள்ளுவர் ;
வாளா பழி பூண்டேன் ;
'உண்ணா நஞ்சம் கொல்கிலது '
என்னும் உரை உண்டு என்று
எண்ணா நின்றேன் ; அன்றி
இரேன் என் உயிரோடு ஏ .
2.9.85

2276
'ஏன்று , உன் பாவிக் கும்பி வயிற்றின் இடை வைகித்
தோன்றும் தீராப் பாதகம் அற்று , என் துயர் தீரச்
சான்றும் தானே நல் அறம் ஆகத் தகை ஞாலம்
மூன்றும் காண , மா தவம் யானே முயல்கின்றேன் . '
2.9.86

2277
'சிறந்தார் சொல்லும் நல் உரை
சொன்னேன் ; செயல் எல்லாம்
மறந்தாய் செய்தாய் ஆகுதி ;
மாயா உயிர் தன்னைத்
துறந்தாய் ஆகின் , தூயையும்
ஆதி ; உலகம் அத்து ஏ
பிறந்தாய் ஆதி ; ஈது அலது
இல்லை பிறிது ' என்றான் .
2.9.87

2278
பரதன் கோசலையைத் தொழச் செல்லுதல்
இன்னணம் , இனையன இயம்பி , யானும் இப்
பன்ன அரும் கொடு மனப் பாவி பாடு இரேன் ;
துன்ன அரும் துயர் கெடத் தூய கோசலை
பொன் அடி தொழுவன் ' என்று எழுந்து போயினான் .
2.9.88

2279
பரதன் கோசலையை வணங்கிப் புலம்புதல்
ஆண்தகை , கோசலை அருகர் எய்தினன் ,
மீண்டு மண் கிழிதர வீழ்ந்து , கேழ் கிளர்
காண்தகு தடம் கை இன் கமலச் சிறு அடி
பூண்டனன் , கிடந்தனன் , புலம்பினான் அரோ !
2.9.89

2280
பரதன் புலம்பிக் கூறல் (2280-2284)
'எந்தை எவ் உலகு உளான் ? எம்முன் யாண்டையான் ?
வந்தது , தமியென் , இம் மறுக்கம் காணவோ ?
சிந்தையின் உறுதுயர் தீர்த்திர் ஆல் ' எனும்
அந்தரம் அத்து அமரரும் அழுது சோரவே .
2.9.90

2281
'அடி தலம் கண்டிலென் யான் என் ஐயனை ;
படி தலம் காவலன் , பெயரற் பாலனோ ?
பிடித்திலிர் போலும் நீர் ; பிழைத்திரால் ' எனும்
பொடி தலம் தோள் உறப் புரண்டு சோர்கின்றான் .
2.9.91

2282
'கொடியவர் யாவரும் குலங்கள் வேர் அற
நொடிகிலர் ; யான் அது நுவல்வது எங்ஙனம் ?
கடியவள் வயிற்றினில் பிறந்த கள்வனேன் ,
முடிகுவென் , அரும் துயர் முடிய ' என்னும் ; ஆல் .
2.9.92

2283
'இரதம் ஒன்று ஊர்ந்து , பார் இருளை நீக்கும் அவ்
வரதனில் ஒளி பெற மலர்ந்த தொல் குலம்
பரதன் என்று ஒரு பழி படைத்தது ' என்னும் ஆல்
மரகத மலை என வளர்ந்த தோளினான் .
2.9.93

2284
'வாள் தொடு தானையான் வானில் வைகிடக்
காடு ஒரு தலைமகன் எய்தக் கண் இலா
நாடு ஒரு துயரிடை நைவது ஏ ? ' எனும்
தாள் தொடு தடக்கை அத் தருமமே அனான் .
2.9.94

2285
பரதன் தூயன் என்பதைக் கோசலை உணர்தல்
புலம்பு உறு குரிசில் தன் புலர்வு நோக்கினாள் ,
குலம் பொறை கற்பு இவை சுமந்த கோசலை
'நிலம் பொறை ஆற்றலன் , நெஞ்சம் தூய்து ' எனாச்
சலம் பிறிது உற , மனம் தளர்ந்து கூறுவாள் .
2.9.95

2286
கோசலையின் வினா
மை அறு மனத்து ஒரு மாசு உளான் அலன் ;
செய்யன் ஏ என்பது தேரும் சிந்தையாள் ,
'கைகயர் கோமகள் இழைத்த கைதவம் ,
ஐய ! நீ அறிந்திலை போலும் ஆல் ? ' என்றாள் .
2.9.96

2287
பரதன் சூள்கூறத் தொடங்கல்
தாள் உறு குரிசில் , அத் தாய் சொல் கேட்டலும் ,
கோள் உறு மடங்கலில் குமுறி விம்முவான் ,
நாள் உறு நல் அறம் நடுங்க , நாவினால்
சூள் உறு கட்டுரை சொல்லல் மேயினான் .
2.9.97

2288
பரதன் சூளுரைகள் (2288-2305)
'அறம் கெட முயன்றவன் , அருள் இல் நெஞ்சினன் ,
பிறன் கடை நின்றவன் , பிறரைச் சீறினோன் ,
மறம் கொடு மன் உயிர் கொன்று வாழ்ந்தவன் ,
துறந்த மாதவர்க்கு அருந்துயரம் சூழ்ந்துளோன் . '
2.9.98

2289
'குரவரை மகளிரை வாளில் கொன்று உளோன் ,
புரவலன் உறு பொருள் புனைவில் வாரினோன் ,
விரவலர் வெரிந் இடை விழிக்க மீண்டுளோன் ,
இரவலர் அரும் நிதி எறிந்து வௌவினோன் . '
2.9.99

2290
'தழைத்த தண் துளவினோன் தலைவன் அல்லன் என்று
அழைத்தவன் , அற நெறி அந்தணாளரில்
பிழைத்தவன் , பிழைப்பு இலா மறையைப் பேணலாது ,
இழைத்த வன் பொய் எனும் இழுதை நெஞ்சினோன் '
2.9.100

2291
'தாய் பசி உழந்து உயிர் தளரத் தான் தனிப்
பாய் பெரும் பாழ் வயிறு அளிக்கும் பாவியும் ,
நாயகன் பட நடந்தவனும் , நண்ணும் அத்
தீ எரி நரகம் அத்து கடிது செல்க யான் . '
2.9.101

2292
'தாளினில் அடைந்தவர் தம்மைத் தற்கு ஒரு
கோள் உற அஞ்சினன் கொடுத்த பேதையும் ,
நாளினும் அறம் மறந்தவனும் , நண் உறும்
மீளரு நரகு இடை கடிது வீழ்க யான் . '
2.9.102

2293
'பொய்க் கரி கூறினோன் , போருக்கு அஞ்சினோன் ,
கை கொளும் அடைக்கலம் கரந்து வவ்வினோன் ,
எய்த்த இடம் அத்து இடர் செய்தோன் , என்று இன்னோர் புகும்
மெய்க் கொடு நரகு இடை விரைவின் வீழ்க யான் . '
2.9.103

2294
அந்தணர் உறையுளை அனலி ஊட்டினோன் ,
மைந்தரைக் கொன்று உளோன் , வழக்கில் பொய்த்து உளோன் ,
நிந்தனை தேவரை நிகழ்த்தினோன் , புகும்
வெந்துயர் நரகத்து வீழ்க யானுமே .
2.9.104

2295
'கன்று உயிர் ஓய்ந்து உகக் கறந்து பால் உண்டோன் ,
மன்று இடை பிறர் பொருள் மறைத்து வவ்வினோன் ,
நன்றியை மறந்திடும் நயம் இல் நாவினோன் ,
என்று இவர் உறும் நரகு என்னது ஆகவே . '
2.9.105

2296
'ஆறு தன் உடன் வரும் அம் சொல் மாதரை
ஊறு கொண்டு அலைக்கத் தன் உயிர் கொண்டு ஓடினோன் ,
சோறு தன் அயல் உளோர் பசிக்கத் துய்த்து உளோன்
ஏறும் அக் கதியிடை யானும் ஏறவே . '
2.9.106

2297
'எஃகு எறி செரு முகத்து ஏற்ற தெவ்வருக்கு
ஒஃகினன் , உயிர் வளர்த்து உண்ணும் ஆசையான் ,
அஃகல் இல் அற நெறி ஆக்கியோன் பொருள்
வெஃகிய மன்னன் , வீழ் நரகின் வீழ்க யான் . '
2.9.107

2298
'அழி வரும் அரசியல் எய்தி , ஆகும் என்று ,
இழி வரு சிறு தொழில் இயற்றி , ஆண்டு , தன்
வழி வரு தருமத்தை மறந்து , மற்று ஒரு
பழி வரு நெறி படர் பதகன் ஆக யான் . '
2.9.108

2299
'தஞ்சு என ஒதுங்கினர் , தனது பார் உளோர் ,
எஞ்சல் இல் மறுக்கினோடு இரியல் போயுற ,
வஞ்சி சென்று இறுத்தவன் வாகை மீ கொள ,
அஞ்சின மன்னவன் ஆக யானும் ஏ . '
2.9.109

2300
'கன்னியை அழிசெயக் கருதினோன் , குரு
பன்னியை நோக்கினோன் , பருகினோன் நறை ,
பொன் இகழ் களவினில் பொருந்தினோன் , என
இன்னவர் உறு கதி என்னது ஆகவே . '
2.9.110

2301
'ஊண் நல உண் வழி நாயின் உண்டவன் ,
'ஆண் அலன் , பெண் அலன் , ஆர் கொல் ஆம் ? ' என
நாணலன் , நரகம் உண்டு என்னும் நல் உரை
பேணலன் பிறர் பழி பிதற்றி , ஆக யான் . '
2.9.111

2302
'மறு இல் தொல் குலங்களை மாசு இட்டு ஏற்றினோன் ,
சிறு விலை எளியவர் உணவு சிந்தினோன் ,
நறியன அயலவர் நாவின் நீர்வர
உறு பதம் நுங்கிய ஒருவன் ஆக யான் . '
2.9.112

2303
'வில்லினும் வாளினும் விரிந்த ஆண் தொழில்
புல்லிடை உகுத்தனென் பொய்ம்மை யாக்கையைச்
சில் பகல் ஓம்புவான் செறுநர் சீறிய
இல் இடை இடு பதம் ஏற்க , என் கையால் . '
2.9.113

2304
'ஏற்றவற்கு ஒருபொருள் உள்ளது , இன்று என்று
மாற்றலன் , உதவலன் , வரம்பு இல் பல் பகல்
ஆற்றினன் உழற்றும் ஓர் ஆதன் எய்தும் அக்
கூற்று உறு நரகின் ஓர் கூறு கொள்க யான் . '
2.9.114

2305
பிணிக்கு உறும் முடை உடல் பேணிப் பேணலார்த்
துணிக்குறு வயிர வாள் தடக்கை தூக்கிப் போய் ,
மணிக் குறு நகை இள மங்கைமார் கண்முன் ,
தணிக்குறு பகைஞரைத் தாழ்க , என் தலை . '
2.9.115

2306
'கரும்பு அலர் செந் நெல் அம் கழனிக் கான நாடு
அரும் பகை கவர்ந்து உண , ஆவி பேணினென் ,
இரும்பு அலர் நெடும் தளை ஈர்த்த கால் ஒடும்
விரும்பலர் முகத்து எதிர் விழித்து நிற்க யான் . '
2.9.116

2307
'தீ அன கொடியவள் செய்த செய்கையை
நாயினேன் உணரின் நல் நெறியில் நீங்கலாத்
தூயவர்க்கு இடர் இழைத்து உழலும் தோம் உடை
ஆயவர் வீழ்கதி அதனின் வீழ் கதி யான் . '
2.9.117

2308
கோசலை பரதனைத் தழுவிப் பாராட்டல் (2308-2310)
தூய வாசகம் சொன்ன தோன்றலைத்
தீய கானகம் திருவின் நீங்கி முன்
போயினான் வரக் கண்ட பொம்மல் ஆள் ,
ஆய காதலால் , அழுது புல்லினாள் .
2.9.118

2309
செம்மை நல் மனத்து அண்ணல் செய்கையும் ,
அம்மை தீமையும் , அறிதல் தேற்றினாள் ;
கொம்மை வெம் முலை குமுறு பால் உக ,
விம்மி விம்மி நின்று , அழுது வீங்கினாள் .
2.9.119

2310
'முன்னை நும் குல முதலுளோர்கள்தாம் ,
நின்னை யாவரே நிகர்க்கும் நீர்மையார் ?
மன்னர் மன்னவா ! ' என்று , வாழ்த்தினாள்
உன்ன உன்ன நைந்து உருகி விம்முவாள் .
2.9.120

2311
கோசலை பரதனைத் தந்தைக்கு இறுதிக்கடன் செய்க எனல்
'மறு இல் மைந்தனே ! வள்ளல் உந்தையார் ,
இறுதி எய்தி நாள் ஏழ் இரண்டின ;
சிறுவர் செய் கடன் செய்து தீர்த்தி ' என்று
உறுவல் மேயினாள் உரையின் ஏயினாள் .
2.9.121

2312
பரதன் வசிட்டனோடு சென்று தயரதன் உடலைக் காணுதல்
அன்னை ஏவினாள் அடி இறைஞ்சினான் ,
பொன்னின் வார் சடை புனிதனோடும் போய்த்
தன்னை நல்கியத் தரும நல்கினான்
பன்னு தொல் அறப் படிவம் நோக்கினான் .
2.9.122

2313
பரதன் அழுகை
மண்ணின்மேல் விழுந்து அலறி மாழ்குவான் ,
அண்ணல் , ஆழியான் , அவனி காவலான் ,
எண்ணெய் உண்ட பொன் எழில் கொள் மேனியைக்
கண்ண நீரினால் கழுவி ஆட்டினான் .
2.9.123

2314
தயரதன் உடம்பை விமானத்தேற்றுதல்
பற்றி அவ் வயின் பரிவின் வாங்கினார் ;
சுற்றும் நால் மறை துறை செய் கேள்வியார் ,
கொற்ற மண் கணை குமுற , மன்னனை
மற்று ஒர் பொன்னின் மா மானம் ஏற்றினார் .
2.9.124

2315
தயரதன் உடம்பை யானைமேல் வைத்துக்கொண்டு போதல்
கரை செய் வேலை போல் , நகரி கை எடுத்து ,
உரை செய் பூசல் இட்டு , உயிர் துளங்கு உற ,
அரச வேலை சூழ்ந்து , அழுது , கை தொழ
புரசை யானையில் கொண்டு போயினார் .
2.9.125

2316
வாத்தியங்களின் இரக்க ஒலி
சங்கு பேரியும் , தழுவு சின்னமும் ,
எங்கும் எங்கும் நின்று இரங்கி ஏங்குவ ,
மங்குல் தோய் நகர் மகளிர் ஆம் எனப்
பொங்கு கண் புடைத்து அழுவ போன்ற ஏ .
2.9.126

2317
தயரதன் உடலம்கொண்டு சரயுநதியை அடைதல்
மாவும் , யானையும் , வயங்கு தேர்களும் ,
கோவும் , நான்மறைக் குழுவும் , முன்செலத்
தேவிமார் ஒடு உம் கொண்டு , தெள் திரை
தாவு வார் புனல் சரயு எய்தினார் .
2.9.127

2318
ஈமப்பள்ளியில் தயரதனை ஏற்றிப் பரதனைக் கடன்செய் அழைத்தல்
எய்தி , நூல் உளோர் மொழிந்த யாவையும்
செய்து , தீ கலம் திருத்திச் செல்வனை ,
வெய்தின் ஏற்றினார் ; 'வீர ! நுந்தைபால்
பொய் இல் மாக் கடன் கழித்தி போந்து ' என்றார் .
2.9.128

2319
கடன்செய எழுந்த பரதனை வசிட்டன் தடுத்தல்
என்னும் வேலையில் , எழுந்த வீரனை ,
'அன்னை தீமையால் அரசன் நின்னையும்
துன்னு துன்பத்தால் , துறந்து போயினான் ,
முன்னரே ' என முனிவன் கூறினான் .
2.9.129

2320
பரதன் துயர்நிலை (2320-2324)
'துறந்து போயினான் ' எனவே , 'தோன்றல் நீ
பிறந்து பேர் அறம் பிழைத்தது ' என்றல் போல் ,
இறந்து போயினான் ; இருந்தது ஆண்டு அது
மறந்து வேறு ஒரு மைந்தன் ஆம் கொல் ஆம் !
2.9.130

2321
இடிக்கண் வாள் அரா இடைவது ஆம் எனாப்
படிக்கண் வீழ்ந்து அகம் பதைக்கும் நெஞ்சினான் ,
தடுக்கல் ஆகலாத் துயரம் தன் உளே
துடிக்க , விம்மி நின்று அழுது சொல்லுவான் .
2.9.131

2322
'உரைசெய் மன்னர் மற்று உன்னில் என்னில் யார் ?
இரவி தன் குலத்து எந்தை முந்தையோர்
பிரத பூசனைக்கு உரிய பேறு இலேன் ,
அரசு செய்யவோ ஆவது ஆயினேன் ? '
2.9.132

2323
'பூவில் நால் முகன் புதல்வன் ஆதியாம்
தாவு இல் மன்னர் , தம் தரும நீதியால்
தேவர் ஆயினார் ; சிறுவன் ஆகியே ,
ஆவ ! நான் பிறந்து அவத்தன் ஆனவா ! '
2.9.133

2324
'துன்னு தாள் வளம் சுமந்த தாழையில்
பன்னு வான் குலைப் பதடி ஆயினேன்
என்னை , என்னையே ஈன்று காத்த என்
அன்னையார் எனக்கு அழகு செய்தவா ! '
2.9.134

2325
சத்துருக்கனால் இறுதிக்கடனை நிறைவேற்றுதல்
என்று கூறி நின்று இடரில் மூழ்கும் அத்
துன்று தாரவற்கு இளைய தோன்றலால்
அன்று நேர் கடன் அமைவது ஆக்கினான் ,
நின்று நான்மறை நெறிசெய் நீர்மையான் .
2.9.135

2326
தயரதனுடைய தேவிமார் அறுபதினாயிரவரும் தீப்புகுதல்
இழையும் ஆரமும் இடையும் மின்னிடக்
குழையும் மா மலர்க் கொம்பு அனார்கள் தாம் ,
தழை இல் முண்டகம் தழுவு கான் இடை
நுழையும் மஞ்ஞை போல் , எரியில் மூழ்கினார் .
2.9.136

2327
அங்கி நீரினும் குளிர , அம்புயத்
திங்கள் வாள் முகம் திரு விளங்கு உறச்
சங்கை தீர்ந்து , தம் கணவர்பின் செலும்
நங்கைமார் புகும் உலகம் நண்ணினார் .
2.9.137

2328
ஈமக்கடன் முடித்த பரதன் மனையை அடைதல்
அனைய செய்கையால் , அரசர் கோமகற்கு
இனைய தன்மையால் இயைவ செய்து , பின் ,
மனையின் எய்தினான் மரபின் வாழ்வினை
வினையின் எய்தும் ஓர் பிணியின் வெ•கலான் .
2.9.138

2329
பரதன் இறுதிக்கடனை முடித்தல்
ஐந்தும் ஐந்தும் நாள் ஊழி ஆம் என ,
மைந்தன் , வெம் துயர்க் கடலின் வைகினான் ;
தந்தை தன் வயின் தருமம் யாவையும்
முந்து நூல் உளோர் முறையின் முற்றினான் .
2.9.139

2330
வசிட்டன் பரதனை அடைதல்
முற்றும் முற்றுவித்து உதவி , மும்மை நூல்
சுற்றம் யாவையும் தொடரத் தோன்றினான் ;
வெற்றி மாதவன் , வினை முடித்த அக்
கொற்ற வேல் நெடுங் குமரற் கூடினான் .
2.9.140

2331
மந்திரிமார் நகரப் பெருமக்களோடு பரதனை அடைதல்
'மன்னர் இன்றியே வையம் வைகல் தான்
தொன்மை அன்று ' எனத் துணியும் நெஞ்சினார் ,
அன்ன மா நிலம் அத்து அறிஞர்தம்மொடும் ,
முன்னை மந்திரம் கிழவர் முந்தினார் .
2.9.141

2.10 – Der Zug auf dem Weg

2.10 . ஆறு செல் படலம் (2332 - 2390 )

2332
மந்திரிமார் முதலியோர் பரதனை அடைதல்
வரன்முறை தெரிந்து உணர் மறையின் மா தவம் அத்து
அரு மறை முனிவனும் , ஆண்டையான் என ,
விரைவின் வந்து ஈண்டினர் ; விரகின் எய்தினர் ;
பரதனை வணங்கினர் ; பரியும் நெஞ்சினர் .
2.10.1

2333
மந்திரக் கிழவரும் , நகர மாந்தரும் ,
தந்திரத் தலைவரும் , தரணி பாலரும் ,
அந்தர முனிவரோடு அறிஞர் யாவரும் ,
சுந்தரக் குரிசிலை மரபில் சுற்றினார் .
2.10.2

2334
சுமந்திரன் வசிட்டன்முகத்தைக் கருத்துடன் நோக்குதல்
சுற்றினர் இருந்துழிச் சுமந்திரப் பெயர்ப்
பொன் தடந் தேர்வலான் , புலமை உள்ளத்தான் ,
கொற்றவற்கு உறு பொருள் குறித்த கொள்கையான்
முற்றுணர் முனிவனை முகத்து நோக்கினான் .
2.10.3

2335
சுமந்திரன் நோக்கினால் கூறியதை வசிட்டன் வாக்கால் பரதனுக்கு உரைத்தல் (2335-2342)
நோக்கினால் சுமந்திரன் நுவலல் உற்றதை ,
வாக்கினால் அன்றியே உணர்ந்த மாதவன் ,
'காக்குதி உலகு ! நின் கடன் அது ஆம் ' எனக்
கோக் குமரனுக்கு அது தெரியக் கூறுவான் .
2.10.4

