Bhumi Sukta
Bhumi Sukta (Sanskrit: भूमिसूक्तम्, IAST: bhūmisūktam, n.) – die große Erdhymne des Atharvaveda (12.1). Ihre 63 Verse nennen Berge und Dörfer, verschiedene Sprachen und den Duft der Erde. Besonders zart ist die Bitte beim Graben: Was ich dir entnehme, möge wieder wachsen. So verbindet sich die Verehrung von Mutter Erde mit Verantwortung.
Die Erde ist Mutter, Trägerin aller Wesen und göttliche Heimat. Berge, Wälder, Düfte, Sprachen, Dörfer und Versammlungen gehören zu ihrem weiten Leib. Die Hymne bittet um Nahrung, Schutz, einen sicheren Wohnort und ein erfülltes Leben. Sie erinnert auch daran, das Herz der Erde beim Graben zu schonen. Für Yoga Vidya verbindet sich diese Verehrung mit Ahimsa und mit dem Bewusstsein, dass unser spirituelles Leben auf empfangenen Gaben beruht.
Herkunft und Verwendung
Atharvaveda, Shaunaka-Samhita 12.1.1–63.
Vollständiger Sanskrittext in IAST
oṃ satyaṃ bṛhad ṛtam ugraṃ dīkṣā tapo brahma yajñaḥ pṛthivīṃ dhārayanti |
sā no bhūtasya bhavyasya patny uruṃ lokaṃ pṛthivī naḥ kṛṇotu || 1 ||
asaṃbādhaṃ madhyato mānavānāṃ yasyā udvataḥ pravataḥ samaṃ bahu |
nānāvīryā oṣadhīr yā bibharti pṛthivī naḥ prathatāṃ rādhyatāṃ naḥ || 2 ||
yasyāṃ samudra uta sindhur āpo yasyām annaṃ kṛṣṭayaḥ saṃbabhūvuḥ |
yasyām idaṃ jinvati prāṇad ejat sā no bhūmiḥ pūrvapeye dadhātu || 3 ||
yasyāś catasraḥ pradiśaḥ pṛthivyā yasyām annam kṛṣṭayaḥ saṃbabhūvuḥ |
yā bibharti bahudhā prāṇad ejat sā no bhūmir goṣv apy anne dadhātu || 4 ||
yasyāṃ pūrve pūrvajanā vicakrire yasyāṃ devā asurān abhyavartayan |
gavām aśvānāṃ vayasaś ca viṣṭhā bhagaṃ varcaḥ pṛthivī no dadhātu || 5 ||
viśvaṃbharā vasudhānī pratiṣṭhā hiraṇyavakṣā jagato niveśanī |
vaiśvānaraṃ bibhratī bhūmir agnim indraṛṣabhā draviṇe no dadhātu || 6 ||
yāṃ rakṣanty asvapnā viśvadānīṃ devā bhūmiṃ pṛthivīm apramādam |
sā no madhu priyaṃ duhām atho ukṣatu varcasā || 7 ||
yārṇave 'dhi salilam agra āsīt yāṃ māyābhir anvacaran manīṣiṇaḥ |
yasyā hṛdayaṃ parame vyomant satyenāvṛtam amṛtaṃ pṛthivyāḥ |
sā no bhūmis tviṣiṃ balaṃ rāṣṭre dadhātūttame || 8 ||
yasyām āpaḥ paricarāḥ samānīr ahorātre apramādaṃ kṣaranti |
sā no bhūmir bhūridhārā payo duhām atho ukṣatu varcasā || 9 ||
yām aśvināv amimātāṃ viṣṇur yasyāṃ vicakrame |
indro yāṃ cakra ātmane 'namitrāṃ śacīpatiḥ |
sā no bhūmir vi sṛjatāṃ mātā putrāya me payaḥ || 10 ||
girayas te parvatā himavanto 'raṇyaṃ te pṛthivi syonam astu |
babhruṃ kṛṣṇāṃ rohiṇīṃ viśvarūpāṃ dhruvāṃ bhūmiṃ pṛthivīm indraguptām |
ajīto 'hato akṣato 'dhy aṣṭhām pṛthivīm aham || 11 ||
yat te madhyaṃ pṛthivi yac ca nabhyaṃ yās ta ūrjas tanvaḥ saṃbabhūvuḥ |
tāsu no dhehy abhi naḥ pavasva mātā bhūmiḥ putro ahaṃ pṛthivyāḥ parjanyaḥ pitā sa u naḥ pipartu || 12 ||
yasyāṃ vediṃ parigṛhṇanti bhūmyāṃ yasyāṃ yajñaṃ tanvate viśvakarmāṇaḥ |
yasyāṃ mīyante svaravaḥ pṛthivyām ūrdhvāḥ śukrā āhutyāḥ purastāt |
sā no bhūmir vardhayad vardhamānā || 13 ||
yo no dveṣat pṛthivi yaḥ pṛtanyād yo 'bhidāsān manasā yo vadhena |
taṃ no bhūme randhaya pūrvakṛtvari || 14 ||
tvaj jātās tvayi caranti martyās tvaṃ bibharṣi dvipadas tvaṃ catuṣpadaḥ |
taveme pṛthivi pañca mānavā yebhyo jyotir amṛtaṃ martyebhya udyant sūryo raśmibhir ātanoti || 15 ||
tā naḥ prajāḥ saṃ duhratāṃ samagrā vāco madhu pṛthivi dhehi mahyam || 16 ||
viśvasvaṃ mātaram oṣadhīnāṃ dhruvāṃ bhūmiṃ pṛthivīṃ dharmaṇā dhṛtām |
śivāṃ syonām anu carema viśvahā || 17 ||
mahat sadhasthaṃ mahatī babhūvitha mahān vega ejathur vepathuṣ ṭe |
mahāṃs tvendro rakṣaty apramādam |
sā no bhūme pra rocaya hiraṇyasyeva saṃdṛśi mā no dvikṣata kaś cana || 18 ||
agnir bhūmyām oṣadhīṣv agnim āpo bibhraty agnir aśmasu |
agnir antaḥ puruṣeṣu goṣv aśveṣv agnayaḥ || 19 ||
agnir diva ā tapaty agner devasyorv antarikṣam |
agniṃ martāsa indhate havyavāhaṃ ghṛtapriyam || 20 ||
agnivāsāḥ pṛthivy asitajñūs tviṣīmantaṃ saṃśitaṃ mā kṛṇotu || 21 ||
bhūmyāṃ devebhyo dadati yajñaṃ havyam araṃkṛtam |
bhūmyāṃ manuṣyā jīvanti svadhayānnena martyāḥ |
sā no bhūmiḥ prāṇam āyur dadhātu jaradaṣṭiṃ mā pṛthivī kṛṇotu || 22 ||
yas te gandhaḥ pṛthivi saṃbabhūva yaṃ bibhraty oṣadhayo yam āpaḥ |
