Sivavakkiyam

Sivavakkiyam (Tamil: சிவவாக்கியம்; römische Umschrift: Civavākkiyam) ist eine Sivavakkiyar (Civavākkiyar, சிவவாக்கியர்) zugeschriebene Sammlung tamilischer Siddha-Gedichte. Sie verbindet die Suche nach unmittelbarer Selbsterkenntnis mit inniger Gottesliebe, der Kraft des Mantras und der Bildsprache des inneren Yoga. Zugleich stellt sie unbequeme Fragen: Was nützt ein heiliges Zeichen ohne Wahrhaftigkeit? Was bedeutet Reinheit, wenn das Herz voller Täuschung bleibt? Und wie könnte der eine göttliche Grund durch Kaste, Herkunft oder die Namen verschiedener Gottheiten geteilt sein?

Shiva als Nataraja, der kosmische Tänzer. Im Sivavakkiyam wird seine Tanzhalle immer wieder zum Bild des inneren Bewusstseinsraumes.

Eine der eindringlichsten Aussagen des Werkes lautet: „Der Tempel ist im Geist, die Teiche sind im Geist“ (Vers 33). Dieser Ruf nach innen lädt dazu ein, genauer zu sehen, aufrichtiger zu leben und dem Göttlichen mit einem wachen Herzen zu begegnen. Auch vertraute Gebete und Rituale können dadurch neue Tiefe gewinnen. Wenn Sivavakkiyar fragt, ob der Kochtopf den Geschmack der Speise kennt (Vers 493), trifft die Frage auch den eigenen Umgang mit spirituellen Lehren: Rede ich nur über Erkenntnis, oder lasse ich mich von ihr verändern?

Neben solcher Schärfe steht eine zarte Sprache der Hingabe. „Herr, der du mich keinen Augenblick vergisst“, heißt es in Vers 480. Der Gott, den der Suchende erreichen möchte, hat ihn demnach längst nicht verlassen. Aus dieser Nähe können Vertrauen, Sammlung und ein offenes Herz wachsen. Der Text preist Shiva und Shakti, singt den Namen Ramas und widerspricht einer Trennung von Shiva und Vishnu.

Wer Yoga und Meditation vertiefen möchte, findet hier viele Anregungen für Schriftenstudium und Selbstbetrachtung. Lies jeweils einen kurzen Block, lasse ein Bild nachklingen und frage dich, was es in deinem Leben berührt. Auch Fragen und Widerspruch dürfen Raum haben. Manche Verse sprechen unmittelbar zum Herzen; andere fordern durch ihre Schärfe oder ihre rätselhaften Bilder heraus. Lass dir Zeit, ihren Sinn zu erkunden.

Umfang und Leserführung

Diese Ausgabe enthält den gesamten Versbestand der bereitgestellten Vorlage: 523 Lehrverse und zwei Eingangsverse, insgesamt 525 Textstücke. Deutsch, römische Umschrift und Tamil sind versweise miteinander verknüpft. Die deutsche Fassung ist eine sinngemäße Studienübersetzung mit gekennzeichneten Teilübersetzungen und offenen Lesarten, keine kritisch gesicherte wissenschaftliche Übersetzung. Besonders schwierige Stellen sind vor Ort erläutert; die vollständigen Schriftfassungen erlauben die Nachprüfung.

Deutsche Übersetzung · Römische Umschrift · Tamilische Schrift · Werk und Lehren · Praxis und Videos · Textgrundlage · Verwandte Texte · Seminare

Deutsche Übersetzung Sivavakkiyam

Die Nummern stehen in der Vorlage vor dem jeweils zugehörigen Vers. Der erste Schutzvers ist unnummeriert; der folgende Ganesha-Vers trägt die Nummer 0. Diese Reihenfolge bleibt hier erhalten. Die fett gesetzten Leseblock-Titel sind redaktionelle Orientierungshilfen, keine überlieferten Kapitelüberschriften. Hinweise in kursiven eckigen Klammern gehören ebenfalls zur Redaktion. Wiederholte Verse und Motive wurden nicht gestrichen.

Lesehilfe für wiederkehrende Bilder

Herr, Vater, Hara, Shambhu und der Dreiaugige bezeichnen meist Shiva. Mit Mutter ist die göttliche Kraft Shakti gemeint. Füße sind in der Sprache der Hingabe ein Bild für Zuflucht, Nähe und ehrfürchtige Verehrung. Wer die Füße des Herrn erreicht, findet bei ihm Halt.

Die fünf Silben meinen gewöhnlich Na–Ma–Si–Va–Ya, das Shiva-Mantra. Lebensluft oder Lebenshauch meint Prana, die mit dem Atem verbundene Lebenskraft. Wurzelbahn bezeichnet eine innere Energiebahn; ihre genaue Bedeutung ergibt sich erst aus dem jeweiligen Vers. Licht und Schweigen verweisen oft auf unmittelbare Erkenntnis und innere Ruhe. Die Bilder bleiben vieldeutig; diese Hinweise helfen beim Einstieg, ohne jedes Rätsel aufzulösen.

Schnellzugriff zur Übersetzung: Verse 1–100 · 101–200 · 201–300 · 301–400 · 401–500 · 501–523

Eingangsverehrung: Das heilige Wort und Ganeshas Beistand

Schutzvers (unnummeriert) Das kostbare Nama Shivaya ist Anfang und Ende, das einst von den Göttern verkündete Mantra. Den leuchtenden Laut betrachtend, spreche ich das Sivavakkiyam: Mögen Fehler, Schuld und täuschender Schein weit, weit entfliehen! [Die Zahlenbezeichnung der Götter in Zeile 2 ist nicht eindeutig.] (Umschrift · Tamil)

0. Mit gefalteten Händen verehre ich den wunscherfüllenden Herrn mit dem dunklen Elefantengesicht, damit Künste, Schriften und Erkenntnis in meinem Geist aufleuchten. Ihr Großen und Kleinen, ihr Gelehrten und Einsichtigen: Verzeiht die Fehler dessen, der wie ein Besessener singt! (Umschrift · Tamil)

Die fünf Silben und das Licht im Inneren (Verse 1–10)

1. In den fünf Silben sind Weltall und grenzenlose Weite; in ihnen sind die drei ursprünglichen Götter. In diesen fünf Silben sind A und M; in ihnen findet alles seinen Platz. (Umschrift · Tamil)

2. Laufend, laufend, immer weiter laufend, suchen Menschen das Licht, das längst in ihrem Inneren wohnt. Suchend vergehen ihre Tage; sie welken und sterben. Wie viele sind es! Unzählige Millionen über Millionen. (Umschrift · Tamil)

3. Kannst du den in der gestalttragenden Energiebahn ruhenden Atem durch Sammlung halten und zum Scheitel führen, so wird, wie der Vers verheißt, selbst der Alte jung und der Leib strahlend. Wahr sind die Füße des gnadenvollen Herrn und die Füße der Mutter. (Umschrift · Tamil)

4. Begehrt ein anderer die Frau, deren Schönheit dich fesselt, rufst du: „Soll ich ihn verschonen? Ich werde ihn erschlagen!“ Doch wenn der Todesherr kommt, trägt man diesen bald verwesenden schönen Körper zur Verbrennungsstätte und übergibt ihn dem Totenwächter. (Umschrift · Tamil)

5. Das Eine in mir kannte ich nicht. Als ich das Eine in mir erkannte – wer könnte es für mich sehen? In mir verweilend habe ich es selbst erfahren. (Umschrift · Tamil)

6. Nichts anderes finde ich, das ich bedenken könnte: Außer dir ist nichts. Ist die Täuschung, die als Erinnern und Vergessen erscheint, nur Täuschung? Du bist alles, ungeteilt, anfanglos vor jedem Anfang. Wie kommt es, dass du in mir und ich in dir bin? (Umschrift · Tamil)

7. Du bist Erde und Himmel, du die sieben wogenden Meere. Du bist Zahl und Schrift, Ton und geordneter Gesang; Auge, Edelstein und das Bild, das im Auge tanzt. Gewähre mir die Gnade, deine nahen, beständigen Füße zu erreichen. (Umschrift · Tamil)

8. Weder Hari noch Brahma: jenseits alles Jenseitigen liegt der Urgrund, erhaben über Schwarz, Rot und Weiß. Weder groß noch klein – haltet euch daran! Selbst über Turiya, den vierten Bewusstseinszustand, reicht diese unermessliche Ferne hinaus. (Umschrift · Tamil)

9. Heilige Bäder zu den drei Tageszeiten, Wassergaben in der Dämmerung, Askese und Gebetswiederholung, die Erkenntnis im Herzen und das täglich gesprochene Mantra: All das ist mir der Name meines Vaters – Rama, Rama, Rama. (Umschrift · Tamil)

10. Das Mantra löst die fünf schweren Verfehlungen. Ihr Armen, die ihr streitet: „Dies ist es, jenes nicht!“ Für jene, die es ohne Unterlass wiederholen, ist dies das heilsame Mantra: Rama, Rama, Rama. (Umschrift · Tamil)

Erkenntnis statt bloßer Gelehrsamkeit (Verse 11–20)

11. Was ist Ich, was Du, was steht zwischen beiden? Was ist Herr, was Guru? Sagt es! Was entsteht, was vergeht, was liegt jenseits des Jenseits? Was ist Erniedrigung? Es bleibt der Name: Rama, Rama, Rama. (Umschrift · Tamil)

12. Ihr Priester, die ihr gelehrte Schriften rezitiert: Wird der Veda helfen, wenn Schweiß und Atemnot euch bedrängen? Könnt ihr auch nur einen Augenblick nach innen erkennen und euch sammeln, was bleibt dann von den Übeln eurer Schriftgelehrsamkeit? Da sind Kraft, Befreiung und Vollendung. (Umschrift · Tamil)

13. Ihr lest die vier Veden, kennt aber den Weg der Erkenntnis nicht. Ihr versteht es nicht, wie Butterfett in der Milch verborgen ist. Der Herr mit dem vom Gift gezeichneten Hals wohnt in euch; doch ihr sprecht vom Todesherrn. In jener Erkenntnis hat er nicht einmal im Traum Bestand. (Umschrift · Tamil)

14. Ohne Samen gibt es keine Fortpflanzung, weder oben noch unten. Wie wäre ein Haus ohne Baumeister entstanden? Ihr Toren, die ihr die eigene Mutter verkauft, um einen Diener zu kaufen! Ohne Bewusstsein gibt es kein lebendiges Wesen – keines, keines. (Umschrift · Tamil)

15. Das anfanglose Mantra besteht aus fünf und drei, also acht Silben. Wenn ihr es im Herzen bedenkt und wiederholt, fliegen selbst hundert Millionen schwere Verfehlungen wie Baumwollflocken davon, so verkünden die vier Veden. (Umschrift · Tamil)

16. Tausend Tore des Weltalls, tausend mächtige Tore, unzählige Welten und ihre Tore! Doch das Tor dieses armen Menschen ist der Ort eines einzigen Genusses. Wer vermag das Tor zu erkennen, an dem unser Herr wohnt? [Die Zahlenfolge der zweiten Zeile bleibt unaufgelöst.] (Umschrift · Tamil)

17. Auch wenn ihr den Samaveda, alle vier Veden und sämtliche Lehrschriften gewissenhaft vortragt, erkennt ihr Shiva dadurch nicht. Lasst das Fieber des Begehrens und erfahrt ihn im Inneren: Unser Herr verweilt dann in sprachloser leiblicher Stille. (Umschrift · Tamil)

18. Zwei Muscheln und eine Flöte – durch ihr ungeordnetes Spiel vergehen so viele Menschen. Könnt ihr die beiden Muscheln ruhen lassen und die eine Flöte erklingen lassen, werdet ihr mit dem Herrn vereint leben, der die Frau als seine Hälfte trägt. [Bild der beiden seitlichen und der mittleren Atembahn.] (Umschrift · Tamil)

19. In den fünf Silben geboren und aufgewachsen, sprecht ihr, aus fünf Elementen Gebildeten, die fünf Silben. Könnt ihr den einen Laut in ihnen erkennen und aussprechen, tanzt der Herr in der Halle und sagt: „Fürchte dich nicht, fürchte dich nicht!“ (Umschrift · Tamil)

20. Fünf und fünf und wiederum fünf, anfanglos sind die fünf! Ihr Verwirrten, was redet ihr von unreifer Frucht? Könnt ihr die fünf im Herzen sammeln und still verweilen, so erscheinen weder fünf noch sechs: Das Anfanglose offenbart sich. (Umschrift · Tamil)

Vergänglichkeit und die Suche nach dem Herrn (Verse 21–30)

21. Ihr baut große Häuser, verschließt hohe Türen und freut euch: „Wir wollen leben!“ Wenn der Ruf des Todes erklingt, steht ihr ratlos da, die Hände ineinandergelegt. Wahr sind die Füße des gifttragenden Herrn und der göttlichen Mutter. (Umschrift · Tamil)

22. Solange das Boot heil ist, könnt ihr über das Wasser fahren; solange das Boot heil ist, könnt ihr euch den festen Halt sichern. Zerbricht es, bleibt die unvergleichliche Weite: kein Tanzgerät, kein Stab und niemand mehr. [Die letzten Bildwörter sind mehrdeutig; das Boot bezeichnet hier den Leib.] (Umschrift · Tamil)

23. Ihr baut Häuser und vollzieht Opfer, lebt zwischen Wahrheit und Unwahrheit mit Vieh, Kindern, Frauen und Verwandten. Kommt aber der schriftliche Ruf aus der Hand des Todesrichters, ist dieser Körper nicht einmal mehr den Preis einer Tonscherbe wert. (Umschrift · Tamil)

24. Herr, Anfangloser, vor jedem Anfang Anfangloser! Waren Frau und Mann nicht eins, bevor sie geboren wurden? Wenn der männliche Same im Mutterleib wächst: Wie kommen dann die Bewohner von Erde und Himmel zustande? [Der Ausdruck am Beginn der dritten Zeile ist in der Vorlage unklar.] (Umschrift · Tamil)

25. Wie viele Blumen habe ich einst gepflückt und weggeworfen! Wie viele Mantras ins Leere gesprochen! Wie viel Wasser vergossen, als ich unwissend umherging! Wie oft bin ich wieder und wieder um Shivas Tempel gezogen! (Umschrift · Tamil)

26. Ihr Weisen, die ihr den Wohnort des Herrn der Himmelswesen erkannt habt: Wer versteht eure längst gewonnene Einsicht? Wer nur noch vom Sinn des offenbarten Veda sprechen kann, erhebt nicht vor jedem erblickten Tempel die Hände mit dem Gedanken: „Das ist Gott.“ (Umschrift · Tamil)

27. „Fern, fern, fern!“ sagen die Trägen. Das Höchste durchdringt Erde und Himmel und ist überall. Ihr Sprachlosen, die ihr suchend durch Städte, Länder und Wälder eilt: Erkennt es unmittelbar in euch und bleibt darin fest! (Umschrift · Tamil)

28. Gold ist eines, seine Formen sind verschieden. So wohnen der rotäugige Vishnu und Shiva in uns. Ihr Menschen, die ihr über Unterschiede streitet: Der Name, der überall besteht, ist dieser eine Name. (Umschrift · Tamil)

29. Ihr entzündet Feuer, gießt Butterfett hinein und badet Tag für Tag mit Eifer im Wasser. Hört die Aussage des Veda: Wenn ihr Feuer und Wasser in euch erkennt und davon zu sprechen versteht, könnt ihr euch dann nicht mit dem unbegrenzten Licht verbinden? (Umschrift · Tamil)

30. Der Höchste lässt sich nicht in Gesang fassen; er ist Herr der höchsten Welt, der Ungebundene mit der Frau als Hälfte. Ihn mit verschlossenem Mund leise in ein Mantra einzusperren – gleicht das nicht dem Fanggerät eines Jägers? [Die letzte Zeile ist textlich schwierig; die Vorlage erläutert ein Wort als Schlingenbeutel.] (Umschrift · Tamil)

Der innere Tempel und die Frage nach Reinheit (Verse 31–40)

31. Wie das Wasser auf verborgene Weise in die junge Kokosnuss gelangt, so trat der Herr in mein Herz und machte es zu seinem Tempel. Seit er darin Wohnung nahm, öffne ich vor den Menschen der Welt nicht mehr den Mund. (Umschrift · Tamil)

32. Ihr putzt eifrig eine Glocke und bringt den Speichel der Bienen, um ihn über einen benetzten Stein zu gießen! Hat der Guru seinen Fuß auf mich gesetzt, damit auch ich, den selbst die Götter betrachten, in solchen Trennungen verharre? [Der Satzbau der zweiten Vershälfte ist unsicher; der „Bienenspeichel“ bezeichnet vermutlich Honig beziehungsweise berührte Blüten.] (Umschrift · Tamil)

33. Was ist ein Tempel? Was sind heilige Teiche? Ihr, die ihr Tempel und Teiche verehrt: Der Tempel ist im Geist, die Teiche sind im Geist. Dort gibt es weder Werden noch Vergehen – keines, keines. (Umschrift · Tamil)

34. Ihr sagt, Shiva wohne in Ziegeln, schwarzem Stein, rötlichen Lingas, Kupfer oder anderem Metall. Erkennt eure Vorstellung und erkennt euch selbst! Dann kann der Herr, der die ganze Halle erfüllt, als Tanz und Gesang offenbar werden. (Umschrift · Tamil)

35. „Verehrung, Verehrung!“ ruft ihr und vollzieht eure Riten. Wo in dieser Verehrung ist das, was Verehrung empfängt? Ist es das Anfängliche oder das Anfanglose? Was empfängt die Verehrung? Sagt deutlich, was es ist! (Umschrift · Tamil)

36. Selbst wenn ihr die vier Veden Buchstabe für Buchstabe lest, euch reichlich mit Asche bestreicht und Worte macht, ist der Herr dadurch nicht gewonnen. Wenn das Herz schmilzt und ihr aus innerer Vereinigung wahrhaftig sprecht, könnt ihr euch mit dem unbegrenzten Licht verbinden. (Umschrift · Tamil)

37. Wasser im Gefäß wird von starkem Feuer erhitzt. Ist es im Gefäß verschwunden? Hat das Feuer es getrunken? Ging es in die Erde oder in den weiten Himmel? Oder löste es, nach dem Schwinden der Täuschung, sich im Geist auf? (Umschrift · Tamil)

38. Was unterscheidet eine Frau der ausgegrenzten Kaste von einer Brahmanin? Tragen Fleisch, Haut und Knochen ein Kennzeichen? Ist die Freude mit der einen anders als mit der anderen? Prüft diese Unterscheidung in euch selbst! (Umschrift · Tamil)

39. Ihr nennt das vom Mund berührte Wasser „Speichel, unrein“. Was ist dann mit dem Veda, den ihr im Mund bewegt? Ihr trinkt Wasser, um den Speichel aus dem Mund zu entfernen: Kommt und erklärt mir, wann der Mund wirklich speichelfrei wurde! (Umschrift · Tamil)

40. Der rezitierte Veda ist speichelberührt, ebenso die Mantras und Unterweisungen; auch die sieben Welten sind davon nicht ausgenommen. Der in der Frau befindliche Same, Mond und Licht – alles nennt ihr so. Nichts ist ohne solche Berührung, nichts, nichts! (Umschrift · Tamil)

Jenseits von Kaste und äußerem Unterschied (Verse 41–50)

41. Wie wart ihr vor eurer Geburt? Wie werdet ihr nach Geburt und Tod sein? Wenn ihr das nicht bestimmt sagen könnt, ihr Orientierungslosen, schneide ich euch mit dem Schwert der fünf Silben beide Ohren ab! [Scharfe dichterische Herausforderung; keine Handlungsanweisung.] (Umschrift · Tamil)

42. Lässt sich der weite Raum erschüttern, wenn man einen Pfeil auf ihn schießt? Wird der unbewegte Milchozean auf bloßen Zuruf unruhig? Kann Dunkelheit den Yogi erreichen, der über Sinnengenuss hinausging? In der goldenen Halle leuchtet klar: Shivaya. (Umschrift · Tamil)

43. Was ist Gemüt, was Denken, was lebendiges Selbst, ihr Siddhas? Was Shakti, was Shambhu, was ist frei von Kastenunterschieden? Was Befreiung, was Wurzel, was Wurzelmantra? Sagt, was dies in dem samenlosen Samen ist! (Umschrift · Tamil)

44. Wo Gemüt, Denken und einzelnes Leben stillstehen, wo selbst Shakti und Shambhu als Unterschiede schwinden, wo keine Kaste, keine gesonderte Befreiung, Wurzel oder Wurzelmantras bleiben: Aus dem Samen, der all dies hervorbrachte, reift Shivaya. (Umschrift · Tamil)

45. Was ist Kaste? Ist alles gesammelte Wasser nicht Wasser, entstammen die fünf Elemente nicht demselben Ursprung? Ohrring, Halskette, Drahtschmuck und Fußreif – sind sie nicht alle Gold? Was soll dieses Reden von Kastenunterschieden? (Umschrift · Tamil)

46. Gemolkene Milch kehrt nicht in die Brust zurück, geschlagene Butter nicht in die Buttermilch. Der Klang der zerbrochenen Muschel kehrt ebenso wenig zurück wie das entwichene Leben in den Körper. Abgefallene Blüten und Früchte gehen nicht wieder in den Baum. Die Gestorbenen werden nicht wieder geboren – nicht, nicht! [Die nachdrückliche Aussage des Verses bleibt stehen; zu ihrem Verhältnis zur Wiedergeburtslehre siehe die Erläuterungen.] (Umschrift · Tamil)

47. Als ihr im Mutterleib lagt, nanntet ihr es nicht unrein; auch bei eurem Bad und eurer Geburt habt ihr diese Herkunft nicht so benannt. Wie wollt ihr euch mit dem makellosen Herrn verbinden? [Einige Wörter der zweiten und dritten Zeile sind in der Vorlage fehlerverdächtig.] (Umschrift · Tamil)

48. „Unrein, unrein!“ – ihr Armen, die ihr euch darüber abquält! Solange die menstruierende Frau da ist, wohin soll ihre sogenannte Unreinheit gehen? Ihr taucht wie Schildkröten unter und rezitiert viele Veden. Doch aus eben diesem Stoff ist auch euer wortgelehrter Guru herangewachsen. (Umschrift · Tamil)

49. Der Lehrer der Worte, die leuchtende Gestalt, der wahre Guru und der Vollzieher der Verehrung, der Satguru und der Ausleger der Schriften: Auch all diese Lehrer sind aus dem von euch „unrein“ genannten Stoff gewachsen. (Umschrift · Tamil)

50. Ihr schaut auf Gebetsketten und kneift die Augen zusammen. Welche Orte betrachtet ihr, was zählt und berechnet ihr immer wieder? Könnt ihr den Geist prüfen, der das Falsche erkennt, lässt sich in euch rasch das über den Körper Hinausgehende erfahren. (Umschrift · Tamil)

Einheit der Gottheiten und die innere Schau (Verse 51–60)

51. Wie man mit einer Ziege einen Tiger in die Falle lockt – willst du mich durch Reichtum blenden? Du Sieger, der den Elefanten bezwang und häutete: Zeige mir die Befreiung und bringe mich ins Freie! (Umschrift · Tamil)

52. Links ist dein Auge der Mond, rechts die Sonne; links Muschel und Diskus, rechts Dreizack, Gazelle und Axt. Erhobener Fuß und hohes Haar reichen über die acht Richtungen hinaus. Wer kann das Wunder deiner im Leib vereinten Gestalt erkennen? (Umschrift · Tamil)

53. Wie ein Maß Wasser und ein Maß Salz in der Verbindung eins werden, so wohnen der Diskusträger und Shiva zusammen. Wer den Herrn mit dem Stier und den Träger des Rades auseinanderredet, fällt in eine fruchtlose Hölle. (Umschrift · Tamil)

54. Er ist der Herr von Tillai, er ist der Herr von Srirangam; er umfasst die begrenzten Welten und ist die eine Befreiung. Manche freuen sich daran, mit Zunge und Zähnen Trennungen zu verkünden. Wer sich solcher Rede rühmt, dessen Mund verdirbt, und er vergeht. (Umschrift · Tamil)

55. In jeder Richtung und jedem Lebewesen ist unser Vater, unser Herr – das Licht, das aus dem wahren Samen aufsteigt. Wird der Geist klar und der Tempel des Veda geöffnet, dann zeigt der Tanz des Vaters den Tanz des Ganzen. (Umschrift · Tamil)

56. Erkennt den Sinn der Schriften in euch und singt aus dieser Erfahrung. Löst eure Bindungen und erreicht das Höchste. Überwindet Hochmut und Feindschaft im Inneren: Dann wohnt das Licht für immer ganz nahe in euch. (Umschrift · Tamil)

57. Was als Erkenntnis aufstieg, als Wasser kam, als schöpferischer Stoff eintrat und als Feuer erwuchs: Sprich den einen Laut, in dem fünf und drei eins sind! Sprich den Namen Rama, Rama, Rama. (Umschrift · Tamil)

58. Entstand das A in der Silbe A? Entstand das U in der Silbe U? Können A und U ohne die Silbe Si bestehen? Ihr unveränderten Yogis, erklärt dies ausführlich! (Umschrift · Tamil)

59. Du bist in den Wegen der Rechtschaffenheit, im Weltall und seinen acht Richtungen; in jeder Fähigkeit und im Geist der Suchenden. Du bist Schlaf, Wachheit und das innere Licht. Selbst wenn ich deine unvergesslichen Füße vergesse: Wohne weiterhin in mir! (Umschrift · Tamil)

60. Du bist das All und das Ungeteilte, der erste Urgrund; Kehle, Gedanke und dichterisches Wort. Die Reinen erkennen dich im inneren Lotus. Wie fein ist die Einsicht, in der deine angenommene Gestalt wahrhaft erfasst wird! (Umschrift · Tamil)

Atem, Ursprung und die Nähe des Göttlichen (Verse 61–70)

61. Im Bann schön geschminkter Augen verliert ihr euren Halt und meint, frei von Leid zu sein. Gewinnt ihr aber durch wahrhaftige Betrachtung die leuchtende Erkenntnis, so erkennt ihr Rettung und lebt über Weltalter hinweg. [Die zweite Zeile ist sprachlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

62. Ihr Unverständigen, die euch das Tor des Mutterleibs verwirrt: Betrachtet aufmerksam das Wort, das der Guru euch gab. Dann werdet ihr eine strahlende Gestalt gewinnen, göttlich werden und euch mit dem heilig leuchtenden Leib verbinden. (Umschrift · Tamil)

63. Ihr Bedürftigen, die ihr nach heiligen Badeplätzen sucht: Wo geschieht das reinigende Bad? Sagt es klar! Wenn ihr selbst als heilige Furt innerlich klar verweilt, sind die fünf Silben Shivayas euer heiliges Wasser. (Umschrift · Tamil)

64. Ihr reckt den Hals und sperrt die Augen auf; der Mund erschlafft – was ist das für ein fehlgeleitetes Tun? Im festen, anfanglosen Keim ist ein ungeschriebener Laut. Dort könnt ihr verweilen. [Das Wort für den ungeschriebenen Laut ist in der Vorlage beschädigt.] (Umschrift · Tamil)

65. Erkennt ihr die sichtbare Täuschung, die vereinten Elemente sowie Essen und Schlafen, so werden die ursprünglichen sechs und das Eine als Einheit erfahren. Rein wie die hervorgebrachten Veden, als Befreiung des Alls besteht der ursprüngliche Grund. (Umschrift · Tamil)

66. Ihr vergeht unzählige Male, dem gebärenden Tor verfallen. Ihr kennt nicht den Grund, weshalb die hängende Bananenknospe aufblüht. Öffnet das hängende Tor und forscht nach innen: Die erscheinende Täuschung weicht, und das Licht tritt hervor. (Umschrift · Tamil)

67. Ihr Unverständigen, die ihr am Tor des Umherirrens schwankt: Denkt ihr nicht daran, es zu öffnen und zur Wahrheit zu gelangen? Habt ihr es geöffnet und die Wahrheit erkannt, werdet ihr selbst die Wahrheit sein, die darin wohnte. (Umschrift · Tamil)

68. Forscht vier Zeiteinheiten lang in euch nach dem Licht, das in der Wurzelbahn aufstieg: Ihr könnt jung werden und das höchste Brahman erfahren. So lautet die wahrhaftige Bekräftigung des gifttragenden Herrn und der Mutter. (Umschrift · Tamil)

69. Bleibt das Leben etwa bestehen, bloß weil ihr bleiben wollt? Hat man euch geschaffen, damit ihr unbedingt sterben müsst? Verehrt vor dem Tod die fünf Silben, die der unbegrenzte Herr offenbarte; verliert nicht den Zugang zu diesem Heilmittel. (Umschrift · Tamil)

70. Sind die einundfünfzig Buchstaben nicht in einem Laut enthalten? Sind das den Himmel durchdringende Mantra und die vier Veden nicht eins? Aus den ursprünglichen fünf Silben ging alles hervor; als Glieder, Linga und Sockel besteht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

Der eine Laut und die Grenzen des Denkens (Verse 71–80)

71. Die Silben Shivayas sind der Ort, an dem Shiva wohnt; sie sind der wahre Laut, dem man als Weg vertrauen kann. Die fünf Silben rufen mit rechtem Mittel die Lebensluft zurück, die durch das türlose Tor hinausging. (Umschrift · Tamil)

72. Es ist weder Gestalt noch leerer Raum, haftet keinem Einzelnen an und besitzt kein besonderes Tor. Es ist weder anders noch abwesend, weder groß noch klein, auch kein Gegenstand der Rede. Wer vermag dieses schwer erkennbare Wirkliche zu sehen? (Umschrift · Tamil)

73. Ist das Selbst anfanglos? Ist das Nichtselbst anfanglos? Sind die fünf Sinne und ihre Gegenstände anfanglos? Sind die streitbaren Schriften und Sadashiva anfanglos? Ihr aufgeblähten Yogis, antwortet rasch! (Umschrift · Tamil)

74. Ihr lest Agamas, die eurem eigenen Erkennen äußerlich bleiben, und versteht nicht, worin ihr auf dem Weg irrt. Wie könnte man mit Menschen gehen, die Butter im Dorf suchen, während der Joghurt bereits im eigenen Hängegefäß steht? (Umschrift · Tamil)

75. Ihr betrachtet nicht die Vereinigung der beiden Räume, bis euch die Knochen vor Liebe schmelzen; ihr erkennt nicht das Eine, das als Raum der Gestalt besteht. Überschreitet die Vorstellung vom Raum des Keimes: Dann könnt ihr klar im heiligen Raum verweilen. [Das wiederholte Wort arangam bedeutet Raum beziehungsweise Bühne und spielt auch auf Srirangam an.] (Umschrift · Tamil)

76. Ihr bleibt voller Begehren an der Höhlung des Mutterleibs hängen, ihr armen, genussverstrickten Menschen. Erkennt sorgfältig die reinen fünf Silben und erkennt euch selbst, deren Gestalt sich auflösen wird. (Umschrift · Tamil)

77. Unzählige Millionen Götter werden auf Erden geboren, reden ohne Maß und sprechen von „mein“ und „dein“. Wie man die Augen bedeckt, obwohl der Augapfel in ihnen liegt, so verkennt man das Sehen. Alle diese Götter erwachen durch dieses eine Auge. (Umschrift · Tamil)

78. Ein umgefallenes Tongefäß hebt man auf und stellt es wieder hin; ein Bronzegefäß bewahrt man sorgfältig. Fällt aber unser Gefäß, der Körper, um, wirft man es weg, weil es stinkt. Was ist das für ein rätselhaftes Zusammenspiel, o Herr! (Umschrift · Tamil)

79. Ihr habt großen Reichtum angehäuft und seid stolz. Wisst ihr nicht, dass der Körper auf einem Holzstoß verbrennt? Kinder, Frauen und Verwandte – all dies erscheint im Spiel der Täuschung. Können sie euch begleiten, wenn der Tod euch ruft? (Umschrift · Tamil)

80. Im Ort, wo der Schöne mit der Frau vereint als Einer und als Zwei in jugendlicher Gestalt erscheint, trägt er Knochen und Konrai-Blüten und tanzt in der Halle. Wiederholt die fünf Silben: Viele Verfehlungen schwinden. (Umschrift · Tamil)

Das vergängliche Haus und das bleibende Licht (Verse 81–90)

81. Ihr lebt froh mit Vieh, Kälbern, Besitz, Frau und Kindern in hohen Häusern. Plötzlich kommen die Boten des Todes und treffen euch. Obwohl ihr seht, dass der Leib liegen bleibt und das Leben entweicht, erkennt ihr die Wahrheit nicht! (Umschrift · Tamil)

82. Deine tanzenden Füße betrachten die singenden Himmelswesen. Unser Höchster, du ordnest das fehlerlose Gefüge der Taten; Vater, der in der beständigen goldenen Halle tanzt! Blaukehliger, Bezwinger des Todes, ewig Heilvoller! (Umschrift · Tamil)

83. Wie Asche nach einem Brand im verlassenen Wald bleibt im Herzen der Erkenntnis nichts als eigener Vorzug zurück. Verbindet sich das Bewusstsein still mit dem makellosen Licht, wird Shivaya klar wie Honig, der im Inneren quillt. [Die Aussage „nichts Gutes“ der zweiten Zeile lässt mehrere Deutungen zu.] (Umschrift · Tamil)

84. Betrachte gesammelt die Weite, die in dich einströmte: Dein Geist wird zu ihr. Bedenke das Licht, das schmelzend überallhin fließt; es wird dir zum heilsamen Urgrund. (Umschrift · Tamil)

85. O Fülle, die als Licht und Reinheit Frucht trägt und die unausgesprochene Lehre verkündet! Durch den offenen Weg und den Grund des Himmels führt es zum ursprünglichen Herrn, zum Herrn des Herrn, der seit unendlicher Zeit besteht. [Der Satzbau der zweiten Vershälfte ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

86. In der Halle von Tillai, dem vom Herrn errichteten Haus, ist der erkennbare Körper aus fünf gebildet. Klang und die neun Tore gehören zu diesem Gefüge. Als Einer und als Millionen Einzelne wohnt er im Inneren. [Die dritte Zeile bleibt in ihrer genauen Aussage offen.] (Umschrift · Tamil)

87. Kannst du die im Herzen drängende Lebensluft mit Liebe zur Ruhe und in deine Nähe bringen, siehst du den Tempel der Liebenden, der sich über die acht Richtungen erstreckt. O Herr, sprich von diesem eilenden, bienengleichen Flug! (Umschrift · Tamil)

88. O Lebensluft, die sich vor Tillai verneigt! Einziger Genuss jenseits aller Grenzen! In der grenzenlosen Himmelsweite stehen Weiß und Rot in wahrer Vereinigung. [Yogische Bildsprache; keine abschließende Zuordnung der Farben.] (Umschrift · Tamil)

89. Hat der Körper das Leben angenommen oder das Leben den Körper? Welche Gestalt bestand bei ihrer Vereinigung? Wenn der belebte Körper stirbt, stirbt das Leben nicht. Lasst die Gleichsetzung mit dem Leib los, erkennt und sprecht aus Weisheit. (Umschrift · Tamil)

90. Durch A schufst du die sieben Welten; durch U nahmst du Gestalt an und bliebst. Durch M geriet die Welt in Verblendung. Als A, U und M besteht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

Mantra, Lebenshauch und der verborgene Samen (Verse 91–100)

91. Ihr Menschen, die ihr euch von Mantras verwirren lasst: Das Mantra ist nicht bloß ein im Holz durchsickernder Saft. Mantra ist die aufsteigende Lebensluft. Wer das Mantra wirklich aufgenommen hat, kennt keinen Tod. [Die zweite Zeile ist textlich und bildlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

92. Wie soll ich von dem sprechen, das kein Kennzeichen hat? Seine Art liegt jenseits aller wohlgeformten tamilischen Worte. Wie ein Blitz in einem anderen aufgeht und ganz Licht wird, so sind im Inneren nur der Herr und ich – nichts anderes. (Umschrift · Tamil)

93. Wie im Samen der Banyanbaum verborgen ist und daraus zum Baum wird, so entfaltet sich die Erfahrung ohne einen anderen Samen. Ihr Unwissenden, die ihr die sechs Wissensweisen nicht erkennt: Schaut in euch! Dort ist das höchste Brahman. (Umschrift · Tamil)

94. Das hervorgegangene Mantra ist A und U. Wer den entscheidenden Laut erkennt, ist von sieben Geburten frei. Setzt das mit Si aufsteigende Mantra in das Höchste: Als A, U und M besteht Shivaya. [Die Quelle erläutert das Höchste hier als Ort der mittleren Bahn.] (Umschrift · Tamil)

95. Na wird zu den beiden Beinen, Ma zum Bauch, Si zu den beiden Schultern, Va zum Mund und Ya zu den beiden Augen. So stehen die fünf Silben Shivayas in einer wohlgeordneten lebendigen Gestalt. (Umschrift · Tamil)

96. Im bewegten Rad am Grund, wo zwei und eins zusammenkommen, lagst du dreifach eingerollt wie ein schlafender Hund. Der machtvoll aufsteigende Muschelklang ging durch die Wurzelbahn; in der Stadt des Herrn nahm Shivaya seinen Sitz. (Umschrift · Tamil)

97. Wie die Meeresschildkröte am Ufer Eier legt und ihre Jungen Gestalt gewinnen, während sie selbst wieder im Meer schwimmt, so ist es wahr, dass die innere Betrachtung wirkt: Erinnere im eigenen Körper das Juwelenlicht, das im inneren Blütenraum wohnt. (Umschrift · Tamil)

98. In den drei Bereichen, in der aufragenden Säule und im Mund der herabhängenden Schlange steigt der Laut auf. Mutter und Vater verkündeten dieses Mantra. Der eine erscheinende Laut lässt sich nirgends vollständig aussprechen. (Umschrift · Tamil)

99. Drei mal drei sind es, nach denen die drei Götter suchen. In dem Laut, der als drei und als fünf Silben erklingt, wirken Mutter, Vater und der innere Klang. Im erscheinenden Kreis lässt sich das Ganze nicht in Worte fassen. (Umschrift · Tamil)

100. Wie ein kraftloses Gespenst oder ein Hund lagt ihr da, ihr Toren, die ihr im übelriechenden Leib herangewachsen seid. Könnt ihr die fünf tobenden Sinne bezähmen, werdet ihr in einem der sechs den Herrn mit dem geflochtenen Haar erreichen. [Die Zahlen- und Namensfügung der letzten Zeile ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

Die fünf Silben als Weg zur Erkenntnis (Verse 101–110)

101. Die Weite in euch verwirrt euch als Kreis. In den acht Lauten liegen Sammlung und Auflösung; im Rad, das als acht, acht und acht wirkt, lässt sich das Hervorgetretene erreichen, sobald wir unseren Herrn erkannt haben. (Umschrift · Tamil)

102. Auch der Sprechende ist der Herr; die Erkenntnis des Brahman ist in euch. Die fünf begehrenden Sinne schweifen umher. Sammelt diese fünf im einen Laut und bleibt ohne Rede: Dann kommt der Herr und spricht. (Umschrift · Tamil)

103. Die fünf Silben Nama Shivaya schenken die höheren Zustände. In ihnen sind die Fünfergruppen und der alte Schleier der Erscheinungen; diese fünf Silben sind in uns. Herr, erkläre uns die Wahrheit von Nama Shivaya! (Umschrift · Tamil)

104. Du Höchster jenseits des Höchsten, zwischen dir und mir besteht keine Trennung, keine Furcht. Dir erhebe und falte ich die Hände. Herr, der im schmelzenden Scheitel Nektar schenkt: Du gabst mir Kraft als Om Namah Shivaya. (Umschrift · Tamil)

105. Im Nest aus feuchter Erde wird das eingeschlossene Wesen durch beständiges Denken dem gleich, woran es denkt. Die Lehmhülle zerbricht, und es fliegt als geflügeltes Insekt hinaus. Ihr Verwirrten, erkennt darin das Wirken des Herrn! [Traditionelles Gleichnis von Wespe und verwandelter Larve, keine naturkundliche Beschreibung.] (Umschrift · Tamil)

106. Denen, die in das leuchtende Kashi kommen und dort verweilen, verkündet Vishvanatha, der Herr mit dem Lichtleib, an der Seite der Göttin das rettende Mantra: den schlichten, nektargleichen Namen Rama, Rama, Rama. (Umschrift · Tamil)

107. Auge, hervorgebrachtes Wasser und der gebogene weibliche Ursprungsraum: Man kann äußerlich darüber reden, doch dadurch entsteht keine Frucht. Die fähigen Weisen erkennen die weite Sphäre und den ursprünglichen Samen in ihr und bleiben sicher in Klarheit. [Die Bilder der ersten Zeile sind nicht zuverlässig aufzulösen.] (Umschrift · Tamil)

108. Om Namah Shivaya! Wenn du es erkannt und die Wahrheit erfahren hast; Om Namah Shivaya! Wenn die Wahrheit klar geworden ist; Om Namah Shivaya! Wenn du die Wirklichkeit erkannt hast: Dann bleibt Om Namah Shivaya, innig mit dir vereint. (Umschrift · Tamil)

109. Die neun leidbringenden Tore, das verschlossene Tor und die fünf genannten Tore geraten in Bewegung. Wer das gute Tor öffnet, durch das Tor der Erkenntnis geht und das letzte Tor erblickt, wird nicht wieder geboren. (Umschrift · Tamil)

110. Das ursprüngliche Eine wurde zu unzähligen Formen, erschien als Kastenunterschiede und als sämtliche Lebewesen. Nach dem Verweilen im Ursprung und erneutem Hervortreten in die Geburt wird es als leuchtender Weiser rein bestehen. (Umschrift · Tamil)

Der Ursprung des Lebens und die Macht des Namens (Verse 111–120)

111. Aus dem erblühten Zeugungsstoff entfaltet sich die Welt. Die Blüte bringt Verblendung, Genuss und Loslassen; die fünf Sinne verwirren sich und der Körper fällt zur Erde. Was ist dieses schwankende Spiel der Täuschung, o Herr? (Umschrift · Tamil)

112. Das Licht umfasst die Erde und den weiten Himmel, ohne an einen Ort gebunden zu sein. Niemand besitzt es allein; es ist innen wie außen gegenwärtig. Wer diese herrlichen Orte erkennt, ist ein Weiser, der Shiva kennt. (Umschrift · Tamil)

113. Ihr tragt einen irdenen Behälter, steigt auf Berge und quält euch; ihr behauptet, unerhörte Dinge vollbringen zu können. Wie soll man mit Menschen zusammenleben, die sich nicht täglich vor dem Herrn verneigen, bis die Stirn den Boden berührt? (Umschrift · Tamil)

114. Wenn das Schriftwissen auf der Zunge, Ansehen und Herkunft, das tragende Fahrzeug und die Fähigkeit zur Überlegung vergehen – was ist das für ein seltsames Geschehen, ihr Verblendeten? Am Tag, an dem der Lebenshauch still wird, ruhen auch die fünf Sinne. [Eine Wendung der dritten Zeile ist unklar.] (Umschrift · Tamil)

115. „Es gibt nichts, es gibt nichts!“ sagt ihr Armen. Könnt ihr das Eine, das selbst als Nichtsein besteht, einfach für nichtig erklären? Es ist weder bloße Abwesenheit noch ein isoliertes Eins; beide stehen vereint. Wer seine Grenze erkannt hat, wird nicht wieder geboren. (Umschrift · Tamil)

116. Kara, kara – Beschützer durch die Weltalter! Pora, pora – Heiliger, der im Kampf stand! Mara, mara – Ruhm dessen, der sieben Bäume mit einem Pfeil durchdrang! Rama, Rama, Rama: So erklingt der Name. [Lautspiel mit wiederholten Silben und Anspielung auf Rama.] (Umschrift · Tamil)

117. Auf der weiten Erde geboren, hast du einen geeigneten Körper erhalten. Wenn dieser zum Mittel der Befreiung wird, brauchst du dann noch begehrten Genuss? Sind die vier gesungenen Veden nicht über die Erde verbreitet? Suche den Namen Rama, Rama, Rama! (Umschrift · Tamil)