2336
'வேதியர் , அருந்தவர் , விருத்தர் , வேந்தர்கள் ,
ஆதியர் நின் வயின் அடைந்த காரியம் ,
நீதியும் தருமமும் நிறுவ ; நீ இது ,
கோது அறு குணத்தினாய் ! மனத்துள் கோடியால் . '
2.10.5

2337
தருமம் என்று ஒரு பொருள் தந்து நாட்டுதல்
அருமை என்பது பெரிது அறிதி ; ஐய ! நீ ;
இருமையும் தருவதற்கு இயைவது ; ஈண்டு இது ,
தெருள் மனத்தார் செயும் செயல் இது ஆகுமால் .
2.10.6

2338
'வள் உறு வயிர வாள் அரசு இல் வையகம்
நள் உறு கதிர் இலாப் பகலும் , நாள் ஒடு உம்
தெள் உறு மதி இலா இரவும் , தேர்தரின்
உள் உறை உயிர் இலா உடலும் ஒக்குமே .
2.10.7

2339
தேவர் தம் உலகினும் , தீமை செய்து உழல்
மா வலி அவுணர்கள் வைகும் நாட்டினும் ,
ஏ எவை உலகம் என்று இசைக்கும் அன்னவை
காவல் செய் தலைவரை இன்மை கண்டிலம் .
2.10.8

2340
முறை தெரிந்து ஒருவகை முடிய நோக்குறின் ,
மறையவன் வகுத்தன , மண்ணில் , வான் இடை ,
நிறை பெருந்தன்மையின் நிற்ப , செல்வன ,
இறைகளை இல்லன யாவை ? காண்கிலம் .
2.10.9

2341
பூத்த நாள் மலர் அயன் ஆதிப் புண்ணியர்
ஏத்து வான் புகழினர் , இன்றுகாறும் கூக்
காத்தனர் ; பின் , ஒரு களைகண் இன்மையால்
நீத்த நீர் உடைகல நீரது ஆகுமால் .
2.10. 10

2342
'உந்தையோ இறந்தனன் ; உம்முன் நீத்தனன் ; $
வந்ததும் அன்னை தன் வரத்தில் , மைந்த ! நீ , $
அந்தம் இல் பேர் அரசு அளித்தி ; அன்னது $
சிந்தனை எமக்கு ' எனத் தெரிந்து கூறினான் .
2.10.11

2343
வசிட்டன் சொல்லைக் கேட்ட பரதன் நிலை (2343-2344)
'தஞ்சம் இவ் உலகம் , நீ தாங்குவாய் ' எனச்
செம் செவ்வே முனிவரன் செப்பக் கேட்டலும் ,
'நஞ்சினை நுகர் ' என , நடுங்குவாரினும்
அஞ்சினன் அயர்ந்தனன் அருவிக் கண்ணின் ஆன் .
2.10.12

2344
நடுங்கினன் ; நாத் தடுமாறி , நாட்டமும்
இடுங்கினன் ; மகளிரின் இரங்கும் நெஞ்சினன் ;
ஒடுங்கிய உயிரினன் ; உணர்வு கைதரத்
தொடங்கினன் , அரச அவைக்கு உள்ளம் சொல்லுவான் .
2.10.13

2345
பரதன் தன் உள்ளம் கருத்தை உரைத்தல் (2345-2349)
மூன்று உலகினுக்கும் ஓர் முதல்வன் ஆய் முதல்
தோன்றினன் இருக்க , யான் மகுடம் சூடுதல் ,
சான்றவர் உரைசெயத் தருமம் ஆதலால் ,
ஈன்றவள் செய்கையின் இழுக்கு உண்டாகும் ஓ ?
2.10.12

2346
'அடைவு அருங் கொடுமை என் அன்னை செய்கையை
நடை வரும் தன்மை நீர் , 'நன்று இது ' என்றிர் ஏல் ,
இடை வரும் காலம் ஈண்டு இரண்டும் நீத்து இது
கடை வரும் தீ நெறிக் கலியின் ஆட்சியோ ? '
2.10.13

2347
வேந்து அவை இருந்த நீர் , விமலன் உந்தியில்
பூத்தவன் முதலிய புவியுள் தோன்றினார் ,
மூத்தவர் இருக்கவே , முறைமையான் நிலம்
காத்தவர் உளர் எனின் காட்டிக் காண்டிர் ஆல் .
2.10.14

2348
நல் நெறி என்னினும் , நான் இந் நானில
மன் உயிர்ப் பொறை சுமந்து இருந்து வாழ்கிலேன் ;
அன்னவன் தனை கொணர்ந்து , அலங்கல் மா முடி
தொல் நெறி முறைமையின் சூட்டக் காண்டிர் ஆல் .
2.10.15

2349
அன்று எனின் , அவனொடும் அரிய கான் இடை
நின்று , இனிது இரும் தவம் நெறியின் ஆற்றுவென் ;
ஒன்று இனி உரைக்கில் என் உயிரை நீக்குவென்
என்றனன் ; என்றபோது , இருந்த பேர் அவை .
2.10.16

2350
அவையோர் மகிழ்ச்சி (2350-2351)
ஆன்ற பேர் அரசனும் இருப்ப , ஐயனும்
ஏன்றனன் மணி முடி ஏந்த , ஏந்தல் நீ ,
வான் தொடர் திருவினை மறுத்தி ; மன் இளந்
தோன்றல்கள் யார் உளர் நின்னின் தோன்றினார் .
2.10.19

2351
'ஆழியை உருட்டியும் , அறங்கள் போற்றியும் ,
வேள்வியை இயற்றியும் , வளர்க்க வேண்டும் ஓ ?
ஏழின் ஒடு ஏழ் எனும் உலகும் எஞ்சினும்
வாழிய நின் புகழ் ! ' என்று வாழ்த்தினார் .
2.10.20

2352
பரதன் , இராமனை அழைத்துவரல்பற்றி முரசறைவிக்கச் சத்துருக்கனிடம் கூறல்
குரிசிலும் தம்பியைக் கூவிக் 'கொண்டலின்
முரசு அறைந்து , இ நகர் முறைமை வேந்தனைத்
தருதும் ஈண்டு என்பது சாற்றித் தானையை ,
விரைவினில் எழுக ! என விளம்புவாய் ' என்றான் .
2.10.21

2353
சத்துருக்கன் சொல்லக் கேட்ட மக்கள் மகிழ்ச்சி
நல்லவன் உரைசெய , நம்பி கூறலும்
அல்லலில் அழுங்கிய அன்பின் மா நகர் ,
ஒல் என ஒலித்தது ஆல் ; உயிர் இல் யாக்கையைச்
சொல் எனும் அமிழ்தினால் துளித்தது என்னவே .
2.10.22

2354
கவிக் கூற்று (2354-2355)
அவித்த ஐம்புலத்தவர் ஆதியாய் உள
புவி தலை உயிர் எலாம் , இராமன் பொன் முடி
கவிக்கும் என்று உரைக்கவே களித்தலால் , அது
செவி புலம் நுகர்வது ஓர் தெய்வத் தேன் கொல் ஆம் .
2.10.23

2355
படு முரசு அறைந்தனர் , பரதன் தம்முனைக்
கொடி நகர்த் தரும் ; அவன் கொணர சேனையும்
முடுகுக என்ற சொல் மூரி மா நகர் ,
உடு பதி வேலையின் உதயம் போன்றதே .
2.10.24

2356
படையின் புறப்பாடு
எழுந்தது பெரும்படை , ஏழு வேலையின்
மொழிந்த பேர் ஊழியில் முழங்கி ; முந்து எழ
அழிந்தது கேகயன் மடந்தை ஆசை ; போய்க்
கழிந்தது துயர் , நெடும் காதல் தூண்டவே .
2.10.25

2357
படையின் செலவு (2357-2384)
பண்ணின புரவி தேர் பகடு பண்டியும்
மண்ணினை மறைத்தன ; வளர்ந்த மா கொடி
விண்ணினை மறைத்தன ; விரிந்த மா துகள்
கண்ணினை மறைத்தன , கமலத் தோனை ஏ .
2.10.26

2358
ஈசன் இவ் உலகினை அழிக்கும் நாள் எழும்
ஓசையின் நிமிர்ந்து உளது , ஒல்லென் பேர் ஒலி ;
காசையில் கரியவற் காண மூண்டு எழும்
ஆசையின் நிமிர்ந்தது , அவ் அனிக ராசியே .
2.10.27

2359
படியொடு திரு நகர் துறந்து , பல் மரம்
செடி ஒடு தொடர் வனம் நோக்கி , சீதையாம்
கொடி ஒடு நடந்த அக் கொண்டல் ஆம் எனப்
பிடியொடு நடந்தன பெருங்கை வேழமே .
2.10.28

2360
சேற்று இள மரை மலர் சிறந்த ஆம் எனக்
கால் தளம் பொலிதரு கன்னிமாரொடும்
ஏற்று , இளம் பிடி குலம் , இகலில் மெல் நடை
தோற்று , இள மகளிரைச் சுமப்ப போன்றவே .
2.10.29

2361
வேதனை வெயில் கதிர் தணிக்க , மென் மழைச்
சீத நீரொடு நெடும் கொடி உம் சென்றன ;
கோதை வெம் சிலையவன் கோலம் காண்கிலா
மாதரின் நுடங்குவ , வரம்பு இல் கோடியே .
2.10.30

2362
வெண் மதி மீச் செல மேகம் ஊர்ந்து என
அண்ணல் வெம் கதிரவன் , அளவு இல் மூர்த்தி ஆய் ,
மண் இடை இழிந்து , ஒரு வழி கொண்டால் என ,
எண் அரு மன்னவர் களிற்றின் ஏகினார் .
2.10.31

2363
தேர் மிசைச் சென்றது ஒர் சிந்து ; செம்முகக்
கார் மிசை கழிந்தது ஆர்கலி ; ஒர் கார்க் கடல்
ஏர் மிசை இவுளிமேல் ஏகிற்று ; எங்கணும்
பார் மிசை படர்ந்தது , பதாதிப் பௌவமே .
2.10.32

2364
தாரையும் , சங்கமும் , தாளம் , கொம்பொடு ,
வார் விசி பம்பையும் , துடியும் , மற்றவும் ,
பேரியும் இயம்பல சென்ற பேதைமைப்
பூரியர் குழாம் அத்து இடை அறிஞர் போலவே .
2.10.33

2365
தா அரு நாண் முதல் அணி அலால் , தகை
மேவரு கலங்களை வெறுத்த மேனியர் ,
தேவரும் மருள் கொளத் தெரியும் காட்சியர் ,
பூ உதிர் கொம்பு என மகளிர் போயினார் .
2.10.34

2366
அதிர் கடல் வையகம் அனைத்தும் காத்தவன்
விதி வரும் தனிக் குடை மீது இலாப் படை ,
பொதி பல கவிகை மீன் பூத்தது ஆகிலும்
கதிர் மதி நீங்கிய கங்குல் போன்றதே
2.10.35

2367
செல்லிய செலவினால் , 'சிறிய திக்கு ' எனச்
சொல்லிய சேனையைச் சுமந்தது ஏ எனில் ,
ஒல்லொலி வேலை நீர் உடுத்த பாரை , 'ஓர்
மெல்லியல் ' என்றவர் மெய்யரே கொலாம் ?
2.10.36

2368
தங்கு செம் சாந்து அகில் கலவை சார்கில ,
குங்குமம் கோட்டில , கோவை முத்து இல ,
பொங்கு இளம் கொங்கைகள் புதுமை வேறு இல ,
தெங்கு இளம் நீர் எனத் தெரிந்த காட்சிய .
2.10.37

2369
இன் துணையவர் முலை எழுது சாந்தினும்
மன்றல் அம் தாரினும் மறைந்து இலாமை ஆல் ,
துன்று இளங்கொடி முதல் தூறு நீங்கிய
குன்று எனப் பொலிந்தன குவவுத் தோள்களே .
2.10.38

2370
நறை அறு கோதையர் நாள் செய் கோலம் அத்து இன்
துறை அற , அஞ்சனம் துறந்த நாட்டங்கள்
குறை அற நிகர்த்தன கொற்றம் முற்றுவான் ,
கறை அறக் கழுவிய கால வேலையே .
2.10.39

2371
விரி மணி மேகலை விரவி ஆர்க்கில
தெரிவையர் அல்குல் , தார் ஒலி இல் தேர் என ;
பரிபுரம் ஆர்க்கில பவளச் சீறடி ,
அரி இனம் ஆர்க்கிலாக் கமலம் என்னவே .
2.10.40

2372
மல்கிய கேகயன் மடந்தை வாசகம்
நல்கியது அரிவையர் நடுவிற்கே கொல் ஆம் !
புல்கிய மலர் வடம் பூண்கிலாமையால்
ஒல்கிய ஒருவகைப் பொறை உயிர்த்தவே .
2.10.41

2373
'கோமகன் பிரிதலின் , கோலம் நீத்து உள
தாமரைச் செல்வியும் , தவத்தை மேவினாள் ;
காமனும் , அரும் துயர் கடலில் மூழ்கினான்
ஆம் ' என நிகழ்ந்தது அவ் அளவில் சேனையே .
2.10.42

2374
மண்ணையும் , வானையும் , வயங்கு திக்கையும் ,
உண்ணிய நிமிர் கடல் ஒக்கும் என்பது என் ?
கண்ணினும் மனத்தினும் கமலம் அத்து அண்ணல் தன்
எண்ணினும் நெடிது அவண் எழுந்த சேனை ஏ !
2.10.43

2375
அலை நெடும் புனல் அறக் குடித்தலால் , அகம்
நிலைபெற நிலை நெறி நிறுத்தலால் , நெடு
மலையினை மண் உற அழுத்தலால் , தமிழ்த்
தலைவனை நிகர்த்தது அத் தயங்கு தானை ஏ .
2.10.44

2376
அறிஞரும் சிறியரும் ஆதி அந்தமாச்
செறி பெருந் தானையும் திருவும் நீங்கலால் ,
குறியவன் புனல் எலாம் வயிற்றில் கொண்ட நாள் ,
மறி கடல் ஒத்தது அவ் அயோத்தி மாநகர் .
2.10.45

2377
பெரும் திரை நதிகளும் , வயலும் , பெட்பு உறு
மரங்களும் , மலைகளும் , மண்ணும் , கண் உறத்
திருந்தலில் , அயோத்தி ஆம் தெய்வ மா நகர்
அருந்தெரு ஒத்தது அ படை செல் ஆறு அரோ !
2.10.46

2378
'தார்கள் தாம் , கோதை தாம் , தாமம் , தாம் , தகை
ஏர் கடாம் , கலவை தாம் , கமழ்ந்தின்று ' என்பர் ஆல்--
கார்கள் தாம் என மிகக் கடுத்த கை மலை
வார் கடாம் அல்லது , அம்மன்னன் சேனையே .
2.10.47

2379
ஆள் உலாம் கடலினும் அகன்ற அக் கடல் ,
தோள் உலாம் குண்டலம் முதல தொல் அணி
கேள் உலாம் மின் ஒளி கிளர்ந்தது இல்லை ஆல் ;
வாள் உலாம் நுதலியர் மருங்குல் அல்லது ஏ .
2.10.48

2380
மத்தளம் முதலிய வயங்கு பல் இயம்
ஒத்தன சேறலின் , உரை இலாமையின் ,
சித்திரச் சுவர் நெடுஞ் சேனை தீட்டிய
பத்தியை நிகர்த்தது அ படை இன் ஈட்டம் ஏ .
2.10.49

2381
ஏடு அறு கோதையர் விழியின் எய்த கோல்
ஊடு உற உரம் தொளைத்து உயிர் உணாவகை ,
ஆடவர்க்கு அரும் பெரும் கவசம் ஆயது--
காடு உறை வாழ்க்கை அக் கண்ணன் நண்ணல் ஏ .
2.10.50

2382
கனங்குழைக் கேகயன் மகளின் கண்ணிய
சினம் கிடந்து எரிதலின் தீய்ந்தவே கொலாம்
அனங்கன் ஐங் கொடுங்கணை கடந்த ஆடவர்
மனம் , கிடந்து உண்கில மகளிர் கொங்கையே .
2.10.51

2383
இன்னணம் நெடும்படை ஏக , ஏந்தலும் ,
தன்னுடைத் திரு அரைச் சீரை சாத்தினான் ;
பின் இளையவனொடும் , பிறந்த துன்பொடும் ,
நல் நெடும் தேர் மிசை நடத்தல் மேயினான் .
2.10.52

2384
தாயர் முதலியோர் உடன்வரப் பரதன் செல்லுதல்
தாயரும் , அருந் தவத்தவரும் , தந்தையின்
ஆய மந்திரியரும் , அளவு இல் சுற்றமும் ,
தூய அந்தணர்களும் , தொடர்ந்து சூழ்வரப்
போயினன்-- திரு நகர்ப் புரிசை வாயிலே .
2.10.53

2385
சத்துருக்கன் கூனியைக் கொல்ல முயலுதல்
மந்தரைக் கூற்றமும் , வழிச்செல்வாரொடும்
உந்தியே போதல் கண்டு , இளவல் ஓடி ஆர்த்து ,
அந்தரத்து ஏற்றுவான் அழன்று , பற்றலும் ,
சுந்தரத் தோளவன் விலக்கிச் சொல்லுவான் .
2.10.54

2386
பரதன் தடுத்துக் கூறுதல் (2386-2387)
முன்னையர் முறைகெட முடித்த பாவியைச்
சின்னபின்னம் செய்து என் சினத்தைத் தீர்வென் ஏல் ,
'என்னை இன்று என் ஐயன் துறக்கும் ' என்று அலால் ,
'அன்னை ' என்று உணர்ந்திலென் ஐய ! நான் என்றான் .
2.10.55

2387
'ஆதலால் , முனியும் இன்று ஐயன் ; அந்தம் இல்
வேதனைக் கூனியை வெகுண்டும் என்னினும் ,
கோது இலா அருமறை குலவு நூல் வலாய் !
போதும் நாம் ' என்று கொண்டு அரிதில் போயினான் .
2.10.56

2388
இராமன் தங்கிய சோலையில் பரதன் தங்குதல் (2388-2389)
மொய் பெருஞ் சேனையும் மூரி ஞாலமும்
கை கலந்து அயல் ஒரு கடலின் சுற்றிட ,
ஐயனும் தேவியும் இளைய ஆளியும்
வைகிய சோலையில் தானும் வைகினான் .
2.10.57

2389
அல் அணை நெடுங் கண் நீர் அருவி ஆடினன் ,
கல் அணை கிழங்கொடு கனியும் உண்டிலன் ,
வில் அணைத்து உயர்ந்த தோள் வீரன் வைகிய
புல் அணை மருங்கில் , தான் பொடியின் வைகினான் .
2.10.58

2390
பரதன் ஊர்திகளை விடுத்துக் காலால் நடத்தல்
ஆண்டு நின்று , 'ஆண் தகை , அடியின் ஏகினான்
ஈண்டிய நெறி ' எனத் தானும் ஏகினான் ;
தூண்டிடு தேர்களும் துரக ராசியும்
காண்தகு கரிகளும் தொடரக் காலினே .
2.10.59

2.11 – Guha

2.11 . குகப்படலம் (2391 - 2462 )

2391
பரதன் கங்கையையடைதல்
பூ விரி பொலன் கழல் பொரு இல் தானையான்
காவிரிநாடு அன்ன கழனி நாடு ஒரீஇத்
தாவர சங்கமம் என்னும் தன்மைய
யாவையும் இரங்கிடக் கங்கை எய்தினான் .
2.11.1

2392
பரதனொடு சென்ற சேனையுள் யானையின் மிகுதி
எண்ணரும் சுரும்பு தம் இனத்துக்கு அல்லது
கண் அகன் பெரும் புனல் கங்கை எங்கணும்
அண்ணல் வெம் கரி மதம் அத்து அருவி பாய்தலால்
உண்ணவும் குடையயும் உரித்து அன்று ஆயதே .
2.11.2

2393
குதிரைகளின் மிகுதி
அடி மிசைத் தூளி , புக்கு , அடைந்த தேவர்தம்
முடி உறப் பரந்தது ; ஓர் முறைமை தேர்ந்து இலேம் ;
நெடிது உயிர்த்து உண்டவும் நீந்தி நின்றவும்
பொடி மிசைப் புரண்டவும் புரவி ஈட்டமே .
2.11.3

2394
காலாட்படையின் மிகுதி
பாலை ஏய் நிறம் அத்து ஒடு பண்டு தான் படர் ,
ஓலை ஏய் நெடுங்கடல் ஓடிற்று இல்லை ஆல் ;
மாலை ஏய் நெடுமுடி மன்னன் சேனையாம்
வேலையே மடுத்தது அக் கங்கை வெள்ளமே .
2.11.4

2395
பரதன் பின் சென்ற படையின் அளவு
கான்தலை நண்ணிய காளை பின் படர்
தோன்றலை , அவ் வழி தொடர்ந்து சென்றன
ஆன்றவர் உணர்த்திய அக்குரோணிகள்
மூன்று பத்தாயிரத்து இரட்டி முற்றுமே .
2.11.5

2396
படைவரக்கண்ட குகன் நினைவும் செயலும் (2396-2401)
அப்படை கங்கையை அடைந்த ஆயிடைத்
'துப்பு உடைக் கடலின் நீர் சுமந்த மேகத்தை
ஒப்பு உடை அண்ணலோடு உடற்ற ஏ கொல் ஆம்
இ படை எடுத்தது ' என்று எடுத்த சீற்றத்தான் .
2.11.6

2397
குகன் எனும் பெயரிய கூற்றின் ஆற்றலான் ,
தொகை முரண் சேனையைத் துகளின் நோக்குவான் ,
நகை மிகக் கண்கள் தீ நாற நாசியில்
புகை உறக் குனிப்புறும் புருவப் போர் விலான் .
2.11.7