yaṃ gandharvā apsarasaś ca bhejire tena mā surabhiṃ kṛṇu mā no dvikṣata kaś cana || 23 ||
yas te gandhaḥ puṣkaram āviveśa yaṃ saṃjabhruḥ sūryāyā vivāhe |
amartyāḥ pṛthivi gandham agre tena mā surabhiṃ kṛṇu mā no dvikṣata kaś cana || 24 ||
yas te gandhaḥ puruṣeṣu strīṣu puṃsu bhago ruciḥ |
yo aśveṣu vīreṣu yo mṛgeṣūta hastiṣu |
kanyāyāṃ varco yad bhūme tenāsmāṃ api saṃ sṛja mā no dvikṣata kaś cana || 25 ||
śilā bhūmir aśmā pāṃsuḥ sā bhūmiḥ saṃdhṛtā dhṛtā |
tasyai hiraṇyavakṣase pṛthivyā akaraṃ namaḥ || 26 ||
yasyāṃ vṛkṣā vānaspatyā dhruvās tiṣṭhanti viśvahā |
pṛthivīṃ viśvadhāyasaṃ dhṛtām achāvadāmasi || 27 ||
udīrāṇā utāsīnās tiṣṭhantaḥ prakrāmantaḥ |
padbhyāṃ dakṣiṇasavyābhyāṃ mā vyathiṣmahi bhūmyām || 28 ||
vimṛgvarīṃ pṛthivīm ā vadāmi kṣamāṃ bhūmiṃ brahmaṇā vāvṛdhānām |
ūrjaṃ puṣṭaṃ bibhratīm annabhāgaṃ ghṛtaṃ tvābhi ni ṣīdema bhūme || 29 ||
śuddhā na āpas tanve kṣarantu yo naḥ sedur apriye taṃ ni dadhmaḥ |
pavitreṇa pṛthivi mot punāmi || 30 ||
yās te prācīḥ pradiśo yā udīcīr yās te bhūme adharād yāś ca paścāt |
syonās tā mahyaṃ carate bhavantu mā ni paptaṃ bhuvane śiśriyāṇaḥ || 31 ||
mā naḥ paścān mā purastān nudiṣṭhā mottarād adharād uta |
svasti bhūme no bhava mā vidan paripanthino varīyo yāvayā vadham || 32 ||
yāvat te 'bhi vipaśyāmi bhūme sūryeṇa medinā |
tāvan me cakṣur mā meṣṭottarāmuttarāṃ samām || 33 ||
yac chayānaḥ paryāvarte dakṣiṇaṃ sakhyam abhi bhūme pārśvam uttānās tvā pratīcīṃ yat pṛṣṭībhir adhiśemahe |
mā hiṃsīs tatra no bhūme sarvasya pratiśīvari || 34 ||
yat te bhūme vikhanāmi kṣipraṃ tad api rohatu |
mā te marma vimṛgvari mā te hṛdayam arpipam || 35 ||
grīṣmas te bhūme varṣāṇi śarad dhemantaḥ śiśiro vasantaḥ |
ṛtavas te vihitā hāyanīr ahorātre pṛthivi no duhātām || 36 ||
yāpa sarpaṃ vijamānā vimṛgvarī yasyām āsann agnayo ye apsv antaḥ |
parā dasyūn dadatī devapīyūn indraṃ vṛṇānā pṛthivī na vṛtram śakrāya dadhre vṛṣabhāya vṛṣṇe || 37 ||
yasyāṃ sadohavirdhāne yūpo yasyāṃ nimīyate |
brahmāṇo yasyām arcanty ṛgbhiḥ sāmnā yajurvidaḥ yujyante yasyām ṛtvijaḥ somam indrāya pātave || 38 ||
yasyāṃ pūrve bhūtakṛta ṛṣayo gā udānṛcuḥ |
sapta satreṇa vedhaso yajñena tapasā saha || 39 ||
sā no bhūmir ā diśatu yad dhanaṃ kāmayāmahe |
bhago anuprayuṅktām indra etu purogavaḥ || 40 ||
yasyāṃ gāyanti nṛtyanti bhūmyāṃ martyā vyailabāḥ |
yudhyante yasyām ākrando yasyām vadati dundubhiḥ |
sā no bhūmiḥ pra ṇudatāṃ sapatnān asapatnaṃ mā pṛthivī kṛṇotu || 41 ||
yasyām annaṃ vrīhiyavau yasyā imāḥ pañca kṛṣṭayaḥ |
bhūmyai parjanyapatnyai namo 'stu varṣamedase || 42 ||
yasyāḥ puro devakṛtāḥ kṣetre yasyā vikurvate |
prajāpatiḥ pṛthivīṃ viśvagarbhām āśāmāśāṃ raṇyāṃ naḥ kṛṇotu || 43 ||
nidhiṃ bibhratī bahudhā guhā vasu maṇiṃ hiraṇyaṃ pṛthivī dadātu me |
vasūni no vasudā rāsamānā devī dadhātu sumanasyamānā || 44 ||
janaṃ bibhratī bahudhā vivācasaṃ nānādharmāṇaṃ pṛthivī yathaukasam |
sahasraṃ dhārā draviṇasya me duhāṃ dhruveva dhenur anapasphurantī || 45 ||
yas te sarpo vṛścikas tṛṣṭadaṃśmā hemantajabdho bhṛmalo guhā śaye |
krimir jinvat pṛthivi yadyad ejati prāvṛṣi tan naḥ sarpan mopa sṛpad yac chivaṃ tena no mṛḍa || 46 ||
ye te panthāno bahavo janāyanā rathasya vartmānasaś ca yātave |
yaiḥ saṃcaranty ubhaye bhadrapāpās taṃ panthānaṃ jayemānamitram ataskaraṃ yac chivaṃ tena no mṛḍa || 47 ||
malvaṃ bibhratī gurubhṛd bhadrapāpasya nidhanaṃ titikṣuḥ |
varāheṇa pṛthivī saṃvidānā sūkarāya vi jihīte mṛgāya || 48 ||
ye ta āraṇyāḥ paśavo mṛgā vane hitāḥ siṃhā vyāghrāḥ puruṣādaś caranti |
ulaṃ vṛkaṃ pṛthivi duchunām ita ṛkṣīkāṃ rakṣo apa bādhayāsmat || 49 ||
ye gandharvā apsaraso ye cārāyāḥ kimīdinaḥ |
piśācānt sarvā rakṣāṃsi tān asmad bhūme yāvaya || 50 ||
yāṃ dvipādaḥ pakṣiṇaḥ saṃpatanti haṃsāḥ suparṇāḥ śakunā vayāṃsi |
yasyāṃ vāto mātariśveyate rajāṃsi kṛṇvaṃś cyāvayaṃś ca vṛkṣān |
vātasya pravām upavām anu vāty arciḥ || 51 ||
yasyāṃ kṛṣṇam aruṇaṃ ca saṃhite ahorātre vihite bhūmyām adhi |
varṣeṇa bhūmiḥ pṛthivī vṛtāvṛtā sā no dadhātu bhadrayā priye dhāmanidhāmani || 52 ||
dyauś ca ma idaṃ pṛthivī cāntarikṣaṃ ca me vyacaḥ |
agniḥ sūrya āpo medhāṃ viśve devāś ca saṃ daduḥ || 53 ||
aham asmi sahamāna uttaro nāma bhūmyām |
abhīṣāḍ asmi viśvāṣāḍ āśāmāśāṃ viṣāsahiḥ || 54 ||
