Shivastotravali

Shivastotravali (Sanskrit: शिवस्तोत्रावली śivastotrāvalī f.), auch Śivastotrāvalī oder Shiva Stotravali, ist eine umfangreiche Sammlung von Shiva-Hymnen des Philosophen und Dichters Utpaladeva. Die vorliegende Fassung umfasst zwanzig Stotras. Sie verbindet leidenschaftliche Bhakti mit der von Utpaladeva vertretenen Pratyabhijna-Perspektive: Shiva ist nicht nur eine verehrte Gottheit gegenüber dem Menschen, sondern das eigene Bewusstsein, das Selbst aller Wesen und die Wirklichkeit der gesamten Welt.

Die Sammlung ist außergewöhnlich, weil sie Philosophie nicht nur erklärt, sondern in Gebet verwandelt. Utpaladeva spricht zu Shiva als Herr, Geliebtem, eigenem Selbst, Licht der Welt, Vater, Mutter, innerster Bewusstheit und Ziel aller Sehnsucht. Immer wieder führt der Weg von scheinbarer Trennung zu Wiedererkennen, von Anstrengung zu unmittelbarer Gegenwart und von äußerer Puja zu einer Verehrung, in der die ganze Welt zum Leib Shivas wird.

Die Muktabodha-Ausgabe M00348 nennt Utpaladeva als Autor und Kṣemarāja als Kommentator. Kṣemarājas ausführliche Vivṛti erläutert die Verse philosophisch und tantrisch. Der vorliegende Artikel übersetzt den vollständigen Primärtext der zwanzig Stotras. Die Vivṛti dient zur Bedeutungserschließung, bleibt aber klar vom Primärtext Utpaladevas getrennt.

Die zwanzig Stotras

1. Bhaktivilasa
2. Sarvatmaparibhavana
3. Pranayaprasada
4. Surasodbala
5. Svabalanideshana
6. Adhvavisphurana
7. Vidhuravijaya
8. Alaukikodbala
9. Svatantryavijaya
10. Avicchedabhanga
11. Autsukyavishvasita
12. Rahasyanirdeshana
13. Sangrahastotra
14. Jayastotra
15. Bhaktistotra
16. Pashanudbheda
17. Divyakridabahumana
18. Avishkara
19. Udyota
20. Carvana

Vollständige deutsche Übersetzung der Shivastotravali

1. Bhaktivilasa

1. Ich verneige mich vor dem von Bhakti erfüllten Menschen, in dem Shiva unmittelbar aufleuchtet, auch ohne vorgeschriebene Meditation und Japa.

2. Mein Selbst bleibt durch den Nektar deiner Bhakti jung; nur der Staub des weltlichen Lebens lässt es wie von grauem Haar bedeckt erscheinen.

3. Wer durch Bhakti deinen Reichtum erlangt und in deiner Stadt wohnt, bewegt sich selbst auf den Wegen der Welt in eben deiner Entfaltung.

4. Da das ganze Universum unmittelbar von dir erfüllt ist: Welcher Ort wäre für deine Verehrer kein heiliger Ort, und wo sollte ihr Mantra nicht wirksam sein?

5. Sie triumphieren, berauscht vom besten Wein, dem Nektar der Bhakti: unvergleichlich und doch stets mit dir als ihrem Zweiten, o Herr.

6. Nur jene erkennen dein Wesen, o Herr, die selbst vom dichten Glückssaft der Bhakti durchströmt und dir ähnlich geworden sind.

7. Du selbst bist das Selbst aller, und jeder liebt sein eigenes Selbst. Wer diese von Natur aus gegebene Bhakti zu dir erkennt, der triumphiert.

8. Wenn alle Gegenstände vergehen, wer sieht dich dann nicht als den Einen? Und selbst im Getümmel von Erkanntem und Erkennendem bist du für die Verehrer leicht sichtbar.

9. Wie deine geliebte Göttin niemals von dir getrennt ist, so möge auch die Bhakti, die dich erkennen lässt, niemals von mir getrennt sein.

10. Für die von Bhakti Erfüllten wird jeder Weg des Bewusstseins – Freude, Schmerz oder Verblendung – zu einem Weg, dich zu erreichen.

11. Verglichen mit dem Nektargeschmack deiner Bhakti erscheint mir selbst ein vermeintlich höherer Zustand der Erkenntnis wie ein schal gewordener Trank.

12. Wer deine Bhakti als große Vidya übt, erkennt das Wesen sowohl von Vidya als auch von Avidya.

13. Möge die Rebe meiner Sprache von der Wurzel an durch deine Bhakti bewässert werden und eine Frucht tragen, die reich an ihrem Geschmack ist.

14. Wenn die Überlieferung sagt: »Als Shiva soll man Shiva verehren«, so heißt das: als Bhakta soll man verehren; denn du selbst bist das von Nichtdualität gereinigte Wesen des Leibes.

15. Welche Begründung könnte für deine Verehrer nicht zur Erkenntnis deiner Nichtdualität führen? Und was könnte für die Unreifen nicht wieder zu einer Verhüllung werden?

16. Zu meinen, du seist nur irgendwann, irgendwo und durch Yoga zu erreichen, ist Täuschung; wie könntest du sonst den Verehrern in allen Zuständen erscheinen?

17. Das ist der große Vorzug der Bhaktas gegenüber bloßen Yogis: auch im gewöhnlichen Zustand bleiben sie gesammelt, ohne erst Pratyahara und andere Stufen zu benötigen.

18. In diesem unverstellten Shiva-Weg wird weder Yoga noch Askese noch eine feste Folge der Verehrung vorgeschrieben; allein Bhakti wird gepriesen.

19. Möge bei mir, dessen Verhüllung durch das überall strahlende Licht der Bhakti zerstört ist und dem alles unmittelbar erscheint, selbst der Name des Grübelns verschwinden.

20. Welch wunderbarer Geschmack aller Gegenstände liegt für die Bhaktas schon in dem einen Wort »Shiva«, das immer auf ihrer Zunge ruht!

21. Wer im kühlen, klaren, süßen Ozean des Bhakti-Nektars ruht und den überweltlichen Geschmack genießt – wen sollte er noch besonders zählen?

22. Warum sollten Menschen wie wir nicht die große Medizin deiner Bhakti kosten, deren unmittelbarster Geschmack Moksha ist?

23. Nur jene Reichtümer werden von den Guten wahrhaft begehrt, die die vertraute Freude am Genuss des Geschmacks deiner Bhakti vertiefen.

24. Wunderbar: Dieser Geist, von Natur aus Same des Leidens, wird, von deiner Bhakti durchtränkt, zur großen Frucht des höchsten Heils.

2. Sarvatmaparibhavana

1. Verehrung dir, dessen Formen Feuer, Mond, Sonne, Brahma, Vishnu, das Bewegliche und Unbewegliche sind, dem Vielgestaltigen, der ganz Bewusstsein ist.

2. Verehrung dir als großem Feuer, dessen reiner Glanz mit der Asche des verbrannten Welt-Brennstoffs gesalbt ist und dem die ganze Welt als eine Opfergabe dient.

3. Verehrung dir, dem Shiva-Feuer, dicht von höchstem Nektar und kühl, und doch furchtbar in der Verbrennung des ganzen Universums.

4. Verehrung dir als Mahadeva, Rudra, Shankara, Shiva und Maheshvara – jener geheimnisvollen Gestalt des Mantra.

5. Verehrung dem glückverheißenden Shiva-Feuer, das die drei Welten zerschneidet und durch ihre schmelzende Essenz noch heller aufflammt.

6. Verehrung jenem Shambhu, dessen eigentliches Kennzeichen gerade darin besteht, von keinem der gewöhnlichen Kennzeichen erfasst zu werden.

7. Verehrung dem geheimen Herrn, der über Veda und Agama hinausgeht, sie hervorbringt und zugleich ihr wahres Wesen ist.

8. Verehrung Shambhu, der einzige Ursprung des Samsara und dessen einziger Überwinder ist, der als Samsara erscheint und doch frei von Samsara ist.

9. Verehrung Shambhu, der Wurzel, Mitte und Spitze ist, zugleich deren ganze Gestalt und doch frei von Wurzel, Mitte und Spitze – dem Vollkommenen.

10. Verehrung jenem schwer erreichbaren Shiva, dessen Name auch nur einmal auszusprechen schon als Reifung eines großen Schatzes guter Taten gilt.

11. Verehrung dir, dem einen, ganz aus Bewusstsein bestehenden Kapalin, der mit den Scharen der beweglichen und unbeweglichen Formen spielt.

12. Verehrung dem wunderbaren Shambhu: Träger der Maya und doch rein, verborgen und doch offenbar, subtil und doch allgestaltig.

13. Verehrung dir, der du spielerisch die Welt auflöst, die Brahma, Indra und Vishnu mühsam erhalten, dir, der du alle Kräfte besitzt.

14. Verehrung dir, dem unergründlichen Ozean Hara; wer nur an seinen Ufern umherwandert, erlangt zwar manche Vibhuti, nicht aber seine Tiefe.

15. Verehrung Shambhu, der mitten im dichten Schlamm der mayaartigen Welt wohnt und doch unberührt bleibt, dem leuchtenden hundertblättrigen Lotus.

16. Verehrung dir, dem Glückverheißenden, Reinen, Schatz, Schmuck, Geliebten, höchsten Sinn und in jeder Hinsicht Höchsten.

17. Verehrung jenem Shambhu, der immer gebunden und ewig befreit erscheint und in Wahrheit jenseits von Bindung und Befreiung ist.

18. Verehrung allein dir, dem Nichtzweiten, der in diesem riesigen Weltdrama in ewiger Glückseligkeit ruht.

19. Verehrung Sharva, dem Wesen des rechten Pfades, der auch den linken Pfad umfasst, der alle Formen des Verhaltens und zugleich keines davon ist.

20. Welche Form der Verehrung auch immer, wo und durch wen auch immer sie geschieht – jenem Gott gilt meine Verehrung.

21. Verehrung dir, der von Befreiung Suchenden verehrt wird, alle Bedrängnis nimmt, unermessliche Schönheit ausstrahlt und Segen gewährt.

22. Verehrung dir als Herrn der drei Welten, die du ohne Unterbrechung mit dem Geschmack der Glückseligkeit erfüllst.

23. Verehrung jener furchtbaren Schar deiner Shaktis, die dich selbst durch den Genuss der von Glück erfüllten Erfahrungsinhalte verehrt.

24. Verehrung jenem unaussprechlichen Sein, das selbst Weisen unergründlich ist und doch von den Bewegungen der Bhakti gleichsam umarmt wird.

25. Verehrung dir, dem Schatz und Ozean des höchsten Nektars, erreichbar durch das Höchste selbst.

26. Ich verehre deine Gestalt als großen Mantra: klar, kühl, von neuem Duft erfüllt und übervoll vom Geschmack des höchsten Nektars.

27. Ich verehre deine Lehre, in der die Erkenntnis deiner Einheit wie ein großes Tuch ist, erfüllt vom Nektar der Freiheit, auf dem kein Bild wirklich getrennt von dir besteht.

28. Wir verehren den Maheshvara-Weg als Blitz gegen jeden Zweifel, als Endzeitfeuer gegen jedes Unglück und als Weltende für alles Unheil.

29. Sieg dir, Gott! Verehrung dir! Diese ganze Welt ruht in dir; du bist der höchste Herr aller Welten. Zu dir allein nehme ich Zuflucht.

3. Pranayaprasada

1. Verehrung dem wunderbaren Shambhu, der über die Zweiteilung aller Dinge in Sein und Nichtsein hinaus als das Dritte steht.

2. In dieser unfreien Dreiwelt sind nur jene frei, die dem einzig Freien – dir – folgen.

3. Wohl ruhen jene, für die die Erinnerung an deinen vom ganzen Universum erfüllten Leib die einzige Medizin gegen die Krankheit des Werdens ist.

4. Er allein ist der höchste Herr, dessen weißer Schirm der von seinem Licht erfüllte Mond und dessen Fächer der Strom der himmlischen Ganga ist.

5. Schenke mir, o Herr, eine Schau, leuchtend, kühl, rein und einzig wie ein Mondstrahl, die Nektar strömen lässt.

6. Diese Tropfen des Bewusstseins, die aus deinem Ozean von Cit und Ananda fallen – wie könnten sie für mich nicht schön durch den Geschmack des Nektars sein?

7. Wessen Herz nicht im Geschmack der Liebe zu dir versunken ist, der ist wahrlich herzlos.

8. Wer mit dir, dem Herrn, im Herzen verschmolzen ist, wird zum einzigartigen Gefäß deiner göttlichen Vibhutis.

9. Der Nektarstrom deiner Meditation überflutet Freude und Trauer gleichermaßen, wie eine Flut hohe und tiefe Länder bedeckt.

10. Welcher Zustand könnte für jene nicht von Glück erfüllt sein, die niemals von dir getrennt sind, der du ihnen näher bist als das eigene Selbst?

11. Ich brülle, ich tanze – meine Wünsche sind erfüllt; denn du, der überaus Geliebte, bist mein Herr geworden.

12. Wo du erkannt bist, gibt es kein anderes Erkanntes, keine andere Handlung, keinen anderen Yoga und kein anderes Wissen; allein die Fülle des Bewusstseins entfaltet sich.

13. Unzählige unbesiegbare Leiden fliehen augenblicklich aus der Hand jener, auf deren Lippen ständig der Klang »Shiva« lebt.

14. Es mag einen sogenannten höchsten Menschen geben; du allein bist der Mahapurusha, der Grund aller Personen ohne Ausnahme.

15. Deine Diener, o Allherr, sind von der Welt verehrungswürdig; für sie wird selbst der Ozean des Samsara zu einem großen See des Spiels.

16. Für deine Verehrer wären andere Bitten schon erniedrigend; selbst zu bitten »Erscheine du!« macht sie beinahe beschämt.

17. »Nichts ist höher als ich, und doch bin ich der Japa-Übende« – durch die Gebetskette lehrst du, dass wahrer Japa in Einheit besteht.

18. Jenseits des Seienden liegt das Nichtseiende, und du bist verschieden von beiden; daher bist du zugleich von Sein und Nichtsein erfüllt.

19. Du leuchtest reiner als tausend Sonnenstrahlen und durchdringst alle Welten – und doch wirst du nicht gesehen.

20. Weil du in der scheinbar trägen Welt Bewusstsein, im Erkannten der Erkennende, im Begrenzten der Allgegenwärtige bist, bist du der Höchste von allen.

21. Genug aller anderen Klagen: Vor dir, o Herr, rufe ich nur dies laut – obwohl ich all das weiß, gerate ich immer wieder in Verblendung.

4. Surasodbala

1. O Geist, obwohl du unstet bist, bist du doch lobenswert, weil du den Geliebten Ambikas verehrst, den Lehrer der Welt und Zufluchtsort selbst aller Zufluchtsorte.

2. Obwohl ich die Stufen der verschiedenen Gottheiten überschritten und die Füße Shivas ergriffen habe, verlasse ich erstaunlicherweise die niedrigere Ebene noch immer nicht.

3. Offenbare deinen eigenen Weg und bringe alle gewöhnlichen Bewegungen der Welt zum Schweigen, bis ich augenblicklich dein stets erwachter Diener werde.

4. Shiva! Shiva! Shambhu! Shankara! Du liebst die, die Zuflucht nehmen – schenke rasch Gnade; wer deiner Lotusfüße gedenkt, dem sind die höchsten Schätze nahe.

5. Wer im Lotussitz deiner Füße versunken ist und nach eigener Freiheit Welten erschafft, lächelt selbst über Brahma, der an sein Amt gebunden ist.

6. Nichts, was erscheinen kann, ist von deinem Lichtleib getrennt; darum bist du, o Herr, stets schon gefunden, obwohl du jenseits der Natur liegst.

7. Einige kosten den Saft deiner Lotusfüße erst durch die abgestandene Sicht der Trennung; andere schmecken ihn unmittelbar als unversehrtes, zweifelloses Bewusstsein.

8. Dein nektargetränkter Glanz blitzt mir manchmal wie ein Blitz auf; würde er beständig, wärest du wahrhaft verehrt – was bliebe noch zu tun?

9. Wie ich durch große Einsicht erkannt habe, dass du alles bist und nichts außerhalb von dir besteht, so werde mir nun auch unmittelbar offenbar.

10. Durch deinen eigenen Willen hast du mich auf deinen Weg gestellt; warum handle ich dennoch wie die gewöhnlichen Menschen und verstehe nicht, was deinem Zustand entspricht?

11. In den Herzen mancher Verehrer entfaltet sich ein unaussprechlich schöner Zustand von dir; wie Chataka-Vögel lauschen sie dem Donner deiner Erzählungen.

12. Bei denen, die dir hingegeben sind, wächst durch dein Spiel eine Liebe, bei der selbst im Zustand der Trennung Gespräch und Erinnerung zum Fest der Vereinigung werden.

13. Das Wort »Shankara«, hundertmal gesprochen und durch immer neuen Geschmack genährt, dringt selbst in tierische Herzen ein und wirkt jedes Mal neu.

14. Gesegnet sind jene, in deren Kreis der Klang »Shiva« beständig wandert und wie der Mond aus einem Nektarbecken immer neuen süßen Nektar verströmt.

15. Die furchtbare Welt scheint fast beendet, der dichte Makel des Geistes fast geschmolzen – und doch hat sich das Tor zu deiner Stadt noch nicht einmal einen Spalt geöffnet.

16. Mein Geist sehnt sich nach dem Innern deines stets geöffneten Lotusgesichts; tue etwas, o Herr, damit du mir auch nur ein wenig unmittelbar zugewandt erscheinst.

17. Welche Freude oder Vibhuti gäbe es jenseits der Erkenntnis deiner Nichtverschiedenheit? Warum läuft der Geist deines Dieners, sie verlassend, noch auf falsche Wege?

18. Nicht einmal für einen Augenblick wäre ich deiner Dienerschaft würdig, wenn ich nicht unablässig den Wein des Geschmacks deiner Nichtdualität kostete.

19. Der von der Sicht der Zweiheit getrübte Mensch sieht deinen wahren Leib nicht; doch du bist allwissend und den Zuflucht Suchenden zugetan – warum hörst du meinen Ruf nicht?

20. Erinnerst du dich, o Herr, dass ich je sinnliches Glück von dir erbeten hätte? Schenke mir nur den Nektar des beständigen Sehens deiner Gestalt.

21. Seit du mich durch deinen Willen auf deinen Shiva-Weg gestellt hast, sind Hunderte Segnungen aufgegangen; was sollte ich noch von dir suchen?

22. Jene einzigartige Shivaratri triumphiert, in der Sonne, Mond und alle übrigen Lichter untergehen und die Nacht selbst durch das Ausströmen ihres eigenen Lichtes leuchtet.

23. Selbst Herrschaft über die drei Welten erschiene mir geschmacklos, wenn ihr der Nektar der Berührung deiner Füße fehlte.

24. Erstaunlich fest ist diese von deinem Nicht-Erkanntsein gebildete Selbstbindung: Obwohl du schon aufleuchtest, lockert sie sich kaum.

25. Obwohl du von den Großen verehrt wirst, bleibst du selbst der Verehrer; innen wie außen gesehen, leuchtest du immer als das Wesen des Sehenden.

5. Svabalanideshana

1. O Herr, führe mich durch deine unwiderstehliche Gnade in dein eigenes Haus, sodass ich nur noch nach dem Genuss der Berührung deiner Lotusfüße verlange.

2. Wann werde ich, vom Staub deiner Lotusfüße gefärbt, in grenzenloser Begeisterung zu tanzen beginnen?

3. Nur dies erbitte ich immer: Du allein seist mein Herr; lieber stumm in dir wohnen als außerhalb deiner noch so gelehrt sein.

4. O Schatz des Nektars, o Dreiaugiger, o Virupaksha – möge ich nur »Welch Süße!« rufen und tanzend jauchzen.

5. Mit geschlossenen Augen durch die Berührung deiner Lotusfüße möge ich, berauscht vom Wein deiner Bhakti, in dir aufgehen.

6. O Allgegenwärtiger, möge ich irgendwo auf dem Berg meines Geistes wohnen, wo jede Regung ununterbrochen von dir spricht und höchsten Geschmack trägt.

7. Möge ich Bürger jener Stadt sein, in der du mit der Göttin, vom Palast bis zum Tor, in zahllosen Formen gegenwärtig bist.

8. Mögen deine Sonnenstrahlen aufleuchten, o Herr, bis mein Herzlotus sich für deine Verehrung öffnet.

9. Sei gnädig, damit mein Geist, immer an deinem Ort liegend, bei jedem Geschmack gleichsam berauscht wird und dahinschmilzt.

10. Ob durch große Freude oder Trauer, durch eine Wand, einen Topf, durch Äußeres oder Inneres – offenbare dich mir aus allem, o Herr.

11. Möge innen wie außen stets der überaus kühle Nektar der Berührung deiner Lotusfüße in mir strömen.

12. Möge das Versinken in dem Nektarsee der Berührung deiner Füße mein immerwährender Genuss sein, der alle anderen Genüsse übersteigt.

13. Nimm, o Herr, alles an, was ich dir darbringe – auch Anhaftung und anderes; verwandle es in Nektar und genieße es gemeinsam mit deinen Bhaktas.

14. Du bist durch das Verzehren aller Welten ewig gesättigt; dennoch, o Herr, nimm dir einen Augenblick gnädigen Blickes für deine Diener.

15. Mit nach innen geschlossenen Augen, den Geschmack des Bhakti-Wunders kostend, möge ich selbst einen Grashalm verehren mit dem Gedanken: »Verehrung mir selbst als Shiva.«

16. Nachdem ich dein Wesen erlangt habe, möge ich die Welt als Entfaltung meines eigenen Shiva-Selbst sehen und niemals vom Geschmack der Bhakti getrennt sein.

17. Weil es für dich, den Nichtzweiten, nichts anderes zu begehren gibt, ist deine Vollkommenheit wahrhaft angemessen.

18. Möge ich jene Stufe erlangen, wo gelacht und getanzt, Anhaftung und Abneigung verzehrt und der Nektarsaft der Bhakti getrunken wird.

19. Möge der Duft der Blume deiner Erinnerung mit immer neuem Aroma in meinem Geist fest werden, bis der Geruch schlechter Gewohnheiten vergeht.

20. Wo ist Anhaftung an Begierde und anderes – und wo die Liebe zu Haras Lotusfüßen? Unterweise mein Herz, das diesen Widerspruch liebt, zum Heil.

21. Selbst wenn ich durch Yogastufen gehe und mich von Gegenständen zurückziehe, möge mein Herz allein vom Wein deiner Erinnerung bewegt sein.

22. In Sprache, Gedanken und allen Bewegungen des Körpers möge überall und immer der Geschmack der Bhakti vorangehen.

23. Während dein Name »Shiva, Shiva, Shiva« ohne Ende gejapt wird, möge ich jedes Mal einen neuen, nie wiederholten großen Geschmack erfahren.

24. Möge ich in der unendlichen, ganz aus Bewusstsein bestehenden Welt wandeln, in der alles Träge verschlungen ist und nur deine Verehrung lebt.

25. Möge in mir die feste Erkenntnis entstehen: Um im ewig klar leuchtenden eigenen Selbst zu ruhen, ist letztlich nichts Äußeres erforderlich.

26. Schenke mir, o Herr, beständig jene unaussprechliche Erfahrung, in deren Nektarsee diese ganze Welt dahinschmilzt.

6. Adhvavisphurana

1. Auch wenn ich nur einen Augenblick von dir getrennt bin, o Ishana, verbrenne ich innerlich; mögest du immer vor meiner Schau stehen.

2. In diesem Samsara, dessen Wesen Trennung ist, möge ich niemals von dir, meinem geliebten Herrn, getrennt sein, selbst wenn ich von der Welt getrennt wäre.

3. Wohin ich mit Körper, Rede und Geist auch gehe – alles ist nur du; möge diese höchste Wahrheit in mir stets vollkommen gegenwärtig sein.

4. Wie du frei von Vorstellungen und von großer Glückseligkeit erfüllt bist, so möge auch meine Rede, die dich preist, deinem Wesen entsprechen.

5. Durch dein Eindringen möge ich jedes Ding als von dir erfüllt sehen, wunschlos wandeln und von höchster Freude erfüllt sein.

6. Möge ich die ganze Welt als von dir erfüllt sehen; das allein genügt mir, und ich werde dich mit keiner anderen Bitte bedrängen.

7. Mögen die Dinge mir erscheinen wie kleine Wolken, die sich nach und nach in eben dir, dem Himmel, auflösen und rein werden.

8. Möge mitten im Werden beständig jener Edelstein von dir leuchten, dessen eigenes Licht die endlose Folge der Dunkelheit vertreibt.

9. Welche Ebene erfüllst du nicht, welches Ding wäre nicht dein Leib? Ermüdet von der Suche möge ich dich mühelos überall erreichen.

10. Möge die Umarmung deines Wesens aus eigenem Antrieb in mir geschehen; ist dies erreicht, was wäre dann noch unbesiegt?

11. Offenbare dich! Mit anderen Bitten wollen wir dich nicht belästigen; wir vergehen vor Sehnsucht und suchen nur dich.

7. Vidhuravijaya

1. O Herr, möge mein Geist einmal in deinem Strom der Glückseligkeit zur Gleichheit des Geschmacks gelangen und so das große Unheil der Trennung endgültig abwerfen.

2. An die Wurzel der Fessel »Das ist mein, dieses nicht«, aus der Anhaftung und Abneigung wachsen, falle die Axt der Erkenntnis: Alles ist von dir erfüllt.

3. Möge die Reihe der begrifflichen Flecken schmelzen, schrankenlose Freiheit im Herzen aufleuchten und meine Bewusstseinsgestalt vom Glückssaft überflutet sein.

4. Möge die Mutter deiner Bhakti den im Weltenei von Anhaftung und anderem gefallenen Vogel nähren, bis ihm kräftige Flügel wachsen und er frei im Raum fliegt.

5. Möge mein Geist Meisterschaft im Kosten des Nektars deiner Fuß-Meditation erlangen, bis jede Spur der giftigen Bindung an Sinnesobjekte erloschen ist.

6. Durch die Berührung der Sonnenstrahlen deiner Bhakti möge dieser Edelstein meines Geistes die glühenden Funken von Anhaftung und anderem weit fortschleudern.

7. Auf jener höchsten Stufe, vor der selbst Hari, Indra und Brahma draußen warten, möge ich dich immer und laut preisen.

8. Von der heiligen Trunkenheit der Bhakti erfasst, möge ich mit allen Sinnen die ganze Welt als Shiva und jede Handlung als Puja sehen.

9. Möge die von meinem Geist ergriffene edle Frau deiner Bhakti die Siddhis als ihre Kinder gebären und in mir die feste Erkenntnis verwurzeln: »Dies alles ist mein Selbst.«

8. Alaukikodbala

1. Wann werden der kleine Funke deiner Gnade, der in Ishvara ruht, und die zu mir gekommene Bhakti miteinander verschmelzen und in jener vollkommenen Gestalt fest werden?

2. Möge in mir immer nur jener tiefe Geschmack der Zufriedenheit aufsteigen, der aus dem Kosten deiner Herrschaft entsteht, fern vom Stolz auf Wissen, Yoga oder andere Größe.

3. Möge mein Verlangen nach Sinnesgegenständen wie bei anderen stark sein – aber möge ich sie ohne Trennung als deinen eigenen Leib schauen.

4. In Körper, Geist, Prana und den Wegen des Bewusstseins, die vielfach erscheinen, werde mir in deinem eigenen Selbst deutlich sichtbar.

5. Mögen meine Sinnesbewegungen frei zu ihren jeweiligen Gegenständen gehen, doch nicht einen Augenblick den Geschmack der Nichttrennung von dir verletzen.

6. Durch dein Eindringen möge mein Leib leicht, weich, hell, klar und kühl werden und die gewöhnlichen Begrenzungen der ganzen Dingwelt überschreiten.

7. Möge mein wahres, von dir erfülltes Wesen sich entfalten, die Welten zu meinen Gliedern werden und alle Bewegung der Zweiheit selbst in der Erinnerung unaussprechbar werden.

8. Möge der Strom höchsten Nektars aus dem Blick deines Antlitzes aufsteigen und die furchtbare Schlucht des Nicht-Erscheinens deiner Nichtdualität in mir füllen.

9. Wenn mich auch nur ein feinster Tropfen des Nektars deiner Vereinigung berührt – werde ich dann nicht von allen weltlichen Freuden abgewandt sein? Oder aus beiden Bereichen herausfallen?

10. Möge für mich, den Schwan, der immer im See deiner Lotusfüße lebt, die Faser der Bhakti von oben, unten und innen her Nahrung sein.

11. Mögen alle Dinge in Denken und Sehen eingehen und nur als Essenz des Nektars von Erkenntnis und Betrachtung ringsum leuchten.

12. O Parameshvara, wenn Schwierigkeiten kommen, möge ich nicht nur furchtlos, sondern durch die Berührung deines Wesens noch tiefer erfreut sein.

13. Möge die feste Gewissheit, dass die Welt in dir ruht und durch dich selbst nach außen erscheint, mir nun unmittelbar und klar aufleuchten.

9. Svatantryavijaya

1. Wann wird mein Geist alles andere verlassen und sich voller frischer, zärtlicher Sehnsucht allein auf die Berührung mit dir richten?

2. Nur dir zugeneigt, reich allein durch die Verehrung deiner Füße – wann werde ich dich endlich unmittelbar erkennen?

3. Wann werde ich durch tiefe Liebe von jeder Abhängigkeit frei, alle großen Riegel zerbrechen und zu dir gelangen?

4. Wann werde ich durch die Macht deiner Bhakti alle Gottheiten beherrschen, deren Sitz das Herz des eigenen Bewusstseins ist?

5. Wann wird in mir ein großer Feststrom des Bhakti-Glücks entstehen, sodass sogar weltliche Freude nur noch ein ferner Name bleibt?

6. Wann werde ich plötzlich den furchtlosen, großzügigen, vollkommenen, ursachlosen und sich selbst verhüllenden Ishvara erkennen und dadurch selbst meinen Herrn gleichsam beschämen?

7. Wann werde ich dir so lieb werden, o Herr, dass es dir unmöglich scheint, dich mir irgendwo noch zu entziehen?

8. Wann werde ich beim Anblick aller Wesen, die in Wahrheit aus deiner Verehrung bestehen, von zustimmender Freude überflutet sein?

9. Deine Bhakti ist die höchste Ebene des Wissens und der höchste Zustand des Yoga; wann wird meine Sehnsucht nach ihr vollkommen erfüllt sein?

10. Wann werde ich den Schatz deiner Füße plötzlich ergreifen, ihn festhalten und in Freude überall offenbaren?

11. Wann werde ich ganz aus deinem reinen Licht bestehen, sodass kein Schlupfwinkel des Schattens der Maya in mir übrig bleibt?

12. Wann werde ich alle Mandalas als mein Selbst aufgenommen haben, nichts mehr benötigen und zum Führer deiner Bhaktas werden?

13. Du bist die ursprüngliche Grundlage aller Ichbehauptungen; wann werde ich von Bhakti erfüllt das große Ichbewusstsein »Ich bin Shiva, das All« verwirklichen?

14. Wann werde ich, von der allumfassenden Shri umarmt, an deinen kühlen Lotusfüßen ruhen?

15. Wann werde ich das Ende des reichen Genusses deiner Puja erreichen und wahrhaft erfüllt sein?

16. Wann werde ich, von Freudentränen überströmt, mit stockender Stimme rufend und lachendem Gesicht, den Geschmack deiner Berührung erlangen?

17. Wann werde ich diesen Zustand gewöhnlicher Gebundenheit abschütteln und mein eigenes, eines Bhakta würdiges Wesen kosten?

18. Wann werde ich Siddhis wie Anima erlangt, alle Furcht abgelegt und doch vor allem im Spiel des Trinkens deiner Bhakti-Medizin ruhen?

19. Wann wird aus meinem Mund ein solcher Ruf hervorbrechen, dass unmittelbar danach deine Gestalt vor mir aufleuchtet?

20. Wann werde ich, ganz der tiefen Umarmung deiner Lotusfüße hingegeben, in allem Seienden und Nichtseienden mühelos nur dich sehen?

10. Avicchedabhanga

1. Du, der einzige Herr der Welt, solltest es wahrlich nicht dulden, dass die Maheshvaras den übrigen Menschen gleichgestellt werden.

2. Wer aus Liebe immer deinen Füßen folgt, genießt in jeder Lage bestimmte Freuden, die aus dir stammen.

3. Wo du, der Überwinder der Zeit, der Herr bist – woher sollte dort Krankheit kommen? Und wer deine Shri besitzt, was sollte er noch nach anderen Genüssen verlangen?

4. Wer dich auch nur für einen Augenblick in Glück erfährt, dessen ganze Zeit wird sogleich von deiner Freude erfüllt.

5. Dein Tropfen des Glücksnektars ist als Mond auf die Erde geflossen; ein Funke deines verzehrenden Lichtes ist als Sonne ausgeströmt.

6. Wir bringen deinem dritten Auge eine Gabe dar – diesem einzigartigen Zeichen einer unaussprechlichen überweltlichen Größe.

7. Nur jener hat dich wirklich gesehen, der beim Anblick deiner Gestalt vor Freude erbebt; wo auch immer solche Freude aufsteigt, dort wurdest du geschaut.

8. Wem du gnädig bist und wer dein Herz erlangt hat, der zieht das Äußere in deine Stadt hinein und macht es innerlich.

9. Außer dir möge die ganze Welt als gleichförmig Gesehenes erscheinen; du allein bist ihr Herr mit dem außergewöhnlichen Auge.

10. Es sei genug gesagt: Ohne deine Macht gäbe es nicht einmal Sein; selbst die Rede derer, die dich widerlegen wollen, ist ohne dich unmöglich.

11. Wenn mein Geist, frei von Reihen äußerer und innerer Hindernisse, allein in dir ruht, o Allgegenwärtiger, was wäre dann noch nötig?

12. Manche irren leidvoll im eigenen Selbst umher; andere bewegen sich glückselig eben im eigenen Selbst.

13. Selbst ohne den Nektar deiner Bhakti zu trinken und ohne dich zu schauen, können Wesen schon durch das Befolgen deiner Weise Vollendung erlangen.

14. Wir sind deine Diener, o Allgegenwärtiger; wie du die drei Welten als dein Selbst trägst, so trage und nähre auch uns.

15. Obwohl ich dich als aus höchstem Glücksnektar bestehenden Welt-Selbst sehe, sehne ich mich noch stärker nach dem unmittelbaren Geschmack deiner Berührung.