118. Das Leben nimmt entsprechend seinem Verdienst einen Körper an und wohnt darin. Verlässt es den Leib, verändert sich die Gestalt. Als Spiel Shivas töten Lebewesen einander; als Spiel der Shakti fressen sie einander. (Umschrift · Tamil)

119. Langer Buchstabe, Kreis und ausgefüllter weiblicher Ursprungsraum: Ich sehe darin kein getrennt bestehendes Eines. Zeichnest du mit kurzem Buchstaben, Haken und Strich, lässt sich unser Herr doch nicht in den Kreis eines langen Buchstabens bannen. [Ein Schrift- und Lauträtsel; die genaue Zuordnung ist offen.] (Umschrift · Tamil)

120. Die wahre Wirklichkeit, die selbst Himmelsgötter nicht erkennen, ist als innerer Halt des Auges mit uns vereint. Hat der Herr seine Lotusfüße auf uns gesetzt und die irdische Geburt abgeschnitten, wohnt er wahrhaft in uns. (Umschrift · Tamil)

Das obere Tor und die innere Verwandlung (Verse 121–130)

121. Das Licht jenseits des Himmels öffnet das obere Tor und tritt zur Freude des inneren Sehens in uns ein. Dann vergessen wir die Täuschung und Verwirrung der irdischen Geburt; wahr ist das vereinte Verweilen mit dem Herrn. (Umschrift · Tamil)

122. Erkenne den Atem in seinem ursprünglichen Grund. Richte dich Tag für Tag gesammelt auf den einen inneren Punkt: Du kannst in Jugend bestehen und das höchste Brahman erfahren. Dies bekräftigen der gifttragende Herr und die Mutter. (Umschrift · Tamil)

123. Wie ein Blitz entsteht, sich ausbreitet und wieder zurückgeht, so ruht der Herr in mir und geht in mein Inneres ein. Weil das Auge sein eigenes Sehen nicht erkennt, kannte ich nichts außer jenem Ich, das in mir besteht. (Umschrift · Tamil)

124. Du kannst verweilen, du kannst auf Erden verweilen; Hari und Brahma können die sieben Welten fortnehmen. Öffnet sich die Feuerkammer in der nicht empfangenden Höhlung, in der Säule ohne Fuß, sind du und ich der Herr. (Umschrift · Tamil)

125. Wenn beide als Einer im einzigen Genuss bestehen, wie sind dann Genuss und Vereinigung zu verstehen? Werden Entstehen und Vergehen in ihrem eigenen Grund geliebt und erkannt, gibt es weder Sterben noch Geborenwerden – keines, keines. (Umschrift · Tamil)

126. Die vier Veden als Elemente, das durchdringende Wasser und die Füße als Linga: Wer so liebevoll verehrt, öffnet den inneren Zugang. Die Weisen, die die Fesseln zerschneiden, gehen über Anfang und Ende hinaus und erreichen die schwer erlangbare Befreiung. (Umschrift · Tamil)

127. Ihr dreht Baumwollfäden und sprecht von Reinheit. Könnt ihr aber den Faden des Blasebalgs ordnen und das Leiden überwinden, entwirrt sich der Faden im Geist und der Todesfaden endet. Die fünf Silben Shivayas richten den Faden gerade und beenden die Sorge. [Wortspiel mit Faden, Schrift und Atembahn.] (Umschrift · Tamil)

128. Ihr Unverständigen, die ihr Riten an vergänglichen Dingen vollzieht: Sind Steine etwa Götter? Was soll ich tun außer lachen? Der dreiaugige ursprüngliche Spross, den selbst die drei nicht erkennen, ist als Schutz mit eurem Inneren vereint. Seht ihn dort! (Umschrift · Tamil)

129. Ihr Toren, die ihr morgens und abends im Wasser untertaucht: Was gewinnt der Frosch, der Tag und Nacht darin lebt? Steht früh auf und betrachtet mit dem einen der drei Augen den Ursprung: Dann werden Befreiung und Vollendung möglich. (Umschrift · Tamil)

130. „Unser Gott, euer Gott“ – gibt es denn zwei Götter? Sollen hier und dort tatsächlich zwei sein? Ist die ursprüngliche Gestalt, die hier und dort besteht, nicht eine? Wer trennende, verletzende Worte spricht, dessen Mund verdirbt, und er vergeht. (Umschrift · Tamil)

Reinheit, Geburt und das Ende des Begehrens (Verse 131–140)

131. Was zwischen den inneren Räumen lag, nennt ihr unrein; die geordnete Geburt nennt ihr unrein; trotz des vorgeschriebenen Bades sprecht ihr von Unreinheit. Wie lässt sich mit solch unduldsamen Menschen zusammenleben? (Umschrift · Tamil)

132. Aus dem Raum, in dem Klang entstand, kam das Wasser. Ihr Toren, die ihr darin verwirrt versinkt! Was ist Reinheit, was Bindung, was hat die Reinheit erkannt? Welcher Körper ist betroffen, wo ist Unterschied, wo Erkenntnis? (Umschrift · Tamil)

133. Monat für Monat nennt ihr es unrein; dann vergesst ihr dieselbe Unreinheit. Wuchs nicht, als die Monatsblutung ausblieb, daraus die körperliche Gestalt? Was sind Klang, Veda und vornehme Herkunft? Erklärt, wie der vedarezitierende Brahmane entstand! (Umschrift · Tamil)

134. Wurde das Licht klar, als das sogenannte Unreine aufhörte? Endeten die gewohnten Abläufe, als Männlichkeit schwand? Wo Weiblichkeit, Männlichkeit und Unruhe vergehen, endet auch das Reden von „unrein, unrein“: Dort steht selbst die Sprache still. [Ein Wort der dritten Zeile ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

135. Ihr Toren, die ihr den fließenden weiblichen Stoff und das daraus gefestigte Leben getrennt bewertet: Wie seid ihr denn entstanden? Stammen die „edlen Geschlechter“ nicht aus eben dem Stoff, den ihr stinkend nennt? Auch du, zorniger Tor, bist dessen gewordene Gestalt. (Umschrift · Tamil)

136. Aus dem monatlichen Blut der Frau, das ihr als schlecht betrachtet, entstand durch die Vereinigung von Mann und Frau die Menschheit überall. Sagt: In welchem Land hätte ein Leben ohne diesen Ursprung eine Gestalt angenommen? [Der Satzanschluss der dritten Zeile ist mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

137. „Ich brauche es, ich brauche es!“ – warum müht ihr euch vergeblich suchend ab? Auch wenn ihr begehrend sucht, findet ihr nichts außer dem, was bereits ist. Lasst das gierige Suchen los: Dann wird das Gesuchte rasch sichtbar. (Umschrift · Tamil)

138. Die Veden der Gelehrten, die erhabenen Agamas, die aufgestellten Begründungen und Schriften über Wahrheit, die festgebundenen Lehren und der für Erzählungen geeignete ganze Wortwahn: All das fiel in sich zusammen, als ich den Herrn erkannte. (Umschrift · Tamil)

139. Hundert Millionen Agamas, hundert Millionen Mantras – was nützt es, sie hundert Millionen Tage zu rezitieren? Erkenne die sechs, sechs und sechs und den einen inneren Laut. Sprich den erhebenden Laut: Dann kommt der Herr und spricht. (Umschrift · Tamil)

140. Der Herr der Zeit ist mit Morgen und Abend verwoben. Erklärt das Wunder, durch das Abend wieder Morgen wird! Geht ihr jenseits von Morgen und Abend in die innere Sammlung ein, gibt es den als Morgen und Abend wirkenden Todesherrn nicht mehr. (Umschrift · Tamil)

Kreise des inneren Weges und die Einheit des Lebens (Verse 141–150)

141. In acht Kreisen werden zwei Kreise umschlossen; im eingesetzten Kreis zählt man sechs. Im berührten Kreis erscheinen drei. In dem fest gegründeten Kreis steht der Herr tanzend. [Die Zahlenbilder bleiben ohne spekulative Auflösung wiedergegeben.] (Umschrift · Tamil)

142. Wo steht der Herr in den vier und zwei Bereichen? In den beiden Füßen und der Wurzelbahn ist Rudra zu finden. Werden die beiden fischgleichen Augen gesammelt und die acht Richtungen verschlossen, vereinigen sich die oberen zwei im freien Tanz. [Die genaue yogische Zuordnung bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

143. Mutter, Vater, Salz und Wasser: Ihr versteht das Erkannte nicht. Mutter, Vater, Salz und Wasser erscheinen als Hari, Brahma und Hara; sie sind der Ursprung der Ursprünge. Mutter und Vater, außer dir ist niemand! (Umschrift · Tamil)

144. Wie war der Leib verbunden, bevor er Gestalt annahm? Wo waren die Ursachen vor der Empfängnis? Wie fügte sich das in ihm angelegte Erkennen zusammen? Betrachtet und versteht das Wort, das der Guru fest in euch verankerte. (Umschrift · Tamil)

145. Es gibt einen Ursprung, aber kein Ende; damals waren die vier Veden noch nicht. Licht besteht, doch kein Wort, und nichts, das sich als Gegenstand jenseits des Wortes fassen ließe. Wer erkennt die Lebensluft in den ursprünglichen Drei und ihren eigenen anfänglichen Grund, o Herr? (Umschrift · Tamil)

146. „Fleisch, Fleisch, Fleisch!“ – was redet ihr in eurer Torheit? Wo wäre unser Herr je vom Fleisch getrennt geblieben? Er ist Fleisch, ist euer Gerede und euer umhergehendes Selbst; im Fleisch steigt er auf, der Vater, den der göttlich Verrückte schaut. (Umschrift · Tamil)

147. Ihr trankt die aus Blut entstandene Milch und wuchst. Wie konnte das, was eins war, als zweierlei bewertet werden? Was bezeichnet ihr als berauschend, was als Fleisch? Woraus wuchs euer Körper, ihr verblendeten Shaivas? [Die dritte Zeile ist im Wortlaut unsicher.] (Umschrift · Tamil)

148. Ihr werft das benutzte Essgefäß weg und nennt es speichelunrein. Ist die Hand, die diese Unreinheit berührt, für den Höchsten etwas anderes? Hört: Welche Reinheit habt ihr durch die mit Wasser vermischte Hand gewonnen, ihr gedankenlosen Toren? [Das erste Substantiv der Vorlage ist ungewöhnlich.] (Umschrift · Tamil)

149. Die gelesenen Bücher, das erworbene Wissen, Frau, Kinder und Verwandte – der Schlaf lässt euch alles vergessen. Wo tritt er ein und verbirgt sich, oder ist er überall? Herr, erkläre das Wunder des Lichtes, das in die Verborgenheit eingeht! (Umschrift · Tamil)

150. Wie ein Bündel am Hals einer Büffelkuh bindet ihr Toren euren Gott in drei oder vier Tücher. Wie könnt ihr die endlose Gestalt, die die Welten umfasst, immer fester einwickeln? Was soll darin wahr sein? (Umschrift · Tamil)

Vergänglichkeit und Sammlung der Sinne (Verse 151–160)

151. Vier Hähne und fünf Küken, von einer Mutter hervorgebracht, streiten im bewachten Stall. Als der alte Fuchs in den Stall eindrang, starben die vier Hähne und die fünf Küken. [Allegorie des körperlichen Lebens; die Zahlengruppen werden nicht abschließend identifiziert.] (Umschrift · Tamil)

152. Schneidet früh am Morgen die vier Bündel des Schilfs ab, das im ursprünglichen Teich emporwächst. Dann könnt ihr jung leben und das höchste Brahman erfahren. Wahr sind die Füße des gifttragenden Herrn und der Mutter. (Umschrift · Tamil)

153. Wie sich auf Kupfer Grünspan bildet, so ist das Licht der geschmückten Halle verhüllt, das sich nicht auf Wasser schreiben lässt. In sehnsüchtigem Glühen schwindet die Härte, und man verbindet sich mit dem Höheren. Seht, wie das Kupfer seinen Belag verliert! (Umschrift · Tamil)

154. Wenn ihr liebevoll immer wieder in euch forscht, kehrt das ruhelos Umherlaufende zurück und kommt in euch zur Ruhe. Auch der suchend kommende Tod steht verblüfft und geht fort. Unzählige Weltzeiten könnt ihr dann ohne Mangel bestehen. (Umschrift · Tamil)

155. Worüber streitet ihr, ihr Menschen ohne Einsicht? Ihr erkennt weder das widerspruchslose große Licht noch den Lebensgrund. Könnt ihr den Streit der beiden Arten von Karma zerschneiden, gewinnt ihr große Freude ohne Widerstreit. (Umschrift · Tamil)

156. Ihr Brahmanen sagt, früher wie heute keinen Fisch zu essen. Doch badet und trinkt ihr nicht im Wasser, in dem Fische leben? Ihr sagt, kein Hirschfleisch zu essen. Doch tragt ihr nicht Hirschhaut zusammen mit eurem heiligen Faden? (Umschrift · Tamil)

157. Ihr Brahmanen sagt, kein Ziegenfleisch zu essen. Doch ist nicht Ziegenfleisch Teil eurer Opfer? Ihr sagt, kein Rindfleisch zu essen. Ist nicht der Stoff vom Rind das, was ihr an die Gemüsepflanzen gebt? [Die letzte Zeile spielt vermutlich auf tierische Düngung an; ihr genauer Ausdruck ist nicht eindeutig.] (Umschrift · Tamil)

158. Erkennt, was als Ursprung aller Wesen besteht; erkennt, was euch ergriff und befreite. Versteht das wiederholte Geborenwerden, Sterben und Vergehen. Was ich euch bewusst gemacht habe, ist wahr. [Die wiederkehrenden Anrede- beziehungsweise Lautformen sind unklar.] (Umschrift · Tamil)

159. Wie trat der Herr in meinen wahren inneren Raum ein? Wie Wasser in die junge Kokosnuss gelangt. Seit der Herr in mich eintrat und seinen Tempel nahm, öffne ich vor den Menschen der Welt den Mund nicht mehr. (Umschrift · Tamil)

160. Geht über Na und Ma hinaus zu dem schwer auffindbaren Si; in Va und Ya liegt die erhabene Erkenntnislehre. Von der entsprechenden Kraft erfüllt, durchdringt sie den Scheitel. Wer diesen Weg erkennt, ist, so bekräftigt der Herr, selbst der Herr. (Umschrift · Tamil)

Fragen nach Anfang, Leben und Erkenntnis (Verse 161–170)

161. Ist der Laut anfanglos? Ist das Selbst anfanglos? Sind die innewohnenden Elemente und Sinne anfanglos? Sind die argumentierenden Bücher und Lehrschriften anfanglos? Ist der wahre Guru, der das Höchste durchdrang, anfanglos? (Umschrift · Tamil)

162. Was ist das Gesehene? Beim wirklichen Sehen löst es sich im Sehen auf. Bleibt die Aufmerksamkeit scharf, weist die innere Erkenntnis auf Shiva. Überschreitet bei jedem Schauen auch das Schauen selbst; sonst verbindet ihr euch weiter mit Blüte und Frucht und werdet geboren. [Die Schlusswendung lässt auch eine bejahende Lesart zu.] (Umschrift · Tamil)

163. Die große blaue Lampe leuchtet an der Stirn. Was bringt bloßes Bemühen, wenn die Bindung nicht fällt? Verweile und sieh: Über dem inneren Licht ist ein weiteres Licht. Wer den Wohnort des Vaters erkennt, erkennt das Anfanglose. (Umschrift · Tamil)

164. Ihr schöpft Wasser und gießt es ins Wasser. An wen denkt ihr dabei, warum vergeudet ihr es? Betrachtet die Wurzel, den Samen und die Herrlichkeit, die aus dem Samen sprießt: Dann könnt ihr Shivas Füße erreichen. (Umschrift · Tamil)

165. Erkenne die blaue Lampe, die an der Stirn leuchtet: das Licht, das im Inneren wohnt. Wer ihm in Hingabe folgt, wird ganz vom Höchsten erfüllt. Jene, die dort verweilen, sind meine Herren. (Umschrift · Tamil)

166. Wo war der Körper vor der Empfängnis? Wo war der Lebenshauch, bevor Gestalt entstand? Wo war das Begehren, bevor Gnade sich offenbarte? Sagt, dass das, was diese Verstrickung durchschneidet, Shivaya ist. [Die Schlusswendung ist im Tamil mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

167. Vor der Empfängnis war der Körper im Feuer; bevor Gestalt entstand, war der Körper im Feuer. Vor dem Offenbarwerden der Gnade lag das Begehren in der Luft. Sagt, dass das, was die Verstrickung durchschneidet, Shivaya ist. [Die Wiederholung „Körper“ in Zeile 2 bleibt gemäß Vorlage erhalten.] (Umschrift · Tamil)

168. Die als Fromme auftretenden Diener und die Shaivas am Ort taten sich mit anderen Gruppen zusammen: Sie bewarfen den auf der Straße gehenden Weisen eilig mit Steinen. Ihr Tun reifte als Schuld – Shivaya! [Der Vers enthält polemische soziale Bezeichnungen; sein Vorwurf richtet sich gegen die Verfolgung des Weisen.] (Umschrift · Tamil)

169. Beim rastlosen Aufspannen der Kette wurden die Fußsohlen weiß; dann sprang eine Katze in die Milch. Der Meister kam, sah hin und sagte: „Keine Last“; der Faden riss. Was ist dieses rätselhafte Spiel, o Herr? [Handwerkliches Rätsel; die zweite Vershälfte ist nicht sicher deutbar.] (Umschrift · Tamil)

170. Vier im Viereck, acht verborgene und drei verweilende; gegenüber die sechs Lebenslüfte im Kreis. Acht hervortretende Grenzen über meinem Scheitel: Als Klang stieg es vereint im strahlenden Körper auf. [Zahlen- und Körperbild ohne gesicherte Einzelzuordnung.] (Umschrift · Tamil)

Vom Keim zum Klang (Verse 171–180)

171. Vier und sechs, darüber zehn, dazu vier und drei; oben zehn mit sechs, darüber zwei und eins. Erklärt der Guru dies in den fünf Silben, erscheint die leibliche Hülle als Klang, als widerhallender Ruf. [Die Zahlen stehen wie in der Vorlage; sie werden nicht zu einer Summe zusammengezogen.] (Umschrift · Tamil)

172. Was als Hülle entstand, den Körper durchdrang und als leuchtender Raum erschien, sind die fünf Silben Shivayas. Die zahllosen Mantras, die dem Herrn dargebracht werden, und die einundfünfzig Buchstaben erfüllen den inneren Raum. (Umschrift · Tamil)

173. Als Glieder, Linga und Sockel, in den zweimal fünf Lauten, im aufblühenden Lotus und im Herzen der Vereinten ist das Licht gegenwärtig. Die ausgebreiteten fünf Silben und das Löwengebrüll des inneren Klangs sind nichts anderes als Shivaya. (Umschrift · Tamil)

174. Wo entstand Gestalt im unvergleichlichen großen Licht? Wo durchdrang sie als Entsprechung das Weltall? Wo verweilte der Höchste, der die Askese selbst ist? Wo entstand im Allerhöchsten das Wasser und nahm seinen Platz? (Umschrift · Tamil)

175. Wo brachten drei Stiere ein Kalb hervor? Wo stehen die sieben unteren Welten? Durch den Tanz von ihm und ihr offenbarte sich der schwer erkennbare Shiva. Sie selbst ist der Meru – wo liegt jener Zustand? [Die Eingangs- und Schlussformulierungen sind beschädigt beziehungsweise mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

176. Wo ist das Aufgehen, wo das Zurücktreten? Wo die Bewegung, wo der Schlaf der Augen? Wo das Verstehen, wo die Verwirrung des Geistes? Ihr Weisen, die ihr unterscheiden könnt, legt es dar! (Umschrift · Tamil)

177. Acht Tore der umkehrenden Bewegung, acht Tore der erläuterten Kraft; acht grenzenlose Gestalten, acht Tore des Feuertanzes; acht makellose Formen – darum seid ihr verwirrt gekreist. Doch es gibt eine Blüte ohne Knospe. Wahr ist es, beim Herrn! (Umschrift · Tamil)

178. Der Übende entfacht mit der Lebensluft das Feuer am Grund; er öffnet die honigerfüllte Kammer, und Süße wird eins. Wenn die drei Monde des Himmels in den inneren Bereich eintreten, erkennt er das Maß des Körpers: Ein solcher Yogi ist ein guter Yogi. [Die dritte Zeile ist rätselhaft.] (Umschrift · Tamil)

179. Als ich mich als Befreiter betrachtete, tanzten der Herr und die Mutter liebevoll am höchsten Punkt des vollendeten Alls. Ihr weisen Siddhas nennt es den Tanz von Tillai. Als der Vater tanzte, tanzte das Ganze mit. (Umschrift · Tamil)

180. Eins und eins und eins – die ganze Welt ist eins. Damals und heute ist es eins; das Anfanglose ist eins. Entfernt den Belag vom reinen Gold und stellt es fest hin: Dann erkennt ihr Gott in euch als Shivaya. (Umschrift · Tamil)

Das Eine, innere Verehrung und wahre Gabe (Verse 181–190)

181. Die aufgestellten Gewächse oder Einrichtungen, die vorgetragenen Schriften, die sorgsam bereitete Opfergrube und die vier Veden, gebundene Bücher und hartnäckiges Gerede: All das verlor seinen Anspruch, als ich den Herrn erkannte. [Der erste Ausdruck ist mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

182. Der Mond wächst im runden Gehäuse; nahebei sind Muschel und Rad. Wird das Ausgangstor durch eine Tür verschlossen, wie hat dann Shiva, der im Ei aufstieg, es verlassen? [Verschlüsseltes Bild des Körpers; mehrere Einzelwörter bleiben unsicher.] (Umschrift · Tamil)

183. Was ist Tempel, was Gebetshaus? Was ist das darin Bezeichnete? Was sind die mit dem Mund verehrend gesprochenen Mantras? Verehrst du aufrichtig im Haus der Erkenntnis, kannst du im Haus des Körpers den Herrn sehen. (Umschrift · Tamil)

184. Sechs Teile gutes Silber, vier Teile edles Kupfer, drei Teile tödliches Naga-Metall, zwei Teile reines Gold und ein Bogenklang: Wer das leuchtend zusammenzublasen versteht, kann das grenzenweite Licht erreichen. [Alchemistisch-yogisches Zahlenbild; nāga kann hier ein Metall bezeichnen. Keine praktische Rezeptur.] (Umschrift · Tamil)

185. Yogis schweigender Erkenntnis, deren innerer Schmutz nicht verschwindet, bleiben selbst im Wald innerlich unrein. Yogis schweigender Erkenntnis, die den Schmutz des Geistes beseitigten, sind selbst auf dem Leichenplatz von weiterer Geburt frei. (Umschrift · Tamil)

186. Weder Gestalt noch Licht, und doch als Eines bestehend; weder Duft noch Geruch, nicht durch träges Suchen gewonnen; weder groß noch klein, auch nicht bloß der sprechende Lebensgeist: Wer kann dieses schwer erkennbare Wirkliche schauen? (Umschrift · Tamil)

187. Aus einem Laut entstand die ganze Welt. Ihr erkennt nicht die Freude, von der zwei Laute sprechen. Die mit drei Lauten als drei Götter aufsteigende Gestalt wird in vier Lauten auf der Zunge zu Shivaya. [Die Silbenzählung gehört zur Mantrasymbolik.] (Umschrift · Tamil)

188. Anfang und Ende, Urgrund, Bindu und Nada werden zu den fünf Elementen; Anfang und Ende, Urgrund, Bindu und Nada werden zu den fünf Silben. Was in diesem Grundklang besteht – Anfang und Ende, Bindu und Nada –, ist Shivaya. (Umschrift · Tamil)

189. Wer Nahrung schenkt, möge unzählige Zeiten leben; wer Gold gibt, kann Herrschaft erlangen. Wer Zwietracht sät, fällt in die brennende Hölle. [Die letzte Zeile spricht von Menschen, die eine Öffnung schlagen oder heimlich eindringen, und von einem sicheren Darüberhinausgehen. Ihr Zusammenhang bleibt unklar; dieser Teil ist nicht zuverlässig übersetzbar.] (Umschrift · Tamil)

190. Du, den kein Vortrag fasst, frei von Schlaf und Nahrung, frei von Kastenunterschied und Zweifel! Du stehst in makellosem Erkennen, dessen Sinn du erfahren hast, und bedarfst keines Dinges. Wie geschieht dein Wirken? (Umschrift · Tamil)

Vom äußeren Zeichen zur lebendigen Erfahrung (Verse 191–200)

191. Wurden Lendentuch, heiliger Faden und Haarschopf mit euch geboren? Waren eure vielen Schriften schon mit dem Körper da? Entstanden die vier vergessenen Veden von selbst im Geist? Was ist das für eine Behauptung, bei der Erde und Himmel bersten müssten? (Umschrift · Tamil)

192. Der Blasebalg ist da, der Schmied ist da, das goldene Licht ist da. Kannst du mit geordnetem Geist das Feuer leuchtend anfachen, strahlt die große Säule und weitet sich als Flamme. Dann sind nur das tanzende Licht und du. (Umschrift · Tamil)

193. Ihr legt religiöse Gewänder an, poliert glänzendes Gerät und verwendet viel Weihrauch und Lampen. Ihr handelt wie jene, die eine Ziege schlachten und in Stücke teilen. Gesammelte Kupferbilder stellt ihr reihenweise hin und bewerft sie mit Blumen: Was ist das für eine Verehrung? (Umschrift · Tamil)

194. Betrachtet das Leben, das aus dem von euch als unrein bezeichneten Stoff entstand, über den Ort seiner Bindung hinaus. Dann erkennt ihr den Herrn am Scheitel, ohne Makel und ohne festes Kennzeichen. In allen acht Richtungen wird sein Wohnort zugänglich. [Die Schlusswendung ist sprachlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

195. Jenseits von Sonne und Mond liegt die enge aufsteigende Sternenbahn. Wer ihren inneren Zusammenhang in den einen Laut einschmelzen und in unvergleichlicher Weite verweilen kann, wird nicht wieder geboren. (Umschrift · Tamil)

196. Über dem Wurzelkreis stehen die fünf aufgekeimten Silben; als drei schöne Kreise seid ihr in Bewegung und Auflösung geraten. Wenn dies in der runden Halle zur ausgesprochenen Erkenntnis wird, besteht Shivaya als umfassender Kreis. [Zwei Kreisbezeichnungen der Vorlage sind nicht sicher deutbar.] (Umschrift · Tamil)

197. Im Bereich des Samens, am Tor des Blutes, in den acht Perlenschnüren und der Kammer des Wurzelzentrums: Dort wird das Mantra als Hari, Hara und Brahma ausgesprochen. Wahrhaftig ist es Shivaya. [Eine Lautbezeichnung der dritten Zeile bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

198. Blumen und Wasser sind mein Geist; mein Herz ist der Tempel. Das Leben ist das Linga, das die ungeteilte Weite durchdringt; die fünf Sinne sind leuchtender Weihrauch und Lampen. Für den Tänzer gibt es keine vorgeschriebene Morgen- oder Abendstunde. (Umschrift · Tamil)

199. Erst nach der innigen Vereinigung erkannte ich dich. Ich verberge dich nicht; immer, wenn ich deiner gedachte, warst du gegenwärtig. Als wir verschmolzen, waren du und ich nicht eins? Mit dem Schwinden der Verwirrung wurde Shivaya klar. (Umschrift · Tamil)

200. Durch Klarheit in den fünf Silben Shivayas kann man göttlich werden; durch diese Klarheit den Himmel beherrschen. Die höchste Wirklichkeit, die in ihnen erkannt wird, ist die Wahrheit, die sich durch die fünf Silben selbst erschließt. (Umschrift · Tamil)

Das Mantra im Herzen (Verse 201–210)

201. Wie fünf in einem unbeständigen Gefäß enthalten sind und Genuss ausströmt, so treiben Körper und Sinne auf dem Wasser. Wie ein Gefäß sich mit Wasser füllt und darin ruht, so schöpft dieser Körper Shiva und verweilt freudig in ihm. [Das Eingangsbild ist im Wortlaut unsicher.] (Umschrift · Tamil)

202. Das Leben fliegt wie ein Drachen an seiner Schnur. Betrachte es mit erfahrener Einsicht und knüpfe einen festen Knoten! Es lässt sich nicht einfach festlegen; lass es dennoch nicht entgleiten. Binde den Dieb, dessen heimliches Treiben du erkannt hast, sicher fest. (Umschrift · Tamil)

203. Jenseits von Nacht und Tag, jenseits des inneren Brahman und aller Welten, in unzähligen Formen und doch jenseits von Wort und Geist: die Wirklichkeit, deren Wesen Freude ist. Um sie völlig auszusprechen, ist mir kein anderer Gefährte geblieben als mein eigenes inneres Sein. (Umschrift · Tamil)

204. Zweimal fünf Monate ruht der Stoff, den ihr unrein nennt. Er wird zu zwei Händen, zwei Füßen und zwei Augen, zu festem Leib, Klang, Geschmack und Geruch. Auch der als rein gepriesene Körper ist aus eurer sogenannten Unreinheit geworden. (Umschrift · Tamil)

205. Glieder, Linga und Sockel, die drei Laute A, Si und Va, Muschel und Rad und der ganze Himmel; die fünf höchsten Tore, an denen Yogis teilhaben, und das Löwengebrüll des inneren Klangs: Nichts davon ist etwas anderes als Shivaya. (Umschrift · Tamil)

206. Ihr Liebenden, die von fünf Silben und drei Silben sprechen: Die Wirklichkeit ist nicht bloß fünf oder drei Silben. Prägt die fünf Silben ins Herz. Erkennt ihr den einen Laut, werden auch die fünf zu seiner Gestalt: Shivaya. (Umschrift · Tamil)

207. Das geliebte Mantra, die geordneten Agamas, Frau, Kinder und Verwandte – der Schlaf lässt all dies verschwinden. Wo trat er ein und verbarg sich, oder ist er überall? Herr, sage, wo das Licht in die Verborgenheit eingeht! (Umschrift · Tamil)

208. Ist der Laut anfanglos, ist das Selbst anfanglos? Sind die innewohnenden Elemente und Sinne anfanglos? Sind die gewichtigen Schriften und Sadashiva anfanglos? Ihr selbstsicheren Yogis, antwortet rasch! (Umschrift · Tamil)

209. Wenn der Tag kommt, an dem die neun Tore nicht mehr wirken, bleibt der kostbare Name Rama, Rama, Rama. Im Mund der Hartherzigen wird er durch Krankheit blockiert; im Mund der Liebenden hat er tief und fest seinen Platz. [Das Zahlwort der zweiten Zeile ist mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

210. Was bedeutet das geschöpfte und ausgegossene Wasser? Was vermischt ihr in der Hand? Ihr Toren, die ihr leise vor euch hin murmelt: Warum die falsche Verkleidung, warum schließt ihr die Augen? Ihr Gurus, erklärt es doch ruhig! (Umschrift · Tamil)

Reinigung des Geistes und die Frage nach dem Leben (Verse 211–220)

211. Der Same, der in den von euch unrein genannten Mutterleib eintrat, war zunächst wie ein Tautropfen. Das in euch Wirkende ist in diesem Stoff geborgen; auch die spätere Geburt entspringt ihm. Erkennt es, ihr Verwirrten! [Die dritte Zeile ist textlich schwierig.] (Umschrift · Tamil)

212. Ihr badet täglich, um Schmutz zu entfernen, und werdet doch nicht rein. Wo liegt der Schmutz, wo das Unschöne? Könnt ihr den Schmutz genau dort beseitigen, wo er wirklich sitzt, werdet ihr mit dem makellosen Licht vereint leben. (Umschrift · Tamil)

213. Aus vereinten kleinsten Teilen entstehen viele Arten von Geburtsstätten. Als Mensch geboren, verliert ihr euch in gelesenen Büchern. Was wird geboren, was stirbt? Was durchdringt das Beständige, was denkt und was bleibt? Betrachtet es selbst! (Umschrift · Tamil)

214. Die ursprüngliche, jenseits aller Welten leuchtende Wirklichkeit, den mondgleichen Herrn des offenbarten Klangs, haben die Weisen ohne bloße Belehrung in sich erkannt. Für sie besteht keinerlei Kastenunterschied – keiner, keiner. (Umschrift · Tamil)

215. Im ursprünglichen Grund altert der Körper nicht. Zunge und Atem nach innen gewendet, geht der Weg durch die Klangbahn. Wer die Sehnsucht durchschneidet und die beiden fest zusammenführt, sieht in jeder Richtung nur das höchste Brahman. [Verdichtete Yogasprache, keine hinreichende Übungsanleitung.] (Umschrift · Tamil)

216. Fünf und fünf, fünf und fünf bringen Unruhe; fünf und fünf und fünf wohnen im Inneren. Könnt ihr diese Fünfergruppen liebevoll sammeln, wohnen sie als Shivaya in euch. (Umschrift · Tamil)

217. Was besteht als Ursprung der fünf Silben? Was wiederholst du, indem du den Laut ins Herz prägst? Was schneidest du mit dem Schwert der fünf Silben ab? Erkläre genau die Wahrheit des keimenden Lautes! (Umschrift · Tamil)

218. Wo war das Leben, bevor es einen Körper annahm? Was ist Leben, was ist Körper? Was verbindet Leben und Körper? Wahrhaftiger Weiser, sage, wie das Leben den Körper angenommen hat! (Umschrift · Tamil)

219. Setze den gewundenen einen Laut an den Ort der Sprache. Die ursprünglichen Bahnen führen über Leid und Freude hinaus. Erwecke den fest gegründeten Laut im Feuer und verbinde die sechs Lotusse: So weist der Vers auf den Bereich jenseits von ihnen. (Umschrift · Tamil)

220. Vor der Gestaltbildung ist der Klang, in den das Leben eintrat; vor der Empfängnis ist der Körper als Blut angelegt. Vor dem Empfangen der Gnade liegt das Erkennen am Wurzelgrund. Versteht dies aufmerksam, ihr Lehrer, deren Eigenschaften vergehen. [Die Verbindung der ersten beiden Zeilen ist offen.] (Umschrift · Tamil)

Keine Trennung im göttlichen Grund (Verse 221–230)

221. Seit der allgegenwärtige Herr in unseren Körper eintrat, gehen wir nicht zu denen, die ihn in Stücke teilen. „Unser Gott, euer Gott“ – gibt es tatsächlich zwei? Außer eurer Unterscheidung besteht keine doppelte Wahrheit. (Umschrift · Tamil)

222. Als Hari und als Brahma ist er im ganzen All eins. Ist der große, in der Welt bestehende Fuß nicht einer? Ihr verkleideten Toren, die ihr Unterschiede schafft: Schaut mit Einsicht! Hier wie dort ist es dasselbe Eine. (Umschrift · Tamil)

223. Ihr tragt verbrannte Asche auf dem Körper und kleidet euch religiös. Ihr denkt im Geist an das täglich wiederholte Mantra. In welchem Mantra wirkt der Herr: im vorangehenden, im Wurzelmantra oder in irgendeinem anderen? (Umschrift · Tamil)

224. Im Urgrund A erscheinen unzählige Formen; im Urgrund U nimmt er Gestalt an und besteht. Im Urgrund M wird die Welt verwirrt; im Urgrund Si wird Shivaya klar. (Umschrift · Tamil)

225. Kam U in den Laut A und entstand daraus wiederum A? Stehen U und M ineinander vereint? Nur in vollkommener Übereinstimmung erreicht man Shivas Füße. Ihr entsprechend erfahrenen Weisen, erklärt dies ausführlich! (Umschrift · Tamil)

226. In den ursprünglichen fünf, den anfanglosen vier, den leuchtenden drei und den gestaltlosen zwei wohnt die Wirklichkeit, die das rechte Eine erfüllt. Auch das ursprüngliche Eine wird überschritten: So weisen die fünf Silben über jede Festlegung hinaus. (Umschrift · Tamil)

227. Nichts ist ohne Raum; durchdringt man ihn, ist auch Raum nicht festzuhalten. Nichts ist ohne Leib; durchdringt man ihn, ist auch Leib nicht festzuhalten. Nichts ist ohne Ich; nähert man sich wirklich, bleibt auch kein Ich. Nichts ist ohne das Selbst: Es leuchtet und tanzt. (Umschrift · Tamil)

228. Betrachte den gewundenen Laut und setze ihn an den Ort der Sprache. Gehe jenseits von Leid und Freude durch die genannte Bahn; erwecke das Feuer im fest gegründeten Laut. Überschreite die sechs Lotusse und gelange in die Weite jenseits davon. (Umschrift · Tamil)

229. Wenn die geöffneten Augen gesammelt werden, ruhen die Buchstaben. In der Weite, dem Haus des entfalteten Zauberspiels, wird selbst der Geist überwältigt. Im Augenblick der Erfahrung ist er da, doch ich bin nicht, und niemand sonst ist da. (Umschrift · Tamil)

230. Ihr lauft unablässig auf der Suche nach gutem Badewasser. Das heilige Bad und der Herr sind in uns! Sucht das äußerste reinigende Bad und vollzieht die eine Verehrung: Dann tanzt das in Tillai wohnende Leben im Zustand Shivas. (Umschrift · Tamil)

Der innere Laut und tätige Großzügigkeit (Verse 231–240)

231. Vor der Annahme eines Körpers bleibt das Leben im Inneren. Das Leben wird A, der Körper U; Shiva vereint Leben und Körper. So habe ich erklärt, wie der Körper vom Leben angenommen wurde. (Umschrift · Tamil)

232. Die sieben Welten kreisen, unzählige Geburtsstätten kreisen; der alte Vishnu und Brahma durchdringen sie kreisend. Die dunkle Shakti jenseits der acht Richtungen kreist. Alle Welten werden eins, und der ursprüngliche Tanz tanzt. (Umschrift · Tamil)

233. Ihr gestaltet eine Figur mit Gliedern und stellt sie auf. Kann dieser große Gegenstand sprechen, ihr gespenstergleichen Toren? Den Gott, den selbst der dunkle Vishnu und Brahma nicht sehen konnten, sollt ihr als euren eigenen inneren Grund erfahren. (Umschrift · Tamil)

234. Einen von euch bearbeiteten Stein nennt ihr die uralte Wirklichkeit. Welche Namen legt ihr ihm in euren Gedanken bei, ihr Armen! Betrachtet im Herzen das Eine, das bilden, erschaffen, bewahren und die Welt hervorbringen kann. (Umschrift · Tamil)

235. Die vierfach genannte Geburtsstätte und Bindu werden eins, wie ein großer Banyanbaum im Samen ruht. Erklärt, ihr höheren Weisen, das Hervorgehen als Dreizack und das ausgesprochene Mantra! [Das Wort für die Geburtsstätte ist in der Vorlage vermutlich beschädigt.] (Umschrift · Tamil)

236. Als du formlos warst, erkannte ich dort die Mutter nicht. Als du Gestalt annahmst, erkannte ich dich. Durch den Guru gewann ich Klarheit und makellose Erkenntnis; als diese reifte, war alles das höchste Brahman. (Umschrift · Tamil)

237. Geborenwerden, Sterben und Ungeborenbleiben, Vergessen, Erinnern und das Klären des Verborgenen, Verzichten, Geben und freudiges Genießen: Geburt und Tod kehren in das Haus ihres Ursprungs zurück. (Umschrift · Tamil)

238. Im Auge wohnt er, Vishnu, der den dunklen Ozean quirlt; im Himmel wohnt er und steht dort. In sich selbst wohnt er, der die Erde schuf; in mir wohnt er, überall ist er gegenwärtig. (Umschrift · Tamil)

239. Selbst wenn du Herden und Länder, Elefantenheere und Millionen Pferde gewinnst: Werden sie dir im entscheidenden Augenblick beistehen? Das in die Schale gegebene Almosen und das freudig vollbrachte Gute kommen wie ein heranspringendes Pferd: Dein Dharma steht dir bei. (Umschrift · Tamil)

240. Sesam, Eisen, Wolldecke, Baumwolle und Bronze, Kleidung und Tuch für den Herrn, der alles verschlang: Gib die angemessene Gabe den anwesenden Schriftkundigen. Dann, so verheißt der Vers, weichen die Krankheiten allmählich – Shivaya. [Die Aufzählung ist sprachlich verdichtet; die Heilsaussage gehört zur religiösen Verheißung des Textes.] (Umschrift · Tamil)

Aufrichtigkeit, Sehnsucht und Schweigen (Verse 241–250)

241. Ihr Menschen der Stadt kommt einträchtig zusammen, legt das Seil um den Wagen, stellt das Kupferbild darauf und zieht. Seht das Schauspiel, das unerfahrene Menschen um den ursprünglichen Siddha-Herrn veranstalten, den niemand erfassen kann! (Umschrift · Tamil)

242. Ihr Menschen mit verwirrtem Geist: Könnt ihr mit dem vom Guru gegebenen Mantra hinüberschwimmen? Danach spricht der Vers von Dienern, einem das Gesicht verziehenden Kind und den zwölf Bearbeitungen der Baumwolle als Leiden. [Diese zweite Hälfte lässt sich aus dem vorliegenden Wortlaut nicht zuverlässig zusammenhängend übersetzen.] (Umschrift · Tamil)

243. Als Feuerglanz trat es in die Kammer des Mutterleibs ein und nahm dort eine schwer begreifliche Gestalt an. Als es sich selbst entsprach, durchbrach es die Begrenzung und trat hinaus; mit goldener Würde ausgestattet wuchs es zum Herrn heran. (Umschrift · Tamil)

244. Könnte ich dich auch nur einen Augenblick vergessen? Du wohnst im Herzen als unverhülltes Licht; goldenes großes Leuchten, unvergleichlicher Herr! Wann gewähren deine goldenen Füße mir Freiheit von weiterer Geburt? (Umschrift · Tamil)

245. Gehört selbst der Stab, den ihr haltet, euch, ihr vom Brahman redenden Verwirrten? Lasst die grobe äußere Aufmachung und prüft eure Kastenunterscheidung. Könnt ihr wahrhaftig von dem klar erkannten Shiva sprechen, vermögt ihr euch mit dem erschütternden Herrn zu vereinen. [Die zweite Zeile ist im überlieferten Wortlaut mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

246. Du bist Kraft und Mitgefühl, du der hallende Muschelklang. Du bist Vollendung und Shiva, du die Silben Shivayas. Du bist Befreiung, Anfang und die drei Götter. Erkennt diese ursprüngliche Fülle in euch! (Umschrift · Tamil)

247. Ihr streitsüchtigen Schriftgelehrten mit Gewand und glänzenden Perlen! Ihr falschen Lehrer, die Bücher hoch aufstapeln und Unterweisung sprechen! Was ist beständige Versenkung, was Erkenntnis, was der Laut, in dem ihr verweilt? Erklärt euer äußeres Abzeichen, ihr schuldhaften Täuscher! (Umschrift · Tamil)

248. Der wirkliche Same lag als Mittel bereit, wurde weiß und verband sich flüssig mit Wasser; daraus nahm der kühle Körper Gestalt an. Ihr klaren Weisen, legt diesen Vorgang verständlich dar! (Umschrift · Tamil)

249. Ihr Menschen, die ihr die trügerische Geburt im Herzen liebt und die Wahrheit der fünf Silben nicht kennt: Könnt ihr diese täuschende Bindung an Geburt überwinden, werdet ihr die Wahrheit der fünf Silben erkennen. (Umschrift · Tamil)

250. Ihr Bienen genießt Frucht im Garten ohne unreife Früchte und Honig ohne Bienen und schlaft bei Tag und Nacht. Bevor ihr im Schiff ohne Segel das andere Ufer erreicht: Könnt ihr die Erkenntnis des Schweigens mit dem Mund aussprechen? (Umschrift · Tamil)

Licht im Lotus und die Selbsterforschung (Verse 251–260)