ado yad devi prathamānā purastād devair uktā vyasarpo mahitvam |
ā tvā subhūtam aviśat tadānīm akalpayathāḥ pradiśaś catasraḥ || 55 ||
ye grāmā yad araṇyaṃ yāḥ sabhā adhi bhūmyām |
ye saṃgrāmāḥ samitayas teṣu cāru vadema te || 56 ||
aśva iva rajo dudhuve vi tān janān ya ākṣiyan pṛthivīṃ yād ajāyata |
mandrāgretvarī bhuvanasya gopā vanaspatīnāṃ gṛbhir oṣadhīnām || 57 ||
yad vadāmi madhumat tad vadāmi yad īkṣe tad vananti mā |
tviṣīmān asmi jūtimān avānyān hanmi dodhataḥ || 58 ||
śantivā surabhiḥ syonā kīlālodhnī payasvatī |
bhūmir adhi bravītu me pṛthivī payasā saha || 59 ||
yām anvaichad dhaviṣā viśvakarmāntar arṇave rajasi praviṣṭām |
bhujiṣyaṃ pātraṃ nihitaṃ guhā yad āvir bhoge abhavan mātṛmadbhyaḥ || 60 ||
tvam asy āvapanī janānām aditiḥ kāmadughā paprathānā |
yat ta ūnaṃ tat ta ā pūrayāti prajāpatiḥ prathamajā ṛtasya || 61 ||
upasthās te anamīvā ayakṣmā asmabhyaṃ santu pṛthivi prasūtāḥ |
dīrghaṃ na āyuḥ pratibudhyamānā vayaṃ tubhyaṃ balihṛtaḥ syāma || 62 ||
bhūme mātar ni dhehi mā bhadrayā supratiṣṭhitam |
saṃvidānā divā kave śriyāṃ mā dhehi bhūtyām || 63 ||
oṃ śāntiḥ śāntiḥ śāntiḥ ||
Vollständige deutsche Übersetzung
Die Erde trägt das Leben — Verse 1–16
Om.
1 Die große Wahrheit, das machtvolle Rita, Diksha, die Weihe, Tapas, Brahman und Yajna tragen die Erde. Sie, die Herrin des Gewesenen und des Künftigen, die Erde, schaffe uns weiten Lebensraum.
2 Unbedrängt mögen wir unter den Menschen leben. Ihr gehören Höhen und Tiefen und die weiten Ebenen; sie trägt Pflanzen mit vielerlei Kräften. Die Erde breite sich für uns aus und lasse uns gedeihen.
3 Auf ihr sind das Meer, die Flüsse und die Wasser. Auf ihr entstanden Nahrung und Ackerbau. Auf ihr wird belebt, was atmet und sich regt. Diese Erde lasse uns als Erste an ihrer Fülle trinken.
4 Ihr, der Erde, gehören die vier Himmelsrichtungen. Auf ihr entstanden Nahrung und Ackerbau. Sie trägt in vielerlei Gestalt, was atmet und sich regt. Diese Erde schenke uns Kühe und Nahrung.
5 Auf ihr wirkten in früher Zeit unsere Vorfahren; auf ihr überwanden die Devas die Asuras. Sie ist die Wohnstätte der Kühe, Pferde und Vögel. Die Erde schenke uns Glück und leuchtende Kraft.
6 Alles trägt sie, Schätze birgt sie, festen Halt gibt sie. Golden ist ihre Brust; alles Lebendige ruht in ihr. Sie trägt Agni Vaishvanara, das allgegenwärtige Feuer. Die Erde, deren Stier Indra ist, schenke uns Wohlstand.
7 Die Devas, die niemals schlafen, hüten die allgebende Erde unermüdlich und ohne Nachlässigkeit. Sie lasse uns die geliebte Süße zufließen und übergieße uns mit Glanz.
8 Am Anfang war sie Wasser im Urmeer. Die Weisen spürten ihr mit ihren geheimen Kräften nach. Ihr unsterbliches Herz ruht, von Wahrheit umhüllt, im höchsten Himmelsraum. Diese Erde gebe uns Leuchtkraft und Stärke in einem vortrefflichen Reich.
9 Auf ihr ziehen die Wasser ihre Bahnen, Tag und Nacht strömen sie unermüdlich. Diese Erde mit ihren vielen Quellen lasse uns nährende Milch zufließen und übergieße uns mit Glanz.
10 Die Ashvins haben sie ausgemessen; Vishnu hat sie mit seinen Schritten durchmessen. Indra, der Herr der Kraft, hat sie für sich von Feinden befreit. Diese Erde lasse uns ihre Milch zuströmen, wie eine Mutter ihrem Sohn.
11 Deine Hügel, deine schneebedeckten Berge und deine Wälder, Erde, seien uns wohltuend. Auf der braunen, schwarzen, roten, vielgestaltigen Erde, auf der festen, von Indra behüteten Erde stehe ich unbesiegt, ungeschlagen und unverletzt.
12 Deine Mitte, Erde, und dein Nabel, die nährenden Kräfte, die aus deinem Leib hervorgegangen sind: Lass uns in ihnen geborgen sein; reinige uns. Die Erde ist meine Mutter, ich bin ihr Sohn. Parjanya ist unser Vater; er möge uns nähren.
13 Auf ihr wird der Altar abgesteckt; auf ihr vollziehen die Schaffenden das Yajna. Auf ihr werden vor der Opfergabe die Pfähle errichtet, aufrecht und hell. Diese Erde möge wachsen und uns wachsen lassen.
14 Wer uns hasst, Erde, wer uns bekämpft, wer uns mit feindlichem Gedanken oder mit einer Waffe bedroht: Den gib in unsere Gewalt, Erde, die du schon vor uns gewirkt hast.