16. Selbst die Leiden der Samsarins werden erträglich, wenn sie mit deinem Wesen verbunden sind, das als Standhaftigkeit wirkt.

17. Da du allein allwissend, allmächtig und ganz Bewusstsein bist, kann selbst die Erscheinung dieser in sich unwirklichen Welt sinnvoll aufleuchten.

18. Diese Gunas, obwohl an sich wie Erdklumpen, leuchten, weil du sie belebst; wie Baumwollflocken tanzen sie vom Wind bewegt.

19. Wenn in den Gunas kein von dir stammendes Selbstgefühl wäre, wodurch könnte dann die Erscheinung der Welt als mit dir eins verhindert werden?

20. Selbst jene Mächtigen, die untergegangen sind, sind verehrungswürdig, wenn sie durch die Berührung des Feuers deines Zorns gereinigt wurden.

21. Wenn dein Leib als großes Licht überall so klar besteht, warum bewege ich mich, o Herr, dennoch in Dunkelheit?

22. Du allein, ungeteilt, bist mein unsterbliches Wesen; und doch scheine gerade ich der einzige Sitz sterblicher Eigenschaften zu sein.

23. Wer »Maheshvara« als Schmuck der Rede und die Spur der Verneigung auf dem Haupt trägt, der allein ist wahrhaft von deinem Einfluss gezeichnet.

24. Weil du selbst Sein und Nichtsein bist, warum sollte mir die Verwirklichung nicht mühelos aus dem eigenen Wesen aufgehen?

25. Als Diener Shivas und eins mit Shiva – welches Glück könnte ich nicht erlangen? Selbst die höchsten Götter sollen durch den Nektar in mir gesättigt werden.

26. Zwischen Herz und Nabel wohnst du in den Lebewesen als große Verdauungsflamme und verzehrst alles Bewegliche und Unbewegliche.

11. Autsukyavishvasita

1. Diese Welt, Freunde oder Verwandte sind für mich nichts Eigenständiges; wenn du all dies bist, wer könnte dann noch ein anderer für mich sein?

2. O Herr, die Wahrheit ist: Du bist Maheshvara und die ganze Welt bist du. Selbst die Bitte, dies möge sich verwirklichen, ist schon eine unnötige Bitte.

3. Selbst Herrschaft über die drei Welten erscheint deinem Verehrer wie Gras; welche Frucht guter Taten könnte es außer der Erinnerung an dich geben?

4. Da nichts von dir getrennt ist und selbst die Schöpfer der Welten deine Entfaltung sind, kann bei deinen wunderbaren Taten eigentlich kein getrenntes Loblied entstehen.

5. Obwohl ich ohne Unterlass denke »Ich bin von dir erfüllt und stets deiner Verehrung hingegeben«, warum bin ich selbst im Traum nicht spontan so?

6. Wer auch nur von einem kleinsten Duftteilchen deiner Lotusfüße berührt wurde, dem erscheint selbst der von Göttern begehrte Genuss wie übler Geruch.

7. In deinem Herzen ist nichts anderes als in deiner Rede oder Handlung; für den wahrhaft Seienden sind Gnade und Zurückweisung nur zwei Weisen desselben Wirkens.

8. Ich bin verwirrt, voller Leid, von Alter und Tod bedroht, kraftlos und doch bei dir geborgen; forme mich rasch so, dass ich die höchste Würde erreiche und den Weg des Leidens verlasse.

9. Meine armseligen Rufe werden kostbar, sobald sie den Bereich deines Ohres erreichen, wie Wassertropfen im Bambus zu Perlen werden.

10. Was erlangen selbst jene nicht, die nur zum Schein für einen Augenblick deinen Namen lieben? O Mondbekränzter, mache mich todlos und fähig, deine wahren Vibhutis zu empfangen.

11. Shambhu, Sharva, Mondbekränzter, Shiva, Dreiaugiger, Träger der Gebetskette, Furchtbarer mit Schädeln und Dreizack – O Ozean der Gnade, vernichte rasch meine Unheilsfülle und schenke höchste Vollendung.

12. Was könnte existieren, ohne dass du die Schöpferkraft annimmst? Welches bewusste Wesen hätte Hoffnung ohne Shankara? Und doch leide ich im Samsara, obwohl ich an deine unzerstörbare Macht angelehnt bin.

13. Mögen Schmerz, Alter und Tod einstweilen bestehen; ich sehne mich nach einem lange währenden Leben, dessen höchster Genuss die Meditation auf deine Lotusfüße ist.

14. O Herr, du vernichtest das Leid der Hingebungsvollen; tue, was nötig ist, damit ich – dir verehrend zugewandt – jene unerschütterlichen Siddhis erlange, die wahre Freude schenken. [Der Text ist hier beschädigt.]

15. Verehrung dem Mondgezeichneten, dessen einziges Werk die Vernichtung der großen Dunkelheit der Verblendung ist und dessen Licht jedes andere Licht überstrahlt.

12. Rahasyanirdeshana

1. Nichts braucht dir als Hilfsmittel zu dienen, nichts kann dein Erscheinen hindern; alles ist von dir durchdrungen – warum wirst du mir dennoch nicht gesehen?

2. Möge ich dich stets als aus dir selbst hervorgehend sehen – jenseits der Dinge, Sinne, Erkenntnisvorgänge und selbst des gewöhnlichen Selbstbezugs, frei von aller Begrenzung.

3. Wie könnten jene Zustände entstehen oder in deine Schau gelangen? Von den Dingen der Erde, des Wassers und selbst des Grases aus übergießt du sie mit den Nektarströmen des Sehens. [Der Text ist beschädigt.]

4. Wer deine Gestalt unmittelbar erkennt, wird von ihrem Nektar genährt, von Durst befreit und wandelt in Freiheit nach eigenem Willen.

5. Wo kein Gedanke mehr an »immer«, »damals« oder »einmal« besteht, dort ist deine Schau weder ewig im gewöhnlichen Sinn noch ihr Gegenteil.

6. Möge mir allein diese Yogasiddhi bleiben: dass ich nur durch Absicht dein Nektarhaus betrete, um dich zu verehren.

7. Bei den Großen, deren Geist durch die nichtbegriffliche Schau deiner selbst erblüht ist, leuchten reine Handlungen und reine Worte spontan auf.

8. Inmitten deiner beiden Füße wohnend, möge ich furchtlos durch alle Ebenen des Werdens gehen und dich ohne Hemmung verehren.

9. In der Tiefe deiner Lotusfüße versunken und von anderem Begehren frei, möge ich mich nach Belieben bewegen, ganz vom Honig der Freude gesättigt. [Der Primärvers ist in der Vorlage unvollständig erhalten.]

10. Selbst wenn jemand nur aus äußerem Anschein den Entschluss fasst, dich zu verehren, ist deine Gegenwart für ihn angemessen und unvermeidlich.

11. Mit einem Geist, der nichts anderes erwartet und völlig in einem Geschmack ruht, möchte ich dich, den allgegenwärtigen und leicht erreichbaren Herrn, bis zur Sättigung trinken.

12. Was ohne Erkenntnis deiner Einheit verworfen wird, wird, als von dir erfüllt erkannt, gerade annehmbar – dies ist die Essenz der Lehre.

13. Alles, was in dir lebt, wird als der Herr selbst verehrt; außerhalb von dir kann nicht einmal bloße Abwesenheit bestehen – was also könnte außerhalb deiner verehrt werden?

14. Stumm, frei von Vorstellungen und Ablenkung, möchte ich selbst im Aufruhr überall nur dich, den Dreiaugigen, unmittelbar sehen.

15. Offenbare dein eigenes Reich, in dem du immer mit Parameshvari vereint bist; Diener, die wie Staub an den Füßen des Herrn haften, dürfen wahrlich auf ihn vertrauen.

16. Obwohl du in den Weg der Schau gekommen bist, warum solltest du dich von deinem Diener entfernen? Gibt es auch nur ein Wesen, dem du nicht irgendwann Gegenstand der Erkenntnis bist?

17. Von dem klaren, ununterbrochenen Strom des Nektars der Einheits-Erkenntnis überflutet, möge ich dich und meinen eigenen Leib in höchste Nichtverschiedenheit bringen und Freude erlangen.

18. Möge mir auch nur ein winziger Teil jener universalen Erkenntnis »Ich« zuteilwerden, die alle Welten umfasst, sodass ich dich dadurch wahrhaft verehre.

19. Indem ich jeden einzelnen Zustand als unbegrenzte Form sehe, möge ich darin stets dich, meinen eigenen Herrn, als Weltgestalt erkennen.

20. Warum wandert der Geist nicht zu jedem begehrten Gegenstand als zu einem Teil von dir? So bliebe seine Natur unversehrt und meine höchste Sehnsucht würde erfüllt.

21. Durch deine Macht gibt es manche, die selbst bei gewöhnlicher Arbeit mit eben diesen Augen deine Gestalt ständig vor sich sehen.

22. Da kein Gedanke aufsteigt, der nicht von deinem Willen erfüllt ist, und alles Handeln durch dich geschieht, bin ich in jeder Lebenslage von dir erfüllt und feiere ununterbrochen deine Verehrung.

23. Möge zuerst rechte intuitive Einsicht in deine tiefen Worte aufsteigen; dann die Kraft, sie zu verwirklichen, und schließlich ununterbrochene Leidenschaft für deine Verehrung.

24. Auch mitten im Alltag möge mir die ganze Menge der Dinge als ein Glied von dir erscheinen und nicht aus sich selbst begehrenswert werden.

25. Wenn mein Geist Tag für Tag spontan durch seine Gegenstände wandert, möge ich auch in dieser Bewegung unbeirrt bleiben und stets geschickt in deinem Dienst sein.

26. Durch deinen Willen allein bin ich dein Diener geworden; kein anderer hatte daran Macht. Warum sehe ich dennoch dein Antlitz niemals? Welch Wunder!

27. Was mag jenen begegnen, die voller Sehnsucht dich in jedem einzelnen Gegenstand schauen? Welches Mittel könnte zu einer solchen Frucht gereift sein?

28. Mögen Sein und Nichtsein für mich nur durch dein Sein bestehen; nichts möge irgendwie anders als du sein.

29. Was als »nichts« gilt, möge wahrhaft nichts sein; was als »etwas« erscheint, möge als das Eine Wirkliche erkannt werden – so bist du überall gefunden und verehrt.

13. Sangrahastotra

1. Höre, o Herr, in Kürze, worin für mich Glück und Leid bestehen: Vereinigung mit dir ist Glück, Trennung von dir allein ist Leid.

2. Entferne selbst jene äußerst feine Zeitspanne in mir, in der du nicht aufleuchtest, und offenbare überall dein makelloses eigenes Wesen.

3. Im allumfassenden Leib aus Bewusstseinsnektar, der du bist, möchte ich unablässig verweilen und dich verehren; ein anderes Leben sei für mich wie Tod.

4. »Ich bin Ishvara, ich allein bin diese Gestalt, ich bin wissend und gesegnet – wer wäre mir gleich?« Solcher Stolz ist für den Liebenden deiner selbst allein schön.

5. Durch die Erkenntnis deiner Nichtdualität, die jede falsche Verbergung vernichtet, mache mich fähig, jeden Gegenstand so zu erkennen, wie er ist, und deine Füße zu verehren.

6. Möge mir stets jenes Fest der Fülle zuteilwerden, bei dem Parameshvara meditiert, dann gesehen und schließlich unmittelbar berührt wird.

7. Die Schau der Dinge, wie sie wirklich sind, und das große Fest deiner Verehrung – dieses Paar entfaltet sich in den Bhaktas gegenseitig.

8. Durch jedes Sinnestor möchte ich ununterbrochen den Wein deiner Verehrung in die Becher aller Dinge gießen und trinkend berauscht werden.

9. Da es kein noch so kleines Anderes gibt und alles als Selbstlicht erstrahlt, lasse mich immer in deiner Stadt wohnen und dich verehren.

10. Obwohl du mich aus eigenem Willen zum Dienst bestimmt hast, bin ich denn nicht wenigstens zum Schauen oder zum Berühren deiner Füße würdig?

11. Was ist heute mit mir geschehen, dass du dein eigenes Leuchten vor mir verzögerst?

12. In jedem Gegenstand außen und innen möchte ich dich, mit Parameshvari vereint und die drei Welten erfüllend, stets schauen und mit meinen eigenen Händen verehren.

13. Möge ich ohne Hindernis allein durch Absicht den Palast des Herrn besteigen und durch das Trinken des höchsten Nektars der Gnade Befreiung erfahren.

14. Was in allen schönen Dingen schon durch bloße Berührung Staunen hervorruft – genau diese Wonne bringen die fest in Bhakti Stehenden deiner Gestalt als Verehrung dar.

15. Du entfaltest alles aus dir selbst und berührst das Universum, indem du dein eigenes Wesen berührst; was du in deinem eigenen Geschmack bewegst, erscheint als Welt der Dinge.

16. Wer diese ganze gedanklich gegliederte Dingwelt als deinen Leib sieht, der ist in der von seinem Selbst erfüllten Welt immer glücklich – wovor sollte er sich fürchten?

17. Selbst das Kalakuta-Gift an deinem Hals wäre für mich großer Nektar; selbst Nektar hingegen schmeckt mir nicht, wenn er die Sicht der Trennung von deiner Gestalt stärkt.

18. Möge mein Mund immer mit Liedern gefüllt sein, die von Gesprächen über dich gefärbt sind, und mein Herz immer von der geliebten Handlung deiner Verehrung umgeben.

19. Deine höchste Absicht lässt sich nicht berechnen; du hast mir sogar einen von Nektar erfüllten Leib gegeben, und doch gestattest du mir nicht, ihn ganz zu trinken.

20. Indem ich dich – unergründlich, unvorstellbar, nichtdual, mein eigenes Wesen, das alle Dinge in sich verschlingt – betrete, möge ich dich immer verehren und preisen.

14. Jayastotra

1. Für einen Augenblick möchte ich den Nektargeschmack des Siegesrufes vor meinem eigenen Herrn, dem Schatz aller Shri, kosten.

2. Sieg dir, einziger Rudra, einziger Shiva, Mahadeva, Maheshvara; Geliebter Parvatis, Sharva, Erstgeborener aller Götter.

3. Sieg dir, einziges Zeichen der Herrschaft über die drei Welten, mit dem Auge auf der Stirn; Sieg dir, dessen Hals vom Kalakuta gezeichnet ist, das du für die Leidenden der Welt trankst.

4. Sieg dir, dessen leuchtender Dreizack die dreifache Shakti verkörpert; Sieg deinen Lotusfüßen, die allein durch Willen alles Gewünschte vollbringen.

5. Sieg dir, Träger eines überweltlichen Leibes, aus dem hundert Arten von Schönheit strömen; Sieg dir, Einhaariger, dessen Asche selbst die Ganga ehrfürchtig empfängt.

6. Sieg dir, dessen Körper vom klaren Mondlicht des Milchozeans gesalbt scheint; Sieg dir, dessen Schmuck durch den Kontakt mit der geliebten Göttin wie Edelstein und Schnee erstrahlt.

7. Sieg dir, Zuflucht, die der unvergänglichen Mondsichel gleicht; Sieg dir, der du durch die Ganga stets die Salbung universaler Herrschaft empfängst.

8. Sieg dir, dessen Gegenwart sich sicher dort einstellt, wo Bhaktas vom Rausch der Bhakti ihre Versammlung beginnen.

9. Sieg dir, der du Einfältige mit der Verkleidung freiwilliger Askese täuschst; Sieg dir, Gefäß jener Schönheit, die der Umarmung Gauris würdig ist.

10. Sieg dir, begierig nach den Gaben von Herzen, die vom Geschmack der Bhakti völlig durchtränkt sind; Sieg dir, erfreut vom ungezügelten Tanz und Wort berauschter Bhaktas.

11. Sieg dir, Ursprung und Auflösung der Macht Brahmas und der anderen Götter; Sieg dir, dessen Gebot auf den Häuptern der Reihen der Weltenherren getragen wird.

12. Sieg dir, dessen eigene Mudra in der ganzen Welt liegt und deine Größe sichtbar macht; Sieg dir, Maheshvara, der bis zur Hingabe des eigenen Selbst schenkt.

13. Sieg dir, der im Augenblick des Wunsches nach der Schöpfung der drei Welten keinen Zweiten besitzt; Sieg dir, dessen einzige Gefährtin bei der Last der Herrschaft die Göttin ist.

14. Sieg dir, der ohne Reihenfolge alle drei Welten durchdringt; Sieg dem überall gerühmten Klang Ishvaras, den selbst Kinder singen.

15. Sieg dir, von Natur aus erhaben und von Mitleid bewegt, ohne äußere Voraussetzung; Sieg dir, Bhairava, der selbst den furchtbaren großen Tod zu einem neuen Ereignis macht.

16. Sieg dir, dessen wilde Kraft bei der Auflösung des Universums keinen Widerstand kennt; Sieg dem Aussprechen deines Namens, dem Hunderte Segnungen folgen.

17. Sieg dir, Ozean von Nektar, den du spielerisch verschenkst; Sieg deinem raschen Feuer des Zorns, das selbst die Auflösung des Universums übertrifft.

18. Sieg dir, einziges Licht für die vom Dunkel der Verblendung erblindete Welt; Sieg dir, höchster Mensch, der wacht, wenn die ganze Welt schläft.

19. Sieg dir, inneres Leben des Lebens, das in den Lauben von Körper und anderem ruft; Sieg dir, edler Lotus, der im Himmel eines guten Geistes blüht.

20. Sieg dir, Herr des goldstrahlenden Berges; Sieg dir, Mond, dessen Tadel wie ein Komet auf die Sündhaften fällt.

21. Sieg dir, den selbst von harter Askese erschöpfte Weise und Götter schwer erreichen; Sieg dir, den Bhaktas in jeder Lebenslage schauen.

22. Sieg dir, der die eigene Herrlichkeit auf jene ausgießt, die bei dir Zuflucht suchen; Sieg dir, dessen einziges Anliegen es ist, die Hingegebenen zu hegen.

23. Sieg dir, dessen einzige Tat die Ursache von Schöpfung, Erhaltung und Auflösung ist; Sieg dir, großes Fest für den spielenden Lotus des von Bhakti berauschten Herzens.

24. Sieg, o Gefäß des Sieges! Sieg dem, der Geburt, Alter und Tod besiegt hat! Sieg dem Ältesten der Welt! Sieg, Sieg, Sieg dir, Dreiaugiger!

15. Bhaktistotra

1. Es gibt Schriften, von den drei Malas geprägt, und Menschen, die über sie hinausgehen; Yogis, Gelehrte und in sich Ruhende – in Wahrheit aber sind nur deine Bhaktas ganz heil.

2. Von Maya, Kala, Niyati, Raga und den übrigen Speisen genährt, leben die Bhaktas, o Herr, glücklich am Ufer der Welt.

3. Ob sie weinen oder lachen – laut sprechen sie von dir; ihre Ausrufe sind für sich schon Formen des Lobpreises.

4. Ich möchte weder bloß entsagt noch Herr von Kräften noch nur auf Moksha aus sein; ich möchte von dem überströmenden Wein deiner Bhakti berauscht sein.

5. Ob einer entsagt, Macht besitzt oder nach Moksha verlangt – jeder möge dich seiner eigenen angemessenen Weise gemäß verehren.

6. Ich verneige mich vor dem, der die äußere Welt ins Herz zurückzieht und dich dort, o Ishvara, mit Strömen des Bhakti-Nektars verehrt.

7. Zwischen Dharma und Adharma, Wissen und Nichtwissen, Glück und Leid schmecken deine Bhaktas etwas Unaussprechliches.

8. O Vater des Beweglichen und Unbeweglichen, selbst Blinde oder Kranke leuchten schön, wenn sie mit deiner machtvollen Bhakti geschmückt sind.

9. Selbst wer von ärmlicher Speise, Federn oder Lumpen lebt, strahlt durch die große Hitze deiner Bhakti und überragt selbst den König der Könige.

10. Manche, die im feuchten Strom deiner Bhakti rollen und noch höher steigen wollen, verehren dich schon allein mit dem Geist.

11. Dieses große Vermögen deiner Bhakti, das die schlechten Wege des Samsara nimmt, muss geschützt, vermehrt und hoch geehrt werden.

12. Auch wenn die Schar deiner Bhaktas in dich verliebt ist, möge ihre Herrin niemals eifersüchtig werden, sondern immer zufrieden sein.

13. Wenn dein Wesen vor ihnen erscheint und deine Bhakti erlangt ist, vergeht die Gier nach anderem wie der Wunsch nach saurer Milch bei einem vollen Krug Milch.

14. Ist diese stetig wachsende Bhakti zu Shambhu nicht eine unvergleichliche Siddhi, nicht das höchste Glück selbst?

15. Wehe, die Juwelenrebe deiner Bhakti ist in meinem unreinen Geist versunken und entfaltet deshalb ihre von keiner menschlichen Anstrengung erzeugten Schätze noch nicht vollständig.

16. Pashanudbheda

1. Nichts in den Welten kann dich wirklich verhüllen; und für die Bhaktas gibt es erst recht nichts, das dich verhüllen könnte.

2. Auch wenn andere dich durch eine Folge von Mitteln und unter vielen Bestimmungen erreichen wollen, leuchtest du den Bhaktas einmalig, rein und unmittelbar als ihr eigenes Selbst auf.

3. Sie lachen, auch wenn sie siegen; sie lachen, auch wenn sie besiegt werden – jene Seltenen, die vom Nektar deiner Bhakti berauscht sind.

4. Möge ich nicht trocken zur Siddhi gelangen und nicht bloß befreit werden; vielmehr sei ich erfüllt vom süßesten höchsten Geschmack deiner Bhakti.

5. Wie dieser mir zuvor unbekannte Geschmack deiner Bhakti plötzlich zustande kam, so möge er nun, o Ishana, immer weiter wachsen.

6. Wahrlich, o Herr, ich habe keine andere Bitte: Möge nur immer irgendein solcher überwältigender Eintritt der Bhakti in mir sein.

7. Vom Bhakti-Rausch erfüllt möge ich sogar zürnen, bereuen, lachen, weinen und nur »Shiva!« ausrufen.

8. Ob in Gefahr oder Wohlsein, weinend oder lachend, tief oder ausgelassen – durch Bhakti möge ich in allem sein, o Herr.

9. Für Bhaktas gibt es nichts Erkennbares innen oder außen, wo du nicht als die selbst bestehende, begriffsfreie Natur des Bewusstseins anwesend wärst.

10. Selbst wenn sie dich scheinbar tadeln, werden deine Bhaktas innerlich von Nektartropfen getroffen und erbeben in scharfer Gänsehaut.

11. Selbst schmerzhafte Empfindung wird für Bhaktas zum Genuss, weil ihr ganzes Bewusstsein feucht vom Mondlicht deines Nektars ist.

12. Ob sie außen oder innen eingeschränkt sind – für Bhaktas ist der unverstellte Geschmack der Berührung deiner Gestalt überall gleich.

13. Manche entfernen aus deiner Verehrung jeden armseligen Rest von Zweiheit und kosten den klaren, nektargleichen Leib.

14. Die Ansichten der Pilger mögen verschieden sein – ihre Verschiedenheit gehört zur Verblendung; für die Bhaktas strahlst du als das eine, konkurrenzlose Wirkliche.

15. Wessen Geist durch das Ausreifen von Ehre, Schande, Anhaftung und anderem gereinigt ist – wie könnte ein solcher Bhakta noch der gewöhnlichen Welt gleich sein?

16. Wenn selbst die Dunkelheit von Anhaftung und Hass durch das Licht ihrer Bhakti besiegt ist – welche bloßen Wissenden könnten vor solchen Großen noch hervorragen?

17. Wessen Bad und Trank der Nektar der Bhakti ist, dessen Anfang, Mitte und Ende des Lebens werden zu einer hohen, glücklichen Ruhe.

18. Was immer von dir erzählt, gedacht, gesucht oder verehrt wird – gerade deshalb ist das weltliche Leben der Bhaktas lobenswert, denn es wird von dir erfüllt.

19. Was man Moksha nennt, ist nur die gereifte Bhakti zu dir; da wir ihre erste Stufe betreten haben, sind wir bereits beinahe Befreite.

20. Möge mir sogar viel Leid kommen, wenn mein Selbst mit deiner Bhakti erfüllt bleibt; niemals aber möge eine Folge von Freuden mich von dir abwenden.

21. Du wirst durch Bhakti erfreut, und Bhakti wächst, wenn du erfreut bist – wie dieser gegenseitige Zusammenhang zu verstehen ist, weißt letztlich nur du.

22. Ob mit Form oder formlos, innen oder außen – für die Bhakti-Erfüllten bist du in jeder Weise Nektar.

23. Schon in dieser Welt ist für den Bhakta die Freude Frucht deines Erscheinens; die gewöhnliche Weltordnung ist für ihn etwas anderes geworden.

24. Bhakti im Geheimen, Bhakti zum Höchsten, Bhakti zum Herrn des Universums – o Shambhu, o Shiva, welch unaussprechliches Ding ist diese Bhakti!

25. Bhakti, Bhakti zum Höchsten – diese Bhakti ist gewaltig; laut rufe ich: Möge diese intensive Bhakti allein zu dir in mir sein!

26. Weil du, o Ishana, der Ursprung aller Schönheit bist, wird alles, was an dir haftet – sei es Edelstein oder Grashalm – unschätzbar.

27. Von Erkennendem bis Erkanntem gibt es auf dem ganzen Weg des Bewusstseins für jene keine Trennung von dir; sie triumphieren, die dir ergeben sind.

28. Manche umarmen dich außerhalb der Halle des Samsara; andere tun es mitten darin, erschöpft und von allen Fesseln befreit.

29. Ich verehre Shiva, fest umarmt von Shiva-Shakti, die im Mahl, Trank und Schmuck die ganze Welt in sich aufgenommen hat und beim Fest der Auflösung begeistert ist.

30. Und auch die andere Shakti ist dein, durch die diese Welt erscheint, wie sie erscheint – und zugleich nicht so erscheint, wie sie in Wahrheit ist.

17. Divyakridabahumana

1. Welch süßes großes Fest der Puja triumphiert! Es schenkt sogar Tränen, wenn der Nektargeschmack gekostet wird.

2. Alle Handlungen, denen deine Puja vorangeht, gelten als siddhigebend; für deine Bhaktas aber sind sie, weil sie von dir erfüllt sind, selbst schon Siddhis.

3. Jene sind meine Gottheiten, die dich immer, in allen Dingen, gleichzeitig in allen Formen und ohne Unterbrechung verehren.

4. Für Bhaktas heißt jener durch keine Mühe der Meditation erzwungene Festzustand deiner Berührung der wahre Puja-Vidhi; möge er immer mein sein.

5. Für Bhaktas ist immer die Gleichheit das Zentrum ihrer Puja; ihre Verehrung besteht im Geschmack des Nektars deines Wesens.

6. Diese Handlung der Puja hat weder wirklichen Anfang noch Ende noch zeitliche Reihenfolge; ihre Handelnden sind wahrhaft jene, die dir ergeben sind.

7. Selbst Brahma und die anderen Götter haben diese Menschen als ihre Herren; gesegnet sind jene, in deren Traum und Verblendung dein Puja-Fest weiterlebt.

8. Nicht nur beim Japa, Homa, Bad oder in Meditation – für deine Bhaktas ist deine Verehrung überall und jederzeit gegenwärtig.

9. Wer immer im Glück des Nektargeschmacks deiner Puja lebt – wer unter Indra, Brahma und den übrigen könnte ihm gleichen?

10. Im großen Fest deiner Verehrung, das die Welt selbst erschüttert, wissen allein die Bhaktas, was wirklich erlangt wird.

11. In deinem ganz aus Bewusstsein bestehenden Reich stehend, möchte ich dich immer durch die Tätigkeiten der 36 Tattvas, durch Körper, Rede und Geist verehren.

12. Möge meine ganze Zeit – selbst wenn sie endlos wäre – im Glück der Hingabe an deine Verehrung vergehen; mehr erbitte ich nicht.

13. Möge meine Lust am Genuss des Nektars deiner Puja täglich wachsen und immer wieder Frucht tragen.

14. Im Ozean deiner selbst, erfüllt vom einen Geschmack des Nektars, der aus der Auflösung der Welt entsteht, möchte ich dich, den Großen, immer verehren.

15. Die Bhaktas bringen dir in deiner süßen Puja den Geist dar, nachdem alle Knoten der Vasanas vollständig durchschnitten wurden.

16. Die Bewegungen der Sinne nehmen die Gegenstände auf und senden daraus gleichsam Nektarwein für deine Verehrung.

17. Für jene, deren Wesen von der Hitze heftiger Bhakti überwältigt ist – welcher andere Weg zum Nirvana könnte höher sein als das Eintauchen in den Nektar deiner Puja?

18. Möge das große Fest des Trinkens des Nektars deiner Fußverehrung ohne Unterbrechung bestehen; möge allein deine Gnade es schenken.

19. Bei jeder Handlung, Augenblick für Augenblick, möchte ich den großen, süßen Jubel des Trinkens des Nektars deiner Puja erfahren.

20. Für Bhaktas ist das große Bemühen um deine Puja schon hier und jetzt fruchtbar, weil sie dabei ein sonst unvorstellbares Glück schmecken.

21. Solange das große Fest des Nektargeschmacks deiner Puja nicht erlangt ist, halte ich nicht einmal einen Tropfen wahren Glücks für gekostet.

22. Ohne die ermüdende Suche nach Sinnesgegenständen entsteht für die Bhaktas während der Puja mühelos das Verweilen in deinem Reich.

23. Für Bhaktas gibt es nichts Unerreichbares und nichts wirklich Schwieriges; sie wandeln einfach berauscht vom Wein deiner Puja.

24. Welch lobenswerte Form der Verehrung haben die von Bhakti erfüllten Herzen vor dir, dem Segenspender: eine Puja ohne den Makel des Bettelns!

25. Welche Schönheit, welches Entzücken, welcher Reichtum, welche unvergleichliche Befreiung wäre nicht darin, dass dieser Mahadeva verehrt wird?

26. Möge dieser Leib, innen genährt vom klaren Nektar der Bhakti, ganz für deine Verehrung geeignet sein.

27. Möge ich immer völlig abhängig vom Genuss deiner Fußverehrung sein und gerade darin, o Herr der Welt, frei und selbstbestimmt handeln.

28. Bei manchen wird aus dem Durst nach Meditation, Schau und Berührung mit dir ein kühler, süßer großer See deiner Puja.

29. Wie du allein das Gefäß des Verehrungsgenusses der Welt bist, so wird auch der Bhakta selbst zum Gefäß dieses Verehrungsgenusses.

30. Welch großes Fest deiner Puja triumphiert, o Herr, in dem selbst die 36 Tattvas heftig in Bewegung geraten!

31. Verehrung jenen, für die sogar die Mittel deiner Verehrung durch das Wasser des Bhakti-Nektars selbst verehrungswürdig werden.

32. Zu Beginn der Puja meditieren die Bhaktas deine Identität in den Mantras; dann passen sie vor Freude nicht mehr in das begrenzte eigene Selbst.

33. Wie Menschen beim Erlangen eines Königreiches aufblühen, so teilen manche beim großen Fest der Puja den Nektarwein mit der ganzen Welt.

34. Wer in jedem Augenblick nur den Genuss des Nektars der Puja kennt – sind das Götter, Befreite oder überhaupt noch gewöhnliche Menschen?

35. Durch das Eintreten der ganzen Welt in den Zustand eines Puja-Mittels entsteht bei Bhaktas zugleich eine unaussprechliche Würde und eine wunderbare Leichtigkeit.

36. Aus der Bewegung der Sinne, die zur Puja geworden ist, steigt für Bhaktas Nektar auf, wie für die Götter beim Quirlen des Milchozeans.

37. Manche halten Puja für eine wunscherfüllende Kuh; andere, nach innen gewandt, trinken aus ihr Ströme, die selbst Nektar übertreffen.

38. Selbst die nach außen gerichtete Bewegung der Sinne, die man Samsara nennt, nährt bei Bhaktas innerlich das große Fest der Verehrung.

39. Erstaunlich: Durch den Sturm der Bhakti wird die Verehrung an dir, der du ihr eigenes Selbst bist, nicht zu Armseligkeit; gerade Dürftigkeit wäre das Ergebnis von Dualität.

40. Für manche ist Puja ein Hilfsmittel, um deine Füße zu erreichen; für Bhaktas ist sie der Strom der Freude über die Einheit mit dir.

41. Selbst eine äußerlich unzusammenhängende Verehrung gewinnt in dir eine besondere Festigkeit, wenn sie von ungehemmtem Bhakti-Rausch ausgedehnt wird.

42. Der von süßem Bhakti-Geschmack still gewordene Geist erkennt: Du allein, Shambhu, bist das schöne Gefäß aller Puja.

43. Mögen meine Mittel in deiner Puja vollständig, rein, von Bhakti erfüllt und beständig sein.

44. Welch außerordentliche Shri entfaltet sich in der Schar der Sinne, wenn die ganze Welt zum Schatz der Mittel deiner Verehrung geworden ist!

45. Diese Feinheit gehört wahrlich dir: Obwohl du der Herr des Universums bist, lässt du dich von Dienern verehren und sogar erreichen.

46. Aus Form oder Formlosigkeit, aus Sein oder selbst Nichtsein möge für mich immer ein edles großes Fest deiner Verehrung aufsteigen.

47. Wer dich stets mit Kama, Krodha und Stolz als Opfergaben verehrt – an denen bist du in Wahrheit erfreut.

48. Sieg jener höchsten Weise deiner Verehrung unter den Bhaktas: Selbst wenn sie mit Grashalmen geschieht, wird sie zu einer Darbringung aus Edelsteinen.

18. Avishkara

1. Nachdem deine Bhaktas dich im Innern der Welt gefunden haben, gewinnen sie diese Welt wiederum aus deinem Innern zurück; für sie gibt es wahrlich nichts Fernes.

2. Manchmal erscheinst du als Bhavan, manchmal als Bhavani, die Pradhana, die alle Reihen der Dinge in sich trägt; im höchsten Zustand aber gibt es keinen Unterschied zwischen dir, der Göttin und den drei Welten.

3. Die Menschen erkennen die Schönheit der Dinge nicht; und wenn mein Geist sogar das unmittelbar aufsteigende eigene Wesen nicht erkennt – ach, dann bin ich wahrlich verloren.

4. Ich verneige mich vor dem, der durch das Wohnen im von dir erfüllten Selbst so reich geworden ist, dass er deine Füße verehrt und selbst Speise und Kleidung nicht mehr als wesentlich benötigt.