251. „Geister, Geister!“ sagt ihr selbst wie redende Gespenster. Empfangen Geister eure Verehrung? Empfängt Pidari sie? Empfängt sie das Anfängliche oder das Anfanglose? Ist nicht dieses verkörperte Gespenst derjenige, der sich die Rechnung ausgedacht hat? (Umschrift · Tamil)

252. Im Wurzelkreis bestehen ursprünglich die dreifache und viereckige Form; in der Mitte der vier Tore steigt das Mantra unseres Herrn auf. Als acht Blütenblätter und kühl aufgeblühte Ordnung entfaltet es sich. Ich sehe nichts anderes: Shivaya ist hervorgegangen. (Umschrift · Tamil)

253. Ihr sucht die ursprüngliche Bahn und badet morgens und abends. Die Bahn, deren Ursprung Licht ist, führt in die wortlose reine Weite. Ursprung, Korn und der mit A beginnende Agama werden genannt; durch immer neue Unterscheidung wird der Leib geboren und stirbt. [Die dritte Zeile ist nicht zuverlässig deutbar.] (Umschrift · Tamil)

254. Verweile in Verbundenheit in den fünf Silben des Höchsten. Aus der aufsteigenden Bahn wird oben das Mantra gesprochen. Wie man Bambus schneidet, Fasern abzieht und daraus ein Gerät flicht, erscheint es im sorgfältig geprüften Faden der Lehre. Erkenne es! [Die genaue Bezeichnung des Flechtwerks ist unklar.] (Umschrift · Tamil)

255. Das Licht, das in der Mitte des Lotus aufstieg, der Wunderbare, der in den drei Bereichen wohnt: Wenn ihr ihn durch alle Welten hindurch erkennt, erhebt ihr nicht vor jedem erblickten Tempel die Hände mit dem Gedanken: „Das ist Gott.“ (Umschrift · Tamil)

256. Du Ungebundener, der in den Hallen und an den Übergängen tanzt! Ursprünglicher Held, der als Liebender im Liebenden wohnt! Ursprünglicher Herr, der unter den Liebenden selbst Liebe ist! Du bist die wahre Wahrheit, die auch den Himmelswesen Bestand gibt. (Umschrift · Tamil)

257. Was ist der Herr? Was das erkannte und verkündete Mantra? Der kühlend Kommende, der Kenner aller Puranas, der als Kannan erschien und aus dem Urgrund hervortrat: Was ist das leuchtende Eine, was das wahre Mantra? [Die zweite Zeile ist sprachlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

258. Ist der Ort, an dem das Leben zur Ruhe kommt, innen oder außen? Ihr meint, man müsse sich langsam nähern und nachfragen. Wenn innen und außen übereinstimmen, ist da Klang. Öffnet das verborgene Tor: Dort ist das Mantra zu erkennen. (Umschrift · Tamil)

259. Wer wanderte als Elemente und unermesslich viele Geburtsstätten, als mächtige Götter und feste Bindung, als unbegreifliches All und Welten über Welten? Wenn alles gemeinsam verbrannt ist, welcher Körper bleibt dann? Sagt es! (Umschrift · Tamil)

260. Wohin lief ich, um mich in mir selbst zu suchen? Ich lief, weil ich mich in mir nicht kannte. Seit ich mich im Inneren erkannt und verstanden habe, ist darin nichts anderes als dieses Selbst. (Umschrift · Tamil)

Das eine Licht in vielen Zahlbildern (Verse 261–270)

261. Wie ein Blitz am Himmel entsteht und wieder darin verschwindet, so wohnt der Herr, den ich bedenke, in mir. Doch weil das Auge das im Auge erscheinende Sehen nicht erkennt, kannte ich nicht einmal mich selbst, der in mir besteht. (Umschrift · Tamil)

262. Durch die Halle, die sich durch kein Bezwingen bezwingen lässt, führt der Weg zur unbegrenzbaren Liebe in mir. Ob ich liege oder sitze, ob Bedrängnis kommt oder ich gehe: Die Muschel des inneren Klangs erklingt ohne Unterlass. (Umschrift · Tamil)

263. Du mit dem honigduftenden kühlen Tulsi-Kranz und den heiligen Füßen! In Himmel, Erde und Weite bindet die Liebe den Geist sanft an acht und zwei und lässt ihn nicht mehr entweichen. So wird sie zur Freude der Hingabe. [Die zweite Zeile sowie die genaue Zahlenbedeutung bleiben unklar.] (Umschrift · Tamil)

264. Eine Befreiung, drei Befreiungen, vier heilsame Befreiungen; Genuss, Verdienst und eine Befreiung, die über den Begriff hinausgeht. Du mit dem Schlangenlager, der das Meer überschreitet und zur Vollendung des Opfers wird: Was ist dieses Geheimnis, ursprünglicher Gott? [Der Vers reiht mehrdeutige Laut- und Begriffsverbindungen aneinander.] (Umschrift · Tamil)

265. Drei, dreißig und sechs, drei mal drei als Erscheinung; drei Befreiungen und immer wieder drei; drei erscheinende Lichter und eine unerschütterliche Lampe: Wie kam es, dass du, mein Herr, mich annahmst und in mein Leben eintratst? (Umschrift · Tamil)

266. Fünf, fünf und fünf bist du und auch das, was darüber hinausliegt; fünf, drei und eins bist du, ursprünglicher Gott. Als Fünfergruppen und als alles bestehst du. Wer kann dich, der als fünf und fünf erscheint, erkennen? (Umschrift · Tamil)

267. Sechs, sechs und sechs; fünf, fünf und fünf; die erhabenen zwei und drei, sieben, sechs und acht; verschiedene Arten von Erkenntnis, Wahrheit und Unwahrheit, hervorquellender Klang: Als all dies bestehst du, Wunderbarer voller Geheimnis. (Umschrift · Tamil)

268. Acht, acht und acht, sieben und nochmals sieben; acht, eins und drei bist du, ursprünglicher Gott. Wer sich vor deinen als acht erscheinenden Füßen verneigt und das achtsilbige Mantra spricht, steht frei von Leid. (Umschrift · Tamil)

269. Zehn und zehn, sieben und neun; in den Richtungen bestehst du mit der Güte des erlangten Reiches. Du ursprünglicher Vishnu, bei den zehnfachen Gruppen und jenem hohen Ort! Für deine Hingebungsvollen wird Befreiung zur immer tieferen Befreiung. [Der genaue Zusammenhang der Zahlen und Gruppen ist nicht gesichert.] (Umschrift · Tamil)

270. Als Atem und geeinte Liebe kommst du entgegen. Wer deiner Füße, die das feindlich Entgegentretende vernichteten, in Liebe unvergesslich gedenkt, kann unsterblich werden. [Die mittleren Zeilen sind stark verdichtet beziehungsweise fehlerverdächtig; diese Wiedergabe ist eine Teilübersetzung.] (Umschrift · Tamil)

Suchen, Wahrhaftigkeit und der höchste Raum (Verse 271–280)

271. Der Wohnort unseres Herrn ist im Körper leicht zugänglich. Unvergänglich stehen dort A und U; dort spielt das aufsteigende Licht. In dem Einen, das als Weite offenbar wird, ist Shivaya hervorgegangen. (Umschrift · Tamil)

272. Ihr Liebenden, die von fünf und drei Silben sprechen: Die Wirklichkeit ist nicht bloß fünf oder drei Silben. Prägt die fünf ins Herz und erkennt jenen Laut. Dann sind fünf, drei und A selbst Shivaya. (Umschrift · Tamil)

273. Den Lügnern ist die Lüge ein Vergnügen. Wahrheit scheint nicht erwünscht, weil selbst die Wahrhaftigen nicht mehr für sie einstehen. Ich fürchtete mich, in dieser Welt den Mund für die Wahrheit zu öffnen. Warum lässt du mich so leiden, Herr Nama Shivaya? (Umschrift · Tamil)

274. Selbst wenn Menschen einander töten und zur Nahrung machen, öffentlich lügen, stehlen und verkehrt handeln: Können sie sich liebevoll mit dem Herrn verbinden, den einst Vishnu als Eber suchte, so erkennen sie an jenem Tag Gott in sich. [Radikale Aussage über die Möglichkeit der Umkehr; keine Billigung der genannten Taten.] (Umschrift · Tamil)

275. Erkennt im eigenen inneren Raum die Lebensluft, die täuschende Rede hervorbringt. Habt ihr dort Einsicht gewonnen, steht unser begehrensfreier Herr als alles gegenwärtig. [Die wiederkehrende Ortsbezeichnung ist in der Vorlage nicht eindeutig.] (Umschrift · Tamil)

276. Wie im Feld gewachsener Reis für Unkraut gehalten wird: Wie können Menschen Rettung finden, wenn sie Wahrheit so behandeln? Sie lassen die hervorgewachsene Wirklichkeit für Unwahrheit gelten und mühen sich in einem höllischen Dasein ab. [Das Bild der dritten Zeile ist mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

277. Ihr sucht unseren tanzenden Herrn „hier“ und „dort“, erkennt aber das klare Eine nicht. Den verborgenen Dieb, der Wald, Land, Haus und weiten Raum durchdringt, sucht liebevoll in euch. Erkennt und seht ihn dort! (Umschrift · Tamil)

278. Die Versammlung der tanzenden Himmelswesen, diesseits und jenseits; die vier suchenden Veden und die drei Götter; die lange bestehenden Elemente und ihre Zustände: Nichts davon besteht außerhalb des tanzenden Lebens – nichts, nichts. (Umschrift · Tamil)

279. Entstehen geschieht im Höchsten, Vergehen im Höchsten; Fortgehen im Höchsten, Eintreten im Höchsten. Die Götter sind im Höchsten, die Richtungen im Höchsten. Alle sind im Höchsten, und auch ich bin in diesem Höchsten. (Umschrift · Tamil)

280. Sieben Erden, sieben Meere, acht Orte und ihre Berge; die umgebenden Gebirge und die sieben genannten Welten; Vishnus Ozean, der Himmel und sämtliche kosmischen Eier: Im Licht des Herrn der Weltzeiten entstehen sie und gehen wieder ein. (Umschrift · Tamil)

Inneres Mitgefühl und die Unfassbarkeit des Einen (Verse 281–290)

281. Ihr schöpft Wasser aus dem Teich und gießt es aus – warum stehen eure Hände erschöpft still? Ihr verständnislosen Menschen ohne Feuchtigkeit des Mitgefühls im Herzen! Reinigt euch mit dieser inneren Güte: Sind dann das bedachte Licht, du und ich nicht eins? (Umschrift · Tamil)

282. Im Wasser seid ihr entstanden und vollzieht Wasserriten. An wen denkt ihr, während ihr das Wasser vergeblich ausgießt? Bedenkt Wurzel, Samen und die Herrlichkeit, die aus dem Samen aufsteigt: Dann erreicht ihr den Zustand Shivas. (Umschrift · Tamil)

283. An dem mit zehn verbundenen Tor breitet sich der Wurzellaut aus. Derselbe Grund wirkt als Befreiung, Vollendung und Bindung. Geist und fünf Sinne vollführen ihren großen Tanz; im Inneren des Herrn dieses Ortes besteht Shivaya. [Die Ortsbezeichnung und einzelne Verbindungen bleiben offen.] (Umschrift · Tamil)

284. Das unermessliche Licht ist winziges Teilchen und Weltall zugleich. Richtet ihr euch innerlich darauf aus, ist Befreiung möglich. Doch ihr murmelt nur, zählt mit den Fingern und verwirrt euch Tag für Tag mit der Verehrung eines Kupferbildes. (Umschrift · Tamil)

285. Welche Dunkelheit verhüllt euch, ehe der Wurzellaut offenbar wird, ihr Toren? Wenn die fünf vergänglichen Elemente in den fünf aufgehen, vereinigt sich dies mit dem Vergänglichen oder mit dem Anfanglosen? [Das vorletzte Bildwort ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

286. Als dreifach-viereckiger Grund, als Ende und als Eines, als jener viereckige Raum und als der darin ruhende eine Laut, als Lampe der Erkenntnis im wahren inneren Körper: Die Wahrheit des ausgesprochenen Mantras ist Shivaya. (Umschrift · Tamil)

287. Ihr entfernt nicht den Schmutz des Geistes, sondern taucht immer wieder im Teich unter. Schon der viergesichtige Brahma flog suchend umher und fand ihn nicht. Seht: In euch, die ihr schaut, wohnt er innig vereint. [Die beiden einleitenden Vergleichswörter sind nicht sicher verständlich.] (Umschrift · Tamil)

288. Weder stehend noch sitzend, weder gerade noch bestimmbar; weder Bindung noch Befreiung, frei von Vorstellungen; weder Geruch noch Hörensagen: Wie ließe sich das Eine beschreiben, das in unvergänglicher Weite ohne Ende besteht? (Umschrift · Tamil)

289. Warum trat das zusammenkommende Wasser in euch ein? Ihr versteht nicht das Eine, in dem zwei Stiere ein Kalb hervorbringen. Ihr erkennt auch die Kuh nicht, die unmittelbar daneben stirbt. Welche Gestalt ist es, in der der Guru verweilt und sich bewegt? (Umschrift · Tamil)

290. Bist du nicht die fünf Silben, die in der Himmelsweite tanzen? Bist du nicht das höchste Bewusstsein, das sich in Verzweigungen ausbreitet? Weil unser Herr der eine Genuss aller Wesen ist, bestehen er und ich als Shivaya. (Umschrift · Tamil)

Das Sehen, der Sehende und das Licht (Verse 291–300)

291. Im doppelt leuchtenden Mond wirkt das Höchste; im schön leuchtenden Mond ist es, doch ihr erkennt es nicht. Jenseits der dunklen Lichtschicht liegt der höchste Zustand, das große strahlende Ziel: die Füße des einen Herrn. (Umschrift · Tamil)

292. Es lässt sich nicht greifen, kauen oder durch das Mundwerk vollständig bearbeiten; nicht wegstoßen und nicht von außen erreichen. Im Geist ist es nicht auszusieben und nicht als Gegenstand festzustellen. Wie soll ich diese unsagbare innere Frucht des höchsten Bewusstseins beschreiben? (Umschrift · Tamil)

293. Mit Wort, Geist und gedanklicher Begründung lässt sich jenes Sehen nicht sehen. Wer schaut, wenn er dieses unsichtbare Sehen betrachtet? Kommt es selbst und richtet den Blick auf den Blick, so sieht das unsichtbare Sehen unser Sehen von innen her. (Umschrift · Tamil)

294. Innen, außen und überall in der Welt wirkt unser Herr wie Öl im Sesamsamen. Sanft trat er in mich ein und vollbrachte die wahre Askese. Wie großzügig ist dieser Geber! Welche Farbe hätte seine grenzenlose Gestalt? (Umschrift · Tamil)

295. Keinen gesonderten Veda sah ich mehr, da keine leidvolle Geburt blieb. Als Gestalt der Erkenntnis wurdest du die ganze Welt; als Licht im Licht, als Turiya und darüber hinaus, als Anfang des Urgrundes besteht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

296. Im kleinen, zusammengedrängten leiblichen Gehäuse haltet ihr euch fest und irrt durch Geburt und Tod. Könnt ihr die fünf, die als Boot erscheinen, loslassen und die Bindung durchtrennen, wird das erkannte Feld millionenfach weit: vereint als Shivaya. [Das Körpermaß der ersten Zeile ist unklar.] (Umschrift · Tamil)

297. Fünfzig Millionen Mantras sind in fünf enthalten. Im einen Laut, den ihr aus ganzem Herzen in euch bedenkt, gehen fünf, vier und drei zur Ruhe. Die fünf werden ein Laut: So besteht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

298. Im Laut ist ein verborgener Laut; im Rad sitzt Si in seinem inneren Raum. Wie Öl im Sesam ist unser Herr in jedem Buchstaben verborgen. Wer vermag diese innerste Gegenwart zu sehen? [Eine Ortsbezeichnung der zweiten Zeile bleibt unsicher.] (Umschrift · Tamil)

299. Der innere Sinn des Agama ist der ungeteilte Urgrund. Du bist das Höchste, das ohne Durst nach Genuss besteht. Die fünf Silben zeigen den einen Fuß, den du gegründet hast; als einziger Genuss besteht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

300. Über dem Wurzeltor ist eine dreifache Gestalt. Zwischen vier Toren, im Maß von acht Fingern, steigt das Mantra auf. Du bestehst hier als ein Bild und als fünf; ich sehe keine wirkliche Trennung. Shivaya hat sich entfaltet. (Umschrift · Tamil)

Urgrund, Kraft und Erkenntnis (Verse 301–310)

301. Am Grund des Samens, im gewundenen einen Laut, unter A wohnst du als ursprüngliches Licht. Unter U, in den erkannten fünf Silben, besteht Shivaya selbst als der eine Laut. (Umschrift · Tamil)

302. Im Inneren des eingerollten Kreises wohnt der Herr. Er ist der Tänzer, der Gedanken auflöst, der sich öffnende Mond und die leuchtende Wirklichkeit. Der wirklich erkannte Kreis ist nichts anderes als Shivaya. [Die erste Vershälfte hat unsichere Wortverbindungen.] (Umschrift · Tamil)

303. Fünf umgeben einen Raum, und darüber ist eine wortlose Weite. Ihr versteht nicht, wie sie als Shakti und Shiva besteht. Shakti ist euer Körper, Shiva das leuchtende Leben darin. Ihr Verwirrten erkennt die Gestalt nicht, in der der Herr wohnt. (Umschrift · Tamil)

304. Im Wurzelmantra, in den entsprossenen fünf Silben, in den vier Veden auf der Zunge und in der wahren Erkenntnis wohnen der gifttragende Shiva, Hari und Brahma. Das laut angerufene Mantra ist nichts anderes als Shivaya. (Umschrift · Tamil)

305. Ihr bemüht euch hart, die Tattvas, die Wirklichkeitsprinzipien, zu überwinden. Wenn diese Prinzipien Shiva sind, seid ihr dann nicht selbst das Höchste? Sobald Befreiung, Leben und Klang im ursprünglichen Fuß gründen, ist der Vater in euch. Erkennt es! (Umschrift · Tamil)

306. Du ursprünglicher Lehrer der dreißig und drei und der dreifachen Lehre! Ihr Weisen: Wenn die reinen Füße auf mein Haupt gesetzt werden, und ihr danach die wesentlichen fünf Silben so sprecht, dass sie sich offenbaren, seht ihr das reine Licht. (Umschrift · Tamil)

307. Im Himmel der Götter, in den sieben Welten, im Land unseres Herrn und auf der Insel Jambu tanzt er: in der Halle von Tillai mit ihren goldenen Häusern. Außer unserem Herrn gibt es keinen Gott – keinen, keinen. (Umschrift · Tamil)

308. Als die fünf Eigenschaften der Erde, die vier des Wassers, die drei des Feuers, die beiden des Windes und die eine des Raumes bestehst du in verschiedenen Weisen. Wer vermag etwas zu sehen, das unabhängig von dir wäre? (Umschrift · Tamil)

309. Eines im Raum, zwei im bewegten Wind, drei in der roten Flamme, vier im edlen Wasser und fünf in der Erde: So wohnt der Herr. Wer kann dieses im Geist klar werdende Wunder schauen? (Umschrift · Tamil)

310. Könnt ihr ohne geistige Verzerrung gesammelt verweilen, leuchtet die gedankenfreie Edelsteinlampe beständig. Wenn ihr dagegen die von allen rezitierten Veden innerlich nur nachplappert, gleicht es einem Traum. In der Klarheit ist Shivaya wahr. (Umschrift · Tamil)

Der Weg nach innen und der Raum des Klangs (Verse 311–320)

311. Was ist die angelegte Opfergrube, was der Rigveda? Was sollen die Fäden um den gebrannten Tontopf? Was ist es, das sich am Licht festhält, das in der aufragenden Säule entsprang? Sagt es, ihr gelehrten Priester! (Umschrift · Tamil)

312. Wie ein Lotusblatt im Wasser entsteht und mit ihm verbunden bleibt, ohne davon benetzt zu werden, so tritt das höchste Wissen in der Welt hervor. Betrachtet diese Weise, mit der Welt verbunden und doch frei zu sein. (Umschrift · Tamil)

313. Ich schlafe nicht, ich wache nicht, mein Bewusstsein ist nicht in sich zusammengefallen. Ich bin nicht mit den fünf Sinnen und den verschiedenen Richtungen identisch. Die Weisen, die innen und außen als ein erfülltes Sein erfahren, haben nichts mehr zu bedenken. (Umschrift · Tamil)

314. Der eine Laut, den die Rezitierenden sprechen, ist eins. Es ist nicht bloß die als Veda bezeichnete äußere Form. Der eine Klang, Brahma, Vishnu und ich sind eins. Das ist meine Erfahrung des Einen, das ohne irgendeinen Gegenstand besteht. (Umschrift · Tamil)

315. Im aufquellenden Lotusraum ruht die geprägte Form; dort öffnet sich die Kammer des Lebensstoffs. Geht sie durch das Feuer, werden Gestalten zu Licht. Oben am Zweig nimmt der Guru Gestalt an. [Eine zusammenhängende genaue Deutung dieser Körperallegorie ist aus der Vorlage nicht möglich.] (Umschrift · Tamil)

316. Fragt ihr, woher die Bewohner von Erde und Himmel kommen: aus Nada und Bindu, die sich wie Erde und Licht verbinden; aus Herr und Shakti und den fünf Elementen. Damit werden die sieben Welten gegeben und wieder aufgelöst, auch heute. (Umschrift · Tamil)

317. Das einziehende Licht, der Eine am Nabel und der Eine im mittleren Ort steigen mit der bewegten Lebensluft auf. Erkenne sie gemeinsam mit den beiden Zurückgelassenen, Wahrheit und Unwahrheit: Es ist der anfanglos bestehende Ursprung. [Die Zahlengruppen und die Aufstiegsfolge bleiben nicht abschließend bestimmt.] (Umschrift · Tamil)

318. Du bist das Licht, das im aufsteigenden Mantra, im sich sammelnden Laut und im betrachteten Kreis verborgen steht. Stirbst du als getrenntes Ich in diesem betrachteten Kreis, leuchtet Shivaya im lächelnd geöffneten Kreis. (Umschrift · Tamil)

319. Ihr verehrt den wahren Guru, der euch zurechtweist, nicht angemessen. Ihr Verwirrten, könnt ihr mit dem vom Guru Gegebenen wirklich hinüberschwimmen? Der törichte Lehrende und der zu ihm kommende Schüler erleiden die zwölf Bearbeitungen, die die Baumwolle erfährt. (Umschrift · Tamil)

320. Die geöffneten Augen preisen; der Klang von Bindu und Nada führt über Meru und die Weltenkugel hinaus. In der wunderbaren Weite, in der alle Buchstaben vergehen, sind du und ich vermischt. Welcher Zustand ist das, o Herr? (Umschrift · Tamil)

Über die Sinne hinaus in die Einheit (Verse 321–330)

321. Sprich innerlich „Om Namo“ und erkenne die lebendige Gestalt in dir; erkenne sie auch im Denken des Körpers. Dann frage: Gibt es noch mich und dich, gute oder schlechte Herkunft? Die körperliche Nahrung ist eins. Erkenne es in dir! [Die zweite und vierte Zeile sind textlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

322. Wenn du denen Nahrung gibst, die ihre fünf Sinne bezwungen haben, erreicht diese Gabe nicht den Herrn, der als geläuterte Sinne besteht? Denen zu geben, die unbeherrscht und schädigend umherirren, nennt der Vers dagegen vergeblich. [Hier wird die Gabe an würdige Empfänger betont.] (Umschrift · Tamil)

323. Sind die fünf fest verankerten Sinne bei euch anders? Ist das Leiden der Geburt aus dem Mutterleib nicht gleich? Ihr redet vergeblich. Wenn ihr die Wahrheit erkennt, sind Nahrung, Schlaf und Genuss bei euch und mir gleich. (Umschrift · Tamil)

324. Die fünf schweifenden Sinne kommen in den fünf Silben zur Ruhe. Die Weisen verkünden dies mit den vier suchenden Veden; die Eigenschaften der zusammenkommenden Gelehrten ruhen in drei Lauten. Als tanzende lebendige Gestalt besteht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

325. Im Rad der Welt, im Raum des Elementenklangs, steigt die Lebensluft aus dem lodernden Feuer auf. Am Tor, wo Sonne und Mond sich bewegen, wechselt sie die Bahn und steigt empor in die spielende Weite. [Der Vers beschreibt innere Yoga-Orte in stark verkürzter Form.] (Umschrift · Tamil)

326. In den schweigenden fünf Silben steigt der Atem sanft auf und tritt in den himmelweiten Lichtkreis. Als er und ich dort wahrhaft vereint die Erfahrung machten, war er da, doch kein Ich und niemand sonst. (Umschrift · Tamil)

327. Das Schwert ruht in seiner Scheide, die Lebensluft in ihrem Gehäuse, der Mensch in seinem Wohnort: Was für ein erstaunliches Können! Der Fuß ruht an seinem Ort, das Wesen in seiner eigenen Art; der Tag geht in seine Zeit ein. Du und ich haben es gesehen. [Das Wortspiel mit „Hülle“ und „Ruhe“ ist teilweise mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

328. Er preist nicht und vernichtet nicht, wird nicht zur täuschenden Gestalt. Er löst sich nicht ab, zürnt nicht durch alle Zeiten. Er ermüdet nicht, bewegt sich nicht und wird nicht zu reinem Weihrauch. Er redet nicht: das Feinste des Feinsten, immer feiner. [Ein Verb der letzten Zeile bleibt unklar.] (Umschrift · Tamil)

329. Die Seligkeit des mit „Aki, Ku“ ausgesprochenen Lautes kennen die Millionen nicht, die sich „Yogi, Yogi“ nennen. Der Affengeist schwillt an und sinkt ab, bald hier, bald dort. Unzählige meinen dennoch, als das Eine zu verweilen. [Die Lautfolge wird ohne spekulative Mantraergänzung wiedergegeben.] (Umschrift · Tamil)

330. Millionen über Millionen suchen auf Erden den Ursprung; beim immer neuen Suchen gehen die Tage vergeblich dahin. Suchend und suchend erschöpfen sie den Körper; in Scharen kommen sie zusammen und bleiben doch suchend stehen. (Umschrift · Tamil)

Das feine Geheimnis von Licht und Schweigen (Verse 331–340)

331. Der Höchste ist weder schwarz noch weiß, weder verborgen noch verdeckt, weder eins noch zwei als zählbares Ding. Er ist nicht gestorben, nicht vergangen, nicht zerstört. Den Urgrund erkennt, wer die inneren Laute vollständig erfährt. [Die Lautformen am Schluss sind nicht sicher lesbar.] (Umschrift · Tamil)

332. Streitend, immer weiter streitend, erkennt er den inneren Kreis nicht. Blasend, immer weiter blasend, verliert er sein Licht und redet wirr. Straße um Straße sammelt er Stiermist; redet von Kaste über Kaste, erkennt aber den Laut Sa nicht. (Umschrift · Tamil)

333. „Männlichkeit, Männlichkeit!“ – ihr Toren, die ihr Männlichkeit verkündet! Der Vers stellt dieser Rede eine zeitüberdauernde, schweigende Gestalt gegenüber und verspottet das Reden mit Bildern von Bindung, Scham und Schmutz im Mund. [Die Zeilen 2–4 sind sprachlich so unsicher, dass hier nur die erkennbaren Motive wiedergegeben werden.] (Umschrift · Tamil)

334. Der mit „Ming“ bezeichnete Laut verbindet sich wieder mit „Ku“; der Mond wandelt sich mit dem Mond. Im Wirbel an der Spitze werden die Glieder eins. Ohne Nacht, in vollendeter Erkenntnis, zeigt sich das strahlende Licht. [Unsichere Lautlesungen und verschlüsselte Yogabeschreibung.] (Umschrift · Tamil)

335. Das feine Geheimnis der aufsteigenden Flamme, das Geheimnis an der Spitze der Bahn, das dicht aufsteigende und als Eines ruhende Geheimnis; das feste Geheimnis, das Geheimnis am Ende des Dochtes und das des aufsteigenden Meeres: Wer sie erfährt, ist ein Weiser. (Umschrift · Tamil)

336. Millionen nennen sich „Weiser, Weiser“, doch der Dichter schilt sie Hunde. Millionen streiten über Regen ohne Himmel. Sie erkennen nicht die Natur des Meeres ohne getrenntes Selbst und behaupten trotzdem: „Wir haben es längst erkannt.“ [Einzelne Ausdrücke bleiben unsicher.] (Umschrift · Tamil)

337. Am feinen Zweig, in der Flamme der mittleren Bahn, in der sich ausbreitenden Kraft und an ihrem Tor, im bewohnten Tempel und auf der Insel der Einweihung: Dort leuchtet Shivaya. [Mehrere Orts- und Lautbezeichnungen sind nicht sicher deutbar.] (Umschrift · Tamil)

338. Das überströmende Schweigen und das verborgene Schweigen; das ruhende und das leuchtende Schweigen; das Schweigen als Ganga und das sich regende Schweigen; das mondgleiche Schweigen: Sie alle sind das Schweigen, in dem Shiva wohnt. (Umschrift · Tamil)

339. Auf dem Weg des Schweigens, am Ende des Wirbels, auf dem Weg des Trankes und in der innig verbundenen roten Flamme; im Winkel der Erkenntnis und an jenem Tor steigt die rote Flamme auf: Shivaya. [Zwei Bezeichnungen des Tores und der Flamme bleiben unklar.] (Umschrift · Tamil)

340. Die aufgestiegene Valai-Kraft, die bewegte Valai, die aufschießende und morgendliche Valai, die in Betrachtung erwachte Valai und die verborgene Erkenntnis wallen gemeinsam auf und werden zu Ku und Ki. [Vālai ist hier ein vieldeutiger Begriff für die jugendliche weibliche Kraft; die Lautformen sind unsicher.] (Umschrift · Tamil)

Klangbilder des inneren Weges (Verse 341–350)

341. Ku und Ki werden Schweigen, das Wesen des Wesens. Im entfalteten dreifachen Licht wohnt die Fülle wie Duft in einer Blüte. Leben, Leben, immer wieder Leben: Es hat das Herz des Liebenden erreicht. (Umschrift · Tamil)

342. Ihr Menschen, die Männlichkeit verkünden: Seht den Weg, auf dem die Sonne läuft, und entfernt den Makel. Das feine Geheimnis der Säule wird zum Leuchten; der Klang tanzt an seinem Tor. [Die Schlussbezeichnung des Tores ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

343. Am Tor des Klangs, in der tanzenden Gestalt, auf dem Weg des Veda und im entfalteten dreifachen Licht, im singenden Ki und im aufsteigenden Ku: Wer das Tor der Elemente erkennt, erkennt den Ursprung. (Umschrift · Tamil)

344. Leben, Leben, Leben – Leben des fünffachen Zweiges! Die Menschen auf Erden halten immer wieder an Äußerem fest und erkennen die wiederholt angerufene innere Tiefe nicht. „Verblendete, Verblendete!“ ruft der Dichter den Menschen dieser Welt zu. [Lautwiederholungen und ein Schimpfwort sind nicht eindeutig übersetzbar.] (Umschrift · Tamil)

345. Das Licht, das im Samen keimte, steht in der Mitte des Bogens, glänzt wie eine Perle und ist die schweigende Lampe. Sie erkennen den Herrn nicht, der wie die Verdichtung in einer Muschel ist: das feine Geheimnis der Valai, die in ihrem Grund verborgen wirkte. [Der letzte Ortsausdruck bleibt unsicher.] (Umschrift · Tamil)

346. Morgens und abends strömt das Schweigen aus und über. Ihr Menschen, die ihr den Lauf von Morgen und Abend erkennt: Im ursprünglichen Winkel steigt die rote Flamme auf; jenseits der bezeichneten Gegensätze bleibt das Schweigen. [Die Gegensatzbegriffe der letzten Zeile sind nicht zuverlässig lesbar.] (Umschrift · Tamil)

347. Auf dem Weg des Schweigens drängt der Klang vorwärts: makellos, mit unermesslicher Geschwindigkeit. Im verborgenen Winkel, in der gereiften Valai, schreitet die rote Flamme der Erkenntnis voran – Shivaya. (Umschrift · Tamil)

348. Auf dem mittleren Weg zum Scheitel, jenseits der zurückgelassenen Unterschiede, breitet der Mond sich aus. O leuchtende Lampe, meditatives Schweigen, festes Schweigen: Shivaya überschreitet alles. [Die Attribute von Mond und Lampe sind unsicher.] (Umschrift · Tamil)

349. Aus dem fünffachen Zweig steigt der Klang wie eine Flamme empor. Knospe und Blüte öffnen sich zur Reinheit. Wenn die rote Flamme aufgeht, löst sich der Lehrer aus der Begrenzung; die fünf Elemente werden zum frei ausgebreiteten Schweigen. [Der Vergleich in Zeile 1 ist mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

350. Im raschen Zweig, im Wesen der Tattvas, im nahen A und im U, wo Hara wohnt, im genannten Garten mit seinem dreifachen Licht: Der Klang läuft zur Mitte und ruht dort wohlgeordnet. [Mehrere Wörter wirken als Lautzeichen; ihre Lesung bleibt vorläufig.] (Umschrift · Tamil)

Die Flamme der Erkenntnis (Verse 351–360)

351. Das Schweigen, in dem Vishnu ruht, das Schweigen Haras, das Schweigen der sich fügenden Elemente und das beständige Schweigen, die Geschwindigkeit eines Augenblicks und das leuchtende Schweigen am Scheitel: Wer sich selbst erkennt, fixiert sich nicht mehr auf den Körper. (Umschrift · Tamil)

352. Auf dem Weg des Hervorströmens, im Wirbel des Höchsten, an der Spitze des gereiften Zweiges, auf dem Berg mit seiner Frucht: Was ist diese Ausbreitung? Atem nimmt Atem auf, und das Licht steht erfüllt. [Pāyccalūr kann ein symbolischer Ortsname sein.] (Umschrift · Tamil)

353. Manche suchen rufend „Licht, Licht“ und scheitern. Manche suchen rufend „Ursprung, Ursprung“. Manche streiten und streiten. Doch als Gerechtigkeit, als rechte Ordnung, immer wieder als Wahrheit steht die ganze Flamme. (Umschrift · Tamil)

354. Als Flamme steigt es auf und wirkt; noch ehe Erde und Himmel zu einer Einheit geordnet waren, stand der sich ausbreitende Ursprung da. Als fünf Elemente erfüllt er kraftvoll das ganze All. [Die Zeitbezeichnung der ersten Zeile ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

355. Menschen auf Erden, die das beständige Licht erkennen, deren Augen sich daran erfreuen und die in Liebe leben, sehen die innere Schau an der oberen Spitze jenseits der Kehle. Unreife schwindet, die Kraft steigt auf, und der Klang freut sich. [Die letzte Zeile ist fehlerverdächtig.] (Umschrift · Tamil)

356. Die leuchtende rote Flamme des Schweigens, das gesammelte Licht und der Klang breiten sich furchtlos in dem von keinem Mutterleib begrenzten Raum aus. Der Vers verbindet dies mit Rufen, Zittern und einer weiblichen Lampe. [Die genaue Verknüpfung der Bilder lässt sich nicht zuverlässig übersetzen.] (Umschrift · Tamil)

357. An der Spitze der Lampe, im Gang der Sonne, im Ku, das den Zorn wandelt, und im aufwallenden Feuer; im Winkel der Glut steht das feine Geheimnis. Auch Fluch und Befreiung erscheinen in diesem Leuchten. [Die letzte Begriffsverbindung ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

358. Der Lehrer bewegt sich an der Spitze des dreifachen Dochtes, im Spiel der Valai und im weiten inneren Winkel. Am Tor, das vom liebevollen Mondaufgang erfüllt ist, breitet sich das Schweigen immer weiter aus. (Umschrift · Tamil)

359. Auf dem Schweigen des inneren Lotus steht Nandi. In der Mitte des Bogens wird er mit Schluckauf und Ki verbunden; dicht hervorbrechend steht die rote Flamme als eindringliche Schau. [Die Vergleiche der letzten beiden Zeilen sind nicht zuverlässig verständlich.] (Umschrift · Tamil)

360. Vom Wirbelweg am Nabel bis zur Mitte des Scheitels steigt die rote Flamme über die Mondstrahlen hinaus. Im gebundenen Bogen liegt das Wissen der fünf Elemente; der Atem erklingt zischend als Ki. [Ein Vergleichswort der Schlusszeile bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

Schweigen, Mond und die verborgene Kraft (Verse 361–370)

361. Mit dem so bezeichneten Atem stehen Si und Va frisch und lebendig: die Art der höchsten Weite. Aus dem begehrten U steigt I auf. Im Winkel am Scheitel ist Shivaya hervorgegangen. (Umschrift · Tamil)

362. Im sechseckigen Winkel und den dort angeordneten neun Orten wird die weibliche Mitte erkannt. Das Schweigen nimmt die fünf Räume auf und steht weltumfassend: So hat sich Shivaya ausgebreitet. [Die Zahlen- und Ortsbezeichnungen bleiben vorläufig.] (Umschrift · Tamil)

363. Was sich ausbreitete und wieder einzog, erschien auf dem Weg des Hervorströmens. Geboren wurde der Lebenshauch, weder Mann noch Frau. Verzicht, Vollendung und reine Höhe: Selbst beim Tod leuchtet Shivaya. [Die Frageform der dritten Zeile ist verkürzt wiedergegeben.] (Umschrift · Tamil)

364. In der Weite der Gnade, in der Dunkelheit der Sonne, im Wirbel der Wirklichkeit und auf dem sich aufrichtenden Weg, in der Kraft der Klarheit und dem flimmernden Netz: Aus dem Weg des Guru entstehen U und I. (Umschrift · Tamil)

365. Du Ursprung, der im einen gewordenen Laut ruht, bist durch Melodie und Rhythmus allein nicht zu erkennen. Wenn Selbst und Selbst eins werden, morgens und abends, besteht Shivaya. [Der Schlussvergleich ist aus der Vorlage nicht zuverlässig zu übersetzen.] (Umschrift · Tamil)

366. Das sechsfach geordnete Wasser, die darin gegründete Gottheit, der durchdringende Regen und die leuchtende Ferne, das machtvolle Schweigen und der strahlende innere Lotus gehen in dem sich wandelnden U zur Ruhe: Shivaya. [Die Bedeutung mehrerer Attribute bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

367. Im Winkel am Tor verweilen die fünf. Sie sehen die Gestalt, nähern sich ihr und finden den herrschenden inneren Ort. Dann erscheinen Körper, Mutterleibsraum und ein vorwärtsdrängender Flug: Shivaya breitet sich aus. [Die zweite Vershälfte ist nur in ihren Motiven sicher erkennbar.] (Umschrift · Tamil)

368. Beim Loslassen breitet es sich auf dem Weg des Hervorströmens aus. Vergessen und Neugeburt im Sterben, Ki und das erhabene Schweigen werden genannt: Klar ist Shivaya. [Der Wortlaut der mittleren Zeilen erlaubt keine verlässliche vollständige Übersetzung.] (Umschrift · Tamil)

369. Setze dich in Lotushaltung, erwecke mit der Lebensluft das Feuer am Grund und versiegle die fünf und vier Tore. Über den Stab der ursprünglichen Vina führt der Weg durch die Lotusorte in die Wurzelbahn. [Beschreibung eines fortgeschrittenen yogischen Vorgangs, keine vollständige Übungsanleitung.] (Umschrift · Tamil)

370. Vom Fuß bis zum Scheitel werden die sechs großen Bereiche durchschritten; darüber liegt unser ursprüngliches Licht jenseits aller Weite. Wer am Mondort Nektar trinkt, in der Freude wahrer Erkenntnis den Scheitel erreicht und wieder herabkommt, ist ein guter Yogi. (Umschrift · Tamil)

Vom Wurzelgrund zum Scheitel (Verse 371–380)

371. Ist der Ort, an dem das Leben zur Ruhe kommt, innen oder außen? Ihr meint, ihr müsstet euch langsam nähern und fragen. Wenn das Innere und das Hervortreten übereinstimmen, ist da Klang. Öffnet das verborgene Tor und seht, ihr Menschen! [Anders als Vers 258 steht hier „Hervortreten/Geburt“ statt „Äußeres“.] (Umschrift · Tamil)

372. Die Gestalt, in der Befreiung, Vollendung und Bindung zusammenwirken, erscheint auch als die fünf Sinne. Ruft den Vater, den Ewigen, den Dunkelkehligen täglich in Liebe an und erkennt ihn im Herzen. [Eine Verbindung der zweiten Zeile ist unklar.] (Umschrift · Tamil)

373. Drei und zwei sind fünf: So steigen die Götter auf; als drei und zwei und fünf entstand die ganze Welt. Mutter und Vater wirken als Klang. Außer dem einen erscheinenden Laut gibt es nichts weiter zu sagen. (Umschrift · Tamil)

374. Die Weite schmilzt in den fünf Silben, im Zusammenhang von Bindu und Nada. Wie beim Schmelzen und Vermischen mit Butterfett wird alles rein. Erkennt man die beiden in der Weite und ihrem Wirken, wird durch das Überschreiten der Weite Shivaya klar. [Das Schmelzbild der zweiten Zeile ist sprachlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

375. Ihr Menschen, die ihr Mantras lernt und doch verwirrt bleibt: Könnt ihr eure gelernten Mantras noch sprechen, wenn ihr gestorben seid? Die Mantras sind in euch, und ihr, die ihr sie bedenkt, seid ebenfalls innen. Das wirkliche Mantra sind die fünf Silben im Geist. (Umschrift · Tamil)

376. Jenseits der drei Städte wirkt der Dreiaugige. Im höchsten Bewusstsein entstehen die fünf Silben Shivayas. Wenn das Höchste aufgegangen und die feste Säule überall ist, zieht das Begrenzte sich zurück: Überall ist Linga. (Umschrift · Tamil)

377. Ist der Tanzende das einzelne Leben, sind es die fünf Elemente, das vereinte Licht oder der spielende Ursprung? Ist es ein gefundenes Land oder die mit der Zunge gelernte Bildung? Wird die Befreiung erkannt und die Bindung gelöst, ist da offene Weite. (Umschrift · Tamil)

378. Die Wahrheit, die mit dem Leben bei seiner Gestaltwerdung zusammenstand, ist in dem vollkommenen Einen als die fünf Silben Shivayas gegenwärtig. Nach Sammlung und Beruhigung, im einzigen Genuss, steigt aus dem inneren Erkennen der schädeltragende Herr auf. (Umschrift · Tamil)

379. Bei Empfängnis und Entstehen bildet sich der Lotussitz; bei Empfängnis und Entstehen wirken die Ursachen; bei Empfängnis und Entstehen erscheinen die beiden sehenden Augen. Aus dem inneren Grund steigt der schädeltragende Herr auf. (Umschrift · Tamil)

380. Das dreieckige Feuer, sechs, zwei und acht; das lebendige Selbst blüht mit den fünf Silben und A auf. Die Wahrheit des Lichtes und die anfanglose Wahrheit sind gewordenes Sein und eigenes Selbst, doch erscheinen sie im Leid verborgen. [Zahlenfolge und letzte Satzfügung sind unsicher.] (Umschrift · Tamil)

Entfaltung des Lichtes und die offene Weite (Verse 381–390)

381. Unser hervorgetretener Herr wird im heiligen Raum durch den Mund der herabhängenden Schlange zu den vier Richtungen. Nach den dreifachen Windungen und dem Überschreiten der drei Städte besteht der entstandene A-Laut überall. (Umschrift · Tamil)

382. Ist nicht überall das Eine? Sind die vierzehn Welten nicht eins? Ist nicht hier und dort das Eine, das Anfanglose eins? Ist auch das Bestehen der unbewegten Dinge nicht aus demselben Grund? In eurem wie in unserem Anteil steigt Shivaya auf. (Umschrift · Tamil)

383. Das Licht, das im Raum tanzt, ist die Wurzel des Feuers. Raum und innerster Raum entfalten sich mit dem Laut des Unerschreckenden. Schmelzen die Glieder in der Höhlung des Raums, ruht Shivaya im Raum mit dem Ursprung. (Umschrift · Tamil)