15 Aus dir geboren, wandeln die Sterblichen auf dir. Du trägst die Zweibeiner, du trägst die Vierbeiner. Dir gehören die fünf Menschengeschlechter, denen Surya beim Aufgehen mit seinen Strahlen unsterbliches Licht ausbreitet.
16 Alle diese Geschöpfe mögen uns gemeinsam Fülle schenken. Erde, gib mir die Süße der Sprache.
Feuer, Duft und heilige Gegenwart — Verse 17–30
17 Auf der alles hervorbringenden Mutter der Pflanzen, auf der festen, durch Dharma getragenen Erde, auf der segensreichen, wohltuenden mögen wir alle Tage wandeln.
18 Groß bist du geworden, eine weite Wohnstätte. Mächtig sind dein Stoß, dein Beben und dein Zittern. Der große Indra schützt dich unablässig. Lass uns strahlen, Erde, wie Gold vor unseren Augen. Niemand möge uns hassen.
19 Agni ist in der Erde und in den Pflanzen; die Wasser tragen Agni, Agni ist in den Steinen. Agni ist im Inneren der Menschen; in Kühen und Pferden wohnen seine Feuer.
20 Agni wärmt vom Himmel her; der weite Luftraum gehört dem Deva Agni. Die Sterblichen entzünden ihn, den Träger der Opfergaben, der Ghee liebt.
21 Die Erde, deren Gewand das Feuer ist, deren Knie dunkel sind, mache mich leuchtend und scharf an Kraft.
22 Auf der Erde bringen die Menschen den Devas das Yajna dar, die wohlbereitete Opfergabe. Auf der Erde leben die Sterblichen aus eigener Kraft und von Nahrung. Diese Erde schenke uns Prana und Lebenszeit. Sie lasse mich ein hohes Alter erreichen.
23 Dein Duft, Erde, der aus dir hervorgegangen ist, den Pflanzen und Wasser tragen, an dem Gandharvas und Apsaras Anteil haben: Mit ihm erfülle mich mit Wohlgeruch. Niemand möge uns hassen.
24 Dein Duft, der in den Lotus eingegangen ist, den die Unsterblichen bei der Hochzeit der Sonnentochter Surya zusammenbrachten, dein ursprünglicher Duft, Erde: Mit ihm erfülle mich mit Wohlgeruch. Niemand möge uns hassen.
25 Dein Duft in den Menschen, das Glück und die Anmut in Frauen und Männern, die Kraft in Pferden und Helden, in Wildtieren und Elefanten, der Glanz in einem jungen Mädchen: Mit all dem verbinde auch uns, Erde. Niemand möge uns hassen.
26 Fels ist die Erde, Stein und Staub. Fest zusammengefügt und getragen ist sie. Dieser Erde mit ihrer goldenen Brust habe ich meine Verehrung dargebracht.
27 Auf ihr stehen die Bäume und die Herren des Waldes alle Tage fest verwurzelt. Die Erde, die alles trägt und selbst getragen ist, rufen wir an.
28 Beim Aufstehen, beim Sitzen, beim Stehen und beim Vorwärtsschreiten mögen wir mit rechtem und linkem Fuß sicher auf der Erde gehen.
29 Ich rufe die reinigende Erde an, die geduldige, durch das heilige Wort gestärkte. Du trägst Kraft, Gedeihen, Nahrung und Ghee. Auf dir, Erde, wollen wir uns niederlassen.
30 Reine Wasser mögen für unseren Körper fließen. Was an Unreinheit an uns haftet, legen wir auf den Widersacher. Mit dem Mittel der Läuterung, Erde, reinige ich mich.
Schonung der Erde und Vielfalt der Menschen — Verse 31–45
31 Deine Richtungen im Osten und im Norden, im Süden und im Westen, Erde, seien mir freundlich, wenn ich auf dir wandere. Möge ich nicht stürzen, wenn ich mich auf die Welt stütze.
32 Stoße uns nicht vom Westen oder vom Osten her, auch nicht vom Norden oder vom Süden. Sei uns zum Heil, Erde. Wegelagerer mögen uns nicht finden; halte die tödliche Waffe weit von uns fern.
33 So weit ich dich, Erde, im Licht der Sonne überschaue, so weit möge meine Sehkraft reichen, Jahr um Jahr, ohne zu schwinden.
34 Wenn ich im Liegen mich auf die rechte oder linke Seite wende, wenn wir mit ausgestrecktem Körper auf dir ruhen, verletze uns dabei nicht, Erde, die du allem als Lager dienst.
35 Was ich aus dir herausgrabe, Erde, das möge rasch wieder nachwachsen. Möge ich deine Lebensstellen nicht treffen, möge ich dein Herz nicht verletzen, du Reinigende.
36 Dein Sommer, Erde, deine Regenzeit, Herbst, Winter, kühle Zeit und Frühling, deine geordneten Jahreszeiten und Jahre, deine Tage und Nächte mögen uns nähren.
37 Du Reinigende, die du bebend die Schlange abgeschüttelt hast, in der die Feuer ruhten, die in den Wassern sind: Du hast die Dasyus, die Verächter der Devas, von dir gewiesen und Indra erwählt, Vritra verworfen. Du hast dich dem Mächtigen anvertraut, dem kraftvollen, zeugungsstarken Stier.
38 Auf ihr stehen die Halle und die Wagen für die Opfergaben; auf ihr wird der Opferpfahl errichtet. Auf ihr singen die Kenner des heiligen Wortes Rigverse, Samangesänge und Yajusformeln. Auf ihr vereinen sich die Priester, damit Indra Soma trinke.
39 Auf ihr sangen die früheren Rishis, die Schöpfer der Wesen, die Kühe hervor: die sieben Weisen durch ihre heilige Zusammenkunft, durch Yajna und Tapas.
40 Diese Erde führe uns zu dem Reichtum, den wir ersehnen. Bhaga schließe sich uns an; Indra gehe uns voran.
41 Auf ihr singen und tanzen die Sterblichen mit lauten Stimmen. Auf ihr wird gekämpft; auf ihr ertönen Schlachtruf und Trommel. Diese Erde vertreibe unsere Widersacher. Sie lasse mich frei von Feinden sein.
42 Auf ihr wachsen Reis und Gerste, unsere Nahrung; ihr gehören die fünf Menschengeschlechter. Verehrung der Erde, der Gemahlin Parjanyas, die der Regen fruchtbar macht.
43 Ihr gehören die von Devas geschaffenen Burgen; auf ihrem Feld entfalten die Menschen ihr Wirken. Prajapati mache uns die Erde, den Mutterschoß von allem, in jeder Gegend lieb und angenehm.