5. Obwohl diese Welt immer in deinem Leib wohnt, brennt sie innerlich; tue daher durch deinen Willen, dass ich hier ganz zur Freude deiner Verehrung werde.

6. Möge mein Geist durch das spontane Trinken des Nektars deiner Lotusfüße frei werden und in der ganzen Dingwelt nur noch den sanften Kontakt von Glück erfahren.

7. In allen Bereichen des täglichen Handelns leuchtest du innen klar; mögen die Dinge für mich immer als kommend und gehend in dir erscheinen.

8. Möge ich immer in deiner Stadt wandeln und niemals ohne dich sein; keinen noch so kleinen Augenblick soll es geben, in dem ich nicht von dir erfüllt bin.

9. Von den kühlen Nektarströmen deiner Glieder überall erfüllt, bewegen sich deine Bhaktas im See des Samsara nur noch um des Reichtums deiner Verehrung willen.

10. In deinem großen Wald, im kühlen Schatten des großen Mantra-Baumes, möge ich immer als dein Verehrer in meinem eigenen Selbst wohnen.

11. Wie du als reine Pratibha aus jedem Wesen hervorleuchtest, so erscheine auch vor mir, o Herr, geschmückt mit drei Augen und Dreizack.

12. Wann wirst du, durch die Opfergabe des Ichgefühls und die schwere Bhakti der Gleichheit erfreut, überall zum Gegenstand meiner Schau?

13. Mitten im Ozean höchsten Nektars wohnend und den Geist nur im Vollzug deiner Verehrung versenkt, möchte ich alle menschlichen Tätigkeiten ausführen und in allem einen Geschmack erkennen.

14. Wer könnte hier würdig sein, dein wahres Wesen vollständig zu erklären? Gerade weil du Name, Form, Handlung und alles Grenzenlose an dich nimmst, bist du Hara.

15. Für jene, die vom Rausch der Bhakti erfüllt sind, gibt es kein Verlangen nach bloßer Ruhe; selbst Moksha wird vor dem herzensraubenden Herrn nicht als besondere Bitte erinnert.

16. Ob Wachen, Schlaf oder irgendein höherer Zustand: Für den Menschen, der Gefäß der Bhakti ist und dessen Geist dich zum Herrn hat, wird jeder Zustand zum großen Fest.

17. Die Bewegungen des Sinneskreises mögen sich lockern; durch die Wärme der reichen Bhakti erhalten sie dennoch, wenn sie dich erreichen, eine tiefe und dauernde Bewusstheit.

18. Nichts Verschiedenes wurde wirklich erschaffen, und weder Glück noch Unglück wurden als eigenständige Dinge gemacht; und doch erscheint alles verschieden und leidvoll – Verehrung dir, dem unermesslichen Wunder!

19. Nachdem der harte Makel der Vorstellungen vom Strom des Nektars fortgespült und der Feind des Zweifels zerstört ist, möge dein Anblick mir ununterbrochen bleiben.

20. Dringe ganz in mich ein – oder lasse mich ganz in dich eintreten; denn wenn höchste Nähe erreicht ist, möchte ich diesen Leib unmittelbar als deinen verehren.

21. Niemand besitzt eigentlich die Kraft, dich zu preisen – und doch besitzt jeder sie, weil du selbst so schön bist; meine einzige Bitte ist, dich ohne Unterbrechung zu schauen.

19. Udyota

1. Sieg Shiva, dem Wunschbaum mit erstaunlicher Geschichte, der jenseits der Ebene des Bittens vielfältige Früchte schenkt.

2. Aus deinem Selbst, dem einzigen Schatzhaus aller Dinge, ist alles zu erlangen; doch mein eigenes Selbst, das du selbst bist, will mir noch immer nicht recht zuteilwerden.

3. Dieses aus Wissen und Handlung bestehende Bewusstseinswesen ist in jeder Hinsicht Parameshvara selbst; wie könnte sein Leib nicht in allen Dingen gegenwärtig sein?

4. Durch diese deine Schau, die das Leiden nimmt, möge ich den Weg betreten und meine Bewegung ganz von dir erfüllt werden.

5. Wann wird jene Siddhi, die mit der Juwelenrebe der Erinnerung an deine makellosen Füße geschmückt ist, selbst die Geister der Siddhas in Staunen versetzen?

6. Wann werde ich dein reines Antlitz schauen, aus dem ein nie dagewesener Nektarstrom fließt, der das ganze Universum versenkt?

7. Wann wird deine bloß meditierte Gestalt mit Strömen höchsten Nektars die Risse des Nicht-Erkennens deiner Nichtverschiedenheit in mir füllen?

8. Mein Geist hat seine Unruhe noch nicht völlig aufgegeben und ruht noch nicht im Geschmack deines unvergleichlichen Wesens; möge dies rasch geschehen!

9. Mögen mir nicht nur trockene, bittere Erfahrungen begegnen; auch alle Gegensätze, die ich dir darbringe und von dir zurückerhalte, mögen zu mir kommen.

10. Mögen deine reinen Strahlen mir entgegenkommen, bis die Dunkelheit der Qualen von Körper und Geist ausgelöscht ist.

11. O Gott, sei gnädig, bis die Diebe der Gunas, die den höchsten Sinn rauben und deinem Weg entgegenstehen, bezwungen sind.

12. Fülle rasch meinen Geist mit dem Wesensnektar deiner Bhakti, bis alle wertlosen Vasanas darin ertrunken sind.

13. Danach erhebe mich auf eine deinem Glanz entsprechende Stufe der Siddhi, o Ungeborener.

14. Halte mich nicht für einen, der nach kleinen Siddhis giert; vor dem Antlitz deiner Bhakti ist selbst Moksha nur ein Flügelchen von Anima und anderem.

15. Möge der Herr mir nur soweit gnädig sein – mehr bitte ich nicht. Er ist der Geber und Herr der drei Welten; selbst das liegt jenseits der gewöhnlichen Reichweite meiner Sicht.

16. In meinem Geist, erfüllt vom Nektar der Erinnerung an deinen Leib, mögen deine beiden Lotusfüße immer erblühen und einen überweltlichen Honig verströmen.

17. Möge ich in tiefster Befriedigung wandeln mit der Gewissheit: Dieser Herr ist mein Vater, der Dreiaugige; Bhavani ist meine Mutter; hier gibt es für mich keinen Zweiten.

20. Carvana

1. Ich verehre den Herrn der drei Welten, weiß von Asche, dreiäugig, den Dreizack tragend, die Schlange als heilige Schnur und die Mondsichel als Krone.

2. Ich verneige mich vor ihm, dessen Gewand weiß vom Strahlenkranz des eigenen Leibes ist und dessen tanzender Schmuck eine leuchtende Schädelgirlande bildet.

3. Ich verehre jene Gesegneten, deren Gott Hara ist, deren Handlungen Haras würdig sind und deren Lebenskräfte einzig zu Hara hinneigen.

4. Alles andere ist nur ein Spiel hinter deiner Maheshvara-Natur; wenn allein dein Wunsch die Dinge vollbringt, nehme ich das eigene Selbst als höchsten Weg.

5. Wenn dein Reich so ist und dein Spiel ohne Zwang geschieht – wie groß muss dann, o Herr, der Ursprung deines Glückssaftes sein!

6. Wie könnte Hara, der Geliebte Gauris, nicht der Glücklichste sein? Und wie könnte selbst Hara etwas anderes sein als Gauris höchster Geliebter?

7. Wessen Meditation Nektar ist, im eigenen Selbst verwurzelt und unvergänglich, dessen Bewusstseinsreben sind von derselben Natur.

8. Wenn der Juckreiz der Bhakti heftig aufsteigt, wird selbst der große Prüfstein des Parameshvara zu einem Pfosten, an dem man sich in Verehrung reibt.

9. Verehrung dem Herrn, der immer zur Freude der Schöpfung spielt, immer im Glück der Erhaltung ruht und immer vom Verzehren der drei Welten gesättigt ist.

10. Gesegnet sind jene, die nirgends hingehen und nichts verlassen müssen, sondern gerade dieses Werden als dein Reich erkennen; immer wieder Verehrung ihnen.

11. Welchen anderen Wunsch hätten die an Bhakti Reichen? Und welchen anderen Wunsch könnten die haben, die an eben dieser Bhakti arm sind?

12. Wo dieser Shankara-Weg ist, wird selbst Leid zu Glück, Gift zu Nektar und Samsara zu Moksha.

13. Für deine Verehrer gibt es an Anfang, Mitte oder Ende kein wirkliches Leid – und doch leiden wir, o Ishana; sage uns, wie dies möglich ist.

14. Andere mögen Wissen, Yoga und anderes benötigen; für die Bhaktas, o Herr, leuchtest du aus eigener Freiheit.

15. Für Bhaktas gibt es weder eigentliche Not noch ein anderes Meditationsobjekt als dein eigenes Selbst; und doch drängt sich ihnen nach außen immer wieder der Ruf »Shiva!« auf.

16. Ich preise deine Kriya-Shakti, o Ishvara: Sie ist das Aufleuchten aller Erscheinungen und zugleich von Vimarsha erfüllt – »Ich bin dies.«

17. Alle Wesen, selbst Brahma, Indra und Vishnu, werden von dir getragen und verschlungen; deshalb verehre ich diese ganze Welt als von dir erfüllt.

18. Weil alles Seiende mit Vergänglichkeit verbunden ist, ist alles außer dir letztlich trügerisch; genau dies offenbarst du, o Herr, in deinem Spiel der Auflösung.

19. Für Menschen dichter Bhakti steht deine wunderbare Gestalt schon durch bloße Meditation gegenwärtig da; selbst das Unvorstellbare wird ihnen als schöpferische Möglichkeit zugänglich.

20. Vom Wein des Geschmacks deiner Bhakti durchtränkt, tanzt der heroische Mensch in der Nacht, von den Scharen der Vetalas zum Fest angespornt.

21. Möge die Verneigung vor dir, die ich mit diesem einen Körper begonnen habe, durch die ganze unermessliche Zeit hindurch unerschütterlich in mir bestehen.

Vollständiger Sanskrittext in Umschrift

1. Bhaktivilasa

Vers 1
oṃ na dhyāyato na japataḥ syādyasyāvidhipūrvakam |
evameva śivābhāsastaṃ namo bhaktiśālinam || 1 ||

Vers 2
ātmā mama bhavadbhaktisudhāpānayuvā'pi san |
lokayātrārajorāgātpalitairiva dhūsaraḥ || 2 ||

Vers 3
labdhatvatsaṃpadāṃ bhaktimatāṃ tvatpuravāsinām |
sañcāro lokamārge'pi syāttayaiva vijṛmbhayā || 3 ||

Vers 4
sākṣādbhavanmaye nātha sarvasmin bhuvanāntare |
kiṃ na bhaktimatāṃ kṣetraṃ mantraḥ kvaiṣāṃ na siddhyati || 4 ||

Vers 5
jayanti bhaktipīyūṣarasāsavavaronmadāḥ |
advitīyā api sadā tvaddvitīyā api prabho || 5 ||

Vers 6
anantānadasindhoste nātha tattvaṃ vidanti te |
tādṛśā eva ye sāndrabhaktyā'nandarasāplutāḥ || 6 ||

Vers 7
tvamevātmeśa sarvasya sarvaścātmani rāgavān |
iti svabhāvasiddhāṃ tvadbhaktiṃ jānañjayejjanaḥ || 7 ||

Vers 8
nātha vedyakṣaye kena na dṛśyo'syekakaḥ sthitaḥ |
vedyavedakasaṃkṣobhepyasi bhaktaiḥ sudarśanaḥ || 8 ||

Vers 9
anantānadasurasī devī priyatamā yathā |
aviyuktāsti te tadvedakā tvadbhaktirastu me || 9 ||

Vers 10
sarva eva bhavallābhaheturbhaktimatāṃ vibho |
saṃvinmārgo'yamāhlādaduḥkhamohaistridhā sthitaḥ || 10 ||

Vers 11
bhavadbhaktyamṛtāsvādādbodhasya syātparāpi yā |
daśā sā māṃ prati svāminnāsavasyeva śuktatā || 11 ||

Vers 12
bhavadbhaktimahāvidyā yeṣāma'bhyāsamāgatā |
vidyā'vidyobhayasyāpita ete tattvavedinaḥ || 12 ||

Vers 13
āmūlādvāglatā seyaṃ kramavisphāraśālinī |
tvadbhaktisudhayā siktā tadrasāḍhyaphalā'stu me || 13 ||

Vers 14
śivo bhūtvā yajeteti bhakto bhūtveti kathyate |
tvameva hi vapuḥsāraṃ bhaktairadvayaśodhitam || 14 ||

Vers 15
bhaktānāṃ bhavadadvaitasiddhyai kā nopapattayaḥ |
tadasiddhyai nikṛṣṭānāṃ kāni nāvaraṇāni vā || 15 ||

Vers 16
kadācitkvāpi labhyo'si yogenetīśa vañcanā |
anyathā sarvakakṣyāsu bhāsi bhaktimatāṃ katham || 16 ||

Vers 17
pratyāhārādyasaṃspṛṣṭo viśeṣosti mahānayam |
yogibhyo bhaktibhājāṃ yadvyutthāne'pi samāhitāḥ || 17 ||

Vers 18
na yogo na tapo nārcākramaḥ ko'pi praṇīyate |
amāye śivamārge'smin bhaktirekā praśasyate || 18 ||

Vers 19
sarvato vilasadbhaktitejodhvastāvṛtermama |
pratyakṣasarvabhāvasya cintānāmāpi naśyatu || 19 ||

Vers 20
śiva ityekaśabdasya jihvāgre vasataḥ sadā |
samastaviṣayāsvādo bhakteṣvevāsti kopyaho || 20 ||

Vers 21
śāntakallolaśītācchasvādubhaktisudhāmbudhau |
alaukikarasāsvāde susthaiḥ ko nāma gaṇyate || 21 ||

Vers 22
mādṛśaiḥ kiṃ na carvyeta bhavadbhaktimahauṣadhiḥ |
tādṛśī bhagavanyasyā mokṣākhyo'nantarorasaḥ || 22 ||

Vers 23
tā eva paramarthyante sampadaḥ sadbhirīśa yāḥ |
tvadbhaktirasasambhogavisrambhaparipoṣikāḥ || 23 ||

Vers 24
citraṃ nisargato nātha duḥkhabījamidaṃ manaḥ |
tvadbhaktirasasaṃsiktaṃ niḥśreyasamahāphalam || 24 ||

2. Sarvatmaparibhavana

Vers 1
agnīṣomaravibrahmaviṣṇusthāvarajaṅgama |
svarūpa bahurūpāya namaḥ saṃvinmayāya te || 1 ||

Vers 2
viśvendhanamahākṣārānulepaśucivarcase |
mahānalāya bhavate viśvaikahaviṣe namaḥ || 2 ||

Vers 3
śrīmataṅgādyāgamasthityā rahasyacaryārthasyātra sūcanādvirodhacchāyā'pi || 2
||
paramāmṛtasāndrāya śītalāya śivāgnaye |
kasmai cidviśvasaṃploṣaviṣamāya namo'stu te || 3 ||

Vers 4
mahādevāya rudrāya śaṅkarāya śivāya te |
maheśvarāyā'pi namaḥ kasmai cinmantramūrtaye || 4 ||

Vers 5
namo nikṛttaniḥśeṣatrailokyavigaladvasā |
'vasekaviṣamāyā'pi maṅgalāya śivāgnaye || 5 ||

Vers 6
sarvavasāvasekaviṣamaḥ śmāśānikāgniḥ kathaṃ maṅgala iti virodhacchāyā || 5
||
samastalakṣaṇāyoga eva yasyopalakṣaṇam |
tasmai namo'stu devāya kasmai cidapi śambhave || 6 ||

Vers 7
vedāgamaviruddhāya vedāgamavidhāyine |
vedāgamasatattvāya guhyāya svāmine namaḥ || 7 ||

Vers 8
saṃsāraikanimittāya saṃsāraikavirodhine |
namaḥ saṃsārarūpāya niḥsaṃsārāya śambhave || 8 ||

Vers 9
mūlāya madhyāyāgrāya mūlamadhyāgramūrtaye |
kṣīṇāgramadhyamūlāya namaḥ pūrṇāya śambhave || 9 ||

Vers 10
namaḥ sukṛtasaṃbhāravipākaḥ sakṛdapyasau |
yasya nāmagrahaḥ tasmai durlabhāya śivāya te || 10 ||

Vers 11
namaścarācarākāraparetanicayaiḥ sadā |
krīḍate tubhyamekasmai cinmayāya kapāline || 11 ||

Vers 12
māyāvine viśuddhāya guhyāya prakaṭātmane |
sūkṣmāya viśvarūpāya namaścitrāya śambhave || 12 ||

Vers 13
brahmendraviṣṇunirvyūḍhajagatsaṃhārakelaye |
āścaryakaraṇīyāya namaste sarvaśaktaye || 13 ||

Vers 14
taṭeṣveva paribhrāntaiḥ labdhāstāstā vibhūtayaḥ |
yasya tasmai namastubhyamagādhaharasindhave || 14 ||

Vers 15
māyāmayajagatsāndrapaṅkamadhyādhivāsine |
alepāya namaḥ śambhuśatapatrāya śobhine || 15 ||

Vers 16
maṅgalāya pavitrāya nidhaye bhūṣaṇātmane |
priyāya paramārthāya sarvotkṛṣṭāya te namaḥ || 16 ||

Vers 17
namaḥ satatabaddhāya nityanirmuktibhāgine |
bandhamokṣavihīnāya kasmai cidapi śambhave || 17 ||

Vers 18
vastutastu cidghanatvāttaddhīnatvam | virodhābhāsaḥ pūrvavat | evamuttaratrāpi || 17
||
upahāsaikasāresminnetāvati jagattraye |
tubhyamevādvitīyāya namo nityasukhāsine || 18 ||

Vers 19
dakṣiṇācārasārāya vāmācārābhilāṣiṇe |
sarvācārāya śarvāya nirācārāya te namaḥ || 19 ||

Vers 20
yathā tathā'pi yaḥ pūjyo
yatra tatrā'pi yo'rcitaḥ |
yo'pi vā so'pi vā yo'sau
devastasmai namo'stu te || 20 ||

Vers 21
mumukṣujanasevyāya sarvasantāpahāriṇe |
namo vitatalāvaṇyavārāya varadāya te || 21 ||

Vers 22
sadā nirantarānandarasanirbharitākhila |
trilokāya namastubhyaṃ svāmine nityaparvaṇe || 22 ||

Vers 23
pūraṇe ityasyaprayogaḥ | sarvaśca parvaṇi ānandarasanirbharitaṃ nikhilaṃ karoti ||
22 ||
sukhapradhānasaṃvedyasambhogairbhajate ca yat |
tvāmeva tasmai ghorāya śaktivṛndāya te namaḥ || 23 ||

Vers 24
munīnāmapyavijñeyaṃ bhaktisambandhaceṣṭitāḥ |
āliṅgantyapi yaṃ tasmai kasmai cidbhavate namaḥ || 24 ||

Vers 25
paramāmṛtakośāya paramāmṛtarāśaye |
sarvapāramyapāramyaprāpyāya bhavate namaḥ || 25 ||

Vers 26
tasyāpi pāramyaṃ ānandaghanaścamatkāraḥ śāktaḥ samullāsaḥ tena prāpyāya ||
25 ||
mahāmantramayaṃ naumi rūpaṃ te svacchaśītalam |
apūrvāmodasubhagaṃ parāmṛtarasolvaṇam || 26 ||

Vers 27
svātantryāmṛtapūrṇatvadaikyakhyātimahāpaṭe |
citraṃ nāstyeva yatreśa tannaumi tava śāsanam || 27 ||

Vers 28
sarvā'śaṅkāśaniṃ sarvā'lakṣmīkālānalaṃ tathā |
sarvā'magaṃlyakalpāntaṃ mārgaṃ māheśvaraṃ numaḥ || 28 ||

Vers 29
jaya deva namo namo'stu te
sakalaṃ viśvamidaṃ tavāśritam |
jagatāṃ parameśvaro bhavān
paramekaḥ śaraṇāgato'smi te || 29 ||

3. Pranayaprasada

Vers 1
oṃ sadasattvena bhāvānāṃ yuktā yā dvitayī gatiḥ |
tāmullaṅghya tṛtīyasmai namaścitrāya śambhave || 1 ||

Vers 2
āsurarṣijanādasminnasvatantre jagattraye |
svatantrāste svatantrasya ye tavaivā'nujīvinaḥ || 2 ||

Vers 3
aśeṣaviśvakhacitabhavadvapuranusmṛtiḥ |
yeṣāṃ bhavarujāmekaṃ bheṣajaṃ te sukhāsinaḥ || 3 ||

Vers 4
sitātapatraṃ yasyenduḥ svaprabhāparipūritaḥ |
cāmaraṃ svardhunīsrotaḥ sa ekaḥ parameśvaraḥ || 4 ||

Vers 5
prakāśāṃ śītalāmekāṃ śuddhāṃ śaśikalāmiva |
dṛśaṃ vitara me nātha kāmapyamṛtavāhinīm || 5 ||

Vers 6
tvaccidānandajaladheścyutāḥ saṃvittivipruṣaḥ |
imāḥ kathaṃ me bhagavannāmṛtāsvādasundarāḥ || 6 ||

Vers 7
tvayi rāgarase nātha na magnaṃ hṛdayaṃ prabho |
yeṣāmahṛdayā eva te'vajñāspadamīdṛśāḥ || 7 ||

Vers 8
prabhuṇā bhavatā yasya jātaṃ hṛdayamelanam |
prābhavīṇāṃ vibhūtīnāṃ paramekaḥ sa bhājanam || 8 ||

Vers 9
harṣāṇāmatha śokānāṃ sarveṣāṃ plāvakaḥ samam |
bhavaddhyānāmṛtāpūro nimnanimnabhuvāmiva || 9 ||

Vers 10
keva na syāddaśā teṣāṃ sukhasambhāranirbharā |
yeṣāmātmādhikeneśa na kvāpi virahastvayā || 10 ||

Vers 11
garjāmi bata nṛtyāmi pūrṇā mama manorathāḥ |
svāmī mamaiṣa ghaṭito yattvamatyantarocanaḥ || 11 ||

Vers 12
nānyadvedyaṃ kriyā yatra nānyo yogo vidā ca yat |
jñānaṃ syāt kintu viśvaikapūrṇaṃ cittvaṃ vijṛmbhate || 12 ||

Vers 13
durjayānāmanantānāṃ duḥkhānāṃ sahasaiva te |
hastātpalāyitā yeṣāṃ vāci śaśvacchivadhvaniḥ || 13 ||

Vers 14
uttamaḥ puruṣo'nyo'sti yuṣmaccheṣaviśeṣitaḥ |
tvaṃ mahāpuruṣastveko niḥśeṣapuruṣāśrayaḥ || 14 ||

Vers 15
jayanti te jagadvandyā dāsāste jagatāṃ vibho |
saṃsārārṇava evaiṣa yeṣāṃ krīḍāmahāsaraḥ || 15 ||

Vers 16
āsatāṃ tāvadanyāni dainyānīha bhavajjuṣām |
tvameva prakaṭībhayā ityanenaiva lajjyate || 16 ||

Vers 17
matparaṃ nāsti tattrāpi jāpako'smi tadaikyataḥ |
tattvena japa ityakṣamālayā diśasi kvacit || 17 ||

Vers 18
sato'vaśyaṃ paramasatsacca tasmātparaṃ prabho |
tvaṃ cāsatassataścānyastenā'si sadasanmayaḥ || 18 ||

Vers 19
sahasrasūryakiraṇādhikaśuddhaprakāśavān |
api tvaṃ sarvabhuvanavyāpako'pi na dṛśyase || 19 ||

Vers 20
jaḍe jagati cidrūpaḥ kila vedye'pi vedakaḥ |
vibhurmite ca yenāsi tena sarvottamo bhavān || 20 ||

Vers 21
alamāktanditairanyairiyadeva puraḥ prabhoḥ |
tīvraṃ viraumi yannātha muhyāmyevaṃ vidannapi || 21 ||

4. Surasodbala

Vers 1
oṃ capalamasi yadapi mānasa
tatrāpi ślāghyase yato bhajase |
śaraṇānāmapi śaraṇaṃ
bhuvanagurumambikākāntam || 1 ||

Vers 2
ullaṅghya vividhadaivatasopānakramamupeyaśivacaraṇān |
āśrityāpyadharatarāṃ bhūmiṃ nādyā'pi citramujjñāmi || 2 ||

Vers 3
prakaṭaya nijamadhvānaṃ
sthagayatarāmakhilalokacaritāni |
yāvadbhavāmi bhagavaṃ-
stava sapadi sadodito dāsaḥ || 3 ||

Vers 4
śiva śiva śambho śaṅkara
śaraṇāgatavatsalāśu kuru karuṇāṃ |
tava caraṇakamalayugala-
smaraṇaparasya hi sampado'dūre || 4 ||

Vers 5
tāvakāṅghrikamalāsanalīnā
ye yathāruci jagadracayanti |
te viriñcimadhikāramalenā-
'liptamasvavaśamīśa hasanti || 5 ||

Vers 6
tvatprakāśavapuṣo na vibhinnaṃ
kiṃ ca na prabhavati pratibhātum |
tatsadaiva bhagavanparilabdho
'sīśvara prakṛtito'pi vidūraḥ || 6 ||

Vers 7
pādapaṅkajarasaṃ tava ke cid
bhedaparyuṣitavṛttimupetāḥ |
kecanā'pi rasayanti tu sadyo
bhātamakṣatavapurdvayaśūnyam || 7 ||

Vers 8
nātha vidyudiva bhāti vibhā te
yā kadācana mamāmṛtadigdhā |
sā yadi sthirataraiva bhavettat
pūjito'si vidhivatkimutānyat || 8 ||

Vers 9
sarvamasya'paramasti na kiṃcid
vastvavastu yadi veti mahatyā |
prajñayā vyavasito'tra yathaiva
tvaṃ tathaiva bhava suprakaṭo me || 9 ||

Vers 10
svecchayaiva bhagavannijamārge
kāritaḥ padamahaṃ prabhuṇaiva |
tatkathaṃ janavadeva carāmi
tvatpadocitamavaimi na kiṃcit || 10 ||

Vers 11
ko'pi deva hṛdi teṣu tāvako
jṛmbhate subhagabhāvaḥ uttamaḥ |
tvatkathāmbudaninādacātakā
yena te'pi subhagīkṛtāściram || 11 ||

Vers 12
tvajjuṣāṃ tvayi kayā'pi līlayā
rāga eṣa paripoṣamāgataḥ |
yadviyogabhuvi saṅkathā tathā
saṃsmṛtiḥ phalati saṃgamotsavam || 12 ||

Vers 13
yo vicitrarasasekavardhitaḥ
śaṅkareti śataśo'pyudīritaḥ |
śabda āviśati tiryagāśaye-
ṣvapyayaṃ navanavaprayojanaḥ || 13 ||

Vers 14
te jayanti sukhamaṇḍale bhraman
asti yeṣu niyataṃ śivadhvaniḥ |
yaḥ śaśīva prasṭato'mṛtāśayāt
svādu saṃsravati cāmṛtaṃ param || 14 ||

Vers 15
parisamāptamivogramidaṃ jagad
vigalito'viralo manaso malaḥ |
tadapi nāsti bhavatpuragopurā-
rgalakavāṭavighaṭṭanamaṇvapi || 15 ||

Vers 16
satataphullabhavanmukhapaṅkajo-
daravilokanalālasacetasaḥ |
kimapi tatkuru nātha manāgiva
sphurasi yena mamābhimukhasthitiḥ || 16 ||

Vers 17
tvadavibhedamateraparaṃ nu kiṃ
sukhamihāsti vibhūtirathā'parā |
tadiha tāvakadāsajanasya kiṃ
kupathameti manaḥ parihṛtya tām || 17 ||

Vers 18
kṣaṇamapīha na tāvakadāsatāṃ
prati bhaveyamahaṃ kila bhājanam |
bhavadabhedarasāsavamādarā-
davirataṃ rasayeyamahaṃ na cet || 18 ||

Vers 19
na kila paśyati satyamayaṃ jana-
stava vapurdvayadṛṣṭimalīmasaḥ |
tadapi sarvavidāśritavatsalaḥ
kimidamāraṭitaṃ na śṛṇoṣi me || 19 ||

Vers 20
smarasi nātha kadā cidapīhitaṃ
viṣayasauravyamathāpi mayā'rthitam
satatameva bhavadvapurīkṣaṇā-
mṛtamabhīṣṭamalaṃ mama dehi tat || 20 ||

Vers 21
kila yadaiva śivādhvani tāvake
kṛtapado'smi maheśa tavecchayā |
śubhaśatānyuditāni tadaiva me
kimaparaṃ mṛgaye bhavataḥ prabho || 21 ||

Vers 22
yantra so'stamayameti vivasvāṁ-
ścandramaḥprabhṛtibhiḥ saha sarvaiḥ |
kā'pi sā vijayate śivarātiḥ
svaprabhāprasarabhāsararūpā || 22 ||

Vers 23
apyupārjitamahaṃ triṣu loke-
ṣvādhipatyamamareśvara manye |
nīrasaṃ tadakhilaṃ bhavadaṅghri-
sparśanāmṛtarasena vihīnam || 23 ||

Vers 24
bata nātha dṛḍhoyamātmabandho
bhavadakhyātimayastvayaiva kḷptaḥ |
yadayaṃ prathamānameva me tvā-
mavadhīrya ślathate na leśato'pi || 24 ||

Vers 25
mahatāmamareśa pūjyamāno
'pyaniśaṃ tiṣṭhasi pūjakaikarūpaḥ |
bahirantarapīha dṛśyamānaḥ
sphurasi draṣṭṛśarīra eva śaśvat || 25 ||

5. Svabalanideshana

Vers 1
oṃ tvatpādapadmasamparkamātrasambhogasaṅginam |
galepādikayā nātha māṃ svaveśma praveśaya || 1 ||

Vers 2
bhavatpādāmbujarajorājirañjitamūrdhajaḥ |
apārarabhasā'rabdhanartanaḥ syāmahaṃ kadā || 2 ||

Vers 3
tvadekanātho bhagavanniyadevārthaye sadā |
tvadantarvasatirmūko bhaveyaṃ mā'nyathā budhaḥ || 3 ||

Vers 4
aho sudhānidhe svāmin aho mṛṣṭa trilocana |
aho svādo virūpākṣetyeva nṛtyeyamāraṭan || 4 ||

Vers 5
tvatpādapadmasaṃsparśaparimīlitalocanaḥ |
vijṛmbheya bhavadbhaktimadirāmadaghūrṇitaḥ || 5 ||

Vers 6
cittabhūbhṛdbhuvi vibho vaseyaṃ kvāpi yattra sā |
nirantaratvatpralāpamayī vṛttirmahārasā || 6 ||

Vers 7
yattra devīsametastvamāsaudhādā ca gopurāt |
bahurūpaḥ sthitastasminvāstavyaḥ syāmahaṃ pure || 7 ||

Vers 8
samullasantu bhagavan bhavadbhānumarīcayaḥ |
vikasatveṣa yāvanme hṛtpadmaḥ pūjanāya te || 8 ||

Vers 9
prasīda bhagavan yena tvatpade patitaṃ sadā |
mano me tattadāsvādya kṣīvediva galediva || 9 ||

Vers 10
praharṣādvā'tha śokādvā yadi kuḍyādghaṭādapi |
bāhyādathāntarādbhāvātprakaṭībhava me prabho || 10 ||

Vers 11
bahirapyantarapi tatsyandamānaṃ sadā'stu me |
bhavatpādāmbujasparśāmṛtamatyantaśītalam || 11 ||

Vers 12
tvatpādasaṃsparśasudhāsarasontarnimajjanam |
kopyeṣa sarvasambhogalaṅghī bhogo'stu me sadā || 12 ||

Vers 13
niveditamupādatsva rāgādi bhagavanmayā |
ādāya cāmṛtīkṛtya bhuṅkṣva bhaktajanaiḥ samam || 13 ||

Vers 14
aśeṣabhuvanāhāranityatṛptaḥ sukhāsanam |
svāmin gṛhāṇa dāseṣu prasādālokanakṣaṇam || 14 ||

Vers 15
antarbhakticamatkāracarvaṇāmīlitekṣaṇaḥ |
namo mahyaṃ śivāyeti pūjayan syāṃ tṛṇānyapi || 15 ||

Vers 16
api labdhabhavadbhāvaḥ svātmollāsamayaṃ jagat |
paśyan bhaktirasābhogairbhaveyamapi yojitaḥ || 16 ||

Vers 17
ākāṅkṣaṇīyamaparaṃ yena nātha na vidyate |
tava tenā'dvitīyasya yuktaṃ yatparipūrṇatā || 17 ||

Vers 18
hasyate nṛtyate yatra rāgadveṣādi bhujyate |
pīyate bhaktipīyūṣarasastatprāpnuyāṃ padam || 18 ||

Vers 19
hāsanṛtyapradhānabhojanapānakriyā spṛhaṇīyā sā tviha alaukikatvenoktā || 18
||
tattadapūrvāmodatvaccintākusumavāsanā dṛḍhatām |
etu mama manasi yāvannaśyatu durvāsanāgandhaḥ || 19 ||

Vers 20
kvanurāgādiṣu rāgaḥ kva ca haracaraṇāmbujeṣu rāgitvama |
itthaṃ virodharasikaṃ bodhaya hitamamarame hṛdayam || 20 ||

Vers 21
vicaranyogadaśāsvapi viṣayavyāvṛttivartamāno'pi |
tvaccintāmadirāmadaralīkṛtahṛdaya eva syām || 21 ||

Vers 22
vācimanomatiṣu tathā śarīraceṣṭāsu karaṇaracitāsu |
sarvatra sarvadā me puraḥsaro bhavatu bhaktirasaḥ || 22 ||

Vers 23
śiva śiva śiveti nāmani
tava niravadhi nātha japyamāne'smin |
āsvādayan bhaveyaṃ
kamapi mahārasapunaruktam || 23 ||

Vers 24
sphuradanantacidātmakaviṣṭape
parinipītasamastajaḍādhvani |
agaṇitālayacinmayagaṇḍike
pravicareyamahaṃ bhavato'rcitā || 24 ||

Vers 25
svavapuṣi sphuṭabhāsini śāśvate
sthitikṛte na kimapyupayujyate |
iti matiḥ sudṛḍhā bhavatāt paraṃ
mama bhavaccaraṇābjarajaḥśuceḥ || 25 ||