384. Eine unverwelkliche Blüte öffnet sich, und auf der Zunge erklingt ein bienengleicher Ton. Er fließt, nimmt Gestalt an und blüht als U auf. Wenn im Tanz die leibliche Begrenzung überschritten wird, bewegen wir uns vereint in der Gestalt, in der der Guru wohnt. (Umschrift · Tamil)

385. Wurde der freigelassene Fuß rasch, oder stand er in geschmolzener Wurzel? Sah das aufgestiegene Leben die vierzehn Welten? Ist es das Licht Sadashivas, das als feste Fläche besteht? Werden die Kenner des runden Hauses zu Himmelswesen? [Die Eingangsfragen enthalten unsichere Wortformen.] (Umschrift · Tamil)

386. Das Licht, das die Götter erfüllt, ist im menschlichen Keim. Die Himmelswesen gehen in jenes Ganze ein. Hat man das runde Haus von Himmel und Erde erkannt, werden alle Himmelsräume zu beständigen strahlenden Juwelen. (Umschrift · Tamil)

387. Wird die Lebensluft im Maß von zwölf gehalten und werden die fünf Farben erfahren, steht sie in der Weite und nimmt einen anderen Sitz. Im Bereich des Hauptes wirkt das Leben. Wer dies immer wieder betrachtet und prüft, wird zum höchsten Brahman. (Umschrift · Tamil)

388. Ihr richtet euch nach oben und schließt die Augen – wo habt ihr die Wahrheit gesehen? Verbindet ihr das Menschliche im oberen Haus, wird selbst das speichelberührte Tor zum einzigen Genuss. Der grüne Vishnu und Shiva sind im Höchsten Shivaya. (Umschrift · Tamil)

389. Im wohlklingenden Laut, der in den Mund gelegt wird, entsteht ein Tempel; der Teich trocknet oben am Zweig. Der angenommene Körper, das anfanglose Leben und das durch Lebensluft entfachte Feuer wachsen als Shivaya. [Der bildliche Zusammenhang der ersten Hälfte ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

390. Der Laut wird ausgesprochen, gegründet im anfanglosen Feuer. Er öffnet sich und entfaltet sich mit Aghora. Wird das innerste Wirken jenseits des Widerstreits erreicht, ruht Shivaya im Laut mit dem Ursprung. [Die dritte Zeile bleibt vorläufig.] (Umschrift · Tamil)

Körper, Kraft und die anfanglose Wahrheit (Verse 391–400)

391. Als Gurus beschäftigt ihr euch mit Tempeln, Teichen und religiösen Zeichen und bleibt im Geist verwirrt. Erkennt ihr aber den Hirtenherrn Vishnu und Hara, gleicht es dem Heimkommen zu Mutter und Vater. (Umschrift · Tamil)

392. Sind die Tempel nicht überall eins, ist das Wasser der Teiche nicht eins? Sind Feuer und Luft nicht eins, ist Shiva dort nicht einer? Ist das Leben, das überall wohnt, nicht dasselbe? Wer dies im Körper erkennt, wird selbst zur Schau. (Umschrift · Tamil)

393. Sind Ohren, Augen, Nase und Mund nicht gemeinsam verbunden? Sind das einströmende Licht und die fünf Freuden nicht aus einem Grund? Entstanden die gelesenen Schriften nicht aus demselben? Wer das Haus des Klangs kennt, wird ein Herr der Erkenntnis. (Umschrift · Tamil)

394. Im hervorgetretenen A wohnt der innere Laut. Das mit Sa entstandene Mantra ruht in seiner Kammer. Ihr Menschen, die das aus M entstandene Spiel verwirrt: Wahr ist, dass das entstandene U zusammen mit A Gestalt annimmt. [Die Lautfolge bleibt gemäß Vorlage stehen.] (Umschrift · Tamil)

395. Ist im Buchstaben A ein anderer Laut verschwunden? Ist im Buchstaben A der A-Laut erst entstanden? Stehen U und A gut miteinander vereint? Ihr Weisen ohne Verzerrung, erklärt es ausführlich! (Umschrift · Tamil)

396. Shakti ist dein Körper; Shiva das leuchtende Leben darin. Ihr Verwirrten, darüber hinaus gibt es nichts zu zerreden. Fünf umgeben ein Haus, darüber liegt wortlose Weite: Als Shakti und Shiva besteht diese wahrhaftige Ruhe. (Umschrift · Tamil)

397. In der Höhlung des Samens, im Keim des Blutes, am dreifach-viereckigen Tor und auf der emporgewachsenen Höhe leuchtet im wahren inneren Körper die Lampe der Erkenntnis. Das ausgesprochene Mantra lautet Om Namah Shivaya. (Umschrift · Tamil)

398. Der Laut ist nicht anfanglos, das einzelne Selbst ist nicht anfanglos; die innewohnenden Elemente und Sinne sind nicht anfanglos. Auch gewichtige Bücher und Lehrschriften sind nicht anfanglos. Erkenne: Anfanglos ist die Wahrheit, die in inniger Einheit mit allem besteht. (Umschrift · Tamil)

399. Was steht als Zartheit da? Was blieb getrennt und berührte dennoch? Unser Höchster, sage es wahrhaftig! Das als Weibliches Bestehende berührt aus der Trennung heraus; wird dies wahr erkannt, wohnt die Befreiung in dieser inneren Vereinigung. (Umschrift · Tamil)

400. Lässt sich das ganze All durch Zwang in die fünf Silben sperren? Du hältst den angenommenen Körper für die Wahrheit und vermagst den Veda nicht lebendig zu verkörpern. Soll dann bloßes täuschendes Lesen, wie das Gerede eines fleischfressenden Hundes, immer neue Unterschiede schaffen? [Der Wortlaut ist an mehreren Stellen unsicher.] (Umschrift · Tamil)

Die Halle des göttlichen Tanzes (Verse 401–410)

401. Wie stand das wahre Rad als Mittel bereit? Wie nahm der kühle Körper seine Gestalt an? Wie wurde es weiß und wuchs im Wasser heran? Ihr wirklichen Weisen, erklärt dies ausführlich! (Umschrift · Tamil)

402. Unser Herr ist überall wie Öl im Sesam. Er wohnt im Herzen, und doch schwankt ihr Toren hin und her. Könnt ihr den krummen Schwanz des räuberischen Hundes gerade machen, könnt ihr auch das Licht des großzügigen Herrn sehen. [Das unmögliche Bild fordert die grundlegende Wandlung der eingefahrenen Natur heraus.] (Umschrift · Tamil)

403. Ihr sagt, die gewünschte Erkenntnis und der beständige Herr lägen in euren geliebten Büchern; doch ihr könnt sie weder festhalten noch loslassen. Sucht den einen Beständigen in der Wurzelbahn, in euch selbst. Alles andere gleicht verwirrtem Träumen. (Umschrift · Tamil)

404. Ihr redet nach Gewohnheit und bleibt innerlich unsicher – wie wenn es ein großes Maß ohne die kleinen Maße geben könnte. Wie vier kleine Maße in einem großen enthalten sind, so wohnt der Herr in eurem Geist, auch während ihr darüber streitet. (Umschrift · Tamil)

405. A ist die Halle, das Anfanglose ist die Halle. U ist die Halle, die Wahrheit ist die Halle. M ist die Halle, Gestalt ist die Halle. Si ist die Halle: Klar ist Shivaya. (Umschrift · Tamil)

406. Ein Rad fliegt kreisend, darüber steht eine Platte. Wie Öl in der Presse bewegen sich Lebensluft und Feuer; Licht mischt sich im U, und die Zeiten geraten ineinander. Wenn alles in sein inneres Haus eingeht – wie geschieht dieses Fortgehen? [Mehrere technische Bildwörter sind nicht eindeutig.] (Umschrift · Tamil)

407. Betrachtet die ausgewachsenen Brüste als Teil des Spiels der Erscheinungen und erforscht wahrhaftig den Körper des gnadentragenden Lebens. Hört die Worte der Erfahrenen in leuchtender Erkenntnis: Dann tritt die Einsicht makellos ins Herz. (Umschrift · Tamil)

408. Kennt ihr die eine Erkenntnis, von der die vier Veden sprechen? Als Unterweisung durch die vier Nachtwachen, als der gifttragende Shiva, Brahma und Vishnu: Innig im Herzen betrachtet, wohnt dort Shivaya. (Umschrift · Tamil)

409. Legt das Reden vom Umkreisen am Ende der Offenbarung ab. Wo wohnt das, was Tag für Tag tanzt? Wenn Hingabe vollkommen wird, erfahren die Liebenden im Höchsten die eine Leere. Ihr Verwirrten, wie ließe sich darüber bloß reden? [Die erste Hälfte ist sprachlich unsicher.] (Umschrift · Tamil)

410. Wie lässt sich sein Dasein angemessen erläutern? Wenn gefragt wird, wie der Herr den Liebenden erscheint: Der ursprüngliche Höchste bleibt eben so gnädig gegenwärtig. Die drei Unreinheiten schwinden wie Elefanten vor einem nahenden Löwen. (Umschrift · Tamil)

Gnade, Gegenwart und Vergänglichkeit (Verse 411–420)

411. Fegt und reinigt den inneren Raum, bestreicht ihn sorgfältig, entzündet viele Lampen und bringt die Morgenverehrung dar. Vollzieht gute Askese, sucht die Füße des einen Herrn und lernt beständig: Dies ist Charya, der Weg des dienenden Handelns. Erkennt ihn auch in euch. (Umschrift · Tamil)

412. Was geschaut wird, ist die Halle; sie ist die Halle des tanzenden Höchsten. Der Tanz ist die Halle, das Erschreckende ist die Halle. Das Wort ist die Halle, das Feuer ist die Halle, auch der Zorn ist die Halle: Klar ist Shivaya. (Umschrift · Tamil)

413. Wohin du auch gehst, überall ist die herrliche goldene Halle. Damals wie heute besteht die anfanglose Halle; für immer bleibt die letzte, höchste Halle. In immer tieferer Vereinigung ist darin Shivaya verborgen. (Umschrift · Tamil)

414. Du bist der Vater und Dharma, du bist jede Gottheit. Du bist Denken und Klarheit, Vollendung und Befreiung. Du bist Bindu und seine Frucht, du der höchste Veda. Mein Vater, mein Gott, mein Herr, der mich angenommen hat! (Umschrift · Tamil)

415. Ihr Armen, die ihr in allen möglichen Geburten geboren, gestorben und vergangen seid: Warum tragt ihr auch in diesem Leben bloß Asche auf? Könnt ihr die Unreinheit beseitigen und das Begehren loslassen, werdet ihr im ausgesprochenen inneren Klang klare Schau gewinnen. (Umschrift · Tamil)

416. Der achtgliedrige Yoga und der wirkende Klang, U und A im achtsilbigen Mantra: Das sich öffnende Mantra steigt durch den Vina-Stab auf. In den acht Silben ruht Shivaya. (Umschrift · Tamil)

417. „Herr, Herr!“ plappert ihr Toren. Wie könnte unser Herr je vom Herrn getrennt sein? Als Herr, als sein Spiel und als die große Welt ist er da. Seht euren eigenen Körper, der in ihm aufkeimte! [Das wiederholte pirāṉ kann zugleich eine Nähe zum Wort für Lebenshauch anklingen lassen.] (Umschrift · Tamil)

418. Kein Anfang, kein Ende, keine vier Veden; kein abgrenzbares Licht, kein Wort – reine Weite jenseits der Sprache. Keine festlegbare Ordnung, keine gesonderte Liebe, nichts Bestimmbares: Ist der Ursprung erkannt, bleiben selbst die fünf Silben nicht als etwas Getrenntes. (Umschrift · Tamil)

419. Mutter-Vater, Vater bist du, und doch erkennen sie dich nicht in deinem Verweilen. Du, der Mutter und Vater ist, bist die ursprüngliche Verbundenheit. Wenn niemand außer dir bleibt, ist wahrhaft niemand außer dir, Mutter-Vater – niemand, niemand. (Umschrift · Tamil)

420. Im ursprünglichen einen Laut keimte die rote Flamme. In diesem einen Laut wurde sie geboren und zum Körper; in diesem einen Laut steht alles als Einheit. Erkennt und erfahrt diesen einen Laut! (Umschrift · Tamil)

Die inneren Tore und der Weg der Liebe (Verse 421–430)

421. Ihr versammelt euch in Gruppen und rezitiert den Veda. Wohnt der Herr etwa zwischen Buchdeckeln, in geschriebenen Zeichen? Sucht mit gesammeltem Blick im Inneren der vier und drei: Dort tanzt er in seinem Spiel. Bei der Mutter, es ist wahr! (Umschrift · Tamil)

422. Der Vers nennt Krähen-Schnabel und Schildkröte als Hinweise: Die Zunge wird gestützt und nach innen gebogen, der Weg führt durch die Erkenntnisbahn. Werden die zwei Laute mit einheitlicher Ausrichtung verehrt, ist in jeder Blickrichtung das höchste Brahman. [Die anfänglichen Übungsnamen und ihre Zuordnung bleiben unklar.] (Umschrift · Tamil)

423. Ihr zerbrecht einen klingenden Stein in zwei Stücke. Das eine legt ihr an die Tür und tretet es glatt; das andere stellt ihr zur Verehrung auf und bringt ihm Blumen und Wasser. Sagt: Welcher Stein ist dem Herrn lieb? (Umschrift · Tamil)

424. Ihr heftet an, bindet fest und gebraucht das Mantra als Mittel. Wohnt der Herr dadurch wirklich im Gebundenen? Betrachtet die Lebensluft, die in acht, acht und acht wirkt; setzt sie in das umkreiste Ya und erfahrt sie dort. (Umschrift · Tamil)

425. „In diesem Ort ist er nicht!“ – wohin lauft ihr suchend? Wie sollte der Herr allein in jenem anderen Ort wohnen? Erkennt den Herrn, der in den sechs inneren Höhlungen ruht, im letzten Si und A. [Die Lautlesung am Ende ist vorläufig.] (Umschrift · Tamil)

426. Die Lobpreisung wohnt bereits in euch. Wenn Berührung, Sehen, Schmecken und Riechen sie umgeben, tanzt der mit Rudraksha und Konrai-Blüten geschmückte Herr in der Halle. Das große Licht ist in Liebe jenseits der Worte. [Die zweite Zeile enthält entstellte Bezeichnungen der Sinne.] (Umschrift · Tamil)

427. Unverständige halten sich an das später gewachsene Fleisch. Suchen sie durch Fleisch nur Genuss und Verblendung, folgen leidvolle Wirkungen. Für jene aber, die in Liebe leben, ist Befreiung wie das Hinüberschwimmen über einen Fluss. (Umschrift · Tamil)

428. Das Losgelassene ist in euch, und ihr könnt ohne Sorge verweilen. Drei Tore sind verschlossen, ein Tor ist das Tor der Schau. Öffnen sich Tür und Riegel auch der verschlossenen Zugänge, wird der beständige Herr im eigenen Fleisch erkannt. (Umschrift · Tamil)

429. Es ist möglich, es ist möglich: die anfanglose Wirklichkeit! Könnt ihr die Füße des Einen immer wieder suchen und preisen, dürft ihr als Kind der süß sprechenden Uma leben. Müht euch mit gesammelter Kraft um das innere Feuer. (Umschrift · Tamil)

430. Wenn ihr sagt, durch vollendete Hingabe zum Kind werden zu wollen: Es gibt vier Wege; verbindet euch bewusst mit den beiden folgenden. Im Wurzelkanal wird Feuer entzündet und das innere Wasser getrunken. Durch die Göttin mit duftendem Haar erreicht man die Füße des Herrn. [Die Zuordnung der vier und zwei Wege bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

Vier Wege zur Befreiung (Verse 431–440)

431. Könnt ihr dich, o Herr, in Liebe erreichen, euch verneigen und dich preisen, nimmt die erlangte Wahrheit Geburt und Tod hinweg. Du mit der schönäugigen Frau als Hälfte: Wenn der Atem in den inneren Himmel steigt, zerfallen die früheren schweren Taten – dessen ist der Vers gewiss. (Umschrift · Tamil)

432. Hört, ihr Aufrichtigen, denen die sichere Botschaft gegeben wurde: Schmilzt das Herz in Liebe zum Herrn, wird Erkenntnis möglich. Wird der Atem so geführt, dass Erde und Himmel erzittern, kommt unser Herr nahe und wohnt in unserem inneren Meer. (Umschrift · Tamil)

433. Er wohnt in den achtmal acht und ist zugleich etwas anderes; er wird Feuer, Luft, Wasser, Erde und weiter Himmel. Den Herrn des Lichtes, der sich seit dem Eintritt in den Mutterleib mit uns verband, erkennen jene, die im Wasser des Guru baden. (Umschrift · Tamil)

434. Die Weisen nehmen den erkannten Sinn in sich auf und schöpfen aus ihrer inneren Reife. Bittet und preist immer wieder. Erkennt das klare Licht: Es ist innen und außen gegenwärtig und macht jedes Erkennen erst möglich. (Umschrift · Tamil)

435. Durch klares, gutes Dienen erlangt man Salokya, das Wohnen in Gottes Welt. Durch klare rituelle Verehrung, Kriya, erlangt man Samipya, Gottes Nähe. Durch guten Yoga erlangt man Sarupya, Ähnlichkeit mit Gott. Durch klare Erkenntnis, den vierten Weg, erlangt man Sayujya, die Vereinigung. (Umschrift · Tamil)

436. Die Klaren sagen, dass Erkenntnis zum Ziel führt. Das Ankommen ist jedoch nicht bloß ein Rühmen der vier Wege. Wer die heilige Gnade empfängt, erreicht Shivas Zustand. Erkenne den Weg der Vereinigung und werde in deinem täglichen Tun beständig. (Umschrift · Tamil)

437. Wer in den vier wirksamen Wegen und in Aufrichtigkeit nicht fest steht, irrt unwissend und vergeblich durch die Länder. Lässt man sich auf das Zeichen hinweisen und betrachtet es innen, erreicht man den wahren Zustand des Herrn mit dem duftenden Flechthaar. (Umschrift · Tamil)

438. Ihr Toren, die ihr die Befreiung der Angekommenen nicht kennt: Können die vielgestaltigen Prinzipien nicht selbst zu Hindernissen werden? Wie Wasser beim Öffnen einer Schleuse aufsteigt, so richte die Wurzelbahn im Körper nach oben aus und gründe dich darin. (Umschrift · Tamil)

439. Fest gegründet steigt die Kraft auf, durchdringt die Kreise und öffnet drei Riegel. Steigt sie die Bahn hinan, kommt Nektar herab. Der Herr offenbart sich den Dienenden; Leben und Höchstes verbinden sich und leben als Einheit. (Umschrift · Tamil)

440. Wer liebevoll das Feuer in der inneren Wurzelbahn erweckt und das Bemühen um begehrensvolle Täuschung aufgibt, sucht den durststillenden Meru im Inneren. Jene, die sich in Liebe vor den Füßen des Einen verneigen, erkennen ihn. [Die dritte Zeile bleibt in ihrer genauen Verbindung offen.] (Umschrift · Tamil)

Atem, Gnade und das obere Tor (Verse 441–450)

441. Erkennt in euch und meditiert in euch. Wahr ist, dass ihr die Füße des Einen erlangen und ohne weitere Geburt sein könnt. Erkennt den Weg ohne Rückkehr; öffnet gesammelt das obere Tor und schaut in euch. [Eine Formulierung der dritten Zeile ist nicht zuverlässig lesbar.] (Umschrift · Tamil)

442. Wenn ihr klar nach dem Licht in euch schauen könnt, steigt Licht auf, und der Gesang des vierten Zustands wird erfahren. Im ursprünglichen Rad sitzt er und nimmt sein heiliges Bad. Ordnet den Lebenshauch und erkennt dies ohne Trennung. (Umschrift · Tamil)

443. Als göttliche Schönheit und als Shiva ist er im Geist der Klaren wie der Duft, der aus einem aromatischen Gewächs aufsteigt. Alle karmischen Prägungen, die durch den Mutterleib mitkamen, weichen wie Dunkelheit vor der Sonne. Seht es! (Umschrift · Tamil)

444. Verweilt in der Haltung, die unser Vater und Herr euch gegeben hat, und erkennt die Mitte: Dann erreicht ihr die rechte Wirklichkeit. Vishnu und Brahma suchten eilig Wurzel und Gipfel; der eine grub in der Erde, der andere stieg in den Himmel, doch sie fanden sie nicht. (Umschrift · Tamil)

445. Ihr erzählt anschaulich, Brahma und Vishnu hätten ihn nicht gesehen. Lässt sich denn ein König durch Hochmut gewinnen? Wenn ihr ihm liebevoll dient und verehrend schaut, reift die Hingabe an den, der einst die drei Städte verbrannte. (Umschrift · Tamil)

446. Außer ihm sehe ich weder vorher noch nachher irgendetwas. Haltet euch an das Eine, das selbst ohne Anhaften ist. Kann man die Füße des Herrn allein durch Lernen sehen? Fragt liebevoll und mit Vertrauen jene, die sie erfahren haben. (Umschrift · Tamil)

447. Wenn die ersehnte innere Verfassung erlangt wird, schwindet die quälende Verwirrung über die Tattvas. Im eigenen Haus tritt die Weite leuchtend hervor. Feuer und Lebensluft verbinden sich und steigen aus dem unteren Ort auf. [Die genaue Bezeichnung des Ausgangsortes bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

448. Kann die erweckte Wurzelbahn zur Ruhe gebracht werden? Könnt ihr die unverhüllte Versammlung kraftvoll zu euch nehmen, führt es über Tiefschlaf und Traum hinaus. Fest im einen Laut zu ruhen – das ist wahr, o Herr. (Umschrift · Tamil)

449. „Es ist nichts anderes“: Leben, Besitz und Körper gehören den beiden guten Füßen des Herrn. Wenn beständige innere Liebe mit der Arbeit am Atem verbunden wird, weicht das alte Karma weit, weit fort. [Die Syntax der zweiten Zeile ist unsicher.] (Umschrift · Tamil)

450. Das Leben wird zum Herrn; die gesonderte Seele und ihre Fessel verlieren ihren Bestand. Unreinheiten, Sinne und Taten gehen dahin – wie Waldfeuer, zu dem Wind kommt. Betrachte die Lebensluft im Körper und lebe in Einheit. (Umschrift · Tamil)

Die Liebe, die alles verbindet (Verse 451–460)

451. U und A gehen auf und stehen dicht vereint. Die fünf umherschweifenden Sinne ruhen an einem Ort. Dort wird der Mond liebevoll erfahren und sein Nektar getrunken. Erkenne unseren dort wirkenden Herrn und verneige dich. (Umschrift · Tamil)

452. Im verehrenden Geist suche vertrauensvoll Guha und den fünfarmigen Ganesha. Betrachte links und rechts, setze unseren Herrn und die Mutter in die Mitte. Folge der bienengleichen Rezitation: Trägheit wird weichen. [Die genaue Rolle der Seiten ist nicht erläutert.] (Umschrift · Tamil)

453. Die fünf Sinne, angehäufte schwere Taten und ichhaftes Begehren lassen nach. Im Om werden neun überschritten und das Eine betreten. Nach dem Wort des schlaflosen Herrn entschlossen zu verweilen, ist Reinheit. [Ein Ausdruck der zweiten Zeile bleibt unklar.] (Umschrift · Tamil)

454. Seit der Zeit der Empfängnis bestand der gesehene Grund; doch erst in inniger Vereinigung erkannte ich dich. Ich wende mich nicht ab und verberge dich nicht, auch mitten im Wirken der Taten. Wenn wir verschmolzen stehen, sind du und ich nicht eins? (Umschrift · Tamil)

455. Ihr Yogis sucht Bücher über Weisheit und sprecht von Erkenntnis. Doch das Licht der Weisheit sucht und erkennt ihr nicht in euch. Ist der Herr erkannt, der selbst Erkenntnis ist, gibt es nichts mehr außerhalb dieser Erkenntnis. Wahr ist, was wir sagen. (Umschrift · Tamil)

456. Wo war der Körper vor der Empfängnis? Wo war der Atem, bevor Gestalt entstand? Wo war die Verwirrung vor dem von Täuschung erfüllten Denken? Ihr Weisen, die ihr das Begehren erkannt habt, erklärt es ausführlich! (Umschrift · Tamil)

457. Als Keim im Keim entstehen die sieben Daseinsweisen. Durch die Folgen guter und schlechter Taten irren sie in Geburt und Tod umher. Wer weitere Geburt und Wirken durch die drei Zeiten hindurch unterscheidet, möge als Weiser sagen: „Dies ist die Frucht jener Handlung.“ (Umschrift · Tamil)

458. Ihr nehmt Wasser in den Mund und spuckt es aus, damit der Speichel verschwinde. Wo und wie wäre der Speichel verschwunden, solange der Mund besteht? Ist nicht auch euer gesprochenes Mantra speichelberührt? Wenn man das Wesen des Mundes erkennt, welche Unreinheit will man dann noch suchen? [Das Wort der Schlusszeile ist in der Vorlage möglicherweise beschädigt.] (Umschrift · Tamil)

459. Ihr Unverständigen, die ihr ins Wasser springt, weil ihr eine Berührung für verunreinigend haltet: Wo sitzt die Unreinheit wirklich, und wo ist Reinheit? Erkennt ihren wirklichen Ort und reinigt ihn. Dann könnt ihr euch dem unberührten Licht nähern. (Umschrift · Tamil)

460. Wenn Büffel und Kuh sich paaren, erwartet ihr eine nach Tierart unterscheidbare Gestalt. Wenn aber ein Vedarezitator und eine Frau einer ausgegrenzten Kaste zusammenkommen, warum entsteht kein nach Kaste verschiedenartiges Menschenkind? Erklärt es! (Umschrift · Tamil)

Herkunft, Geburt und die Einheit der Menschen (Verse 461–470)

461. Ihr streitet und redet von verschiedenen Geschlechtern und Kasten. Wenn ihr deren Entstehung prüft, findet ihr nichts anderes als den hervorgebrachten Samen. Eure immer neuen Versuche, Menschen zu verbrennen oder zu verurteilen, werden zum Gegenstand des Spottes. [Der Ausdruck „manu erikka“ der Schlusszeile ist unsicher; ein eindeutiger Bezug auf ein bestimmtes Gesetzbuch wird nicht behauptet.] (Umschrift · Tamil)

462. Die vier rezitierten Veden, die ausgelegten Lehrschriften, die Elementenprinzipien und die zugehörigen Agamas, vermeintliche Wahrheiten über Kastenunterschiede und die glänzenden Bücher: Als immer neue Unterscheidungen sind sie entstanden und in Umlauf geblieben. (Umschrift · Tamil)

463. Ihr tragt ein Linga am Körper und vollzieht ununterbrochene Verehrung. Doch wer wohnt an der Brust, die dieses Linga trägt? Überall lauft ihr hin und vergeht erschöpft, ihr Toren, die Ziegel, Kupfer und Stein für das Höchste halten. (Umschrift · Tamil)

464. „Unrein, unrein!“ ruft ihr Toren und badet täglich. Entstand nicht der gewachsene Körper aus dem so bezeichneten Stoff? Ihr redenden Geister, die ihr eure gebundene Körpergestalt lobt: Gerade in dieser Verkörperung wird Shivaya klar. (Umschrift · Tamil)

465. Über dem Nabel, in vier und drei, ist Om Namah Shivaya. Ihr ruft „Dämmerungsritus, Dämmerungsritus“! Doch geht durch die Wurzelbahn in euch und erkennt den Ort jenseits von Abend und Morgen. (Umschrift · Tamil)

466. Unser Herr wohnt in den drei Feuern, während die Jungfrau im Inneren ist: Wo kam ihre Liebe zustande? Vier am Haupt, zwei Hände, zwei im Geist und das Eine – betrachtet dies wiederholt und erfahrt es in euch. [Die Zahlenbilder werden nicht abschließend aufgelöst.] (Umschrift · Tamil)

467. Ihr dient, lauft umher und erschöpft euch bis zum Tod. Ihr esst und wandert, aber prüft nicht aufmerksam euer Inneres. Unser Herr, der in bienenumsummten Gärten wohnt, ist seit jeher auch in euch gegenwärtig. (Umschrift · Tamil)

468. Zwischen dir und mir ist keine Trennung im Höchsten; sieh, es gibt keine Furcht. Meine Pflicht ist, dir stets die Hände zu falten. Herr, der den Scheitel schmelzen lässt und Nektar schenkt: Die Kraft, die du mir gabst, ist wahr, wahr, wahr. (Umschrift · Tamil)

469. Überall lief ich, mich in mir zu suchen. In meinem Inneren fand ich nichts außer mir selbst. Wie ein Blitz am Himmel aufsteigt und wieder darin ruht, so sind in mir nur der Herr und ich – nichts anderes. (Umschrift · Tamil)

470. Ihr richtet Orte ein und reinigt sie, bestreicht euch auf dem aufgestellten Sitz mit Asche und übt schwere Askese. Wo steigt die Erkenntnis des verborgenen Herrn auf? Wo kommt sie zur Ruhe? Erkennt dies und vollzieht dann eure Verehrung. (Umschrift · Tamil)

Wahrhaftiges Schauen statt bloßer Worte (Verse 471–480)

471. Ihr schleppt Bücher und redet Unwahrheiten. Ihr wisst nicht, wo Tod und Geburt ihren Ort haben. Könnt ihr die ganze Bewegung des Denkens erkennen, wird das höchste Licht zur unmittelbar erfahrenen Freude. (Umschrift · Tamil)

472. Hört, ihr armen Menschen: Aus Gnade entstanden, habt ihr eine vergängliche Gestalt angenommen und tastet im Dunkeln. Richtet eure Askese auf die Wirklichkeit und betrachtet sie in Vereinigung. Was bleibt dann von Verblendung? Im Feuer liegt Shivaya verborgen. (Umschrift · Tamil)

473. Ihr kennt wahre Askese nicht, solange das Denken nur um den eigenen Vorteil kreist. Im heißen Drang der Taten verliert ihr euren inneren Halt. Den Herrn, der durch Geburten hindurch äußerlich unauffindbar blieb, sollt ihr liebevoll und aufrichtig in euch sehen. (Umschrift · Tamil)

474. Mit arglistigem Herzen sprecht ihr von höchster Erkenntnis. Ist die Arglist überwunden, seht ihr dann nicht den wirklichen Weg? Reinigt täglich das Herz und nähert euch dem Licht. In euch erstrahlt klare Erkenntnis: Shivaya. (Umschrift · Tamil)

475. „Wir wollen ihn sehen!“ – darum überquert ihr Meere und Berge. Ist das nicht auch Ichverhaftung, ihr Unwissenden? Tragt ihr mit wahrer Sehnsucht die Füße des Herrn in euch, wird das fest gegründete Leben selbst Shiva. (Umschrift · Tamil)

476. Das unermessliche Licht ist im kleinsten Teilchen und im Ungeteilten. Betrachtet es aufmerksam in euch: Das ist der Weg zur Befreiung. Doch ihr murmelt und zählt an den Fingern, in schwer lösbarer Verwirrung, und setzt aus Unentschlossenheit die äußere Verehrung immer weiter fort. (Umschrift · Tamil)

477. „Speichel, Speichel!“ – ihr Armen, die ihr euch so absondert! Ist der als rein bezeichnete Körper nicht selbst aus vermischtem Stoff entstanden? Ist Honig nicht Ausscheidung, sind Blumen nicht von Bienen berührt? Auch die am Kuh-Euter gemolkene Milch ist berührt! (Umschrift · Tamil)

478. Ihr lauft suchend nach heiligen Badeorten, Lingas und Gottesbildern. Erkennt das Leben im Inneren als heilige Furt und Linga. Könnt ihr diese in euch klar sehen, werdet ihr selbst dazu: Shivaya erstrahlt. (Umschrift · Tamil)

479. Wie Menschen, die eine Ziege schlachten und ihre Stücke auslegen, stellt ihr die gesammelten Kupferbilder fest nebeneinander. Während der gesuchte Herr längst in uns wohnt: Was ist eure Wassergabe, was eure Verehrung? (Umschrift · Tamil)

480. Herr, der du mich keinen Augenblick vergisst, Einer, Gott, König der Könige! Könnte ich auch nur einen Augenblick ohne dich bleiben? Hilf, o Herr, dass dein Name auf meiner Zunge wohnt. (Umschrift · Tamil)

Name, Licht und innere Sammlung (Verse 481–490)

481. Das grenzenlose Licht brannte als Eines. Die kraftvolle, alles erfüllende Strahlkraft wurde zur einen beglückenden Erfahrung; sie versenkte mich in den Ozean des beglückenden Schweigens. Ich trank den unerreichbaren Nektar – an jenem Tag verging mein Gefühl, ein getrenntes Ich zu sein. (Umschrift · Tamil)

482. Könnt ihr das ungeteilte Licht in eurem Körper freudig sehen, werdet ihr seinem Wesen entsprechen. Dann, so verheißt der Vers, könnt ihr den Leib, die irdische Welt und die Waldländer beherrschen. So lautet die Bekräftigung des herrlichen Herrn. (Umschrift · Tamil)

483. Täglich putzt ihr die Glocke, zieht euch in eine abgelegene Ecke zurück, räuchert, ruft und schließt die Augen. Was nützt es? Wie viele auch zählen: Acht und zwei sind zehn. Nimmt der Vater bloß solches Tun an, ihr verständnislosen Menschen? (Umschrift · Tamil)

484. Erkennt in euch den Gott als Linga, in dem acht und zwei zusammenkommen. Dann könnt ihr das dunkle Meer der leidvollen Geburt überqueren und vereint mit dem geliebten Licht verweilen. Seht selbst! (Umschrift · Tamil)

485. Das wahre Mantra ruht im Licht. Das kühlende Mantra ordnet sich und wird Gestalt; das weiße Mantra reift und wird heilige Asche. Das wahre Mantra ist dieses Eine: Shivaya. (Umschrift · Tamil)

486. Über dem Scheiteltor sind tausend Bereiche. Drei Lichter und dreimal zwei steigen als Feuerflamme empor. Wo wächst dies diamantfest heran? Wie werden diese Flamme und die Sinne eins? (Umschrift · Tamil)

487. Die neun wirksamen Tore, das verschlossene Tor und die fünf genannten Tore drängen zur Äußerung. Öffne das gute Tor, gehe durch das Tor der Erkenntnis. Wenn das letzte Tor gesehen ist, gibt es keine weitere Geburt. (Umschrift · Tamil)

488. Wie die Biene Blütenduft und Honig sammelt, aufnimmt und in sich birgt, so betrachte den Ursprung des angerufenen Linga. Kannst du den Geist immer tiefer an seiner Wurzel sammeln, fliegen die alten schweren Taten davon: Shivaya. (Umschrift · Tamil)

489. Im einen Laut, der als Linga ausgesprochen wird, wirkt der eine Laut; diese Wahrheit kennt ihr nicht. Die drei Laute steigen als drei Götter und als Licht auf. In vier Lauten spricht die Zunge Shivaya. (Umschrift · Tamil)

490. „Fern, fern, unendlich fern! Höher, höher, immer höher!“ – so sucht ihr voller Mühe. Könnt ihr unmittelbar und in jedem Augenblick innerlich verweilen, ist selbst mit dem Fernsten die Vereinigung möglich. (Umschrift · Tamil)

Die Nähe des Herrn und der Geschmack der Erfahrung (Verse 491–500)

491. Ihr tragt Ohrringe und taucht in jedem Teich unter, doch wie Frösche beseitigt ihr den Schmutz des Geistes nicht. Könnt ihr den schädeltragenden Herrn im Herzen halten, lebt ihr in Verehrung dessen, vor dem sich seit jeher Vishnu und Brahma verneigen. (Umschrift · Tamil)

492. Wie ein Nest gebaut und Eier hineingelegt werden, so tanzt in der Halle das Rätsel, in dem zwei Ziegen ein Kalb gebären. Ihr menschlichen Rinder, die ihr Kühe haltet und Butter esst: Habt ihr das wirkliche Zuhause erkannt, seht ihr die offene Weite. (Umschrift · Tamil)

493. Ihr nennt einen aufgestellten Stein Gott, legt ein paar Blumen darauf, geht um ihn herum und murmelt Mantras. Was soll das? Kann der Stein sprechen, während der Herr in euch wohnt? Kennen der erhitzte Topf und der Schöpflöffel den Geschmack der Speise? (Umschrift · Tamil)

494. Weder ich noch du noch ein gesonderter Herr – so spreche ich. Nicht im Himmel, nicht als äußeres Licht: Das Licht ist in uns. Wenn du und ich eins sind, lässt es sich dann noch suchend als Gegenstand finden? Tāṉatāṉa tantāṉa tātaṉāṉa tāṉaṉā. [Die letzte Zeile ist eine rhythmische Klangfolge.] (Umschrift · Tamil)

495. Weder gut noch schlecht ist das Eine, das in der Mitte steht. Nennst und erkennst du es als gut, steht es für dich als gut da; nennst du es schlecht, erscheint es als schlecht. Darum richte dich auf das Gute aus und sprich den Namen. (Umschrift · Tamil)

496. Im unheimlichen Wald versammeln sich Geister und fressen Leichen; Hunde umringen unseren tanzenden Herrn. Was bedeutet diese Lebensweise? Wenn du die Sehnsucht nach immer neuer Geburt aus einem Mutterleib überwinden willst, betrachte in dir, weshalb du von Krankheit bedrängt umherirrst. (Umschrift · Tamil)

497. Entzieht man dem Körper sein Salz, fault er und wird zur übelriechenden Masse. Sag, Unwissender: Kannst du dich daran voller Verlangen klammern? Höre, du täuschender, schamlos und grob gewordener Geist: Wahr sind die Füße des unvergleichlichen Herrn mit dem roten Flechthaar. (Umschrift · Tamil)

498. Alles Geborene muss sterben; die Unverständigen erkennen es nicht. Sie freuen sich, als gäbe es keinen Tod, und reden von „unserem“ und „eurem“ Besitz. Was ist das für ein angenommenes Spiel? Wenn der vollgestopfte Körper zerfällt, was bleibt von dieser Anhänglichkeit, o Herr? (Umschrift · Tamil)

499. Ihr Starrsinnigen schaut sehnsüchtig auf das mondgleiche Gesicht der schönen, mit duftender Paste geschmückten Frau und kommt nicht davon los. Erkennt ihr nicht das trügerische Spiel der Schlange, die im Kasten schläft? Wird die Bindung geöffnet und das Brahman geschaut, welcher weitere Weg bleibt euch? [Einzelne Wörter und die Schlussfrage sind mehrdeutig.] (Umschrift · Tamil)

500. Ist die Beschäftigung mit dem Vedarezitieren nicht oft vergeblich auf Erden? Muss liebevolle Verehrung euch wirklich über weite Entfernungen führen? Der ursprüngliche Herr, der Butter essende Krishna, wohnt in uns. Prüft in euch, was fehlerhafte Verehrung und bloßes Schriftwort bedeuten. (Umschrift · Tamil)

Mitgefühl, Gastfreundschaft und die Kritik am Schein (Verse 501–510)

501. Wo wäre das Höchste nicht, und wo wohnt es? Für Menschen ohne rechtschaffenes Handeln bleibt das Höchste unerfahren – das ist wahr. Wer Hände zum Helfen und Besitz hat, aber kein Mitgefühl, schafft eine leere, höllische Welt ohne erlebte göttliche Gegenwart. (Umschrift · Tamil)

502. Auf Erden gibt es keinen Gott, der nie die Schulter einer Frau berührte. In der liebevollen Vereinigung von Frau und Mann kann menschliches Leben gedeihen. Weil die eine weibliche Shakti untrennbar verbunden ist, nahm der Herr freudig die Göttin und Ganga an. [Die Bezeichnung Nili wird hier nicht eindeutig auf eine einzelne Göttinnengestalt festgelegt.] (Umschrift · Tamil)

503. Ihr Menschen, die ihr Siddhas nicht von gewöhnlichen Leuten unterscheiden könnt: Wenn ein Siddha unter euch lebt, haltet ihr ihn für verrückt. Was macht es ihm, hier zu sein? Muss er im Land der Toren bleiben? Die Welt des Vaters und diese Welt sind für ihn eins. (Umschrift · Tamil)

504. Menschliches Leben ist auf Erden, und wenn es vergeht, spricht man vom Himmel. Könnt ihr den friedlichen Lebenshauch richtig ordnen, seht ihr die Füße des Reinen, der als König in der Halle tanzt. Fixiert euch nicht auf die verwirrende äußere Gestalt; dies ist wahr. [Die Schlusszeile mit dem Bild der Göttin mit langem Haar ist nicht sicher verständlich.] (Umschrift · Tamil)

505. Ihr Asketen am Berghang, die trockene Blätter essen und Wasser trinken: Von Blättern wird der Körper schwach, und Unruhe entsteht. Lebt ihr dagegen in einem gastfreundlichen Haus, esst und teilt Kleidung mit den Ankommenden, so schenkt der Gast als Gott Leben: Shivaya. (Umschrift · Tamil)

506. Ihr zieht durch Wälder, Höhen, Berge und Täler, durchquert Waldflüsse und verlasst Heimat und Land. Seht ihr dadurch die Füße des Herrn? Nur wenn das Leben sich aus dem engen Gehäuse löst und auf die Stadt des Tänzers richtet, findet es den befreiten Sitz bei Hara. [Die Verneinung der Schlusszeile bezieht sich auf das bloße äußere Umherwandern.] (Umschrift · Tamil)

507. Götter aus Holz, Götter aus Stein, Götter aus Palmblattrippen, Götter aus Kurkuma, Götter aus Stoff und Götter aus Kuhdung: Außer der offenen, ungeteilten Weite gibt es keinen gesonderten Gott. (Umschrift · Tamil)

508. Wenn euer Körper krank wird, bringt ihr im Pidari-Tempel gekochten Reis sowie Ziegen und Hühner als Opfer dar. Werden Krankheit und Schwäche täglich schlimmer, ist es nicht eure Familiengottheit, die euch zerstört. [Die mittlere Wendung des Verses ist beschädigt; eine vollständige genaue Übersetzung bleibt offen.] (Umschrift · Tamil)

509. Wer täglich voller Gier umhergeht, um fremdes Eigentum durch Betrug an sich zu bringen, und zugleich Verehrung, Regeln und Versenkung prunkvoll vorführt: Auf solche Übeltäter warten, sagt der Vers, die sieben Höllen. (Umschrift · Tamil)

510. Ihr verehrt mit scheinbarer Liebe, tragt Asche, duftendes Sandelholz und ein Stirnzeichen und verübt doch Betrug, Lüge und List. Ihr Toren: Auch euer Körper wird weiße Asche wie der eines Esels, der sich im Staub wälzt. [Das erste Wort der letzten Zeile ist in dieser Lesung unsicher.] (Umschrift · Tamil)

Die Prüfung falscher Lehrer (Verse 511–520)

511. „Ich betreibe Alchemie, ich mache Silber und hochwertiges Gold! Gebt genügend Goldmünzen als Gabe an den Guru!“ Mit solchen Künsten täuschen sie euch, rauben euren Besitz und laufen weit davon. Sie wiederzufinden ist schwer. (Umschrift · Tamil)

512. Sie führen Yoga-Kunststücke vor, steigen in die Höhe und rühmen sich, rasch die acht Wunderkräfte erworben zu haben. Dann geraten sie aus Begierde in sexuelle Verstrickung und sterben in der Welt wie Besessene. [Die dritte Zeile gebraucht ein derbes Körperbild, wörtlich den Harnbereich der Frau.] (Umschrift · Tamil)

513. Damit Zuschauer sie für körperlich Unvergängliche halten, führen sie Zauberkunststücke und Täuschungen vor. Sie nehmen Cannabis und weitere berauschende Stoffe; leckend, keuchend und hundegleich irren sie im Land umher. [Die Bezeichnungen der Körperpraktik und des zweiten Stoffes sind nicht eindeutig.] (Umschrift · Tamil)

514. Sie verkünden laut in der Stadt, der unbeständige Körper sei wie eine Wasserblase, und ziehen großspurig umher. „Sieh, ich schenke dir Erkenntnis und Vollendung!“ sagen sie, während sie ganz handfest fremden Besitz an sich bringen. (Umschrift · Tamil)

515. Ockergewand, verfilztes Haar, Wassertopf und Sitz, Rudraksha und Yogastab: So ausgestattet ziehen diese vom Dichter als Rinder Gescholtenen durchs Land. Ihre Frau lassen sie im Stich und betteln an jeder Tür um Reis. (Umschrift · Tamil)

516. „Ich schenke dir hier zuerst die Wunderkräfte und führe dich zur Befreiung!“ Mit solchen Schwüren verkleiden sie sich als heilige Meister. Um täglich ihren Bauch zu füllen, reden sie über Rechtschaffenheit und Erkenntnis, nehmen den Gläubigen Geld ab und fallen in die leere Hölle. (Umschrift · Tamil)

517. Aus schönem Holz macht ihr Köpfe von Götterbildern; aus einem unscheinbaren Zweig schneidet ihr Fußbekleidung. Könnt ihr den Leuchtenden in euch suchen und sehen, bestehen weder diese noch die drei noch irgendwelche anderen Unreinheiten für euch als endgültige Schranke. (Umschrift · Tamil)

518. Wird jemand zum reinen Weisen, weil er in alle Richtungen läuft, unzählige Flüsse besucht und den Kopf untertaucht? Wer sich nicht in Hingabe vor Haras Füßen neigt, bleibt ohne Befreiung und irrt leidend in einer leeren Hölle umher. (Umschrift · Tamil)

519. Ihr gebt Stein, Silber, Kupfer, Eisen und schmelzbaren Legierungen verschiedene mächtige Göttergestalten und preist sie. Bringt das allein das Ende der Bedrängnis und die große Freude? Sagt es! Nein, nein, nein – beim Herrn, nein! (Umschrift · Tamil)

520. Diese Welt entstand in den fünf Silben des Herrn. Bewegliches und Unbewegliches wohnen in den fünf Silben. Die vielen ausgezeichneten Lebensformen wachsen in den fünf Silben. Sichere Unterweisung in wahrer Erkenntnis besteht in den fünf Silben. (Umschrift · Tamil)

Die fünf Silben und das abschließende Mantra (Verse 521–523)

521. Vom immer neuen Studieren der Schriften werdet ihr blind; ihr Toren, die ihr durch direktes Anstarren und Verehren der Sonne die Augen schädigt! Erkennt das rechte Gefäß und übt schweigende Hingabe: Dann können alle gemäß der Lehre rein werden. (Umschrift · Tamil)

522. Menschen ohne inneren Halt schilt der Dichter stumpfe Rinder. Zornig sammeln sie fremden Besitz und laufen täglich in der ganzen Stadt umher, nur dem Essen nach. Viele verachten sie; ohne innere Freude bleiben sie in ihrem Fehlverhalten gefangen. (Umschrift · Tamil)

523. Sprich und wiederhole „Civāyavaci“: Der Vers verheißt Zugang zur ganzen Welt. Sprich „Civāyavaci“: Alles wird zur Vollendung. Sprich „Civāyavaci“: Der Himmel lässt sich gewinnen. „Civāyavaci“ ist das Feuer mit zwei Enden. [Mantrische Lautfolge der Vorlage; ihre Macht wird dichterisch gepriesen.] (Umschrift · Tamil)

Sivavakkiyam Tamilischer Text in römischer Umschrift

Die folgende schriftgetreue Umschrift bewahrt die Worttrennung der tamilischen Vorlage. Sie ist keine phonetische Ausspracheanleitung. Die kurzen Themenangaben vor einzelnen Versen gehören zur Vorlage; die Gruppenüberschriften sind redaktionell.