44 Sie trägt verborgene Schätze an vielen Orten. Die Erde gebe mir Edelsteine und Gold. Die Göttin, die Güter schenkt, gewähre uns ihre Gaben mit freundlichem Sinn.
45 Die Erde trägt Menschen mit vielen Sprachen, mit unterschiedlichen Dharmas, jeden an seinem Wohnort. Tausend Ströme des Wohlstands lasse sie mir zufließen, wie eine ruhig stehende Kuh, die beim Melken nicht ausschlägt.
Geborgenheit im Schoß der Mutter — Verse 46–63
46 Deine Schlange, dein Skorpion, das schmerzhaft beißende Getier, das winterstarr und verborgen in seiner Höhle liegt, jeder Wurm, der sich in der Regenzeit belebt und regt: Sie mögen kriechen, doch uns nicht nahe kommen. Mit deiner gütigen Kraft sei uns gnädig, Erde.
47 Deine vielen Wege, auf denen die Menschen gehen, die Bahnen für Wagen und Karren, auf denen Gute und Böse wandern: Mögen wir diese Wege frei von Feinden und Räubern durchschreiten. Mit deiner gütigen Kraft sei uns gnädig, Erde.
48 Du trägst den Törichten und schwere Lasten; geduldig nimmst du Gute und Böse in dich auf. Im Einvernehmen mit dem Eber öffnest du dich dem wilden Schwein.
49 Deine Waldtiere, die in der Wildnis leben, Löwen, Tiger und andere Menschenfresser, Schakal, Wolf, Unheil, die Rikshika und die Rakshasas: Halte sie von uns fern, Erde.
50 Gandharvas und Apsaras, Arayas und Kimidins, Pishachas und alle Rakshasas: Halte sie von uns fern, Erde.
51 Zu ihr fliegen die zweifüßigen Geflügelten, Schwäne, Adler und die anderen Vögel. Auf ihr zieht Vata Matarishvan dahin, wirbelt Staub auf und bewegt die Bäume. Dem Hin- und Herwehen des Windes folgt die Flamme.
52 Auf ihr sind die dunkle und die rötliche Gestalt vereint, Nacht und Tag, auf der Erde geordnet. Vom Regen umhüllt und bedeckt, führe uns die weite Erde freundlich in jede geliebte Wohnstätte.
53 Himmel, Erde und der Raum dazwischen haben mir diese Weite gegeben. Agni, Surya, die Wasser und alle Devas haben mir gemeinsam Medha, Einsicht, geschenkt.
54 Ich bin der Standhafte, der Überlegene auf der Erde. Ich bezwinge Widerstand, überwinde alles, bin siegreich in jeder Richtung.
55 Als du, Göttin, dich am Anfang ausbreitetest, von den Devas angerufen, und deine Größe entfaltetest, ging Wohlergehen in dich ein. Du ordnetest die vier Himmelsrichtungen.
56 In deinen Dörfern und Wäldern, in den Versammlungen auf der Erde, unter den Heerscharen und in den Zusammenkünften mögen wir sprechen, was dir wohlgefällt.
57 Wie ein Pferd den Staub abschüttelt, hat sie die Völker abgeschüttelt, die seit ihrer Geburt auf ihr wohnten. Freude bringend, voranschreitend, Hüterin der Welt, ist sie die Bewahrerin der Waldbäume und Pflanzen.
58 Was ich spreche, möge von Süße erfüllt sein. Wohin ich blicke, mögen sie mir mit Liebe begegnen. Leuchtend bin ich, voller Schwung. Ich schlage die anderen nieder, die mich bedrängen.
59 Friedlich, duftend und wohltuend, mit süßem Trank im Euter, reich an Milch, spreche die Erde ihren Segen über mich und schenke mir ihre nährende Fülle.
60 Vishvakarman suchte sie mit seiner Opfergabe, als sie im Urmeer in die dunkle Weite eingegangen war. Das verborgene Gefäß des Genusses wurde den von Müttern Geborenen zur Freude offenbar.
61 Du bist das Gefäß der Menschen, die weit ausgebreitete, wunscherfüllende Aditi. Was dir fehlt, das fülle Prajapati dir auf, der Erstgeborene des Rita.
62 Dein Schoß, Erde, sei für uns frei von Leiden und Krankheit und bringe uns Gutes hervor. Mögen wir, zu langem Leben erwachend, dir unsere Gaben darbringen.
63 Mutter Erde, lass mich freundlich auf festem Grund ruhen. Im Einklang mit dem Himmel, du Weise, gründe mich in Shri und in gedeihender Fülle.
Om. Shanti, Shanti, Shanti. Frieden, Frieden, Frieden.
Vollständiger Sanskrittext in Devanagari
ॐ सत्यं बृहद् ऋतम् उग्रं दीक्षा तपो ब्रह्म यज्ञः पृथिवीं धारयन्ति ।
सा नो भूतस्य भव्यस्य पत्न्य् उरुं लोकं पृथिवी नः कृणोतु ॥ १ ॥
असंबाधं मध्यतो मानवानां यस्या उद्वतः प्रवतः समं बहु ।
नानावीर्या ओषधीर् या बिभर्ति पृथिवी नः प्रथतां राध्यतां नः ॥ २ ॥