Vers 26
kimapi nātha kadācana cetasi
sphurati tadbhavadaṃghritalaspṛśām |
galati yatra samastamidaṃ sudhā-
sarasi viśvamidaṃ diśa me sadā || 26 ||

6. Adhvavisphurana

Vers 1
kṣaṇamātramapīśāna viyuktasya tvayā mama |
nibiḍaṃ tapyamānasya sadā bhūyā dṛśaḥ padam || 1 ||

Vers 2
viyogasāre saṃsāre priyeṇa prabhuṇā tvayā |
aviyuktaḥ sadaiva syāṃ jagatā'pi viyojitaḥ || 2 ||

Vers 3
kāyavāṅmanasairyatra yāmi sarvaṃ tvameva tat |
ityeṣa paramārtho'pi paripūrṇo'stu me sadā || 3 ||

Vers 4
nirvikalpo mahānandapūrṇo yadvadbhavāṁstathā |
bhavastutikarī bhūyādanurūpaiva vāṅmama || 4 ||

Vers 5
bhavadāveśataḥ paśyan bhāvaṃ bhāvaṃ bhavanmayam |
vicareyaṃ nirākāṅkṣaḥ praharṣaparipūritaḥ || 5 ||

Vers 6
bhagavanbhavatā pūrṇaṃ paśyeyamakhilaṃ jagat |
tāvataivāsmi santuṣṭastato na parikhidyase || 6 ||

Vers 7
vilīyamānāstvayyeva vyomni meghalavā iva |
bhāvā vibhāntu me śaśvatkramanairmalyagāminaḥ || 7 ||

Vers 8
svaprabhāprasaradhvastaparyantadhvāntasantatiḥ |
santataṃ bhātu me ko'pi bhavamadhyādbhavanmaṇiḥ || 8 ||

Vers 9
kāṃ bhūmikāṃ nādhiśeṣe kiṃ tatsyādyanna te vapuḥ |
śrāntastenā'prayāsena sarvatastvāmavāpnuyām || 9 ||

Vers 10
bhavadaṅgapariṣvaṅgasambhogaḥ svecchayaiva me |
ghaṭatāmiyati prāpte kiṃ nātha na jitaṃ mayā || 10 ||

Vers 11
prakaṭībhava nānyābhiḥ prārthanābhiḥ kadarthanāḥ |
kurmaste nātha tāmyantastvāmeva mṛgayāmahe || 11 ||

7. Vidhuravijaya

Vers 1
oṃ tvayyānandasarasvati samarasatāmetya nātha mama cet |
pariharatu sakṛdiyantaṃ bhedādhīnaṃ mahā'nartham || 1 ||

Vers 2
etanmama natvidamiti rāgadveṣādi nigaḍadṛḍhamūle |
nātha bhavanmayataikyapratyayaparaśuḥ patatvantaḥ || 2 ||

Vers 3
galatu vikalpakalaṃkāvalī samullasatu hṛdi nirargalatā |
bhagavannānandarasaplutā'stu me cinmayī mūrtiḥ || 3 ||

Vers 4
rāgādimayabhavāṇḍaka-
luṭhitaṃ tvadbhaktibhāvanāmbikā taistaiḥ |
āpyāyayatu rasiarmāṃ
pravṛddhapakṣo yathā bhavāmi khagaḥ || 4 ||

Vers 5
tvaccaraṇabhāvanā'mṛta-
rasasārāsvādanaipuṇaṃ labhatām |
cittamidaṃ niḥśeṣita-
viṣayaviṣāsaṅgavāsanā'vadhi me || 5 ||

Vers 6
tvadbhaktitapanadīdhitisaṃsparśavaśānmamaiṣa dūrataram |
cetomaṇirvimuñcatu rāgādikataptavahnikaṇān || 6 ||

Vers 7
tasminpade bhavantaṃ satatamupaślokayeyamatyuccaiḥ |
hariharyaśvaviriñcā api yatra bahiḥ pratīkṣante || 7 ||

Vers 8
bhaktimadajanitavibhrama-
vaśena paśyeyamavikalaṃ karaṇaiḥ |
śivamayamakhilaṃ lokaṃ-
kriyāśca pūjāmayīḥ sakalāḥ || 8 ||

Vers 9
māmakamanogṛhīta-
tvadbhaktikulāṅganā'ṇimādisutān |
sūtvā subaddhamūlā
mameti buddhiṃ dṛḍhīkurutām || 9 ||

8. Alaukikodbala

Vers 1
oṃ yaḥ prasādalava īśvarasthito
yā ca bhaktiriva māmupeyuṣī |
tau parasparasamanvitau kadā
tādṛśe vapuṣi rūḍhimeṣyataḥ || 1 ||

Vers 2
tvatprabhutvaparicarvaṇajanmā
kopyudetu paritoṣaraso'ntaḥ |
sarvakālamiha me paramastu
jñānayogamahimādi vidūre || 2 ||

Vers 3
lokavadbhavatu me viṣayeṣu
sphīta eva bhagavanparitarṣaḥ |
kevalaṃ tava śarīratayaitān
lokayeyamahamastavikalpaḥ || 3 ||

Vers 4
dehabhūmiṣu tathā manasi tvaṃ
prāṇavartmani ca bhedamupete |
saṃvidaḥ pathiṣu teṣu ca tena
svātmanā mama bhava sphuṭarūpaḥ || 4 ||

Vers 5
nijanijeṣu padeṣu patantvimāḥ
karaṇavṛttaya ullasitā mama |
kṣaṇamapīśa manāgapi maiva bhūt
tvadavibhedarasakṣatisāhasam || 5 ||

Vers 6
laghumasṛṇasitācchaśītalaṃ
bhavadāveśavaśena bhāvayan |
vapurakhilapadārthapaddhate-
rvyavahārānativartayeya tān || 6 ||

Vers 7
vikasatu svavapurbhavadātmakaṃ
samupayāntu jaganti mamāṅgatām |
vrajatu sarvamidaṃ dvayavalgitaṃ
smṛtipathopagamepyanupākhyatām || 7 ||

Vers 8
samudiyādapi tāvaka tādaśākā-
nanavilokaparāmṛtasaṃplavaḥ |
mama ghaṭeta yathā bhavadadvayā-
prathanaghoradarīparipūraṇam || 8 ||

Vers 9
api kadācana tāvakasaṅgamā-
'mṛtakaṇācchuraṇena tanīyasā |
sakalalokasukheṣu parāṅmukho
na bhavitāsmyubhayacyuta eva kim || 9 ||

Vers 10
satatameva bhavaccaraṇāmbujā-
karacarasya hi haṃsavarasya me |
upari mūlatalādapi cāntarā-
dupanamatvaja bhaktimṛṇālikā || 10 ||

Vers 11
upayāntu vibho samastavastū-
nyapicintāviṣayaṃ dṛśaḥ padaṃ ca |
mama darśanacintanaprakāśā-
'mṛtasārāṇi paraṃ parisphurantu || 11 ||

Vers 12
parameśvara teṣu teṣu kṛcchre-
ṣvapi nāmopanamatsvahaṃ bhaveyam |
na paraṃ gatabhīstvadaṅgasaṅgādu-
pajātādhikasammado'pi yāvat || 12 ||

Vers 13
bhavadātmani viśvamumbhitaṃ
yadbhavataivā'pi bahiḥ prakāśyate tat |
iti yaddṛḍhaniścayopajuṣṭaṃ
tadidānīṃ sphuṭameva bhāsatām || 13 ||

9. Svatantryavijaya

Vers 1
oṃ tatsat | kadā navarasārdrārdra-
sambhogāsvādanotsukam |
pravarteta vihāyānyan-
mama tvatsparśane manaḥ || 1 ||

Vers 2
tvadekaraktastvatpādapūjāmātramahādhanaḥ |
kadā sākṣātkariṣyāmi bhavantamayamutsukaḥ || 2 ||

Vers 3
gāḍhānurāgavaśato
nirapekṣībhūtamānaso'smi kadā |
paṭapaṭitivighaṭitākhila-
mahārgalastvāmupaiṣyāmi || 3 ||

Vers 4
svasaṃvitsārahṛdayādhiṣṭhānāḥ sarvadevatāḥ |
kadā nātha vaśīkuryāṃ bhavadbhaktiprabhāvataḥ || 4 ||

Vers 5
kadā me syādvibho bhūri bhaktyā'nandarasotsāḥ |
yadā'lokasukhā'nandī pṛthaṅnāmāpi lapsyate || 5 ||

Vers 6
īśvaramabhayamudāraṃ
pūrṇamakāraṇamapahnutātmānam |
sahasā'bhijñāya kadā
svāmijanaṃ lajjayiṣyāmi || 6 ||

Vers 7
kadā kāmapi tāṃ nātha tava vallabhatāmiyām |
yathā māṃ prati na kvāpi yuktaṃ te syātpalāyitum || 7 ||

Vers 8
tattvato'śeṣajantūnāṃ bhavatpūjāmayātmanām |
dṛṣṭyā'numoditarasā'plāvitaḥ syāṃ kadā vibho || 8 ||

Vers 9
jñānasya paramā bhūmiryogasya paramā daśā |
tvadbhaktiryā vibho karhi pūrṇā me syāttadarthitā || 9 ||

Vers 10
sahasaivāsādya kadā gāḍhamavaṣṭabhya harṣavivaśo'ham |
tvaccaraṇavaranidhānaṃ sarvatra prakaṭayiṣyāmi || 10 ||

Vers 11
paritaḥ prasaracchuddhatvadālokamayaḥ kadā |
syāṃ yatheśa na kiñcinme māyācchāyābilaṃ bhavet || 11 ||

Vers 12
ātmasātkṛtaniḥśeṣamaṇḍalo nirvyapekṣakaḥ |
kadā bhaveyaṃ bhagavaṃstvadbhaktagaṇanāyakaḥ || 12 ||

Vers 13
nātha lokābhimānānāmapūrvaṃ tvaṃ nibandhanam |
mahābhimānaḥ karhi syāṃ tvadbhaktirasapūritaḥ || 13 ||

Vers 14
aśeṣaviṣayāśūnyaśrīsamāśleṣasusthitaḥ |
śayīyaśiva śītāṅghrikuśeśayayuge kadā || 14 ||

Vers 15
bhaktyāsavasamṛddhāyāstvatpūjābhogasampadaḥ |
kadā pāraṃ gamiṣyāmi bhaviṣyāmi kadā kṛtī || 15 ||

Vers 16
ānandabāṣpapūra-
skhalitaparibhrāntagadgadākrandaḥ |
hāsollāsitavadana-
stvatsparśarasaṃ kadā'psyāmi || 16 ||

Vers 17
paśujanasamānavṛttāmavadhūyadaśāmimāṃ kadā śambho |
āsnādayeya tāvakabhaktocitamātmano rūpam || 17 ||

Vers 18
labdhā'ṇimādisiddhi-
rvigalitasakalopatāpasantrāsaḥ |
tvadbhaktirasāyanapāna-
krīḍāniṣṭhaḥ kadā'sīya || 18 ||

Vers 19
nātha kadā sa tathāvidha
ākrando mama samuccaredvāci |
yatsamanantarameva
sphurati purastāvakī mūrti || 19 ||

Vers 20
gāḍhagāḍhabhavadaṅghrisarojā-
liṅganavyasanatatparacetāḥ |
vastvavastvidamayatnata eva
tvāṃ kadā samavalokayitāsmi || 20 ||

10. Avicchedabhanga

Vers 1
oṃ na soḍhavyamavaśyaṃ te jagadekaprabhoridam |
māheśvarāśca lokānāmitareṣāṃ samāścayat || 1 ||

Vers 2
virodhahetumāhatuḥ | itareṣāṃ lokānāṃ samā iti tava na soḍhuṃ yuktamityanye || 1
||
ye sadaivānurāgeṇa bhavatpādānugāminaḥ |
yatra tatra gatā bhogāṃste kāṃścidupabhuñjate || 2 ||

Vers 3
bhartā kālāntako yatra bhavāṃstatra kuto rujaḥ |
tatra cetarabhogāśā kā lakṣmīryatra tāvakī || 3 ||

Vers 4
kṣaṇamātrasukhenāpi vibhuryenāpi labhyase |
tadaiva sarvaḥ kālo'sya tvadānandena pūryate || 4 ||

Vers 5
ānandarasabinduste candramā galito bhuvi |
sūryastathā te prasṛtaḥ saṃhārī tejasaḥ kaṇaḥ || 5 ||

Vers 6
baliṃ yāmastṛtīyāya netrāyāsmai tava vi(pra)bho |
alaukikasya kasyāpi māhātmyasyaikalakṣmaṇe || 6 ||

Vers 7
māhātmyasyaikalakṣmaṇe asādhāraṇābhijñānāya | asmai iti tādarthye caturthī ||
5-6 ||
tenaiva dṛṣṭo'si bhavaddarśanādyoti hṛṣyati |
kathaṃ cidyasya vā harṣaḥ ko'pi tena tvamīkṣitaḥ || 7 ||

Vers 8
yeṣāṃ prasanno'si prabho yairlabdhaṃ hṛdayaṃ tava |
ākṛṣya tvatpurāttaistu bāhyamābhyantarīkṛtam || 8 ||

Vers 9
tvadṛte nikhilaṃ viśvaṃ samadṛgyātamīkṣyatām |
īśvaraḥ punaretasya tvameko viṣamekṣaṇaḥ || 9 ||

Vers 10
āstāṃ bhavatprabhāveṇa vinā sattaiva nāsti yat |
tvadduṣaṇakathā yeṣāṃ tvadṛte nopapadyate || 10 ||

Vers 11
bāhyāntarāntarāyālīkevale cetasi sthitiḥ |
tvayi cetsyānmama vibho kimanyadupayujyate || 11 ||

Vers 12
anye bhramanti bhagavannātmanyevātiduḥsthitāḥ |
anye pramanti bhagavannātmanyevātisuthitāḥ || 12 ||

Vers 13
apītvā'pi bhavadbhakti-
sudhāmanavalokya ca |
tvāmīśa tvatsamācāramātrāt
siddhyanti jantavaḥ || 13 ||

Vers 14
bhṛtyā vayaṃ tava vibho tena trijagatāṃ yathā |
bibharṣyātmānamevaṃ te bhartavyā vayamapyalam || 14 ||

Vers 15
parānandāmṛtamaye dṛṣṭe'pi jagadātmani |
tvayi sparśarase'tyantataramutkaṇṭhito'smite || 15 ||

Vers 16
deva duḥkhānyaśeṣāṇi yāni saṃsāriṇāmapi |
dhṛtyākhyabhavadīyātmayutānyāyānti sahyatām || 16 ||

Vers 17
sarvajñe sarvaśaktau ca tvayyeva sati cinmaye |
sarvathāpyasato nātha yuktā'sya jagataḥ prathā || 17 ||

Vers 18
tvatprāṇitāḥ sphurantīme guṇā loṣṭopamā api |
nṛtyanti pavanoddhūtāḥ kārpāsapicavo yathā || 18 ||

Vers 19
yadi nātha guṇeṣvātmābhimāno na bhavettataḥ |
kena hīyeta jagatastvadekātmatayā prathā || 19 ||

Vers 20
sphuraṇāt | guṇādispandaniṣpandāḥ syurjñasya paripaktinaḥ ityuktam || 18-19
||
vandyāste'pi mahīyāṃsaḥ pralayopagatā api |
tvatkopapāvakasparśapūtā ye parameśvara || 20 ||

Vers 21
mahāprakāśavapuṣi vispaṣṭe bhavati sthite |
sarvato'pīśa tatkasmāttamasi prasarāmyaham || 21 ||

Vers 22
avibhāgo bhavāneva svarūpamamṛtaṃ mama |
tathā'pi martyadharmāṇāmahamevaikamāspadam || 22 ||

Vers 23
maheśvareti yasyāsti nāmāṅkaṃ vāgvibhūṣaṇam |
praṇāmāṅkaśca śirasi sa evaikaḥ prabhāvitaḥ || 23 ||

Vers 24
sadasacca bhavāneva yena tenāprayāsataḥ |
svarasenaiva bhagavaṃstathā siddhiḥ kathaṃ na me || 24 ||

Vers 25
śivadāsaḥ śivaikātmā kiṃ yannāsādayetsukham |
tarpyo'smi devamukhyānāmapi yenāmṛtāsavaiḥ || 25 ||

Vers 26
hṛnnābhyorantarālasthaḥ prāṇināṃ pittavigrahaḥ |
grasase tvaṃ mahāvahniḥ sarvaṃ sthāvarajaṅgamam || 26 ||

11. Autsukyavishvasita

Vers 1
oṃ jagadidamatha vā suhṛdo
bandhujano vā bhavati na me kimapi |
tvaṃ punaretatsarvaṃ
yadā tadā ko'paro me'stu || 1 ||

Vers 2
svāminmaheśvarastvaṃ sākṣātsarvaṃ jagatvameveti |
vastveva siddhimetviti yācñā tatrāpi yācñaiva || 2 ||

Vers 3
tribhuvanādhipatitvamapīha ya-
ttṛṇamiva pratibhāti bhavajjuṣaḥ |
kimiva tasya phalaṃ śubhakarmaṇo
bhavati nātha bhavatsmaraṇādṛte || 3 ||

Vers 4
yena naiva bhavato'sti vibhinnaṃ
kiñcanāpi jagatāṃ prabhavaśca |
tvadvijṛmbhitamatodbhutakarma-
svapyudeti na tava stutibandhaḥ || 4 ||

Vers 5
tvanmayo'smi bhavadarcananiṣṭhaḥ
sarvadāhamiti cāpyavirāmam |
bhāvayannapi vibho svarasena
svapnago'pi na tathā kimiva syām || 5 ||

Vers 6
ye manāgapi bhavaccaraṇābjo-
dbhūtasaurabhalavena vimṛṣṭāḥ |
teṣu vistamiva bhāti samastaṃ
bhogajātamamarairapi mṛgyam || 6 ||

Vers 7
hṛdi te na tu vidyate'nyadanya-
dvacane karmaṇi cānyadeva śambho |
paramārthasato'pyanugraho vā
yadi vā nigraha eka eva kāryaḥ || 7 ||

Vers 8
mūḍho'smi duḥkhakalito'smi jarādidoṣa-
bhīto'smi śaktirahito'smi tavāśrito'smi |
śambho tathā kalaya śīghramupaimi yena
sarvottamāṃ dhuramapojjhitaduḥkhamārgaḥ || 8 ||

Vers 9
tvatkarṇadeśamadhiśayya mahārghabhāva-
mākranditāni mama tucchatarāṇi yānti |
vaṃśāntarālapatitāni jalaikadeśa-
khaṇḍāni mauktikamaṇitvamivodvahanti || 9 ||

Vers 10
kimiva na labhyate bata na tairapi nātha janaiḥ
kṣaṇamapi kaitavādapi ca ye tava nāmni ratāḥ |
śiśiramayūkhaśekhara tathā kuru yena mama
kṣatamaraṇo'ṇimādikamupaimi yathā vibhavam || 10 ||

Vers 11
śambho śarva śaśāṅkaśekhara śiva tryakṣāk'mālādhara
prīmannugrakapālalāñchana lasadbhīmatriśūlāyudha |
kāruṇyāmbunidhe trilokaracanāśīlogra śaktyātmaka
śrīkaṇṭhāśuvināśayāśubhabharānāthatsvasiddhiṃ parām || 11 ||

Vers 12
tatkiṃ nātha bhavenna yatra bhagavānnirmātṛtāmaśnute
bhāvaḥ syātkimutasya cetanavato nāśāsti yaṃ śaṅkaraḥ |
itthaṃ te parameśvarākṣatamahāśakteḥ sadā saṃśritaḥ
saṃsāre'tranirantarādividhuraḥ kliśyāmyahaṃ kevalam || 12 ||

Vers 13
yadyapyatra varapradoddhatatamāḥ pīḍājarāmṛtyavaḥ
ete vā kṣaṇamāsatāṃ bahumataḥ śabdādirevāsthiraḥ |
tatrāpi spṛhayāmi santatasukhākāṅkṣī ciraṃ sthāsnave
bhogāsvādayutatvadaṅghrikamaladhyānāgryajīvātave || 13 ||

Vers 14
he nātha praṇatārtināśanapaṭo śreyonidhe dhūrjaṭe
duḥkaikāyatanasya janmamaraṇatrastasya me sāṃpratam |
tacceṣṭasva yathā manojñaviṣayāsvādapradā uttamāḥ

• * *? vasamaśnuve'hamacalāḥ siddhīstvadarcāparaḥ || 14 ||
  

Vers 15
namo mohamahādhvāntadhvaṃsanānanyakarmaṇe |
sarvaprakāśātiśayaprakāśāyendulakṣmaṇe || 15 ||

12. Rahasyanirdeshana

Vers 1
oṃ sahakāri na kiñcidiṣyate
bhavato na pratibandhakaṃ dṛśi |
bhavataiva hi sarvamāplutaṃ
kathamadyāpi tathāpi nekṣase || 1 ||

Vers 2
api bhāvagaṇādapīndriya-
prathamādapyavabodhamadhyataḥ |
prabhavantamapi svataḥ sadā
paripaśyeyamapoḍhaviśvakam || 2 ||

Vers 3
kathante jāyerankathamapi ca te darśanapathaṃ

• * * * * * pi prakṛtimahatā kena khacitāḥ |
  

tathotthāyotthāya sthalajalatṛṇāderakhilataḥ
padārthādyāndraṣṭisravadamṛtapūrairvikirasi || 3 ||

Vers 4
sākṣātkṛtabhavadrūpaprasṛtāmṛtatarpitāḥ |
unmūlitatṛṣo mattā vicaranti yathāruci || 4 ||

Vers 5
na sadā na tadā na caikade-
tyapi sā yatra na kāladhīrbhavet |
tadidaṃ bhavadīyadarśanam
na ca nityaṃ na ca kathyate'nyathā || 5 ||

Vers 6
tvadvilokanasamutkacetaso
yogasiddhiriyatī sadā'stume |
yadviśeyamabhisandhimātrata-
stvatsudhāsadanamarcanāya te || 6 ||

Vers 7
nirvikalpabhavadīyadarśana-
prāptiphullamanasāṃ mahātmanām |
ullasanti vimalāni helayā
ceṣṭitāni ca vacāṃsi ca sphuṭam || 7 ||

Vers 8
bhagavanbhavadīyapādayo-
rnivasannantara eva nirbhayaḥ |
bhavabhūmiṣu tāsu tāsvahaṃ
prabhumarceyamanargalakriyaḥ || 8 ||

Vers 9
bhavadaṅghrisarorūhodare
parilīno galitāparaiṣaṇaḥ |
[Der Rest des Primärverses fehlt in der vorliegenden elektronischen Fassung.]

Vers 10
yasya dambhādiva bhavatpūjāsaṅkalpa utthitaḥ |
tasyāpyavaśyamuditaṃ sannidhānaṃ tavocitam || 10 ||

Vers 11
bhagavannitarānapekṣiṇā
nitarāmekarasena cetasā |
sulabhaṃ sakalopaśāyinam
prabhumātṛpti piveyamasmi kim || 11 ||

Vers 12
tvayā nirākṛtaṃ sarvaṃ heyametattadeva tu |
tvanmayaṃ samupādeyamityayaṃ sārasaṅgrahaḥ || 12 ||

Vers 13
bhavatontaracāri bhāvajātam
prabhuvanmukhyatayaiva pūjitaṃ tat |
bhavato bahirapyabhāvamātrā
kathamīśāna bhavetsamarcyate vā || 13 ||

Vers 14
niḥśabdaṃ nirvikalpaṃ ca
nirvyākṣepamathāniśam |
kṣobhepyadhyakṣamīkṣeyaṃ
tryakṣa tvāmeva sarvataḥ || 14 ||

Vers 15
prakaṭaya nijadhāma deva yasmiṃ-
stvamasi sadā parameśvarīsametaḥ |
prabhucaraṇarajaḥsamānakakṣyāḥ
kimu viśvāsapadaṃ bhavanti bhṛtyāḥ || 15 ||

Vers 16
darśanapathamupayāto'pya'pasarasi-
kuto mameśa bhṛtyasya |
kṣaṇamātrakamiha na bhavasi
kasya na jantordṛśorviṣayaḥ || 16 ||

Vers 17
aikyasaṃvidamṛtācchadhārayā
santataprasṛtayā sadā vibho |
plāvanātparamabhedamānayaṃ-
stvāṃ nijaṃ ca vapurāpnuyāṃ mudam || 17 ||

Vers 18
ahamityamuto'varuddhalokā-
dbhavadīyātpratipattisārato me |
aṇumātrakameva viśvaniṣṭham
ghaṭatāṃ yena bhaveyamarcitā te || 18 ||

Vers 19
aparimitarūpamahaṃ taṃ taṃ bhāvaṃ pratikṣaṇaṃ paśyan |
tvāmeva viśvarūpaṃ nijanāthaṃ sādhu paśyeyam || 19 ||

Vers 20
bhavadaṅgagataṃ tameva kasmā-
nna manaḥ paryaṭatīṣṭamarthamartham |
prakṛtikṣatirasti no tathā'sya
mama cecchāparipūrtaye paraiva || 20 ||

Vers 21
śataśaḥ kila te tavānubhāvā-
dbhagavankepyamunaiva cakṣuṣā ye |
api hālikaceṣṭayā carantaḥ
paripaśyanti bhavadvapuḥ sadā'gre || 21 ||

Vers 22
na sā matirudeti yā na bhavati tvadicchāmayī
sadā śubhamayetaradbhagavataivamācaryate |
ato'smi bhavadātmako bhuvi yathā tathā saṃcaran
sthito'niśamabādhitatvadamalāṅghripūjotsavaḥ || 22 ||

Vers 23
bhavadīyagabhīrabhāṣiteṣu
pratibhā samyagudetu me puro'taḥ |
tadanuṣṭhitaśaktirapyatasta-
dbhavadarcāvyasanaṃ ca nirvirāmam || 23 ||

Vers 24
vyavahārapade'pi sarvadā
pratibhātvarthakalāpa eṣa mām |
bhavatovayavo yathā na tu
svata evādaraṇīyatāṃ gataḥ || 24 ||

Vers 25
manasi svarasena yatra tatra
pracaratyanvahamasya gocareṣu |
prasṛtopyavilola eva yuṣma-
tparicaryācaturaḥ sadā bhaveyam || 25 ||

Vers 26
bhagavanbhavadicchayaiva dāsa-
stava jāto'smi parasya nātra śaktiḥ |
kathameṣa tathāpi vaktrabimbaṃ
tava paśyāmi na jātu citrametat || 26 ||

Vers 27
samutsukāstvāṃ prati ye bhavantaṃ
pratyartharūpādavalokayanti |
teṣāmaho kiṃ tadupasthitaṃ syāt
kiṃ sādhanaṃ vā phalitaṃ bhavet tat || 27 ||

Vers 28
bhāvābhāvatayā santu bhavadbhāvena me bhava |
tathā na kiṃcidapyastu na kiṃcidbhavato'nyathā || 28 ||

Vers 29
yanna kiṃcidapi tanna kiṃcida-
pyastu kiṃcidapi kiṃcideva me |
sarvathā bhavatu tāvatā bhavān
sarvato bhavati labdhapūjitaḥ || 29 ||

13. Sangrahastotra

Vers 1
saṃgraheṇa sukhaduḥkhalakṣaṇaṃ
māṃ prati sthitamidaṃ śṛṇu prabho |
saukhyameṣa bhavatā samāgamaḥ
svāminā viraha eva duḥkhitā || 1 ||

Vers 2
antarapyatitarāmaṇīyasī
yā tvadaprathanakālikā'sti me |
tāmapīśa parimṛjya sarvataḥ
svaṃ svarūpamamalaṃ prakāśaya || 2 ||

Vers 3
tāvake vapuṣi viśvanirbhare
citsudhārasamaye niratyaye |
tiṣṭhataḥ satatamarcataḥ prabhuṃ
jīvitaṃ mṛtamathānyadastu me || 3 ||

Vers 4
īśvarohamahameva rūpavān
paṇḍito'smi subhago'smi ko'paraḥ |
matsamo'sti jagatīti śobhate
mānitā tvadanurāgiṇaḥ param || 4 ||

Vers 5
devadeva bhavadadvayāmṛtā-
khyātisaṃharaṇalabdhajanmanā |
tadyathāsthitapadārthasaṃvidā
māṃ kuruṣva caraṇārcanocitam || 5 ||

Vers 6
dhyāyate tadanudṛśyate tataḥ
spṛśyate ca parameśvaraḥ svayam |
yatra pūranamahotsavaḥ sa me
sarvadā'stu bhavatonubhāvata. || 6 ||

Vers 7
yadyathāsthitapadārthadarśanam
yuṣmadarcanamahotsavaśca yaḥ |
yugmametaditaretarāśrayam
bhaktiśāliṣu sadā vijṛmbhate || 7 ||

Vers 8
tattadindriyamukhena santatam
yuṣmadarcanarasāyanāsavam |
sarvabhāvacaṣakeṣu pūrite-
ṣvāpivannapi bhaveyamunmadaḥ || 8 ||

Vers 9
anyavdyamaṇumātramasti na
svaprakāśamakhilaṃ vijṛmbhate |
yatra nātha bhavataḥ pure sthitim
tatra me kuru sadā tavārcituḥ || 9 ||

Vers 10
dāsadhāmni viniyojitopyaham
svecchayaiva parameśvara tvayā |
darśanena na kimasmi pātritaḥ
pādasaṃvahanakarmaṇā'pi vā || 10 ||

Vers 11
śaktipātasamaye vicāraṇam
prāptamīśa na karoṣi karhicit |
adya māṃ prati kimāgataṃ yataḥ
svaprakāśanavidhau vilambase || 11 ||

Vers 12
tatra tatra viṣaye bahirvibhā-
tyantare parameśvarīyutam |
tvāṃ jagattritayanirbharaṃ sadā
lokayeya nijapāṇipūjitam || 12 ||

Vers 13
svāmisaudhamabhisandhimātrato
nirvibandhamadhiruhya sarvadā |
syāṃ prasādaparamāmṛtāsavā-
pānakena parilabdhanirvṛtiḥ || 13 ||

Vers 14
yatsamastasubhagārthavastuṣu
sparśamātravidhinā camatkṛtim |
tāṃ samarpayati tena te vapuḥ
pūjayantyacalabhaktiśālinaḥ || 14 ||

Vers 15
sphārayasyakhilamātmanā sphuran
viśvamāmṛśasi rūpamāmṛśan |
yatsvayaṃ nijarasena ghūrṇase
tatsamullasati bhāvamaṇḍalam || 15 ||

Vers 16
yo vikalpamidamarthamaṇḍalaṃ
paśyatīśa nikhilaṃ bhavadvapuḥ |
svātmapakṣaparipūrite jaga-
tyasya nityasukhinaḥ kuto bhayam || 16 ||

Vers 17
kaṇṭhakoṇaviniviṣṭamīśa te
kālakūṭamapi me mahāmṛtam |
apyupāttamamṛtaṃ bhavadvapu-
rbhedavṛtti yadi me na rocate || 17 ||

Vers 18
tvatpralāpasayaraktagītikā-
nityayuktavadanopaśobhitaḥ |
syāmathāpi bhavadarcanakriyā-
preyasīparigatāśayaḥ sadā || 18 ||

Vers 19
īhitaṃ na bata pārameśvaraṃ
śakyate gaṇayituṃ tathā ca me |
dattamapyamṛtanirbharaṃ vapuḥ
svaṃ na pātumanumanyate tathā || 19 ||

Vers 20
tvāmagādhamavikalpamadvayaṃ
svasvarūpamakhilārthaghasmaram |
āviśannahamumeśa sarvadā
pūjayeyamabhisaṃstuvīya ca || 20 ||

14. Jayastotra

Vers 1
oṃ jaya lakṣmīnidhānasya nijasya svāminaḥ puraḥ |
jayodghoṣaṇapīyūṣarasamāsvādaye kṣaṇam || 1 ||

Vers 2
jayaikarudraikaśiva mahādeva maheśvara |
pārvatīpraṇayiñśarva sarvagīrvāṇapūrvaja || 2 ||

Vers 3
jaya trailokyanāthaikalāñchanālikalocana |
jaya pītārtalokārtikālakūṭamaṅkakandhara || 3 ||

Vers 4
jaya mūrtatriśaktyātmaśitaśūlollasatkara |
jayecchāmātrasiddhārthapūjārhacaraṇāmbuja || 4 ||

Vers 5
jaya śobhāśatasyandilokottaravapurdhara |
jayaikajaṭikākṣīṇagaṅgākṛtyāttabhasmaka || 5 ||

Vers 6
jaya kṣīrodaparyastajyotsnācchāyānulepana |
jayeśvarāṅgasaṅgottharatnakāntāhimaṇḍana || 6 ||

Vers 7
jayākṣayaikaśītāṃśukalāsadṛśasaṃśraya |
jaya gaṅgāsadārabdhaviśvaiśvaryābhiṣecana || 7 ||

Vers 8
jayādharāṅgasaṃsparśapāvanīkṛtagokula |
jaya bhaktimadārabdhagoṣṭhīniyatasannidhe || 8 ||

Vers 9
jaya svecchātapoveṣavipralambhitabāliśa |
jaya gaurīpariṣvaṅgayogyasaubhāgyabhājana || 9 ||

Vers 10
jaya bhaktirasārdrārdrabhāvopāyanalampaṭa |
jaya bhaktimadoddāmabhaktavāṅnṛttatoṣita || 10 ||

Vers 11
jaya brahmādideveśaprabhāvaprabhavavyaya |
jaya lokeśvaraśreṇīśirovidhṛtaśāsana || 11 ||

Vers 12
jaya sarvajagannyastasvamudrāvyaktavaibhava |
jayātmadānaparyantaviśveśvara maheśvara || 12 ||

Vers 13
jaya trailokyasargecchāvasarāsadvitīyaka |
jayaiśvaryabharodvāhadevīmātrasahāyaka || 13 ||

Vers 14
jayākramasamākrāntasamastabhuvanatraya |
jayāvigītamābālagīyamāneśvaradhvane || 14 ||

Vers 15
jayānukampānuguṇānapekṣasahajonnate |
jaya bhīṣmamahāmṛtyughaṭanāpūrvabhairava || 15 ||

Vers 16
jaya viśvakṣayoccaṇḍakriyāniṣparipanthika |
jaya śreyaḥśataguṇānuga nāmānukīrtana || 16 ||

Vers 17
jaya helāvitīrṇaitadamṛtākarasāgara |
jaya viśvakṣayāks.epiṇakopāśuśukṣaṇe || 17 ||