Schnellzugriff: 1–50 · 51–100 · 101–150 · 151–200 · 201–250 · 251–300 · 301–350 · 351–400 · 401–450 · 451–500 · 501–523

Eingangsverse

Kāppu

Schutzvers (unnummeriert) (Deutsch · Tamil)
ariyatōr namaccivāyam ātiyantam āṉatum
āṟiraṇṭu nūṟutēvar aṉṟuraitta mantiram
curiyatōr eḻuttaiuṉṉic colluvēṉ civavākkiyam
tōṣatōṣa pāvamāyai tūratūra ōṭavē.

0. (Deutsch · Tamil)
kariyatōr mukattaiyotta kaṟpakattaik kaitoḻak
kalaikaḷnūlkaḷ ñāṉamum karuttil vantutikkavē
periyapērkaḷ ciṟiyapērkaḷ kaṟṟuṇarnta pērelām
pēyaṉāki ōtiṭum piḻaipoṟukka vēṇṭumē.

Verse 1–50

akṣara nilai

1. (Deutsch · Tamil)
āṉaañ ceḻuttuḷē aṇṭamum akaṇṭamum
āṉaañ ceḻuttuḷē ātiyāṉa mūvarum
āṉaañ ceḻuttuḷē akāramum makāramum
āṉaañ ceḻuttuḷē aṭaṅkalāva luṟṟatē.

cariyai vilakkal

2. (Deutsch · Tamil)
ōṭiōṭi ōṭiōṭi uṭkalanta cōtiyai
nāṭināṭi nāṭināṭi nāṭkaḷum kaḻintupōy
vāṭivāṭi vāṭivāṭi māṇṭupōṉa māntarkaḷ
kōṭikōṭi kōṭikōṭi eṇṇiṟanta kōṭiyē.

yōka nilai

3. (Deutsch · Tamil)
uruttaritta nāṭiyil oṭuṅkukiṉṟa vāyuvaik
karuttiṉāl iruttiyē kapālam ēṟṟavallīrēl
viruttararum pālarāvīr mēṉiyum civantiṭum
aruḷtaritta nātarpātam ammaipātam uṇmaiyē.

tēkanilai

4. (Deutsch · Tamil)
vaṭivukaṇṭu koṇṭapeṇṇai maṟṟoruvaṉ nattiṉāl
viṭuvaṉō avaṉaimuṉṉam veṭṭavēṇum eṉpaṉē
naṭuvaṉvantu aḻaittapōtu nāṟuminta nalluṭal
cuṭalaimaṭṭum koṇṭupōyt tōṭṭikaik koṭuppārē.

ñāṉa nilai

5. (Deutsch · Tamil)
eṉṉilē iruntaoṉṟai yāṉaṟintatu illaiyē
eṉṉilē iruntaoṉṟai yāṉaṟintu koṇṭapiṉ
eṉṉilē iruntaoṉṟai yāvarkāṇa vallarō?
eṉṉilē iruntiruntu yāṉuṇarntu koṇṭaṉē.

6. (Deutsch · Tamil)
niṉaippatoṉṟu kaṇṭilēṉ nīyalātu vēṟilai,
niṉaippumāy maṟappumāy niṉṟamāyai māyaiyō?
aṉaittumāy akaṇṭamāy aṉātimuṉ aṉātiyāy
eṉakkuḷnī uṉakkuḷnāṉ irukkumāṟa teṅṅaṉē.

7. (Deutsch · Tamil)
maṇṇumnī avviṇṇumnī maṟikaṭalkaḷ ēḻumnī;
eṇṇumnī eḻuttumnī icaintapaṇ eḻuttumnī;
kaṇṇumnī maṇiyumnī kaṇṇuḷ āṭum pāvainī-
naṇṇumnīrmai niṉṟapātam naṇṇumāṟu aruḷiṭāy.

8. (Deutsch · Tamil)
ariyumalla ayaṉumalla appuṟattil appuṟam
karumaicemmai veṇmaiyaik kaṭantuniṉṟa kāraṇam
periyatalla ciṟiyatalla paṟṟumiṉkaḷ paṟṟumiṉ
turiyamum kaṭantuniṉṟa tūratūra tūramē.

9. (Deutsch · Tamil)
antimālai uccimūṉṟum āṭukiṉṟa tīrttamum
cantitarp paṇaṅkaḷum tapaṅkaḷum cepaṅkaḷum
cintaimēvu ñāṉamum tiṉamcepikku mantiram
entairāma rāmarāma rāmaeṉṉum nāmamē.

10. (Deutsch · Tamil)
katāvupañca pātakaṅka ḷaittuṟanta mantiram
itāmitām atallaeṉṟu vaittuḻalum ēḻaikaḷ
catāviṭāmal ōtuvār tamakkunalla mantiram
itāmitām rāmarāma rāmaeṉṉum nāmamē.

11. (Deutsch · Tamil)
nāṉatētu? nīyatētu? naṭuvilniṉṟatu ētaṭā?
kōṉatētu? kuruvatētu? kūṟiṭum kulāmarē!
āṉatētu? aḻivatētu? appuṟattil appuram
īṉatētu? rāmarāma rāmaeṉṟa nāmamē!

yōka nilai

12. (Deutsch · Tamil)
cāttiraṅkaḷ ōtukiṉṟa caṭṭanāta paṭṭarē!
vērttuiraippu vantapōtu vētamvantu utavumō?
māttiraippō tummuḷē yaṟintutokka vallīrēl
cāttirappainōykaḷ ētu? cattimutti cittiyē!

13. (Deutsch · Tamil)
nāluvētam ōtuvīr, ñāṉapātam aṟikilīr.
pāluḷney kalantavāṟu pāvikāḷ, aṟikilīr!
ālamuṇṭa kaṇṭaṉār akattuḷē irukkavē
kālaṉeṉṟu colluvīr, kaṉavilum aḵtillaiyē.

14. (Deutsch · Tamil)
vittillāta campiratāyam mēlumillai kīḻumillai
taccillātu māḷikai camaintavāṟum ateṅṅaṉē?
peṟṟatāyai viṟṟaṭimai koḷḷukiṉṟa pētaikāḷ!
cittillāta pōtucīvaṉ illaiillai illaiyē.

15. (Deutsch · Tamil)
añcummūṇum eṭṭātāy anātiyāṉa mantiram
neñcilē niṉaintukoṇṭu nīruruc cepippīrēl
pañcamāṉa pātakaṅkaḷ nūṟukōṭi ceyyiṉum
pañcupōl paṟakkumeṉṟu nāṉmaṟaikaḷ paṉṉumē.

16. (Deutsch · Tamil)
aṇṭavācal āyiram piracaṇṭavācal āyiram
āṟiraṇṭu nūṟukōṭi yāṉavācal āyiram
intavācal ēḻaivācal ēkapōka māṉatāy
empirāṉ irukkumvācal yāvarkāṇa vallarē?

17. (Deutsch · Tamil)
cāmam nālu vētamum cakala cāttiraṅkaḷum
cēmamāka ōtiṉum civaṉai nīr aṟikilīr
kāmanōyai viṭṭunīr karuttuḷē uṇarntapiṉ
ūmaiyāṉa kāyamāy iruppaṉeṅkaḷ īcaṉē!

18. (Deutsch · Tamil)
caṅkiraṇṭu tārai oṉṟu caṉṉapiṉṉal ākaiyāl
maṅkimāḷu tēulakil māṉiṭaṅkaḷ ettaṉai?
caṅkiraṇṭai yumtavirttu tārai ūtavallīrēl
koṅkaimaṅkai paṅkarōṭu kūṭivāḻal ākumē.

19. (Deutsch · Tamil)
añceḻutti lēpiṟantu avvañceḻutti lēvaḷarntu
añceḻuttai ōtukiṉṟa pañcapūta pāvikāḷ.
añceḻuttil ōreḻuttu aṟintukūṟa vallīrēl!
añcalañcal eṉṟunātaṉ ampalattil āṭumē!

20. (Deutsch · Tamil)
añcumañcum añcumē aṉātiyāṉatu añcumē!
piñcupiñcatu allavō pittarkāḷ pitaṟṟuvīr!
neñcilañcu koṇṭunīr niṉṟutokka vallīrēl
añcumillai āṟumillai aṉātiyākit tōṉṟumē!

21. (Deutsch · Tamil)
nīḷavīṭu kaṭṭuṟīr neṭuṅkatavu cāttuṟīr,
vāḻavēṇum eṉṟalō makiḻntirunta māntarē?
kālaṉōcai vantapōtu kaikalantu niṉṟiṭum
ālamuṇṭa kaṇṭarpātam ammaipātam uṇmaiyē!

22. (Deutsch · Tamil)
ōṭamuḷḷa pōtellām nīr ōṭiyē ulāvalām;
ōṭamuḷḷa pōtelām uṟutipaṇṇik koḷḷalām;
ōṭamumuṭainta pōtil oppilāta veḷiyilē
āṭumillai kōlumillai yārumillai āṉatē!

kiriyai nilai

23. (Deutsch · Tamil)
vīṭeṭuttu vēḷviceytu meyyaṉōṭu poyyumāy
māṭumakkaḷ peṇṭircuṟṟam eṉṟirukkum māntarkāḷ
nāṭupeṟṟa naṭuvarkaiyil ōlaivantu aḻaittiṭil
ōṭupeṟṟa avvilai peṟātukāṇum uṭalamē!

uṟpatti nilai

24. (Deutsch · Tamil)
aṇṇalē aṉātiyē aṉātimuṉ aṉātiyē
peṇṇumāṇum oṉṟalō piṟappataṟku muṉṉelām
kaṇṇilāṇiṉ cukkilam karuvilōṅkum nāḷilē
maṇṇuḷōrum viṇṇuḷōrum vantavāṟu eṅṅaṉē?

aṟivu nilai

25. (Deutsch · Tamil)
paṇṭunāṉ paṟitteṟinta paṉmalarkaḷ ettaṉai?
pāḻilē cepittuviṭṭa mantiraṅkaḷ ettaṉai?
miṇṭaṉāyt tirintapōtu iṟaittanīrkaḷ ettaṉai?
mīḷavum civālayaṅkaḷ cūḻavantatu ettaṉai?

26. (Deutsch · Tamil)
aṇṭarkōṉ iruppiṭam aṟintuuṇarnta ñāṉikāḷ
paṇṭaṟinta pāṉmaitaṉṉai yāraṟiya vallarē?
viṇṭavētap poruḷaiaṉṟi vēṟu kūṟa vakaiyilāk
kaṇṭakōyil teyvameṉṟu kaiyeṭuppa tillaiyē.

27. (Deutsch · Tamil)
tūramtūram tūrameṉṟu colluvārkaḷ cōmparkaḷ
pārumviṇṇum eṅkumāyp parantaap parāparam
ūrunāṭu kāṭumōṭi uḻaṉṟutēṭum ūmaikāḷ!
nēratāka ummuḷē aṟintuṇarntu nillumē!

28. (Deutsch · Tamil)
taṅkamoṉṟu rūpamvēṟu taṉmaiyāṉa vāṟupōl
ceṅkaṇmālum īcaṉum ciṟantirunta temmuḷē
viṅkaḷaṅkaḷ pēcuvār viḷaṅkukiṉṟa māntarē
eṅkumāki niṉṟanāmam nāmaminta nāmamē!

29. (Deutsch · Tamil)
neruppaimūṭṭi neyyaiviṭṭu nittamnittam nīrilē
viruppamoṭu nīrkuḷikkum vētavākkiyam kēḷumiṉ;
neruppumnīrum ummuḷē niṉaintukūṟa vallīrēl
curukkamaṟṟa cōtiyait toṭarntukūṭal ākumō!

30. (Deutsch · Tamil)
pāṭṭillāta paramaṉaip paramalōka nātaṉai
nāṭṭilāta nātaṉai nārimaṅkai pākaṉai
kūṭṭimeḷḷa vāyputaittuk kuṇukuṇutta mantiram
vēṭṭakārar kucukucuppaik kūppiṭā mukiñcatē.

taricaṉam

31. (Deutsch · Tamil)
ceyyateṅki lēiḷanīr cērttakāra ṇaṅkaḷpōl
aiyaṉvantu eṉṉuḷam pukuntukōyil koṇṭaṉaṉ.
aiyaṉvantu eṉṉuḷam pukuntukōyil koṇṭapiṉ
vaiyakattil māntarmuṉṉam vāytiṟappa tillaiyē.

aṟivu nilai

32. (Deutsch · Tamil)
māṟupaṭṭu maṇitulakki vaṇṭiṉeccil koṇṭupōy
ūṟupaṭṭa kalliṉmītē ūṟṟukiṉṟa mūṭarē.
māṟupaṭṭa tēvarum aṟintunōkkum eṉṉaiyum
kūṟupaṭṭut tīrkkavō kurukkaḷpātam vaittatē.

33. (Deutsch · Tamil)
kōyilāvatu ētaṭā? kuḷaṅkaḷāvatu ētaṭā?
kōyilum kuḷaṅkaḷum kumpiṭum kulāmarē!
kōyilum maṉattuḷē kuḷaṅkaḷum maṉattuḷē!
āvatum aḻivatum illaiillai illaiyē.

34. (Deutsch · Tamil)
ceṅkalum karuṅkalum civantacāti liṅkamum
cempilum tarāvilum civaṉiruppaṉ eṉkiṟīr
ummatam aṟintunīr ummainīr aṟintapiṉ
ampalam niṟaintanātar āṭalpāṭal ākumō!

35. (Deutsch · Tamil)
pūcaipūcai eṉṟunīr pūcaiceyyum pētaikāḷ.
pūcaiyuḷḷa taṉṉilē pūcaikoṇṭatu evviṭam?
ātipūcai koṇṭatō, aṉātipūcai koṇṭatō?
ētupūcai koṇṭatō? iṉṉateṉṟu iyampumē!

36. (Deutsch · Tamil)
irukkunālu vētamum eḻuttai aṟavōtiṉum
perukkanīṟu pūciṉum pitaṟṟiṉum pirāṉirāṉ
urukkineñcai uṭkalantiṅku uṇmaikūṟa vallīrēl
curukkamaṟṟa cōtiyait toṭarntu kūṭalākumō!

37. (Deutsch · Tamil)
kalattiṉvārttu vaittanīr kaṭuttatī muṭukkiṉāl
kalattilē karantatō kaṭuttatīk kuṭittatō
nilattilē karantatō nīḷvicumpu koṇṭatō
maṉattiṉmāyai nīkkiyē maṉattuḷḷē karantatō!

38. (Deutsch · Tamil)
paṟaicciyāvatu ētaṭā? paṇattiyāvatu ētaṭā?
iṟaiccitōl elumpiṉum ilakkamiṭṭu irukkutō?
paṟaiccipōkam vēṟatō paṇattipōkam vēṟatō?
paṟaicciyum paṇattiyum pakuttupārum ummuḷē!

39. (Deutsch · Tamil)
vāyilē kuṭittanīrai eccil eṉṟu colkiṟīr;
vāyilē kutappuvēta meṉappaṭak kaṭavatō?
vāyileccil pōkaeṉṟu nīrtaṉaik kuṭippīrkāḷ
vāyileccil pōṉavaṇṇam vantiruntu collumē!

40. (Deutsch · Tamil)
ōtukiṉṟa vētameccil., uḷḷamantiraṅkaḷ eccil;
pōtakaṅka ḷāṉaeccil., pūtalaṅkaḷ ēḻumeccil;
mātirunta vintueccil., matiyum eccil oḷiyumeccil;
ētileccil illatillai illaiillai illaiyē!

41. (Deutsch · Tamil)
piṟappataṟku muṉṉellām irukkumāṟa teṅṅaṉē?
piṟantumaṇ ṇiṟantupōy irukkumāṟu teṅṅaṉē?
kuṟittunīr colāviṭil kuṟippillāta māntarē.
aṟuppeṉa ceviiraṇṭum añceḻuttu vāḷiṉāl.

42. (Deutsch · Tamil)
ampalattai ampukoṇṭu acaṅkeṉṟāl caṅkumō?
kampamaṟṟa pāṟkaṭal kalaṅkeṉṟāl kalaṅkumō?
iṉpamaṟṟa yōkiyai iruḷumvantu aṇukumō?
cempoṉ ampalattuḷē teḷinta civāyamē.

43. (Deutsch · Tamil)
cittamētu, cintaiētu cīvaṉētu! cittarē
cattiētu? campuētu cātipēta aṟṟatu
muttiētu? mūlamētu mūlaman tiraṅkaḷētu?
vittillāta vittilē itiṉeṉateṉṟu iyampumē.

oṭukka nilai

44. (Deutsch · Tamil)
cittamaṟṟuc cintaiyaṟṟuc cīvaṉaṟṟu niṉṟiṭam
cattiyaṟṟuc campuvaṟṟuc cātipēta maṟṟunal
mūttiyaṟṟu mūlamaṟṟu mūlamanti raṅkaḷum
vittaiittai īṉṟavittil vilaintatē civāyamē.

kiriyai

45. (Deutsch · Tamil)
cātiyāvatu ētaṭā? calamtiraṇṭa nīrelām
pūtavācal oṉṟalō, pūtamaintum oṉṟalō?
kātilvāḷil, kārai, kampi, pāṭakampoṉ oṉṟalō?
cātipētam ōtukiṉṟa taṉmaieṉṉa taṉmaiyō?

aṟivu nilai

46. (Deutsch · Tamil)
kaṟantapāl mulaippukā, kaṭaintaveṇṇey mōrpukā;
uṭaintupōṉa caṅkiṉōcai uyirkaḷum uṭaṟpukā;
virintapū utirntakāyum mīṇṭupōy marampukā;
iṟantavar piṟappatillai illaiillai illaiyē.

47. (Deutsch · Tamil)
aṟaiyiṉil kiṭantapōtu aṉṟutūymai eṉṟilīr,
tuṟaiaṟintu nīrkuḷitta aṉṟutūmai eṉṟilīr,
pṟaiyaṟintu nīrpiṟanta aṉṟutūmai eṉṟilīr,
puraiilāta īcarōṭu poruntumāṟatu eṅṅaṉē.

48. (Deutsch · Tamil)
tūmaitūmai eṉṟuḷē tuvaṇṭualaiyum ēḻaikāḷ!
tūmaiyāṉa peṇṇirukkat tūmaipōṉatu evviṭam?
āmaipōla muḻukivantu aṉēkavētam ōtuṟīr
tūmaiyum tiraṇṭuruṇṭu coṟkurukkaḷ āṉatē.

49. (Deutsch · Tamil)
coṟkurukkaḷ āṉatum cōtimēṉi āṉatum
meykkurukkaḷ āṉatum vēṇapūcai ceyvatum
caṟkurukkaḷ āṉatum cāttiraṅkaḷ colvatum
ceykkurukkaḷ āṉatum tiraṇṭuruṇṭa tūmaiyē.

50. (Deutsch · Tamil)
kaivaṭaṅkaḷ kaṇṭunīr kaṇcimiṭṭi niṟkiṟīr?
evviṭaṅkaḷ kaṇṭunīr eṇṇieṇṇip pārkkiṟīr?
poyyuṇarnta cintaiyaip poruntinōkka vallīrēl
meykaṭantu ummuḷē viraintu kūṟalākumē.

Verse 51–100

51. (Deutsch · Tamil)
āṭukāṭṭi vēṅkaiyai akappaṭuttu māṟupōl
māṭukāṭṭi eṉṉainī matimayakkal ākumō,
kōṭukāṭṭi yāṉaiyaik koṉṟuritta koṟṟavā,
vīṭukāṭṭi eṉṉainī veḷippaṭutta vēṇumē.

52. (Deutsch · Tamil)
iṭattatuṉkaṇ cantiraṉ, valattatuṉkaṇ cūriyaṉ
iṭakkaicaṅku cakkaram, valakkaicūlam māṉmaḻu;
eṭuttapātam nīḷmuṭi, eṇticaikkum appuṟam,
uṭalkalantu niṉṟamāyam yāvarkāṇa vallarē?

53. (Deutsch · Tamil)
nāḻiappum nāḻiuppum nāḻiyāṉa vāṟupōl
āḻiyōṉum īcaṉum amarntu vāḻntiruntiṭam
ēṟilāṟu īcaṉum iyaṅku cakrataraṉaiyum
vēṟukūṟu pēcuvār vīḻvarvīṇ narakilē.

54. (Deutsch · Tamil)
tillaināya kaṉavaṉ; tiruvaraṅ kaṉumavaṉ;
ellaiyāṉa puvaṉamum ēkamutti yāṉavaṉ
pallunāvum uḷḷapēr pakuttukūṟi makiḻuvār;
vallapaṅkaḷ pēcuvār vāypuḻuttu māyvarē.

55. (Deutsch · Tamil)
etticaikkum evvuyirkkum eṅkaḷ appaṉ empirāṉ
cattiyāṉa vittuḷē muḷaitteḻum accuṭar
cittamum teḷintuvēta kōyilum tiṟantapiṉ
attaṉāṭal kaṇṭapiṉ aṭaṅkalāṭal kāṇumē.

56. (Deutsch · Tamil)
uṟṟanūlkaḷ ummuḷē uṇarntuṇarntu pāṭuvīr;
paṟṟaṟuttu niṉṟunīr parāparaṅkaḷ eytuvīr;
ceṟṟamāvai yuḷḷaraic cerukkaṟuttu iruttiṭil
cuṟṟamāka ummuḷē cōtieṉṟum vāḻumē.

57. (Deutsch · Tamil)
pōtatāy eḻuntatum puṉalatāki vantatum
tātatāyp pukuntatum taṇalatāy viḷaintatum
ōtaṭā añcumūṉṟum oṉṟatāṉa akkaram
ōtaṭānī irāmarāma rāmaveṉṉum nāmamē.

58. (Deutsch · Tamil)
akārameṉṟa akkarattuḷ avvuvantu utittatō?
ukārameṉṟa akkarattuḷ uvvuvantu utittatō?
akāramum ukāramum cikāramiṉṟi niṉṟatō?
vikāramaṟṟa yōkikāḷ viritturaikka vēṇumē.

59. (Deutsch · Tamil)
aṟattiṟaṅ kaḷukkumnī, aṇṭameṇ ticaikkumnī,
tiṟattiṟaṅ kaḷukkunī, tēṭuvārkaḷ cintainī,
uṟakkamnī, uṇarvunī, uṭkalanta cōtinī
maṟakkoṇāta niṉkaḻal maṟappiṉum kuṭikoḷē.

60. (Deutsch · Tamil)
aṇṭamnī akaṇṭamnī, ātimūla māṉanī,
kaṇṭamnī, karuttumnī, kāviyaṅka ḷāṉanī,
puṇṭarīka maṟṟuḷē uṇarukiṉṟa puṇṇiyar,
koṇṭakōla māṉanērmai kūrmaieṉṉa kūrmaiyē.

61. (Deutsch · Tamil)
maiaṭarnta kaṇṇiṉār mayakkiṭum mayakkilē
aiyiṟantu koṇṭunīṅkaḷ allalaṟṟu iruppīrkaḷ
meyaṟinta cintaiyāl viḷaṅkuñāṉam eytiṉāl
uyyaṟintu koṇṭunīṅkaḷ ūḻikālam vāḻvīrē.

62. (Deutsch · Tamil)
karuvirunta vācalāl kalaṅkukiṉṟa ūmaikāḷ
kuruviruntu coṉṉavārttai kuṟittunōkka vallīrēl
uruvilaṅku mēṉiyāki umparāki niṉṟunīr
tiruviḷaṅku mēṉiyākac ceṉṟukūṭal ākumē!

63. (Deutsch · Tamil)
tīrttamāṭa vēṇumeṉṟu tēṭukiṉṟa tīṉarkāḷ,
tīrttamāṭal evviṭam teḷintunīr iyampuvīr?
tīrttamāka ummuḷē teḷintunīr iruntapiṉ
tīrttamāka uḷḷatum civāyaañ ceḻuttumē!

64. (Deutsch · Tamil)
kaḻuttaiyum nimirttinalla kaṇṇaiyum viḻittunīr
paḻuttuvāy viḻintupōṉa pāvam eṉṉapāvamē?
aḻuttamāṉa vittilē aṉātiyāṉa iruppatōr
eḻuttilā eṉaḻuttilō irukkalām iruntumē.

65. (Deutsch · Tamil)
kaṇṭuniṉṟa māyaiyum kalantuniṉṟa pūtamum
uṇṭuṟaṅku māṟunīr uṇarntirukka vallīrēl
paṇṭaiāṟum oṉṟumāyp payantavēta cuttaṉāy
aṇṭamutti ākiniṉṟa ātimūlam mūlamē!

66. (Deutsch · Tamil)
īṉṟavāca lukkuiraṅki eṇṇiṟantu pōvīrkāḷ!
kāṉṟavāḻai moṭṭalarnta kāraṇam aṟikilīr
nāṉṟavāca laittiṟantu nāṭinōkka vallīrēl,
tōṉṟumāyai viṭṭoḻintu cōtivantu tōṉṟumē.

67. (Deutsch · Tamil)
uḻalumvāca lukkuiraṅki ūcalāṭum ūmaikāḷ?
uḻalumvāca laittiṟantu uṇmaicēra eṇṇilīr?
uḻalumvāca laittiṟantu uṇmainīr uṇarntapiṉ
uḻalumvācal uḷḷirunta uṇmaitāṉum āvirē.

68. (Deutsch · Tamil)
mūlanāṭi taṉṉilē muḷaitteḻunta cōtiyai
nālunāḻi ummuḷē nāṭiyē iruntapiṉ
pālaṉāki vāḻalām parappiramam ākalām;
ālamuṇṭa kaṇṭarāṇai ammaiāṇai uṇmaiyē.

69. (Deutsch · Tamil)
irukkavēṇum eṉṟapōtu iruttalāy irukkumō?
marikkavēṇum eṉṟalō maṇṇuḷē paṭaittaṉar?
curukkamaṟṟa tampirāṉ coṉṉaañ ceḻuttaiyum
marikkumuṉ vaṇaṅkiṭīr marunteṉap patamkeṭīr.

70. (Deutsch · Tamil)
ampattoṉṟu eṉa aṭaṅkalōr eḻuttuḷō?
viṇparanta mantiram vētamnāṉkum oṉṟalō
viṇparanta mūlaañ ceḻuttuḷē muḷaittatē
aṅkaliṅka pīṭamāy amarntatē civāyamē.

71. (Deutsch · Tamil)
civāyameṉṟa aṭcaram civaṉirukkum aṭcaram
upāyameṉṟu namputaṟku uṇmaiyāṉa aṭcaram
kapāṭamaṟṟa vācalaik kaṭantupōṉa vāyuvai
upāyamiṭṭu aḻaikkumē civāyaañ ceḻuttumē.

72. (Deutsch · Tamil)
uruvamalla, veḷiyumalla, oṉṟaimēvi niṉṟatalla
maruvumvācal contamalla maṟṟatalla aṟṟatalla
periyatalla ciṟiyatalla pēcalāṉa tāṉumalla
ariyatāki niṉṟanērmai yāvarkāṇa vallarē?

73. (Deutsch · Tamil)
āttumā aṉātiyō? aṉāttumā aṉātiyō?
pūttirunta aimpoṟi pulaṉkaḷum aṉātiyō?
tarkkamikka nūlkaḷum catācivamum aṉātiyō?
vīkkavanta yōkikāḷ? virainturaikka vēṇumē!

74. (Deutsch · Tamil)
aṟivilē puṟantirunta ākamaṅkaḷ ōtuṟīr;
neṟiyilē mayaṅkukiṉṟa nērmaioṉṟu arikilīr;
uṟiyilē tayirirukka ūrpukuntu veṇṇeytēṭum
aṟivilāta māntarōṭu aṇukumāṟatu eṅṅaṉē?

aṉpu nilai

75. (Deutsch · Tamil)
iruvararaṅka mumporunti eṉpuruki nōkkilīr;
uruvaraṅkam ākiniṉṟa uṇmaioṉṟai ōrkilīr;
karuaraṅkam ākiniṉṟa kaṟpaṉai kaṭantupiṉ
tiruaraṅkam eṉṟunīr teḷintirukka vallīrē!

76. (Deutsch · Tamil)
karukkuḻiyil ācaiyāyk kātaluṟṟu niṟkiṟīr
kurukkiṭukkum ēḻaikāḷ kulāvukiṉṟa pāvikāḷ
tiruttirutti meyyiṉāl civantaañ ceḻuttaiyum
urukkaḻikkum ummaiyum uṇarntuṇarntu koḷḷumē.

77. (Deutsch · Tamil)
maṇṇilē piṟakkavum vaḻakkalātu uraikkavum
eṇṇilāta kōṭitēvar eṉṉatuuṉṉatu eṉṉavum
kaṇṇilēkaṇ maṇiirukkak kaṇmaṟaitta vāṟupōl
eṇṇilkōṭi tēvarum itaṉkaṇāl viḻippatē.

aṟivu nilai

78. (Deutsch · Tamil)
maṇkalam kaviḻntapōtu vaittuvaittu aṭukkuvār
veṅkalam kaviḻntapōtu vēṇumeṉṟu pēṇuvār;
namkalam kaviḻntapōtu nāṟumeṉṟu pōṭuvār
eṇkalantu niṉṟamāyam eṉṉamāyam īcaṉē.

79. (Deutsch · Tamil)
mikkacelvam nīpaṭaitta viṟakumēvip pāvikāḷ
viṟakuṭaṉ koḷuttimēṉi ventupōvatu aṟikilīr
makkaḷpeṇṭīr cuṟṟameṉṟu māyaikāṇum ivaiyelām
maṟalivantu aḻaittapōtu vantukūṭalākumō?

80. (Deutsch · Tamil)
okkavantu mātuṭaṉ ceṟintiṭattil aḻakiyē
oruvarāki iruvarāki iḷamaipeṟṟa ūrilē
akkaṇintu koṉṟaicūṭi ampalattil āṭuvār
añceḻuttai ōtiṭil aṉēkapāvam akalumē.

81. (Deutsch · Tamil)
māṭukaṉṟu celvamum maṉaivimaintar makiḻavē
māṭamāḷi kaippuṟattil vāḻukiṉṟa nāḷilē
ōṭivantu kālatūtar caṭutiyāka mōtavē
uṭalkiṭantu uyirkaḻaṉṟa uṇmaikaṇṭum uṇarkilīr!

82. (Deutsch · Tamil)
pāṭukiṉṟa umparukkuḷ āṭupātam uṉṉiyē
paḻutilāta kaṉmakūṭṭam iṭṭaeṅkaḷ paramaṉē
nīṭucempoṉ ampalattuḷ āṭukoṇṭa appaṉē,
nīlakaṇṭa kālakaṇṭa nittiyakal yāṇaṉē.

83. (Deutsch · Tamil)
kāṉamaṟṟa kāṭṭakattil venteḻunta nīṟupōl
ñāṉamuṟṟa neñcakattil nallatētum illaiyē;
ūṉamaṟṟa cōtiyōṭu uṇarvucērntu aṭakkiṉāl
tēṉakattiṉ ūṟalpōl teḷintatē civāyamē.

84. (Deutsch · Tamil)
parukiōṭi ummuḷē paṟantuvanta veḷitaṉai
niruviyē niṉaintupārkkil niṉmaṉam atākumē.
urukiōṭi eṅkumāy ōṭumcōti taṉṉuḷē
karutuvīr umakkunalla kāraṇam atākumē.

85. (Deutsch · Tamil)
cōtiyāki ākiniṉṟa cuttamum palittuvantu
pōtiyāta pōtakattai ōtukiṉṟa pūraṇā,
vītiyāka ōṭivantu viṇṇaṭiyiṉ ūṭupōy
ātinātaṉ taṉ nātaṉeṉṟu aṉantakālam uḷḷatē

86. (Deutsch · Tamil)
iṟaivaṉāl eṭuttamāṭat tillaiyam palattilē
aṟiviṉāl aṭuttakāyam añciṉāl amaintatē.
karuvinātam uṇṭupōyk kaḻaṉṟavācal oṉpatum
oruvarāy oruvarkōṭi uḷḷuḷē amarntatē.

87. (Deutsch · Tamil)
neñcilē iruntiruntu nerukkiōṭum vāyuvai
aṉpiṉāl iruntunīr arukirutta vallīrēl
aṉparkōyil kāṇalām akalumeṇ ticaikkuḷē
tumpiōṭi ōṭiyē collaṭā cuvāmiyē!

88. (Deutsch · Tamil)
tillaiyai vaṇaṅkiniṉṟa teṇṭaṉiṭṭa vāyuvē
ellaiyaik kaṭantuniṉṟa ēkapōka māykaiyē
ellaiyaik kaṭantuniṉṟa corkkalōka veḷiyilē
veḷḷaiyum civappumāki meykalantu niṉṟatē.

89. (Deutsch · Tamil)
uṭampuuyir eṭuttatō, uyiruṭampu eṭuttatō
uṭampuuyir eṭuttapōtu uruvamētu ceppuvīr
uṭampuuyir iṟantapōtu uyiriṟappatu illaiyē
uṭampumey maṟantukaṇṭu uṇarntuñāṉam ōtumē.

90. (Deutsch · Tamil)
avveṉum eḻuttiṉāl akaṇṭamēḻu ākkiṉāy;
uvveṉum eḻuttiṉāl uruttarittu niṉṟaṉai;
mavveṉum eḻuttiṉāl mayaṅkiṉārkaḷ vaiyakam;
avvumuvvum mavvumāy amarntatē civāyamē!

91. (Deutsch · Tamil)
mantiraṅkaḷ uṇṭunīr mayaṅkukiṉṟa māṉiṭīr!
mantiraṅkaḷ āvatum maṟattilūṟal aṉṟukāṇ;
mantiraṅkaḷ āvatu matatteḻunta vāyuvai;
mantirattai uṇṭavarkku maraṇamētum illaiyē!

92. (Deutsch · Tamil)
eṉṉaeṉṟu colluvēṉ ilakkaṇam ilātatai?
paṉṉukiṉṟa centamiḻp patamkaṭanta paṇpeṉa
miṉṉakattil miṉoṭuṅki miṉṉatāṉa vāṟupōl
eṉṉakattuḷ īcaṉum yāṉumallatu illaiyē!

93. (Deutsch · Tamil)
ālavittil āloṭuṅki ālamāṉa vāṟupōl
vēṟuvittum iṉṟiyē viḷaintupōkam eytiṭīr!
āṟuvittai ōrkilīr aṟivilāta māntarē!
pārumittai ummuḷē parappiramam āṉatē!

94. (Deutsch · Tamil)
avvutitta mantiram akāramāy ukāramāy
evveḻuttu aṟintavarkku eḻupiṟappatu iṅkilai?
cavvutitta mantirattait taṟparattu iruttiṉāl
avvumuvvum mavvumāy amarntatē civāyamē.

95. (Deutsch · Tamil)
navviraṇṭu kālatāy, naviṉṟamav vayiṟatāyc
civviraṇṭu tōḷatāyc ciṟantavavvu vāyatāy
yavviraṇṭu kaṇṇatāy aḻurntuniṉṟa nērmaiyil
cevvaiottu niṉṟatē civāyaañ ceḻuttumē.

96. (Deutsch · Tamil)
iraṇṭumoṉṟu mūlamāy iyaṅku cakkarattuḷē
curuṇṭumūṉṟu vaḷaiyamāy cuṇaṅkupōl kiṭantanī
muraṇṭeḻunta caṅkiṉōcai mūlanāṭi ūṭupōy
araṅkaṉ paṭṭaṇattilē amarntatē civāyamē!

97. (Deutsch · Tamil)
kaṭalilē tiriyum āmai karaiyilēṟi muṭṭaiyiṭṭuk
kaṭalilē tirintapōtu rūpamāṉa vāṟupōl
maṭaluḷē irukkumeṅkaḷ maṇiyaraṅka cōtiyai
uṭaluḷē niṉaintunalla uṇmaiyāṉatu uṇmaiyē!

98. (Deutsch · Tamil)
mūṉṟumaṇṭa lattiṉum muṭṭiniṉṟa tūṇilum
nāṉṟapāmpiṉ vāyilum naviṉṟeḻunta aṭcaram;
īṉṟatāyum appaṉum eṭutturaitta mantiram;
tōṉṟumōr eḻuttuḷē collaeṅkum illaiyē!

99. (Deutsch · Tamil)
mūṉṟumūṉṟu mūṉṟumē mūvartēvar tēṭiṭum
mūṉṟumañ ceḻuttumāy muḻaṅkum avveḻuttuḷē
īṉṟatāyum appaṉum iyaṅkukiṉṟa nātamum
tōṉṟummaṇṭalattilē collaeṅkum illaiyē!

100. (Deutsch · Tamil)
cōṟukiṉṟa pūtampōla cuṇaṅkupōl kiṭantanīr
nāṟukiṉṟa kumpiyil nayanteḻunta mūṭarē,
cīṟukiṉṟa aivaraic ciṇukkaṟukka vallīrēl
āṟukōṭi vēṇiyār āṟiloṉṟil āvirē!

Verse 101–150

101. (Deutsch · Tamil)
vaṭṭameṉṟu ummuḷē mayakkiviṭṭa tivveḷi
aṭṭavak karattuḷē aṭakkamum oṭukkamum
eṭṭumeṭṭum eṭṭumāy iyaṅku cakkarattuḷē
eṭṭalām utittatu empirāṉainām aṟintapiṉ.

102. (Deutsch · Tamil)
pēcuvāṉum īcaṉē, piramañāṉam ummuḷē;
ācaiyāṉa aivarum alaintaruḷ ceykiṟār;
ācaiyāṉā aivarē aṭakkiōr eḻuttilē
pēciṭātu iruppirēl nātaṉvantu pēcumē.

103. (Deutsch · Tamil)
namacivāya añceḻuttum nalkumēl nilaikaḷum
namacivāya añcilañcum purāṇamāṉa māyaiyum
namacivāya añceḻuttu nammuḷē irukkavē!
namacivāya uṇmaiyai naṉkuuraicey nātaṉē!

104. (Deutsch · Tamil)
paramuṉakku eṉakkuvēṟu payamilai parāparā!
karameṭuttu niṟṟalum kuvittiṭak kaṭavatum
ciramuruki amutaḷitta cīrulāvu nātaṉē;
urameṉakku nī aḷitta ōmnamaci vāyavē!

105. (Deutsch · Tamil)
paccaimaṇ patuppilē paḻuppatinta vēṭṭuvaṉ
niccalum niṉaintiṭa niṉaittavaṇṇam āyiṭum;
paccaimaṇ iṭintupōy paṟantatumpi āyiṭum
piccarkāḷ aṟintukoḷka pirāṉiyaṟṟu kōlamē.

106. (Deutsch · Tamil)
oḷiyatāṉa kācimītu vantutaṅku vōrkkelām
veḷiyatāṉa cōtimēṉi visvanāta ṉāṉavaṉ
teḷiyumaṅkai uṭaṉiruntu ceppukiṉṟa tārakam
eḷiyatōr irāmarāma rāmamirta nāmamē.

107. (Deutsch · Tamil)
viḻiyiṉōṭu puṉalviḷainta villavalli yōṉiyum
veḷiyilē pitaṟṟalām viḷaivuniṉṟatu illaiyē
veḷiparanta tēcamum veḷikkuḷmūla vittaiyum
teḷiyum vallañāṉikaḷ teḷintiruttal tiṇṇamē.

108. (Deutsch · Tamil)
ōmnamaci vāyamē uṇarntumey uṇarntapiṉ
ōmnamaci vāyamē uṇarntumey teḷintapiṉ
ōmnamaci vāyamē uṇarntumey uṇarntapiṉ
ōmnamaci vāyamē uṭkalantu niṟkumē!

109. (Deutsch · Tamil)
allalvācal oṉpatum aruttaṭainta vācalum
collumvācal ōr aintum commivimmi niṉṟatum
nallavāca laittiṟantu ñāṉavācal ūṭupōy
ellaivācal kaṇṭavar iṉippiṟappatu illaiyē.

110. (Deutsch · Tamil)
ātiyāṉatu oṉṟumē anēkanēka rūpamāy
cātipēta māyeḻuntu carvacīvaṉ āṉapiṉ
ātiyōṭu iruntumīṇṭu eḻuntuceṉmam āṉapiṉ
cōtiyāṉa ñāṉiyākic cuttamāy iruppaṉē.