2398
மை உறவு உயிர் எலாம் இறுதி வாங்குவான் ,
கை உறு கவர் அயில் பிடித்த காலன்தான்
ஐ ஐநூறாயிரம் உருவம் ஆயின
மெய் உறு தானையான் , வில்லின் கல்வியான் .
2.11.8

2399
கட்டிய சுரிகையன் , கடித்த வாயினன் ,
வெட்டிய மொழியினன் , விழிக்கும் தீயினன் ,
கொட்டிய துடியினன் , குறிக்கும் கொம்பினன்
'கிட்டியது அமர் ' எனக் கிளரும் தோளினான் .
2.11.9

2400
'எலி எலாம் இ படை ; அரவம் யான் ' என ,
ஒலி உலாம் சேனையை உவந்து கூவினான் ;
வலி உலாம் உலகினில் வாழும் வள் உகிர்ப்
புலி எலாம் ஒரு வழி புகுந்த போலவே .
2.11.10

2401
மருங்கு அடை தென் கரை வந்து தோன்றினான் ;
ஒருங்கு அடை நெடும் படை ஒல் என் ஆர்ப்பினோடு
அருங் கடை யுகம் தனில் , அசனி மா மழை
கருங்கடல் கிளர்ந்து என கலந்து சூழவே .
2.11.11

2402
குகன் தன் படையினர்க்கு இட்ட கட்டளை (2402-2403)
தோன்றிய புளிஞரை நோக்கிச் 'சூழ்ச்சியின்
ஊன்றிய சேனையை உம்பர் ஏற்றுதற்கு
ஏன்றனென் ; என் உயிர் துணைவன் கு ஈகுவான்
ஆன்ற பேர் அரசு ; நீர் அமைதிர் ஆம் ' என்றான் .
2.11.12

2403
துடி எறி ; நெறிகளும் துறையும் சுற்றுற
ஒடி எறி ; அம்பிகள் யாதும் ஓட்டலிர் ;
கடி எறி ; கங்கையின் கரை வந்தோர்களைப்
பிடி ; எறி பட எனப் பெயர்த்தும் கூறுவான் .
2.11.13

2404
குகன் மீட்டும் கூறல் (2404-2413)
அஞ்சன வண்ணன் , என் ஆர் உயிர்
நாயகன் , ஆளாமே ,
வஞ்சனையால் அரசு எய்திய
மன்னரும் வந்தார் ஏ !
செஞ்சரம் என்பன தீ
உமிழ்கின்றன , செல்லா ஓ ?
உஞ்சு இவர் போய்விடின் , நாய் குகன்
என்று எனை ஓதார் ஓ ?
2.11.14

2405
ஆழ நெடுந்திரை ஆறு கடந்து இவர் போவார் ஓ ?
வேழ நெடும்படை கண்டு விலங்கிடும் வில் ஆள் ஓ ?
தோழமை என்று அவர் சொல்லிய சொல் ஒரு சொல் அன்றோ ?
'ஏழைமை வேடன் இறந்திலன் ' என்று , எனை ஏசார் ஓ ?
2.11.15

2406
முன்னவன் என்று நினைந்திலன் ;
மொய் புலி அன்னான் , ஓர்
பின்னவன் நின்றனன் என்றிலன் ;
அன்னவை பேசானேல் ,
என் இவன் என்னை இகழ்ந்தது ? இவ்
எல்லை கடந்து அன்றோ ?
மன்னவர் நெஞ்சினில் , வேடர்
விடும் சரம் வாயா ஓ ?
2.11.16

2407
பாவமும் நின்ற பெரும்பழியும் பகை நண்பு ஓடு உம்
ஏவமும் என்பவை மண்ணுலகு ஆள்பவர் எண்ணார் ஓ ?
ஆ ! அது போக ! என் ஆர் உயிர்த் தோழமை தந்தான்மேல்
போவது , சேனையும் ஆர் உயிரும் கொடு போய் அன்று ஓ ?
2.11.17

2408
அரும் தவம் என் துணை ஆள ,
இவன் புவி ஆள்வான் ஓ ?
மருந்து எனின் அன்று உயிர் ; வண் புகழ்
கொண்டு பின் மாயேன் ஓ ?
பொருந்திய கேண்மை உகந்தவர்
தம்மொடு போகாது ஏ
இருந்ததும் நன்று கழிக்குவென்
என்கடன் இன்று ஓடு ஏ .
2.11.18

2409
தும்பியும் மாவும் மிடைந்த பெரும்படை சூழ்வாரும்
வம்பு இயல் தார் இவர் வாள் வலி கங்கை கடந்து அன்று ஓ ?
வெம்பிய வேடர் உளீர் ! துறை ஓடம் விலக்கீர் ஓ
நம்பி முன்னே இனி நம் உயிர் மாய்வது நன்று அன்றோ ?
2.11.19

2410
போன படைத் தலை வீரர் தமக்கு இரை போதா இச்
சேனை கிடக்கிடு ; தேவர் வரின் , சிலை மா மேகம்
சோனை படக் குடர் சூறை பட சுடர் வாளோடும்
தானை படத் தனி யானை படத் திரள் சாயேன் ஓ .
2.11.20

2411
நின்ற கொடைக் கை என் அன்பன் உடுக்க , நெடும் சீரை
அன்று கொடுத்தவள் மைந்தர் பலம் அத்து ஐ , என் அம்பாலே
கொன்று குவித்த நிணம் கொள் பிணக் குவை கொண்டு ஓடித்
துன்று திரைக் கடல் , கங்கை மடுத்து இடை தூராது ஓ ?
2.11.21

2412
ஆடு கொடிப் படை சாடி , அறத்தவரே ஆள
வேடு கொடுத்தது , பார் எனும் இப் புகழ் மேவீர் ஓ ?
நாடு கொடுத்த என் நாயகனுக்கு இவர் , நாம் ஆளும்
காடு கொடுக்கிலர் ஆகி , எடுத்தது காணீர் ஓ ?
2.11.22

2413
மா முனிவர்க்கு உறவு ஆகி , வனம் அத்து இடை ஏ வாழும்
கோ முனியத் தகும் என்று , மனம் அத்து இறை கொள்ளாதே ,
ஏ முனை உற்றிடில் , ஏழு கடல் படை என்றாலும்
ஆ முனையின் சிறு கூழ் என இப்பொழுது ஆகாது ஓ ?
2.11.23

2414
சுமந்திரன் பரதனிடம் குகன் தன்மை சொல்லல் (2414-2416)
என்பன சொல்லி , இரும்பு அன மேனியர் ஏனோர் முன்
வன் பணை வில்லினன் , மல் உயர் தோளினன் , வாள் வீரற்கு
அன்பனும் , நின்றனன் ; நின்றது கண்டு , அரி ஏறு அன்ன
முன்பனில் வந்து , மொழிந்தனன் மூரிய தேர் வல்லான் .
2.11.24

2415
கங்கை இருகரை உடையான் ,
கணக்கு இறந்த நாவாயான் ,
உங்கள் குலத் தனி நாதற்கு
உயிர் துணைவன் , உயர் தோளான் ,
வெம் கரியின் ஏறு அனையான் ,
வில் பிடித்த வேலையினான் ,
கொங்கு அலரும் நறும் தண் தார்க்
குகன் என்னும் குறி உடையான்
2.11.25

2416
கல் காணும் திண்மையான் ,
கரை காணாக் காதலான் ,
அல் காணில் கண்டு அனைய
அழகு அமைந்த மேனியான் ,
மல் காணும் திரு நெடும் தோள்
மழை காணும் மணி நிறத்தாய் !
நின் காணும் உள்ளத்தான் ,
நெறி எதிர் நின்றனன் என்றான் .
2.11.26

2417
பரதன் குகனைக்காண விரைதல்
தன்முன்னே , அவன் தன்மை
தன் துணைவன் முந்து உரைத்த
சொல் முன்னே உவக்கின்ற
துரிசு இலாத் திரு மனத்தான் ,
'மன் முன்னே தழீஇக் கொண்ட
மனக்கு இனிய துணைவன் ஏல் ,
என் முன்னே ; அவற் காண்பென்
யானே சென்று ' என எழுந்தான் .
2.11.27

2418
பரதன் தோற்றங்கண்ட குகன் நிலையும் செயலும் (2418-2421)
என்று எழுந்து தம்பியொடும் எழுகின்ற காதலொடும்
குன்று எழுந்து சென்றது எனக் குளிர் கங்கை கரை குறுகி
நின்றவனை நோக்கினான் , திருமேனி நிலை உணர்ந்தான் ,
துன்று கரு நறும் குஞ்சி எயினர்கோன் துண் என்றான் .
2.11.28

2419
வற்கலையின் உடையானை மாசு அடைந்த மெய்யானை
நல் கலை இல் மதி என்ன நகை இழந்த முகத்தானை
கல் கனியக் கனிகின்ற துயரானைக் கண் உற்றான் ,
வில் கையின் நின்று இடைவீழ , விம்முற்று நின்று ஒழிந்தான் .
2.11.29

2420
நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான் ; அயல் நின்றான்
தம்பியையும் ஒக்கின்றான் ; தவம் வேடம் தலைநின்றான் ;
துன்பம் ஒரு முடிவு இல்லை ; திசை நோக்கி தொழுகின்றான் ;
எம்பெருமான் பின்பிறந்தார் இழைப்பரோ பிழைப்பு ? என்றான் .
2.11.30

2421
உண்டு இடுக்கண் ஒன்று ; உடையான் ,
உலையாத அன்புடையான்
கொண்ட தவவேடமே
கொண்டிருந்தான் ; குறிப்பு எல்லாம்
கண்டு உணர்ந்து பெயர்கின்றேன் ;
காமின்கள் நெறி ; என்னாத்
தண் துறை ஓர் நாவாயில்
ஒரு தனியே தான் வந்தான் .
2.11.31

2422
பரதன் வணங்கக் குகன் தழுவுதல்
வந்து , எதிரே தொழுதானை வணங்கினான் ; மலர் இருந்த
அந்தணனும் தனை வணங்கும் அவனும் , அவனடி வீழ்ந்தான் ;
தந்தையினும் களி கூரத் தழுவினான் , தகவு உடையோர்
சிந்தையினும் சென்னியினும் வீற்றிருக்கும் சீர்த்தியான் .
2.11.32

2423
குகன் வினாவும் பரதன் கூறும் விடையும்
தழுவின புளிஞர் வேந்தன்
தாமரைச் செம் கணான் ஐ
'எழுவினும் உயர்ந்த தோளாய் !
எய்தியது என்னை ? ' என்ன ,
'முழுது உலகு அளித்த தந்தை
முந்தையோர் முறையில் நின்றும்
வழுவினன் , அதனை நீக்க
மன்னனைக் கொணர்வான் ' என்றான் .
2.11.33

2424
பரதன்பால் தீதின்மை கண்ட குகன் வணங்கிக் கூறல் (2424-2426)
கேட்டனன் கிராதர் வேந்தன் ;
கிளர்ந்து எழும் உயிரன் ஆகி ,
மீட்டும் மண்ணதனில் வீழ்ந்தான் ;
விம்மினன் , உவகை வீங்கத்
தீட்ட அரு மேனி மைந்தன்
சேவடிக் கமலப் பூவில்
பூட்டிய கையன் பொய் இல்
உள்ளத்தன் புகலல் உற்றான் .
2.11.34

2425
தாய் உரை கொண்டு , தாதை
உதவிய தரணி தன்னைத்
தீ வினை என்ன நீத்துச்
சிந்தனை முகத்தில் தேக்கிப்
போயினை என்ற போழ்து ,
புகழினோய் ! தன்மை கண்டால்
ஆயிரம் இராமர் நின் கேழ்
ஆவரோ ? தெரியின் அம்மா !
2.11.35

2426
என் புகழ்கின்றது ஏழை
எயினனேன் ? இரவியென்பான்
தன் புகழ்க் கற்றை மற்றை
ஒளிகளைத் தவிர்க்குமா போல ,
மன் புகழ் பெருமை நுங்கள்
மரபினோர் புகழ்கள் எல்லாம்
உன் புகழ் ஆக்கிக்கொண்டாய்
உயர் குணம் அத்து உரவு தோளாய் !
2.11.36

2427
பரதன்பால் குகன் ஒப்பற்ற அன்பு கொள்ளுதல்
என இவை அன்ன மாற்றம்
இவைவன பலவும் கூறிப்
புனை கழல் புலவு வேல் கைப்
புளிஞர் கோன் பொரு இல் காதல்
அனையவற்கு அமைவில் செய்தான் ;
ஆர் அவற்கு அன்பு இலாதார்
நினைவு அரும் குணம் கொடு
அன்றோ இராமன்மேல் நிமிர்ந்த காதல் .
2.11.37

2428
இராமன் உறைந்த இடத்தைப் பரதனுக்குக் குகன் காட்டுதல்
அ வழி அவனை நோக்கி ,
அருள் தரு வாரி அன்ன
செம் வழி உள்ளத்து அண்ணல் ,
தென் திசை செங்கை கூப்பி ,
'எ வழி உறைந்தான் நம் முன் ? '
என்றலும் , எயினர் வேந்தன் ,
'இ வழி வீர ! யானே
காட்டுவல் ; எழுக ' என்றான் .
2.11.38

2429
இராமன் பள்ளிகொண்ட இடம் கண்ட பரதனுடைய செயலும் சொல்லும் (2429-2430)
கார் எனக் கடிது சென்றான் ;
கல் இடை படுத்த புல்லின்
வார் சிலைத் தடக்கை வள்ளல்
வைகிய பள்ளி கண்டான் ;
பார் மிசைப் பதைத்து வீழ்ந்தான் ;
பருவரல் பரவை புக்கான் .
வார் மணிப் புனலால் மண்ணை
மண்ணுநீர் ஆட்டும் கண்ணான் .
2.11.39

2430
இயன்றது என் பொருட்டின் ஆல் இவ்
இடர் உனக்கு என்ற போழ்தும் ,
அயின்றனை கிழங்கும் காயும்
அமுது என , அரிய புல்லில்
துயின்றனை எனவும் , ஆவி
துறந்திலென் ; சுடரும் காசு
குயின்று உயர் மகுடம் சூடும்
செல்வமும் கொள்வென் யானே .
2.11.40

2431
பரதன் , இலக்குவன் இரவை எங்கே கழித்தான் ? எனக் குகன் கூறல் (2431-2432)
தூண் தர நிவந்த தோளான்
பின்னரும் சொல்லுவான் , 'அந்
நீண்டவன் துயின்ற சூழல்
இது எனில் , நிமிர்ந்த நேயம்
பூண்டவன் , தொடர்ந்து பின்னே
போந்தவன் , பொழுது நீத்தது
யாண்டு ? ' என இனிது கேட்டான் ;
எயினர் கோன் இதனைச் சொன்னான் .
2.11.41

2432
'அல்லை ஆண்டு அமைந்த மேனி
அழகனும் அவளும் துஞ்ச ,
வில்லை ஊன்றிய கையோடும்
வெய்து உஇர்ப்பு ஓடு உம் வீரன் ,
கல்லை ஆண்டு உயர்ந்த தோளாய் !
கண்கள் நீர் சொரிய கங்குல்
எல்லை காண்பு அளவும் நின்றான் ;
இமைப்பு இலன் நயனம் ' என்றான் .
2.11.42

2433
பரதன் இலக்குவன் நிலைகண்டு பாராட்டுதலும் தன் நிலைகண்டு நொந்து கூறலும்
என்பத்தைக் கேட்ட மைந்தன் ,
'இராமனுக்கு இளையார் ' என்று
முன்பு ஒத்த தோற்றத் தேம் இல் ,
யான் என்றும் முடிவு இலாத
துன்பத்துக்கு ஏது ஆனேன் ;
அவன் அது துடைக்க நின்றான் ;
அன்பத்துக்கு எல்லை உண்டோ ?
அழகிது என் அடிமை என்றான் .
2.11.43

2434
பரதன் , கங்கை கடத்துவிக்குமாறு குகன்பால் வேண்டுதல்
அ இடை , அண்ணல் தானும் ,
அன்று அரும் பொடியின் வைகித்
'தெவ் இடைதர நின்று ஆர்க்கும்
செறி கழல் புளிஞர் கோமாஅன் !
இவ்விடைக் கங்கையாற்றின்
ஏற்றினை ஆயின் , எம்மை
வெவ் இடர் கடல் நின்று ஏற்றி ,
வேந்தன்பால் விடுத்தது ' என்றான் .
2.11.44

2435
குகன் கட்டளையால் நாவாய்கள் வருதல் (2435-2436)
'நன்று ' எனப் புளிஞர் வேந்தன்
நண்ணினன் தமரை ; 'நாவாய்
சென்று இனி தருதிர் ' என்ன ,
வந்தன ; சிவன் சேர் வெள்ளிக்
குன்றெனக் குனிக்கும் அம்பொற்
குவடு என குபேரன் மானம்
ஒன்று என நாணிப் பல வேறு
உருவு கொண்டனைய ஆன .
2.11.45

2436
நங்கையர் நடையின் அன்னம்
நாண் உறு செலவின் நாவாய் ,
கங்கையும் இடம் இலாமை ,
மிடைந்தன கலந்த எங்கும் ;
அங்கொடு இங்கு இழித்தி ஏற்றும்
அமைதியின் அமரர் வையம் அத்து
இங்கு ஒடு அங்கு இழித்தி ஏற்றும்
இரு வினை என்னல் ஆன .
2.11.46

2437
குகன் நாவாய்கள் வந்தமை கூற , அவற்றில் படைகளை யேற்றும்படி
பரதன் சுமந்திரனிடம் சொல்லுதல்
'வந்தன வரம்பு இல் நாவாய் ;
வரி சிலை குரிசில் மைந்த !
சிந்தனை யாவது ? ' என்று
சிருங்கிபேரியர் கோன் செப்பச்
சுந்தர வரி விலானும்
சுமந்திரன் தன்னை நோக்கி ,
'எந்தை ! இத் தானை தன்னை
ஏற்றுதி , விரைவின் ' என்றான் .
2.11.47

2438
படைகள் கங்கையைக் கடத்தல்
குரிசிலது ஏவலால் அக்
குரகதத் தேர் வலானும்
வரிசையின் வழாமை நோக்கி ,
மரபு உளி வகையின் ஏற்றக்
கரி பரி இரதம் காலாள்
கணக்கு அறு கரையில் வேலை
எரி மணி திரையின் வீசும்
கங்கை ஆறு ஏறிற்று அன்றே .
2.11.48

2439
யானைகள் கங்கையை நீந்திக் கடத்தல் (2439-2441)
இடி படு முழக்கம் பொங்க , இன மழை மகர நீரை
முடிவு உற முகப்ப , ஊழி இறுதியில் மொய்ப்ப போலக்
கொடியொடு வங்கம் வேலைக் கூம்பு ஒடு படர்வ போல
நெடிய கை எடுத்து நீட்டி நீந்தின நெடுங்கை வேழம் .
2.11.49

2440
யானைகள் இறங்கி நீந்துதலால் கங்கைநீர் கரைகடந்தோடுதல்
சங்கமும் மகர மீனும் தரளமும் மணியும் தள்ளி ,
வங்கம் நீர் கடலும் வந்து தன் வழிப் படர , மானப்
பொங்கு வெம் களிறு நூக்கக் கரை ஓரீஇப் போயிற்று ; அம்மா !
கங்கையும் இராமற் காணும் காதலது என்ன மாதோ .
2.11.50

2441
கங்கையில் நீந்தும் யானைகளின் மத்தகத் தோற்றம்
பாங்கின் உத்தரியம் மானப் படர் திரை தவழப் பாரின்
வீங்கு நீர் அழுவம் தன்னுள் விழும் மதக் கலுழி வெள்ளம் அத்து
ஓங்கல்கள் தலைகள் தோன்ற ஒளித்து , அவண் உயர்ந்த கும்பம் ,
பூங்குழல் கங்கை நங்கை முலை எனப் பொலிந்த மாதோ !
2.11.51

2442
தேருறுப்புக்கள் நாவாயில் அக்கரை சேர்தல்
கொடிஞ்சு ஒடு தட்டும் அச்சும் ஆழியும் கோத்த மொட்டும்
நெடும் சுவர் கொடியும் யாவும் நெறி வரும் முறையின் நீக்கி ,
விடும் சுவல் புரவியோடும் வேறு வேறு ஏற்றிச் சென்ற
மடிஞ்சபின் உடம்பு கூட்டும் வினை என வயிரத் தேர்கள் .
2.11.52

2443
குதிரைகள் நாவாய் மீது அக்கரை சேர்தல்
நால் இரண்டு ஆய கோடி நவை இல் நாவாய்கள் மீது ஆ
சேல் திரண்டு அனைய ஆய கதியொடு நிமிரச் சென்ற ;
பால் திரண்ட அனைய மெய்ய , பயம் திரண்டனைய நெஞ்ச ,
கால் திரண்ட அனைய கால , கடும் நடை கலினப் பாய்மா
2.11.53

2444
ஓடத்திற் செல்லும் மாதர்களின் தோற்றம் (2444-2446)
ஊடு உற நெருக்கி , ஓடத்து ஒருவர்முன் ஒருவர் கிட்டிச்
சூடகத் தளிர்க்கை மாதர் தழுவினர் , துவன்றித் தோன்றப்
பாடு இயல் களி நல் யானைப் பந்தி அம் கடையின் குத்தக்
கோடுகள் மிடைந்த என்ன , மிடைந்தன குவவுக் கொங்கை .
2.11.54

2445
பொலம் குழை மகளிர் , நாவாய்ப் போக்கின் ஒன்று ஒன்று தாக்க ,
மலங்கினர் , இரண்டு பாலும் மறுகினர் , வெருவி நோக்க ,
அலங்கு நீர் வெள்ளம் தள்ளி அழிதர , அங்கும் இங்கும்
கலங்கின வெருவிப் பாயும் கயல் குலம் நிகர்த்த கண்கள் .
2.11.55