Vers 18
jaya mohāndhakārāndha jīvalokaikadīpaka |
jaya prasuptajagatījāgarūkādhipūruṣa || 18 ||

Vers 19
jagatyāṃ viśvaprajāgarūko nityaprabuddho'ta evādhipūruṣodhiṣṭhātṛsvarūpaḥ ||
18 ||
jaya dehādikuñjāntarnikūjajjīva jīvaka |
jaya sanmānasavyomavilāsivarasārasa || 19 ||

Vers 20
jaya jāmbūnadodagradhātūdbhavagirīśvara |
jaya pāpiṣu nindolkāpātanotpātacandramāḥ || 20 ||

Vers 21
jaya kaṣṭatapaḥ kliṣṭamunidevadurāsada |
jaya sarvadaśārūḍhabhaktimallokalokita || 21 ||

Vers 22
jaya svasampatprasarapātrīkṛtanijāśrita |
jaya prapannajanatālālanaikaprayojana || 22 ||

Vers 23
teṣāṃ nityābhiyuktānāṃ yogakṣemaṃ vahāmyaham iti sthityā yogakṣemodvahaḥ ||
22 ||
jaya sargasthitidhvaṃsakāraṇaikāpadānaka |
jaya bhaktimadālolalīlotpalamahotsava || 23 ||

Vers 24
jaya jayabhājana jaya jitajanma-
jarāmaraṇa jaya jagajjyeṣṭha |
jaya jaya jaya jaya jaya jaya jaya
jaya jaya jaya jaya jaya jaya tryakṣa || 24 ||

15. Bhaktistotra

Vers 1
trimalakṣālino granthāḥ santi tatpāragāstathā |
yoginaḥ paṇḍitāḥ svasthāstvadbhaktā eva tatvataḥ || 1 ||

Vers 2
māyīyakālaniyatirāgādyāhāratarpitāḥ |
bhavanti sukhino nātha bhaktimanto jagattaṭe || 2 ||

Vers 3
rudanto vā hasanto vā tvāmuccaiḥ pralapantyamī |
bhaktāḥ stutipadoccāropacārāḥ pṛthageva te || 3 ||

Vers 4
na virakto na cāpīśo mokṣākāṅkṣī tvadarcakaḥ |
bhaveyamapi tūdriktabhaktyāsavarasonmadaḥ || 4 ||

Vers 5
virakto nivṛttidharmā īśo vā vibhūtiyuktaḥ san |
nijanijenaucityena tvadarcako mokṣamākāṃkṣan || 5 ||

Vers 6
udriktena ūrjitena bhaktyāsavarasena samāveśacamatkṛtiprakarṣeṇonmada
udbhūtānando bhaveyam || 4-5 ||
bāhyaṃ hṛdaya evāntarabhihṛtyaiva yo'rcati |
tvāmīśa bhaktipīyūṣarasapūrairnamāmi tam || 6 ||

Vers 7
dharmādharmātmanorantaḥ kiyayorjñānayostathā |
sukhaduḥkhātmanorbhaktāḥ kimapyāsvādayantyaho || 7 ||

Vers 8
carācarapitaḥ svāmin apyandhā api kuṣṭhinaḥ |
śobhante paramuddāmabhavadbhaktivibhūṣaṇāḥ || 8 ||

Vers 9
śiloñchapicchakaśipuvicchāyāṅgā api prabho |
bhavadbhaktimahoṣmāṇo rājarājamapīśate || 9 ||

Vers 10
sudhārdrāyāṃ bhavadbhaktau luṭhatāpyārurukṣuṇā |
cetasaiva vibho'rcanti kecittvāmabhitaḥ sthitāḥ || 10 ||

Vers 11
rakṣaṇīyaṃ vardhanīyaṃ bahumānyamidaṃ prabho |
saṃsāradurgatiharaṃ bhavadbhaktimahādhanam || 11 ||

Vers 12
nātha te bhaktajanatā yadyapi tvayi rāgiṇī |
tathāpīrṣyāṃ vihāyāsyāstuṣṭā'stu svāminī sadā || 12 ||

Vers 13
bhavadbhāvaḥ puro bhāvī prāpte tvadbhaktisambhave |
labdhe dugdhamahākumbhe hatā dadhani gṛdhnutā || 13 ||

Vers 14
kimiyaṃ na siddhiratulā
kiṃvā mukhyaṃ na saukhyamāsravati |
bhaktirupacīyamānā
yeyaṃ śambhoḥ sadātanī bhavati || 14 ||

Vers 15
manasi maline madīye
magnā tvadbhaktimaṇilatā kaṣṭam |
na nijānapi tanute tān
apauruṣeyānsvasampadullāsān || 15 ||

16. Pashanudbheda

Vers 1
oṃ na kiñcideva lokānāṃ bhavadāvaraṇaṃ prati |
na kiñcideva bhaktānāṃ bhavadāvaraṇaṃ prati || 1 ||

Vers 2
apyupāyakramaprāpyaḥ saṅkulo'pi viśeṣaṇaiḥ |
bhaktibhājāṃ bhavānātmā sakṛcchuddho'vabhāsate || 2 ||

Vers 3
jayanto'pi hasantyete jitā api hasanti ca
bhavadbhaktisudhāpānamattāḥ kepyeva ye vibho || 3 ||

Vers 4
śuṣkakaṃ maiva siddheya maiva mucyeya vā'pi tu |
svādiṣṭhaparakāṣṭhāptatvadbhaktirasanirbharaḥ || 4 ||

Vers 5
yathaivājñātapūrvo'yaṃ bhavadbhaktiraso mama |
ghaṭitastadvadīśāna sa eva paripuṣyatu || 5 ||

Vers 6
satyena bhagavannānyaḥ prārthanāprasaro'sti me |
kevalaṃ sa tathā ko'pi bhaktyāveśo'stu me sadā || 6 ||

Vers 7
bhaktikṣīvo'pi kupyeyaṃ bhavāyānuśayīya ca |
tathā haseyaṃ rudyāṃ ca raṭeyaṃ ca śivetyalam || 7 ||

Vers 8
viṣamastho'pi sustho'pi rudannapi hasannapi |
gabhīro'pi vicitto'pi bhaveyaṃ bhaktitaḥ prabho || 8 ||

Vers 9
bhaktānāṃ nāsti saṃvedyaṃ tvadantaryadi vā bahiḥ |
ciddharmā yatra na bhavānnirvikalpaḥ sthitaḥ svayam || 9 ||

Vers 10
bhaktā nindānukāre'pi tavāmṛtakaṇairiva |
hṛṣyantyevāntarā viddhāstīkṣṇāromāñcasūcibhiḥ || 10 ||

Vers 11
duḥkhāpi vedanā bhaktimatāṃ bhogāya kalpate |
yeṣāṃ sudhārdrā sarvaiva saṃvittvaccandrikāmayī || 11 ||

Vers 12
yatra tatroparuddhānāṃ bhaktānāṃ bahirantare |
nirvyājaṃ tvadvapuḥsparśarasāsvādasukhaṃ samam || 12 ||

Vers 13
taveśa bhakterarcāyāṃ dainyāṃśaṃ dvayasaṃśrayam |
vilupyāsvādayantyeke vapuracchaṃ sudhāmayam || 13 ||

Vers 14
bhrāntāstīrthadṛśo bhinnā bhrāntereva hi bhinnatā |
niṣpratidvandvi vastvekaṃ bhaktānāṃ tvaṃ tu rājase || 14 ||

Vers 15
tattvamekamadvitīyaṃ vastutatvaṃ niṣpratidvandvitvāniccadghaṃ rājase dīpyase || 14
||
mānāvamānarāgādiniṣpākavimalaṃ manaḥ |
yasyāsau bhaktimāṃllokastulyaśīlaḥ kathaṃ bhavet || 15 ||

Vers 16
rāgaddveṣāndhakāro'pi yeṣāṃ bhaktitviṣā jitaḥ |
teṣāṃ mahīyasāmagre katame jñānaśālinaḥ || 16 ||

Vers 17
yasya bhaktisudhāsnānapanādividhisādhanaṃ |
tasya prārabdhamadhyāntadaśāsuccaiḥsukhāsikā || 17 ||

Vers 18
kīrtyaścintāpadaṃ mṛgyaḥ pūjyo yena tvameva tat |
bhavadbhaktimatāṃ ślāghyā lokayātrā bhavanmayī || 18 ||

Vers 19
muktisaṃjñā vipakvāyāḥ bhaktereva tvayi prabho |
tasyāmādyadaśārūḍhā muktakalpā vayaṃ tataḥ || 19 ||

Vers 20
duḥkhāgamo'pi bhūyānme tvadbhaktibharitātmanaḥ |
tatparācī vibho mābhūdapi saukhyaparamparā || 20 ||

Vers 21
tvaṃ bhaktyā prīyase bhaktiḥ prīte tvayi ca nātha yat |
tadanyonyāśrayaṃ yuktaṃ yathā vettha tvameva tat || 21 ||

Vers 22
sākāro vā nirākāro vāntarvā bahireva vā |
bhaktimattātmanāṃ nātha sarvathā'si sudhāmayaḥ || 22 ||

Vers 23
asminneva jagatyantarbhavadbhaktimataḥ prati |
harṣaḥ prakāśanaphalamanyadeva jagatsthitam || 23 ||

Vers 24
guhye bhaktiḥ pare bhaktirbhaktirviśvamaheśvare |
tvayi śambho śive deva bhaktirnāma kimapyaho || 24 ||

Vers 25
bhaktirbhaktiḥ pare bhaktirbhaktirnāma samutkaṭā |
tāraṃ viraumi yattīvrā bhaktirme'stu paraṃ tvayi || 25 ||

Vers 26
yato'si sarvaśobhānāṃ prasavānirīśa yat |
tvayi lagnamanarghaṃ syādratnaṃ vā yadi vā tṛṇam || 26 ||

Vers 27
āvedakādācavedyādyeṣāṃ saṃvedanādhvani |
bhavatā na viyogo'sti te jayanti bhavajjuṣaḥ || 27 ||

Vers 28
saṃsārasadaso bāhye kaiścittvaṃ parirabhyase |
svāminparaistu tatraiva tāmyadbhistyaktayantraṇaiḥ || 28 ||

Vers 29
pānāśanaprasādhana-
sambhuktasamastaviśvayā śivayā |
pralayotsavasarabhasayā
dṛḍhamupagūḍhaṃ śivaṃ vande || 29 ||

Vers 30
parameśvaratā jayatyapūrvā
tava viśveśa yadīśitavyaśūnyā |
aparā'pi tathaiva te yayedaṃ
jagadābhāti yathā tathā na bhāti || 30 ||

17. Divyakridabahumana

Vers 1
oṃ tatsat | aho ko'pi jayatyeṣa svādupūjāmahotsavaḥ |
yato'mṛtarasāsvādamaśrūṇyapi dadatyalam || 1 ||

Vers 2
vyāpārāḥ siddhidāḥ sarve ye tvatpūjāpuraḥsarāḥ |
bhaktānāṃ tvanmayā sarve svayaṃ siddhaya eva te || 2 ||

Vers 3
sarvadā sarvabhāveṣu yugapatsarvarūpiṇam |
tvāmarcayantyaviśrāntaṃ ye mamaite'dhidevatāḥ || 3 ||

Vers 4
dhyānāyāsatiraskārasiddhastvatsparśanotsavaḥ |
pūjāvidhiriti khyāto bhaktānāṃ sa sadā'stu me || 4 ||

Vers 5
bhaktānāṃ samatāsāraviṣuvatsamayaḥ sadā |
tvadbhāvarasapīyūṣarasenaiṣāṃ tadarcanam || 5 ||

Vers 6
yasyānārambhaparyantau na ca kālakramaḥ prabho |
pūjātmā'sau kriyā tasyāḥ kartārastvajjuṣaḥ param || 6 ||

Vers 7
brahmādīnāmapīśāste te ca saubhāgyabhāginaḥ |
yeṣāṃ svapne'pi mohe'pi sthitastvatpūjanotsavaḥ || 7 ||

Vers 8
japatāṃ juhvatāṃ snātāṃ dhyāyatāṃ na ca kevalam |
bhaktānāṃ bhavadabhyarcāmaho yāvadyadā tadā || 8 ||

Vers 9
bhavatpūjāsudhāsvādasambhogasukhinaḥ sadā |
indrādīnāmathā brahmamukhyānāmasti kaḥ samaḥ || 9 ||

Vers 10
jagatkṣobhaikajanake bhavatpūjāmahotsave |
yatprāpyaṃ prāpyate kiṃcidbhaktā eva vidanti tat || 10 ||

Vers 11
tvaddhāmni cinmaye sthitvā ṣaṭtriṃśattatvakarmabhiḥ |
kāyavākcittaceṣṭādyairarcaye tvāṃ sadā vibho || 11 ||

Vers 12
bhavatpūjāmayāsaṅgasambhogasukhino mama |
prayātu kālaḥ sakalo'pyanantopīyadarthaye || 12 ||

Vers 13
bhavatpūjāmṛtarasā bhogalampaṭatā vibho |
vivardhatāmanudinaṃ sadā ca phalatāṃ mama || 13 ||

Vers 14
jagadvilayasañjātasudhaikarasanirbhare |
tvadabdhau tvāṃ mahātmānamarcannāsīya sarvadā || 14 ||

Vers 15
aśeṣavāsanāgranthivicchedasaralaṃ sadā |
mano nivedyate bhaktaiḥ svādupūjāvidhau tava || 15 ||

Vers 16
adhiṣṭhāyaiva viṣayānimāḥ karaṇavṛttayaḥ |
bhaktānāṃ preṣayanti tvatpūjārthamamṛtāsavam || 16 ||

Vers 17
bhaktānāṃ bhaktisaṃvegamahoṣmavivaśātmanām |
ko'nyo nirvāṇahetuḥ syāttvatpūjāmṛtamajjanāt || 17 ||

Vers 18
satataṃ tvatpadābhyarcāsudhāpānamahotsavaḥ |
tvatprasādaikasamprāptirheturme nātha kalpyatām || 18 ||

Vers 19
anubhūyāsamīśāna pratikarma kṣaṇātkṣaṇam |
bhavatpūjāmṛtāpānamahāsvādamahāmudam || 19 ||

Vers 20
dṛṣṭārtha eva bhaktānāṃ bhavatpūjāmahodyamaḥ |
tadaiva yadasambhāvyaṃ sukhamāsvādayanti te || 20 ||

Vers 21
yāvanna labdhastvatpūjāsudhāsvādamahotsavaḥ |
tāvannāsvādito manye lavo'pi sukhasampadaḥ || 21 ||

Vers 22
bhaktānāṃ viṣayānveṣābhāsāyāsādvinaiva sā |
ayatnasiddhaṃ tvaddhāmasthitiḥ pūjāsu jāyate || 22 ||

Vers 23
na prāpyamasti bhaktānāṃ nāpyeṣāmasti durlabham |
kevalaṃ vicarantyete bhavatpūjāmadonmadāḥ || 23 ||

Vers 24
aho bhaktibharodāracetasāṃ varadatvayi |
ślāghyaḥ pūjāvidhiḥ ko'pi yo na yāñcākalaṃkitaḥ || 24 ||

Vers 25
kā na śobhā na ko hlādaḥ kā samṛddhirnavāparā |
kovānamokṣaḥ ko'pyeṣa mahādevo yadarcyate || 25 ||

Vers 26
antarullasadacchācchabhaktipīyūṣapoṣitam |
bhavatpūjopayogāya śarīramidamastu me || 26 ||

Vers 27
tvatpādapūjāsambhogaparatantraḥ sadā vibho |
bhūyāsaṃ jagadīśāna ekaḥ svacchandaceṣṭitaḥ || 27 ||

Vers 28
tvaddhyānadarśanasparśatṛṣi keṣāmapi prabho
jāyate śītalasvādu bhavatpūjāmahāsaraḥ || 28 ||

Vers 29
santāpahārisacamatkāratvadarcā paripūrṇaḥ samudro nava evotpadyata ityarthaḥ ||
28 ||
yathā tvameva jagataḥ pūjāsambhogabhājanam |
tathaiva bhaktimāneva pūjāsambhogabhājanam || 29 ||

Vers 30
ko'pyasau jayati svāminbhavatpūjāmahotsavaḥ |
ṣaṭtriṃśato'pi tattvānāṃ kṣobho yatrollasatyalam || 30 ||

Vers 31
namastebhyo vibho yeṣāṃ bhaktipīyūṣavāriṇā |
pūjyānyeva bhavanti tvatpūjopakaraṇānyapi || 31 ||

Vers 32
pūjārambhe vibho dhyātvā mantrādheyāṃtvadātmatām |
svātmanyeva pare bhaktā mānti harṣeṇa na kvacit || 32 ||

Vers 33
rājyalābhādivotphullaiḥ kaiścitpūjāmahotsave |
sudhāsavena sakalā jagatī saṃvibhajyate || 33 ||

Vers 34
pūjāmṛtāpānamayo yeṣāṃ bhogaḥ pratikṣaṇam |
kiṃ devā uta muktāste kiṃ vā kepyeva te janāḥ || 34 ||

Vers 35
pūjopakaraṇībhūtaviśvāveśena gauravam |
aho kimapi bhaktānāṃ kimapyeva ca lāghavam || 35 ||

Vers 36
pūjāmayākṣavikṣepakṣobhādevāmṛtodgamaḥ |
bhaktānāṃ kṣīrajaladhikṣobhādeva divaukasām || 36 ||

Vers 37
pūjāṃ kecana manyante dhenuṃ kāmadughāmiva |
sudhādhārādhikarasāṃ dhayantyantarmukhāḥ pare || 37 ||

Vers 38
kāmadhenumantarmukhāḥ santo dhayanti pivanti sadya eva camatkurvantītyarthaḥ ||
37 ||
bhaktānāmakṣavikṣepo'pyeṣa saṃsārasaṃmataḥ |
upanīya kimapyantaḥ puṣṇātyarcāmahotsavam || 38 ||

Vers 39
bhūtīranādṛtya ye pāyaṃ pāyamalaṃ pivanti jagati ślāghyāsta evāmarā iti || 38
||
bhaktikṣobhavaśādīśa svātmabhūte'rcanaṃ tvayi |
citraṃ dainyāya no yāvaddīnatāyāḥ paraṃ phalam || 39 ||

Vers 40
upacārapadaṃ pūjā keṣāṃcittvatpadāptaye |
bhaktānāṃ bhavadaikātmyanirvṛtiprasarastu saḥ || 40 ||

Vers 41
apyasambaddharūpā'rcā bhaktyunmādanirargalaiḥ |
vitanyamānā labhate pratiṣṭhāṃ tvayi kāmapi || 41 ||

Vers 42
svādubhaktirasāsvādastabdhībhūtamanaścyutām |
śambho tvameva lalitaḥ pūjānāṃ kila bhājanam || 42 ||

Vers 43
paripūrṇāni śuddhāni bhaktimanti sthirāṇi ca |
bhavatpūjāvidhau nātha sādhanāni bhavantu me || 43 ||

Vers 44
aśeṣapūjāsatkośe tvatpūjākarmaṇi prabho |
aho karaṇavṛndasya kā'pi lakṣmīrvijṛmbhate || 44 ||

Vers 45
eṣā peśalimā nātha tavaiva kila dṛśyate |
viśvevaro'pi bhṛtyairyadarcyase yaśca labhyase || 45 ||

Vers 46
sadā mūrtādamūrtādvā bhāvādyadvāpyabhāvataḥ |
uttheyānme praśastasya bhavatpūjāmahotsavaḥ || 46 ||

Vers 47
bhavatpūjāmahotsavastvadviśrāntyudayaḥ bhāvādityādikā lyablope pañcamī || 46
||
kāmakrodhābhimānaistvāmupahārīkṛtaiḥ sadā |
ye'rcayanti namastebhyasteṣāṃ tuṣṭo'si tattvataḥ || 47 ||

Vers 48
jayatyeṣa bhavadbhaktibhājāṃ pūjāvidhiḥ paraḥ |
yastṛṇaiḥ kriyamāṇo'pi ratnairevopakalpate || 48 ||

18. Avishkara

Vers 1
oṃ tatsat | jagatontarato bhavantamāptvā
punaretadbhavatontarāllabhante |
jagadīśa tavaiva bhaktibhājo
na hi teṣāmiha dūrato'sti kiṃcit || 1 ||

Vers 2
kvacideva bhavānkvacidbhavānī
sakalārthakramagarbhiṇī pradhānā |
paramārthapade tu naiva devyā
bhavato nāpi jagattrayasya bhedaḥ || 2 ||

Vers 3
no jānate subhagamapyavalevapanto
lokāḥ prayatnasubhagā nikhilā hi bhāvāḥ |
cetaḥ punaryadidamudyatamapyavaiti
naivātmarūpamiha hā tadaho hato'smi || 3 ||

Vers 4
bhavanmayasvātmanivāsalabdha-
sampadbharābhyarcitayuṣmadaṅghriḥ |
na bhojanācchādanamapyajastra-
mapekṣate yastamahaṃ namāmi || 4 ||

Vers 5
sadā bhavaddehanivāsasvastho-
pyantaḥ paraṃ dahyata eṣa lokaḥ |
tavecchayā tatkuru me yathā'tra
tvadarcanānandamayo bhaveyam || 5 ||

Vers 6
svarasoditayuṣmadaṅghripadma-
dvayapūjāmṛtapānamuktacittaḥ |
sakalārthacayeṣvahaṃ bhaveyaṃ
sukhasaṃsparśanamātralokayātraḥ || 6 ||

Vers 7
sakalavyavahāragocare
sphuṭamantaḥ sphurati tvayi prabho |
upayāntyapayānti cāniśam
mama vastūni vibhāntu sarvadā || 7 ||

Vers 8
satatameva tavaiva pure'thavā'-
pyarahito vicareyamahaṃ tvayā |
kṣaṇalavopyatha mā sa bhavet sma me
na vijaye nanu yatra bhavanmayaḥ || 8 ||

Vers 9
bhavadaṅgaparisravatsuśītā-
mṛtapūrairbharite samantato'pi |
bhavadarcanasampadeha bhaktā-
stava saṃsārasarontare caranti || 9 ||

Vers 10
mahāmantratarucchāyāśītale tvanmahāvane |
nijātmani sadā nātha vaseyaṃ tava pūjakaḥ || 10 ||

Vers 11
prativastu samastajīvataḥ
pratibhāsi pratibhāmayo yathā |
mama nātha tathā puraḥ prathāṃ
vraja netratrayaśūlaśobhitaḥ || 11 ||

Vers 12
abhimānacarūpahārato
samatābhaktibhareṇa kalpitāt |
paritoṣagataḥ kadā bhavā-
nmama sarvatra bhaveddṛśaḥ padam || 12 ||

Vers 13
nivasanparamāmṛtābdhimadhye
bhavadarcāvidhimātramagnacittaḥ |
sakalaṃ janavṛttamācareyaṃ
rasayansarvata eva kiṃcanāpi || 13 ||

Vers 14
bhavadīyamihāstu vastutatvaṃ
vivarītuṃ ka ivātra pātramarthe |
idameva hi nāmarūpaceṣṭā-
dyasamante harate haro'si yasmāt || 14 ||

Vers 15
śāntaye na sukhalipsutā manā-
gbhaktisambhṛtamadeṣu taiḥ prabho |
mokṣamārgaṇaphalā'pi nārthanā
smaryate hṛdayahāriṇaḥ puraḥ || 15 ||

Vers 16
jāgaretaradaśāthavā parā
yā'pi kācana manāgavasthiteḥ |
bhaktibhājanajanasya sā'khilā
tvatsanāthamanaso mahotsavaḥ || 16 ||

Vers 17
āmano'kṣavalayasya vṛttaya-
ssarvataḥ śithilavṛttayo'pi tāḥ |
tvāmavāpya dṛḍhadīrghasaṃvido
nātha bhaktidhanasoṣmaṇāṃ katham || 17 ||

Vers 18
na ca vibhinnamasṛjyata kiñcida-
styatha sukhetaradatra na nirmitam |
atha ca duḥkhica bhedi ca sarvathā-
'pyasamavismayadhāma namo'stu te || 18 ||

Vers 19
kharaniṣedhakhadāmṛtapūraṇo-
cchalitadhautavikalpamalasya me |
dalitadurjayasaṃśayavairiṇa-
stvadavalokanamastu nirantaram || 19 ||

Vers 20
sphuṭamāviśa māmathāviśeyaṃ
satataṃ nātha bhavantamasmi yasmāt |
rabhasena vapustavaiva sākṣā-
tparamāsattigataḥ samarcayeyam || 20 ||

Vers 21
tvayi na stutiśaktirasti kasyā-
pyathavā'styeva yatoti sundaro'si |
satataṃ punararthitaṃ mamaita-
dyadaviśrānti vilokayeyamīśam || 21 ||

19. Udyota

Vers 1
oṃ prārthanābhūmikātītavicitraphaladāyakaḥ |
jayatyapūrvavṛttāntaḥ śivaḥ saṅkalpapādapaḥ || 1 ||

Vers 2
sarvavastunicayaikanidhānā-
tsvātmanastvadakhilaṃ kila labhyam |
asya me punarasau nija ātmā
na tvameva ghaṭase paramāstām || 2 ||

Vers 3
jñānakarmamayacidvapurātmā
sarvathaiṣa parameśvara eva |
syādvapustu nikhileṣu padārthe-
ṣveṣu nāma na bhavet kimutānyat || 3 ||

Vers 4
viṣamārtimuṣā'nena phalena tvaddṛgātmanā |
abhilīya pathā nātha mamāstu tvanmayī gatiḥ || 4 ||

Vers 5
bhavadamalacaraṇacintāratnalatā-
'laṅkṛtā kadā siddhiḥ |
siddhajanamānasānāṃ vismayajananī
ghaṭeta mama bhavataḥ || 5 ||

Vers 6
karhi nātha vimalaṃ mukhabimbaṃ
tāvakaṃ samavalokayitāsmi |
yatsravatyamṛtapūramapūrvaṃ
yo nimajjayati viśvamaśeṣam || 6 ||

Vers 7
dhyātamātramuditaṃ tava rūpaṃ
karhi nātha paramāmṛtapūraiḥ |
pūrayettvadavibheda vimokṣā-
khyātidūravivarāṇi sadā me || 7 ||

Vers 8
tvadīyānuttararasāsaṅgasantyaktacāpalam |
nādyāpi meṃ mano nātha karhi syādastu śīghrataḥ || 8 ||

Vers 9
mā śuṣkakaṭukānyeva paraṃ sarvāṇi sarvadā |
tavopahṛtya labdhāni dvandvānyapyāpatantu me || 9 ||

Vers 10
nātha sāmmukhyamāyāntu viśuddhāstava raśmayaḥ |
yāvatkāyamanastāpatamobhiḥ parilupyatām || 10 ||

Vers 11
deva prasīda yāvanme tvanmārgaparipanthikāḥ |
paramārthamuṣo vaśyā bhaveyurguṇataskarāḥ || 11 ||

Vers 12
tvadbhaktisudhāsārairmānasamāpūryatāṃ mamāśu vibho |
yāvadibhāstuhyante niḥśeṣāsāravāsanāḥ plutvā || 12 ||

Vers 13
mokṣadaśāyāṃ bhakti-
stvayi kuta iva martyadharmiṇo'pi na sā |
rājati tato'nurūpā-
māropaya siddhibhūmikāmaja mām || 13 ||

Vers 14
siddhilavalābhalubdhaṃ
māmavalepena mā vibho maṃsthāḥ |
kṣāmastvadbhaktimukhe
prollasadaṇimādipakṣato mokṣaḥ || 14 ||

Vers 15
dāsasya me prasīdatu
bhagavānetāvadeva nanu yāce |
dātā tribhuvananātho
yasya na tanmādṛśāṃ dṛśo viṣayaḥ || 15 ||

Vers 16
tvadvapuḥ smṛtisudhārasapūrṇe
mānase tava padāmbujayugmam |
māmake vikasadastu sadaiva
prasravanmadhu kimapyatilokam || 16 ||

Vers 17
astu me prabhurasau janako'tha
tryambako'tha jananī ca bhavānī |
na dvitīya iha ko'pi mamāstī-
tyeva nirvṛtatamo vicareyam || 17 ||

20. Carvana

Vers 1
oṃ nāthaṃ tribhuvananāthaṃ
bhūtisitaṃ trinayanaṃ triśūladharam |
upavītikṛtabhogina-
mindukalāśekharaṃ vande || 1 ||

Vers 2
naumi nijatanuvinissaradaṃśuka-
pariveṣadhavalaparidhānam |
vilasatkapālamālā-
kalpitanṛttotsavākalpam || 2 ||

Vers 3
vande tān daivataṃ yeṣāṃ
haraśceṣṭā harocitāḥ |
haraikapravaṇāḥ prāṇāḥ
sadā saubhāgyasadmanām || 3 ||

Vers 4
krīḍitaṃ tava maheśvaratāyāḥ
pṛṣṭhato'nyadidameva yathaitat |
iṣṭamātraghaṭiteṣvavadāne-
ṣvātmanā paramupāyamupaimi || 4 ||

Vers 5
tvaddhāmni viśvavandye'smi-
nniyati krīḍane sati |
tava nātha kiyān bhūyā-
nānandarasasambhavaḥ || 5 ||

Vers 6
kathaṃ sa subhago mā bhū-
dyo gauryā vallabho haraḥ |
haro'pi mā bhūdatha kiṃ
gauryāḥ paramavallabhaḥ || 6 ||

Vers 7
dhyānāmṛtamayaṃ yasya
svātmamūlamanaśvaram |
saṃvillatāstathārūpā-
stasya kasyāpi sattaroḥ || 7 ||

Vers 8
bhaktikaṇḍūsamullāsā-
vasare parameśvaraḥ |
mahānikaṣapāṣāṇa-
sthūṇāpūjaiva jāyate || 8 ||

Vers 9
sadā sṛṣṭivinodāya
sadā sthitisukhāsine |
sadā tribhuvanāhāra-
tṛptāya svāmine namaḥ || 9 ||

Vers 10
na kvāpi gatvā hitvā'pi
na kiṃcidimameva ye |
bhavaṃ tvaddhāma paśyanti
bhavyastebhyo namo namaḥ || 10 ||

Vers 11
bhaktilakṣmīsamṛddhānāṃ
kimanyadupayācitam |
etayā vā daridrāṇāṃ
kimanyadupayācitam || 11 ||

Vers 12
duḥkhānyapi sukhāyante
viṣamapyamṛtāyate |
mokṣāyate ca saṃsāro
yatra mārgaḥ sa śāṅkaraḥ || 12 ||

Vers 13
mūle madhye'vasāne ca
nāsti duḥkhaṃ bhavajjuṣāṃ |
tathā'pi vayamīśāna
sīdāmaḥ kathamucyatām || 13 ||

Vers 14
jñānayogādinā'nyeṣā-
mapyapekṣitumarhati |
prakāśaḥ svairiṇāmeva
bhavānbhaktimatāṃ prabho || 14 ||

Vers 15
bhaktānāṃ nārtayo nāpya-
styādhyānaṃ svātmanastava |
tathāpyasti śivetyeta-
tkimapyeṣāṃ bahirmukhe || 15 ||

Vers 16
sarvābhāsāvabhāso yo
vimarśavalito'pi san |
ahametaditi staumi
tāṃ kriyāśaktimīśa te || 16 ||

Vers 17
vartante jantavo'śeṣā
api brahmendraviṣṇavaḥ |
grasayamānāstato vande
deva viśvaṃ bhavanmayam || 17 ||

Vers 18
sato vināśasambandhā-
nmatparaṃ nikhilaṃ mṛṣā |
evamevodyate nātha
tvayā saṃhāralīlayā || 18 ||

Vers 19
dhyātamātramupatiṣṭhata eva
tvadavapūrvarada bhaktighanānām |
apya'cintyamakhilādbhutacintā-
kartṛtāṃ prati ca te vijayante || 19 ||

Vers 20
tāvakabhaktirasāsava-
sekādiva sukhitamarmamaṇḍalasphuritaiḥ |
nṛtyati vīrajano niśi
vetālakulaiḥ kṛtotsāhaḥ || 20 ||

Vers 21
ārabdhā bhavadabhinati-
ramunā yenāṅgakena mama śambho |
tenāparyantamimaṃ kālaṃ
dṛḍhamakhilameva bhaviṣīṣṭa || 21 ||

Vollständiger Sanskrittext in Devanagari

1. Bhaktivilasa

Vers 1
ओं न ध्यायतो न जपतः स्याद्यस्याविधिपूर्वकम् |
एवमेव शिवाभासस्तं नमो भक्तिशालिनम् || १ ||

Vers 2
आत्मा मम भवद्भक्तिसुधापानयुवाऽपि सन् |
लोकयात्रारजोरागात्पलितैरिव धूसरः || २ ||

Vers 3
लब्धत्वत्संपदां भक्तिमतां त्वत्पुरवासिनाम् |
सञ्चारो लोकमार्गेऽपि स्यात्तयैव विजृम्भया || ३ ||

Vers 4
साक्षाद्भवन्मये नाथ सर्वस्मिन् भुवनान्तरे |
किं न भक्तिमतां क्षेत्रं मन्त्रः क्वैषां न सिद्ध्यति || ४ ||

Vers 5
जयन्ति भक्तिपीयूषरसासववरोन्मदाः |
अद्वितीया अपि सदा त्वद्द्वितीया अपि प्रभो || ५ ||

Vers 6
अनन्तानदसिन्धोस्ते नाथ तत्त्वं विदन्ति ते |
तादृशा एव ये सान्द्रभक्त्याऽनन्दरसाप्लुताः || ६ ||

Vers 7
त्वमेवात्मेश सर्वस्य सर्वश्चात्मनि रागवान् |
इति स्वभावसिद्धां त्वद्भक्तिं जानञ्जयेज्जनः || ७ ||

Vers 8
नाथ वेद्यक्षये केन न दृश्योऽस्येककः स्थितः |
वेद्यवेदकसंक्षोभेप्यसि भक्तैः सुदर्शनः || ८ ||

Vers 9
अनन्तानदसुरसी देवी प्रियतमा यथा |
अवियुक्तास्ति ते तद्वेदका त्वद्भक्तिरस्तु मे || ९ ||

Vers 10
सर्व एव भवल्लाभहेतुर्भक्तिमतां विभो |
संविन्मार्गोऽयमाह्लाददुःखमोहैस्त्रिधा स्थितः || १० ||

Vers 11
भवद्भक्त्यमृतास्वादाद्बोधस्य स्यात्परापि या |
दशा सा मां प्रति स्वामिन्नासवस्येव शुक्तता || ११ ||