111. (Deutsch · Tamil)
malarntatātu mūlammāy ivvaiyakam malarntatum
malarntapū mayakkamvantu aruttatum viṭuttatum
pulaṉkaḷaintum poṟikalaṅki pūmimēl viḻuntatum
ilaṅkalaṅki niṉṟamāyam eṉṉamāyam īcaṉē.

112. (Deutsch · Tamil)
pāraṭaṅka uḷḷatum parantavāṉam uḷḷatum
ōriṭamum iṉṟiyē oṉṟiniṉṟa oṇcuṭar
āriṭamum iṉṟiyē akattuḷum puṟattuḷum
cīriṭaṅkaḷ kaṇṭavaṉ civaṉterintu ñāṉiyē!

113. (Deutsch · Tamil)
maṇkiṭāra mēcumantu malaiyuḷēṟi maṟukuṟīr,
eṇpaṭāta kāriyaṅkaḷ iyalum eṉṟu kūṟukiṟīr,
tampirāṉai nāḷtōṟum taraiyilē talaipaṭak
kumpiṭāta māntarōṭu kūṭivāḻvatu eṅṅaṉē?

114. (Deutsch · Tamil)
nāvilnūl aḻintatum nalamkulam aḻintatum
mēvutēr aḻintatum vicāram kuṟaintatum
pāvikāḷ iteṉṉamāyam vāmanāṭu pūcalāy
āviyār aṭaṅkunāḷil aivarum aṭaṅkuvār.

115. (Deutsch · Tamil)
illaiillai eṉṟunīr iyampukiṉṟa ēḻaikāḷ,
illaieṉṟu niṉṟatoṉṟai illai eṉṉalākumō?
illaialla oṉṟumalla iraṇṭumoṉṟi niṉṟatai
ellaikaṇṭu koṇṭapēr iṉippiṟappatu illaiyē.

116. (Deutsch · Tamil)
kārakāra kārakāra kāvalūḻi kāvalaṉ
pōrapōra pōrapōra pōrilniṉṟa puṇṇiyaṉ
māramāra māramāra maraṅkaḷēḻum eytacī
rāmarāma rāmarāma rāmaeṉṉum nāmamē.

117. (Deutsch · Tamil)
nīṭupāri lēpiṟantu nēramāṉa kāyantāṉ
vīṭupēṟi teṉṟapōtu vēṇṭiiṉpam vēṇṭumō?
pāṭinālu vētamum pārilē paṭarntatō?
nāṭurāma rāmarāma rāmameṉṉuṉ nāmamē!

118. (Deutsch · Tamil)
uyirunaṉmai yāluṭal eṭuttuvantu iruntiṭum!
uyiruṭampu oḻintapōtu rūparūpa māyiṭum
uyircivattiṉ māyaiāki oṉṟaioṉṟu koṉṟiṭum
uyirumcatti māyaiāki oṉṟaioṉṟu tiṉṉumē.

119. (Deutsch · Tamil)
neṭṭeḻuttu vaṭṭamē niṟaintavalli yōṉiyum,
neṭṭeḻuttu vaṭṭamoṉṟu niṉṟatoṉṟu kaṇṭilēṉ
kuṟṟeḻuttil uṟṟateṉṟu kompukāl kuṟittiṭil
neṭṭeḻuttil vaṭṭamoṉṟil nērpaṭāṉ namīcaṉē!

120. (Deutsch · Tamil)
viṇṇiluḷḷa tēvarkaḷ aṟiyoṇāta meypporuḷ
kaṇṇilāṇi yākavē kalantuniṉṟa tempirāṉ
maṇṇilām piṟappaṟuttu malaraṭikaḷ vaittapiṉ
aṇṇalārum emmuḷē amarntuvāḻva tuṇmaiyē.

121. (Deutsch · Tamil)
viṇkaṭantu niṉṟacōti mēlaivāca laittiṟantu
kaṇkaḷikka uḷḷuḷē kalantupuk kiruntapiṉ
maṇpiṟanta māyamum mayakkamum maṟantupōy
eṇkalanta īcaṉōṭu icaintiruppatu uṇmaiyē.

122. (Deutsch · Tamil)
mūlamāṉa mūccatil mūccaṟintu viṭṭapiṉ
nāḷunāḷu muṉṉiloru nāṭṭamāki nāṭṭiṭil
pālaṉāki nīṭalām parappiramam ākalām
ālamuṇṭa kaṇṭarāṇai ammaiāṇai uṇmaiyē!

123. (Deutsch · Tamil)
miṉeḻuntu miṉparantu miṉoṭuṅku māṟupōl
eṉṉuḷniṉṟa eṉṉuḷīcaṉ eṉṉuḷḷē aṭaṅkumē,
kaṇṇuḷniṉṟa kaṇṇilnēr maikaṇaṟi vilāmaiyāl
eṉṉuḷniṉṟa veṉṉaiyaṉṟi yāṉaṟintatillaiyē!

124. (Deutsch · Tamil)
irukkalām irukkalām avaṉiyil irukkalām,
arikkumāl piramaṉum aṇṭamēḻu akaṟṟalām.
karukkoḷāta kuḻiyilē kālilāta tūṇilē
neruppaṟai tiṟantapiṉpu nīyumnāṉum īcaṉē!

125. (Deutsch · Tamil)
ēkapōkam ākiyē iruvarum oruvarāy
pōkamum puṇarcciyum poruntumāṟatu eṅṅaṉē?
ākalum aḻitalum ataṉkaṇṇēyam āṉapiṉ
cākalum piṟattalum illaiillai illaiyē!

126. (Deutsch · Tamil)
vētamnālum pūtamāy viravumaṅku nīratāyp
pātamē iliṅkamāyp parintapūcai paṇṇiṉāl
kātiṉiṉṟu kaṭaitiṟantu kaṭṭaṟutta ñāṉikaḷ
ātianta mumkaṭantu ariyavīṭu aṭaivarē!

127. (Deutsch · Tamil)
paruttinūl muṟukkiviṭṭup pañciōtum māntarē!
turuttinūl muṟukkiviṭṭut tuṉpamnīṅka vallīrēl
karuttilnūl kalaippaṭu kālanūl kaḻintiṭum
tiruttinūl kavalaṟum civāyaañcu eḻuttumē.

128. (Deutsch · Tamil)
cāvatāṉa tattuvac caṭaṅkuceyyum ūmaikāḷ
tēvarkallum āvarō? cirippataṉṟi eṉceyvēṉ?
mūvarālum aṟiyoṇāta mukkaṇaṉmutaṟ koḻuntu
kāvalāka ummuḷē kalantiruppaṉ kāṇumē.

129. (Deutsch · Tamil)
kālaimālai nīrilē muḻukumanta mūṭarkāḷ
kālaimālai nīrilē kiṭantatērai eṉpeṟum
kālamē eḻuntiruntu kaṇkaḷmūṉṟil oṉṟiṉāl
mūlamē niṉaippirākil mutticitti yākumē.

130. (Deutsch · Tamil)
eṅkaḷtēvar uṅkaḷtēvar eṉṟiraṇṭu tēvarō?
aṅkumiṅku māyiraṇṭu tēvarē irupparō?
aṅkumiṅkum ākiniṉṟa ātimūrtti oṉṟalō?
vaṅkavāram coṉṉapērkaḷ vāypuḻuttu māḷvarē.

131. (Deutsch · Tamil)
aṟaiyaṟai iṭaikkiṭanta aṉṟutūmai eṉkiṟīr;
muṟaiaṟintu piṟantapōtum aṉṟutūmai eṉkiṟīr
tuṟaiaṟintu nīrkuḷittāl aṉṟutūmai eṉkiṟīr
poṟaiilāta nīcarōṭum poruntumāṟatu eṅṅaṉē?

132. (Deutsch · Tamil)
cattamvanta veḷiyilē calamiruntu vantatum
mattamāki nīrilē tuvaṇṭumūḻkum mūṭarē!
cuttamētu? kaṭṭatētu? tūymaikaṇṭu niṉṟatuētu?
pittarkāyam uṟṟatētu pētamētu pōtamē?

133. (Deutsch · Tamil)
mātāmātam tūmaitāṉ, maṟantupōṉa tūmaitāṉ
mātamaṟṟu niṉṟulō vaḷarnturūpam āṉatu?
nātamētu, vētamētu, naṟkulaṅkaḷ ētaṭā?
vētamōtum vētiyar viḷaintavāṟu pēcaṭā?

134. (Deutsch · Tamil)
tūmaiaṟṟu niṉṟalō cutīpamuṟṟu niṉṟatu?
āṇmaiaṟṟu niṉṟalō vaḻakkamaṟṟu niṉṟatu?
tāṇmaiaṟṟu āṇmaiaṟṟu cañcalaṅkaḷ aṟṟuniṉṟa
tūmaitūmai aṟṟakālam collumaṟṟu niṉṟatē!

135. (Deutsch · Tamil)
ūṟiniṉṟa tūmaiyai uṟaintuniṉṟa cīvaṉai
vēṟupēci mūṭarē viḷaintavāṟatu ētaṭā?
nāṟukiṉṟa tūmaiyallō naṟkulaṅkaḷ āvaṉa?
cīṟukiṉṟa mūṭaṉē attūmainiṉṟ kōlamē.

136. (Deutsch · Tamil)
tīmaikaṇṭu niṉṟapeṇṇiṉ tūmaitāṉum ūṟiyē
cīmaieṅkum āṇumpeṇṇum cērntulakam kaṇṭatē.
tūmaitāṉum ācaiyāy tuṟantirunta cīvaṉai
tūmaiaṟṟu koṇṭirunta tēcamētu tēcamē?

137. (Deutsch · Tamil)
vēṇumvēṇum eṉṟunīr vīṇuḻaṉṟu tēṭuvīr?
vēṇumeṉṟu tēṭiṉum uḷḷatallatu illaiyē,
vēṇum eṉṟu tēṭukiṉṟa vēṭkaiyait tuṟantapiṉ
vēṇumeṉṟa apporuḷ viraintukāṇal ākumē!

138. (Deutsch · Tamil)
ciṭṭarōtu vētamum ciṟantatāka maṅkaḷum
naṭṭakāra ṇaṅkaḷum naviṉṟameymai nūlkaḷum
kaṭṭivaitta pōtakam kataikkukanta pittelām
poṭṭatāy muṭintatē pirāṉaiyāṉ aṟintapiṉ!

139. (Deutsch · Tamil)
nūṟukōṭi ākamaṅkaḷ nūṟukōṭi mantiram
nūṟukōṭi nāḷiruntu ōtiṉāl atueṉpayaṉ?
āṟumāṟum āṟumāy akattilōr eḻuttumāy
ēṟucīr eḻuttaiōta īcaṉvantu pēcumē!

140. (Deutsch · Tamil)
kālaimālai tammilē kalantuniṉṟa kālaṉār
mālaikālai yāccivanta māyamētu ceppiṭīr?
kālaimālai aṟṟunīr karuttilē oṭuṅkiṉāl
kālaimālai ākiniṉṟa kālaṉillai illaiyē.

141. (Deutsch · Tamil)
eṭṭumaṇṭa lattuḷē iraṇṭumaṇṭalam vaḷaittu
iṭṭamaṇṭa lattuḷē eṇṇiāṟu maṇṭalam
toṭṭamaṇṭa lattilē tōṉṟimūṉṟu maṇṭalam
naṭṭamaṇṭa lattuḷē nātaṉāṭi niṉṟatē!

142. (Deutsch · Tamil)
nāliraṇṭu maṇṭalattuḷ nātaṉniṉṟatu evviṭam?
kāliraṇṭu mūlanāṭi kaṇṭataṅku uruttiraṉ;
cēliraṇṭu kaṇkalantu ticaikaḷ eṭṭumūṭiyē
mēliraṇṭu tāṉkalantu vīciāṭi niṉṟatē.

143. (Deutsch · Tamil)
ammaiappaṉ uppunīr aṟintatē aṟikilīr;
ammaiappaṉ uppunīr ariayaṉ araṉumāy
ammaiappaṉ uppunīr ātiyāti āṉapiṉ
ammaiappaṉ niṉṉaiaṉṟi yārumillai āṉatē.

144. (Deutsch · Tamil)
uruttarippa taṟkumuṉ uṭalkalantatu eṅṅaṉē?
karuttarippa taṟkumuṉ kāraṇaṅkaḷ eṅṅaṉē?
poruttivaitta pōtamum poruntumāṟatu eṅṅaṉē?
kuruttirutti vaittacol kuṟittuṇarntu koḷḷumē!

145. (Deutsch · Tamil)
ātiuṇṭu antamillai aṉṟunālu vētam il.
cōtiuṇṭu collumillai colliṟanta tētumil;
ātiyāṉa mūvaril amarntirunta vāyuvum
ātiaṉṟu taṉṉaiyum yāraṟivatu aṇṇalē?

146. (Deutsch · Tamil)
pulālpulāl pulāl ateṉṟu pētamaikaḷ pēcukiṟīr?
pulālaiviṭṭu empirāṉ pirintiruntatu eṅṅaṉē?
pulālumāyp pitaṟṟumāy pērulāvum tāṉumāyp
pulālilē muḷaitteḻunta pittaṉkāṇum attaṉē!

147. (Deutsch · Tamil)
utiramāṉa pālkuṭittu okkanīr vaḷarntatum
itaramāy iruntatuoṉṟu iraṇṭupaṭṭatu eṉṉalām
matiramāka viṭṭatētu māṅkicappulāl ateṉ?
catiramāy vaḷarntatētu caivarāṉa mūṭarē?

148. (Deutsch · Tamil)
uṇṭakallai eccileṉṟu uḷḷeṟintu pōṭukiṟīr;
kaṇṭaeccil kaiyalō paramaṉukkum vēṟatō?
kaṇṭaeccil kēḷaṭā, kalantapāṇi appilē
koṇṭacuttam ētaṭā? kuṟippilāta mūṭarē!

149. (Deutsch · Tamil)
ōtivaitta nūlkaḷum uṇarntukaṟṟa kalviyum
mātumakkaḷ cuṟṟumum maṟakkavanta nittirai
ētupuk koḷittatō eṅkumāki niṉṟatō?
cōtipuk koḷittamāyam collaṭā cuvāmiyē!

150. (Deutsch · Tamil)
īṇerumaiyiṉ kaḻuttil iṭṭapoṭṭa ṇaṅkaḷpōl
mūṇunālu cīlaiyil muṭintavaḻkkum mūṭarkāḷ,
mūṇunālu lōkamum muṭivilāta mūrttiyai
ūṇiūṇi nīrmuṭitta uṇmaieṉṉa uṇmaiyē?

Verse 151–200

151. (Deutsch · Tamil)
cāvalnālu kuñcatañcu tāyatāṉa vāṟupōl
kāvalāṉa kūṭṭilē kalantucaṇṭai koḷḷutē!
kūvamāṉ kiḻanariyak kūṭṭilē pukuntapiṉ
cāvalnālum kuñcatañcum tāṉ iṟantu pōṉavē!

152. (Deutsch · Tamil)
mūlamām kuḷattilē muḷaitteḻunta kōraiyai
kālamē eḻuntiruntu nālukaṭṭu aṟuppīrēl
pālaṉāki vāḻalām parappiramam ākalām;
ālamuṇṭa kaṇṭarpātam ammaipātam uṇmaiyē!

153. (Deutsch · Tamil)
cempiṉil kaḷimpuvanta cītaraṅkaḷ pōlavē
ampiṉil eḻutoṇāta aṇiyaraṅka cōtiyai
vempivempi vempiyē melintumēl kalantiṭa
cempiṉil kaḷimpuviṭṭa cētiētu kāṇumē!

154. (Deutsch · Tamil)
nāṭināṭi nammuḷē nayantukāṇa vallīrēl
ōṭiōṭi mīḷuvāṉ ummuḷē aṭaṅkiṭum
tēṭivanta kālaṉum tikaittiruntu pōyviṭum
kōṭikōṭi kālamum kuṟaivilātu iruppirē!

155. (Deutsch · Tamil)
piṇaṅkukiṉṟatu ētaṭā? pirakñaikeṭṭa mūṭarē?
piṇaṅkilāta pēroḷi pirāṇaṉai aṟikilīr.
piṇaṅkumōr iruviṉaip piṇakkaṟukka vallīrēl!
piṇaṅkilāta periyaiṉpam peṟṟirukka lākumē!

156. (Deutsch · Tamil)
mīṉiṟaicci tiṉṟatillai aṉṟumiṉṟum vētiyar?
mīṉirukkum nīralō mūḻvatum kuṭippatum
māṉiṟaicci tiṉṟatillai aṉṟumiṉṟum vētiyar,
māṉuritta tōlalō mārpunūl aṇivatum.

157. (Deutsch · Tamil)
āṭṭiṟaicci tiṉṟatillai aṉṟumiṉṟum vētiyar
āṭṭiṟaicci allavō yākamnīṅkaḷ āṟṟalō?
māṭṭiṟaicci tiṉṟatillai aṉṟumiṉṟum vētiyar
māṭṭiṟaicci allavō marakkaṟik kiṭuvatu?

158. (Deutsch · Tamil)
akkiṭīr aṉaittuyirkkum ātiyāki niṟpatu
mukkiṭīr umaippiṭittu muttarittu viṭṭatu,
maikkiṭīr piṟantuiṟantu māṇṭumāṇṭu pōvatu,
mokkiṭīr umakkunāṉ uṇarttuvittatu uṇmaiyē.

159. (Deutsch · Tamil)
aiyaṉvantu meyyakam pukuntavāṟatu eṅṅaṉē?
ceyyateṅku iḷaṅkurumpai nīrpukunta vaṇṇamē.
aiyaṉvantu meyyakampukuntu kōyil koṇṭapiṉ
vaiyakattil māntarōṭu vāytiṟappatu illaiyē!

160. (Deutsch · Tamil)
navvumavvai yumkaṭantu nāṭoṇāta ciyiṉmēl
vavvuyavvu ḷumciṟanta vaṇmaiñāṉa pōtakam
ovvucatti yuḷniṟaintu ucciyū ṭuruviyē
ivvakai aṟintapērkaḷ īcaṉāṇai īcaṉē.

161. (Deutsch · Tamil)
akkaram aṉātiyō? āttumam aṉātiyō?
pukkirunta pūtamum pulaṉkaḷum aṉātiyō?
tarkkamikka nūlkaḷum cāttiram aṉātiyō?
taṟparattai ūṭaṟutta caṟkuru aṉātiyō?

162. (Deutsch · Tamil)
pārttatētu? pārttiṭil pārvaiyū ṭaḻintiṭum
kūrttatāy iruppirēl kuṟippilac civamatām;
pārttapārtta pōtellām pārvaiyum ikantunīr
pūttapūvuṅ kāyumāy poruntuvīr piṟappirē.

163. (Deutsch · Tamil)
neṟṟipaṟṟi uḻalukiṉṟa nīlamā viḷakkiṉaip
pattiotti niṉṟuniṉṟu paṟṟaṟuttatu eṉpalaṉ
uṟṟirunatu pāraṭā, uḷoḷikku mēloḷi
attaṉār amarntiṭam arintavaṉ aṉātiyē.

164. (Deutsch · Tamil)
nīraiaḷḷi nīrilviṭṭu nīrniṉainta kāriyam
āraiuṉṉi nīrellām avattilē iṟaikkiṟīr?
vēraiuṉṉi vittaiuṉṉi vittilē muḷaitteḻum
cīraiuṉṉa vallīrēl civapataṅkaḷ cēralām!

165. (Deutsch · Tamil)
neṟṟiyil tayaṅkukiṉṟa nīlamām viḷakkiṉai
uyttuṇarntu pāraṭā, uḷḷirunta cōtiyaip
pattiyil toṭarntavar paramayam atāṉavar
attalattil iruntapērkaḷ avareṉakku nātarē.

166. (Deutsch · Tamil)
karuttarikku muṉṉelām kāyamniṉṟatu evviṭam?
uruttarikku muṉṉelām uyirppuniṉṟatu evviṭam?
aruḷtarikku muṉṉelām ācainiṉṟatu evviṭam?
tirukkaṟuttuk koṇṭatē civāyameṉṟu kūṟuvīr.

167. (Deutsch · Tamil)
karuttarikku muṉṉelām kāyamniṉṟatu tēyuvil,
uruttarikku muṉṉelām kāyamniṉṟa tēyuvil
aruḷtarikku muṉṉelām ācainiṉṟatu vāyuvil
tirukkaṟuttuk koṇṭatē civāyam eṉṟu kūṟuvīr.

168. (Deutsch · Tamil)
tātarāṉa tātarum talattiluḷḷa caivarum
kūtaraip paṟaiccimakkaḷ kūṭiceyta kāriyam
vītipōkum ñāṉiyai viraintukal eṟintatum
pātakaṅkaḷ ākavē palittatē civāyamē.

169. (Deutsch · Tamil)
ōṭiōṭi pāviḻaittu uḷḷaṅkāl veḷuttatum
pāviyāṉa pūṉaivantu pālilē kutittatum
paṇikkaṉvantu pārttatum pāramillai eṉṟatum
iḻaiaṟuntu pōṉatum eṉṉamāyam īcaṉē?

170. (Deutsch · Tamil)
caturamnālu maṟaiyumeṭṭu tāṉataṅki mūṉṟumē
etiratāṉa vāyuvāṟu eṉṉumvaṭṭa mēviyē.
utiratāṉa varaikaḷeṭṭum eṇṇumeṉ ciraciṉmēl
katiratāṉa kāyakattil kalanteḻunta nātamē.

171. (Deutsch · Tamil)
nāloṭāṟu pattumēl nālumūṉṟum iṭṭapiṉ
mēlupattu māṟuṭaṉ mētiraṇṭa toṉṟumē
kōliañ ceḻuttuḷē kuruiruntu kūṟiṭil
tōlumēṉi nātamāyt tōṟṟiniṉṟa kōcamē.

172. (Deutsch · Tamil)
kōcamāy eḻuntatum kūṭuruvi niṉṟatum
tēcamāyp piṟantatum civāyamañ ceḻuttumē
īcaṉār aruntiṭa aṉēkaṉēka mantiram
ācayam niṟaintuniṉṟa aimpattōr eḻuttumē.

173. (Deutsch · Tamil)
aṅkaliṅka pīṭamāy aiyiraṇṭu eḻuttilum
poṅkutā maraiyiṉum poruntuvār akattiṉum
paṅkukoṇṭa cōtiyum parantaañcu eḻuttumē
ciṅkanāta ōcaiyum civāyam allatu illaiyē.

174. (Deutsch · Tamil)
uvamaiyilāp pēroḷikkuḷ uruvamāṉatu evviṭam?
uvamaiyāki aṇṭattil uruviniṉṟatu evviṭam?
tavamatāṉa paramaṉār tarittuniṉṟatu evviṭam?
taṟparattil calampiṟantu taṅkiniṉṟatu evviṭam?

175. (Deutsch · Tamil)
kakamāka erutumūṉṟu kaṉṟaiīṉṟatu evviṭam?
collukīḻu lōkamēḻum niṉṟavāṟatu evviṭam?
avaṉumavaḷum āṭalāl aruñcivaṉ piṟantatē,
avaḷtāṉ mēruvum avamaitāṉatu evviṭam?

176. (Deutsch · Tamil)
utikkaniṉṟatu evviṭam? oṭuṅkukiṉṟatu evviṭam?
katikkaniṉṟatu evviṭam? kaṇṇuṟakkam evviṭam?
matikkaniṉṟatu evviṭam? matimayakkam evviṭam?
vitikkavalla ñāṉikaḷ, virinturaikka vēṇumē.

177. (Deutsch · Tamil)
tirumpiyāṭu vācaleṭṭu tiṟamuraitta vācaleṭṭu,
maruṅkilāta kōlameṭṭu vaṉṉiyāṭu vācaleṭṭu,
turumpilāta kōlameṭṭu cuṟṟivanta maruḷarē!
arumpilāta pūvumuṇṭu aiyaṉāṇai uṇmaiyē!

178. (Deutsch · Tamil)
tāṉiruntu mūlaaṅki taṇaleḻuppi vāyuvāl
tēṉiruntu aṟaitiṟantu tittioṉṟu ottatē
vāṉiruntu matiyamūṉṟu taṇṭalam pukuntapiṉ
ūṉiruntu aḷavukoṇṭa yōkinalla yōkiyē!

179. (Deutsch · Tamil)
muttaṉāy niṉaintapōtu muṭintaaṇṭat tuccimēl
pattaṉārum ammaiyum parintuāṭal āṭiṉār,
cittarāṉa ñāṉikaḷ, tillaiāṭal eṉpīrkāḷ!
attaṉāṭal uṟṟapōtu aṭaṅkalāṭal uṟṟavē.

180. (Deutsch · Tamil)
oṉṟumoṉṟum oṉṟumē ulakaṉaittum oṉṟumē
aṉṟumiṉṟum oṉṟumē aṉātiyāṉatu oṉṟumē
kaṉṟalniṉṟa cempoṉaik kaḷimpaṟuttu nāṭṭiṉāl
aṉṟuteyvam ummuḷē arintatē civāyamē.

181. (Deutsch · Tamil)
naṭṭatā varaṅkaḷum naviṉṟa cāttiraṅkaḷum
iṭṭamāṉatu ōmakuṇṭam icaintanālu vētamum
kaṭṭivaitta puttakam kaṭumpitaṟṟu itaṟkelām
poṭṭatāy muṭintatē pirāṉaiyāṉ aṟiyavē.

182. (Deutsch · Tamil)
vaṭṭamāṉa kūṭṭilē vaḷarnteḻunta ampuli
caṭṭacamī pattilē caṅkucak karaṅkaḷāy
viṭṭatuaccu vācalil kataviṉāl aṭaittapiṉ
muṭṭaiyil eḻuntacivaṉ viṭṭavāṟatu eṅṅaṉē?

183. (Deutsch · Tamil)
kōyilpaḷḷi ētaṭā? kuṟittuniṉṟatu ētaṭā?
vāyiṉāl toḻutuniṉṟa mantiraṅkaḷ ētaṭā?
ñāṉamāṉa paḷḷiyil naṉmaiyāy vaṇaṅkiṉāl
kāyamāṉa paḷḷiyil kāṇalām iṟaiyaiyē.

184. (Deutsch · Tamil)
nallaveḷḷi āṟatāy nayantacempu nālatāy
kollunākam mūṉṟatāy kulāvucempoṉi raṇṭatāy
villiṉōcai oṉṟuṭaṉ viḷaṅkaūta vallīrēl
ellaiotta cōtiyāṉai eṭṭumāṟṟa lākumē.

185. (Deutsch · Tamil)
maṉattakattu aḻukkaṟāta mavuṉañāṉa yōkikaḷ;
vaṉattakattu irukkiṉum maṉattakattu aḻukkaṟār;
maṉattakattu aḻukkaṟutta maviṉañāṉa yōkikaḷ
piṇattaṭattu irukkiṉum piṟappaṟuttu irupparē!

186. (Deutsch · Tamil)
uruvumalla oḷiyum alla oṉṟatāki niṉṟatē
maruvumalla kantamalla mantanāṭi uṟṟatalla
periyatalla ciṟiyatalla pēcumāvi tāṉumalla
ariyatāka niṉṟanērmai yāvarkāṇa vallirē.

187. (Deutsch · Tamil)
ōreḻuttu ulakelām utitta aṭcarattuḷē
īreḻuttu iyampukiṉṟa iṉpamētu aṟikilīr
mūveḻuttu mūvarāy mūṇṭeḻunta mūrttiyai
nāleḻuttu nāvilē naviṉṟatē civāyamē.

188. (Deutsch · Tamil)
ātianta mūlavintu nātamaintu pūtamāy
ātianta mūlavintu nātamain teḻuttumāy
ātianta mūlavintu nātammēvi niṉṟatum
ātianta mūlavintu nātamē civāyamē.

189. (Deutsch · Tamil)
aṉṉamiṭṭa pērelām aṉēkakōṭi vāḻavē
coṉṉamiṭṭa pērelām turaittaṉaṅkaḷ paṇṇalām
viṇṇamiṭṭa pērēlām vīḻvarven narakilē
kaṉṉamiṭṭa pērelām kaṭantuniṉṟal tiṇṇamē!

190. (Deutsch · Tamil)
ōtoṇāmal niṉṟanīr uṟakkamūṇum aṟṟanīr
cātipētam aṟṟanīr caṅkaiyiṉṟi niṉṟa nīr
kōtilāta aṟivilē kuṟippuṇarntu niṉṟanīr
ētumiṉṟi niṉṟanīr iyaṅkumāṟu eṅṅaṉē?

191. (Deutsch · Tamil)
piṟantapotu kōvaṇam ilaṅkunūl kuṭumiyum
piṟantatuṭaṉ piṟantatō, piṟaṅkunūli uṭaṅkelām
maṟantanālu vētamum maṉattuḷē utittatō?
nilampiḷantu vāṉiṭintu niṉṟatueṉṉa vallīrē?

192. (Deutsch · Tamil)
turuttiyuṇṭu kollaṉuṇṭu corṇamāṉa cōtiyuṇṭu
tiruttamām maṉattiluṉṉit tikaḻaūta vallīrēl,
peruttatūṇ ilaṅkiyē piḻampatāy virintiṭum
niruttamāṉa cōtiyum nīyumallatu illaiyē.

193. (Deutsch · Tamil)
vēṭamiṭṭu miṉtulakki mikkatūpa tīpamāy
āṭaṟuttu kūṟupōṭṭa avarkaḷpōlum paṇṇuṟīr
tēṭivatta cempelām tiraḷpaṭap parappiyē
pōṭukiṉṟa puṭpapūcai pūcaieṉṉa pūcaiyē?

194. (Deutsch · Tamil)
muṭṭukaṇṭa tūmaiyiṉ muḷaitteḻunta cīvaṉai
kaṭṭikkoṇṭu niṉṟiṭam kaṭantunōkka vallīrēl
tiṭṭumaṟṟu cuṭṭumaṟṟu muṭiyilniṉṟa nātaṉai
eṭṭuttikkum kaiyiṉāl iruntavīṭa tākumē.

195. (Deutsch · Tamil)
arukkaṉōṭu cōmaṉum atukkum appuṟattilē
nerukkiēṟu tārakai neruṅkiniṉṟa nērmaiyai
urukkiōr eḻuttumē oppilāta veḷiyilē
irukkavalla pēralō iṉippiṟappatu illaiyē.

196. (Deutsch · Tamil)
mūlavaṭṭam mītilē muḷaittaañcu eḻuttiṉmēl
kōlavaṭṭam mūṉṟumāy kulaintalaintu niṉṟanīr
ōlaivaṭṭa maṉṟuḷē naviṉṟañāṉam ākilō
ēlavaṭṭam ākiyē iruntatē civāyamē.

197. (Deutsch · Tamil)
cukkilat ticaiyuḷē curōṇitattiṉ vācaluḷ
muttucaram eṭṭuḷē mūlātāra vaṟaiyilē
accamaṟṟa cavvuḷē ariaraṉ ayaṉumāy
uccarikkum mantiram uṇmaiyē civāyamē.

198. (Deutsch · Tamil)
pūvumnīrum eṉmaṉam poruntukōyil eṉuḷam
āviyōṭi liṅkamāy akaṇṭameṅkum ākilum
mēvukiṉṟa aivarum viḷaṅkutūpa tīpamāy
āṭukiṉṟa kūttaṉukkōr anticanti illaiyē.

199. (Deutsch · Tamil)
urukkalanta piṉṉalō uṉṉaināṉ aṟintatu
irukkileṉ, maṟaikkileṉ niṉaintirunta pōtelām
urukkalantu niṉṟapōtu nīyumnāṉum oṉṟalō?
tirukkalantu pōtalō teḷintatē civāyamē.

200. (Deutsch · Tamil)
civāyam añceḻuttilē teḷintutēva rākalām
civāyam añceḻuttilē teḷintuvāṉam āḷalām
civāyam añceḻuttuḷē teḷintukoṇṭa vāṉporuḷ
civāyam añceḻuttuḷē teḷintukoḷḷum uṇmaiyē.

Verse 201–250

201. (Deutsch · Tamil)
poykkuṭattil aintotuṅkip pōkamvīcu māṟupōl
iccaṭamum intiriyamum nīrumēl alaintatē
akkuṭam calattaimoṇṭu amarntirunta vāṟupōl
iccaṭam civattaimoṇṭu ukantamarntu iruppatē.

202. (Deutsch · Tamil)
paṭṭamum kayiṟupōl paṟakkaniṉṟa cīvaṉaip
paṭṭaṟiviṉālē pārttunī paṭumuṭiccu pōṭaṭā;
tiṭṭavum paṭātaṭā, cīvaṉai viṭātaṭā
kaṭṭaṭānī cikkeṉak kaḷavaṟinta kaḷvaṉai.

203. (Deutsch · Tamil)
alliṟantu pakaliṟantu akappiramam iṟantupōy
aṇṭaraṇṭa mumkaṭanta aṉēkaṉēka rūpamāyc
colliṟanta maṉamiṟanta cukacorūpa uṇmaiyaic
colliyāṟa eṉṉilvēṟu tuṇaivarillai āṉatē.

204. (Deutsch · Tamil)
aiyiraṇṭu tiṅkaḷāy aṭaṅkiniṉṟa tūmaitāṉ;
kaiyiraṇṭu kāliraṇṭu kaṇṇiraṇṭum ākiyē
meytiraṇṭu cattamāy viḷaṅkiraca kantamum
tuyyakāyam āṉatum collukiṉṟa tūmaiyē.

205. (Deutsch · Tamil)
aṅkaliṅka pīṭamum acavaimūṉṟu eḻuttiṉum
caṅkucak karattilum cakala vāṉattilum
paṅkukoṇṭa yōkikaḷ paramavācal añciṉum
ciṅkanāta ōcaiyum civāyamalla tillaiyē.

206. (Deutsch · Tamil)
añceḻuttum mūṉṟeḻuttum eṉṟuraikkum aṉparkāḷ
añceḻuttum mūṉṟeḻuttum allakāṇum apporuḷ;
añceḻuttum neñcaḻuttu avveḻut taṟintapiṉ
añceḻuttum avviṉvaṇṇam āṉatē civāyamē.

207. (Deutsch · Tamil)
ātaritta mantiram amaintaāka maṅkaḷum
mātarmakkaḷ cuṟṟamum mayakkavanta nittirai
ētupuk koḷittatō, eṅkumāki niṉṟatō?
cōtipuk koḷittiṭam collaṭā cuvāmiyē.

208. (Deutsch · Tamil)
akkaram aṉātiyō, āttumā aṉātiyō?
pukkirunta pūtamum pulaṉkaḷum aṉātiyō?
takkamikka nūlkaḷum catācivam aṉātiyō?
mikkavanta yōkikāḷ, virainturaikka vēṇumē.

209. (Deutsch · Tamil)
oṉpatāṉa vācaltāṉ oḻiyunāḷ irukkaiyil
oṉpatām rāmarāma rāmaeṉṉum nāmamē
vaṉmamāṉa pērkaḷvākkil vantunōy aṭaippatām
aṉparāṉa pērkaḷvākkil āḻntamaintu iruppatē.

210. (Deutsch · Tamil)
aḷḷinīrai iṭṭatētu? aṅkaiyil kuḻaintatētu?
meḷḷavē muṇamuṇaveṉṟu viḷampukiṉṟa mūṭarkāḷ
kaḷḷavēṭam iṭṭatētu kaṇṇaimūṭi viṭṭatētu?
meḷḷavē kurukkaḷē, viḷampiṭīr viḷampiṭīr.

211. (Deutsch · Tamil)
aṉṉaikarppat tūmaiyil avataritta cukkilam
muṉṉaiyē tarittum paṉittuḷipōlākumē;
uṉṉitok kuḷaḻalum tūmaiyuḷḷuḷē aṭaṅkiṭum
piṉṉaiyē piṟappatum tūmaikāṇum pittarē.

212. (Deutsch · Tamil)
aḻukkaṟat tiṉaṅkuḷittu aḻukkaṟāta māntarē,
aḻukkiruntatu evviṭam, aḻakillātatu evviṭam.
aḻukkiruntatu evviṭattu aḻukkaṟukka vallīrēl
aḻukkilātatu cōtiyōṭu aṇukivāḻa lākumē.

213. (Deutsch · Tamil)
aṇuttiraṇṭa kaṇṭamāy aṉaittupalli yōṉiyāy
maṉuppiṟantu ōtivaitta nūlilē mayaṅkuṟīr
caṉippatuētu; cāvatuētu; tāparattiṉ ūṭupōy
niṉaippatuētu? niṟpatuētu; nīrniṉaintu pārumē.

214. (Deutsch · Tamil)
ātiyāki aṇṭaraṇṭam appuṟattum appuṟam
cōtiyāki niṉṟilaṅku curutināta cōmaṉai
pōtiyāmal tammuḷē peṟṟuṇarnta ñāṉikaḷ,
cātipētam eṉpatoṉṟu caṟṟumillai illaiyē!

215. (Deutsch · Tamil)
ākkaimūppatu illaiyē ātikā raṇattilē
nākkaimūkkaiyuḷ maṭittu nātanāṭi yūṭupōy
ēkkaṟutti reṭṭaiyum iṟukkaḻutta vallīrēl
pārkkappārkkat tikkellām parappirammam ākumē.

216. (Deutsch · Tamil)
añcumañcum añcumañcum allalceytu niṟpatum
añcumañcum añcumē amarntuḷē iruppatum
añcumañcum añcumē ātarikka vallīrēl
añcumañcum ummuḷē amarntatē civāyamē.

217. (Deutsch · Tamil)
añceḻutti ṉātiyāy amarntuniṉṟatu ētaṭā?
neñceḻutti niṉṟukoṇṭu nīcepippatu ētaṭā?
añceḻuttiṉ vāḷatāl aṟuppatāvatu ētaṭā?
piñceḻuttiṉ nērmaitāṉ piritturaikka vēṇṭumē.

218. (Deutsch · Tamil)
uyiriruntatu evviṭam? uṭampeṭuppu taṉmuṉam?
uyiratāvatu ētaṭā? uṭampatāvatu ētaṭā?
uyiraiyum uṭampaiyum oṉṟuvippatu ētaṭā?
uyiriṉāl uṭampeṭutta uṇmaiñāṉi collaṭā.

219. (Deutsch · Tamil)
cuḻittavōr eḻuttaiyum coṉmukattu iruttiyē
tuṉpiṉpa muṅkaṭantu cellumūla nāṭikaḷ
aḻuttamāṉa akkaram aṅkiyuḷ eḻuppiyē
āṟupaṅka yamkalantu appuṟat talattuḷē.

220. (Deutsch · Tamil)
uruttarippa taṟkumuṉ uyirpukunta nātamum
karuttarippa taṟkumuṉ kāyam eṉṉa cōṇitam
aruḷtarippa taṟkumuṉ aṟivumūlā tāramām
kuṟittaṟintu koḷḷuvīr kuṇaṅkeṭum kurukkaḷē.

221. (Deutsch · Tamil)
eṅkumuḷḷa īcaṉār emmuṭal pukuntapiṉ
paṅkukūṟu pōṭuvār, pāṭuceṉṟu aṇukilār
eṅkaḷteyvam uṅkaḷteyvam eṉṟiraṇṭu pētamō?
uṅkaḷpētam aṉṟiyē uṇmaiiraṇṭu illaiyē?

222. (Deutsch · Tamil)
ariyumāki ayaṉumāki aṇṭameṅkum oṉṟatāyp
periyatāki ulakutaṉṉil niṉṟapātam oṉṟalō
virivateṉṟu vēṟuceyta vēṭamiṭṭa mūṭarē,
aṟiviṉōṭu pārumiṅkum aṅkum oṉṟatē.

223. (Deutsch · Tamil)
ventanīṟu meykkaṇintu vēṭamum tarikkiṟīr
cintaiyuḷ niṉaintumē tiṉamcepikku mantiram
muntumanti rattilō, mūlamantirattilō,
entamanti rattilō īcaṉvantu iyaṅkumē?

224. (Deutsch · Tamil)
akārakāra ṇattilē aṉēkaṉēka rūpamāy
ukārakāra ṇattilē uruttarittu niṉṟaṉaṉ
makārakāra ṇattilē mayaṅkukiṉṟa vaiyakam
cikārakāra ṇattilē teḷintatē civāyamē.

225. (Deutsch · Tamil)
avveḻuttil uvvuvantu akāramum caṉittatō?
uvveḻuttu mavveḻuttum oṉṟaioṉṟi niṉṟatō!
cevvaiottu niṉṟalō civapataṅkaḷ cēriṉum
mivvaiyotta ñāṉikāḷ, viritturaikka vēṇumē.

226. (Deutsch · Tamil)
ātiyāṉa añcilum aṉātiyāṉa nālilum
cōtiyāṉa mūṉṟilum corūpamaṟṟa reṇṭilum
nītiyāṉa toṉṟilē niṟaintuniṉṟa vattuvai
ātiyāṉa toṉṟumē aṟṟatañ ceḻuttumē.

227. (Deutsch · Tamil)
vāṉilātatu oṉṟumillai vāṉumillai vāṉiṭil
ūṉilātatu oṉṟumillai ūṉumillai ūṉiṭil
nāṉilātatu oṉṟumillai nāṉumillai naṇṇiṭil
tāṉilātatu oṉṟumillai tayaṅki āṭukiṉṟatē!

228. (Deutsch · Tamil)
cuḻittatōr eḻuttaiuṉṉi collumukattu iruttiyē
tuṉpiṉpa muṅkaṭantu collumnāṭi yūṭupōy
aḻuttamāṉa akkirattiṉ aṅkiyai eḻuppiyē
āṟupaṅka yamkaṭantu appuṟattu veḷiyilē.

229. (Deutsch · Tamil)
viḻuttakaṇ kuvittapō taṭaintupōy eḻuttelām
viḷaintuviṭṭa intiracāla vīṭatāṉa veḷiyilē
aḻuttiṉālu matimayaṅki aṉupavikkum vēḷaiyil
avaṉumuṇṭu nāṉumillai yārumillai āṉatē.

230. (Deutsch · Tamil)
nallamañ caṉaṅkaḷtēṭi nāṭināṭi ōṭuṟīr
nallamañ caṉaṅkaḷuṇṭu nātaṉuṇṭu nammuḷē
ellaimañ caṉaṅkaḷtēṭi ēkapūcai paṇṇiṉāl
tillaimēvum cīvaṉum civapatattuḷ āṭumē.

231. (Deutsch · Tamil)
uyirakattil niṉṟiṭum uṭampeṭutta taṟkumuṉ
uyirakāram āyiṭum uṭalukāram āyiṭum
uyiraiyum uṭampaiyum oṉṟuvippatu accivam
uyiriṉāl uṭamputāṉ eṭuttavāṟu uraikkiṉēṉ.

232. (Deutsch · Tamil)
aṇṭamēḻum uḻalavē aṉantayōṉi uḻalavē
paṇṭaimāl, ayaṉuṭaṉ parantuniṉṟu uḻalavē
eṇticai kaṭantuniṉṟa iruṇṭacatti uḻalavē
aṇṭaraṇṭam oṉṟatāy ātinaṭṭam āṭumē.

233. (Deutsch · Tamil)
uruvanīr uṟuppukoṇṭu uruttarittu vaittiṭum
periyapātai pēcumō picācaiotta mūṭarē,
kariyamālam ayaṉumāka kāṇoṇāta kaṭavuḷai
urimaiyāka ummuḷē uṇarntuṇarntu koḷḷumē.

234. (Deutsch · Tamil)
paṇṇivaitta kallaiyum paḻamporuḷ ateṉṟunīr
eṇṇamuṟṟum eṉṉapēr uraikkiṟīrkaḷ ēḻaikāḷ
paṇṇavum paṭaikkavum paṭaittuvaittu aḷikkavum
oṇṇumāki ulakaḷitta oṉṟaineñcil uṇṇumē.

235. (Deutsch · Tamil)
nālatāṉa pōṉiyum naviṉṟavintum oṉṟatāy
ālatāṉa vittuḷē amarntoṭuṅku māṟupōl
cūlatāṉa uṟpaṉam colvatāṉa mantiram
mēlatāṉa ñāṉikāḷ viritturaikka vēṇumē.