2446
இயல்வு உறு செலவின் நாவாய்
இரு கையும் எயினர் தூண்டத்
துயல்வன துடுப்பு வீசும்
துவலைகள் , மகளிர் மென் தூசு
உயல்வு உறு பரவை அல்குல்
ஒளிப்பு அறத் தளிப்ப , உள்ளத்து
அயர்வு உறும் மதுகை மைந்தர்க்கு
அயா வுயிர்ப்பு அளித்தது அம்மா !
2.11.56

2447
நாவாய்கள் சென்று சென்று திரும்புந் தோற்றம்
இ கரை இரைத்த சேனை எறிகடல் முகந்த ஏகி ,
அ கரை அடைய வீசி , வறியன அணுகும் நாவாய் ,
புக்கு அலை ஆழி நல் நீர் பொறுத்தன , போக்கி போக்கி ,
அக்கணம் உவரி மீளும் அகல் மழை நிகர்த்த ; அம்மா !
2.11.57

2448
நாவாய்கள் கப்பல்கள் போலச் செல்லுதல்
அகில் இடு தூபம் அன்ன
ஆய் மயில் பீலி ஆர்த்த
முகிழ் உடை முரண் மாத் தண்டு
கூம்பு என , முகிலின் வண்ணத்
துகில் ஒடு தொடுத்த செம் பொன்
தகடு இடை தொடுத்த முத்தம்
நகு கொடி நெடிய பாயின்
நவ் எனச் சென்ற ; நாவாய் .
2.11.58

2449
மகளிர் ஏறிய ஓடங்கள் வானம் ஊர்தி போல விளங்குதல்
ஆனனம் கமலம் அத்து அன்ன , மின் அன்ன அமிர்தச் செவ்வாய்த்
தேன் நனை குழலார் ஏறும் அம்பிகள் சிந்தும் முத்தம்
மீன் என , விரிந்த கங்கை விண் எனப் பண்ணை முற்றி ,
வானவர் மகளிர் ஊரும் மானமே நிகர்த்த மாது ஓ !
2.11.59

2450
ஓடங்கள் உயிர்படைத்தவைபோல நடத்தல்
துளி படத் துழாவு திண் கோல் துடுப்பு இரு காலில் தோன்ற ,
நளிர் புனல் கங்கை யாற்றில் நண்டு எனச் செல்லும் நாவாய் ,
களி உடை மஞ்ஞை அன்ன கனம் குழைக் கயல் கண் மாதர்
ஒளிர் அடிக் கமலம் தீண்ட , உயிர் படைத்தனவே ஒத்த .
2.11.60

2451
முனிவர் வான்வழிச் சென்று கங்கையினைக் கடத்தல்
மை அறு விசும்பில் மண்ணில் மற்றும் ஓர் உலகில் முற்றும்
மெய் வினை தவமே ; அன்றி , மேலும் ஒன்று உளதோ ? கீழோர்
செய்வினை நாவாய் ஏறித் தீண்டலர் , மனத்தில் செல்லும்
மொய் விசும்பு ஓடம் ஆகத் தேவரின் முனிவர் போனார் .
2.11.61

2452
படையாவும் நகர மக்கள் அனைவரும் கங்கை கடந்தமை
'அறுபதினாயிரம் அக்குரோணி ' என்று
இறுதி செய் சேனையும் , எல்லை தீர் நகர்
மறு அறு மாந்தரும் , மகளிர் வெள்ளமும் ,
செறி திரைக் கங்கை பின் கிடக்கச் சென்ற ஏ .
2.11.62

2453
பரதன் நாவாயில் ஏறுதல்
சுழித்து நீர் வரு துறை ஆற்றைச் சூழ் படை
கழித்து நீங்கியது எனக் கள்ள ஆசையை
அழித்து , வேறு அவனி பண்டு ஆண்ட வேந்தரை
இழித்து , மேல் ஏறினான் , தானும் ஏறினான் .
2.11.63

2454
பரதன் குகனுக்குக் கோசலையை அறிமுகமாக்குதல்
சுற்றத்தார் தேவரொடும் தொழ நின்ற
கோசலையைத் தொழுது நோக்கிக்
'கொற்றம் தார் குரிசில் ! இவர் ஆர் ? ' என்று
குகன் வினவக் 'கோக்கள் வைகும்
முற்றத்தான் முதல் தேவி , மூன்று உலகும்
ஈன்றானை முன் ஈன்றானைப்
பெற்றத்தால் பெறும் செல்வம் யான் பிறத்தல்
ஆல் துறந்த பெரியாள் ' என்றான் .
2.11.64

2455
பரதன் கோசலைக்குக் குகனை அறிமுகமாக்குதல்
என்றலுமே அடியின் மிசை நெடிது வீழ்ந்து
அழுவானை , இவன் யார் என்று
கன்று பிரி காரா இன் துயர் உடைய கொடி
வினவக் கழல் கால் மைந்தன்
இன் துணைவன் இராகவனுக்கு ; இலக்குவற்கும்
இளையவற்கும் எனக்கும் மூத்தான் ;
குன்று அனைய திரு நெடுந்தோள் குகன் என்பான் ,
இ நின்ற குரிசில் என்றான் .
2.11.65

2456
கோசலை கூறிய வாழ்த்துரை
நைவீர் அலீர் மைந்தீர் ! இனித் துயரால்
நாடு இறந்து காடு நோக்கி
மெய் வீரர் பெயர்ந்ததுவும் நலம் ஆயிற்று ஆம்
அன்றே ? விலங்கல் திண் தோள்
கை வீரக் களிறு அனைய காளை இவன்
தன்னோடு கலந்து நீங்கள்
ஐவீரும் ஒருவீராய் , அகல் இடத்தை
நெடுங்காலம் அளித்திர் என்றாள் .
2.11.66

2457
சுமித்திரையை அறிவித்தல்
அறம் தானே என்கின்ற அயல் நின்றாள்
தனை நோக்கி , 'ஐய ! அன்பின்
நிறைந்தாளை உரை ' என்ன , நெறி திறம்பாத்
தன் மெய்யை நிற்பது ஆக்கி ,
இறந்தான் தன் இளந்தேவி , யாவர்க்கும்
தொழுகுலம் ஆம் 'இராமன் பின்பு
பிறந்தானும் உளன் ' என்னப் பிரியாதான் தனைப்
பயந்த பெரியாள் என்றான் .
2.11.67

2458
குகன் கைகேயியைச் சுட்டி , இவர் யார் ? என்று வினவுதல்
சுடும் மயானம் அத்து இடை தன் துணை ஏகத்
தோன்றல் துயர்க் கடலின் ஏகக் ,
கடுமை ஆர் கானம் அத்து இடை கருணை ஆர்
கலி ஏகக் கழல் கால் மாயன்
நெடுமையால் அன்று அளந்த உலகு எல்லாம் தன்
மனம் அத்து ஏ நினைந்து செய்யும்
கொடுமையால் அளந்தாளை 'யார் இவர் ? ' என்று
உரை என்னக் குரிசில் கூறும் .
2.11.68

2459
பரதன் குகனுக்குக் கைகேயியை அறிமுகமாக்குதல்
படர் எலாம் படைத்தாளைப் பழி வளர்க்கும்
செவிலியைத் தன் பாழ்த்த பாவிக்
குடரிலே நெடுங்காலம் கிடந்தேன் கு உம் உயிர்ப்
பாரம் குறைந்து தேய ,
உடர் எலாம் , 'உயிர் இலா எனத் தோன்றும்
உலகத்தே ஒருத்தி அன்றே
இடர் இலா முகத்தாளை அறிந்திலை ஏல்
இந் நின்றாள் என்னை ஈன்றாள் .
2.11.69

2460
பரதன் ஏறிய ஓடம் தென்கரை அடைதல்
என்னக் கேட்டு அவ் இரக்கம் இலாளையும் ,
தன் நல் கையின் , வணங்கினன் தாய் என ;
அன்னப் பேடை சிறை இலதாய்க் கரை ,
துன்னிற்று என்னவும் வந்தது தோணியே .
2.11.70

2461
தாய்மார் சிவிகையில் வரப் பரதன் நடந்து செல்லுதல்
இழிந்த தாயர் சிவிகையின் ஏகத் தான்
பொழிந்த கண்ணீர்ப் புது புனல் போயினான் ;
ஒழிந்திலன் குகனும் , உடன் ஏகினான் ;
கழிந்தனன் பல காவதம் காலின் ஏ .
2.11.71

2462
பரதன் வரப் பரத்துவாச முனிவன் எதிர்கொள்ளல்
பரத்தின் நீங்கும் பரத்துவன் என்னும் பேர்
வரத்தின் மிக்கு உயர் மாதவன் வைகு இடம்
அருத்தி கூர அணுகினன் ; ஆண்டு அவன் ,
விருத்தி வேதியரோடு எதிர் மேவினான் .
2.11.72

2.12 – Textabschnitt

2.12 . திருவடிசூட்டு படலம் (2463 - 2604 )

2463
பரதன் வணங்க முனிவன் ஆசி கூறுதல்
வந்த மா தவத்தோன் ஐ அம் மைந்தனும் ,
தந்தை ஆம் எனத் தாழ்ந்து வணங்கினான் ;
இந்து மோலி அன்னானும் , இரங்கினான் ,
அந்தம் இல் நலத்து ஆசிகள் கூறினான் .
2.12.1

2464
பரத்துவன் பரதனை வினாதல்
'எடுத்த மா முடி சூடி , நின்பால் இயைந்து
அடுத்த பேர் அரசு ஆண்டிலை , ஐய ! நீ ,
முடித்த வார் சடைக் கற்றையை , மூசு தூசு
உடுத்து நண்ணுதற்கு உற்று உளது யாது ? ' என்றான் .
2.12.2

2465
பரதன் விடையிறுத்தல் (2465-2466)
சினக் கடும் திறல் சீற்ற வெம் தீயினால்
மனக் கடுப்பினன் , மா தவத்து ஓங்கலை ,
'எனக்கு அடுப்பது இயம்பிலை நீ என்தான் ?
உனக்கு அடுப்பது அன்று , ஆல் , உரவோய் ! ' எனா .
2.12.3

2466
மறையின் கேள்வற்கு மன் இளம் தோன்றல் , பின் ,
'முறையின் நீங்கி முது நிலம் கொள்கிலேன் ;
இறைவன் கொள்கிலன் ஆம் எனின் , யாண்டு எலாம்
உறைவென் கானத்து ஒருங்கு உடனே ' என்றான் .
2.12.4

2467
பரதன் உரையால் முனிவர்கள் மகிழ்தல்
உரைத்த வாசகம் கேட்டலும் , உள் எழுந்து
இரைத்த காதல் இரும் தவத்தோர்க்கு எலாம்
குரைத்த மேனியொடு உள்ளம் குளிர்ந்தவால் ,
அரைத்த சாந்துகொடு அப்பியது என்னவே .
2.12.5

2468
அந்தி வந்தடைதல்
அன்ன காதல் அருந்தவர் , 'ஆண்தகை !
நின்னை ஒப்பவர் யார் உளர் நீ அலால் ? '
என்ன வாழ்த்திடும் ஏல்வை , இரவியும்
பொன்னின் மேருவில் போய் மறைந்திட்டது ஏ .
2.12.6

2469
பரதன் சேனைக்குப் பரத்துவன் விருந்து அளித்தல் (2469-2479)
ஆய காலையில் ஐயனைக் கொண்டு தன்
தூய சாலை குறுகினன் தோம் இலான் ;
'மேய சேனைக்கு அமைப்பென் விருந்து ' எனாத்
தீயின் ஆவுதி செங்கையின் ஓக்கினான் .
2.12.7

2470
துறந்த செல்வன் நினையத் துறக்கம்தான்
பறந்து வந்து படிந்தது ; பல்சனர் ,
பிறந்து வேறு ஒர் உலகு பெற்றார் என ,
மறந்து வைகினர் முன்னைத் தம் வாழ்வு எலாம் .
2.12.8

2471
நந்தல் இல் அறம் நந்தினர் ஆம் என ,
அந்தரத்தின் அரம்பையர் , அன்பினர் ,
வந்து உவந்து எதிர் ஏற்றனர் , மைந்தரை ,
இந்துவின் சுடர் கோயில் கொண்டு ஏகினார் .
2.12.9

2472
நானம் நன்கு உரைத்தார் , நளிர் வான் இடை
ஆன கங்கை அரும் புனல் ஆட்டினார் ;
கான மா மணிக் கற்பகம் தாங்கிய
ஊனம் இல் மலர் ஆடை உடுத்தினார் .
2.12.10

2473
கொம்பின் நின்று நுடங்குறு கொள்கையார் ,
செம் பொனின் கல ராசி திருத்தினார் ;
அம்பரத்தின் அரம்பையர் , அன்பொடும் ,
உம்பர் கோன் நுகர் இன் அமிழ்து ஊட்டினார் .
2.12.11

2474
அஞ்சு அடுத்த அமளி , அலத்தகப்
பஞ்சு அடுத்த பரிபுரப் பல்லவம் ,
நஞ்சு அடுத்த நயனியர் , நவ்வியின்
துஞ்ச , அத்தனை மைந்தரும் துஞ்சினார் .
2.12.12

2475
ஏந்து செல்வம் அத்து இமையவர் ஆம் எனக்
கூந்தல் தெய்வ மகளிர் கொண்டாடினார் ,
வேந்தர் ஆதி , சிவிகையின் வீங்கு தோள்
மாந்தர் காறும் , வரிசை வழாமலே .
2.12.13

2476
மாதர் யாவரும் வானவர் தேவியர்
கோது இல் செல்வத்து வைகினர் , கொவ்வை வாய்த்
தீது இல் தெய்வ மடந்தையர் , சேடியர் ,
தாதிமார் , எனத் தம் பணி கேட்பவே .
2.12.14

2477
நந்து அம் நந்த வனங்களில் , நாள் மலர்க்
கந்தம் உந்திய கற்பகக் காவில் , நின்று
அந்தர் வந்தென , அந்தி தன் கை தர
மந்தம் முந்த , நடந்தது வாடை ஏ .
2.12.15

2478
மான்று அளிக் குலம் மா மதம் வந்து உணத்
தேன் தளிர்த்த கவளமும் , செம் கதிர்
கான்ற நெல் தழைக் கற்றையும் , கற்பகம்
ஈன்று அளிக்க , நுகர்ந்தன யானையே .
2.12.16

2479
நரகதர்க்கு அறம் நல்கும் நலத்த நீர்
கர கதக் கரி கால் நிமிர்த்து உண்டன ;
மரகதத்தின் கொழுந்து என வார்ந்த புல்
குரகதம் அத்து இன் குழாங்களும் கொண்டவே .
2.12.17

2480
பரதன் காய்கிழங்கு உண்டு புழுதியில் வதித்தல்
இன்னர் , இன்னணம் யாவரும் , இந்திரன்
துன்னு போகங்கள் துய்த்தனர் ; தோன்றல்தான் ,
அன்ன காயும் கிழங்கும் உண்டு , அவ் இராப்
பொன்னின் மேனி பொடி உறப் போக்கினான் .
2.12.18

2481
இரவு நீங்கிக் கதிரவன் தோன்றுதல்
நீல வல் இருள் நீங்கலும் , நீங்குறும்
மூலம் இல் கனவில் , திரு முற்று உற ,
ஏல நல்வினை துய்ப்பவர்க்கு ஈறுசெல்
காலம் என்னக் கதிரவன் தோன்றினான் .
2.12.19

2482
துறக்கம் நீங்கப் படையினர் உறக்கம் நீங்கல்
ஆறி நின்று அறம் ஆற்றலர் வாழ்வு எனப்
பாறி வீந்தது செல்வம் ; பரிந்திலர்
தேறி , முந்தைத் தம் சிந்தையர் ஆயினார் ,
மாறி வந்து பிறந்து அன்ன மாட்சியார் .
2.12.20

2483
சேனை எழுந்து பாலையை யடைதல்
காலை என்று எழுந்தது ; கண்டு , வானவர் ,
'வேலை ' என்று , 'அனிகம் ' என்று ஏங்கி விம்முறச்
சோலையும் கிரிகளும் சுண்ணமாய் எழப்
பாலை சென்று , அடைந்தது பரதன் சேனை ஏ .
2.12.21

2484
சேனை பாலையைக் கடத்தல் (2484-2486)
எழுந்தது துகள் ; அதின் , எரியும் வெய்யவன்
அழுந்தினன் , அவிப்ப அரும் வெம்மை ஆறினான் ;
பொழிந்தன கரி மதம் , பொடி வெங் கானகம்
இழிந்தன , வழி நடந்து ஏற தொணாமை ஏ .
2.12.22

2485
வடி உடை அயில் படை மன்னர் வெண் குடை
செடி உடை நெடு நிழல் செய்த ; தீப் பொதி
படி உடைப் பரல் உடைப் பாலை , மேல் உயர்
கொடி உடைப் பந்தரின் , குளிர்ந்தது எங்குமே .
2.12.23

2486
'பெருகிய செல்வம் நீ பிடி ' என்றாள் வயின்
திருகிய சீற்றத்தால் செம்மையாய் , நிறம்
கருகிய அண்ணலைக் கண்டு , காதலின்
உருகிய , தளிர்த்தன உலவை ஈட்டமே .
2.12.24

2487
சேனை சித்திரகூடம் சேர்தல்
வன் தெறு பாலையை மருதம் ஆம் எனச்
சென்றது , சித்திரகூடம் சேர்ந்தது ஆல் ;
ஒன்று உரைத்து , 'உயிரினும் ஒழுக்கம் நன்று ' எனப்
பொன்றிய புரவலன் பொரு இல் சேனையே .
2.12.25

2488
பரதன் சேனையை இலக்குவன் காணுதல் (2488-2489)
தூளியின் படலையும் , துரகம் , தேரொடு ,
மூள் இருஞ் சினக் கரி முழங்கும் ஓதையும் ,
ஆள் இருங் குழுவினர் ஆரவாரமும் ,
'கோள் இரும் படை இது ' என்று உணரக் கூறவே .
2.12.26

24897
எழுந்தனன் இளையவன் , ஏறினான் நிலம்
கொழுந்து உயர்ந்து அனையது ஓர் நெடிய குன்றின்மேல் ,
செழும் திரைப் பரவையைச் சிறுமை செய்த அக்
கழுந்து உடை வரி சிலைக் கடலை நோக்கினான் .
2.12.27

2490
இலக்குவன் சீற்றம் கொள்ளல்
'பரதன் , இப் படை கொடு , பார் கொண்டான் , மறம்
கருதி , உள் கிடந்தது ஓர் கறுவு காதலால் ,
விரதம் உற்று இருந்தவன் மேல் , வந்தான் ; இது
சரதம் , மற்று இலது ' எனத் தழங்கு சீற்றத்தான் .
2.12.28

2491
இலக்குவன் இராமனை அடைதல்
குதித்தனன் பாரிடைக் குவடு நீறு எழ
மிதித்தனன் , இராமனை விரைவின் எய்தினான் ,
'மதித்திலன் , பரதன் நின்மேல் வந்தான் , மதில்
பதிப் பெருஞ் சேனையின் பரப்பினான் ' எனா .
2.12.29

2492
இலக்குவன் போர்க் கோலம் கொள்ளல்
கட்டினன் சுரிகையும் கழலும் ; பல் கணைப்
புட்டிலும் பொறுத்தனன் ; கவசம் பூட்டு அமைத்து
இட்டனன் ; எடுத்தனன் வரிவில் ; ஏந்தலைத்
தொட்டு அடி வணங்கி நின்று , இனைய சொல்லினான் .
2.12.30

2493
இலக்குவன் வீரவுரை பகர்தல் (2493-2504)
'இருமையும் இழந்த அப் பரதன் ஏந்து தோள்
பருமையும் , அன்னவன் படைத்த சேனையின்
பெருமையும் , நின் ஒரு பின்பு வந்த என்
ஒருமையும் கண்டு , இனி உவத்தி உள்ளம் நீ . '
2.12.31

2494
'படர் எலாம் படப் படும் பரும யானையின்
திடர் எலாம் உருட்டின , தேரும் ஈர்த்தன ,
குடர் எலாம் திரைத்தன , குருதி ஆறுகள்
கடர் எலாம் மடுப்பன பலவும் காண்டி ஆல் . '
2.12.32

2495
'கருவியும் , கைகளும் , கவச மார்பமும் உம் ,
உருவின உயிரினோடு , உதிரம் தோய்வு இல
திரிவன , சுடர்க் கணை , திசைக் கை யானைகள்
வெருவரச் செய்வன , காண்டி , வீர ! நீ . '
2.12.33

2496
'கோடகத் தேர்படு , குருதி தாவிய
ஆடகத் தட்டு இடை , அலகை , அற்று உகு
கேடகத் தடக்கைகள் கவ்விக் கிந்தின ,
நாடகம் நடிப்பன காண்டி , நாத ! நீ . '
2.12.34

24976
'பண் முதிர் களிறு ஒடு பரந்த சேனையின்
எண் முதல் அறுத்து , நான் இமைப்பின் நீக்கலால் ,
விண் முதுகு உளுக்கவும் , வேலை ஆடையின்
மண் முதுகு ஆற்றவும் காண்டி , வள்ளல் ! நீ . '
2.12.35

2498
நிவந்த வான் குருதியின் நீத்தம் நீந்தி மெய்
சிவந்த சாதகரொடு சிறு கண் கூளியும் ,
கவந்தமும் , 'உலகம் நின் கையது ஆயது ' என்று ,
உவந்தன குனிப்பன காண்டி , உம்பர் போல் .
2.12.36

2499
'சூழி வெம் கட கரி , துரக ராசிகள் ,
பாழி வன் புயம் அத்து இகல் வயவர் பட்டு அற ,
ஆழி வெம் குருதியால் அழிந்த வேலைகள்
ஏழும் , ஒன்றாகி நின்று இரைப்பக் காண்டி ஆல் . '
2.12.37