Vers 12
भवद्भक्तिमहाविद्या येषामऽभ्यासमागता |
विद्याऽविद्योभयस्यापित एते तत्त्ववेदिनः || १२ ||

Vers 13
आमूलाद्वाग्लता सेयं क्रमविस्फारशालिनी |
त्वद्भक्तिसुधया सिक्ता तद्रसाढ्यफलाऽस्तु मे || १३ ||

Vers 14
शिवो भूत्वा यजेतेति भक्तो भूत्वेति कथ्यते |
त्वमेव हि वपुःसारं भक्तैरद्वयशोधितम् || १४ ||

Vers 15
भक्तानां भवदद्वैतसिद्ध्यै का नोपपत्तयः |
तदसिद्ध्यै निकृष्टानां कानि नावरणानि वा || १५ ||

Vers 16
कदाचित्क्वापि लभ्योऽसि योगेनेतीश वञ्चना |
अन्यथा सर्वकक्ष्यासु भासि भक्तिमतां कथम् || १६ ||

Vers 17
प्रत्याहाराद्यसंस्पृष्टो विशेषोस्ति महानयम् |
योगिभ्यो भक्तिभाजां यद्व्युत्थानेऽपि समाहिताः || १७ ||

Vers 18
न योगो न तपो नार्चाक्रमः कोऽपि प्रणीयते |
अमाये शिवमार्गेऽस्मिन् भक्तिरेका प्रशस्यते || १८ ||

Vers 19
सर्वतो विलसद्भक्तितेजोध्वस्तावृतेर्मम |
प्रत्यक्षसर्वभावस्य चिन्तानामापि नश्यतु || १९ ||

Vers 20
शिव इत्येकशब्दस्य जिह्वाग्रे वसतः सदा |
समस्तविषयास्वादो भक्तेष्वेवास्ति कोप्यहो || २० ||

Vers 21
शान्तकल्लोलशीताच्छस्वादुभक्तिसुधाम्बुधौ |
अलौकिकरसास्वादे सुस्थैः को नाम गण्यते || २१ ||

Vers 22
मादृशैः किं न चर्व्येत भवद्भक्तिमहौषधिः |
तादृशी भगवन्यस्या मोक्षाख्योऽनन्तरोरसः || २२ ||

Vers 23
ता एव परमर्थ्यन्ते सम्पदः सद्भिरीश याः |
त्वद्भक्तिरससम्भोगविस्रम्भपरिपोषिकाः || २३ ||

Vers 24
चित्रं निसर्गतो नाथ दुःखबीजमिदं मनः |
त्वद्भक्तिरससंसिक्तं निःश्रेयसमहाफलम् || २४ ||

2. Sarvatmaparibhavana

Vers 1
अग्नीषोमरविब्रह्मविष्णुस्थावरजङ्गम |
स्वरूप बहुरूपाय नमः संविन्मयाय ते || १ ||

Vers 2
विश्वेन्धनमहाक्षारानुलेपशुचिवर्चसे |
महानलाय भवते विश्वैकहविषे नमः || २ ||

Vers 3
श्रीमतङ्गाद्यागमस्थित्या रहस्यचर्यार्थस्यात्र सूचनाद्विरोधच्छायाऽपि || २
||
परमामृतसान्द्राय शीतलाय शिवाग्नये |
कस्मै चिद्विश्वसंप्लोषविषमाय नमोऽस्तु ते || ३ ||

Vers 4
महादेवाय रुद्राय शङ्कराय शिवाय ते |
महेश्वरायाऽपि नमः कस्मै चिन्मन्त्रमूर्तये || ४ ||

Vers 5
नमो निकृत्तनिःशेषत्रैलोक्यविगलद्वसा |
ऽवसेकविषमायाऽपि मङ्गलाय शिवाग्नये || ५ ||

Vers 6
सर्ववसावसेकविषमः श्माशानिकाग्निः कथं मङ्गल इति विरोधच्छाया || ५
||
समस्तलक्षणायोग एव यस्योपलक्षणम् |
तस्मै नमोऽस्तु देवाय कस्मै चिदपि शम्भवे || ६ ||

Vers 7
वेदागमविरुद्धाय वेदागमविधायिने |
वेदागमसतत्त्वाय गुह्याय स्वामिने नमः || ७ ||

Vers 8
संसारैकनिमित्ताय संसारैकविरोधिने |
नमः संसाररूपाय निःसंसाराय शम्भवे || ८ ||

Vers 9
मूलाय मध्यायाग्राय मूलमध्याग्रमूर्तये |
क्षीणाग्रमध्यमूलाय नमः पूर्णाय शम्भवे || ९ ||

Vers 10
नमः सुकृतसंभारविपाकः सकृदप्यसौ |
यस्य नामग्रहः तस्मै दुर्लभाय शिवाय ते || १० ||

Vers 11
नमश्चराचराकारपरेतनिचयैः सदा |
क्रीडते तुभ्यमेकस्मै चिन्मयाय कपालिने || ११ ||

Vers 12
मायाविने विशुद्धाय गुह्याय प्रकटात्मने |
सूक्ष्माय विश्वरूपाय नमश्चित्राय शम्भवे || १२ ||

Vers 13
ब्रह्मेन्द्रविष्णुनिर्व्यूढजगत्संहारकेलये |
आश्चर्यकरणीयाय नमस्ते सर्वशक्तये || १३ ||

Vers 14
तटेष्वेव परिभ्रान्तैः लब्धास्तास्ता विभूतयः |
यस्य तस्मै नमस्तुभ्यमगाधहरसिन्धवे || १४ ||

Vers 15
मायामयजगत्सान्द्रपङ्कमध्याधिवासिने |
अलेपाय नमः शम्भुशतपत्राय शोभिने || १५ ||

Vers 16
मङ्गलाय पवित्राय निधये भूषणात्मने |
प्रियाय परमार्थाय सर्वोत्कृष्टाय ते नमः || १६ ||

Vers 17
नमः सततबद्धाय नित्यनिर्मुक्तिभागिने |
बन्धमोक्षविहीनाय कस्मै चिदपि शम्भवे || १७ ||

Vers 18
वस्तुतस्तु चिद्घनत्वात्तद्धीनत्वम् | विरोधाभासः पूर्ववत् | एवमुत्तरत्रापि || १७
||
उपहासैकसारेस्मिन्नेतावति जगत्त्रये |
तुभ्यमेवाद्वितीयाय नमो नित्यसुखासिने || १८ ||

Vers 19
दक्षिणाचारसाराय वामाचाराभिलाषिणे |
सर्वाचाराय शर्वाय निराचाराय ते नमः || १९ ||

Vers 20
यथा तथाऽपि यः पूज्यो
यत्र तत्राऽपि योऽर्चितः |
योऽपि वा सोऽपि वा योऽसौ
देवस्तस्मै नमोऽस्तु ते || २० ||

Vers 21
मुमुक्षुजनसेव्याय सर्वसन्तापहारिणे |
नमो विततलावण्यवाराय वरदाय ते || २१ ||

Vers 22
सदा निरन्तरानन्दरसनिर्भरिताखिल |
त्रिलोकाय नमस्तुभ्यं स्वामिने नित्यपर्वणे || २२ ||

Vers 23
पूरणे इत्यस्यप्रयोगः | सर्वश्च पर्वणि आनन्दरसनिर्भरितं निखिलं करोति ||
२२ ||
सुखप्रधानसंवेद्यसम्भोगैर्भजते च यत् |
त्वामेव तस्मै घोराय शक्तिवृन्दाय ते नमः || २३ ||

Vers 24
मुनीनामप्यविज्ञेयं भक्तिसम्बन्धचेष्टिताः |
आलिङ्गन्त्यपि यं तस्मै कस्मै चिद्भवते नमः || २४ ||

Vers 25
परमामृतकोशाय परमामृतराशये |
सर्वपारम्यपारम्यप्राप्याय भवते नमः || २५ ||

Vers 26
तस्यापि पारम्यं आनन्दघनश्चमत्कारः शाक्तः समुल्लासः तेन प्राप्याय ||
२५ ||
महामन्त्रमयं नौमि रूपं ते स्वच्छशीतलम् |
अपूर्वामोदसुभगं परामृतरसोल्वणम् || २६ ||

Vers 27
स्वातन्त्र्यामृतपूर्णत्वदैक्यख्यातिमहापटे |
चित्रं नास्त्येव यत्रेश तन्नौमि तव शासनम् || २७ ||

Vers 28
सर्वाऽशङ्काशनिं सर्वाऽलक्ष्मीकालानलं तथा |
सर्वाऽमगंल्यकल्पान्तं मार्गं माहेश्वरं नुमः || २८ ||

Vers 29
जय देव नमो नमोऽस्तु ते
सकलं विश्वमिदं तवाश्रितम् |
जगतां परमेश्वरो भवान्
परमेकः शरणागतोऽस्मि ते || २९ ||

3. Pranayaprasada

Vers 1
ओं सदसत्त्वेन भावानां युक्ता या द्वितयी गतिः |
तामुल्लङ्घ्य तृतीयस्मै नमश्चित्राय शम्भवे || १ ||

Vers 2
आसुरर्षिजनादस्मिन्नस्वतन्त्रे जगत्त्रये |
स्वतन्त्रास्ते स्वतन्त्रस्य ये तवैवाऽनुजीविनः || २ ||

Vers 3
अशेषविश्वखचितभवद्वपुरनुस्मृतिः |
येषां भवरुजामेकं भेषजं ते सुखासिनः || ३ ||

Vers 4
सितातपत्रं यस्येन्दुः स्वप्रभापरिपूरितः |
चामरं स्वर्धुनीस्रोतः स एकः परमेश्वरः || ४ ||

Vers 5
प्रकाशां शीतलामेकां शुद्धां शशिकलामिव |
दृशं वितर मे नाथ कामप्यमृतवाहिनीम् || ५ ||

Vers 6
त्वच्चिदानन्दजलधेश्च्युताः संवित्तिविप्रुषः |
इमाः कथं मे भगवन्नामृतास्वादसुन्दराः || ६ ||

Vers 7
त्वयि रागरसे नाथ न मग्नं हृदयं प्रभो |
येषामहृदया एव तेऽवज्ञास्पदमीदृशाः || ७ ||

Vers 8
प्रभुणा भवता यस्य जातं हृदयमेलनम् |
प्राभवीणां विभूतीनां परमेकः स भाजनम् || ८ ||

Vers 9
हर्षाणामथ शोकानां सर्वेषां प्लावकः समम् |
भवद्ध्यानामृतापूरो निम्ननिम्नभुवामिव || ९ ||

Vers 10
केव न स्याद्दशा तेषां सुखसम्भारनिर्भरा |
येषामात्माधिकेनेश न क्वापि विरहस्त्वया || १० ||

Vers 11
गर्जामि बत नृत्यामि पूर्णा मम मनोरथाः |
स्वामी ममैष घटितो यत्त्वमत्यन्तरोचनः || ११ ||

Vers 12
नान्यद्वेद्यं क्रिया यत्र नान्यो योगो विदा च यत् |
ज्ञानं स्यात् किन्तु विश्वैकपूर्णं चित्त्वं विजृम्भते || १२ ||

Vers 13
दुर्जयानामनन्तानां दुःखानां सहसैव ते |
हस्तात्पलायिता येषां वाचि शश्वच्छिवध्वनिः || १३ ||

Vers 14
उत्तमः पुरुषोऽन्योऽस्ति युष्मच्छेषविशेषितः |
त्वं महापुरुषस्त्वेको निःशेषपुरुषाश्रयः || १४ ||

Vers 15
जयन्ति ते जगद्वन्द्या दासास्ते जगतां विभो |
संसारार्णव एवैष येषां क्रीडामहासरः || १५ ||

Vers 16
आसतां तावदन्यानि दैन्यानीह भवज्जुषाम् |
त्वमेव प्रकटीभया इत्यनेनैव लज्ज्यते || १६ ||

Vers 17
मत्परं नास्ति तत्त्रापि जापकोऽस्मि तदैक्यतः |
तत्त्वेन जप इत्यक्षमालया दिशसि क्वचित् || १७ ||

Vers 18
सतोऽवश्यं परमसत्सच्च तस्मात्परं प्रभो |
त्वं चासतस्सतश्चान्यस्तेनाऽसि सदसन्मयः || १८ ||

Vers 19
सहस्रसूर्यकिरणाधिकशुद्धप्रकाशवान् |
अपि त्वं सर्वभुवनव्यापकोऽपि न दृश्यसे || १९ ||

Vers 20
जडे जगति चिद्रूपः किल वेद्येऽपि वेदकः |
विभुर्मिते च येनासि तेन सर्वोत्तमो भवान् || २० ||

Vers 21
अलमाक्तन्दितैरन्यैरियदेव पुरः प्रभोः |
तीव्रं विरौमि यन्नाथ मुह्याम्येवं विदन्नपि || २१ ||

4. Surasodbala

Vers 1
ओं चपलमसि यदपि मानस
तत्रापि श्लाघ्यसे यतो भजसे |
शरणानामपि शरणं
भुवनगुरुमम्बिकाकान्तम् || १ ||

Vers 2
उल्लङ्घ्य विविधदैवतसोपानक्रममुपेयशिवचरणान् |
आश्रित्याप्यधरतरां भूमिं नाद्याऽपि चित्रमुज्ज्ञामि || २ ||

Vers 3
प्रकटय निजमध्वानं
स्थगयतरामखिललोकचरितानि |
यावद्भवामि भगवं-
स्तव सपदि सदोदितो दासः || ३ ||

Vers 4
शिव शिव शम्भो शङ्कर
शरणागतवत्सलाशु कुरु करुणां |
तव चरणकमलयुगल-
स्मरणपरस्य हि सम्पदोऽदूरे || ४ ||

Vers 5
तावकाङ्घ्रिकमलासनलीना
ये यथारुचि जगद्रचयन्ति |
ते विरिञ्चिमधिकारमलेना-
ऽलिप्तमस्ववशमीश हसन्ति || ५ ||

Vers 6
त्वत्प्रकाशवपुषो न विभिन्नं
किं च न प्रभवति प्रतिभातुम् |
तत्सदैव भगवन्परिलब्धो
ऽसीश्वर प्रकृतितोऽपि विदूरः || ६ ||

Vers 7
पादपङ्कजरसं तव के चिद्
भेदपर्युषितवृत्तिमुपेताः |
केचनाऽपि रसयन्ति तु सद्यो
भातमक्षतवपुर्द्वयशून्यम् || ७ ||

Vers 8
नाथ विद्युदिव भाति विभा ते
या कदाचन ममामृतदिग्धा |
सा यदि स्थिरतरैव भवेत्तत्
पूजितोऽसि विधिवत्किमुतान्यत् || ८ ||

Vers 9
सर्वमस्यऽपरमस्ति न किंचिद्
वस्त्ववस्तु यदि वेति महत्या |
प्रज्ञया व्यवसितोऽत्र यथैव
त्वं तथैव भव सुप्रकटो मे || ९ ||

Vers 10
स्वेच्छयैव भगवन्निजमार्गे
कारितः पदमहं प्रभुणैव |
तत्कथं जनवदेव चरामि
त्वत्पदोचितमवैमि न किंचित् || १० ||

Vers 11
कोऽपि देव हृदि तेषु तावको
जृम्भते सुभगभावः उत्तमः |
त्वत्कथाम्बुदनिनादचातका
येन तेऽपि सुभगीकृताश्चिरम् || ११ ||

Vers 12
त्वज्जुषां त्वयि कयाऽपि लीलया
राग एष परिपोषमागतः |
यद्वियोगभुवि सङ्कथा तथा
संस्मृतिः फलति संगमोत्सवम् || १२ ||

Vers 13
यो विचित्ररससेकवर्धितः
शङ्करेति शतशोऽप्युदीरितः |
शब्द आविशति तिर्यगाशये-
ष्वप्ययं नवनवप्रयोजनः || १३ ||

Vers 14
ते जयन्ति सुखमण्डले भ्रमन्
अस्ति येषु नियतं शिवध्वनिः |
यः शशीव प्रस्टतोऽमृताशयात्
स्वादु संस्रवति चामृतं परम् || १४ ||

Vers 15
परिसमाप्तमिवोग्रमिदं जगद्
विगलितोऽविरलो मनसो मलः |
तदपि नास्ति भवत्पुरगोपुरा-
र्गलकवाटविघट्टनमण्वपि || १५ ||

Vers 16
सततफुल्लभवन्मुखपङ्कजो-
दरविलोकनलालसचेतसः |
किमपि तत्कुरु नाथ मनागिव
स्फुरसि येन ममाभिमुखस्थितिः || १६ ||

Vers 17
त्वदविभेदमतेरपरं नु किं
सुखमिहास्ति विभूतिरथाऽपरा |
तदिह तावकदासजनस्य किं
कुपथमेति मनः परिहृत्य ताम् || १७ ||

Vers 18
क्षणमपीह न तावकदासतां
प्रति भवेयमहं किल भाजनम् |
भवदभेदरसासवमादरा-
दविरतं रसयेयमहं न चेत् || १८ ||

Vers 19
न किल पश्यति सत्यमयं जन-
स्तव वपुर्द्वयदृष्टिमलीमसः |
तदपि सर्वविदाश्रितवत्सलः
किमिदमारटितं न शृणोषि मे || १९ ||

Vers 20
स्मरसि नाथ कदा चिदपीहितं
विषयसौरव्यमथापि मयाऽर्थितम्
सततमेव भवद्वपुरीक्षणा-
मृतमभीष्टमलं मम देहि तत् || २० ||

Vers 21
किल यदैव शिवाध्वनि तावके
कृतपदोऽस्मि महेश तवेच्छया |
शुभशतान्युदितानि तदैव मे
किमपरं मृगये भवतः प्रभो || २१ ||

Vers 22
यन्त्र सोऽस्तमयमेति विवस्वां-
श्चन्द्रमःप्रभृतिभिः सह सर्वैः |
काऽपि सा विजयते शिवरातिः
स्वप्रभाप्रसरभासररूपा || २२ ||

Vers 23
अप्युपार्जितमहं त्रिषु लोके-
ष्वाधिपत्यममरेश्वर मन्ये |
नीरसं तदखिलं भवदङ्घ्रि-
स्पर्शनामृतरसेन विहीनम् || २३ ||

Vers 24
बत नाथ दृढोयमात्मबन्धो
भवदख्यातिमयस्त्वयैव कॢप्तः |
यदयं प्रथमानमेव मे त्वा-
मवधीर्य श्लथते न लेशतोऽपि || २४ ||

Vers 25
महताममरेश पूज्यमानो
ऽप्यनिशं तिष्ठसि पूजकैकरूपः |
बहिरन्तरपीह दृश्यमानः
स्फुरसि द्रष्टृशरीर एव शश्वत् || २५ ||

5. Svabalanideshana

Vers 1
ओं त्वत्पादपद्मसम्पर्कमात्रसम्भोगसङ्गिनम् |
गलेपादिकया नाथ मां स्ववेश्म प्रवेशय || १ ||

Vers 2
भवत्पादाम्बुजरजोराजिरञ्जितमूर्धजः |
अपाररभसाऽरब्धनर्तनः स्यामहं कदा || २ ||

Vers 3
त्वदेकनाथो भगवन्नियदेवार्थये सदा |
त्वदन्तर्वसतिर्मूको भवेयं माऽन्यथा बुधः || ३ ||

Vers 4
अहो सुधानिधे स्वामिन् अहो मृष्ट त्रिलोचन |
अहो स्वादो विरूपाक्षेत्येव नृत्येयमारटन् || ४ ||

Vers 5
त्वत्पादपद्मसंस्पर्शपरिमीलितलोचनः |
विजृम्भेय भवद्भक्तिमदिरामदघूर्णितः || ५ ||

Vers 6
चित्तभूभृद्भुवि विभो वसेयं क्वापि यत्त्र सा |
निरन्तरत्वत्प्रलापमयी वृत्तिर्महारसा || ६ ||

Vers 7
यत्त्र देवीसमेतस्त्वमासौधादा च गोपुरात् |
बहुरूपः स्थितस्तस्मिन्वास्तव्यः स्यामहं पुरे || ७ ||

Vers 8
समुल्लसन्तु भगवन् भवद्भानुमरीचयः |
विकसत्वेष यावन्मे हृत्पद्मः पूजनाय ते || ८ ||

Vers 9
प्रसीद भगवन् येन त्वत्पदे पतितं सदा |
मनो मे तत्तदास्वाद्य क्षीवेदिव गलेदिव || ९ ||

Vers 10
प्रहर्षाद्वाऽथ शोकाद्वा यदि कुड्याद्घटादपि |
बाह्यादथान्तराद्भावात्प्रकटीभव मे प्रभो || १० ||

Vers 11
बहिरप्यन्तरपि तत्स्यन्दमानं सदाऽस्तु मे |
भवत्पादाम्बुजस्पर्शामृतमत्यन्तशीतलम् || ११ ||

Vers 12
त्वत्पादसंस्पर्शसुधासरसोन्तर्निमज्जनम् |
कोप्येष सर्वसम्भोगलङ्घी भोगोऽस्तु मे सदा || १२ ||

Vers 13
निवेदितमुपादत्स्व रागादि भगवन्मया |
आदाय चामृतीकृत्य भुङ्क्ष्व भक्तजनैः समम् || १३ ||

Vers 14
अशेषभुवनाहारनित्यतृप्तः सुखासनम् |
स्वामिन् गृहाण दासेषु प्रसादालोकनक्षणम् || १४ ||

Vers 15
अन्तर्भक्तिचमत्कारचर्वणामीलितेक्षणः |
नमो मह्यं शिवायेति पूजयन् स्यां तृणान्यपि || १५ ||

Vers 16
अपि लब्धभवद्भावः स्वात्मोल्लासमयं जगत् |
पश्यन् भक्तिरसाभोगैर्भवेयमपि योजितः || १६ ||

Vers 17
आकाङ्क्षणीयमपरं येन नाथ न विद्यते |
तव तेनाऽद्वितीयस्य युक्तं यत्परिपूर्णता || १७ ||

Vers 18
हस्यते नृत्यते यत्र रागद्वेषादि भुज्यते |
पीयते भक्तिपीयूषरसस्तत्प्राप्नुयां पदम् || १८ ||

Vers 19
हासनृत्यप्रधानभोजनपानक्रिया स्पृहणीया सा त्विह अलौकिकत्वेनोक्ता || १८
||
तत्तदपूर्वामोदत्वच्चिन्ताकुसुमवासना दृढताम् |
एतु मम मनसि यावन्नश्यतु दुर्वासनागन्धः || १९ ||

Vers 20
क्वनुरागादिषु रागः क्व च हरचरणाम्बुजेषु रागित्वम |
इत्थं विरोधरसिकं बोधय हितममरमे हृदयम् || २० ||

Vers 21
विचरन्योगदशास्वपि विषयव्यावृत्तिवर्तमानोऽपि |
त्वच्चिन्तामदिरामदरलीकृतहृदय एव स्याम् || २१ ||

Vers 22
वाचिमनोमतिषु तथा शरीरचेष्टासु करणरचितासु |
सर्वत्र सर्वदा मे पुरःसरो भवतु भक्तिरसः || २२ ||

Vers 23
शिव शिव शिवेति नामनि
तव निरवधि नाथ जप्यमानेऽस्मिन् |
आस्वादयन् भवेयं
कमपि महारसपुनरुक्तम् || २३ ||

Vers 24
स्फुरदनन्तचिदात्मकविष्टपे
परिनिपीतसमस्तजडाध्वनि |
अगणितालयचिन्मयगण्डिके
प्रविचरेयमहं भवतोऽर्चिता || २४ ||

Vers 25
स्ववपुषि स्फुटभासिनि शाश्वते
स्थितिकृते न किमप्युपयुज्यते |
इति मतिः सुदृढा भवतात् परं
मम भवच्चरणाब्जरजःशुचेः || २५ ||

Vers 26
किमपि नाथ कदाचन चेतसि
स्फुरति तद्भवदंघ्रितलस्पृशाम् |
गलति यत्र समस्तमिदं सुधा-
सरसि विश्वमिदं दिश मे सदा || २६ ||

6. Adhvavisphurana

Vers 1
क्षणमात्रमपीशान वियुक्तस्य त्वया मम |
निबिडं तप्यमानस्य सदा भूया दृशः पदम् || १ ||

Vers 2
वियोगसारे संसारे प्रियेण प्रभुणा त्वया |
अवियुक्तः सदैव स्यां जगताऽपि वियोजितः || २ ||

Vers 3
कायवाङ्मनसैर्यत्र यामि सर्वं त्वमेव तत् |
इत्येष परमार्थोऽपि परिपूर्णोऽस्तु मे सदा || ३ ||

Vers 4
निर्विकल्पो महानन्दपूर्णो यद्वद्भवांस्तथा |
भवस्तुतिकरी भूयादनुरूपैव वाङ्मम || ४ ||

Vers 5
भवदावेशतः पश्यन् भावं भावं भवन्मयम् |
विचरेयं निराकाङ्क्षः प्रहर्षपरिपूरितः || ५ ||

Vers 6
भगवन्भवता पूर्णं पश्येयमखिलं जगत् |
तावतैवास्मि सन्तुष्टस्ततो न परिखिद्यसे || ६ ||

Vers 7
विलीयमानास्त्वययेव व्योम्नि मेघलवा इव |
भावा विभान्तु मे शश्वत्क्रमनैर्मल्यगामिनः || ७ ||

Vers 8
स्वप्रभाप्रसरध्वस्तपर्यन्तध्वान्तसन्ततिः |
सन्ततं भातु मे कोऽपि भवमध्याद्भवन्मणिः || ८ ||

Vers 9
कां भूमिकां नाधिशेषे किं तत्स्याद्यन्न ते वपुः |
श्रान्तस्तेनाऽप्रयासेन सर्वतस्त्वामवाप्नुयाम् || ९ ||

Vers 10
भवदङ्गपरिष्वङ्गसम्भोगः स्वेच्छयैव मे |
घटतामियति प्राप्ते किं नाथ न जितं मया || १० ||

Vers 11
प्रकटीभव नान्याभिः प्रार्थनाभिः कदर्थनाः |
कुर्मस्ते नाथ ताम्यन्तस्त्वामेव मृगयामहे || ११ ||

7. Vidhuravijaya

Vers 1
ओं त्वययानन्दसरस्वति समरसतामेत्य नाथ मम चेत् |
परिहरतु सकृदियन्तं भेदाधीनं महाऽनर्थम् || १ ||

Vers 2
एतन्मम नत्विदमिति रागद्वेषादि निगडदृढमूले |
नाथ भवन्मयतैक्यप्रत्ययपरशुः पतत्वन्तः || २ ||

Vers 3
गलतु विकल्पकलंकावली समुल्लसतु हृदि निरर्गलता |
भगवन्नानन्दरसप्लुताऽस्तु मे चिन्मयी मूर्तिः || ३ ||

Vers 4
रागादिमयभवाण्डक-
लुठितं त्वद्भक्तिभावनाम्बिका तैस्तैः |
आप्याययतु रसिअर्मां
प्रवृद्धपक्षो यथा भवामि खगः || ४ ||

Vers 5
त्वच्चरणभावनाऽमृत-
रससारास्वादनैपुणं लभताम् |
चित्तमिदं निःशेषित-
विषयविषासङ्गवासनाऽवधि मे || ५ ||

Vers 6
त्वद्भक्तितपनदीधितिसंस्पर्शवशान्ममैष दूरतरम् |
चेतोमणिर्विमुञ्चतु रागादिकतप्तवह्निकणान् || ६ ||

Vers 7
तस्मिन्पदे भवन्तं सततमुपश्लोकयेयमत्युच्चैः |
हरिहर्यश्वविरिञ्चा अपि यत्र बहिः प्रतीक्षन्ते || ७ ||

Vers 8
भक्तिमदजनितविभ्रम-
वशेन पश्येयमविकलं करणैः |
शिवमयमखिलं लोकं-
क्रियाश्च पूजामयीः सकलाः || ८ ||

Vers 9
मामकमनोगृहीत-
त्वद्भक्तिकुलाङ्गनाऽणिमादिसुतान् |
सूत्वा सुबद्धमूला
ममेति बुद्धिं दृढीकुरुताम् || ९ ||

8. Alaukikodbala

Vers 1
ओं यः प्रसादलव ईश्वरस्थितो
या च भक्तिरिव मामुपेयुषी |
तौ परस्परसमन्वितौ कदा
तादृशे वपुषि रूढिमेष्यतः || १ ||

Vers 2
त्वत्प्रभुत्वपरिचर्वणजन्मा
कोप्युदेतु परितोषरसोऽन्तः |
सर्वकालमिह मे परमस्तु
ज्ञानयोगमहिमादि विदूरे || २ ||

Vers 3
लोकवद्भवतु मे विषयेषु
स्फीत एव भगवन्परितर्षः |
केवलं तव शरीरतयैतान्
लोकयेयमहमस्तविकल्पः || ३ ||

Vers 4
देहभूमिषु तथा मनसि त्वं
प्राणवर्त्मनि च भेदमुपेते |
संविदः पथिषु तेषु च तेन
स्वात्मना मम भव स्फुटरूपः || ४ ||

Vers 5
निजनिजेषु पदेषु पतन्त्विमाः
करणवृत्तय उल्लसिता मम |
क्षणमपीश मनागपि मैव भूत्
त्वदविभेदरसक्षतिसाहसम् || ५ ||

Vers 6
लघुमसृणसिताच्छशीतलं
भवदावेशवशेन भावयन् |
वपुरखिलपदार्थपद्धते-
र्व्यवहारानतिवर्तयेय तान् || ६ ||

Vers 7
विकसतु स्ववपुर्भवदात्मकं
समुपयान्तु जगन्ति ममाङ्गताम् |
व्रजतु सर्वमिदं द्वयवल्गितं
स्मृतिपथोपगमेप्यनुपाख्यताम् || ७ ||

Vers 8
समुदियादपि तावक तादशाका-
ननविलोकपरामृतसंप्लवः |
मम घटेत यथा भवदद्वया-
प्रथनघोरदरीपरिपूरणम् || ८ ||

Vers 9
अपि कदाचन तावकसङ्गमा-
ऽमृतकणाच्छुरणेन तनीयसा |
सकललोकसुखेषु पराङ्मुखो
न भवितास्म्युभयच्युत एव किम् || ९ ||

Vers 10
सततमेव भवच्चरणाम्बुजा-
करचरस्य हि हंसवरस्य मे |
उपरि मूलतलादपि चान्तरा-
दुपनमत्वज भक्तिमृणालिका || १० ||

Vers 11
उपयान्तु विभो समस्तवस्तू-
न्यपिचिन्ताविषयं दृशः पदं च |
मम दर्शनचिन्तनप्रकाशा-
ऽमृतसाराणि परं परिस्फुरन्तु || ११ ||

Vers 12
परमेश्वर तेषु तेषु कृच्छ्रे-
ष्वपि नामोपनमत्स्वहं भवेयम् |
न परं गतभीस्त्वदङ्गसङ्गादु-
पजाताधिकसम्मदोऽपि यावत् || १२ ||

Vers 13
भवदात्मनि विश्वमुम्भितं
यद्भवतैवाऽपि बहिः प्रकाश्यते तत् |
इति यद्दृढनिश्चयोपजुष्टं
तदिदानीं स्फुटमेव भासताम् || १३ ||

9. Svatantryavijaya

Vers 1
ओं तत्सत् | कदा नवरसार्द्रार्द्र-
सम्भोगास्वादनोत्सुकम् |
प्रवर्तेत विहायान्यन्-
मम त्वत्स्पर्शने मनः || १ ||

Vers 2
त्वदेकरक्तस्त्वत्पादपूजामात्रमहाधनः |
कदा साक्षात्करिष्यामि भवन्तमयमुत्सुकः || २ ||

Vers 3
गाढानुरागवशतो
निरपेक्षीभूतमानसोऽस्मि कदा |
पटपटितिविघटिताखिल-
महार्गलस्त्वामुपैष्यामि || ३ ||

Vers 4
स्वसंवित्सारहृदयाधिष्ठानाः सर्वदेवताः |
कदा नाथ वशीकुर्यां भवद्भक्तिप्रभावतः || ४ ||

Vers 5
कदा मे स्याद्विभो भूरि भक्त्याऽनन्दरसोत्साः |
यदाऽलोकसुखाऽनन्दी पृथङ्नामापि लप्स्यते || ५ ||

Vers 6
ईश्वरमभयमुदारं
पूर्णमकारणमपह्नुतात्मानम् |
सहसाऽभिज्ञाय कदा
स्वामिजनं लज्जयिष्यामि || ६ ||

Vers 7
कदा कामपि तां नाथ तव वल्लभतामियाम् |
यथा मां प्रति न क्वापि युक्तं ते स्यात्पलायितुम् || ७ ||

Vers 8
तत्त्वतोऽशेषजन्तूनां भवत्पूजामयात्मनाम् |
दृष्ट्याऽनुमोदितरसाऽप्लावितः स्यां कदा विभो || ८ ||

Vers 9
ज्ञानस्य परमा भूमिर्योगस्य परमा दशा |
त्वद्भक्तिर्या विभो कर्हि पूर्णा मे स्यात्तदर्थिता || ९ ||

Vers 10
सहसैवासाद्य कदा गाढमवष्टभ्य हर्षविवशोऽहम् |
त्वच्चरणवरनिधानं सर्वत्र प्रकटयिष्यामि || १० ||

Vers 11
परितः प्रसरच्छुद्धत्वदालोकमयः कदा |
स्यां यथेश न किञ्चिन्मे मायाच्छायाबिलं भवेत् || ११ ||

Vers 12
आत्मसात्कृतनिःशेषमण्डलो निर्व्यपेक्षकः |
कदा भवेयं भगवंस्त्वद्भक्तगणनायकः || १२ ||

Vers 13
नाथ लोकाभिमानानामपूर्वं त्वं निबन्धनम् |
महाभिमानः कर्हि स्यां त्वद्भक्तिरसपूरितः || १३ ||

Vers 14
अशेषविषयाशून्यश्रीसमाश्लेषसुस्थितः |
शयीयशिव शीताङ्घ्रिकुशेशययुगे कदा || १४ ||

Vers 15
भक्त्यासवसमृद्धायास्त्वत्पूजाभोगसम्पदः |
कदा पारं गमिष्यामि भविष्यामि कदा कृती || १५ ||

Vers 16
आनन्दबाष्पपूर-
स्खलितपरिभ्रान्तगद्गदाक्रन्दः |
हासोल्लासितवदन-
स्त्वत्स्पर्शरसं कदाऽप्स्यामि || १६ ||