236. (Deutsch · Tamil)
aruvamāy iruntapōtu aṉṉaiaṅku aṟintilai
uruvamāy iruntapōtu uṉṉaināṉ aṟintaṉaṉ
kuruviṉāṉ teḷintukoṇṭu kōtilāta ñāṉamām
paruvamāṉa pōtalō parappiramam āṉatē.

237. (Deutsch · Tamil)
piṟappatum iṟappatum piṟantiṭātu iruppatum
maṟappatum niṉaippatum maṟaintatait teḷintatum
tuṟappatum koṭuppatum cukittuvāri uṇpatum
piṟappatum iṟappatum piṟantavīṭu aṭaṅkumē.

238. (Deutsch · Tamil)
kaṇṇilē iruppaṉē karuṅkaṭal kaṭaintamāl
viṇṇilē iruppaṉē mēviaṅku niṟpaṉē
taṉṉuḷē iruppaṉē tarātalam paṭaittavaṉ
eṉṉuḷē iruppaṉē eṅkumāki niṟpaṉē.

239. (Deutsch · Tamil)
āṭunāṭu tēṭiṉum āṉaicēṉai tēṭiṉum
kōṭivāci tēṭiṉum kuṟukkēvantu niṟkumō?
ōṭiiṭṭa piccaiyum ukantuceyta tarmamum
cāṭiviṭṭa kutiraipōl tarmamvantu niṟkumē.

240. (Deutsch · Tamil)
eḷirumpu kampaḷi iṭumparutti veṇkalam
aḷḷiuṇṭa nātaṉukkōr āṭaimāṭai vattiram
uḷḷirukkum vētiyarkku uṟṟatāṉam ītirāl
meḷḷavantu nōy aṉaittum mīṇṭiṭum civāyamē.

241. (Deutsch · Tamil)
ūriluḷḷa maṉitarkāḷ orumaṉatāyk kūṭiyē
tērilē vaṭattaiviṭṭu cempaivaittu iḻukkiṟīr
āriṉālum aṟiyoṇāta āticitta nātarai
pōrilāṉa maṉitarpaṇṇum puraḷipārum pārumē.

242. (Deutsch · Tamil)
maruḷpukunta cintaiyāl mayaṅkukiṉṟa māntarē
kurukkoṭutta mantiram koṇṭunīnta vallīrēl
kurukkoṭutta toṇṭarum mukaṉoṭitta piḷḷaiyum
paruttipaṭṭa paṉṉiraṇṭu pāṭutāṉ paṭuvarē.

243. (Deutsch · Tamil)
aṉṉaikarppa aṟaiataṟkuḷ aṅkiyiṉpira kācamāy
antaṟaikkuḷ vantiruntu ariyavantu rūpamāy
taṉṉaiottu niṉṟapōtu taṭaiyaṟuttu veḷiyatāy
taṅkanaṟ perumaitantu talaivaṉāy vaḷarntatē.

244. (Deutsch · Tamil)
uṉṉaiyaṟpa nēramum maṟantirukka lākumō
uḷḷamītu uṟainteṉai maṟaippilāta cōtiyaip
poṉṉaveṉṟa pēroḷip poruvillāta īcaṉē
poṉṉaṭip piṟappillāmai eṉṟunalka vēṇumē.

245. (Deutsch · Tamil)
piṭittataṇṭum ummatō piramamāṉa pittarkāḷ
taṭittakōlam attaiviṭṭu cātipētaṅ koṇmiṉō,
vaṭittirunta tōrcivattai vāymaikūṟa vallīrēl
tiṭukkamuṟṟa īcaṉaic ceṉṟukūṭa lākumē.

246. (Deutsch · Tamil)
cattinī tayavunī tayaṅkucaṅkiṉ ōcainī
cittinī civaṉumnī civāyamām eḻuttunī
muttinī mutalumnī mūvarāṉa tēvarnī
attipūram ummuḷē aṟintuṇarntu koḷḷumē.

247. (Deutsch · Tamil)
caṭṭaiyiṭṭu maṇitulaṅkum cāttirac caḻakkarē
pottakattai mettavaittup pōtamōtum poyyarē
niṭṭaiētu ñāṉamētu? nīrirunta aṭcaram
paṭṭaiētu? collīrē pātakak kapaṭarē?

248. (Deutsch · Tamil)
uṇmaiyāṉa cukkilam upāyamāy iruntatum
veṇmaiyāki nīrilē viraintunīra tāṉatum
taṇmaiyāṉa kāyamē tarittuuruvam āṉatum
teṇmaiyāṉa ñāṉikāḷ teḷinturaikka vēṇumē.

249. (Deutsch · Tamil)
vañcakap piṟaviyai maṉattuḷē virumpiyē
añceḻuttiṉ uṇmaiyai aṟikilāta māntarkāḷ
vañcakap piṟaviyai vataittiṭavum vallīrēl
añceḻuttiṉ uṇmaiyai aṟintukoḷḷa lākumē.

250. (Deutsch · Tamil)
kāyilāta cōlaiyil kaṉiyukanta vaṇṭukaḷ
īyilāta tēṉaiyuṇṭu irāppakal uṟaṅkuṟīr
pāyilāta kappalēṟi akkaraip paṭumuṉē
vāyiṉāl uraippatāku mōmavuṉa ñāṉamē.

Verse 251–300

251. (Deutsch · Tamil)
pēykaḷpēykaḷ eṉkiṟīr pitaṟkukiṉṟa pēyarkāḷ,
pēykaḷpūcai koḷḷumō piṭāripūcai koḷḷumō
ātipūcai koḷḷumō aṉāti pūcai koḷḷumō
kāyamāṉa pēyalō kaṇakkaṟintu koṇṭatē.

252. (Deutsch · Tamil)
mūlamaṇṭa lattilē muccaturam ātiyāy
nāluvācal empirāṉ naṭuutitta mantiram
kōlieṭṭu itaḻumāy kuḷirntalarnta tīṭṭamāy
mēlumvēṟu kāṇkilēṉ viḷaintatē civāyamē.

253. (Deutsch · Tamil)
ātināṭi nāṭiōṭik kālaimālai nīrilē
cōtimūla māṉanāṭi colliṟanta tūveḷi
ātikūṭi neṟpaṟittatu akāramāti ākamam
pētapētam ākiyē piṟantuṭal iṟantatē.

254. (Deutsch · Tamil)
pāṅkiṉōṭu iruntukoṇṭu paramaṉañ ceḻuttuḷē
ōṅkināṭi mēliruntu uccaritta mantiram
mūṅkilveṭṭi nārurittu muccilcey vitattiṉil
āyntanūlil tōṉṟumē arintuṇarntu koḷḷumē.

255. (Deutsch · Tamil)
puṇṭarīka mattiyil utitteḻanta cōtiyai
maṇṭalaṅkaḷ mūṉṟiṉōṭu maṉṉukiṉṟa māyaṉai
aṇṭaraṇṭam ūṭaṟuttu aṟintuṇara vallīrēl
kaṇṭakōyil teyvameṉṟu kaiyeṭuppa tillaiyē.

256. (Deutsch · Tamil)
ampalaṅkaḷ cantiyil āṭukiṉṟa vampaṉē
aṉpaṉukkuḷ aṉpaṉāy niṟpatuāti vīraṉē
aṉparukkuḷ aṉparāy niṉṟaāti nātaṉē
umparukku uṇmaiyāy niṉṟauṇmai uṇmaiyē.

257. (Deutsch · Tamil)
aṇṇalāvatu ētaṭā? aṟinturaitta mantiram
taṇṇalāka vantavaṉ cakalapurāṇam kaṟṟavaṉ
kaṇṇaṉāka vantataṉ kāraṇat tutittavaṉ
oṇṇatāvatu ētaṭā? uṇmaiyāṉa mantiram?

258. (Deutsch · Tamil)
uḷḷatō puṟampatō uyiroṭuṅki niṉṟiṭam
meḷḷavantu kiṭṭinīr viṉavavēṇum eṉkiṟīr?
uḷḷatum puṟampatum ottapōtu nātamām
kaḷḷavāca laittiṟantu kāṇavēṇum mantiram.

259. (Deutsch · Tamil)
āralaintu pūtamāy aḷaviṭāta yōṉiyum
pāramāṉa tēvarum paḻutilāta pācamum
ōroṇāta aṇṭamum ulōkalōka lōkamum
cēraventu pōyirunta tēkamētu ceppumē?

260. (Deutsch · Tamil)
eṉṉakattuḷ eṉṉaināṉ eṅkunāṭi ōṭiṉēṉ?
eṉṉakattuḷ eṉṉaināṉ aṟintilāta tākaiyāl
eṉṉakattuḷ eṉṉaināṉ aṟintumē terintapiṉ
eṉṉakattuḷ eṉṉaiaṉṟi yātumoṉṟu millaiyē.

261. (Deutsch · Tamil)
viṇṇiṉiṉṟu miṉṉeḻuntu miṉṉoṭuṅku māṟupōl
eṉṉuḷniṉṟum eṇṇumīcaṉ eṉṉakattiruk kaiyāl
kaṇṇiṉiṉṟu kaṇṇiltōṉṟum kaṇṇiṟi vilāmaiyāl
eṉṉuḷniṉṟa eṉṉaiyum yāṉaṟintatu illaiyē.

262. (Deutsch · Tamil)
aṭakkiṉum aṭakkoṇāta ampalattiṉ ūṭupōy
aṭakkiṉum aṭakkoṇāta aṉpirukkum eṉṉuḷē
kiṭakkiṉum irukkiṉum kilēcamvantu irukkiṉum
naṭakkiṉum iṭaiviṭāta nātacaṅ kolikkumē.

263. (Deutsch · Tamil)
maṭṭulāvu taṇtuḻāy alaṅkalāy puṉaṟkaḻal
vīṭṭuvīḻil tākapōka viṇṇilmaṇṇil veḷiyiṉum
eṭṭiṉōṭu iraṇṭiṉum itattiṉāl maṉantaṉaik
kaṭṭivīṭi lātuvaitta kātaliṉpam ākumē.

264. (Deutsch · Tamil)
ēkamutti mūṉṟumutti nālumutti naṉmaicēr
pōkamuṟṟi puṇṇiyattil muttiaṉṟi muttiyāy
nākamuṟṟi cayaṉamāy nalaṅkaṭal kaṭantatī
yākamuṟṟi ākiniṉṟa teṉkolāti tēvaṉē.

265. (Deutsch · Tamil)
mūṉṟumuppatu āṟiṉōṭu mūṉṟumūṉṟu māyamāy
mūṉṟumutti ākimūṉṟu mūṉṟumūṉṟu mūṉṟumāyt
tōṉṟucōti mūṉṟutāy tulakkamil viḷakkatāy
ēṉṟeṉāviṉ uḷpukunta teṉkōlō namīcaṉē.

266. (Deutsch · Tamil)
aintum aintum aintumāy allavaṟṟuḷ āyumāy
aintumūṉṟum oṉṟumāki niṉṟaāti tēvaṉē
aintumaintum aintumāy amaintaṉaittu niṉṟanī
aintumaintum āyaniṉṉai yāvarkāṇa vallarē.

267. (Deutsch · Tamil)
āṟumāṟum āṟumāy ōraintumaintum aintumāy
ēṟucīr iraṇṭumūṉṟum ēḻumāṟum eṭṭumāy
vēṟuvēṟu ñāṉamāki meyyiṉōṭu poyyumāy
ūṟumōcai yāyamarnta māyamām māyaṉē.

268. (Deutsch · Tamil)
eṭṭumeṭṭum eṭṭumāy ōrēḻum ēḻumāy
eṭṭum oṉṟum mūṉṟumāki niṉṟaāti tēvaṉē
eṭṭumāya pātamōṭu iṟaiñci niṉṟavaṇṇamē
eṭṭeḻuttum ōtuvārkaḷ allalnīṅki niṟparē.

269. (Deutsch · Tamil)
pattiṉōṭu pattumāy ōrēḻiṉōṭu oṉpatāy
pattunāṟ ticaikkuḷniṉṟa nāṭupeṟṟa naṉmaiyāl
pattumāya kottamōṭum attalamik kātimāl
pattarkaṭ kalātumutti muttimutti yākumē.

270. (Deutsch · Tamil)
vāciyāki nēcamoṉṟi vantetirtta teṉṉuka
nēcamāka nāḷulāva naṉmaicēr pāvaṅkaḷil
vīcimēl nimirntatōḷi yillaiyākki ṉāykaḻal
ācaiyāy maṟakkalātu amararākal ākumē.

271. (Deutsch · Tamil)
eḷiyatāka kāyamītil empirāṉ iruppiṭam
aḷivuṟātu niṉṟatē akāramum ukāramum
koḷukaiyāṉa cōtiyum kulāviniṉṟatu avviṭam
veḷiyatākum oṉṟilē viḷaintatē civāyamē.

272. (Deutsch · Tamil)
añceḻuttum mūṉṟeḻuttum eṉṟuraikkum aṉparkāḷ
añceḻuttum mūṉṟeḻuttum allakāṇum apporuḷ
añceḻuttai neñcaḻutti avveḻuttai aṟintapiṉ
añceḻuttum mūṉṟeḻuttum avvumām civāyamē.

273. (Deutsch · Tamil)
poyyuraikka pōkameṉṟu poyyaruk kirukkaiyāl
meyyuraikka vēṇṭutillai meyyarmeyk kilāmaiyāl
vaiyakattil uṇmaitaṉṉai vāytiṟakka añciṉēṉ
naiyavaittatu eṉkolō namacivāya nātaṉē!

274. (Deutsch · Tamil)
oṉṟaioṉṟu koṉṟukūṭa uṇavuceytu irukkiṉum
maṉṟiṉūṭu poykaḷavu māṟuvēṟu ceyyiṉum
paṉṟitēṭum īcaṉaip parintukūṭa vallīrēl
aṉṟutēvar ummuḷē aṟintuṇarntu koḷḷumē.

275. (Deutsch · Tamil)
maccakat tuḷēivarntu māyaipēcum vāyūvai
accakattuḷē iruntu aṟivuṇarttik koḷvirēl
iccaiaṟṟa empirāṉ eṅkumāki niṟpaṉē
accakat tuḷēyiruntu aṟuvuṇarttik koṇṭapiṉ.

276. (Deutsch · Tamil)
vayalilē mulaittanel kaḷaiyatāṉa vāṟupōl
ulakiṉōrum uṇmaikūṟil uyyumāṟatu eṅṅaṉē
virakilē muḷaitteḻunta meyyalātu poyyatāy
narakilē piṟantiruntu nāṭupaṭṭa pāṭatē.

277. (Deutsch · Tamil)
āṭukiṉṟa empirāṉai aṅkumiṅkum eṉṟunīr
tēṭukiṉṟa pāvikāḷ, teḷintaoṉṟai ōrkilīr;
kāṭunāṭu vīṭuvīṇ kalantuniṉṟa kaḷvaṉai
nāṭiōṭi ummuḷē nayantuṇarntu pārumē.

278. (Deutsch · Tamil)
āṭukiṉṟa aṇṭarkūṭum appuṟama tippuṟam
tēṭunālu vētamum tēvarāṉa mūvarum
nīṭuvāḻi pūtamum niṉpatōr nilaikaḷum
āṭuvāḻiṉ oḻiyalā taṉaittumillai illaiyē.

279. (Deutsch · Tamil)
āvatum parattuḷē aḻivatum parattuḷē
pōvatum parattuḷē pukuvatum parattuḷē
tēvarum parattuḷē ticaikaḷum parattuḷē
yāvarum parattuḷē yāṉum apparattuḷē.

280. (Deutsch · Tamil)
ēḻupār eḻukaṭal iṭaṅkaḷeṭṭu veṟpuṭaṉ
cūḻuvāṉ kirikaṭantu collum ēḻulakamum
āḻimāl vicumpukoḷ piramāṇṭaraṇṭa aṇṭamum
ūḻiyāṉ oḷikkuḷē utittuṭaṉ oṭuṅkumē.

281. (Deutsch · Tamil)
kayattunīr iṟaikkuṟīr kaikaḷcōrntu niṟpatēṉ?
maṉattuḷīram oṉṟilāta matiilāta māntarkāḷ;
maṉattuḷīram koṇṭunīr aḻukkaṟukka vallīrēl
niṉaittirunta cōtiyum nīyumnāṉum oṉṟalō?

282. (Deutsch · Tamil)
nīrilē piṟantiruntu nīrcaṭaṅku ceykiṟīr
āraiuṉṉi nīrelām avattilē iṟaikkiṟīr
vēraiuṉṉi vittaiuṉṉi vittilē muḷaitteḻum
cīraiuṉṉa vallīrēl civapatam aṭaivirē.

283. (Deutsch · Tamil)
pattoṭotta vācalil parantumūla vakkaram
mutticitti tontameṉṟu iyaṅkukiṉṟa mūlamē
mattacitta aimpulaṉ mākaramāṉa kūttaiyē
attiyūrar tammuḷē amaintatē civāyamē.

284. (Deutsch · Tamil)
aṇuviṉōṭum aṇṭamāy aḷaviṭāta cōtiyaik
kuṇamatāki ummuḷē kuṟittirukkil muttiyām
muṇamuṇeṉṟu ummuḷē viralaioṉṟi mīḷavum
tiṉantiṉam mayakkuvīr cempupūcai paṇṇiyē.

285. (Deutsch · Tamil)
mūlamāṉa akkaram mukappataṟku muṉṉelām
mūṭamāka mūṭukiṉṟa mūṭamētu *muṭarē
kālaṉāṉa añcupūtam añcilē oṭuṅkiṉāl
ālayōṭu kūṭumō aṉātiyōṭu kūṭumō?

286. (Deutsch · Tamil)
muccatura mūlamāki muṭivumāki ēkamāy
accaturam ākiyē aṭaṅkiyōr eḻuttumāy
meyccatura meyyuḷē viḷaṅkuñāṉa tīpamāy
uccarikkum mantirattiṉ uṇmaiyē civāyamē.

287. (Deutsch · Tamil)
vaṇṭulaṅkaḷ pōlumnīr maṉattumācu aṟukkilīr
kuṇṭalaṅkaḷ pōlunīr kuḷattilē muḻukuṟīr
paṇṭum uṅkaḷ nāṉmukaṉ paṟantutēṭi kāṇkilāṉ,
kaṇṭirukkum ummuḷē kalantiruppar kāṇumē.

288. (Deutsch · Tamil)
niṉṟataṉṟu iruntataṉṟu nēritaṉṟu kūṟitaṉṟu
pantamaṉṟu vīṭumaṉṟu pāvakaṅkaḷ aṟṟatu.
kentamaṉṟu kēḷviyaṉṟu kēṭilāta vāṉilē
antamiṉṟi niṉṟatoṉṟai eṅṅaṉē uraippatē.

289. (Deutsch · Tamil)
poruntunīrum ummuḷē pukuntuniṉṟa kāraṇam
erutiraṇṭu kaṉṟaiīṉṟa ēkamoṉṟai ōrkilir
arukiruntu cāvukiṉṟa āvaiyum aṟintilīr
kuruviruntu ulāvukiṉṟa kōlameṉṉa kōlamē?

290. (Deutsch · Tamil)
amparattuḷ āṭukiṉṟa añceḻuttu nīyalō?
cimpukaḷāyp parantuniṉṟa ciṟparamum nīyalō?
empirāṉum evvuyirkkum ēkapōkam ātalāl
empirāṉum nāṉumāy iruntatē civāyamē.

291. (Deutsch · Tamil)
īroḷiya tiṅkaḷē iyaṅkiniṉṟatu taṟparam
ēroḷīya tiṅkaḷē aḵtu yāvarum aṟikilīr
kāroḷip paṭalamum kaṭantupōṉa taṟparam
tāroḷip perumpatam ēkanāta pātamē.

292. (Deutsch · Tamil)
koḷḷoṇātu melloṇātu kōtāṟak kutaṭṭaṭā
taḷḷoṇātu aṇukoṇātu ākalāṉ maṉattuḷē
teḷḷoṇātu teḷiyoṇātu ciṟparattiṉ uṭpayaṉ
viḷḷoṇātu poruḷaināṉ viḷampumāṟatu eṅṅaṉē?

293. (Deutsch · Tamil)
vākkiṉāl maṉattiṉāl matittakāra ṇattiṉāl
nōkkoṇāta nōkkaiyuṉṉi nōkkaiyāvar nōkkuvār
nōkkoṇāta nōkkuvantu nōkkanōkka nōkkiṭil
nōkkoṇāta nōkkuvantu nōkkaieṅkaṇ nōkkumē.

294. (Deutsch · Tamil)
uḷḷiṉum puṟampiṉum ulakameṅkaṇum parantu
eḷḷileṇṇey pōlaniṉṟu iyaṅkukiṉṟa empirāṉ
meḷḷavantu eṉṉuṭpukuntu meyttavam purintapiṉ
vaḷḷaleṉṉa vaḷḷalukku vaṇṇameṉṉa vaṇṇamē?

295. (Deutsch · Tamil)
vētamoṉṟu kaṇṭilēṉ vempiṟappu ilāmaiyāl
pōtamniṉṟa vaṭivatāyp puvaṉameṅkum āyiṉāy,
cōtiyuḷ oḷiyumāyt turiyamōṭu atītamāy
ātimūlam ātiyāy amaintatē civāyamē.

296. (Deutsch · Tamil)
cāṇiru maṭaṅkiṉāl carintakoṇṭai taṉṉuḷē
pēṇiap patikkuḷē piṟantiṟantu uḻaluvīr,
tōṇiyāṉa aivarait tuṟantaṟukka vallīrēl
kāṇikaṇṭu kōṭiyāyk kalantatē civāyamē.

297. (Deutsch · Tamil)
añcukōṭi mantiram añcuḷē aṭaṅkiṉāl
neñcukūṟa ummuḷē niṉaippatōr eḻuttuḷē
añcunālu mūṉṟatāki ummuḷē aṭaṅkiṉāl
añcumōr eḻuttatāy amaintatē civāyamē.

298. (Deutsch · Tamil)
akkaranta akkarattil uṭkaranta akkaram
cakkarattu civvairuṇṭu campuḷat tiruntatum
eḷkaranta eṇṇeypōl evveḻuttum empirāṉ
uḷkarantu niṉṟanērmai yāvarkāṇa vallarē.

299. (Deutsch · Tamil)
ākamattiṉ uṭporuḷ akaṇṭamūlam ātalāl
tākapōka miṉṟiyē tarittataṟ paramumnī
ēkapātam vaittaṉai uṇarttum añceḻuttuḷē
ēkapōkam ākiyē iruntatē civāyamē.

300. (Deutsch · Tamil)
mūlavācal mītuḷēōr muccaram ākiyē
nāluvācal eṇviral naṭuutitta mantiram
kōlamoṉṟum añcumākum iṅkalaintu niṉṟanī
vēṟuvēṟu kaṇṭilēṉ viḷaintatē civāyamē.

Verse 301–350

301. (Deutsch · Tamil)
cukkilat taṭiyuḷē cuḻittatōr eḻuttuḷē
akkarat taṭiyuḷē amarntaāti cōtinī
ukkarat taṭiyuḷē uṇarnta añceḻuttuḷē
akkaram atākiyē amarntatē civāyamē.

302. (Deutsch · Tamil)
kuṇṭalattu ḷēyuḷē aṟuttakattu nāyakaṉ
kaṇṭavanta maṇṭalam karuttaḻitta kūttaṉai
viṇṭalarnta cantiraṉ viḷaṅkukiṉṟa meypporuḷ
kaṇṭukoṇṭa maṇṭalam civāyamallatu illaiyē.

303. (Deutsch · Tamil)
cuṟṟumaintu kūṭamoṉṟu colliṟanta tōrveḷi
cattiyum civaṉumāka niṉṟataṉmai ōrkilīr
cattiyāvu tummuṭal, tayaṅkucīva ṉuṭcivam
pittarkāḷ aṟintilīr pirāṉirunta kōlamē.

304. (Deutsch · Tamil)
mūlameṉṟa mantiram muḷaitta añceḻuttuḷē
nāluvētam nāvuḷē naviṉṟañāṉa meyyuḷē
ālamuṇṭa kaṇṭaṉum ariayaṉum ātalāl
ōlameṉṟa mantiram civāyamallatu illaiyē.

305. (Deutsch · Tamil)
tattuvaṅkaḷ eṉṟunīr tamaikkaṭintu pōvīrkāḷ
tattuvam civamatākil taṟparamum nīrallō?
mutticīvaṉ nātamē mūlapātam vaittappiṉ
attaṉārum ummuḷē aṟintuṇarntu koḷḷumē.

306. (Deutsch · Tamil)
mūṉṟupattu mūṉṟaiyum mūṉṟucoṉṉa mūlaṉē
tōṉṟucēra ñāṉikāḷ tuyyapātam eṉtalai
eṉṟuvaitta vaittapiṉ iyalpum añceḻuttaiyum
tōṉṟaōta vallīrēl tuyyacōti kāṇumē.

307. (Deutsch · Tamil)
umpar vāṉakattiṉum ulakapāram ēḻiṉum
namparnāṭu taṉṉilum nāvaleṉṟa tīviṉum
cempoṉ māṭam malkutillai ampalattuḷ āṭuvāṉ
empirāṉ alātuteyvam illaiillai illaiyē.

308. (Deutsch · Tamil)
pūvalāy aintumāy puṉalilniṉṟa nāṉkumāy
tīyilāya mūṉṟumāyc ciṟantakāl iraṇṭumāy
vēyilāya toṉṟumāy vēṟuvēṟu taṉmaiyāy
nīyalāmal niṉṟanērmai yāvarkāṇa vallarē?

309. (Deutsch · Tamil)
antarattil oṉṟumāy acaivukāl iraṇṭumāy
centaḻalil mūṉṟumāyc ciṟantaappu nāṉkumāy
aintupāril aintumāy amarntirunta nātaṉaic
cintataiyil teḷintamāyai yāvarkāṇa vallarē.

310. (Deutsch · Tamil)
maṉavikāram aṟṟunīr matittirukka vallīrēl
niṉaivilāta maṇiviḷakku nittamāki niṉṟiṭum;
aṉaivar ōtum vētamum akampitaṟṟa vēṇumēl
kaṉavukaṇṭatu uṇmainīr teḷintatē civāyamē.

311. (Deutsch · Tamil)
iṭṭakuṇṭam ētaṭā? irukku vētam ētaṭā?
cuṭṭamaṇ kalattilē cuṟṟunūlkaḷ ētaṭā?
muṭṭiniṉṟa tūṇilē muḷaitteḻunta cōtiyaip
paṟṟiniṉṟatu ētaṭā paṭṭanāta paṭṭarē.

312. (Deutsch · Tamil)
nīrilē muḷaitteḻunta tāmaraiyiṉ ōrilai
nīriṉōṭu kūṭiniṉṟum nīrilāta vāṟupōl
pārilē muḷaitteḻunta paṇṭitap parāparam
pāriṉōṭu kūṭiniṉṟa paṇpukaṇṭu iruppīrē.

313. (Deutsch · Tamil)
uṟakkileṉ, viḻikkileṉ, uṇarvuceṉṟu oṭuṅkileṉ
ciṟanta aimpulaṉkaḷum ticaitticaikaḷ oṉṟileṉ?
puṟamumuḷḷum eṅṅaṉam poruntirunta tēkamāy
niṟaintirunta ñāṉikāḷ niṉaippatu ētum illaiyē.

314. (Deutsch · Tamil)
ōtuvārkaḷ ōtukiṉṟa ōreḻuttum oṉṟatē
vētam eṉṟa tēkamāy viḷampukiṉṟatu aṉṟitu,
nātamoṉṟu nāṉmukaṉ mālumnāṉum oṉṟatē!
ētumiṉṟi niṉṟatoṉṟai yāṉuṇarnta nērmaiyē

315. (Deutsch · Tamil)
poṅkiyē tarittaaccup puṇṭarīka veḷiyilē
taṅkiyē tarittapōtu tātumā tuḷaiyatām
aṅkiyuḷ carittapōtu vaṭivukaḷ oḷiyumāyk
kompumēl vaṭivukoṇṭu kuruirunta kōlamē.

316. (Deutsch · Tamil)
maṇṇuḷōrum viṇṇuḷōrum vantavāṟatu eṅkeṉil
maṇṇiṉōṭu cōtipōl kalantanāta vintuvum
aṇṇalōṭu cattiyum añcupañcu pūtamum
maṇṇiṉōṭu koṭuttaḻip pāroṭēḻum iṉṟumē.

317. (Deutsch · Tamil)
oṭukkukiṉṟa cōtiyum untiniṉṟa oruvaṉum
naṭuttalattil oruvaṉum naṭantukālil ēṟiyē
viṭuttuniṉṟa iruvarōṭu meyyiṉōṭu poyyumāy
aṭuttuniṉṟa aṟimiṉō aṉātiniṉṟa ātiyē.

318. (Deutsch · Tamil)
utittaman tirattiṉum oṭuṅkum akkarattiṉum
matittamaṇ ṭalattiṉum maṟaintuniṉṟa cōtinī,
matittamaṇ ṭalattuḷē marittunī iruntapiṉ
cirittamaṇ ṭalattuḷē ciṟantatē civāyamē.

319. (Deutsch · Tamil)
tiruttivaitta caṟkuruvaic cīrpeṟa vaṇaṅkilīr
kurukkoṭukkum pittarē koṇṭunīnta vallīrō?
kurukkoṭukkum pittarum kurukkoḷvanta cīṭaṉum
paruttipaṭṭa pāṭutāṉ paṉṉiraṇṭum paṭṭatē.

320. (Deutsch · Tamil)
viḻittakaṇ tutikkavum vintunāta ōcaiyum,
mēruvum kaṭantaaṇṭa kōḷamum kaṭantupōy
eḻuttelām aḻintuviṭṭa intiracāla veḷiyilē
yāṉumnīyu mēkalanta teṉṉataṉmai īcaṉē.

321. (Deutsch · Tamil)
ōmnamō eṉṟumuḷē pāvaiyeṉṟu aṟintapiṉ,
pāṉuṭal karuttuḷē pāvaiyeṉṟu aṟintapiṉ,
nāṉumnīyum uṇṭaṭā nalaṅkulam atuuṇṭaṭā,
ūṇumūṇum oṉṟumē uṇarntiṭāy uṉakkuḷē.

322. (Deutsch · Tamil)
aimpulaṉai veṉṟavarkku aṉṉatāṉam īvatāl
naṉpulaṉka ḷākiniṉṟa nātarukkatu ēṟumō
aimpulaṉai veṉṟiṭātu avattumē uḻaṉṟiṭum
vamparukkum īvatum koṭuppatum avattamē.

323. (Deutsch · Tamil)
āṇiyāṉa aimpulaṉkaḷ avaiyummokkukaḷ okkumō?
yōṉiyil piṟantirunta tuṉpamikku mokkumō?
vīṇarkāḷ pitaṟṟuvīr meymaiyē uṇartirēl
ūṇuṟakka pōkamum umakkeṉakkum okkumē.

324. (Deutsch · Tamil)
ōṭukiṉṟa aimpulaṉ oṭuṅkaañ ceḻuttuḷē
nāṭukiṉṟa nāṉmaṟai navilukiṉṟa ñāṉikāḷ
kūṭukiṉṟa paṇṭita kuṇaṅkaḷmūṉṟu eḻuttuḷē
āṭukiṉṟa pāvaiyāy amaintatē civāyamē.

325. (Deutsch · Tamil)
puvaṉacakka rattuḷē pūtanāta veḷiyilē,
poṅkutīpa aṅkiyuḷ potinteḻunta vāyuvait
tavaṉacōmar iruvarum tāmiyaṅkum vācalil
taṇṭumāṟi ēṟiniṉṟa caracamāṉa veḷiyilē.

326. (Deutsch · Tamil)
mavuṉaañ ceḻuttilē vāciēṟi meḷḷavē
vāṉaḷāy niṟaintacōti maṇṭalam pukuntapiṉ
avaṉumnāṉum meykalantu aṉupavitta aḷavilē
avaṉumuṇṭu nāṉumillai yārumillai yāṉatē.

327. (Deutsch · Tamil)
vāḷuṟaiyil vāḷaṭakkam vāyuṟaiyil vāyvaṭakkam
āḷuṟaiyil āḷaṭakkam arumaieṉṉa vittaikāṇ!
tāḷuṟaiyil tāḷaṭakkam taṉmaiyāṉa taṉmaiyum
nāḷuṟaiyil nāḷaṭakkam nāṉum nīyum kaṇṭatē.

328. (Deutsch · Tamil)
vaḻuttiṭāṉ aḻittiṭāṉ māyarūpam ākiṭāṉ
kaḻaṉṟiṭāṉ vekuṇṭiṭāṉ kālakāla kālamum
tuvaṇṭiṭāṉ acaintiṭāṉ tūyatūpam ākiṭāṉ
cuvaṉṟiṭāṉ uraittiṭāṉ cūṭcacūṭca cūṭcamē.

329. (Deutsch · Tamil)
ākikūveṉ ṟēuraitta aṭcarattiṉ āṉantam
yōkiyōki eṉparkōṭi uṟṟaṟintu kaṇṭiṭār
pūkamāy maṉakkuraṅku poṅkummaṅkum iṅkumāy
ēkamēka mākavē irupparkōṭi kōṭiyē.

330. (Deutsch · Tamil)
kōṭikōṭi kōṭikōṭi kuvalayattōr ātiyai
nāṭināṭi nāṭināṭi nāḷakaṉṟu vīṇatāyt
tēṭitēṭi tēṭitēṭit tēkamum kacaṅkiyē
kūṭikūṭi kūṭikūṭi niṟparkōṭi kōṭiyē.

331. (Deutsch · Tamil)
karuttilāṉ veḷuttilāṉ paraṉirunta kāraṇam
iruttilāṉ oḷittilāṉ oṉṟumiraṇṭum ākilāṉ
oruttilāṉ marittilāṉ oḻintiṭāṉ aḻintiṭāṉ
karuttilkīyum kūvumuṟṟōṉ kaṇṭaṟinta ātiyē.

332. (Deutsch · Tamil)
vātivāti vātivāti vaṇṭalai aṟintiṭāṉ
ūtiūti ūtiūti oḷimaḻuṅki uḷaṟuvāṉ
vītivīti vītivīti viṭaierup poṟukkuvāṉ
cāticāti cāticāti cakārattaik kaṇṭiṭāṉ.

333. (Deutsch · Tamil)
āṇmaiāṇmai āṇmaiāṇmai āṇmaikūṟum acaṭarē
kāṇmaiyāṉa vātirūpam kālakāla kālamum
pāṇmaiyāki mōṉamāṉa pācamāki niṉṟiṭum
nāṇmaiyāki naralaivāyil naṅkumiṅkum aṅkumē.

334. (Deutsch · Tamil)
miṅkueṉṟa aṭcarattiṉ mīṭṭuvākik kūvuṭaṉ
tūṅkamākac cōmaṉōṭu cōmaṉmāṟi niṉṟiṭum
aṅkamā muṉaiccuḻiyil ākumēkam ākaiyāl
kaṅkulaṟṟuk kiyāṉamuṟṟuk kāṇavāy cuṭaroḷi.

335. (Deutsch · Tamil)
cuṭareḻumpum cūṭcamum kaḻimuṉaiyiṉ cūṭcamum
aṭareḻumpi ēkamāka amarntuniṉṟa cūṭcamum
tiṭaratāṉa cūṭcamum tiriyiṉvālai cūṭcamum
kaṭaleḻumpu cūṭcamum kaṇṭaṟintōṉ ñāṉiyē.

336. (Deutsch · Tamil)
ñāṉiñāṉi eṉṟuraitta nāykaḷ kōṭikōṭiyē
vāṉilāta maḻaināḷeṉṟa vātikōṭi kōṭiyē
tāṉilā cākarattiṉ taṉmaikāṇā mūṭarkaḷ
mūṉilāmal kōṭikōṭi muṉṉaṟinta teṉparē.

337. (Deutsch · Tamil)
cūṭcamāṉa kompilē cuḻimuṉaic cuṭarilē
vīccamāṉa vīyilē vipulaitaṅkum vāyilē
kūccamāṉa kompilē kuṭiirunta kōvilē
tīṭcaiyāṉa tīvilē ciṟantatē civāyamē.

338. (Deutsch · Tamil)
poṅkiniṉṟa mōṉamum potintuniṉṟa mōṉamum
taṅkiniṉṟa mōṉamum tayaṅkiniṉṟa mōṉamum
kaṅkaiyāṉa mōṉamum katittuniṉṟa mōṉamum
tiṅkaḷāṉa mōṉamum civaṉirunta mōṉamē.

339. (Deutsch · Tamil)
mōṉamāṉa vītiyil muṉaiccuḻiyiṉ vālaiyil
pāṉamāṉa vītiyil pacaintaceñ cuṭariṉil
ñāṉamāṉa mūlaiyil naralaitaṅkum vāyilil,
ōṉamāṉa ceñcuṭar utittatē civāyamē.

340. (Deutsch · Tamil)
utitteḻunta vālaiyum uyaṅkiniṉṟa vālaiyum
katitteḻunta vālaiyum kālaiyāṉa vālaiyum
matitteḻunta vālaiyum maṟaintuniṉṟa ñāṉamum
kotitteḻuntu kumpalāki kūvumkīyum āṉatē.

341. (Deutsch · Tamil)
kūvumkīyum mōṉamāki koḷkaiyāṉa koḷkaiyai
mūvilē utitteḻunta muccuṭar virivilē
pūvilē naṟaikaḷpōlap poruntiniṉṟa pūraṇam
āviāvi āviāvi aṉparuḷḷam uṟṟatē.

342. (Deutsch · Tamil)
āṇmaikūṟum māntarē arukkaṉōṭum vītiyai
kāṇmaiyākak kāṇpīrē kacaṭaṟukka vallīrē
tūṇmaiyāṉa vāticūṭcam cōpamākum ākumē
nāṇmaiyāṉa vāyilil naṭittuniṉṟa nātamē.

343. (Deutsch · Tamil)
nātamāṉa vāyilil naṭittuniṉṟa cāyalil
vētamāṉa vītiyil virintamuc cuṭarilē
kītamāṉa kīyilē kiḷarntuniṉṟa kūvilē
pūtamāṉa vāyilaip pukalaṟivaṉ ātiyē.

344. (Deutsch · Tamil)
āviāvi āviāvi aintukompiṉ āviyē
mēvimēvi mēvimēvi mētiṉiyil māṉiṭar
vāvivāvi vāvivāvi vaṇṭarkaḷ aṟintiṭār
pāvipāvi pāvipāvi paṭiyiluṟṟa māntarē.

345. (Deutsch · Tamil)
vittilē muḷaittacōti vilvaḷaiyiṉ mattiyil
muttilē oḷivatāki mōṉamāṉa tīpamē
nattilē tiraṭcipōṉṟa nātaṉai aṟintiṭār
vattilē kiṭantuḻaṉṟa vālaiyāṉa cūṭcamē.

346. (Deutsch · Tamil)
mālaiyōṭu kālaiyum vaṭintupoṅkum mōṉamē
mālaiyōṭu kālaiyāṉa vāṟaṟinta māntarē
mūlaiyāṉa kōṇamiṉ muḷaitteḻunta ceñcuṭar
tālaiyōṭu pāṉakaṉṟu taṅki niṉṟa mōṉamē.

347. (Deutsch · Tamil)
mōṉamāṉa vītiyil muṭukiniṉṟa nātamē
īṉamiṉṟi vēkamāṉa vēkameṉṉa vēkamē
kāṉamāṉa mūlaiyil kaṉintirunta vālaiyil
ñāṉamāṉa ceñcuṭar naṭantatē civāyamē.

348. (Deutsch · Tamil)
uccimatti vītiyil oḻintirunta cātiyil
pacciyuṟṟa cōmaṉum parantuniṉṟu lāvavē
cecciyāṉa tīpamē, tiyāṉamāṉa mōṉamē,
kacciyāṉa mōṉamē, kaṭantatē civāyamē.

349. (Deutsch · Tamil)
añcukompil niṉṟunātam ālaipōl eḻumpiyē
piñciṉōṭu pūmalarntu peṟṟiyuṟṟa cuttamē
ceñcuṭar utittapōtu tēcikaṉ kaḻaṉṟuṭaṉ
pañcapūtam āṉatē paṟantuniṉṟa mōṉamē.

350. (Deutsch · Tamil)
caṭutiyāṉa kompilē tattuvattiṉ iyalilē
aṭutiyāṉa āvilē araṉirunta ūvilē
iṭutieṉṟa cōlaiyil iruntamuc cuṭarilē
naṭutieṉṟu nātamōṭi naṉkuṟa amaintatē.

Verse 351–400

351. (Deutsch · Tamil)
amaiyumāliṉ mōṉamum araṉirunta mōṉamum
camaiyumpūta mōṉamum tarittirunta mōṉamum
imaiyumkoṇṭa vēkamum ilaṅkumucci mōṉamum
tamaiyaṟinta māntarē caṭattaiuṟṟu nōkkilār.

352. (Deutsch · Tamil)
pāyccalūr vaḻiyilē paraṉirunta cuḻiyilē
kāyccakompiṉ nuṉiyilē kaṉiyirunta malaiyilē
vīccamāṉatu ētaṭā? virivutaṅkum iṅkumē
mūcciṉōṭu mūccaivāṅku muṭṭiniṉṟa cōtiyē.

353. (Deutsch · Tamil)
cōticōti eṉṟunāṭit tōṟpavar cilavarē
ātiāti eṉṟunāṭum āṭavar cilavarē
vātivāti eṉṟucollum vamparum cilavarē
nītinīti nītinīti niṉṟiṭum muḻuccuṭar.

354. (Deutsch · Tamil)
cuṭaratāki eḻumpiyaṅkut tūpamāṉa kālamē
iṭaratāyp puviyumviṇṇum ēkamāy amaikkamuṉ
paṭaratāka niṉṟaāti pañcapūtam ākiyē
aṭaratāka aṇṭameṅkum āṇmaiyāka niṉṟatē.

355. (Deutsch · Tamil)
niṉṟirunta cōtiyai nilattiluṟṟa māṉiṭar
kaṇṭaṟintu kaṇkuḷirntu kātaluṟṟu ulāvuvōr
kaṇṭamuṟṟa mēṉmuṉaiyil kāṭcitaṉṉaik kāṇuvār
kaṉṟiaṟṟu nālaipoṅki nātamum makiḻntiṭum.

356. (Deutsch · Tamil)
vayaṅkumōṉac ceñcuṭar vaṭintacōti nātamum
kayaṅkaḷpōlak kataṟiyē karuvūraṟṟa veḷiyilē
payaṅkoṭiṉṟi iṉṟiyē paṭarntuniṉṟa pāṉmaiyai
nayaṅkaḷkōveṉ ṟēnaṭuṅki naṅkaiyāṉa tīpamē.

357. (Deutsch · Tamil)
tīpaucci muṉaiyilē tivākarattiṉ kaḻiyilē
kōpamāṟu kūvilē kotittuniṉṟa tīyilē
tāpamāṉa mūlaiyil camaintuniṉṟa cūṭcamum
cāpamāṉa mōṭcamum taṭintuniṉṟu ilaṅkumē.

358. (Deutsch · Tamil)
tēcikaṉ cuḻaṉṟatē tirimuṉaiyiṉ vālaiyil
vēcamōṭu vālaiyil viyaṉirunta mūlaiyil
nēcacanti rōtayam niṟaintirunta vāyilil
vīcivīci niṉṟatē virintuniṉṟa mōṉamē.

359. (Deutsch · Tamil)
uṭkamala mōṉamītil uyaṅkiniṉṟa nantiyai
vikkalōṭu kīyumāki vilvaḷaiviṉ mattiyil
muṭpotintatu eṉṉavē muṭukiniṉṟa ceñcuṭar
kaṭkuvaikaḷ pōlavum kaṭintuniṉṟa kāṭciyē.