2500
'ஆள் அற , அலங்கு தேர் அழிய , ஆடவர்
வாள் அற , வரிசிலை துணிய , மா கரி
தாள் அறத் தலை அறப் புரவி , தாளொடும்
தோள் அற வடி கணை தொடுப்பக் காண்டியால் . '
2.12.38

2501
'தழைத்த வான் சிறையன , தசையும் கவ்வின ,
அழைத்த வான் பறவைகள் , அலங்கு பொன் வடிம்பு
இழைத்த வான் பகழி புக்கு இருவர் மார்பிடைப்
புழைத்த வான் பெருவழி போகக் காண்டியால் . '
2.12.39

2502
'ஒரு மகள் காதலின் உலகை நோய் செய்த
பெருமகன் ஏவலின் பரதன் தான் பெறும்
இரு நிலம் ஆள்கை விட்டு , இன்று , என் ஏவலால்
அரு நரகு ஆள்வது காண்டி , ஆழியாய் ! '
2.12.40

2503
'வையகம் துறந்து வந்து அடவி வைகுதல்
எய்தியது உனக்கு ' என , நின்னை ஈன்றவள்
நைதல் கண்டு உவந்தவள் , நவையின் ஓங்கிய
கைகயன் மகள் , விழுந்து அரற்றக் காண்டியால் .
2.12.41

2504
அரம் சுட அழல் நிமிர் அலங்கல் வேலினாய் !
விரஞ்சு ஒரு நொடியில் , இவ் அனிக வேலையை
உரம் சுடு வடிக்கணை ஒன்றில் வென்று , முப்
புரம் சுடும் ஒருவனின் , பொலிவென் யான் என்றான் .
2.12.42

2505
இராமன் இலக்குவனை மறுத்துக் கூறல் (2505-2510)
'இலக்குவ ! உலகம் ஓர் ஏழும் ஏழும் நீ
கலக்குவன் என்பது கருதினால் , அது
விலக்குவது அரிது ; அது விளம்ப வேண்டும் ஓ ?
புலக்கு உரித்து ஒரு பொருள் புகலக் கேட்டி ஆல் '
2.12.43

2506
'நம் குலத்து உதித்தவர் , நவையின் நீங்கினார் ,
எங்கு உலப்புறுவர்கள் ? எண்ணின் , யாவரே
தம் குலத்து ஒருவரும் தருமம் நீங்கினார் ?
பொங்கு உலத் திரள் ஒடு உம் பொருத தோளினாய் ! '
2.12.44

2507
'எனைத்து உள மறை அவை இயம்பல் பாலன ,
பனை திரள் கரக் கரிப் பரதன் செய்கையே ;
அனைத்திறம் அல்லன அல்ல ; அன்னது
நினைத்திலை , என்வயின் நேய நெஞ்சின் ஆல் . '
2.12.45

2508
'பெருமகன் ஏவலின் , பிறந்த காதலின்
வரும் என நினைகையும் , மண்ணை என் வயின்
தரும் என நினைகையும் தவிரத் தானையால்
பொரும் என நினைகையும் புலமைப் பாலது ஓ ? '
2.12.46

2509
'பொன் ஒடும் பொரு கழல் பரதன் போந்தனன் ,
நல் நெடும் பெரும்படை நல்கல் அன்றியே ,
என்னொடும் பொரும் என இயம்பற் பாலதோ ?
மின் ஒடு உம் பொருவுற விளங்கும் வேலினாய் ! '
2.12.47

2510
'சேண் உயர் தருமத்தின் தேவைச் செம்மையின்
ஆணியை , அன்னது நினைக்கல் ஆகுமோ ?
பூண் இயல் மொய்ம்பினாய் ! போந்தது ஈண்டு எனைக்
காணிய ; நீ இது பின்னும் காண்டியால் ! '
2.12.48

2511
பரதனும் தம்பியும் முதலில் வருதல்
என்றனன் , இளவலை நோக்கி , ஏந்தலும்
நின்றனன் ; பரதனும் , நிமிர்ந்த சேனையைப்
'பின் தருக ' என்று , தன் பிரிவு இல் காதலின்
தன் துணைத் தம்பியும் தானும் முந்தினான் .
2.12.49

2512
இராமன் பரதனை நோக்குதல்
தொழுது உயர் கையினன் , துவண்ட மேனியன் ,
அழுது அழி கண்ணினன் , 'அவலம் ஈது ' என
எழுதிய படிவம் ஒத்து , எய்துவான் தனை ,
முழுது உணர் சிந்தையான் முடிய நோக்கினான் .
2.12.50

2513
இராமன் இலக்குவனிடம் கூறுதல்
கார்ப் பொரு மேனி அக் கண்ணன் காட்டினான் ,
'ஆர்ப்பு உறு வரி சிலை இளைய ! ஐய ! நீ ,
தேர்ப் பெருந் தானை அப் பரதன் சீறிய
போர்ப் பெருங் கோலத்தைப் பொருந்த நோக்கு ' எனா .
2.12.51

2514
இலக்குவன் கண்ணீர் வடித்து நிற்றல்
எல் ஒடுங்கிய முகத்து இளவல் நின்றனன் ,
மல் ஒடுங்கிய புயத்தவனை வைது எழும்
சொல்லொடும் சினம் அத்து ஒடும் உணர்வு சோர்தர ,
வில் ஒடு உம் கண்ணின் நீர் நிலம் அத்து வீழவே .
2.12.52

2515
தொழுதுகொண்டே பரதன் தோன்றுதல்
கோது அறத் தவம் செய்து குறிப்பின் எய்திய
நாதனைப் பிரிந்தனள் , நலத்து நீங்கினாள் ,
வேதனைத் திருமகள் மெலிகின்றாள் விடு
தூது எனப் பரதனும் தொழுது தோன்றினான் .
2.12.53

2516
பரதன் இராமனடியில் விழுதல்
'அறம்தனை நினைந்திலை ! அருளை நீத்தனை !
துறந்தனை முறைமையை ! ' என்னும் சொல்லினான் ,
மறந்தனன் , மலர் அடி வந்து வீழ்ந்தனன் ,
இறந்தனன் தாதையை எதிர்கண்டு என்னவே .
2.12.54

2517
இராமனும் அழுதல்
உண்டு கொல் உயிர் என ஒடுங்கினான் உருக்
கண்டனன் , நின்றனன் கண்ணன் , கண் எனும்
புண்டரீகம் பொழி புனல் அவன் சடா
மண்டலம் நிறைந்துபோய் வழிந்து சோரவே .
2.12.55

2518
இராமன் பரதனைத் தழுவுதல்
அயா உயிர்த்து , அழு கண் நீர் அருவி மார்பிடை
உயா உற திரு உளம் உருகப் புல்லினான் ,
நியாயம் அத்தனைக்கும் ஓர் நிலயம் ஆயினான் ,
தயா முதல் அறம் அத்து இன் ஐ தழீஇயது என்னவே .
2.12.56

2519
இராமன் தந்தையின் நலத்தை வினாவுதல்
புல்லினன் நின்று , அவன் புனைந்த வேடம் அத்து ஐ
பல் முறை நோக்கினான் , பலவும் உன்னினான் ;
'அல்லலின் அழுங்கினை , ஐய ! ஆள் உடை
மல் உயர் தோளினான் வலியன் ஓ ? ' என்றான் .
2.12.57

2520
தந்தை இறந்ததைப் பரதன் கூறுதல்
அரியவன் உரைசெயப் பரதன் , 'ஐய ! நின்
பிரிவு எனும் பிணியினால் , என்னைப் பெற்ற அக்
கரியவள் வரம் எனும் காலன் ஆல் , தனக்கு
உரிய மெய் நிறுவிப் போய் , உம்பரான் ' என்றான் .
2.12.58

2521
இராமன் மயங்கி விழுதல்
'விண் இடை அடைந்தனன் ' என்ற வெய்ய சொல் ,
புண் இடை அயில் எனச் செவி புகாமுனம் ,
கண் ஒடு மனம் சுழல் கறங்கு போல ஆய் ,
மண் இடை விழுந்தனன் வானின் உம்பரான் .
2.12.59

2522
தந்தை இறந்தமைக்கு இராமன் புலம்பல் (2522-2529)
இரு நிலம் சேர்ந்தனன் இறை , உயிர்த்திலன் ,
உரும் இனை அரவு என உணர்வு நீங்கினான் ;
அருமையின் உயிர்வர அயாவுயிர்த்து , அகம்
பொருமினன் பல் முறை , புலம்பினான் அரோ .
2.12.60

2523
'நந்தா விளக்கு அனைய நாயகனே ! நானிலத்தோர்
தந்தாய் ! தனி அறத்தின் தாயே ! தயாநிலையே !
எந்தாய் ! இகல் வேந்தர் ஏறே ! இறந்தனையே ?
அந்தோ ! இனி , வாய்மைக்கு ஆர் உளரே மற்று ? ' என்றான் .
2.12.61

2524
'சொல் பெற்ற நோன்பின் துறையோன் அருள் வேண்டி ,
நல் பெற்ற வேள்வி , நவை நீங்க , நீ இயற்றி ,
என் பெற்று , நீ பெற்றது இன் உயிர் போய் நீங்கல் ஓ ?
கொல் பெற்ற வெற்றிக் கொலை பெற்ற கூர் வேலோய் ! '
2.12.62

2525
'மன் உயிர்க்கு நல்கு உரிமை
மண் பாரம் நான் சுமக்கப்
பொன் உயிர்க்கும் தாரோய் !
பொறை உயிர்த்த ஆறு இதுவோ ?
உன் உயிர்க்கும் கூற்றாய்
உலகு ஆள உற்றேன் ஓ ?
மின் உயிர்க்கும் தீவாய்
வெயில் உயிர்க்கும் வெள் வேலோய் ! '
2.12.63

2526
'எம் பரத்தது ஆக்கி அரசுரிமை , இந்தியங்கள்
தம் பரத்தில் வீழாத் தவம் இழைத்த ஆறு இது ஓ ?
சம்பரப் பேர்த் தானவனைத் தள்ளிச் சதமகற்கு , அன்று ,
அம்பரத்தின் நீங்கா அரசு அளித்த ஆழியாய் ! '
2.12.64

2527
'வேண்டும் திறத்தாரும் வேண்டா அரசாட்சி
பூண்டு , இவ் உலகுக்கு இடர் கொடுத்த புல்லனேன் ,
மாண்டு முடிவது அல்லால் , மாயா உடம்பு இது கொண்டு ,
ஆண்டு வருவது இனி , யார் முகத்தே நோக்கவோ ? '
2.12.65

2528
'தேன் அடைந்த சோலைத்
திருநாடு கைவிட்டுக்
கான் அடைந்தேன் என்னத்
தரியாது , காவல ! நீ
வான் அடைந்தாய் ; இன்னம்
இருந்தேன் நான் , வாழ்வு உகந்து ஏ ;
ஊன் அடைந்த தெவ்வர்
உயிர் அடைந்த ஒள் வேலோய் ! '
2.12.66

2529
'வண்மையும் , மானமும் , வானவர்க்கும் பேர்க்ககிலாத்
திண்மையும் , செங்கோல் நெறியும் , திறம்பாத
உண்மையும் , எல்லாம் உடனே கொண்டு ஏகினை ஏ !
தண்மை தகை மதிக்கும் ஈந்த தனி குடையோய் ! '
2.12.67

2530
இராமனைப் பலரும் தாங்கித் தேற்றுதல்
என்று எடுத்துப் பற்பலவும் பன்னி , இடர் உழக்கும்
குன்று எடுத்த போலும் குவவுத் தோள் கோள் அரியை ,
வன் தட கைத் தம்பியரும் , வந்து அடைந்த மன்னவரும் ,
சென்று எடுத்துத் தாங்கினார் ; மா வதிட்டன் தேற்றினான் .
2.12.68

2531
முனிவர் மன்னர் முதலியோர் வருதல்
பன் அரிய நோன்பின் பரத்துவனே ஆதியாம்
பின்னு சடையோரும் , பேர் உலகம் ஓர் ஏழின்
மன்னவரும் , மந்திரியர் எல்லாரும் , வந்து அடைந்தார் ;
தன் உரிமைச் சேனைத் தலைவோரும் தாம் அடைந்தார் .
2.12.69

2532
வசிட்டன் பேசத் தொடங்குதல்
மற்றும் வரற்பாலர் எல்லாரும் வந்து அடைந்து ,
சுற்றும் இருந்த அமைதியினில் , துன்பு உழக்கும்
கொற்றக் குரிசில் முகம் நோக்கிக் கோ மலரோன்
பெற்ற பெருமைத் தவ முனிவன் பேசுவான் .
2.12.70

2533
வசிட்டன் மரணத்தின் உண்மையைக் கூறுதல் (2533-2539)
'துறத்தலும் நல் அறத் துறையும் அல்லது ,
புறத்து ஒரு துணை இலை , பொருந்தும் மன்னுயிர்க்கு ,
இறத்தலும் பிறத்தலும் இயற்கை ' என்பதை
மறத்தி ஓ , மறைகளின் வரம்பு கண்ட நீ ?
2.12.71

2534
உண்மை இல் பிறவிகள் உலப்பு இல் கோடிகள்
தண்மையில் வெம்மையில் தழுவின எனும்
வண்மையை நோக்கிய , வலிய கூற்றின்பால்
கண்மையும் உளது எனக் கருதல் ஆகுமோ ?
2.12.72

2535
பெறுவதன் முன் உயிர் பிரிதல் காண்டியால் ,
மறு அறு கற்பினில் வையம் யாவையும்
அறுவதினாயிரம் ஆண்டும் ஆண்டவன்
இறுவது கண்டு , அவற்கு இரங்கல் வேண்டுமோ ?
2.12.73

2536
சீலமும் , தருமமும் சிதைவு இல் செய்கையாய் !
சூலமும் , திகிரியும் , சொல்லும் தாங்கிய ,
மூலம் வந்து உதவிய , மூவர்க்கு ஆயினும் ,
காலம் என்று ஒரு வலை கடக்கல் ஆகுமோ ?
2.12.74

2537
கண் முதல் காட்சிய , கரை இல் நீளத்த ,
உள் முதல் பொருட்கு எலாம் ஊற்றம் ஆவன ,
மண் முதல் பூதங்கள் மாயும் என்ற போது ,
எண் முதல் உயிர்க்கு நீ இரங்கல் வேண்டும் ஓ ?
2.12.75

2538
புண்ணிய நறு நெயில் , பொரு இல் காலம் ஆம்
திண்ணிய திரியினில் , விதி என் தீயினில் ,
எண்ணிய விளக்கு அவை இரண்டும் எஞ்சினால் ,
அண்ணலே ! அவிவதற்கு ஐயம் யாவதோ ?
2.12.76

2539
இவ் உலகத்தினும் இடர் உளே கிடந்து ,
அவ் உலகத்தினும் நரகில் ஆழ்ந்து , தம்
வெவ் வினை துய்ப்பன விரிந்த யோனிகள் ,
எவ் அளவில் செல எண்ணல் ஆகுமோ ?
2.12.77

2540
தயரதன் விண்டுவின் உலகினை அடைந்தான் எனல்
உண்டு கொல் இது அலது உதவி நீ செய்வது ?
எண் தகு குணத்தினாய் ! தாதை என்றலால் ,
புண்டரீகத் தனி முதற்கும் போக்கு அரு
விண்டுவின் உலகு இடை விளங்கினான் அரோ !
2.12.78

2541
தந்தைக்கு நீர்க்கடன் செலுத்தக் கூறுதல் (2541-2542)
ஐய ! நீ யாது ஒன்றும் அவலிப்பாய் அலை ;
உய் திறம் அவற்கு இனி இதனின் ஊங்கு உண்டோ ?
செய்வன வரன் முறை திருத்திச் சேந்த பின்
கையினால் ஒழுக்குதி கடன் எலாம் என்றான் .
2.12.79

2542
விண்ணு நீர் மொக்குளின் விளியும் யாக்கையை
எண்ணி நீ அழுங்குதல் இழுதைப் பாலதால் ;
கண்ணின் நீர் உகுத்தலின் கண்டது இல்லை ; போய்
மண்ணு நீர் உகுத்தி , நீ , மலர் கையால் என்றான் .
2.12.80

2543
இராமன் நீர்க்கடன் செலுத்துதல் (2543-2544)
என்ற பின் , ஏந்தலை ஏந்தி , வேந்தரும் ,
பொன் திணிந்து அன சடைப் புனிதனோடும் , போய்ச்
சென்றனர் செறி திரைப் புனலில் ; 'செய்க ' என ,
நின்றனர் இராமனும் , நெறியை நோக்கினான் .
2.12.81

2544
புக்கனன் புனலினில் , முழுகிப் போந்தனன் ,
தக்க நல் மறையவன் சடங்கு காட்டத் தான்
முக்கையின் நீர் விதி முறையின் ஈந்தனன் ,
ஒக்க நின்று உயிர் தொறும் உணர்வு நல்குவான் .
2.12.82

2545
இராமன் பன்னசாலைக்குத் திரும்புதல்
ஆனவன் பிற உள யாவும் ஆற்றிப் பின்
மான மந்திரத்தவர் , மன்னர் , மாதவர் ,
ஏனையர் பிறர்களும் , சுற்ற ஏகினன் ,
சானகி இருந்த அச் சாலை எய்தினான் .
2.12.83

2546
பரதன் சீதையின் காலில் விழுந்து அழுதல் (2546-2547)
எய்திய வேலையில் , தமியள் எய்திய
தையலை நோக்கினன் , சாலை நோக்கினான் ,
கைகளின் கண்மலர் புடைத்துக் கால் மிசை ,
ஐயன் , அப்பரதன் , வீழ்ந்து அரற்றினான் அரோ .
2.12.84

2547
வெம் துயர் தொடர்தர , விம்மி விம்மி , நீர்
உந்திய நிரந்தரம் , ஊற்று மாற்றில
சிந்திய , குரிசில் அச் செம்மல் சேந்த கண் ,
இந்தியங்களில் எறி கடல் உண்டு என்னவே .
2.12.85

2548
இராமன் தந்தை இறந்தமை சீதைக்குக் கூறல்
அந்நெடும் துயர் உறும் அரிய வீரனைத்
தன் நெடும் தடக்கையால் இராமன் தாங்கினான் ,
நல் நெடும் கூந்தலை நோக்கி , 'நாயகன் ,
என் நெடும் பிரிவினால் , துஞ்சினான் ' என்றான் .
2.12.86

2549
தயரதன் மாண்டது கேட்டுச் சீதை துயருறல் (2549-2550)
துண்ணொனும் நெஞ்சினாள் துளங்கினாள் , துணைக்
கண் எனும் கடல் நெடும் கலுழி கான்றிட ,
மண் எனும் செவிலிமேல் வைத்த கையினாள் ,
பண் எனும் கிளவியால் பன்னி , ஏங்கினாள் .
2.12.87

2550
கல் நகு திரள் புயக் கணவன் பின் செல ,
நல் நகர் ஒத்தது நடந்த கானமும் ;
'மன்னவன் துஞ்சினன் ' என்ற மாற்றத்தால் ,
அன்னமும் துயர் கடல் அடி வைத்தாள் , அரோ !
2.12.88

2551
சீதை நீராடி மீளுதல்
ஆயவள் தன்னை நேர்ந்து அங்கை ஏந்தினர் ,
தாயரின் , முனிவர் தம் தருமப் பன்னியர் ,
தூய நீர் ஆட்டினர் , துயரம் நீக்கினர் ,
நாயகற் சேர்த்தினர் , நவையுள் நீங்கினார் .
2.12.89

2552
தாயரும் சுமந்திரனும் வந்தடைதல்
தேன் தரும் தெரியல் அச் செம்மல் நால்வரை
ஈன்றவர் மூவரோடு , இருமை நோக்குறும்
சான்றவர் குழாம் அத்து ஒடு உம் , தருமம் நோக்கிய
தோன்றல் பால் , சுமந்திரன் தொழுது தோன்றினான் .
2.12.90

2553
தந்தை எங்கே என்று தாயரிடம் இராமன் அழுதல்
'எந்தை யாண்டையான் ? இயம்புவீர் ! ' எனா ,
வந்த தாயர் தம் வயங்கு சேவடி
சிந்தி நின்றனன் சேந்த கண்ண நீர் ,
முந்தை நான்முகத்தவற்கும் முந்தையான் .
2.12.91

2554
எல்லோரும் வருந்துதல்
தாயரும் தலைப் பெய்து தாம் தழீஇ ,
ஓய்வு இல் துன்பினால் உரறல் ஓங்கினார் ;
ஆய சேனையும் , அணங்கு அனார்களும் ,
தீயில் வீழ்ந்து தீ மெழுகின் , தேம்பினார் .
2.12.92

2555
தாயர் சீதையைத் தழுவிக்கொண்டு வருந்துதல்
பின் அவ் வீரரைப் பெற்ற பெற்றி அப்
பொன் அனார்களும் சனகன் பூவையைத்
துன்னி , மார்பு உறத் தொடர்ந்து புல்லினார் ,
இன்னல் வேலை புக்கு இழிந்து அழுந்துவார் .
2.12.93

2556
சேனையும் நகரமக்களும் எல்லோரும் வந்துசேர்தல்
சேனை வீரரும் , திரு நல் மா நகர்
மால் நை மாந்தரும் , மற்று உளோர்களும் ,
ஏனை வேந்தரும் , பிறரும் , யாவரும்
கோனை எய்தினார் , குறையும் சிந்தையார் .
2.12.94

2557
மாலை வருதல்
படம் செய் நாகம் அணை பள்ளி நீங்கினான்
இடம் செய் தொல் குலத்து இறைவன் ஆதலால் ,
தடம் செய் தேரினான் , தானும் நீரினால்
கடம் செய்வான் எனக் கடலின் மூழ்கினான் .
2.12.95