Vers 17
पशुजनसमानवृत्तामवधूयदशामिमां कदा शम्भो |
आस्नादयेय तावकभक्तोचितमात्मनो रूपम् || १७ ||

Vers 18
लब्धाऽणिमादिसिद्धि-
र्विगलितसकलोपतापसन्त्रासः |
त्वद्भक्तिरसायनपान-
क्रीडानिष्ठः कदाऽसीय || १८ ||

Vers 19
नाथ कदा स तथाविध
आक्रन्दो मम समुच्चरेद्वाचि |
यत्समनन्तरमेव
स्फुरति पुरस्तावकी मूर्ति || १९ ||

Vers 20
गाढगाढभवदङ्घ्रिसरोजा-
लिङ्गनव्यसनतत्परचेताः |
वस्त्ववस्त्विदमयत्नत एव
त्वां कदा समवलोकयितास्मि || २० ||

10. Avicchedabhanga

Vers 1
ओं न सोढव्यमवश्यं ते जगदेकप्रभोरिदम् |
माहेश्वराश्च लोकानामितरेषां समाश्चयत् || १ ||

Vers 2
विरोधहेतुमाहतुः | इतरेषां लोकानां समा इति तव न सोढुं युक्तमित्यन्ये || १
||
ये सदैवानुरागेण भवत्पादानुगामिनः |
यत्र तत्र गता भोगांस्ते कांश्चिदुपभुञ्जते || २ ||

Vers 3
भर्ता कालान्तको यत्र भवांस्तत्र कुतो रुजः |
तत्र चेतरभोगाशा का लक्ष्मीर्यत्र तावकी || ३ ||

Vers 4
क्षणमात्रसुखेनापि विभुर्येनापि लभ्यसे |
तदैव सर्वः कालोऽस्य त्वदानन्देन पूर्यते || ४ ||

Vers 5
आनन्दरसबिन्दुस्ते चन्द्रमा गलितो भुवि |
सूर्यस्तथा ते प्रसृतः संहारी तेजसः कणः || ५ ||

Vers 6
बलिं यामस्तृतीयाय नेत्रायास्मै तव वि(प्र)भो |
अलौकिकस्य कस्यापि माहात्म्यस्यैकलक्ष्मणे || ६ ||

Vers 7
माहात्म्यस्यैकलक्ष्मणे असाधारणाभिज्ञानाय | अस्मै इति तादर्थ्ये चतुर्थी ||
५-६ ||
तेनैव दृष्टोऽसि भवद्दर्शनाद्योति हृष्यति |
कथं चिद्यस्य वा हर्षः कोऽपि तेन त्वमीक्षितः || ७ ||

Vers 8
येषां प्रसन्नोऽसि प्रभो यैर्लब्धं हृदयं तव |
आकृष्य त्वत्पुरात्तैस्तु बाह्यमाभ्यन्तरीकृतम् || ८ ||

Vers 9
त्वदृते निखिलं विश्वं समदृग्यातमीक्ष्यताम् |
ईश्वरः पुनरेतस्य त्वमेको विषमेक्षणः || ९ ||

Vers 10
आस्तां भवत्प्रभावेण विना सत्तैव नास्ति यत् |
त्वद्दुषणकथा येषां त्वदृते नोपपद्यते || १० ||

Vers 11
बाह्यान्तरान्तरायालीकेवले चेतसि स्थितिः |
त्वयि चेत्स्यान्मम विभो किमन्यदुपयुज्यते || ११ ||

Vers 12
अन्ये भ्रमन्ति भगवन्नात्मन्येवातिदुःस्थिताः |
अन्ये प्रमन्ति भगवन्नात्मन्येवातिसुथिताः || १२ ||

Vers 13
अपीत्वाऽपि भवद्भक्ति-
सुधामनवलोक्य च |
त्वामीश त्वत्समाचारमात्रात्
सिद्ध्यन्ति जन्तवः || १३ ||

Vers 14
भृत्या वयं तव विभो तेन त्रिजगतां यथा |
बिभर्ष्यात्मानमेवं ते भर्तव्या वयमप्यलम् || १४ ||

Vers 15
परानन्दामृतमये दृष्टेऽपि जगदात्मनि |
त्वयि स्पर्शरसेऽत्यन्ततरमुत्कण्ठितोऽस्मिते || १५ ||

Vers 16
देव दुःखान्यशेषाणि यानि संसारिणामपि |
धृत्याख्यभवदीयात्मयुतान्यायान्ति सह्यताम् || १६ ||

Vers 17
सर्वज्ञे सर्वशक्तौ च त्वययेव सति चिन्मये |
सर्वथाप्यसतो नाथ युक्ताऽस्य जगतः प्रथा || १७ ||

Vers 18
त्वत्प्राणिताः स्फुरन्तीमे गुणा लोष्टोपमा अपि |
नृत्यन्ति पवनोद्धूताः कार्पासपिचवो यथा || १८ ||

Vers 19
यदि नाथ गुणेष्वात्माभिमानो न भवेत्ततः |
केन हीयेत जगतस्त्वदेकात्मतया प्रथा || १९ ||

Vers 20
स्फुरणात् | गुणादिस्पन्दनिष्पन्दाः स्युर्ज्ञस्य परिपक्तिनः इत्युक्तम् || १८-१९
||
वन्द्यास्तेऽपि महीयांसः प्रलयोपगता अपि |
त्वत्कोपपावकस्पर्शपूता ये परमेश्वर || २० ||

Vers 21
महाप्रकाशवपुषि विस्पष्टे भवति स्थिते |
सर्वतोऽपीश तत्कस्मात्तमसि प्रसराम्यहम् || २१ ||

Vers 22
अविभागो भवानेव स्वरूपममृतं मम |
तथाऽपि मर्त्यधर्माणामहमेवैकमास्पदम् || २२ ||

Vers 23
महेश्वरेति यस्यास्ति नामाङ्कं वाग्विभूषणम् |
प्रणामाङ्कश्च शिरसि स एवैकः प्रभावितः || २३ ||

Vers 24
सदसच्च भवानेव येन तेनाप्रयासतः |
स्वरसेनैव भगवंस्तथा सिद्धिः कथं न मे || २४ ||

Vers 25
शिवदासः शिवैकात्मा किं यन्नासादयेत्सुखम् |
तर्प्योऽस्मि देवमुख्यानामपि येनामृतासवैः || २५ ||

Vers 26
हृन्नाभ्योरन्तरालस्थः प्राणिनां पित्तविग्रहः |
ग्रससे त्वं महावह्निः सर्वं स्थावरजङ्गमम् || २६ ||

11. Autsukyavishvasita

Vers 1
ओं जगदिदमथ वा सुहृदो
बन्धुजनो वा भवति न मे किमपि |
त्वं पुनरेतत्सर्वं
यदा तदा कोऽपरो मेऽस्तु || १ ||

Vers 2
स्वामिन्महेश्वरस्त्वं साक्षात्सर्वं जगत्वमेवेति |
वस्त्वेव सिद्धिमेत्विति याच्ञा तत्रापि याच्ञैव || २ ||

Vers 3
त्रिभुवनाधिपतित्वमपीह य-
त्तृणमिव प्रतिभाति भवज्जुषः |
किमिव तस्य फलं शुभकर्मणो
भवति नाथ भवत्स्मरणादृते || ३ ||

Vers 4
येन नैव भवतोऽस्ति विभिन्नं
किञ्चनापि जगतां प्रभवश्च |
त्वद्विजृम्भितमतोद्भुतकर्म-
स्वप्युदेति न तव स्तुतिबन्धः || ४ ||

Vers 5
त्वन्मयोऽस्मि भवदर्चननिष्ठः
सर्वदाहमिति चाप्यविरामम् |
भावयन्नपि विभो स्वरसेन
स्वप्नगोऽपि न तथा किमिव स्याम् || ५ ||

Vers 6
ये मनागपि भवच्चरणाब्जो-
द्भूतसौरभलवेन विमृष्टाः |
तेषु विस्तमिव भाति समस्तं
भोगजातममरैरपि मृग्यम् || ६ ||

Vers 7
हृदि ते न तु विद्यतेऽन्यदन्य-
द्वचने कर्मणि चान्यदेव शम्भो |
परमार्थसतोऽप्यनुग्रहो वा
यदि वा निग्रह एक एव कार्यः || ७ ||

Vers 8
मूढोऽस्मि दुःखकलितोऽस्मि जरादिदोष-
भीतोऽस्मि शक्तिरहितोऽस्मि तवाश्रितोऽस्मि |
शम्भो तथा कलय शीघ्रमुपैमि येन
सर्वोत्तमां धुरमपोज्झितदुःखमार्गः || ८ ||

Vers 9
त्वत्कर्णदेशमधिशयय महार्घभाव-
माक्रन्दितानि मम तुच्छतराणि यान्ति |
वंशान्तरालपतितानि जलैकदेश-
खण्डानि मौक्तिकमणित्वमिवोद्वहन्ति || ९ ||

Vers 10
किमिव न लभ्यते बत न तैरपि नाथ जनैः
क्षणमपि कैतवादपि च ये तव नाम्नि रताः |
शिशिरमयूखशेखर तथा कुरु येन मम
क्षतमरणोऽणिमादिकमुपैमि यथा विभवम् || १० ||

Vers 11
शम्भो शर्व शशाङ्कशेखर शिव त्र्यक्षाक्ऽमालाधर
प्रीमन्नुग्रकपाललाञ्छन लसद्भीमत्रिशूलायुध |
कारुण्याम्बुनिधे त्रिलोकरचनाशीलोग्र शक्त्यात्मक
श्रीकण्ठाशुविनाशयाशुभभरानाथत्स्वसिद्धिं पराम् || ११ ||

Vers 12
तत्किं नाथ भवेन्न यत्र भगवान्निर्मातृतामश्नुते
भावः स्यात्किमुतस्य चेतनवतो नाशास्ति यं शङ्करः |
इत्थं ते परमेश्वराक्षतमहाशक्तेः सदा संश्रितः
संसारेऽत्रनिरन्तरादिविधुरः क्लिश्याम्यहं केवलम् || १२ ||

Vers 13
यद्यप्यत्र वरप्रदोद्धततमाः पीडाजरामृत्यवः
एते वा क्षणमासतां बहुमतः शब्दादिरेवास्थिरः |
तत्रापि स्पृहयामि सन्ततसुखाकाङ्क्षी चिरं स्थास्नवे
भोगास्वादयुतत्वदङ्घ्रिकमलध्यानाग्र्यजीवातवे || १३ ||

Vers 14
हे नाथ प्रणतार्तिनाशनपटो श्रेयोनिधे धूर्जटे
दुःकैकायतनस्य जन्ममरणत्रस्तस्य मे सांप्रतम् |
तच्चेष्टस्व यथा मनोज्ञविषयास्वादप्रदा उत्तमाः

• * *? वसमश्नुवेऽहमचलाः सिद्धीस्त्वदर्चापरः || १४ ||
  

Vers 15
नमो मोहमहाध्वान्तध्वंसनानन्यकर्मणे |
सर्वप्रकाशातिशयप्रकाशायेन्दुलक्ष्मणे || १५ ||

12. Rahasyanirdeshana

Vers 1
ओं सहकारि न किञ्चिदिष्यते
भवतो न प्रतिबन्धकं दृशि |
भवतैव हि सर्वमाप्लुतं
कथमद्यापि तथापि नेक्षसे || १ ||

Vers 2
अपि भावगणादपीन्द्रिय-
प्रथमादप्यवबोधमध्यतः |
प्रभवन्तमपि स्वतः सदा
परिपश्येयमपोढविश्वकम् || २ ||

Vers 3
कथन्ते जायेरन्कथमपि च ते दर्शनपथं

• * * * * * पि प्रकृतिमहता केन खचिताः |
  

तथोत्थायोत्थाय स्थलजलतृणादेरखिलतः
पदार्थाद्यान्द्रष्टिस्रवदमृतपूरैर्विकिरसि || ३ ||

Vers 4
साक्षात्कृतभवद्रूपप्रसृतामृततर्पिताः |
उन्मूलिततृषो मत्ता विचरन्ति यथारुचि || ४ ||

Vers 5
न सदा न तदा न चैकदे-
त्यपि सा यत्र न कालधीर्भवेत् |
तदिदं भवदीयदर्शनम्
न च नित्यं न च कथ्यतेऽन्यथा || ५ ||

Vers 6
त्वद्विलोकनसमुत्कचेतसो
योगसिद्धिरियती सदाऽस्तुमे |
यद्विशेयमभिसन्धिमात्रत-
स्त्वत्सुधासदनमर्चनाय ते || ६ ||

Vers 7
निर्विकल्पभवदीयदर्शन-
प्राप्तिफुल्लमनसां महात्मनाम् |
उल्लसन्ति विमलानि हेलया
चेष्टितानि च वचांसि च स्फुटम् || ७ ||

Vers 8
भगवन्भवदीयपादयो-
र्निवसन्नन्तर एव निर्भयः |
भवभूमिषु तासु तास्वहं
प्रभुमर्चेयमनर्गलक्रियः || ८ ||

Vers 9
भवदङ्घ्रिसरोरूहोदरे
परिलीनो गलितापरैषणः |
[Der Rest des Primärverses fehlt in der vorliegenden elektronischen Fassung.]

Vers 10
यस्य दम्भादिव भवत्पूजासङ्कल्प उत्थितः |
तस्याप्यवश्यमुदितं सन्निधानं तवोचितम् || १० ||

Vers 11
भगवन्नितरानपेक्षिणा
नितरामेकरसेन चेतसा |
सुलभं सकलोपशायिनम्
प्रभुमातृप्ति पिवेयमस्मि किम् || ११ ||

Vers 12
त्वया निराकृतं सर्वं हेयमेतत्तदेव तु |
त्वन्मयं समुपादेयमित्ययं सारसङ्ग्रहः || १२ ||

Vers 13
भवतोन्तरचारि भावजातम्
प्रभुवन्मुख्यतयैव पूजितं तत् |
भवतो बहिरप्यभावमात्रा
कथमीशान भवेत्समर्च्यते वा || १३ ||

Vers 14
निःशब्दं निर्विकल्पं च
निर्व्याक्षेपमथानिशम् |
क्षोभेप्यध्यक्षमीक्षेयं
त्र्यक्ष त्वामेव सर्वतः || १४ ||

Vers 15
प्रकटय निजधाम देव यस्मिं-
स्त्वमसि सदा परमेश्वरीसमेतः |
प्रभुचरणरजःसमानकक्ष्याः
किमु विश्वासपदं भवन्ति भृत्याः || १५ ||

Vers 16
दर्शनपथमुपयातोऽप्यऽपसरसि-
कुतो ममेश भृत्यस्य |
क्षणमात्रकमिह न भवसि
कस्य न जन्तोर्दृशोर्विषयः || १६ ||

Vers 17
ऐक्यसंविदमृताच्छधारया
सन्ततप्रसृतया सदा विभो |
प्लावनात्परमभेदमानयं-
स्त्वां निजं च वपुराप्नुयां मुदम् || १७ ||

Vers 18
अहमित्यमुतोऽवरुद्धलोका-
द्भवदीयात्प्रतिपत्तिसारतो मे |
अणुमात्रकमेव विश्वनिष्ठम्
घटतां येन भवेयमर्चिता ते || १८ ||

Vers 19
अपरिमितरूपमहं तं तं भावं प्रतिक्षणं पश्यन् |
त्वामेव विश्वरूपं निजनाथं साधु पश्येयम् || १९ ||

Vers 20
भवदङ्गगतं तमेव कस्मा-
न्न मनः पर्यटतीष्टमर्थमर्थम् |
प्रकृतिक्षतिरस्ति नो तथाऽस्य
मम चेच्छापरिपूर्तये परैव || २० ||

Vers 21
शतशः किल ते तवानुभावा-
द्भगवन्केप्यमुनैव चक्षुषा ये |
अपि हालिकचेष्टया चरन्तः
परिपश्यन्ति भवद्वपुः सदाऽग्रे || २१ ||

Vers 22
न सा मतिरुदेति या न भवति त्वदिच्छामयी
सदा शुभमयेतरद्भगवतैवमाचर्यते |
अतोऽस्मि भवदात्मको भुवि यथा तथा संचरन्
स्थितोऽनिशमबाधितत्वदमलाङ्घ्रिपूजोत्सवः || २२ ||

Vers 23
भवदीयगभीरभाषितेषु
प्रतिभा सम्यगुदेतु मे पुरोऽतः |
तदनुष्ठितशक्तिरप्यतस्त-
द्भवदर्चाव्यसनं च निर्विरामम् || २३ ||

Vers 24
व्यवहारपदेऽपि सर्वदा
प्रतिभात्वर्थकलाप एष माम् |
भवतोवयवो यथा न तु
स्वत एवादरणीयतां गतः || २४ ||

Vers 25
मनसि स्वरसेन यत्र तत्र
प्रचरत्यन्वहमस्य गोचरेषु |
प्रसृतोप्यविलोल एव युष्म-
त्परिचर्याचतुरः सदा भवेयम् || २५ ||

Vers 26
भगवन्भवदिच्छयैव दास-
स्तव जातोऽस्मि परस्य नात्र शक्तिः |
कथमेष तथापि वक्त्रबिम्बं
तव पश्यामि न जातु चित्रमेतत् || २६ ||

Vers 27
समुत्सुकास्त्वां प्रति ये भवन्तं
प्रत्यर्थरूपादवलोकयन्ति |
तेषामहो किं तदुपस्थितं स्यात्
किं साधनं वा फलितं भवेत् तत् || २७ ||

Vers 28
भावाभावतया सन्तु भवद्भावेन मे भव |
तथा न किंचिदप्यस्तु न किंचिद्भवतोऽन्यथा || २८ ||

Vers 29
यन्न किंचिदपि तन्न किंचिद-
प्यस्तु किंचिदपि किंचिदेव मे |
सर्वथा भवतु तावता भवान्
सर्वतो भवति लब्धपूजितः || २९ ||

13. Sangrahastotra

Vers 1
संग्रहेण सुखदुःखलक्षणं
मां प्रति स्थितमिदं शृणु प्रभो |
सौख्यमेष भवता समागमः
स्वामिना विरह एव दुःखिता || १ ||

Vers 2
अन्तरप्यतितरामणीयसी
या त्वदप्रथनकालिकाऽस्ति मे |
तामपीश परिमृज्य सर्वतः
स्वं स्वरूपममलं प्रकाशय || २ ||

Vers 3
तावके वपुषि विश्वनिर्भरे
चित्सुधारसमये निरत्यये |
तिष्ठतः सततमर्चतः प्रभुं
जीवितं मृतमथान्यदस्तु मे || ३ ||

Vers 4
ईश्वरोहमहमेव रूपवान्
पण्डितोऽस्मि सुभगोऽस्मि कोऽपरः |
मत्समोऽस्ति जगतीति शोभते
मानिता त्वदनुरागिणः परम् || ४ ||

Vers 5
देवदेव भवदद्वयामृता-
ख्यातिसंहरणलब्धजन्मना |
तद्यथास्थितपदार्थसंविदा
मां कुरुष्व चरणार्चनोचितम् || ५ ||

Vers 6
ध्यायते तदनुदृश्यते ततः
स्पृश्यते च परमेश्वरः स्वयम् |
यत्र पूरनमहोत्सवः स मे
सर्वदाऽस्तु भवतोनुभावत. || ६ ||

Vers 7
यद्यथास्थितपदार्थदर्शनम्
युष्मदर्चनमहोत्सवश्च यः |
युग्ममेतदितरेतराश्रयम्
भक्तिशालिषु सदा विजृम्भते || ७ ||

Vers 8
तत्तदिन्द्रियमुखेन सन्ततम्
युष्मदर्चनरसायनासवम् |
सर्वभावचषकेषु पूरिते-
ष्वापिवन्नपि भवेयमुन्मदः || ८ ||

Vers 9
अन्यव्द्यमणुमात्रमस्ति न
स्वप्रकाशमखिलं विजृम्भते |
यत्र नाथ भवतः पुरे स्थितिम्
तत्र मे कुरु सदा तवार्चितुः || ९ ||

Vers 10
दासधाम्नि विनियोजितोप्यहम्
स्वेच्छयैव परमेश्वर त्वया |
दर्शनेन न किमस्मि पात्रितः
पादसंवहनकर्मणाऽपि वा || १० ||

Vers 11
शक्तिपातसमये विचारणम्
प्राप्तमीश न करोषि कर्हिचित् |
अद्य मां प्रति किमागतं यतः
स्वप्रकाशनविधौ विलम्बसे || ११ ||

Vers 12
तत्र तत्र विषये बहिर्विभा-
त्यन्तरे परमेश्वरीयुतम् |
त्वां जगत्त्रितयनिर्भरं सदा
लोकयेय निजपाणिपूजितम् || १२ ||

Vers 13
स्वामिसौधमभिसन्धिमात्रतो
निर्विबन्धमधिरुह्य सर्वदा |
स्यां प्रसादपरमामृतासवा-
पानकेन परिलब्धनिर्वृतिः || १३ ||

Vers 14
यत्समस्तसुभगार्थवस्तुषु
स्पर्शमात्रविधिना चमत्कृतिम् |
तां समर्पयति तेन ते वपुः
पूजयन्त्यचलभक्तिशालिनः || १४ ||

Vers 15
स्फारयस्यखिलमात्मना स्फुरन्
विश्वमामृशसि रूपमामृशन् |
यत्स्वयं निजरसेन घूर्णसे
तत्समुल्लसति भावमण्डलम् || १५ ||

Vers 16
यो विकल्पमिदमर्थमण्डलं
पश्यतीश निखिलं भवद्वपुः |
स्वात्मपक्षपरिपूरिते जग-
त्यस्य नित्यसुखिनः कुतो भयम् || १६ ||

Vers 17
कण्ठकोणविनिविष्टमीश ते
कालकूटमपि मे महामृतम् |
अप्युपात्तममृतं भवद्वपु-
र्भेदवृत्ति यदि मे न रोचते || १७ ||

Vers 18
त्वत्प्रलापसयरक्तगीतिका-
नित्ययुक्तवदनोपशोभितः |
स्यामथापि भवदर्चनक्रिया-
प्रेयसीपरिगताशयः सदा || १८ ||

Vers 19
ईहितं न बत पारमेश्वरं
शक्यते गणयितुं तथा च मे |
दत्तमप्यमृतनिर्भरं वपुः
स्वं न पातुमनुमन्यते तथा || १९ ||

Vers 20
त्वामगाधमविकल्पमद्वयं
स्वस्वरूपमखिलार्थघस्मरम् |
आविशन्नहमुमेश सर्वदा
पूजयेयमभिसंस्तुवीय च || २० ||

14. Jayastotra

Vers 1
ओं जय लक्ष्मीनिधानस्य निजस्य स्वामिनः पुरः |
जयोद्घोषणपीयूषरसमास्वादये क्षणम् || १ ||

Vers 2
जयैकरुद्रैकशिव महादेव महेश्वर |
पार्वतीप्रणयिञ्शर्व सर्वगीर्वाणपूर्वज || २ ||

Vers 3
जय त्रैलोक्यनाथैकलाञ्छनालिकलोचन |
जय पीतार्तलोकार्तिकालकूटमङ्ककन्धर || ३ ||

Vers 4
जय मूर्तत्रिशक्त्यात्मशितशूलोल्लसत्कर |
जयेच्छामात्रसिद्धार्थपूजार्हचरणाम्बुज || ४ ||

Vers 5
जय शोभाशतस्यन्दिलोकोत्तरवपुर्धर |
जयैकजटिकाक्षीणगङ्गाकृत्यात्तभस्मक || ५ ||

Vers 6
जय क्षीरोदपर्यस्तज्योत्स्नाच्छायानुलेपन |
जयेश्वराङ्गसङ्गोत्थरत्नकान्ताहिमण्डन || ६ ||

Vers 7
जयाक्षयैकशीतांशुकलासदृशसंश्रय |
जय गङ्गासदारब्धविश्वैश्वर्याभिषेचन || ७ ||

Vers 8
जयाधराङ्गसंस्पर्शपावनीकृतगोकुल |
जय भक्तिमदारब्धगोष्ठीनियतसन्निधे || ८ ||

Vers 9
जय स्वेच्छातपोवेषविप्रलम्भितबालिश |
जय गौरीपरिष्वङ्गयोग्यसौभाग्यभाजन || ९ ||

Vers 10
जय भक्तिरसार्द्रार्द्रभावोपायनलम्पट |
जय भक्तिमदोद्दामभक्तवाङ्नृत्ततोषित || १० ||

Vers 11
जय ब्रह्मादिदेवेशप्रभावप्रभवव्यय |
जय लोकेश्वरश्रेणीशिरोविधृतशासन || ११ ||

Vers 12
जय सर्वजगन्न्यस्तस्वमुद्राव्यक्तवैभव |
जयात्मदानपर्यन्तविश्वेश्वर महेश्वर || १२ ||

Vers 13
जय त्रैलोक्यसर्गेच्छावसरासद्वितीयक |
जयैश्वर्यभरोद्वाहदेवीमात्रसहायक || १३ ||

Vers 14
जयाक्रमसमाक्रान्तसमस्तभुवनत्रय |
जयाविगीतमाबालगीयमानेश्वरध्वने || १४ ||

Vers 15
जयानुकम्पानुगुणानपेक्षसहजोन्नते |
जय भीष्ममहामृत्युघटनापूर्वभैरव || १५ ||

Vers 16
जय विश्वक्षयोच्चण्डक्रियानिष्परिपन्थिक |
जय श्रेयःशतगुणानुग नामानुकीर्तन || १६ ||

Vers 17
जय हेलावितीर्णैतदमृताकरसागर |
जय विश्वक्षयाक्स्.एपिणकोपाशुशुक्षणे || १७ ||

Vers 18
जय मोहान्धकारान्ध जीवलोकैकदीपक |
जय प्रसुप्तजगतीजागरूकाधिपूरुष || १८ ||

Vers 19
जगत्यां विश्वप्रजागरूको नित्यप्रबुद्धोऽत एवाधिपूरुषोधिष्ठातृस्वरूपः ||
१८ ||
जय देहादिकुञ्जान्तर्निकूजज्जीव जीवक |
जय सन्मानसव्योमविलासिवरसारस || १९ ||

Vers 20
जय जाम्बूनदोदग्रधातूद्भवगिरीश्वर |
जय पापिषु निन्दोल्कापातनोत्पातचन्द्रमाः || २० ||

Vers 21
जय कष्टतपः क्लिष्टमुनिदेवदुरासद |
जय सर्वदशारूढभक्तिमल्लोकलोकित || २१ ||

Vers 22
जय स्वसम्पत्प्रसरपात्रीकृतनिजाश्रित |
जय प्रपन्नजनतालालनैकप्रयोजन || २२ ||

Vers 23
तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् इति स्थित्या योगक्षेमोद्वहः ||
२२ ||
जय सर्गस्थितिध्वंसकारणैकापदानक |
जय भक्तिमदालोललीलोत्पलमहोत्सव || २३ ||

Vers 24
जय जयभाजन जय जितजन्म-
जरामरण जय जगज्ज्येष्ठ |
जय जय जय जय जय जय जय
जय जय जय जय जय जय त्र्यक्ष || २४ ||

15. Bhaktistotra

Vers 1
त्रिमलक्षालिनो ग्रन्थाः सन्ति तत्पारगास्तथा |
योगिनः पण्डिताः स्वस्थास्त्वद्भक्ता एव तत्वतः || १ ||

Vers 2
मायीयकालनियतिरागाद्याहारतर्पिताः |
भवन्ति सुखिनो नाथ भक्तिमन्तो जगत्तटे || २ ||

Vers 3
रुदन्तो वा हसन्तो वा त्वामुच्चैः प्रलपन्त्यमी |
भक्ताः स्तुतिपदोच्चारोपचाराः पृथगेव ते || ३ ||

Vers 4
न विरक्तो न चापीशो मोक्षाकाङ्क्षी त्वदर्चकः |
भवेयमपि तूद्रिक्तभक्त्यासवरसोन्मदः || ४ ||

Vers 5
विरक्तो निवृत्तिधर्मा ईशो वा विभूतियुक्तः सन् |
निजनिजेनौचित्येन त्वदर्चको मोक्षमाकांक्षन् || ५ ||

Vers 6
उद्रिक्तेन ऊर्जितेन भक्त्यासवरसेन समावेशचमत्कृतिप्रकर्षेणोन्मद
उद्भूतानन्दो भवेयम् || ४-५ ||
बाह्यं हृदय एवान्तरभिहृत्यैव योऽर्चति |
त्वामीश भक्तिपीयूषरसपूरैर्नमामि तम् || ६ ||

Vers 7
धर्माधर्मात्मनोरन्तः किययोर्ज्ञानयोस्तथा |
सुखदुःखात्मनोर्भक्ताः किमप्यास्वादयन्त्यहो || ७ ||

Vers 8
चराचरपितः स्वामिन् अप्यन्धा अपि कुष्ठिनः |
शोभन्ते परमुद्दामभवद्भक्तिविभूषणाः || ८ ||

Vers 9
शिलोञ्छपिच्छकशिपुविच्छायाङ्गा अपि प्रभो |
भवद्भक्तिमहोष्माणो राजराजमपीशते || ९ ||

Vers 10
सुधार्द्रायां भवद्भक्तौ लुठताप्यारुरुक्षुणा |
चेतसैव विभोऽर्चन्ति केचित्त्वामभितः स्थिताः || १० ||

Vers 11
रक्षणीयं वर्धनीयं बहुमान्यमिदं प्रभो |
संसारदुर्गतिहरं भवद्भक्तिमहाधनम् || ११ ||

Vers 12
नाथ ते भक्तजनता यद्यपि त्वयि रागिणी |
तथापीर्ष्यां विहायास्यास्तुष्टाऽस्तु स्वामिनी सदा || १२ ||

Vers 13
भवद्भावः पुरो भावी प्राप्ते त्वद्भक्तिसम्भवे |
लब्धे दुग्धमहाकुम्भे हता दधनि गृध्नुता || १३ ||

Vers 14
किमियं न सिद्धिरतुला
किंवा मुख्यं न सौख्यमास्रवति |
भक्तिरुपचीयमाना
येयं शम्भोः सदातनी भवति || १४ ||

Vers 15
मनसि मलिने मदीये
मग्ना त्वद्भक्तिमणिलता कष्टम् |
न निजानपि तनुते तान्
अपौरुषेयान्स्वसम्पदुल्लासान् || १५ ||

16. Pashanudbheda

Vers 1
ओं न किञ्चिदेव लोकानां भवदावरणं प्रति |
न किञ्चिदेव भक्तानां भवदावरणं प्रति || १ ||

Vers 2
अप्युपायक्रमप्राप्यः सङ्कुलोऽपि विशेषणैः |
भक्तिभाजां भवानात्मा सकृच्छुद्धोऽवभासते || २ ||

Vers 3
जयन्तोऽपि हसन्त्येते जिता अपि हसन्ति च
भवद्भक्तिसुधापानमत्ताः केप्येव ये विभो || ३ ||

Vers 4
शुष्ककं मैव सिद्धेय मैव मुच्येय वाऽपि तु |
स्वादिष्ठपरकाष्ठाप्तत्वद्भक्तिरसनिर्भरः || ४ ||

Vers 5
यथैवाज्ञातपूर्वोऽयं भवद्भक्तिरसो मम |
घटितस्तद्वदीशान स एव परिपुष्यतु || ५ ||

Vers 6
सत्येन भगवन्नान्यः प्रार्थनाप्रसरोऽस्ति मे |
केवलं स तथा कोऽपि भक्त्यावेशोऽस्तु मे सदा || ६ ||

Vers 7
भक्तिक्षीवोऽपि कुप्येयं भवायानुशयीय च |
तथा हसेयं रुद्यां च रटेयं च शिवेत्यलम् || ७ ||

Vers 8
विषमस्थोऽपि सुस्थोऽपि रुदन्नपि हसन्नपि |
गभीरोऽपि विचित्तोऽपि भवेयं भक्तितः प्रभो || ८ ||

Vers 9
भक्तानां नास्ति संवेद्यं त्वदन्तर्यदि वा बहिः |
चिद्धर्मा यत्र न भवान्निर्विकल्पः स्थितः स्वयम् || ९ ||

Vers 10
भक्ता निन्दानुकारेऽपि तवामृतकणैरिव |
हृष्यन्त्येवान्तरा विद्धास्तीक्ष्णारोमाञ्चसूचिभिः || १० ||

Vers 11
दुःखापि वेदना भक्तिमतां भोगाय कल्पते |
येषां सुधार्द्रा सर्वैव संवित्त्वच्चन्द्रिकामयी || ११ ||

Vers 12
यत्र तत्रोपरुद्धानां भक्तानां बहिरन्तरे |
निर्व्याजं त्वद्वपुःस्पर्शरसास्वादसुखं समम् || १२ ||

Vers 13
तवेश भक्तेरर्चायां दैन्यांशं द्वयसंश्रयम् |
विलुप्यास्वादयन्त्येके वपुरच्छं सुधामयम् || १३ ||

Vers 14
भ्रान्तास्तीर्थदृशो भिन्ना भ्रान्तेरेव हि भिन्नता |
निष्प्रतिद्वन्द्वि वस्त्वेकं भक्तानां त्वं तु राजसे || १४ ||

Vers 15
तत्त्वमेकमद्वितीयं वस्तुतत्वं निष्प्रतिद्वन्द्वित्वानिच्चद्घं राजसे दीप्यसे || १४
||
मानावमानरागादिनिष्पाकविमलं मनः |
यस्यासौ भक्तिमांल्लोकस्तुल्यशीलः कथं भवेत् || १५ ||

Vers 16
रागद्द्वेषान्धकारोऽपि येषां भक्तित्विषा जितः |
तेषां महीयसामग्रे कतमे ज्ञानशालिनः || १६ ||

Vers 17
यस्य भक्तिसुधास्नानपनादिविधिसाधनं |
तस्य प्रारब्धमध्यान्तदशासुच्चैःसुखासिका || १७ ||

Vers 18
कीर्त्यश्चिन्तापदं मृग्यः पूज्यो येन त्वमेव तत् |
भवद्भक्तिमतां श्लाघ्या लोकयात्रा भवन्मयी || १८ ||

Vers 19
मुक्तिसंज्ञा विपक्वायाः भक्तेरेव त्वयि प्रभो |
तस्यामाद्यदशारूढा मुक्तकल्पा वयं ततः || १९ ||

Vers 20
दुःखागमोऽपि भूयान्मे त्वद्भक्तिभरितात्मनः |
तत्पराची विभो माभूदपि सौख्यपरम्परा || २० ||