यस्यां समुद्र उत सिन्धुर् आपो यस्याम् अन्नं कृष्टयः संबभूवुः ।
यस्याम् इदं जिन्वति प्राणद् एजत् सा नो भूमिः पूर्वपेये दधातु ॥ ३ ॥
यस्याश् चतस्रः प्रदिशः पृथिव्या यस्याम् अन्नम् कृष्टयः संबभूवुः ।
या बिभर्ति बहुधा प्राणद् एजत् सा नो भूमिर् गोष्व् अप्य् अन्ने दधातु ॥ ४ ॥
यस्यां पूर्वे पूर्वजना विचक्रिरे यस्यां देवा असुरान् अभ्यवर्तयन् ।
गवाम् अश्वानां वयसश् च विष्ठा भगं वर्चः पृथिवी नो दधातु ॥ ५ ॥
विश्वंभरा वसुधानी प्रतिष्ठा हिरण्यवक्षा जगतो निवेशनी ।
वैश्वानरं बिभ्रती भूमिर् अग्निम् इन्द्रऋषभा द्रविणे नो दधातु ॥ ६ ॥
यां रक्षन्त्य् अस्वप्ना विश्वदानीं देवा भूमिं पृथिवीम् अप्रमादम् ।
सा नो मधु प्रियं दुहाम् अथो उक्षतु वर्चसा ॥ ७ ॥
यार्णवे ऽधि सलिलम् अग्र आसीत् यां मायाभिर् अन्वचरन् मनीषिणः ।
यस्या हृदयं परमे व्योमन्त् सत्येनावृतम् अमृतं पृथिव्याः ।
सा नो भूमिस् त्विषिं बलं राष्ट्रे दधातूत्तमे ॥ ८ ॥
यस्याम् आपः परिचराः समानीर् अहोरात्रे अप्रमादं क्षरन्ति ।
सा नो भूमिर् भूरिधारा पयो दुहाम् अथो उक्षतु वर्चसा ॥ ९ ॥
याम् अश्विनाव् अमिमातां विष्णुर् यस्यां विचक्रमे ।
इन्द्रो यां चक्र आत्मने ऽनमित्रां शचीपतिः ।
सा नो भूमिर् वि सृजतां माता पुत्राय मे पयः ॥ १० ॥
गिरयस् ते पर्वता हिमवन्तो ऽरण्यं ते पृथिवि स्योनम् अस्तु ।
बभ्रुं कृष्णां रोहिणीं विश्वरूपां ध्रुवां भूमिं पृथिवीम् इन्द्रगुप्ताम् ।
अजीतो ऽहतो अक्षतो ऽध्य् अष्ठाम् पृथिवीम् अहम् ॥ ११ ॥
यत् ते मध्यं पृथिवि यच् च नभ्यं यास् त ऊर्जस् तन्वः संबभूवुः ।
तासु नो धेह्य् अभि नः पवस्व माता भूमिः पुत्रो अहं पृथिव्याः पर्जन्यः पिता स उ नः पिपर्तु ॥ १२ ॥
यस्यां वेदिं परिगृह्णन्ति भूम्यां यस्यां यज्ञं तन्वते विश्वकर्माणः ।
यस्यां मीयन्ते स्वरवः पृथिव्याम् ऊर्ध्वाः शुक्रा आहुत्याः पुरस्तात् ।
सा नो भूमिर् वर्धयद् वर्धमाना ॥ १३ ॥
यो नो द्वेषत् पृथिवि यः पृतन्याद् यो ऽभिदासान् मनसा यो वधेन ।
तं नो भूमे रन्धय पूर्वकृत्वरि ॥ १४ ॥
त्वज् जातास् त्वयि चरन्ति मर्त्यास् त्वं बिभर्षि द्विपदस् त्वं चतुष्पदः ।
तवेमे पृथिवि पञ्च मानवा येभ्यो ज्योतिर् अमृतं मर्त्येभ्य उद्यन्त् सूर्यो रश्मिभिर् आतनोति ॥ १५ ॥
ता नः प्रजाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृथिवि धेहि मह्यम् ॥ १६ ॥
विश्वस्वं मातरम् ओषधीनां ध्रुवां भूमिं पृथिवीं धर्मणा धृताम् ।
शिवां स्योनाम् अनु चरेम विश्वहा ॥ १७ ॥
महत् सधस्थं महती बभूविथ महान् वेग एजथुर् वेपथुष् टे ।
महांस् त्वेन्द्रो रक्षत्य् अप्रमादम् ।
सा नो भूमे प्र रोचय हिरण्यस्येव संदृशि मा नो द्विक्षत कश् चन ॥ १८ ॥
अग्निर् भूम्याम् ओषधीष्व् अग्निम् आपो बिभ्रत्य् अग्निर् अश्मसु ।
अग्निर् अन्तः पुरुषेषु गोष्व् अश्वेष्व् अग्नयः ॥ १९ ॥
अग्निर् दिव आ तपत्य् अग्नेर् देवस्योर्व् अन्तरिक्षम् ।
अग्निं मर्तास इन्धते हव्यवाहं घृतप्रियम् ॥ २० ॥
अग्निवासाः पृथिव्य् असितज्ञूस् त्विषीमन्तं संशितं मा कृणोतु ॥ २१ ॥
भूम्यां देवेभ्यो ददति यज्ञं हव्यम् अरंकृतम् ।
भूम्यां मनुष्या जीवन्ति स्वधयान्नेन मर्त्याः ।
सा नो भूमिः प्राणम् आयुर् दधातु जरदष्टिं मा पृथिवी कृणोतु ॥ २२ ॥
यस् ते गन्धः पृथिवि संबभूव यं बिभ्रत्य् ओषधयो यम् आपः ।
यं गन्धर्वा अप्सरसश् च भेजिरे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश् चन ॥ २३ ॥
यस् ते गन्धः पुष्करम् आविवेश यं संजभ्रुः सूर्याया विवाहे ।
अमर्त्याः पृथिवि गन्धम् अग्रे तेन मा सुरभिं कृणु मा नो द्विक्षत कश् चन ॥ २४ ॥
यस् ते गन्धः पुरुषेषु स्त्रीषु पुंसु भगो रुचिः ।
यो अश्वेषु वीरेषु यो मृगेषूत हस्तिषु ।
कन्यायां वर्चो यद् भूमे तेनास्मां अपि सं सृज मा नो द्विक्षत कश् चन ॥ २५ ॥
शिला भूमिर् अश्मा पांसुः सा भूमिः संधृता धृता ।
तस्यै हिरण्यवक्षसे पृथिव्या अकरं नमः ॥ २६ ॥
यस्यां वृक्षा वानस्पत्या ध्रुवास् तिष्ठन्ति विश्वहा ।
पृथिवीं विश्वधायसं धृताम् अछावदामसि ॥ २७ ॥
उदीराणा उतासीनास् तिष्ठन्तः प्रक्रामन्तः ।
पद्भ्यां दक्षिणसव्याभ्यां मा व्यथिष्महि भूम्याम् ॥ २८ ॥
विमृग्वरीं पृथिवीम् आ वदामि क्षमां भूमिं ब्रह्मणा वावृधानाम् ।
ऊर्जं पुष्टं बिभ्रतीम् अन्नभागं घृतं त्वाभि नि षीदेम भूमे ॥ २९ ॥
शुद्धा न आपस् तन्वे क्षरन्तु यो नः सेदुर् अप्रिये तं नि दध्मः ।
पवित्रेण पृथिवि मोत् पुनामि ॥ ३० ॥
यास् ते प्राचीः प्रदिशो या उदीचीर् यास् ते भूमे अधराद् याश् च पश्चात् ।
स्योनास् ता मह्यं चरते भवन्तु मा नि पप्तं भुवने शिश्रियाणः ॥ ३१ ॥
मा नः पश्चान् मा पुरस्तान् नुदिष्ठा मोत्तराद् अधराद् उत ।
स्वस्ति भूमे नो भव मा विदन् परिपन्थिनो वरीयो यावया वधम् ॥ ३२ ॥
यावत् ते ऽभि विपश्यामि भूमे सूर्येण मेदिना ।
तावन् मे चक्षुर् मा मेष्टोत्तरामुत्तरां समाम् ॥ ३३ ॥