2558
மறுநாள் யாவரும் இராமனைச் சூழ்ந்திருத்தல்
அன்று தீர்ந்தபின் , அரச வேலையும் ,
துன்று செஞ்சடைத் தவரும் , சுற்றமும் ,
தன் துணைத் திருத் தம்பிமார்களும் ,
சென்று சூழ , ஆண்டு இருந்த செம்மல் தான் .
2.12.96

2559
பரதனின் விரதவேடம் குறித்து இராமன் வினாவல்
'வரதன் துஞ்சினான் ; வையம் ஆணையால்
சரதம் நின்னதே ; மகுடம் தாங்கலாய் ,
விரத வேடம் நீ என் கொல் வேண்டுவான் ?
பரத ! கூறு ' எனாப் பரிந்து கூறினான் .
2.12.97

2560
பரதன் வருந்திக் கூறுதல் (2560-2565)
என்றலும் , பதைத்து எழுந்து , கைதொழா
நின்று , தோன்றலை நெடிது நோக்கி , 'நீ
அன்றி யாவரே அறத்து உளோர் ? அதில்
பின்றுவாய் கொலாம் ? ' என்னப் பேசுவான் .
2.12.98

2561
'மனக்கு ஒன்றாதன வரத்தின் , நின்னையும்
நினக்கு ஒன்றா நிலை நிறுவி , நேமியான்
தனைக் கொன்றாள் தரும் தனையன் ஆதலால் ,
எனக்கு ஒன்றா , தவம் அடுப்பது எண்ணினால் . '
2.12.99

2562
'நோவது ஆக இவ் உலகை நோய் செய்த
பாவ காரியின் பிறந்த பாவியேன் ,
சாவது ஓர்கிலேன் , தவம் செய்வேன் அலேன் ,
யாவன் ஆகி , இப் பழி நின்று ஏறுவேன் ? '
2.12.100

2563
'நிறையின் நீங்கிய மகளிர் நீர்மையும் ,
பொறையின் நீங்கிய தவமும் , பொங்கு அருள்
துறையின் நீங்கிய அறமும் , தொல்லையோர்
முறையின் நீங்கிய அரசின் முந்துமோ ? '
2.12.101

2564
'பிறந்து நீயுடைப் பிரிவு இல் தொல் அறம்
துறந்து மாதவம் தொடங்குவாய் என்றால் ,
மறந்தும் நீதியில் திறம்பி , வாளின் கொன்று
அறம் தின்றான் என , அரசு அது ஆள்வென் ஓ ? '
2.12.102

2565
'தொகை இல் அன்பினால் இறைவன் துஞ்ச , நீ
புகையும் வெஞ்சுரம் புகுதப் புந்தியால்
வகை இல் வஞ்சனாய் அரசு வௌவ , யான்
பகைவனே கொலாம் இறவு பார்க்கின்றேன் ? '
2.12.103

2566
மீண்டு அரசாள்க எனப் பரதன் இராமனை வேண்டுதல்
'உந்தை தீமையும் , உலகு உறாத நோய்
தந்த தீவினைத் தாய் செய் தீமையும் ,
எந்தை ! நீங்க , மீண்டு அரசு செய்க ' எனாச்
சிந்தை யாவதும் தெரியக் கூறினான் .
2.12.104

2567
இராமன் பரதனை மறுத்துக் கூறுதல் (2567-2574)
சொற்ற வாசகத் துணிவு உணர்ந்த பின் ,
'இற்றதோ இவன் மனம் ! ' என்று எண்ணுவான் ,
'வெற்றி வீர ! யான் விளம்பக் கேள் ' எனா ,
முற்ற நோக்கினான் மொழிதல் மேயினான் .
2.12.105

2568
'முறையும் , வாய்மையும் , முயலும் நீதியும் ,
அறையும் மேன்மையோடு அறனும் ஆதியாம்
துறையுள் யாவையும் , சுருதி நூல் விடா
இறைவர் ஏவலால் இயைவ காண்டியால் . '
2.12.106

2569
'பரவு கேள்வியும் , பழுது இல் ஞானமும் ,
விரவு சீலமும் , வினையின் மேன்மையும் ,
உர விலோய் ! தொழற்கு உரிய தேவரும் ,
குரவரே எனப் பெரிது கோடி ஆல் . '
2.12.107

2570
'அந்த நல் பெருங் குரவர் ஆர் எனச்
சிந்தை தேர்வு உற தெரிய நோக்கினால் ,
தந்தை தாயர் என்று இவர்கள் தாம் அலால் ,
எந்தை ! கூற வேறு எவரும் இல்லை ஆல் . '
2.12.108

2571
'தாய் வரம் கொளத் தந்தை ஏவலால்
மேய நம் குலத் தருமம் மேவினேன் ;
நீ வரம் கொளத் தவிர்தல் நீர்மையோ ?
ஆய்வு அரும் புலத்து அறிவு மேவினாய் ! '
2.12.109

2572
'தனையர் ஆயினார் தந்தை தாயரை
வினையின் நல்லது ஓர் இசையை வேய்தலோ ,
நினையல் ஓவிடா நெடிய வன் பழி
புனிதலோ , ஐய ! புதல்வர் ஆதல்தான் ? '
2.12.110

2573
'இம்மை பொய் உரைத்து இவறி , எந்தையார்
அம்மை வெம்மை சேர் நரகம் ஆள , யான்
கொம்மை வெம் முலைக் குவையின் வைகி வாழ்
செம்மை சேர் நிலம் அத்து அரசு செய்வெனோ ? '
2.12.111

2574
'வரன் நில் உந்தை சொல் மரபினால் , உடைத்
தரணி நின்னது என்று இயைந்த தன்மையால் ,
உரனின் நீ பிறந்து உரிமை ஆதலால் ,
அரசு நின்னதே , ஆள்க ' என்ன வே .
2.12.112

2575
பரதன் இராமனை மீண்டும் முடிபுனைய வேண்டுதல் (2575-2576)
'முன்னர் வந்து உதித்து , உலகம் மூன்றினும்
நின்னை ஒப்பு இலா நீ பிறந்த பார்
என்னது ஆகில் , யான் இன்று தந்தனென் ;
மன்ன ! போந்து நீ மகுடம் சூடு ' எனா .
2.12.113

2576
'மலங்கி வையகம் வருந்தி வைக , நீ ,
உலம் கொள் தோள் உனக்கு , உறுவ செய்தி ஓ ?
கலங்குறா வணம் காத்தி போந்து ' எனாப்
பொலம் குலாவு தாள் பூண்டு , வேண்டினான் .
2.12.114

2577
பரதனை அரசாளும்படி இராமன் ஆணையிடுதல் (2577-2580)
'பசைந்த சிந்தை நீ பரிவின் வையம் என்
வசம் செய்தால் , அது முறைமையோ ? வசைக்கு
அசைந்த எந்தையார் அருள , அன்று , நான் ,
இசைந்த ஆண்டு எலாம் இன்றொடு ஏறும் ஓ ? '
2.12.115

2578
'வாய்மை என்னும் ஈது அன்றி , வையகம்
தூய்மை என்றும் ஒன்று உண்மை சொல்லும் ஓ ?
தீமை தான் அதில் தீர்தல் ; அன்றியே ,
ஆய் , மெய் ஆக , வேறு அறையல் ஆவது ஏ ? '
2.12.116

2579
'எந்தை ஏவ , ஆண்டு ஏழொடு ஏழ் எனா
வந்த காலம் நான் வனத்துள் வைக , நீ ,
தந்த பாரகம் தன்னை , மெய்ம்மையால்
அந்த நாள் எலாம் ஆள் , என் ஆணை , ஆல் . '
2.12.117

2580
'மன்னவன் இருக்க ஏ உம் ,
மணி அணி மகுடம் சூடுக
என்ன , யான் இயைந்தது , அன்னான்
ஏயது மறுக்க அஞ்சி ;
அன்னது நினைந்து நீ என்
ஆணையை மறுக்கல் ஆம் ஓ ?
சொன்னது செய்தி , ஐய !
துயர் உழந்து அயரல் ! ' என்றான் .
2.12.118

2581
வசிட்டன் கூறத் தொடங்குதல்
ஒள்ளியோன் இனைய எல்லாம்
உரைத்தலும் , உரைக்கல் உற்ற
பள்ளம் நீர் வெள்ளம் அன்ன
பரதனை விலக்கிப் பண்டு
தெள்ளிய குலத்தோர் செய்கை
சிக்கு அறச் சிந்தை நோக்கி ,
'வள்ளியோய் ! கேட்டி ' என்னா ,
வசிட்ட மா முனிவன் சொன்னான் .
2.12.119

2582
வசிட்டன் இராமன் ஆளுதலே முறை எனல் (2582-2587)
'கிளர் அகன் புனலுள் நின்று , அரி , ஓர் கேழல் ஆய் ,
இளை எனும் திருவினை ஏந்தினான் அரோ ,
உளைவு அரும் பெருமை ஓர் எயிற்றின் உள் புரை
வளர் இளம் பிறை இடை மறுவின் தோன்றவே . '
2.12.120

2583
'ஆதிய அமைதியின் இறுதி , ஐம்பெரும்
பூதமும் வெளி ஒழித்து எவையும் புக்க பின்
நாதன் அவ் அகன் புனல் நல்கி , நண்ணரும்
சோதி ஆம் தன்மையின் துயிறல் மேயினான் . '
2.12.121

2584
'ஏற்ற இ தன்மையின் , அமரர்க்கு இன் அமுது
ஊற்றுடைக் கடல்வணன் உந்தி உந்திய
நூற்று இதழ்க் கமலம் அத்து இன் , நொய்தின் யாவையும்
தோற்றுவித்து உதவிட , முதல்வன் தோன்றினான் . '
2.12.122

2585
'அன்று அவன் உலகினை அளிக்க , ஆகியது
உன் தனிக் குலம் முதல் ; உள்ள வேந்தர்கள்
இன்று அளவினும் முறை இகந்து உளார் இலை ;
ஒன்று உளது உரை இனம் , உணரக் கேட்டி யால் . '
2.12.123

2586
'இத இயல் இயற்றிய குரவர் யாரினும்
மத இயல் களிற்றினாய் ! மறு இல் விஞ்சைகள்
பதவிய இருமையும் பயக்கப் பண்பினால்
உதவிய ஒருவனே உயரும் என்பரால் . '
2.12.124

2587
'என்றலால் யான் உனை எடுத்து விஞ்சைகள்
ஒன்று அலாதன பல உதவிற்று உண்மையால் ,
அன்று எனது , இன்று எனது ஆணை , ஐய ! நீ
நன்று போந்து அளி , உனக்கு உரிய நாடு ' என்றான் .
2.12.125

2588
இராமன் வசிட்டனை மறுத்து வினாவுதல் (2588-2591)
'கூறிய முனிவனைக் குளிர்ந்த தாமரை
சீறிய கைகளால் தொழுது , செங்கணான் ,
'ஆறிய சிந்தனை அறிஞ ! ஒன்று உரை
கூறுவது உளது ' எனக் கூறல் மேயினான் .
2.12.126

2589
'சான்றவர் ஆக , தன் குரவர் ஆக , தாய்
போன்றவர் ஆக , பொன் புதல்வர் ஆக தான் ,
தேன் தரு மலர் உளான் சிறுவ ! செய்வென் என்று
ஏன்றபின் , அவ் உரை மறுக்கும் ஈட்டதோ ? '
2.12.127

2590
'தாய் பணித்து உவந்தன , தந்தை செய்கென
ஏய , எ பொருள்களும் இறைஞ்சி மேல் கொளா
தீய அப் புலையனின் , செய்கை தேர்கிலா
நாய் எனத் திரிவது நல்லது அல்லதோ ? '
2.12.128

2591
'முன் உறப் பணித்தவர் மொழியை யான் என
சென்னியில் கொண்டு , அது செய்வென் என்றதன்
பின் உறப் பணித்தனை , பெருமையோய் ! எனக்கு
என் இனிச் செய்வகை ? உரைசெய் ஈங்கு ' என்றான் .
2.12.129

2592
பரதன் தானும் காடுறைவதாகக் கூறல்
முனிவனும் 'உரைப்பது ஓர் முறைமை கண்டிலம்
இனி ' என இருந்தனன் ; இளைய மைந்தனும் ,
'அனையதேல் ஆள்பவர் ஆள்க நாடு ; நான்
பனி படர் காடு உடன் படர்தல் மெய் ' என்றான் .
2.12.130

2593
இமையவர் விசும்பில் நின்று பரதன் நாடாள வேண்டும் எனல் (2593-2594)
அ வழி இமையவர் அறிந்து கூடினார் ,
'இ வழி இராமனை இவன் கொண்டு ஏகுமேல் ,
செம் வழித்து அன்று நம் செயல் ' என்று எண்ணினார் ,
கவ்வையர் , விசும்பு இடை கழறல் மேயினார் .
2.12.131

2594
'ஏத்தரும் பெரும் குணத்து இராமன் இவ் வழி
போத்து அரும் தாதை சொல் புரக்கும் பூட்சியான்
ஆத்த ஆண்டு ஏழினோடு ஏழும் அந் நிலம்
காத்தல் உன் கடன் ; இவை கடமை ' என்றனர் .
2.12.132

2595
பதினான்காண்டும் ஆளும்படி இராமன் கட்டளையிடுதல்
வானவர் உரைத்தலும் , 'மறுக்கற்பாலது அன்று ;
யான் உனை இரந்தனென் , இனி என் ஆணையால்
ஆனது ஓர் அமைதியின் அளித்தி பார் ' எனா ,
தான் அவன் துணை மலர்த் தடக்கை பற்றினான் .
2.12.133

2596
பதினான்காண்டில் திரும்பாவிடில் பரதன் சாவேன் எனல்
'ஆம் எனில் , ஏழ் இரண்டு ஆண்டில் , ஐய ! நீ
நாம நீர் நெடு நகர் நண்ணி நானிலம்
கோ முறை புரிகிலை என்னின் , கூர் எரிச்
சாம் , இது சரதம் ! நின் ஆணை சாற்றினேன் ! '
2.12.134

2597
இராமன் இசைதல்
என்பது சொல்லிய பரதன் , யாதும் ஓர்
துன்பிலன் அவனது துணிவை நோக்கினான் ;
அன்பினன் , உருகினன் , 'அன்னது ஆக ' என்றான் ,
தன்புகழ் தன்னினும் பெரிய தன்மையான் .
2.12.135

2598
இராமன் மரவடி நல்குதல்
விம்மினன் பரதனும் , வேறு செய்வது ஒன்று
இன்மையின் , 'அரிது ' என எண்ணி ஏங்குவான் ,
'செம்மையின் திரு வடி தலம் தந்தீக ' என
எம்மையும் தருவன இரண்டும் நல்கினான் .
2.12.136

2599
பரதன் மர அடிகளை தலைமேற்கொண்டு செல்லுதல்
அடி தலம் இரண்டையும் அழுத கண்ணினான் ,
முடி தலம் இவை என முறையின் சூடினான் ;
படி தலம் அத்து இறைஞ்சினன் , பரதன் போயினான் ,
பொடித்தலம் இலங்குறு பொலம் கொள் மேனியான் .
2.12.137

2600
பரதனுடன் வந்த யாவரும் திரும்புதல் (2600-2601)
ஈன்றவர் முதலிய எண் இல் சுற்றமும் ,
சான்றவர் குழுவொடு தவம் அத்து உளோர்கள் உம் ,
வான் தரு சேனையும் , மற்றும் சுற்றுற ,
மூன்று நூல் கிடந்த தோள் முனியும் போயினான் .
2.12.138

2601
பண்டை நூல் தெரி பரத்துவனும் போயினான் ;
மண்டு நீர் நெடு நகர் மாந்தர் போயினார் ;
விண்டு உறை தேவரும் விலகிப் போயினார் ;
கொண்டல் தன் ஆணையால் குகனும் போயினான் .
2.12.139

2602
பரதன் அயோத்திநகருட் புகாதிருத்தல்
பாதுகம் தலைக்கொடு பரதன் பைம் புனல்
மோது கங்கையின் கரை கடந்து முந்தினான் ,
போது உகும் கடி பொழில் அயோத்தி புக்கிலன் ,
ஓது கங்குலில் நெடிது உறக்கம் நீங்கினான் .
2.12.140

2603
இராமன் பாதுகை அரசாளப் பரதன் தொழுதிருத்தல்
நந்தி அம் பதி இடை , நாதன் பாதுகம்
செந் தனிக் கோல் முறை செலுத்தச் சிந்தையான்
இந்தியங்களை அவித்து இருத்தல் மேயினான் ,
அந்தியும் பகலும் நீர் அறாத கண்ணினான் .
2.12.141

2604
இராமனும் இலக்குவனும் சீதையும் தெற்கே செல்லுதல்
'குன்றினில் இருந்தனன் என்னும் கொள்கையால்
நின்றவர் நலிவரால் நேயம் அத்து ஆல் ' எனாத்
தன் துணைத் தம்பியும் , தானும் , தையலும் ,
தென் திசை நெறியினைச் சேறல் மேயினான் .
2.12.142

---

அயோத்தியா காண்டம் முற்றிற்று

Aranya Kandam – Das Waldbuch

Der Wald ist ein Ort der Begegnung, der Askese und der Gefahr. Sitas Entführung verändert die Richtung der Erzählung. Zwischen Schutz, Verletzung und Suche erhalten Mitgefühl und Treue ihr besonderes Gewicht.

3.0 – Anrufung

3.0 . கடவுள்வாழ்த்து (2605)

2605
பேதியாது நிமிர் பேத உருவம் பிறழ்கிலா ,
ஓதி ஓதி உணருந்தொறும் உணர்ச்சி உதவும் ,
வேதம் வேதியர் விரிஞ்சன்முதலோர் தெரிகிலா ,
ஆதி நாதர் அவர் எம் அறிவினுக்கு அறிவு அரோ .

3.1 – Textabschnitt

3.1 . விராதன் வதைப் படலம் (2606-2677).

2606
இராமன் முதலியோர் அத்திரி முனிவரின் உறையுளை அணுகுதல்

முத்து இருத்திய திருத்தி அன மொய்ந் நகையொடும்
சித்திரக் குனி சிலைக் குமரர் சென்று அணுகினார் ,
அத்திரிப் பெயர் அருந்தவன் இருந்த அமைதிப்
பத்திரப் பழுமரப் பொழில் துவன்று பழுவம் .
3.1.1

2607
அத்திரிமுனிவன் இராமன் முதலியோரை எதிர்கொள்ளல்

திக்கு உறும் செறி பரம் தெரிய நின்ற திரள் பொன்
கைக் குறுங்கண் மலை போல் குமரர் , காமம் முதல் ஆம்
முக்குறும்பு அற எறிந்த வினை வால் முனிவனைப்
புக்கு இறைஞ்சினர் ; அருந்தவனும் வந்து புகலும் .
3.1.2

2608
அத்திரி முனிவனுடைய உவகையுரை
குமரர் ! நீர் இவண் அடைந்து உதவு கொள்கை எளிதோ ?
அமரர் யாவரொடும் எவ் உலகும் வந்த அளவோ ?
எமரின் யார் தவம் முயன்றனர்கள் ? என்று உருகினன் ,
தமர் எலாம் வர உவந்தனைய தன்மை முனிவன் .
3.1.3

2609
இராமன் முதலியோர் தண்டகவனத்திற் புகுதல்

அன்ன மா முனியொடு அன்று அவண் உறைந்து , அவன் அரும்
பன்னி , கற்பின் அனசூயை பணியால் , அணிகலன் ,
துன்னு தூசினொடு , சந்து , இவை சுமந்த சனகன்
பொன்னொடு ஏகி , அவர் தண்டகவனம் புகுதலும் .
3.1.4

2610
விராதன் இராமலக்குவரை எதிர்தல் (2610-2623)
எட்டொடு எட்டு மத மா கரி , இரட்டி அரிமா ,
வட்ட வெம் கண் வரை ஆளி பதினாறு , வலியின்
கிட்டவிட்டு இடை கிடந்தன , செறிந்த ஒருகைத்
தொட்ட முத்தலை அயில் தொழில் மிடல் கழுவொடே .
3.1.5

2611
செஞ்சுடர்ச் செறி மயிர்ச் சுருள் செறிந்த செனியன் ,
நஞ்சு வெற்பு உருவு பெற்று இடை நடந்தது என , மா
மஞ்சு சுற்றிய வயங்கு கிரி வாத விசையில்
பஞ்சு பட்டது படப் படியின்மேல் முடுகியே .
3.1.6

2612
புண் துளங்கியன கண்கள் கனல் பொங்க , மழை சூழ்
விண் துளங்கிட , விலங்கல்கள் குலுங்க , வெயிலும்
கண்டு உளம் கதி குறைந்திட , நெடும் கடல் சுலாம்
மண் துளங்க , வய அந்தகன் மனம் தளரவே .
3.1.7

2613
புக்க வாள் அரி முழங்கு செவியின் பொறி உறப்
பக்கம் மின்னும் மணி மேரு சிகரம் குழை படச்
செக்கர் வான் மழை நிகர்க்க , எதிர் உற்ற செரு அத்து
உக்க வீரர் உதிரத்தின் ஒளிர் செச்சையினொடே .
3.1.8

2614
படையொடு ஆடவர்கள் , பாய் புரவி , மால் களிறு , தேர் ,
நடைய வாள் அரிகள் , கோள் உழுவை , நண்ணிய எலாம்
அடைய வாரி , அரவால் அசை அனேக வித வன்
தொடையல் மாலை துயல்வந்து உலவு தோள் பொலியவே .
3.1.9

2615
குன்று துன்றின எனக் குமுறு கோப மத மா
ஒன்றொடு ஒன்று இடை அடுக்கின தடக்கை உதவப்
பின்று கின்ற பிலனின் பெரிய வாயின் ஒருபால்
மென்று தின்று விளியாது விரியும் பசியொடே .
3.1.10

2616
பன்ன காதிபர் பணாமணி பறித்து அவை பகுத்து ,
அன்ன வானவர் விமானம் இடையிட்டு , அரவிடைத்
துன்னு கோளினொடு தாரகை தொடுத்த துழனிச்
சன்னவீரம் இடை மின்னு தடமார்பினொடும் ஏ .
3.1.11