Vers 21
त्वं भक्त्या प्रीयसे भक्तिः प्रीते त्वयि च नाथ यत् |
तदन्योन्याश्रयं युक्तं यथा वेत्थ त्वमेव तत् || २१ ||

Vers 22
साकारो वा निराकारो वान्तर्वा बहिरेव वा |
भक्तिमत्तात्मनां नाथ सर्वथाऽसि सुधामयः || २२ ||

Vers 23
अस्मिन्नेव जगत्यन्तर्भवद्भक्तिमतः प्रति |
हर्षः प्रकाशनफलमन्यदेव जगत्स्थितम् || २३ ||

Vers 24
गुह्ये भक्तिः परे भक्तिर्भक्तिर्विश्वमहेश्वरे |
त्वयि शम्भो शिवे देव भक्तिर्नाम किमप्यहो || २४ ||

Vers 25
भक्तिर्भक्तिः परे भक्तिर्भक्तिर्नाम समुत्कटा |
तारं विरौमि यत्तीव्रा भक्तिर्मेऽस्तु परं त्वयि || २५ ||

Vers 26
यतोऽसि सर्वशोभानां प्रसवानिरीश यत् |
त्वयि लग्नमनर्घं स्याद्रत्नं वा यदि वा तृणम् || २६ ||

Vers 27
आवेदकादाचवेद्याद्येषां संवेदनाध्वनि |
भवता न वियोगोऽस्ति ते जयन्ति भवज्जुषः || २७ ||

Vers 28
संसारसदसो बाह्ये कैश्चित्त्वं परिरभ्यसे |
स्वामिन्परैस्तु तत्रैव ताम्यद्भिस्त्यक्तयन्त्रणैः || २८ ||

Vers 29
पानाशनप्रसाधन-
सम्भुक्तसमस्तविश्वया शिवया |
प्रलयोत्सवसरभसया
दृढमुपगूढं शिवं वन्दे || २९ ||

Vers 30
परमेश्वरता जयत्यपूर्वा
तव विश्वेश यदीशितव्यशून्या |
अपराऽपि तथैव ते ययेदं
जगदाभाति यथा तथा न भाति || ३० ||

17. Divyakridabahumana

Vers 1
ओं तत्सत् | अहो कोऽपि जयत्येष स्वादुपूजामहोत्सवः |
यतोऽमृतरसास्वादमश्रूण्यपि ददत्यलम् || १ ||

Vers 2
व्यापाराः सिद्धिदाः सर्वे ये त्वत्पूजापुरःसराः |
भक्तानां त्वन्मया सर्वे स्वयं सिद्धय एव ते || २ ||

Vers 3
सर्वदा सर्वभावेषु युगपत्सर्वरूपिणम् |
त्वामर्चयन्त्यविश्रान्तं ये ममैतेऽधिदेवताः || ३ ||

Vers 4
ध्यानायासतिरस्कारसिद्धस्त्वत्स्पर्शनोत्सवः |
पूजाविधिरिति ख्यातो भक्तानां स सदाऽस्तु मे || ४ ||

Vers 5
भक्तानां समतासारविषुवत्समयः सदा |
त्वद्भावरसपीयूषरसेनैषां तदर्चनम् || ५ ||

Vers 6
यस्यानारम्भपर्यन्तौ न च कालक्रमः प्रभो |
पूजात्माऽसौ क्रिया तस्याः कर्तारस्त्वज्जुषः परम् || ६ ||

Vers 7
ब्रह्मादीनामपीशास्ते ते च सौभाग्यभागिनः |
येषां स्वप्नेऽपि मोहेऽपि स्थितस्त्वत्पूजनोत्सवः || ७ ||

Vers 8
जपतां जुह्वतां स्नातां ध्यायतां न च केवलम् |
भक्तानां भवदभ्यर्चामहो यावद्यदा तदा || ८ ||

Vers 9
भवत्पूजासुधास्वादसम्भोगसुखिनः सदा |
इन्द्रादीनामथा ब्रह्ममुख्यानामस्ति कः समः || ९ ||

Vers 10
जगत्क्षोभैकजनके भवत्पूजामहोत्सवे |
यत्प्राप्यं प्राप्यते किंचिद्भक्ता एव विदन्ति तत् || १० ||

Vers 11
त्वद्धाम्नि चिन्मये स्थित्वा षट्त्रिंशत्तत्वकर्मभिः |
कायवाक्चित्तचेष्टाद्यैरर्चये त्वां सदा विभो || ११ ||

Vers 12
भवत्पूजामयासङ्गसम्भोगसुखिनो मम |
प्रयातु कालः सकलोऽप्यनन्तोपीयदर्थये || १२ ||

Vers 13
भवत्पूजामृतरसा भोगलम्पटता विभो |
विवर्धतामनुदिनं सदा च फलतां मम || १३ ||

Vers 14
जगद्विलयसञ्जातसुधैकरसनिर्भरे |
त्वदब्धौ त्वां महात्मानमर्चन्नासीय सर्वदा || १४ ||

Vers 15
अशेषवासनाग्रन्थिविच्छेदसरलं सदा |
मनो निवेद्यते भक्तैः स्वादुपूजाविधौ तव || १५ ||

Vers 16
अधिष्ठायैव विषयानिमाः करणवृत्तयः |
भक्तानां प्रेषयन्ति त्वत्पूजार्थममृतासवम् || १६ ||

Vers 17
भक्तानां भक्तिसंवेगमहोष्मविवशात्मनाम् |
कोऽन्यो निर्वाणहेतुः स्यात्त्वत्पूजामृतमज्जनात् || १७ ||

Vers 18
सततं त्वत्पदाभ्यर्चासुधापानमहोत्सवः |
त्वत्प्रसादैकसम्प्राप्तिर्हेतुर्मे नाथ कल्प्यताम् || १८ ||

Vers 19
अनुभूयासमीशान प्रतिकर्म क्षणात्क्षणम् |
भवत्पूजामृतापानमहास्वादमहामुदम् || १९ ||

Vers 20
दृष्टार्थ एव भक्तानां भवत्पूजामहोद्यमः |
तदैव यदसम्भाव्यं सुखमास्वादयन्ति ते || २० ||

Vers 21
यावन्न लब्धस्त्वत्पूजासुधास्वादमहोत्सवः |
तावन्नास्वादितो मन्ये लवोऽपि सुखसम्पदः || २१ ||

Vers 22
भक्तानां विषयान्वेषाभासायासाद्विनैव सा |
अयत्नसिद्धं त्वद्धामस्थितिः पूजासु जायते || २२ ||

Vers 23
न प्राप्यमस्ति भक्तानां नाप्येषामस्ति दुर्लभम् |
केवलं विचरन्त्येते भवत्पूजामदोन्मदाः || २३ ||

Vers 24
अहो भक्तिभरोदारचेतसां वरदत्वयि |
श्लाघ्यः पूजाविधिः कोऽपि यो न याञ्चाकलंकितः || २४ ||

Vers 25
का न शोभा न को ह्लादः का समृद्धिर्नवापरा |
कोवानमोक्षः कोऽप्येष महादेवो यदर्च्यते || २५ ||

Vers 26
अन्तरुल्लसदच्छाच्छभक्तिपीयूषपोषितम् |
भवत्पूजोपयोगाय शरीरमिदमस्तु मे || २६ ||

Vers 27
त्वत्पादपूजासम्भोगपरतन्त्रः सदा विभो |
भूयासं जगदीशान एकः स्वच्छन्दचेष्टितः || २७ ||

Vers 28
त्वद्ध्यानदर्शनस्पर्शतृषि केषामपि प्रभो
जायते शीतलस्वादु भवत्पूजामहासरः || २८ ||

Vers 29
सन्तापहारिसचमत्कारत्वदर्चा परिपूर्णः समुद्रो नव एवोत्पद्यत इत्यर्थः ||
२८ ||
यथा त्वमेव जगतः पूजासम्भोगभाजनम् |
तथैव भक्तिमानेव पूजासम्भोगभाजनम् || २९ ||

Vers 30
कोऽप्यसौ जयति स्वामिन्भवत्पूजामहोत्सवः |
षट्त्रिंशतोऽपि तत्त्वानां क्षोभो यत्रोल्लसत्यलम् || ३० ||

Vers 31
नमस्तेभ्यो विभो येषां भक्तिपीयूषवारिणा |
पूज्यान्येव भवन्ति त्वत्पूजोपकरणान्यपि || ३१ ||

Vers 32
पूजारम्भे विभो ध्यात्वा मन्त्राधेयांत्वदात्मताम् |
स्वात्मन्येव परे भक्ता मान्ति हर्षेण न क्वचित् || ३२ ||

Vers 33
राज्यलाभादिवोत्फुल्लैः कैश्चित्पूजामहोत्सवे |
सुधासवेन सकला जगती संविभज्यते || ३३ ||

Vers 34
पूजामृतापानमयो येषां भोगः प्रतिक्षणम् |
किं देवा उत मुक्तास्ते किं वा केप्येव ते जनाः || ३४ ||

Vers 35
पूजोपकरणीभूतविश्वावेशेन गौरवम् |
अहो किमपि भक्तानां किमप्येव च लाघवम् || ३५ ||

Vers 36
पूजामयाक्षविक्षेपक्षोभादेवामृतोद्गमः |
भक्तानां क्षीरजलधिक्षोभादेव दिवौकसाम् || ३६ ||

Vers 37
पूजां केचन मन्यन्ते धेनुं कामदुघामिव |
सुधाधाराधिकरसां धयन्त्यन्तर्मुखाः परे || ३७ ||

Vers 38
कामधेनुमन्तर्मुखाः सन्तो धयन्ति पिवन्ति सद्य एव चमत्कुर्वन्तीत्यर्थः ||
३७ ||
भक्तानामक्षविक्षेपोऽप्येष संसारसंमतः |
उपनीय किमप्यन्तः पुष्णात्यर्चामहोत्सवम् || ३८ ||

Vers 39
भूतीरनादृत्य ये पायं पायमलं पिवन्ति जगति श्लाघ्यास्त एवामरा इति || ३८
||
भक्तिक्षोभवशादीश स्वात्मभूतेऽर्चनं त्वयि |
चित्रं दैन्याय नो यावद्दीनतायाः परं फलम् || ३९ ||

Vers 40
उपचारपदं पूजा केषांचित्त्वत्पदाप्तये |
भक्तानां भवदैकात्म्यनिर्वृतिप्रसरस्तु सः || ४० ||

Vers 41
अप्यसम्बद्धरूपाऽर्चा भक्त्युन्मादनिरर्गलैः |
वितन्यमाना लभते प्रतिष्ठां त्वयि कामपि || ४१ ||

Vers 42
स्वादुभक्तिरसास्वादस्तब्धीभूतमनश्च्युताम् |
शम्भो त्वमेव ललितः पूजानां किल भाजनम् || ४२ ||

Vers 43
परिपूर्णानि शुद्धानि भक्तिमन्ति स्थिराणि च |
भवत्पूजाविधौ नाथ साधनानि भवन्तु मे || ४३ ||

Vers 44
अशेषपूजासत्कोशे त्वत्पूजाकर्मणि प्रभो |
अहो करणवृन्दस्य काऽपि लक्ष्मीर्विजृम्भते || ४४ ||

Vers 45
एषा पेशलिमा नाथ तवैव किल दृश्यते |
विश्वेवरोऽपि भृत्यैर्यदर्च्यसे यश्च लभ्यसे || ४५ ||

Vers 46
सदा मूर्तादमूर्ताद्वा भावाद्यद्वाप्यभावतः |
उत्थेयान्मे प्रशस्तस्य भवत्पूजामहोत्सवः || ४६ ||

Vers 47
भवत्पूजामहोत्सवस्त्वद्विश्रान्त्युदयः भावादित्यादिका ल्यब्लोपे पञ्चमी || ४६
||
कामक्रोधाभिमानैस्त्वामुपहारीकृतैः सदा |
येऽर्चयन्ति नमस्तेभ्यस्तेषां तुष्टोऽसि तत्त्वतः || ४७ ||

Vers 48
जयत्येष भवद्भक्तिभाजां पूजाविधिः परः |
यस्तृणैः क्रियमाणोऽपि रत्नैरेवोपकल्पते || ४८ ||

18. Avishkara

Vers 1
ओं तत्सत् | जगतोन्तरतो भवन्तमाप्त्वा
पुनरेतद्भवतोन्तराल्लभन्ते |
जगदीश तवैव भक्तिभाजो
न हि तेषामिह दूरतोऽस्ति किंचित् || १ ||

Vers 2
क्वचिदेव भवान्क्वचिद्भवानी
सकलार्थक्रमगर्भिणी प्रधाना |
परमार्थपदे तु नैव देव्या
भवतो नापि जगत्त्रयस्य भेदः || २ ||

Vers 3
नो जानते सुभगमप्यवलेवपन्तो
लोकाः प्रयत्नसुभगा निखिला हि भावाः |
चेतः पुनर्यदिदमुद्यतमप्यवैति
नैवात्मरूपमिह हा तदहो हतोऽस्मि || ३ ||

Vers 4
भवन्मयस्वात्मनिवासलब्ध-
सम्पद्भराभ्यर्चितयुष्मदङ्घ्रिः |
न भोजनाच्छादनमप्यजस्त्र-
मपेक्षते यस्तमहं नमामि || ४ ||

Vers 5
सदा भवद्देहनिवासस्वस्थो-
प्यन्तः परं दह्यत एष लोकः |
तवेच्छया तत्कुरु मे यथाऽत्र
त्वदर्चनानन्दमयो भवेयम् || ५ ||

Vers 6
स्वरसोदितयुष्मदङ्घ्रिपद्म-
द्वयपूजामृतपानमुक्तचित्तः |
सकलार्थचयेष्वहं भवेयं
सुखसंस्पर्शनमात्रलोकयात्रः || ६ ||

Vers 7
सकलव्यवहारगोचरे
स्फुटमन्तः स्फुरति त्वयि प्रभो |
उपयान्त्यपयान्ति चानिशम्
मम वस्तूनि विभान्तु सर्वदा || ७ ||

Vers 8
सततमेव तवैव पुरेऽथवाऽ-
प्यरहितो विचरेयमहं त्वया |
क्षणलवोप्यथ मा स भवेत् स्म मे
न विजये ननु यत्र भवन्मयः || ८ ||

Vers 9
भवदङ्गपरिस्रवत्सुशीता-
मृतपूरैर्भरिते समन्ततोऽपि |
भवदर्चनसम्पदेह भक्ता-
स्तव संसारसरोन्तरे चरन्ति || ९ ||

Vers 10
महामन्त्रतरुच्छायाशीतले त्वन्महावने |
निजात्मनि सदा नाथ वसेयं तव पूजकः || १० ||

Vers 11
प्रतिवस्तु समस्तजीवतः
प्रतिभासि प्रतिभामयो यथा |
मम नाथ तथा पुरः प्रथां
व्रज नेत्रत्रयशूलशोभितः || ११ ||

Vers 12
अभिमानचरूपहारतो
समताभक्तिभरेण कल्पितात् |
परितोषगतः कदा भवा-
न्मम सर्वत्र भवेद्दृशः पदम् || १२ ||

Vers 13
निवसन्परमामृताब्धिमध्ये
भवदर्चाविधिमात्रमग्नचित्तः |
सकलं जनवृत्तमाचरेयं
रसयन्सर्वत एव किंचनापि || १३ ||

Vers 14
भवदीयमिहास्तु वस्तुतत्वं
विवरीतुं क इवात्र पात्रमर्थे |
इदमेव हि नामरूपचेष्टा-
द्यसमन्ते हरते हरोऽसि यस्मात् || १४ ||

Vers 15
शान्तये न सुखलिप्सुता मना-
ग्भक्तिसम्भृतमदेषु तैः प्रभो |
मोक्षमार्गणफलाऽपि नार्थना
स्मर्यते हृदयहारिणः पुरः || १५ ||

Vers 16
जागरेतरदशाथवा परा
याऽपि काचन मनागवस्थितेः |
भक्तिभाजनजनस्य साऽखिला
त्वत्सनाथमनसो महोत्सवः || १६ ||

Vers 17
आमनोऽक्षवलयस्य वृत्तय-
स्सर्वतः शिथिलवृत्तयोऽपि ताः |
त्वामवाप्य दृढदीर्घसंविदो
नाथ भक्तिधनसोष्मणां कथम् || १७ ||

Vers 18
न च विभिन्नमसृज्यत किञ्चिद-
स्त्यथ सुखेतरदत्र न निर्मितम् |
अथ च दुःखिच भेदि च सर्वथा-
ऽप्यसमविस्मयधाम नमोऽस्तु ते || १८ ||

Vers 19
खरनिषेधखदामृतपूरणो-
च्छलितधौतविकल्पमलस्य मे |
दलितदुर्जयसंशयवैरिण-
स्त्वदवलोकनमस्तु निरन्तरम् || १९ ||

Vers 20
स्फुटमाविश मामथाविशेयं
सततं नाथ भवन्तमस्मि यस्मात् |
रभसेन वपुस्तवैव साक्षा-
त्परमासत्तिगतः समर्चयेयम् || २० ||

Vers 21
त्वयि न स्तुतिशक्तिरस्ति कस्या-
प्यथवाऽस्त्येव यतोति सुन्दरोऽसि |
सततं पुनरर्थितं ममैत-
द्यदविश्रान्ति विलोकयेयमीशम् || २१ ||

19. Udyota

Vers 1
ओं प्रार्थनाभूमिकातीतविचित्रफलदायकः |
जयत्यपूर्ववृत्तान्तः शिवः सङ्कल्पपादपः || १ ||

Vers 2
सर्ववस्तुनिचयैकनिधाना-
त्स्वात्मनस्त्वदखिलं किल लभ्यम् |
अस्य मे पुनरसौ निज आत्मा
न त्वमेव घटसे परमास्ताम् || २ ||

Vers 3
ज्ञानकर्ममयचिद्वपुरात्मा
सर्वथैष परमेश्वर एव |
स्याद्वपुस्तु निखिलेषु पदार्थे-
ष्वेषु नाम न भवेत् किमुतान्यत् || ३ ||

Vers 4
विषमार्तिमुषाऽनेन फलेन त्वद्दृगात्मना |
अभिलीय पथा नाथ ममास्तु त्वन्मयी गतिः || ४ ||

Vers 5
भवदमलचरणचिन्तारत्नलता-
ऽलङ्कृता कदा सिद्धिः |
सिद्धजनमानसानां विस्मयजननी
घटेत मम भवतः || ५ ||

Vers 6
कर्हि नाथ विमलं मुखबिम्बं
तावकं समवलोकयितास्मि |
यत्स्रवत्यमृतपूरमपूर्वं
यो निमज्जयति विश्वमशेषम् || ६ ||

Vers 7
ध्यातमात्रमुदितं तव रूपं
कर्हि नाथ परमामृतपूरैः |
पूरयेत्त्वदविभेद विमोक्षा-
ख्यातिदूरविवराणि सदा मे || ७ ||

Vers 8
त्वदीयानुत्तररसासङ्गसन्त्यक्तचापलम् |
नाद्यापि में मनो नाथ कर्हि स्यादस्तु शीघ्रतः || ८ ||

Vers 9
मा शुष्ककटुकान्येव परं सर्वाणि सर्वदा |
तवोपहृत्य लब्धानि द्वन्द्वान्यप्यापतन्तु मे || ९ ||

Vers 10
नाथ साम्मुख्यमायान्तु विशुद्धास्तव रश्मयः |
यावत्कायमनस्तापतमोभिः परिलुप्यताम् || १० ||

Vers 11
देव प्रसीद यावन्मे त्वन्मार्गपरिपन्थिकाः |
परमार्थमुषो वश्या भवेयुर्गुणतस्कराः || ११ ||

Vers 12
त्वद्भक्तिसुधासारैर्मानसमापूर्यतां ममाशु विभो |
यावदिभास्तुह्यन्ते निःशेषासारवासनाः प्लुत्वा || १२ ||

Vers 13
मोक्षदशायां भक्ति-
स्त्वयि कुत इव मर्त्यधर्मिणोऽपि न सा |
राजति ततोऽनुरूपा-
मारोपय सिद्धिभूमिकामज माम् || १३ ||

Vers 14
सिद्धिलवलाभलुब्धं
मामवलेपेन मा विभो मंस्थाः |
क्षामस्त्वद्भक्तिमुखे
प्रोल्लसदणिमादिपक्षतो मोक्षः || १४ ||

Vers 15
दासस्य मे प्रसीदतु
भगवानेतावदेव ननु याचे |
दाता त्रिभुवननाथो
यस्य न तन्मादृशां दृशो विषयः || १५ ||

Vers 16
त्वद्वपुः स्मृतिसुधारसपूर्णे
मानसे तव पदाम्बुजयुग्मम् |
मामके विकसदस्तु सदैव
प्रस्रवन्मधु किमप्यतिलोकम् || १६ ||

Vers 17
अस्तु मे प्रभुरसौ जनकोऽथ
त्र्यम्बकोऽथ जननी च भवानी |
न द्वितीय इह कोऽपि ममास्ती-
त्येव निर्वृततमो विचरेयम् || १७ ||

20. Carvana

Vers 1
ओं नाथं त्रिभुवननाथं
भूतिसितं त्रिनयनं त्रिशूलधरम् |
उपवीतिकृतभोगिन-
मिन्दुकलाशेखरं वन्दे || १ ||

Vers 2
नौमि निजतनुविनिस्सरदंशुक-
परिवेषधवलपरिधानम् |
विलसत्कपालमाला-
कल्पितनृत्तोत्सवाकल्पम् || २ ||

Vers 3
वन्दे तान् दैवतं येषां
हरश्चेष्टा हरोचिताः |
हरैकप्रवणाः प्राणाः
सदा सौभाग्यसद्मनाम् || ३ ||

Vers 4
क्रीडितं तव महेश्वरतायाः
पृष्ठतोऽन्यदिदमेव यथैतत् |
इष्टमात्रघटितेष्ववदाने-
ष्वात्मना परमुपायमुपैमि || ४ ||

Vers 5
त्वद्धाम्नि विश्ववन्द्येऽस्मि-
न्नियति क्रीडने सति |
तव नाथ कियान् भूया-
नानन्दरससम्भवः || ५ ||

Vers 6
कथं स सुभगो मा भू-
द्यो गौर्या वल्लभो हरः |
हरोऽपि मा भूदथ किं
गौर्याः परमवल्लभः || ६ ||

Vers 7
ध्यानामृतमयं यस्य
स्वात्ममूलमनश्वरम् |
संविल्लतास्तथारूपा-
स्तस्य कस्यापि सत्तरोः || ७ ||

Vers 8
भक्तिकण्डूसमुल्लासा-
वसरे परमेश्वरः |
महानिकषपाषाण-
स्थूणापूजैव जायते || ८ ||

Vers 9
सदा सृष्टिविनोदाय
सदा स्थितिसुखासिने |
सदा त्रिभुवनाहार-
तृप्ताय स्वामिने नमः || ९ ||

Vers 10
न क्वापि गत्वा हित्वाऽपि
न किंचिदिममेव ये |
भवं त्वद्धाम पश्यन्ति
भव्यस्तेभ्यो नमो नमः || १० ||

Vers 11
भक्तिलक्ष्मीसमृद्धानां
किमन्यदुपयाचितम् |
एतया वा दरिद्राणां
किमन्यदुपयाचितम् || ११ ||

Vers 12
दुःखान्यपि सुखायन्ते
विषमप्यमृतायते |
मोक्षायते च संसारो
यत्र मार्गः स शाङ्करः || १२ ||

Vers 13
मूले मध्येऽवसाने च
नास्ति दुःखं भवज्जुषां |
तथाऽपि वयमीशान
सीदामः कथमुच्यताम् || १३ ||

Vers 14
ज्ञानयोगादिनाऽन्येषा-
मप्यपेक्षितुमर्हति |
प्रकाशः स्वैरिणामेव
भवान्भक्तिमतां प्रभो || १४ ||

Vers 15
भक्तानां नार्तयो नाप्य-
स्त्याध्यानं स्वात्मनस्तव |
तथाप्यस्ति शिवेत्येत-
त्किमप्येषां बहिर्मुखे || १५ ||

Vers 16
सर्वाभासावभासो यो
विमर्शवलितोऽपि सन् |
अहमेतदिति स्तौमि
तां क्रियाशक्तिमीश ते || १६ ||

Vers 17
वर्तन्ते जन्तवोऽशेषा
अपि ब्रह्मेन्द्रविष्णवः |
ग्रसयमानास्ततो वन्दे
देव विश्वं भवन्मयम् || १७ ||

Vers 18
सतो विनाशसम्बन्धा-
न्मत्परं निखिलं मृषा |
एवमेवोद्यते नाथ
त्वया संहारलीलया || १८ ||

Vers 19
ध्यातमात्रमुपतिष्ठत एव
त्वदवपूर्वरद भक्तिघनानाम् |
अप्यऽचिन्त्यमखिलाद्भुतचिन्ता-
कर्तृतां प्रति च ते विजयन्ते || १९ ||

Vers 20
तावकभक्तिरसासव-
सेकादिव सुखितमर्ममण्डलस्फुरितैः |
नृत्यति वीरजनो निशि
वेतालकुलैः कृतोत्साहः || २० ||

Vers 21
आरब्धा भवदभिनति-
रमुना येनाङ्गकेन मम शम्भो |
तेनापर्यन्तमिमं कालं
दृढमखिलमेव भविषीष्ट || २१ ||

Zusammenfassende deutsche Übersetzung und Gesamtdeutung

Die Shivastotravali kann als Folge persönlicher Gebete und philosophisch-devotionaler Meditationen gelesen werden. Utpaladeva kennt sowohl die unmittelbare Erfahrung der Einheit als auch das schmerzliche Wiederauftauchen von Trennung. Gerade deshalb wirken die Hymnen lebendig: Sie sprechen aus dem Wechsel von Samavesha und Vyutthana – Versenkung in Shiva und Rückkehr in die gewöhnliche Wahrnehmung.

Der erste große Schwerpunkt ist Bhakti. Sie ist nicht nur Gefühl oder Frömmigkeit, sondern eine Kraft des Samavesha, ein Eintreten in die eigene Shiva-Natur. Deshalb kann der Bhakta selbst im gewöhnlichen Zustand gesammelt bleiben.

Ein zweites Hauptthema ist die Universalität Shivas. Alles Sichtbare, alle Sinne, Erkenntnis, Freude und Schmerz, Schöpfung und Auflösung erscheinen in Shiva und als Shiva. Die Sammlung arbeitet dabei mit starken Paradoxien: Shiva ist gebunden und frei, mit Form und formlos, Welt und jenseits der Welt, Verehrter und Verehrer.

Ein dritter Schwerpunkt ist die Verwandlung von Puja. Besonders das siebzehnte Stotra entfaltet eine umfassende Puja-Theologie. Die 36 Tattvas, die Sinne, Gedanken, Handlungen und die ganze Welt werden zu Mitteln der Verehrung.

Immer wieder tritt der Name Shiva selbst hervor. Der Klang śiva, śiva śiva śiva oder śiva śiva śambho śaṅkara wird als Träger von Bhakti und Samavesha erlebt.

Am Ende bleibt das Bild des Kostens – carvaṇā. Wahrheit soll nicht nur begrifflich verstanden, sondern geschmeckt werden. Bhakti ist Nektar, Shiva ist Nektar, seine Berührung ist Nektar. Die Shivastotravali führt von Philosophie zu Erfahrung, von Lehre zu Liebe und von Liebe zur Nichtdualität.

Inspirierende Verse aus der Shivastotravali

Bhakti als unmittelbarer Weg
na yogo na tapo nārcākramaḥ ko'pi praṇīyate |
amāye śivamārge'smin bhaktirekā praśasyate ||
Sinngemäß: Auf dem unverstellten Weg Shivas wird kein einzelner Yoga, keine Askese und keine feste Ritualfolge absolut gesetzt – Bhakti allein wird als unmittelbarer Zugang gepriesen.

Die ganze Welt als Shiva
bhaktimadajanitavibhramavaśena paśyeyam avikalaṃ karaṇaiḥ |
śivamayam akhilaṃ lokaṃ kriyāś ca pūjāmayīḥ sakalāḥ ||
Sinngemäß: Möge ich mit allen Sinnen die ganze Welt als Shiva und jede Handlung als Puja sehen.

Der Name Shiva
śiva śiva śiveti nāmani tava niravadhi nātha japyamāne'smin |
āsvādayan bhaveyaṃ kam api mahārasam apunaruktam ||
Sinngemäß: Wenn „Shiva, Shiva, Shiva“ ohne Ende gejapt wird, möge in jedem Augenblick ein neuer, nie abgestandener großer Geschmack aufsteigen.

Samsara wird Moksha
duḥkhāny api sukhāyante viṣam apy amṛtāyate |
mokṣāyate ca saṃsāro yatra mārgaḥ sa śāṅkaraḥ ||
Sinngemäß: Auf Shankaras Weg kann Leid zu Glück, Gift zu Nektar und selbst Samsara zu einem Weg der Befreiung werden.

Wichtigste Mantras und Japa-Formeln aus der Shivastotravali

Die Shivastotravali ist primär eine Stotra-Sammlung und keine Mantra-Samhita. Dennoch enthält sie mehrere kurze Anrufungen, die im Text selbst mit Japa und der Kraft des göttlichen Namens verbunden werden.

śiva
Bedeutung: Shiva – der Glückverheißende, das höchste Bewusstsein.

śiva śiva śiva
Bedeutung: Dreifache intensive Anrufung Shivas. Im fünften Stotra wird diese Namenswiederholung ausdrücklich als fortwährender Japa beschrieben.

śiva śiva śambho śaṅkara
Bedeutung: „Shiva, Shiva, Shambhu, Shankara.“ Devotionale Anrufung im vierten Stotra.

oṃ tat sat
Bedeutung: „Om – Das ist das Wahre / die Wirklichkeit.“ Mehrfach als eröffnende sakrale Formel überliefert.

Weitere Namen wie Mahadeva, Rudra, Shankara, Maheshvara, Sharva, Tryaksha und Virupaksha erscheinen besonders im Jayastotra. Aus ihnen wird hier kein neues Mantra konstruiert.

Zur ergänzenden Vertiefung von Shiva, Bhakti und Meditation können passende Yoga-Vidya-Videos eingebunden werden:

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Bedeutung für Yoga und Meditation

Für Yoga-Aspiranten ist die Shivastotravali besonders wertvoll, weil sie Bhakti und Jnana, Meditation und Alltag, Puja und Nichtdualität, Form und Formlosigkeit miteinander verbindet.

Für Meditation ergibt sich daraus eine tiefe Frage: Was geschieht, wenn das Erlebte nicht als von Bewusstsein getrennt betrachtet wird? Die Stotras antworten mit Bhakti, Erinnerung, Japa, innerer Puja und Wiedererkennen.

Verhältnis zu anderen Schriften

Die Shivastotravali steht in engem Zusammenhang mit Utpaladevas Ishvara Pratyabhijna Karika. Während die Karikas philosophisch argumentieren, bringen die Stotras verwandte Einsichten in die Sprache der Hingabe. Kṣemarājas Kommentar verbindet die Hymnen ausdrücklich mit der Pratyabhijna, mit Prakasha, Vimarsha, Svatantrya und Samavesha.

Abschluss

Die Shivastotravali gehört zu den eindrucksvollsten Zeugnissen nichtdualer Shiva-Bhakti. Ein wiederkehrendes Motiv lautet: Shiva ist nicht nur Gegenstand des Denkens oder der Verehrung, sondern soll unmittelbar erkannt und – in der Bildsprache der Hymnen – „geschmeckt“ werden.

Utpaladeva spricht von Nektar, Wein, Duft, Berührung, Umarmung, Tanz und Fest. Erkenntnis wird Freude, Freude wird Bhakti, Bhakti wird Puja, und Puja wird die Wahrnehmung der ganzen Welt als Shiva.

Textgrundlage
Grundlage dieses Artikels sind ausschließlich die vom Nutzer bereitgestellten Muktabodha-Dateien M00348, Śivastotrāvalī in Umschrift und Devanagari. Die Datei nennt Utpaladeva als Autor, Kṣemarāja als Kommentator und Rai Pramadasa Mitra Bahadur als Herausgeber; die Ausgabe erschien 1902 bei Chowkhamba Sanskrit Book Depot in Benares.

Die vollständige deutsche Übersetzung umfasst den gesamten in der Vorlage abgrenzbaren Primärtext der zwanzig Stotras mit insgesamt 444 nummerierten Versen. Kṣemarājas umfangreiche Vivṛti wurde zur Bedeutungserschließung verwendet, aber nicht vollständig übersetzt. Erkennbare Lücken und beschädigte Stellen wurden nicht frei ergänzt. Die Umschrift und die Devanagari-Fassung folgen den bereitgestellten Muktabodha-Dateien.

Siehe auch

• Utpaladeva
• Kshemaraja
• Shiva
• Bhakti
• Pratyabhijna
• Ishvara Pratyabhijna Karika
• Kashmir Shivaismus
• Trika
• Prakasha
• Vimarsha
• Svatantrya
• Samavesha
• Shiva Sutra
• Spanda Karika
• Pratyabhijnahridaya
• Tantraloka
• Puja
• Japa
• Mantra
• Meditation

Seminare

27.11.2026 - 29.11.2026 Atme dich frei! Yoga, Meditation & Achtsamkeit

Lade dich mit neuer Energie auf & stärke deine Selbstheilungskraft! Wir praktizieren dynamische und ausgleichende Atemübungen und bringen unseren Atem…

Adidivya Andre

29.11.2026 - 06.12.2026 Shivalaya Stille Retreat

Stille – Schweigen – Sein. In der Abgeschiedenheit des Shivalaya Retreatzentrums fühlst du dich dem Himmel ganz nah. Mit intensiver Meditations- un…

Swami Nirgunananda, Rukmini Keilbar

27.11.2026 - 29.11.2026 Entdecke und verstehe die Musik in dir

Du liebst Yoga und Klaviermusik? Dann lass dich im Klavier-Yoga-Seminar von Jnanadev David Iannis herzöffnenden Klavierkompositionen in deiner Yogaprax…

Jnanadev David Ianni

29.11.2026 - 06.12.2026 Mantra Yogalehrer/in Ausbildung Intensivwoche mit Narendra und Katyayani

Lerne systematisch Yogastunden mit Mantra-Begleitung zu geben. Mantras können die Wirkung der Yogaübungen verstärken, vertiefen, harmonisieren. Mantr…

Narendra Hübner, Katyayani