यच् छयानः पर्यावर्ते दक्षिणं सख्यम् अभि भूमे पार्श्वम् उत्तानास् त्वा प्रतीचीं यत् पृष्टीभिर् अधिशेमहे ।
मा हिंसीस् तत्र नो भूमे सर्वस्य प्रतिशीवरि ॥ ३४ ॥
यत् ते भूमे विखनामि क्षिप्रं तद् अपि रोहतु ।
मा ते मर्म विमृग्वरि मा ते हृदयम् अर्पिपम् ॥ ३५ ॥
ग्रीष्मस् ते भूमे वर्षाणि शरद् धेमन्तः शिशिरो वसन्तः ।
ऋतवस् ते विहिता हायनीर् अहोरात्रे पृथिवि नो दुहाताम् ॥ ३६ ॥
याप सर्पं विजमाना विमृग्वरी यस्याम् आसन्न् अग्नयो ये अप्स्व् अन्तः ।
परा दस्यून् ददती देवपीयून् इन्द्रं वृणाना पृथिवी न वृत्रम् शक्राय दध्रे वृषभाय वृष्णे ॥ ३७ ॥
यस्यां सदोहविर्धाने यूपो यस्यां निमीयते ।
ब्रह्माणो यस्याम् अर्चन्त्य् ऋग्भिः साम्ना यजुर्विदः युज्यन्ते यस्याम् ऋत्विजः सोमम् इन्द्राय पातवे ॥ ३८ ॥
यस्यां पूर्वे भूतकृत ऋषयो गा उदानृचुः ।
सप्त सत्रेण वेधसो यज्ञेन तपसा सह ॥ ३९ ॥
सा नो भूमिर् आ दिशतु यद् धनं कामयामहे ।
भगो अनुप्रयुङ्क्ताम् इन्द्र एतु पुरोगवः ॥ ४० ॥
यस्यां गायन्ति नृत्यन्ति भूम्यां मर्त्या व्यैलबाः ।
युध्यन्ते यस्याम् आक्रन्दो यस्याम् वदति दुन्दुभिः ।
सा नो भूमिः प्र णुदतां सपत्नान् असपत्नं मा पृथिवी कृणोतु ॥ ४१ ॥
यस्याम् अन्नं व्रीहियवौ यस्या इमाः पञ्च कृष्टयः ।
भूम्यै पर्जन्यपत्न्यै नमो ऽस्तु वर्षमेदसे ॥ ४२ ॥
यस्याः पुरो देवकृताः क्षेत्रे यस्या विकुर्वते ।
प्रजापतिः पृथिवीं विश्वगर्भाम् आशामाशां रण्यां नः कृणोतु ॥ ४३ ॥
निधिं बिभ्रती बहुधा गुहा वसु मणिं हिरण्यं पृथिवी ददातु मे ।
वसूनि नो वसुदा रासमाना देवी दधातु सुमनस्यमाना ॥ ४४ ॥
जनं बिभ्रती बहुधा विवाचसं नानाधर्माणं पृथिवी यथौकसम् ।
सहस्रं धारा द्रविणस्य मे दुहां ध्रुवेव धेनुर् अनपस्फुरन्ती ॥ ४५ ॥
यस् ते सर्पो वृश्चिकस् तृष्टदंश्मा हेमन्तजब्धो भृमलो गुहा शये ।
क्रिमिर् जिन्वत् पृथिवि यद्यद् एजति प्रावृषि तन् नः सर्पन् मोप सृपद् यच् छिवं तेन नो मृड ॥ ४६ ॥
ये ते पन्थानो बहवो जनायना रथस्य वर्त्मानसश् च यातवे ।
यैः संचरन्त्य् उभये भद्रपापास् तं पन्थानं जयेमानमित्रम् अतस्करं यच् छिवं तेन नो मृड ॥ ४७ ॥
मल्वं बिभ्रती गुरुभृद् भद्रपापस्य निधनं तितिक्षुः ।
वराहेण पृथिवी संविदाना सूकराय वि जिहीते मृगाय ॥ ४८ ॥
ये त आरण्याः पशवो मृगा वने हिताः सिंहा व्याघ्राः पुरुषादश् चरन्ति ।
उलं वृकं पृथिवि दुछुनाम् इत ऋक्षीकां रक्षो अप बाधयास्मत् ॥ ४९ ॥
ये गन्धर्वा अप्सरसो ये चारायाः किमीदिनः ।
पिशाचान्त् सर्वा रक्षांसि तान् अस्मद् भूमे यावय ॥ ५० ॥
यां द्विपादः पक्षिणः संपतन्ति हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
यस्यां वातो मातरिश्वेयते रजांसि कृण्वंश् च्यावयंश् च वृक्षान् ।
वातस्य प्रवाम् उपवाम् अनु वात्य् अर्चिः ॥ ५१ ॥
यस्यां कृष्णम् अरुणं च संहिते अहोरात्रे विहिते भूम्याम् अधि ।
वर्षेण भूमिः पृथिवी वृतावृता सा नो दधातु भद्रया प्रिये धामनिधामनि ॥ ५२ ॥
द्यौश् च म इदं पृथिवी चान्तरिक्षं च मे व्यचः ।
अग्निः सूर्य आपो मेधां विश्वे देवाश् च सं ददुः ॥ ५३ ॥
अहम् अस्मि सहमान उत्तरो नाम भूम्याम् ।
अभीषाड् अस्मि विश्वाषाड् आशामाशां विषासहिः ॥ ५४ ॥
अदो यद् देवि प्रथमाना पुरस्ताद् देवैर् उक्ता व्यसर्पो महित्वम् ।
आ त्वा सुभूतम् अविशत् तदानीम् अकल्पयथाः प्रदिशश् चतस्रः ॥ ५५ ॥
ये ग्रामा यद् अरण्यं याः सभा अधि भूम्याम् ।
ये संग्रामाः समितयस् तेषु चारु वदेम ते ॥ ५६ ॥
अश्व इव रजो दुधुवे वि तान् जनान् य आक्षियन् पृथिवीं याद् अजायत ।
मन्द्राग्रेत्वरी भुवनस्य गोपा वनस्पतीनां गृभिर् ओषधीनाम् ॥ ५७ ॥
यद् वदामि मधुमत् तद् वदामि यद् ईक्षे तद् वनन्ति मा ।
त्विषीमान् अस्मि जूतिमान् अवान्यान् हन्मि दोधतः ॥ ५८ ॥
शन्तिवा सुरभिः स्योना कीलालोध्नी पयस्वती ।
भूमिर् अधि ब्रवीतु मे पृथिवी पयसा सह ॥ ५९ ॥
याम् अन्वैछद् धविषा विश्वकर्मान्तर् अर्णवे रजसि प्रविष्टाम् ।
भुजिष्यं पात्रं निहितं गुहा यद् आविर् भोगे अभवन् मातृमद्भ्यः ॥ ६० ॥
त्वम् अस्य् आवपनी जनानाम् अदितिः कामदुघा पप्रथाना ।
यत् त ऊनं तत् त आ पूरयाति प्रजापतिः प्रथमजा ऋतस्य ॥ ६१ ॥
उपस्थास् ते अनमीवा अयक्ष्मा अस्मभ्यं सन्तु पृथिवि प्रसूताः ।
दीर्घं न आयुः प्रतिबुध्यमाना वयं तुभ्यं बलिहृतः स्याम ॥ ६२ ॥
भूमे मातर् नि धेहि मा भद्रया सुप्रतिष्ठितम् ।
संविदाना दिवा कवे श्रियां मा धेहि भूत्याम् ॥ ६३ ॥
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥
Vertiefende Erläuterungen
Die Erde trägt das Leben — Verse 1–16
„Die Erde ist meine Mutter, ich bin ihr Sohn.“ Dieses Bekenntnis verändert unsere Beziehung zur Welt. Wir leben aus ihrer Nahrung, ihr Wasser durchströmt uns, aus ihren Stoffen ist unser Körper gebildet. Wir gehören zu ihr.