2617
பம்பு செக்கர் எரி ஒக்கும் மயிர் பக்கம் எரியக்
கும்பம் உற்ற உயர் நெற்றியின் விசித்து , ஒளி குலா
உம்பருக்கு அரசன் மால் கரியின் ஓடை , எயிறு உண்
கிம்புரிப் பெரிய தோள் வளையொடும் கிளரவே .
3.1.12

2618
தங்கு திண் கரிய காளிமை தழைந்து தவழப்
பொங்கு வெம் கொடுமை என்பது புழுங்கி எழ , மா
மங்கு பாதகம் விடம் கனல் வயங்கி நிமிரக்
கங்குல் பூசி வருகின்ற கலிகாலம் எனவே .
3.1.13

2619
செற்ற வாள் உழுவை வன் செறி அதள் திருகுறச்
சுற்றி , வாரண உரித் தொகுதி நீவி தொடரக்
கொற்றம் மேவு திசை யானையின் மணிக்குலம் உடைக்
கற்றை மாசுணம் உரித்த உரி கச்சு ஒளிரவே .
3.1.14

2620
செங்கண் அங்க அரவின் பொரு இல் செம்மணி விராய் ,
வெங்கண் அங்க வலயங்களும் விலங்க , விரவிச்
சங்கு அணங்கிய சலஞ்சலம் அலம்பு தவளக்
கங்கணங்களும் இலங்கிய கரம் , பிறழவே .
3.1.15

2621
முந்து வெள்ளி மலை பொன்னின் மலையோடும் முரணப்
பந்தம் உந்து கழல் பாடுபட ஊடு படர்வோன் ,
வந்து மண்ணின் இடையோன் எனினும் , வானின் இடையோர்
சிந்தையுள்ளும் விழியுள்ளும் உளன் என்ற திறலோன் .
3.1.16

2622
'பூதம் அத்தனையும் ஓர் வடிவு கொண்ட புதிது ! 'என்று
ஓத ஒத்த உருவத்தன் , உரும் ஒத்த குரலன் ,
காதலித்து அயன் அளித்த கடை இட்ட கணிதப்
பாத லக்கம் மதவெற்பு அவை படைத்த வலியான் .
3.1.17

2623
சார வந்து , அயல் விலங்கினன் ; மரங்கள் தரையில்
பேர , வன் கிரி பிளந்து உக , வளர்ந்து , இகல் பெறா
வீர வெம் சிலையினோர் எதிர் விராதன் எனும் அக்
கோர வெம் கண் உருமேறு அன கொடுந்தொழிலினான் .
3.1.18

2624
விராதன் சீதாபிராட்டியைக் கைக்கொண்டு செல்லுதல்

நில்லும் , நில்லும் என வந்து , நிணம் உண்ட நெடு வெண்
பல்லும் வல் எயிறும் மின்னு பகு வாய் முழை திறந்து ,
அல்லி புல்லும் மலர் அன்னம் அனையாளை ஒரு கைச்
சொல்லும் எல்லையின் முகந்து , உயர் விசும்பு தொடர .
3.1.19

2625
விராதனை நோக்கி இராமலக்குவர் கூறுதல்

காளை மைந்தர் அது கண்டு , கதம் வந்து கதுவத்
தோளில் வெம் சிலை இடம் கொடு தொடர்ந்து , சுடர் வாய்
வாளி தங்கிய வலங்கையவர் , வஞ்சனை ,அடா !
மீள்தி ; எங்கு அகல்தி ? என்பது விளம்ப , அவனும் .
3.1.20

2626
இராமலக்குவரை நோக்கி விராதன் கூறுதல்

ஆதி நான்முகன் வரத்தின் எனது ஆவி அகலேன் ;
ஏதி யாவதுவும் இன்றி உலகு யாவும் இகலில் ,
சாதியாதனவும் இல்லை ; உயிர் தந்தனென் , அடா !
போதிர் , மாது இவளை உந்தி , இனிது என்று புகல .
3.1.21

2627
இராமன் நாணொலி எழுப்பல் (2627-2628)

வீரனும் சிறிது மெல் முறுவல் வெண் நிலவு உகப்
போர் அறிந்திலன் இவன் ; தனது பொற்பும் , முரணும்
தீரும் , எஞ்சி என , நெஞ்சின் உறு சிந்தை தெரியப்
பார வெம் சிலையின் நாண் ஒலி படைத்த பொழுதே .
3.1.22

2628
இலை கொள் வேல் அடல் இராமன் , எழு மேக உருவன் ,
சிலை கொள் நாண் நெடிய கோதை ஒலியேறு , திரைநீர்
மலைகள் நீடு தலம் , நாகர் பிலம் , வானம் முதல் ஆம்
உலகம் ஏழும் உருமேறு என ஒலித்து உரறவே .
3.1.23

2629
சீதாபிராட்டியை விட்டு இராமனை நோக்கி விராதன் வெகுளல்

வஞ்சகக் கொடிய பூசை நெடு வாயில் மறுகும்
பஞ்சரக் கிளி எனக் கதறு பாவையை விடா ,
நெஞ்சு உளுக்கினன் எனச் சிறிது நின்று நினையா ,
அஞ்சனக் கிரி அனான் எதிர் அரக்கன் அழலா .
3.1.24

2630
விராதன் இராமன்மேற் சூலப்படையை எறிதல்

பேய் முகப் பிணி அறப் பகைஞர் பெட்பின் உதிரம்
தோய் முகத்தது , கனத்தது , சுடர்க் குதிரையின்
வாய் முகத்திடை நிமிர்ந்து வட வேலை பருகும்
தீ முகத் திரிசிகைப் படை திரித்து எறியவே .
3.1.25

2631
இராமனும் விராதனும் பொருதல் (2631-2633)
திசையும் , வானவரும் , நின்ற திசை மாவும் , உலகும்
அசையும் ஆலம் என , அன்ன அயில் மின்னி வரலும் ,
வசை இல் மேரு முதல் மால் வரைகள் ஏழின் வலி சால்
விசைய வார் சிலை இராமன் ஒரு வாளி விடவே .
3.1.26

2632
'இற்றது இன்றொடு இவ் அரக்கர் குலம் 'என்று , பகலே
வெற்ற விண்ணினிடை நின்று நெடுமீன் விழுவ போல் ,
சுற்று அமைந்த சுடர் எஃகம் அது இரண்டு துணியா
அற்ற கண்டம் அவை ஆசையினது அந்தம் உறவே .
3.1.27

2633
சூர் ஒடுங்கு அயில் துணிந்து இறுதல் கண்டு , சிறிதும்
போர் ஒடுங்கிலன் , மறம்கொடு புழுங்கி , நிருதன் ,
பார் ஒடுங்குறு கரங்கொடு பருப்பதம் எலாம்
வேரொடும் கடிது எடுத்து எதிர்விசைத்து விடலும் .
3.1.28

2634
வட்டம் இட்ட கிரி அற்று உக , வயங்கு வயிரக்
கட்டு அமைந்த கதிர்வாளி எதிரே கடவலான் ,
விட்ட விட்ட மலை மீள , அவன் மெய்யின் , விசையால்
பட்ட பட்ட இடம் எங்கும் உடல் ஊறு படலும் .
3.1.29

2635
ஓம் அ ராமரை , ஒருங்கும் உணர்வோர் உணர்வுறும்
நாமர் ஆம் அவரை , நல் அறம் நிறுத்த நணுகித்
தாம் அரா அணை துறந்து தரை நின்றவரை , ஓர்
மா மராமரம் இறுத்து , அதுகொடு எற்ற வரலும் .
3.1.30

2636
ஏறு சேவகன் இரண்டினொடு இரண்டு கணையால்
வேறு வேறு துணி செய்து , அது விழுத்தி , விசையால்
மாறு மாறு நிமிர் தோளிடையும் மார்பினிடையும்
ஆறும் ஆறும் அயில் வெம் கணை அழுத்த , அவனும் .
3.1.31

2637
மொய்த்த முள் தனது உடல் தலை முளைத்த , முடுகிக்
கைத்தவற்றின் நிமிரக் கடிது கன்றி விசிறும்
எய்த்த மெய்ப் பெரிய கேழல் என எங்கும் விசையின்
தைத்த அக்கணை தெறிப்ப மெய் சிலிர்த்து உதறவே .
3.1.32

2638
எரியின் வார் கணை இராமன் விட , எங்கும் நிலையாது
உருவி ஓட , மறம் ஓடுதல் செயா உணர்வினான் ,
அருவி பாயும் வரை போல் குருதி ஆறு பெருகிச்
சொரிய , வேக வலி கெட்டு , உணர்வு சோர்வுறுதலும் .
3.1.33

2639
மெய் வரத்தினன் மிடல் படை விடப் படுகிலன்
செய்யும் மற்றும் இகல் என்று , சின வாள் உருவி ,வன்
கை துணித்தும் என முந்து கடுகிப் படர் புயத்து
எய்வில் மல் பொருவு தோள் இருவர் ஏற , நிருதன் .
3.1.34

2640
உண்டு எழுந்த உணர்வு அவ் வயின் உணர்ந்து முடுகித்
தண்டு எழுந்து அனைய தோள் கொடு சுமந்து தழுவிப்
பண்டு எழும் தனது வன்கதி பதிற்றின் முடுகிக்
கொண்டு எழுந்தனன் , விழுந்து அழி கொழுங் குருதியான் .
3.1.35

2641
முந்து வான் முகடு உறக் கடிது முட்டி முடுகிச்
சிந்து சோரியொடு சாரிகை திரிந்தனன் அரோ ,
வந்து மேருவினை நாள் தொறும் வலம் செய்து உழல்வோர்
இந்து சூரியரை ஒத்து இருவரும் பொலியவே .
3.1.36

2642
விராதன் இராம லக்குவருடன் விண்மிசைச் செல்லல்

சுவண வண்ணனொடு கண்ணன் மிசைகொள்ள , இசை தோய்
அவண விண்ணிடை எழுந்து , படர்கின்றவன் , அறம்
சிவண , அன்ன சிறைமுன் அவரொடு ஏகு செலவத்து
உவணன் என்னும் நெடும் மன்னவனும் ஒத்தனன் அரோ .
3.1.37

2643
சீதாபிராட்டி வருந்துதல்

மா தயா உடைய தன் கணவன் வஞ்சன் வினையின்
போதலோடும் அலமந்தனள் , புலர்ந்து பொடியில்
கோதையோடும் ஒசி கொம்பு என விழுந்தனள் குலச்
சீதை , சேவல் பிடியுண்ட சிறை அன்னம் அனையாள் .
3.1.38

2644
சீதாபிராட்டி விராதனை நோக்கிக் கூறுதல்

பின்னை ஏதும் உதவும் துணை பெறாள் உரை பெறாள்
மின்னை ஏய் இடை நுடங்கிட விரைந்து தொடர்வாள் ,
'அன்னையே அனைய அன்பின் அறவோர்கள் தமை விட்டு
என்னையே நுகர்தி 'என்றனள் எழுந்து விழுவாள் .
3.1.39

2645
இராமனிடம் இலக்குவன் கூறுதல்

அழுது வாய் குழறி ஆர் உயிர் அழுங்கி உலையும்
எழுது பாவை அனையாள் நிலை உணர்ந்து , இளையவன்
தொழுது ,'தேவி துயர்கூர விளையாடல் தொழிலோ !
பழுது ; வாழி 'என , ஊழிமுதல்வன் பகர்வுறும் .
3.1.40

2646
இராமன் கழலால் உந்த விராதன் விழுதல்

'ஏக நின்ற நெறி எல்லை கடிது ஏறி , இனிதின்
போகல் நன்று என நினைந்தனன் ; இவன் , பொரு இலோய் !
சாகல் இன்று பொருளன்று 'என நகும் தகைமையோன் ,
வேக வெம் கழலின் உந்தலும் , விராதன் விழவே .
3.1.41

2647
தோள்களைத் துணித்து விராதனை மண்ணிடைப் புதைத்தல் (2647-2649)

தோள் இரண்டும் வடி வாள்கொடு துணித்து விசையால்
மீளி மொய்ம்பினர் குதித்தலும் , வெகுண்டு , புருவத்
தேள் இரண்டும் நெரியச் சினவு செம் கண் அரவக்
கோள் , இரண்டு சுடரும் தொடர்வதில் குறுகலும் .
3.1.42

2648
புண் இடைப் பொழி உயிர்ப்புனல் பொலிந்து வரவும்
விண் இடைப் படர்தல் விட்டு எழு விகற்பம் நினையா ,
எண் உடைக் குரிசில் , எண்ணி , இளையோய் !'இவனை இம்
மண் இடைக் கடிது பொத்துதல் வழக்கு 'எனலுமே .
3.1.43

2649
மத நல் யானை அனையான் நிலம் வகிர்ந்த குழிவாய்
நதம் உலாவும் நளிநீர் வயின் அழுந்த நவை தீர்
அதவம் ஆய் நறு நெய் உண்டு உலகில் அன்பர் கருதிற்று
உதவு சேவடியினால் அமலன் உந்துதலுமே .
3.1.44

2650
விராதன் சாபம் நீங்கி விண்மிசைத் தோன்றல்
பட்ட தன்மையும் உணர்ந்து , படர் சாபம் இட முன்
கட்ட வன் பிறவி தந்த கடை ஆன உடல்தான்
விட்டு , விண்ணிடை விளங்கினன் ; விரிஞ்சன் என ஓர்
முட்டை தந்து , அதனில் வந்த முதல் முன்னவனினே .
3.1.45

2651
விராதன் இராமனைத் துதித்தல் (2651-2665)
பொறியின் ஒன்றி அயல் சென்று திரி புந்தி உணரா
நெறியின் ஒன்றி நிலைநின்ற நினைவு உண்டு அதனினும் ,
பிறிவு இல் அன்பு நனி பண்டு உடைய பெற்றிதனினும் ,
அறிவு வந்து உதவ , நம்பனை அறிந்து பகர்வான் .
3.1.46

2652
வேதங்கள் அறைகின்ற உலகு எங்கும் விரிந்தன உன்
பாதங்கள் இவை என்னில் , படிவங்கள் எப்படியோ !
ஓதம் கொள் கடல் அன்றி , ஒன்றினோடு ஒன்று ஒவ்வாப்
பூதங்கள் தொறும் உறைந்தால் அவை உன்னைப் பொறுக்குமோ .
3.1.47

2653
கடுத்த கராம் கதுவ , நிமிர்
கை எடுத்து மெய் கலங்கி
உடுத்த திசை அனைத்தினும் சென்று
ஒலி கொள்ள , உறு துயரால்
'அடுத்த பெருந் தனி மூலத்து
அரும்பரமே ! பரமே ! 'என்று
எடுத்து , ஒரு வாரணம் அழைப்ப ,
நீயோ அன்று'ஏன் ? 'என்றாய் .
3.1.48

2654
புறம் காண அகம் காணப் பொது முகத்தின் அருள் நோக்கம்
இறங்காத தாமரைக் கண் எம்பெருமாஅன் ! இயம்புதியால் ;
அறம் காத்தற்கு உனக்கு ஒருவர் ஆரும் ஒரு துணை இன்றிக்
கறங்கு ஆகும் எனத் திரிய நீயேயோ கடவாய் ! தான் .
3.1.49

2655
துறப்பதே தொழில் ஆகத் தோன்றினோர் தோன்றியக்கால் ,
மறப்பரோ தம்மை ? அது அன்றாகி , மற்றவர்போல்
பிறப்பரோ ? எவர்க்கும் தாம் பெற்ற பதம் பெறல் அரிதோ ?
இறப்பதே பிறப்பதே எனும் விளையாட்டு இனிது உகந்தோய் !
3.1.50

2656
பனி நின்ற பெரும் பிறவிக் கடல் கடக்கும் படி பற்றி
நனி நின்ற சமயத்தோர் எல்லாரும்'நன்று 'என்னத்
தனி நின்ற தத்துவத்தின் தகை மூர்த்தி நீ ஆகில்
இனி நின்ற முதல் தேவர் என்கொண்டு என்செய்வாரே ?
3.1.51

2657
ஓயாத மலர் அயனே முதல் ஆக உளர் ஆகி ,
மாயாத வானவர்க்கும் மற்று ஒழிந்த மன் உயிர்க்கும்
நீ ஆதி முதல் தாதை , நெறி முறையால் ஈன்று எடுத்த
தாய் ஆவார் யாவரே ? தருமத்தின் தனி மூர்த்தி !
3.1.52

2658
நீ ஆதி பரம்பரமும் ; நின்னவே உலகங்கள் ;
ஆயாத சமயமும் நின் அடியவே ; அயல் இல்லை ;
தீயாரின் ஒளித்தியால் , வெளி நின்றால் தீங்கு உண்டோ ?
வீயாத பெரு மாய விளையாட்டும் வேண்டுமோ ?
3.1.53

2659
தாய் தன்னை அறியாத கன்று இல்லை ; தன் கன்றை
ஆயும் அறியும் ; உலகின் தாயாகின் , ஐய !
நீ அறிதி எப்பொருளும் ; அவை உன்னை நிலை அறியா ;
மாயை இது என்கொலோ ? வாராதே வரவல்லாய் !
3.1.54

2660
'பன்னல் ஆம் 'என்று உலகம் , பலபலவும் நினையும் ஆல் ;
உன் அலால் பெருந்தெய்வம் உயர்ந்துளோர் ஒழுக்கன்றே ;
அன்னவூர்தியை முதலாம் அந்தணர்மாட்டு அருந்தெய்வம்
நின் அலால் இல்லாமை நெறி நின்றார் நினையாரோ .
3.1.55

2661
பொரு அரிய சமயங்கள் புகல்கின்ற புத்தேளிர் ,
இரு வினையும் உடையார்போல் அருந்தவம் நின்று இயற்றுவார் ;
திரு உறையும் மணிமார்ப ! நினக்கு என்னை செயற்பால ?
ஒரு வினையும் இல்லார்போல் உறங்குதியால் உறங்காதாய் !
3.1.56

2662
அரவு ஆகிச் சுமத்தியால் , அயில் எயிற்றின் ஏந்துதியால் ,
ஒரு வாயின் விழுங்குதியால் , ஓர் அடியால் ஒளித்தியால் ,
திரு ஆன நிலமகளை ; இ•து அறிந்தால் சீறாளோ ?
மரு ஆரும் துழாய் அலங்கல் மணிமார்பின் வைகுவாள் .
3.1.57

2663
மெய்யைத்தான் சிறிது உணர்ந்து நீ விதித்த மன்னுயிர்கள்
உய்யத்தான் ஆகாதோ ? உனக்கு என்ன குறை உண்டோ ?
வையத்தார் வானத்தார் மழு ஆளிக்கு அன்று அளித்த
ஐயத்தால் சிறிது ஐயம் தவிர்ந்தாரும் உளர் . ஐயா !
3.1.58

2664
அன்னம் ஆய் அருமறைகள் அறைந்தாய் நீ , அவை உன்னை
முன்னம் ஆர் ஓதுவித்தார் ? எல்லாரும் முடிந்தாரோ ?
பின்னம் ஆய் ஒன்றாதல் , பிரிந்தேயோ ? பிரியாதோ ?
என்ன மா மாயம் இவை ஏனமாய் மண் இடந்தாய் !
3.1.59

2665
ஒப்பு இறையும் பெறல் அரிய
ஒருவா ! முன் உவந்து உறையும்
அப்பு உறையுள் துறந்து , அடியேன்
அருந்தவத்தால் அணுகுதலால் ,
இப் பிறவிக் கடல் கடந்தேன் ;
இனிப் பிறவேன் ; இரு வினையும்
துப்பு உறழும் நீர்த்த சுடர்த்
திருவடியால் துடைத்தாய் நீ .
3.1.60

2666
'உன் வரலாறு கூறுக 'என இராமன் விராதனை வினாவுதல்
இற்று எலாம் இயம்பினான்
நிற்றலோடும்'நீ இவ் ஆறு
உற்ற ஆறு உணர்த்து 'எனா
வெற்றியான் விளம்பினான் .
3.1.61

2667
விராதன் தன்சரிதம் கூறுதல் (2667-2675)
கள்ளம் மாய , வாழ்வு எலாம்
விள்ள , ஞானம் வீசு தாள்
வள்ளல் ! வாழி ! கேள் ! எனா
உள்ள ஆறு உணர்த்தினான் .
3.1.62

2668
இம்பர் உற்று இது எய்தினேன் ,
வெம்பு விற்கை வீர ! பேர்
தும்புரு ; தனதன் சூழ்
அம்பரத்து உளேன் அரோ .
3.1.63

2669
ஆடு அரம்பை நீடு அரங்கு
ஊடு நின்று பாடலால் ,
ஊடு உவந்து கூட , இக்
கூடு வந்து கூடினேன் .
3.1.64

2670
கரக்க வந்த காமநோய்
துரக்க , வந்த தோமினால் ,
இரக்கம் இன்றி ஏவினான் ;
அரக்கன் மைந்தன் ஆயினேன் .
3.1.65

2671
அன்ன யக்கன் , ஆதியாய் !
இன்னல் தீரும் ஈகையான்
நின்ன தாளின் நீங்கும் என்று
உன்னும் எற்கு உணர்த்தினான் .
3.1.66

2672
வலம் செய்து இந்த வான் எலாம்
நலிஞ்சு தின்னும் நாம வேல்
பொலிஞ்ச வென்றி பூணும் அக்
கிலிஞ்சன் மைந்தன் ஆயினேன் .
3.1.67

2673
அன்று மூலம் ! ஆதியா
இன்று காறும் ஏழையேன் ,
நன்று தீது நாடலேன் ,
நின்று தீய நேடினேன் .
3.1.68

2674
தூண்ட நின்ற தொன்மைதான்
வேண்ட நின்ற வேத நூல்
பூண்ட நின் பொலம் கொள் தாள்
தீண்ட இன்று தேறினேன் .
3.1.69

2675
திறத்தின் வந்த தீது எலாம்
அறுத்த உன்னை ஆதனேன்
ஒறுத்த தன்மை ஊழியாய் !
பொறுத்தி என்று போயினான் .
3.1.70

2676
இராமன் முதலியோர் அப்பாற் செல்லுதல்
'தேவு காதல் சீரியோன்
ஆவி போயினான் 'எனாப்
பூ உலாவு பூவையோடு
ஏ வலாரும் ஏகினார் .
3.1.71

2677
இராமன் முதலியோர் ஒரு சோலையில் தங்குதல்
கை கொள் கால வேலினார் ,
மெய் கொள் வேத மெய்யர் வாழ்
மொய் கொள் சோலை முன்னினார் ,
வைகல் தானும் வைகினார் .
3.1.72

---

3.2 – Textabschnitt

3.2 . சரபங்கன் பிறப்பு நீங்கு படலம் (2678 - 2721)

2678
இராமன் முதலியோர் சரபங்கமுனிவர் ஆச்சிரமத்தை அடைதல்
குரவம் குவி கோங்கு அலர் கொம்பினொடும்
இரவு அங்கு அணுகும்பொழுது எய்தினர் ஆல் ;
சரவங்கன் இருந்து தவம் கருதும்
மரவம் கிளர் கோங்கு ஒளிர் வாச வனம் .
3.2.1

2679
இந்திரன் வருதல்
செவ்வேலவர் சென்றனர் , சேரல் உறும்
அவ்வேலையின் எய்தினன் ஆயிரம் ஆம்
தவ்வாது இரவும் பொலி தாமரையின்
வெவ்வேறு அலர் கண்ணினன் விண்ணவர் கோன் .
3.2.2

2680
இந்திரனை வருணித்தல் (2680-2690)
அன்னச் செலவின் படிமேல் அயல் சூழ் ,
பொன்னின் பொலிவார் , அணி பூண் ஒளிமேல் ,
மின்னின் செறி கற்றை விரிந்தன போல் ,
பின்னிச் சுடரும் பிறழ் பேர் ஒளியான் .
3.2.3

2681
வானில் பொலி தோகையர் கண் மலர் வான்
கானில் படர் கண் களி வண்டொடு , தார்
மேனித் திரு நாரதன் வீணை இசைத்
தேனில் படியும் செவி வண்டு உடையான் .
3.2.4

2682
அனையின் துறை ஐம்பதொடு ஐம்பது நூல்
வினையின் தொகை வேள்வி நிரப்பிய மா
முனைவன் , முது தேவரின் மூவர் அலார்
புனையும் முடி துன்று பொலம் கழலான் .
3.2.5

2683
செம் மா மலராள் நிகர் தேவியொடும்
மும் மா மத வெண் நிறம் முன் உயர் தாள்
வெம் மா மிசையான் , விரி வெள்ளி விளங்கு
அம் மா மலை அண்ணலையே அனையான் .
3.2.6

2684
தான் நின்று , அயல் நின்று ஒளிர் தண் கதிரோன் ,
'யான் நின்றது என் ? 'என்று ஒளி எஞ்சிட , மா
வான் நின்ற பெரும் பதம் வந்து உருவாய்
மேல் நின்றென நின்று ஒளிர் வெண் குடையான் .
3.2.7

2685
திசை கட்டிய மால் கரி தெட்ட மதப்
பசை கட்டின கிட்டின பற்பல போர் ,
விசை கட்டு அழி தானவர் விட்டு அகல் பேர்
இசை கட்டிய ஒத்து , இவர் சாமரையான் .
3.2.8

2686
தீர்வு இல் திரி செம் கதிர் தங்குவது ஓர்
ஊர் உற்றது எனப் பொலி ஒள் முடியான் ;
போர் வித்தகன் நேமி பொறுத்தவன் மா
மார்வில் திருவின் பொலி மாலையினான் .
3.2.9

2687
செற்றிக் கதிரின் பொலி செம் மணியின்
கற்றைச் சுடர் விட்டு எரி கஞ்சுகியான்
வெற்றித்திருவின் குளிர் வெண் நகை போல்
சுற்றிக் கிளரும் சுடர் தோள்வளையான் .
3.2.10

2688
பல் ஆயிரம் மா மணி பாடம் உறும்
தொல் ஆர் அணி கால் சுடரின் தொகை தாம்
எல்லாம் உடனாய் எழலால் , ஒரு தன்
வில்லால் ஒளிர் மேகம் எனப் பொலிவான் .
3.2.11

2689
மானா உலகந்தனில் மன்றல் பொரும்
தேன் நாறு நலம் செறி தொங்கலினான்
மீனோடு கடுத்து உயர் வென்றிய ஆம்
வான் நாடியர் கண் எனும் வாள் உடையான் .
3.2.12

2690
வெல்வான் நசையால் விசையால் விடும்நாள் ,
எல் வான் சுடர் மாலை இராவணன்மேல் ,
நெல்வாலும் அறாத நிறம் பிறழா
வல்வாய் மடியா வயிரப்படையான் .
3.2.13

2691
முனிவர் இந்திரனை வினவுதல்
நின்றான் ; எதிர் நின்ற நெடுந்தவனும்
சென்றான் எதிர்கொண்டு சிறப்பு அமையா ,
'என் தான் இவண் எய்திய ஆறு ? எனலும் ,
பொன்றாத பொலம் கழலோன் புகலும் .
3.2.14

2692
இந்திரன் மறுமொழி (2692-2694)
'நின்னால் இயல் நீதி நெடும் தவம் இன்று
என்னானும் விளம்பரிது 'என்று உணர்வான்
அந் நான்முகன் நின்னை அழைத்தனன் ஆல் ,
பொன் ஆர் சடை மாதவ ! போதுதி ஆல் .
3.2.15

2693
எந்தாய் ! உலகு யாவையும் எவ் உயிரும்
தந்தான் உறையும் நெறி தந்தனன் ஆல்
நந்தாத பெரும் தவ நாடு அது நீ
வந்தாய் எனின் நின் எதிரே வருவான் .
3.2.16

2694
எல்லா உலகிற்கும் உயர்ந்தமை , யான்
சொல்லா வகை நீ உணர் தொன்மையை ; ஆல்
நல்லாளுடனே நட நீ எனலும்
அல்லேன் என வால் அறிவான் அறைவான் .
3.2.17

2695
சரபங்கரது மறுமொழி (2695-2697)
சொல் பொங்கு பெரும் புகழோய் ! தொழில் மாய்
சிற்பங்களின் வீவன சேர்குவென் ஓ ?
அற்பம் கருதேன் என் அருந்தவமோ
கற்பம் பல சென்றது காணுதி ஆல் !
3.2.18

2696
சொற்றும் தரம் அன்று இது ; சூழ் கழலாய் !
பெற்றும் பெறுகில்லது ஒர் பெற்றியதே ;
மற்று என் பல சொல் : இவண் வந்து தவம்
முற்றும் பகல் தானும் முடித்தனன் ஆல் .
3.2.19

2697
சிறு காலை இலா , நிலையோ திரியா ,
குறுகா , நெடுகா , குணம் வேறுபடா
உறு கால் கிளர் பூதம் எலாம் உகினும் ,
மறுகா நெறி எய்துவென் ; வானுடையாய் !
3.2.20

2698
இராமன் முதலியோர் சரபங்காச்சிரமத்தினுள் நிகழ்ந்துள்ளதை ஆராய்தல்
என்று இன்ன விளம்பிடும் எல்லையின்வாய் ,
வன் திண் சிலை வீரரும் வந்து அணுகா ,
ஒன்றும் கிளர் ஓதையினால் உணர்வார் ,
நின்று என்னை கொல் இன்னது ? எனா நினைவார் .
3.2.21

2699
சரபங்கரிடம் இந்திரன் வந்திருத்தலை உய்த்துணர்தல்
கொம்பு ஒத்தன நால் ஒளிர் கோள் வயிரக்
கம்பக் கரி நின்றது கண்டனம் ஆல் ,
'இம்பர்த்தலை மாதவர்பால் இவன் ஆம்
உம்பர்க்கு அரசு எய்தினன் 'என்று உணரா .
3.2.22

2700
இராமன் தனித்துச் சோலையுட் புகுதல்
மானே அனையாளொடு மைந்தனை அப்
பூ நேர் பொழிலின் புறனே நிறுவா ,
ஆன் ஏறு என ஆள் அரி ஏறு இது எனத்
தானே அவ் அகன் பொழில் சாருதலும் .
3.2.23

2701
இந்திரன் இராமனைக் காண்டல்
கண் தாம் அவை ஆயிரமும் கதுவக்
கண் தாமரை போல் கரு ஞாயிறு எனக்
கண்டான் இமையோர் இறை காசினியின்
கண் தான் அரும் நான்மறையின் கனியை .
3.2.24

2702
இந்திரன் இராமனைத் தொழுதல்
காணா மனம் நொந்து கவன்றனன் ஆல் ,
ஆள் நாதனை அந்தணர் நாயகனை
நாள் நாளும் வணங்கிய நல் முடியால் ,
தூண் ஆகிய தோள் கொடு அவன் தொழுவான் .
3.2.25

2703
இராமன் பெருமை பற்றிய கவிக்கூற்று

துவசம் ஆர் தொல் அமருள் துன்னாரைச் செற்றும்
சுருதிப் பெருங் கடலின் சொல் பொருள் கற்பித்தும்
திவசம் ஆம் நல் அறத்தின் செம் நெறியின் உய்த்தும்
திரு அளித்தும் வீடு அளித்தும் சிங்காமைத் தங்கள்
கவசமாய் ஆருயிராய்க் கண்ணாய் மெய்த் தவமாய்க்
கடை இலா ஞானமாய்க் காப்பானைக் காணா
அவசமாய்ச் சிந்தை அழிந்து அயலே நின்றான்
அறியாதான் போல அறிந்த எலாம் சொல்வான் .
3.2.26

2704
இந்திரன் இராமனைத் துதித்தல் (2704-2708)

தோய்ந்தும் பொருள் அனைத்தும் தோயாது நின்ற சுடரே !
தொடக்கு அறுத்தோர் சுற்றமே ! பற்றி ,
நீந்த அரிய நெடுங் கருணைக்கு எல்லாம் நிலயமே !
வேதநெறி முறையின் நேடி
ஆய்ந்த உணர்வின் உணர்வே ! பகையால் அலைப்புண்டு
அடியேம் அடிபோற்ற , அந்நாள்
ஈந்த வரம் உதவ எய்தினையே ! எந்தாய் ! இரு
நிலத்தவோ நின் இணை அடித் தாமரை ? தாம் .
3.2.27

2705
மேவாதவர் இல்லை , மேவினரும் இல்லை ,
வெளியோடு இருள் இல்லை , மேல் கீழும் இல்லை ,
மூவாமை இல்லை , மூத்தமையும் இல்லை , முதல் இடையோடு
ஈறு இல்லை , முன்னொடு பின் இல்லை ,
தேவா இங்கு இவ்வோ நின் தொன்று நிலை என்றால் ,
சிலை ஏந்தி வந்து எம்மைச் சேவடிகள் நோவக்
காவாது ஒழியின் பழி பெரிதோ அன்றேல் கருங்
கடலில் கண்வளராய் ! கைம்மாறும் உண்டோ ?
3.2.28

2706
நாழி நவை தீர் உலகு எலாம் ஆக , நளினத்து
நீ தந்த நான்முகனார் தாமே ,
ஊழி பல பலவும் நின்று அளந்தால் , ஒன்றும்
உலவாப் பெருங்குணத்த உத்தமனே ! மேல் நாள் ,
தாழி தரை ஆகத் தண் தயிர் நீர் ஆகத் தடவரையே
மத்து ஆகத் தாமரைக்கை நோவ ,
ஆழி கடைந்து அமுதம் எங்களுக்கே ஈந்தாய் ;
அவுணர்கள்தாம் நின் அடிமை அல்லாமை உண்டோ ?
3.2.29

2707
'ஒன்று ஆகி மூலத்து உருவம் பல ஆகி
உணர்வும் உயிரும் பிறிது ஆகி ஊழி
சென்று ஆசு அறும் காலத்து அந்நிலையது
ஆகித் திறத்து உலகம் தான் ஆகிச் செஞ்செவே நின்ற
நன்று ஆய ஞானத் தனிக்கொழுந்தே ! நங்கள்
நவை தீர்க்கும் நாயகமே நல்வினையே நோக்கி
நின்றாரைக் காத்தி அயலோரைக் காய்தி நிலை
இல்லாத் தீவினையும் நீ தந்தது அன்றே ? '
3.2.30

2708
'வல்லை வரம்பு இல்லாத மாயவினைதன்னால்
மயங்கினரோடு எய்தி , மதிமயங்கி , மேல் நாள் ,
அல்லை இறையவன் நீ ஆதி எனப் பேதுற்று அலமருவேம் ,
முன்னை அறப்பயன் உண்டாக ,
'எல்லை வலயங்கள் நின்னுழை 'என்று , அந்நாள் ,
எரியோனைத் தீண்டி எழுவர் என நின்ற
தொல்லை முதல் முனிவர் சூளுற்றபோதே தொகை
நின்ற ஐயம் துடைத்திலையோ ? எந்தாய் ! '
3.2.31

2709
இந்திரன் தன்னுலகு சென்றமை
இன்னன பல நினைந்து ஏத்தினன் இயம்பாத்
'துன்னுதல் இடை உளது 'என நனி துணிவான் ,
தன் நிகர் முனிவனைத் 'தர விடை 'என்னாப்
பொன் ஒளிர் நெடு முடிப் புரந்தரன் போனான் .
3.2.32

2710
முனிவன் இராமனை எதிர்சென்றழைத்துச் சிறப்பித்தல்
போனவன் அகநிலை புலமையின் உணர்வான் ,
வானவர் தலைவனை வர எதிர்கொண்டான் ;
ஆனவன் அடி தொழ , அருள்வர அழுதான்
தான் உடை இடவகை தழுவினன் நுழைவான் .
3.2.33

2711
இராமன் முதலிய மூவரும் சரபங்கன் ஆச்சிரமத்தையடைதல்
'ஏழையும் இளவலும் வருக 'என ,'இனிதா
வாழிய 'அவரொடும் வந்தனன் மகிழ்வால்
ஊழியின் முதல் , முனி உறையுளை அணுக
ஆழியில் அறிதுயிலவன் என மகிழ்வான் .
3.2.34

2712
முனிவன் அறவுரை பகர்தல்
அவ்வயின் அழகனும் வைகினன் , அறிஞன்
செவ்விய அறவுரை செவிவயின் நுகரா
நவ்வியின் விழியவளொடும் , நனி இருளைக்
கவ்விய நிசி ஒரு கடையுறும் அளவில் .
3.2.35

2713
கதிரவன் தோற்றம்
விலகிடும் நிழலினன் வெயில் விரி அயில் வாள்
இலகிடு சுடரவன் இசையன திசை தோய்
அலகிடல் அரிய தன் அவிர் கரநிரையால்
உலகிடு நிறை இருள் உறையினை உரிவான் .
3.2.36

2714
முனிவன் எரிபுகுதற்குத் துணிதல்
ஆயிடை அறிஞனும் அவன் எதிர் அழுவத்
தீயிடை நுழைவது ஒர் தெளிவினை உடையான்
நீ விடை தருகென நிறுவினன் நெறியால்
காய் எரி வரன்முறை கடிதினில் இடுவான் .
3.2.37

2715
முனிவன் , தீப்புகுதற்கு இராமனிடம் விடை கேட்டல்
வரி சிலை உழவனும் மறை உழவனை'நீ
புரி தொழில் எனை ? அது புகலுதி 'எனலும் ,
'திருமகள் தலைவ ! செய் திருவினை உற யான்
எரி புக நினைகுவென் அருள்'கென இறைவன் .
3.2.38

2716
இராமன் வினாவும் முனிவன் விடையும் (2716-2718)
'யான் வரும் அமைதியின் இது செயல் எவனோ ?
மான் வரு தனி உரி மார்பினை ! 'எனலும் ,
மீன் வரு கொடியவன் விறல் அடு மறவோன் ,
ஊன் வரும் உவகையின் உரை நனி புரிவான் .
3.2.39

2717
ஆயிரம் முகம் உள தவம் அயர்குவென் யான்
நீ இவண் வருதிகொல் எனும் நிலை உடையேன் ;
போயின இரு வினை புகலுறு விதியால்
மேயினை ; இனி ஒரு வினை இலை விறலோய் !
3.2.40

2718
இந்திரன் அருளினன் இறுதிசெய் பகலா
வந்தனன் ,'மருவுதி மலர் அயன் உலகம்
தந்தனன் 'என ,'அது சாரலென் 'உரவோய் !
அந்தம் இல் உயர் பதம் அடைதலை முயல்வேன் .
3.2.41

2719
சரபங்கன் தீயிடைப்புக்கு வீடுபெறுதல் (2719-2720)
'ஆதலின் இது பெற அருள் 'என உரையாக்
காதலி அவளொடு கதழ் எரி முழுகிப்
போதலை மருவினன் ; ஒரு நெறி புகலா
வேதமும் அறிவரு மிகு பொருள் உணர்வோன் .
3.2.42

2720
தேவரும் , முனிவரும் , உறுவது தெரிவோர்
யாவரும் , நறு விரை மலர் அயன் முதலோர்
ஏவரும் , அறிவினில் இரு வினை ஒருவிப்
போவது கருதும் அவ் அரு நெறி புக்கான் .
3.2.43

2721
சரபங்கனது பேறுபற்றிய கவிக்கூற்று
'அண்டமும் அகிலமும் அறிவரும் நெறியால்
உண்டவன் ஒரு பெயர் உணர்குநர் உறு பேறு
எண் தவ நெடிது 'எனின் , இறுதியில் அவனைக்
கண்டவர் உறு பொருள் கருதுவது எளிதோ ?
3.2.44

---

Nachklang

Der Erzählweg setzt sich auf der nächsten Textseite fort. Nimm dir zuvor einen Augenblick für die Begegnungen dieses Abschnitts: Wo wurde Treue sichtbar, wo brauchte es Mitgefühl, wo blieb eine Frage offen? Auch eine kurze Zeit der Stille kann helfen, das Gelesene nachklingen zu lassen.

Video von Yoga Vidya als Begleitung zur Verehrung und Bedeutung Ramas:

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Fortsetzung: Kamba Ramayanam Tamilischer Text Teil 2.

Die Artikel dieser Ausgabe

Übersicht zu Werk, Handlung und spiritueller Bedeutung

• Deutsche Übersetzung: Teil 1 · Teil 2
• Tamilischer Text: Teil 1 · Teil 2 · Teil 3 · Teil 4
• Tamilische Umschrift: Teil 1 · Teil 2

Textgrundlage und Lesehinweise

Die Ausgabe folgt Project Madurai. Die deutsche Fassung ist eine vorläufige Prosaübersetzung; die Umschrift ist eine regelbasierte, schriftnahe Übertragung. Quellenbedingte Schreibungen und Nummerierungsabweichungen sind nicht vollständig philologisch bereinigt. Der Gesamtbestand dieser Ausgabe umfasst 10.535 Verspositionen bis 6.39.38. Die tamilischen Zwischenüberschriften stammen teilweise von den Herausgebern.

• Project Madurai: pmuni0414_01
• Project Madurai: pmuni0414_02
• Project Madurai: pmuni0422_01
• Project Madurai: pmuni0422_02
• Project Madurai: pmuni0430
• Project Madurai: pmuni0455
• Project Madurai: pmuni0478
• Project Madurai: pmuni0539
• Project Madurai: pmuni0541_01
• Project Madurai: pmuni0541_02
• Project Madurai: pmuni0545_01
• Project Madurai: pmuni0545_02
• Project Madurai: pmuni0558_01
• Project Madurai: pmuni0558_02
• Project Madurai: pmuni0561_01
• Project Madurai: pmuni0561_02

Siehe auch

• Ramayana
• Kamban
• Rama
• Sita
• Hanuman
• Bharata
• Vishnu
• Bhakti Yoga
• Karma Yoga
• Dharma
• Tamil
• Meditation

Yoga: Grundlagen und Praxis · Meditation bei Yoga Vidya

Seminare

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…

Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer

01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…

Vedamurti Dr Olaf Schönert

Kundalini Yoga

04.12.2026 - 06.12.2026 Der Vagusnerv im Yoga

Der Vagus-Nerv, der X. Hirnnerv, verbindet das Gehirn mit allen wichtigen Körperorganen und funktioniert in beide Richtungen wie eine Informationsautob…

Premajyoti Schumann, Helena Horsch

04.12.2026 - 06.12.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…

Manuel Hirning

Chakras

26.12.2026 - 01.01.2027 Kundalini Yoga Intensiv Praxis - Live Online

Intensives Praktizieren der im Mittelstufen-Seminar gelernten Übungen für noch tiefere Erfahrung und Erweiterung des Bewusstseins ohne viel Theorie. L…

Sukadev Bretz, Shaktipriya Vogt, Radharani Birkner

27.12.2026 - 30.12.2026 Chakra - Heilung - Klang

Intensiviere deine Beziehung zu deinen Chakras durch Tönen und achtsames Atmen. Durch meditative Klang- und Atemübungen kannst du deinen Körper und d…

Hagit Noam

Energiearbeit

29.11.2026 - 04.12.2026 Energieschutz mit Yoga

Du lernst mit einfachen Yogatechniken einen wirksamen Schutz vor Energieverlusten. Besonders für Menschen, die mit Körperenergien arbeiten oder viel m…

Erkan Batmaz

04.12.2026 - 06.12.2026 Kundalini Yoga Mittelstufe

Intensives Kundalini Yoga Seminar zur Erweckung der inneren Kundalini Energie, Erweiterung des Bewusstseins und Entfaltung des vollen Potentials. Yoga A…

Manuel Hirning