Die ersten Verse nennen Wahrheit, Rita, Weihe, Tapas, Brahman und Yajna als tragende Kräfte. Unser Umgang miteinander gehört also zur Verehrung der Erde. Wahrhaftigkeit und das Teilen ihrer Gaben geben dem Dank eine konkrete Gestalt. Auch die Bitte um Schutz hat hier ihren Platz: Menschen brauchen Sicherheit, damit Leben gedeihen kann.
Feuer, Duft und heilige Gegenwart — Verse 17–30
Agni wohnt in der Erde, in den Pflanzen und im Menschen. Die Hymne lässt uns göttliche Gegenwart in der stofflichen Welt entdecken. Ebenso unmittelbar ist der Duft: feuchte Erde, Blüten, Wald. Solche Wahrnehmungen können zu einer stillen Form der Verehrung werden.
Die Bitte „Niemand möge uns hassen“ begleitet die Verse über den Duft der Erde. Die Schönheit der Welt wird mit dem Wunsch nach einem guten Zusammenleben verbunden. In der alten Abwehrformel des dreißigsten Verses erscheint auch die Übertragung von Unreinheit auf einen Widersacher. Für unsere Praxis richten wir die Bitte auf Reinigung und Versöhnung. Wir wollen selbst dazu beitragen, dass Feindschaft abnimmt.
Schonung der Erde und Vielfalt der Menschen — Verse 31–45
Wir dürfen die Gaben der Erde nutzen und sollen dabei ihr Herz schonen. Vers 35 spricht diese Haltung mit großer Zärtlichkeit aus. Was entnommen wird, soll nachwachsen können. Daraus lässt sich für unseren Alltag eine klare Aufgabe ableiten: sorgsam verbrauchen, pflegen, erneuern.
Die Erde trägt Menschen vieler Sprachen und verschiedener Dharmas. Jeder braucht einen Ort zum Leben. Für unsere Religionsgemeinschaft ist dies ein kostbares Bild des Zusammenlebens. Wir können fest im Hindu Dharma verwurzelt sein und die Wege anderer achten. So wird die Verehrung der gemeinsamen Mutter auch zu einer Übung in Respekt.
Geborgenheit im Schoß der Mutter — Verse 46–63
Die Erde bietet Nahrung und Schönheit; auf ihr begegnen uns auch gefährliche Tiere, Krankheit und Gewalt. Die Hymne bringt diese Erfahrungen ohne Beschönigung vor die Mutter. In ihrem Schutz möchte der Mensch leben, sprechen, reisen und ruhen können.
Besonders nahe ist uns die Bitte um gute Worte in den Versammlungen. Auch Gemeinschaft wird durch Sprache geformt. Ein freundliches, klares Wort kann Frieden stiften. Am Ende kehrt das Gebet zur Geborgenheit zurück. Wir bitten Mutter Erde, uns fest zu gründen: in Shri, im Segen und in einem Leben, das gedeihen darf.
Video zur Vertiefung
Meditation der Liebenden Güte - Maitri Bhavana
Anregungen für die eigene Praxis
- Wende dich in einem kurzen Gebet an die göttliche Mutter und benenne deine tatsächliche Freude oder Sorge.
- Lies die Bilder der Hymne aufmerksam; lasse auch ihre kraftvollen oder ungewohnten Seiten stehen.
- Wähle ein Bild des Schutzes oder des Nährens für einige Minuten stiller Betrachtung.
- Bringe deine Dankbarkeit in einer fürsorglichen Handlung zum Ausdruck, etwa durch Teilen einer Mahlzeit.
- Schließe mit einem Friedenswunsch, der auch andere Menschen, Tiere und ihre Lebensräume einschließt.
Video zur begleitenden Praxis und Auslegung
Die 9 Bhakti Praktiken: Wie man Hingabe entwickelt
Abschließende Worte
Lass die Bitte des Grabenden einmal für etwas gelten, das du selbst verbrauchst: Möge wieder wachsen, was ich entnehme.
Siehe auch
Quellen und Literatur
- Sukadev Bretz (Hrsg.): Veden – Offenbarungen der Rishis. Hymnen zur Rezitation, Übersetzungen, Erläuterungen. Yoga Vidya Verlag, Bad Meinberg. Abschnitt „Bhumi Sukta“.
- Hymnen aus den Veden, Rezitationssammlung, Nr. 42: „Bhūmi Sūktam“.
- Atharvaveda, Shaunaka-Samhita 12.1.1–63.
- Sanskrittext zum Nachlesen: GRETIL: Atharvaveda, Shaunaka-Samhita.
Seminare
Indische Schriften
- 26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung
Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…- Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer
- 01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta
Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…- Vedamurti Dr Olaf Schönert
Mantras und Musik
- 06.12.2026 - 11.12.2026 Themenwoche: Die verborgene Kraft der Musik - Warum Musik uns so tief berührt
Entdecke, wie du Musik tiefer hören, verstehen und in dir weiterklingen lassen kannst. Mit Live-Klaviermusik, Hörtraining, Meditation und Yoga Nidra f…- Jnanadev David Ianni
- 11.12.2026 - 13.12.2026 Harmonium Lernseminar
Lerne, Harmonium zu spielen! Wenn vorhanden, bitte eigenes Harmonium mitbringen. Keine Vorkenntnisse nötig.- Jürgen Wade