360. (Deutsch · Tamil)
untiyil cuḻivaḻiyil ucciyuṟṟa mattayil
cantiraṉ oḷikaraṇam tāṇṭiniṉṟa ceñcuṭar
pantamāka vilvaḷaivil pañcapūta viñcaiyām
kintupōla kīyilniṉṟu kīccumūccu eṉṟatē.

361. (Deutsch · Tamil)
ceccaiyeṉṟa mūcciṉōṭu cikāramum vakāramum
paccaiyāki niṉṟatē paraveḷiyiṉ pāṉmaiyē
iccaiyāṉa ūvilē irunteḻunta īyilē
ucciyāṉa kōṇattil utittatē civāyamē.

362. (Deutsch · Tamil)
āṟumūlaik kōṇattil amaintaoṉpa tāttilē
tāṟumeṉṟu naṅkaiyāṉa nāviyum terintiṭak
kūṟumeṉṟu aivaraṅku koṇṭuniṉṟa mōṉamē
pāṟukoṇṭu niṉṟatu parantatē civāyamē.

363. (Deutsch · Tamil)
paṟantatē kaṟantapōtu pāyccalūriṉ vaḻiyilē
piṟantatē pirāṇaṉaṉṟip peṇṇumāṇum allavē
tuṟantatō ciṟantatō tūyatuṅkam āṉatō
iṟantapōtil aṉṟatē ilaṅkiṭum civāyamē.

364. (Deutsch · Tamil)
aruḷirunta veḷiyilē arukkaṉniṉṟa iruḷilē
poruḷirunta cuḻiyilē puraṇṭeḻunta vaḻiyilē
teruḷirunta kalaiyilē tiyaṅkiniṉṟa valaiyilē
kuruvirunta vaḻiyiṉiṉṟu ūvumīyum āṉatē.

365. (Deutsch · Tamil)
āṉatōr eḻuttilē amaintuniṉṟa ātiyē
kāṉamōṭu tālamītil kaṇṭaṟivatu illaiyē;
tāṉumtāṉum āṉatē camaintamālai kālaiyil
ēṉalōṭu māṟupōl iruntatē civāyamē.

366. (Deutsch · Tamil)
āṟukoṇṭa vāriyum amaittuniṉṟa teyvamum
tūṟukoṇṭa māriyum tulaṅkiniṉṟa tūramum
vīṟukoṇṭa mōṉamum viḷaṅkum uṭkamalamum
māṟukoṇṭa ūvilē maṭintatē civāyamē.

367. (Deutsch · Tamil)
vāyilkaṇṭa kōṇamil vayaṅkumaivar vaikiyē
cāyalkaṇṭu cārntatum talaimaṉṉāy uṟaintatum
kāyavaṇṭu kaṇṭatum karuvūraṅkuc ceṉṟatum
pāyumeṉṟu ceṉṟatum paṟantatē civāyamē.

368. (Deutsch · Tamil)
paṟantatē tuṟantapōtu pāyccalūr vaḻiyilē
maṟantatē kavvumuṟṟa vāṇarkaiyiṉ mēviyē
piṟantatē iṟantapōtil pīṭiṭāmaṟ kīyilē
ciṟantuniṉṟa mōṉamē teḷintatē civāyamē.

369. (Deutsch · Tamil)
vaṭivupatma ācaṉattu iruttimūla aṉalaiyē
mārutatti ṉāl eḻuppi vācalaintu nālaiyum
muṭivumutti raippaṭutti mūlavīṇā taṇṭiṉāl
muḷariāla yamkaṭantu mūlanāṭi ūṭupōm.

370. (Deutsch · Tamil)
aṭitoṭakki muṭiyaḷavum āṟumā nilamkaṭantu
appuṟattil veḷikaṭanta ātieṅkaḷ cōtiyai
uṭupatikkaṇ amutarunti uṇmaiñāṉa uvakaiyuḷ
uccipaṭṭu iṟaṅkukiṉṟa yōkinalla yōkiyē.

371. (Deutsch · Tamil)
uḷḷatō puṟampatō uyiroṭuṅki niṉṟiṭam
meḷḷavantu kiṭṭinīr viṉāvavēṇṭum eṉkiṟīr
uḷḷatum piṟappatum ottapōtu nātamām
kaḷḷavācalait tiṟantu kāṇavēṇṭum māntarē.

372. (Deutsch · Tamil)
mutticitti tontamām muyaṅkukiṉṟa mūrttiyai
maṟṟuutitta aimpulaṉkaḷ ākumatti appulaṉ
attarnittar kāḷkaṇṭar aṉpiṉāl aṉutiṉam
uccarittu uḷattilē aṟintuṇarntu koṇmiṉē.

373. (Deutsch · Tamil)
mūṉṟiraṇṭum aintumāy muyaṉṟeḻunta tēvarāy
mūṉṟiraṇṭum aintatāy muyaṉṟatē ulakelām
īṉṟatāyum appaṉum iyaṅkukiṉṟa nātamāyt
tōṉṟumōr eḻuttiṉōṭu collaloṉṟum illaiyē.

374. (Deutsch · Tamil)
veḷiyurukki añceḻuttu vintunāta cantamum
taḷiyurukki neykalantu cakalacutti āṉatum
veḷiyilum avviṉaiyilum iruvarai aṟintapiṉ
veḷikaṭanta taṉmaiyāl teḷintatē civāyamē.

375. (Deutsch · Tamil)
mantiraṅkaḷ kaṟṟunīr mayaṅkukiṉṟa māntarē
mantiraṅkaḷ kaṟṟunīr marittapōtu colvīrō?
mantiraṅkaḷ ummuḷē matittanīrum ummuḷē
mantiraṅkaḷ āvatu maṉattiṉaintu eḻuttumē.

376. (Deutsch · Tamil)
muppuṟattil appuṟam mukkaṇṇaṉviṉaivilē
ciṟparattuḷ uṟpuṉam civāyamañ ceḻuttumē
taṟparam utittuniṉṟa tāṇueṅkum āṉapiṉ
ippuṟam oṭuṅkumōṭi eṅkumliṅkam āṉatē.

377. (Deutsch · Tamil)
āṭiniṉṟa cīvaṉōr añcupañca pūtamō
kūṭiniṉṟa cōtiyō, kulāviniṉṟa mūlamō?
nāṭukaṇṭu niṉṟatō, nāvukaṟṟa kalviyō?
vīṭukaṇṭu viṇṭiṭiṉi veṭṭaveḷiyum āṉatē.

378. (Deutsch · Tamil)
uruttaritta pōtucīvaṉ okkaniṉṟa uṇmaiyum
tiruttamuḷḷatu oṉṟilum civāyamañ ceḻuttumām.
iruttuniṉṟu uṟuttaṭaṅki ēkapōkam āṉapiṉ
karuttiṉiṉṟu utittatē kapālamēntum nātaṉē.

379. (Deutsch · Tamil)
karuttarittu utittapōtu kamalapīṭam āṉatum
karuttarittu utittapōtu kāraṇaṅkaḷ āṉatum
karuttarittu utittapōtu kāṇiraṇṭu kaṇkaḷāyk
karuttiṉiṉṟu utittatē kapālam ēntum nātaṉē.

380. (Deutsch · Tamil)
āṉavaṉṉi mūṉṟukōṇam āṟiraṇṭu eṭṭilē
āṉacīvaṉ añceḻuttu akāramiṭṭu alarntatum
āṉacōti uṇmaiyum aṉātiyāṉa uṇmaiyum
āṉatāy tāṉatāy avalamāy maṟaintiṭum.

381. (Deutsch · Tamil)
īṉṟeḻunta empirāṉ tiruvaraṅka veḷiyilē
nāṉṟapāmpiṉ vāyiṉāl nālutikkum āyiṉāṉ
mūṉṟumūṉṟu vaḷaiyamāy muppuram kaṭantapiṉ
īṉṟeḻunta avviṉōcai eṅkumāki niṉṟatē.

382. (Deutsch · Tamil)
eṅkumeṅkum oṉṟalō īrēḻlōkamum oṉṟalō?
aṅkumiṅkum oṉṟalō aṉātiyāṉatu oṉṟalō?
taṅkutāparaṅkaḷum tarittavāratu oṉṟalō?
uṅkaḷeṅkaḷ paṅkiṉil utittatē civāyamē.

383. (Deutsch · Tamil)
amparattil āṭumcōti yāṉavaṉṉi mūlamām
amparamum tamparamum akōramiṭṭu alarntatē
amparak kuḻiyilē aṅkamiṭṭu rukkiṭa
amparattil ātiyōṭu amarntatē civāyamē.

384. (Deutsch · Tamil)
vāṭilāta pūmalarntu vaṇṭuricai nāvilē
ōṭiniṉṟu uruveṭuttu ukāramāy alarntatum
āṭiāṭi aṅkamum akappaṭak kaṭantapiṉ
kūṭiniṉṟu ulāvuvamē kuruvirunta kōlamē.

385. (Deutsch · Tamil)
viṭṭaṭi viraittatō avvērurukki niṉṟatō
eṭṭiniṉṟa cīvaṉum īrēḻlōkam kaṇṭatō?
taṭṭuruvam ākiniṉṟa catācivattu oḷiyatō
vaṭṭavīṭu aṟintapērkaḷ vāṉatēvar āvarō.

386. (Deutsch · Tamil)
vāṉavar niṟaintacōti māṉiṭak karuvilē
vāṉatēvar attaṉaikkuḷ vantaṭaivar vāṉavar
vāṉakamum maṇṇakamum vaṭṭavīṭu aṟintapiṉ
vāṉelām niṟaintamaṉṉu māṇikkaṅkaḷ āṉavē.

387. (Deutsch · Tamil)
paṉṉiraṇṭu kālniṟutti pañcavaṇṇam uṟṟiṭiṉ
maṉṉiyē veḷikkuḷniṉṟu vēṟiṭattu amarntatum
ceṉṉiyām talattilē cīvaṉniṉṟu iyaṅkiṭum
paṉṉiuṉṉi āyntavar parappirammam āṉatē.

388. (Deutsch · Tamil)
uccakaṇṭu kaṇkaḷkaṭṭi uṇmaikaṇṭatu evviṭam?
maccumāḷi kaikkuḷē māṉiṭam kalappirēl
eccilāṉa vācalum ēkapōkam āyviṭum
paccaimālum īcaṉum parattatē civāyamē.

389. (Deutsch · Tamil)
vāyiliṭṭu nalluricai aṭcarat toliyilē
kōyiliṭṭu vāviyum aṅkompilē ularntatum
āyiliṭṭa kāyamum aṉātiyiṭṭa cīvaṉum
vāyuviṭṭa vaṉṉiyum vaḷarntatē civāyamē.

390. (Deutsch · Tamil)
aṭcarattai uccarittu aṉātiyaṅki mūlamāy
aṭcarattai yumtiṟantu akōramiṭṭu alarntatum
maṭcarattil uṭkaram akappaṭak kaṭantapiṉ
aṭcarattil ātiyōṭu amarntatē civāyamē.

391. (Deutsch · Tamil)
kōyilum kuḷaṅkaḷum kuṟiyiṉiṟ kurukkaḷāy
māyilum maṭiyilum maṉattilē mayaṅkuṟīr,
āyaṉai araṉaiyum aṟintuṇarntu koḷvirēl
tāyiṉum takappaṉōṭu tāṉamarntatu okkumē.

392. (Deutsch · Tamil)
kōyil eṅkum oṉṟalō, kuḷaṅkaḷnīrkaḷ oṉṟalō?
tēyuvāyu oṉṟalō, civaṉumaṅkē oṉṟalō?
āyacīvaṉ eṅkumāy amarntutavāratu oṉṟalō?
kāyamītaṟinta pērkaḷ kāṭciyāvar kāṇumē.

393. (Deutsch · Tamil)
kātukaṇkaḷ mūkkuvāy kalantavāratu oṉṟalō?
cōtiyiṭṭu eṭuttatum cukaṅkaḷañcum oṉṟalō?
ōtivaitta cāttiram utittavāratu oṉṟalō?
nātavīṭu aṟintapērkaḷ nātarāvar kāṇumē.

394. (Deutsch · Tamil)
avvutitta aṭcarattiṉ uṭkalanta aṭcaram
cavvutitta mantiram campuḷattu iruntatāl
mavvutitta māykaiyāl mayaṅkukiṉṟa māntarkāḷ,
uvvutittatu avvumāy uruttarittatu uṇmaiyē.

395. (Deutsch · Tamil)
akārameṉṉum akkarattil akkaram oḻintatō?
akārameṉṉum akkarattil avvuvantu utittatō?
ukāramum akāramum oṉṟinaṉṟu niṉṟatō?
vikāramaṟṟa ñāṉikāḷ, virinturaikka vēṇumē.

396. (Deutsch · Tamil)
cattiyāvatu uṉṉuṭal, tayaṅkucīvaṉ uṭcivam
pittarkāḷ itaṟkumēl pitaṟṟukiṉṟatu illaiyē.
cuttiaintu kūṭamoṉṟu colliṟanta tōrveḷi
catticivamum ākiniṉṟu taṇmaiyāvatu uṇmaiyē.

397. (Deutsch · Tamil)
cukkilat tuḷaiyilē curōṇitak karuvuḷē
muccatura vācalil muḷaitteḻunta mēṭṭiṉil
meyccatura meyyuḷē viḷaṅkuñāṉa tīpamāy
uccarikkum mantiram ōmnama civāyamē.

398. (Deutsch · Tamil)
akkaram aṉātialla āttumam aṉātialla
pukkirunta pūtamum pulaṉkaḷum aṉātialla
takkamikka nūlkaḷum cāttiramum aṉātialla
okkaniṉṟu uṭaṉkalanta uṇmaikāṇ aṉātiyē.

399. (Deutsch · Tamil)
meṉmaiyāki niṉṟatētu viṭṭuniṉṟu toṭṭatētu?
uṇmaiyāka nīyuraikka vēṇumeṅkaḷ uttamā?
peṇmaiyāka niṉṟatoṉṟu viṭṭuniṉṟu toṭṭatai
uṇmaiyāy uraikkamutti uṭkalantu iruntatē.

400. (Deutsch · Tamil)
aṭakkiṉāl aṭaṅkumō aṇṭamañ ceḻuttuḷē?
uṭakkiṉāl eṭuttakāyam uṇmaiyeṉṟu uṇarntunī
caṭakkilāṟu vētamum tarikkaōti lāmaiyāl
viṭakkunāyu māyavōti vēṟuvēṟu pēcumō?

Verse 401–450

401. (Deutsch · Tamil)
uṇmaiyāṉa cakkaram upāyamāy iruntatum
taṇmaiyāṉa kāyamum tarittarūpam āṉatum
veṇmaiyāki nīralē viḷaintuniṉṟa tāṉatum
uṇmaiyāṉa ñāṉikāḷ virinturaikka vēṇumē.

402. (Deutsch · Tamil)
eḷḷakattil eṇṇeypōl eṅkumāki empirāṉ
uḷḷakatti lēyirukka ūcalāṭum mūṭarkāḷ
koḷḷaināyiṉ vāliṉaik kuṇakkeṭukka vallīrēl
vaḷḷalāki niṉṟacōti kāṇalākum meymaiyē.

403. (Deutsch · Tamil)
vēṇum eṉṟa ñāṉamum virumpukiṉṟa nūlilē
tāṇuuṇṭaṅku eṉkiṟīr tarikkilīr, maṟakkilīr
tāṇuvoṉṟu mūlanāṭi taṉṉuḷnāṭi ummuḷē
kāṇumaṉṟi vēṟuyāvum kaṉāmayakkam okkumē.

404. (Deutsch · Tamil)
vaḻakkilē uraikkiṟīr maṉattuḷē tavakkiṟīr
uḻakkilātu nāḻiyāṉa vāṟupōlum ūmaikāḷ,
uḻakkunālu nāḻiyāṉa vāṟupōlum ummuḷē
vaḻakkilē uraikkiṟīr maṉattuḷīcaṉ maṉṉumē.

405. (Deutsch · Tamil)
akāramāṉatu ampalam aṉātiyāṉatu ampalam
ukāramāṉatu ampalam uṇmaiyāṉatu ampalam
makāramāṉatu ampalam vaṭivāṉatu ampalam
cikāramāṉatu ampalam teḷintatē civāyamē.

406. (Deutsch · Tamil)
cakkaram paṟantōṭi cakkarammēl palakaiyāy
cekkilāṭum eṇṇeypōlac ciṅkuvāyu tēyuvum
ukkilē oḷikkalantu ukaṅkaḷum kalakkamāyp
pukkilē pukuntapōtu pōṉavāṟatu eṅṅaṉē?

407. (Deutsch · Tamil)
vaḷarnteḻunta koṅkaitaṉṉai māyameṉṟu eṇṇinīr
aruḷkoḷcīva rāruṭampai uṇmaiyakat tērvīrkāḷ
viḷaṅkuñāṉam mēviyē mikkōrcollalaik kēṭpirēl
kaḷaṅkamaṟṟu neñcuḷē karuttuvantu pukkumē.

408. (Deutsch · Tamil)
nāluvētam ōtukiṉṟa ñāṉamoṉṟu aṟivīrō?
nālucāmam ākiyē naviṉṟañāṉa pōtamāy
ālamuṇṭa kaṇṭaṉum ayaṉumanta mālumāyc
cālauṉṉi neñcuḷē tarittatē civāyamē.

409. (Deutsch · Tamil)
cuṟṟumeṉṟu colvatum curutimuṭivil vaittiṭīr
attamnittam āṭiyē arntiruntatu evviṭam?
pattimuṟṟi aṉparkaḷ parattiloṉṟu pāḻatu,
pittarē, itaikkaruti pēcalāvatu eṅṅaṉē?

410. (Deutsch · Tamil)
eṅṅaṉē viḷakkataṟku ēṟṟavāṟu niṉṟutāṉ
eṅṅaṉē eḻuntaruḷi īcaṉnēcar eṉparēl
aṅṅaṉē iruntaruḷum ātiyāṉa taṟparam
ciṅkamaṇmi yāṉaipōlat tirimalaṅkaḷ aṟṟavē.

411. (Deutsch · Tamil)
aṟṟavuḷ akattaiyum alakiṭum meḻukkiṭum
mettatīpam iṭṭatil pravātapūcai ēyttiyē
naṟṟavam purintumēka nātarpātam nāṭiyē
kaṟṟiruppa tēcaritai kaṇṭukoḷḷum ummuḷē.

412. (Deutsch · Tamil)
pārttuniṉṟatu ampalam paramaṉāṭum ampalam
kūttuniṉṟatu ampalam kōramāṉatu ampalam
vārttaiyāṉatu ampalam vaṉṉiyāṉatu ampalam
cīṟṟamāvatu ampalam teḷintatē civāyamē.

413. (Deutsch · Tamil)
ceṉṟuceṉṟu iṭantoṟum ciṟantacempoṉ ampalam
aṉṟumiṉṟum niṉṟatōr aṉātiyāṉa ampalam
eṉṟumeṉṟum iruppatōr iṟutiyāṉa ampalam
oṉṟioṉṟi niṉṟatuḷ oṉintatē civāyamē.

414. (Deutsch · Tamil)
tantaiyāy tarumamnī cakalatē vataiyumnī
cintunī teḷivumnī cittimutti tāṉumnī
vintunī viḷaivunī mēlatāy vētamnī
entainī iṟaivaṉnī eṉṉai āṇṭa īcaṉē.

415. (Deutsch · Tamil)
eppiṟappi lumpiṟantu iṟantuaḻinta ēḻaikāḷ
ippiṟappi lumpiṟantu eṉṉanīṟu pūcuṟīr
appuṭaṉ malamaṟuttē ācainīkka vallīrēl
ceppunāta ōcaiyil teḷintukāṇal ākumē.

416. (Deutsch · Tamil)
eṭṭuyōkam āṉatum iyaṅkukiṉṟa nātamum
eṭṭuakka rattuḷē ukāramum akāramum
viṭṭalarntu mantiram vīṇātaṇṭiṉ ūṭupōy
aṭṭa aṭcarattuḷē amarntatē civāyamē.

417. (Deutsch · Tamil)
pirāṉpirāṉ eṉṟunīr pitaṟṟukiṉṟa mūṭarē
pirāṉaiviṭṭu empirāṉ pirintavāṟatu eṅṅaṉē?
pirāṉumāyp pirāṉumāyap pērulakan tāṉumāy
pirāṉilē muḷaitteḻunta pittarkāṇum ummuṭal.

418. (Deutsch · Tamil)
ātiyillai antamillai āṉanālu vētamillai
cōtiyillai collumillai colliṟanta tūveḷi
nītiyillai nēcamillai niccayap paṭātatum
ātikaṇṭu koṇṭapiṉ añceḻittum illaiyē.

419. (Deutsch · Tamil)
ammaiyappaṉ appaṉnīr amarntapōtu aṟikilīr
ammaiyappaṉ āṉanīr ātiyāṉ pācamē
ammaiyappaṉ niṉṉaiaṉṟi yārumillai āṉapiṉ
ammaiyappaṉ niṉṉaiaṉṟi yārumillai illaiyē.

420. (Deutsch · Tamil)
muntaōr eḻuttuḷē muḷaitteḻanta ceñcuṭar
antaōr eḻuttuḷē piṟantukāyam āṉatum
antaōr eḻuttuḷē ēkamāki niṉṟatum
antaōr eḻuttaiyum aṟintuṇarntu koḷḷumē.

421. (Deutsch · Tamil)
kūṭṭamiṭṭu nīṅkaḷum kūṭivētam ōtuṟīr
ēṭṭakattuḷ īcaṉum iruppateṉṉa eḻuttuḷē?
nāṭṭam iṭṭu nāṭiṭum nālumūṉṟu taṉṉuḷē
āṭṭakattuḷ āṭiṭum ammaiāṇai uṇmaiyē.

422. (Deutsch · Tamil)
kākkai mūkkai āmaiyār eṭutturaitta kāraṇam
nākkai ūṉṟi uḷvaḷaittu ñāṉanāṭi ūṭupōy
ēkkainōkka aṭcaram iraṇṭeḻuttum ēttiṭil
pārttapārtta tikkellām parappirammam āṉatē.

423. (Deutsch · Tamil)
ōcaiuḷḷa kallainīr uṭaittiraṇṭāy ceytumē
vācalil patittakallai maḻuṅkavē mitikkiṟīr
pūcaikku vaittakallil pūvumnīrum cāttuṟīr
īcaṉukku ukantakal entakkallu collumē?

424. (Deutsch · Tamil)
ōṭṭuvaittuk kaṭṭinīr upāyamāṉa mantiram
kaṭṭupaṭṭa pōtilum karuttaṉaṅku vāḻumō?
eṭṭumeṭṭum eṭṭuḷē iyaṅkukiṉṟa vāyuvai
vaṭṭamiṭṭa yavvilē vaittuṇarntu pārumē.

425. (Deutsch · Tamil)
intaūril illaieṉṟu eṅkunāṭi ōṭuṟīr?
antaūrilīcaṉum amarntu vāḻvatu eṅṅaṉē?
antamāṉa pontilāṟil mēviniṉṟa nātaṉai
antamāṉa cīyilavvil aṟintuṇarntu koḷḷumē.

426. (Deutsch · Tamil)
pukkirunta tummuḷē pūriyiṭṭa tōttiram
tokkucaṭcu ciṅkuvai ākkirāṇaṉ cūḻntiṭil
akkumaṇiyum koṉṟaicūṭi ampalattuḷ āṭuvār
mikkacōti aṉpuṭaṉ viḷampiṭātu piṉṉaiyē.

427. (Deutsch · Tamil)
piṉṉeḻunta māṅkicattaip pētaiyar kaṇpaṟṟiyē
piṉpumāṅki cattiṉāl pōkamāykai paṇṇiṉāl
tuṉpuṟum viṉaikaḷtām cūḻntiṭumpiṉ eṉṟalō
aṉparāy iruntapērkaḷ āṟunīntal pōlvīṭē.

428. (Deutsch · Tamil)
viṭṭirunta tummuḷē vicaṉamaṟṟu irukkiṟīr
kaṭṭivaitta vācalmūṉṟu kāṭciyāṉa vācaloṉṟu
kaṭṭivaitta vācalum katavutāḷ tiṟantupōyt
tiṭṭamāṉa īcaṉait teḷiyumāṅ kicattuḷē.

429. (Deutsch · Tamil)
ākum ākum ākumē aṉātiyāṉa apporuḷ
ēkarpātam nāṭināṭi ēttiniṟka vallīrēl
pākucērmoḻi umaikkup pālaṉāki vāḻalām
vākuṭaṉ nīrvaṉṉiyai camaruviyē varuntiṭīr.

430. (Deutsch · Tamil)
pālakaṉāka vēṇumeṉṟu pattimuṟṟum eṉpirēl
nālupātam uṇṭatil niṉaintiraṇṭu aṭuttatāl
mūlanāṭi taṉṉilvaṉṉi mūṭṭianta nīruṇa
ēlavār kuḻaliyūṭē īcarpātam eytumē.

431. (Deutsch · Tamil)
eytuniṉṉai aṉpiṉāl iṟaiñci ēttavallīrēl
eytum uṇmaitaṉṉilē iṟappiṟappu akaṟṟiṭum
maiilaṅku kaṇṇipaṅkaḷ vācivāṉil ēṟimuṉ
ceytaval viṉaikaḷum citaṟumaḵtu tiṇṇamē.

432. (Deutsch · Tamil)
tiṇṇameṉṟu cēticoṉṉa cevviyōrkaḷ kēṇmiṉō
aṇṇal aṉpuḷaṉpuruki aṟintu nōkkalāyiṭum
maṇṇum atiraviṇṇum atiravāciyai naṭattiṭil
naṇṇieṅkaḷ īcaṉum namatukaṭalil iruppaṉē.

433. (Deutsch · Tamil)
iruppaṉ eṭṭeṭṭueṇṇilē iruntuvēṟa tākuvaṉ
neruppavāyu nīrumaṇṇum nīḷvicumpum ākuvaṉ
karuppukuntu kālamē kalantacōti nātaṉaik
kuruppuṉalil mūḻkiṉār kuṟittuṇarntu koḷvarē.

434. (Deutsch · Tamil)
koḷḷuvārkaḷ cintaiyil kuṟippuṇarnta ñāṉikaḷ
aḷḷuvārkaḷ pakkuvattil vēṇṭivēṇṭi ēttiṉāl
uḷḷumāyp puṟampumām uṇarvataṟku uṇarvumāyt
teḷḷitāka niṉṟacōti cemmaiyait teḷintiṭē.

435. (Deutsch · Tamil)
teḷintanaṟ cariyaitaṉṉil ceṉṟu cālōkampeṟum
teḷintanaṟ kiriyaipūcai cēralām cāmīpamē
teḷintanalla yōkam taṉṉil cēralākum cārūpam
teḷintañāṉam nāṉkilum cēralām cāyucyamē.

436. (Deutsch · Tamil)
cēruvārkaḷ ñāṉameṉṟu ceppuvar teḷivuḷōr
cēruvārkaḷ nālupātac cemmaieṉṟa tillaiyē
cēruvārkaḷ civakati tiruvaruḷaip peṟṟapēr
cērumāṟu kaṇṭunālum ceytoḻil tiṭappaṭē.

437. (Deutsch · Tamil)
tiṟamalikku nālupātam cemmaiyum tiṭappaṭār
aṟivilikaḷ tēcanāṭi avattilē alaivatē
kuṟiyataṉaik kāṭṭiuḷ kuṟittunōkka vallīrēl
veṟikamaḻ caṭaiyuṭaiyōṉ meyppatam aṭaivarē.

438. (Deutsch · Tamil)
aṭaivuḷōrkaḷ muttiyē aṟintiṭāta mūṭarē,
paṭaiyuṭaiya tattuvamum pātakaṅkaḷ allavō?
maṭaitiṟakka vāriyiṉ maṭaiyil ēṟu māṟupōl
uṭalilmūla nāṭiyaiuyara ēṟṟi ūṉṟiṭē.

439. (Deutsch · Tamil)
ūṉṟiēṟṟi maṇṭalam uruvimūṉṟu tāḷtiṟantu
āṉṟutanti ēṟiṭil amutamvantu iṟaṅkiṭum
nāṉṟiteṉṟu toṇṭarukku nātaṉum veḷippaṭum
āṉṟiyum uyirpparam poruntivāḻ vatākavē.

440. (Deutsch · Tamil)
ākamūla nāṭiyil aṉaleḻuppi aṉpuṭaṉ
mōkamāṉa māyaiyil muyalvatum oḻintiṭil
tākamēru nāṭiyē aṉēkamāṉa vāṟupōl
ēkarpātam aṉpuṭaṉ iṟaiñciṉār aṟivarē.

441. (Deutsch · Tamil)
aṟintunōkki ummuḷē ayantiyāṉam ummuḷē
piṟantirāmal ēkarpātam peṟṟiruppatu uṇmaiyē
aṟintumīḷa vaittiṭā vakaiyumaraṇam ēttiṉār
ceṟintumēlai vācalait tiṟantupārum ummuḷē.

442. (Deutsch · Tamil)
cōtiyāka ummuḷē teḷintunōkka vallīrēl
cōtivantu utittiṭum turiyakītam uṟṟiṭum
āti cakkirattiṉil amarntutīrttam āṭuvaṉ
pētiyātu kaṇṭukoḷ pirāṇaṉait tiruttiyē.

443. (Deutsch · Tamil)
tiruvumākic civaṉumākit teḷintuḷōrkaḷ cintaiyil
maruvilē eḻuntuvīcum vācaṉaiya tākuvaṉ
karuvilē viḻunteḻunta kanmavāta ṉaielām
paritamuṉ iruḷatāy pariyumaṅki pārumē.

444. (Deutsch · Tamil)
pārumentai īcaṉvaitta paṇpilē iruntunīr
cērumē naṭuvaṟintu cemmaiyāṉa apporuḷ
vēraiyum muṭiyaiyum viraintutēṭi mālayaṉ
pāriṭantu viṇṇilē piṟantumkaṇṭatu illaiyē.

445. (Deutsch · Tamil)
kaṇṭilātu ayaṉmāleṉṟu kāṭciyākac colluṟīr
miṇṭiṉāl aracaṉum mēvalāy irukkumō?
toṇṭumaṭṭum aṉpuṭaṉ toḻutunōkka vallīrēl
paṇṭumup puramerinta pattivantu muṟṟumē.

446. (Deutsch · Tamil)
muṟṟumē avaṉoḻintu muṉpiṉoṉṟum kāṇkilēṉ
paṟṟilāta oṉṟutaṉṉai paṟṟiniṟka vallatu
kaṟṟitālō īcarpātam kāṇalā yirukkumō?
peṟṟapērai aṉpuṭaṉ piriyamākak kēḷumē.

447. (Deutsch · Tamil)
kēṭṭuniṉṟa uṉṉilai kiṭaitta kālantaṉṉuḷē
vāṭṭamuḷḷa tattuva mayakkamum akaṟṟiṭum
vīṭṭilē veḷiyatākum viḷaṅkavantu nēriṭum
kūṭṭivaṉṉi mārutam kuyattaiviṭṭu eḻuppumē.

448. (Deutsch · Tamil)
eḻuppi mūlanāṭiyai itappaṭutta lākumō
maḻuppilāta capaiyainīr valittuvāṅka vallīrēl
cuḻuttiyum kaṭantupōy coppaṉattil appuṟam
aḻuttiōr eḻuttuḷē amaippatuuṇmai aiyaṉē.

449. (Deutsch · Tamil)
allatillai eṉṟutāṉ āviyum poruḷuṭal
nallaīcar tāḷiṇaikkum nātaṉikkum īnnilai
eṉṟumeṉṉuḷ nēcamum vāciyai varuntiṉāl
tollaiyām viṉaiviṭeṉṟu tūratūram āṉatē.

450. (Deutsch · Tamil)
āṉatē patiyatu uyir aṟṟatē pacupācam
pōṉavē malaṅkaḷum pulaṉkaḷum viṉaikaḷum
kāṉakattil iṭṭatīyil kāṟṟuvantu aṭuttatō?
ūṉakattil vāyuuṉṉi oṉṟiyē ulāvumē.

Verse 451–500

451. (Deutsch · Tamil)
ulāvum uvvum avvumāy utittaṭarntu niṉṟatum
ulāviaim pulaṉkaḷum orutalattu iruntiṭum
nilāvumaṅku nēcamāki niṉṟum amutamuṇṭutām
ulāvum eṅkaḷ īcaṉaik kuṟittuṇarntu kumpiṭē.

452. (Deutsch · Tamil)
kumpiṭum karuttuḷē kukaṉaiaiṅ karaṉaiyum
nampiyē iṭamvalam namakkarittu nāṭiṭa
empirāṉum ammaiyum iruttiyē naṭuvaṉait
tumpipōla vācakam toṭarntucōmpi nīṅkumē.

453. (Deutsch · Tamil)
nīṅkumaim pulaṉkaḷum niṟaintaval viṉaikaḷum
āṅkāramām ācaiyum aruntaṭanta pātamum
ōṅkārattiṉ uḷḷiruntu oṉpatoḻin toṉṟilat
tūṅkāīcar coṟpaṭi tuṇintirukka cuttamē.

454. (Deutsch · Tamil)
karukkalanta kālamē kaṇṭuniṉṟa kāraṇam
urukkalanta pōtalō uṉṉaināṉ uṇarntatu
virakkileṉ maṟaikkileṉ viṉaikkicainta pōtelām
urukkalantu niṉṟapōtu nīyumnāṉum oṉṟalō?

455. (Deutsch · Tamil)
ñāṉanūlkaḷ tēṭiyē naviṉṟañāṉa yōkikāḷ,
ñāṉamāṉa cōtiyai nāṭiuḷ aṟikilīr
ñāṉamāki niṉṟatōr nātaṉai aṟintapiṉ
ñāṉamallatu illaivēṟu nām uraitta tuṇmaiyē

456. (Deutsch · Tamil)
karuttarippa taṟkumuṉ kāyamniṉṟatu evviṭam?
uruttarippa taṟkumuṉ uyirppuniṉṟatu evviṭam?
maruṭpotinta cintaiyil mayakkamniṉṟatu evviṭam?
viruppuṇarnta ñāṉikāḷ virinturaikka vēṇumē.

457. (Deutsch · Tamil)
karuviṉil karuvatāy eṭuttaēḻu tōṟṟamum
iruviṉaip payattiṉāl piṟantiṟantu uḻaṉṟiṭum
maṟuviṉaip piṟavimūṉṟu kālamum vakuttapiṉ
uṟuviṉaippayaṉ iteṉṟu uṇarntañāṉi collumē.

458. (Deutsch · Tamil)
vāyileccil pōkavē nīrkuṭittut tuppuvīr
vāyirukka eccilpōṉa vāṟateṉṉa evviṭam?
vāyileccil allavō nīruraitta mantiram?
nāyiṉai aṟintapōtu nāṭumeccil ētukol?

459. (Deutsch · Tamil)
toṭakkateṉṟu nīrviḻat toṭaṅkukiṉṟa ūmarkāḷ
toṭakkiruntatu evviṭam? cuttiyāṉatu evviṭam?
toṭakkirunta vāṟaṟintu cuttapaṇṇa vallīrēl
toṭakkilāta cōtiyait toṭarntukāṇa lākumē.

460. (Deutsch · Tamil)
mētiyōṭum āvumē virumpiyē puṇarntiṭil
cātipēta māmurut tarikkumāṟu pōlavē
vētamōtu vāṉuṭaṉ pulaicciceṉṟu mēviṭil
pētamāyp piṟakkilāta vāṟateṉṉa pēcumē.

461. (Deutsch · Tamil)
vakaikkulaṅ kaḷpēciyē vaḻakkuraikkum māntarkāḷ
tokaikkulaṅ kaḷāṉanērmai nāṭiyē uṇarntapiṉ
mikaitta cukkilam aṉṟiyē vēṟuoṉṟu kaṇṭilīr
nakaikkumāṟu maṉu erikkanāḷumnāḷum nāṭuvīr.

462. (Deutsch · Tamil)
ōtumnālu vētamum uraitta cāttiraṅkaḷum
pūtattattu vaṅkaḷum poruntum ākamaṅkaḷum
cātipēta uṇmaiyum tayaṅkukiṉṟa nūlkaḷum
pētapētama ākiyē piṟantuuḻaṉṟu iruntatē.

463. (Deutsch · Tamil)
aṅkaliṅkam pūṇṭunīr akaṇṭapūcai ceykiṟīr
aṅkaliṅkam pūṇṭunīr amarntirunta mārpaṉē
eṅkumōṭi eṅkumeṅkum īṭaḻintu māykiṟīr
ceṅkalcempu kallelām ciṟantupārkkum mūṭarē.

464. (Deutsch · Tamil)
tīṭṭamtīṭṭam eṉṟunīr tiṉamummūḻkum mūṭarē
tīṭṭamāki allavō tiraṇṭukāyam āṉatum
pūṭṭakāyam ummuḷē pukaḻukiṉṟa pēyarē
tīṭṭuvantu koṇṭalō teḷintatē civāyamē.

465. (Deutsch · Tamil)
untimēlē nālumūṉṟu ōmnamaci vāyamām
canticanti eṉṟunīr cāṟṟukiṉṟa pēyarē
mūntavantu nammuḷē mūlanāṭi ūṭupōy
anticanti aṟṟiṭam aṟintuṇarntu pārumē.

466. (Deutsch · Tamil)
vaṉṉimūṉṟu tīyiṉil vāḻumeṅkaḷ nātaṉum
kaṉṉiyāṉa tuḷḷirukkak kātalkoṇṭatu evviṭam
ceṉṉinālu kaiyiraṇṭu cintaiyil iraṇṭiloṉṟu
uṉṉiyuṉṉi nammuḷē uyttuṇarntu pārumē.

467. (Deutsch · Tamil)
toṇṭuceytu nīṅkaḷum cūḻaōṭi māḷkiṟīr
uṇṭuuḻaṉṟu nummuḷē uṟṟuṇarntu pārkkilīr
vaṇṭulāvu cōlaicūḻa vāḻumeṅkaḷ nātaṉum
paṇṭupōla nummuḷē pakuttiruppaṉ īcaṉē.

468. (Deutsch · Tamil)
paramuṉakku eṉakkuvēṟu payamillai pāraiyā
karamuṉakku nittamum kuvittiṭak kaṭamaiyām
ciramurukki amutaḷitta cīrulāvum nātaṉē
urameṉakku nīaḷitta uṇmaiuṇmai uṇmaiyē.

469. (Deutsch · Tamil)
eṉakattil eṉṉaināṉ eṅkumōṭi nāṭiṉēṉ
eṉakattil eṉṉaiaṉṟi ētumoṉṟu kaṇṭilēṉ
miṉeḻuppi viṇṇakattiṉ miṉoṭuṅku māṟupōl
eṉakattuḷ īcaṉōṭu yāṉumalla tillaiyē.

470. (Deutsch · Tamil)
iṭaṅkaḷpaṇṇi cutticeytē iṭṭapīṭa mītilē
aṭaṅkanīṟu pūcalceytu aruntavaṅkaḷ paṇṇuvīr
oṭuṅkukiṉṟa nātaṉār utikkumñāṉam evviṭam?
aṭaṅkukiṉṟatu evviṭam? aṟintupūcai ceyyumē.

471. (Deutsch · Tamil)
puttakaṅ kaḷaicumantu poykaḷaip pitaṟṟuvīr.
cettiṭam piṟantiṭam atueṅṅaṉeṉṟu aṟikilīr
attaṉaiya cintaṉai aṟintunōkka vallīrēl
uttamattuḷ āyacōti uṇarumpōkam ākumē.

472. (Deutsch · Tamil)
aruḷilē piṟantuniṉṟu māyairūpam ākiyē
iruḷilē tayaṅkukiṉṟa ēḻaimāntar kēṇmiṉō.
poruḷilē tavampuṉaintu poruntinōkka vallīrēl
maruḷatuētu? vaṉṉiyiṉ maṟaintatē civāyamē.

473. (Deutsch · Tamil)
taṉmacintai āmaḷavum tavamaṟiyāt taṉmaiyāyk
kaṉmacintai veyiluḻaṉṟu karuttaḻinta kacaṭarē,
ceṉmamceṉmam tēṭiyum teḷivoṇāta celvaṉai
naṉmaiyāka ummuḷē nayantukāṇa vēṇumē.

474. (Deutsch · Tamil)
kaḷḷavuḷḷa mēyirukkak kaṭantañāṉam ōtuvīr
kaḷḷamuḷ aṟuttapōtu katiitaṉṟik kāṇkilīr?
uḷḷamē viḷakkinittam oḷiyaṇuka vallīrēl
teḷḷu ñāṉam ummuḷē ciṟantatē civāyamē.

475. (Deutsch · Tamil)
kāṇavēṇṭum eṉṟunīr kaṭalmalaikaḷ ēṟuvīr
āṇavam atallavō aṟivillāta māntarē?
vēṇum eṉṟu avvīcarpātam meyyuḷē tarippirēl
tāṇuvāka niṉṟa cīvaṉ tāṉcivam atākumē.

476. (Deutsch · Tamil)
aṇuviṉōṭu akaṇṭamāy aḷaviṭāta cōtiyaik
kuṇamatāka ummuḷē kuṟittunōkkiṉ muttiyām
miṇamiṇeṉṟu viralaieṇṇi mīḷoṇā mayakkamāyt
tuṇivilāta paṭiyiṉāl toṭarntu pūcai ceykuvīr.

477. (Deutsch · Tamil)
eccileccil eṉṟunīr iṭaintirukkum ēḻaikāḷ
tuccileccil allavō tūyakāyam āṉatum
vaitteccil tēṉalō, vaṇṭiṉeccil pūvalō?
kaiccutāṭal vaittuṭaṉ kaṟantapālum eccilē!

478. (Deutsch · Tamil)
tīrttaliṅka mūrttieṉṟu tēṭiōṭum tītarē
tīrttaliṅkam uḷḷilniṉṟa cīvaṉait teḷiyumē
tīrttaliṅkam ummuḷē teḷintukāṇa vallīrēl
tīrttaliṅkam tāṉatāyc ciṟantatē civāyamē.

479. (Deutsch · Tamil)
āṭukoṇṭu kūṟuceytu amarntirukkum āṟupōl
tēṭukiṉṟa cempiṉait tiṭappaṭap parappiyē
nāṭukiṉṟa tampirāṉum nammuḷē irukkavē
pōṭutarppa pūcaieṉṉa pūcaieṉṉa pūcaiyō?

480. (Deutsch · Tamil)
eṉṉai aṟpanēramum maṟakkilāta nātaṉē
ēkaṉē iṟaivaṉē irācarāca rācaṉē
uṉṉai aṟpa nēramum oḻintirukka lākumē
uṉatunāmam eṉatunāvil utaviceyvīr īcaṉē.

481. (Deutsch · Tamil)
ellaiyaṟṟu niṉṟacōti ēkamāy erikkavē
vallapūra ṇappirakācar ēkatapōkam ākiyē
nallaiṉpam mōṉacāka rattilē aḻuttiyē
nāṭoṇāta amirtamuṇṭu nāṉaḻintu niṉṟanāḷ.

482. (Deutsch · Tamil)
āṉavāṟa tāyiṭum akaṇṭamāṉa cōtiyai
ūṉaikāṭṭi ummuḷē ukantukāṇa vallīrēl
ūṉakāyam āḷalām ulakapāram āḷalām
kāṉanāṭum āḷalām vaṇṇanāṭar āṇaiyē.

483. (Deutsch · Tamil)
nittamum maṇitulakki nīṭumūlai pukkiruntu
vattiyē kataṟiyē kaṇkaḷmūṭi eṉpayaṉ?
ettaṉaipēr eṇṇiṉum eṭṭiraṇṭum pattalō?
attaṉukkitu ēṟkumō aṟivilāta māntarē?

484. (Deutsch · Tamil)
eṭṭiraṇṭum kūṭiyē iliṅkamāṉa tēvaṉai
maṭṭatāka ummuḷē matittunōkka vallīrēl
kaṭṭamāṉa piṟavieṉ karuṅkaṭal kaṭakkalām
iṭṭamāṉa oḷiyiṉōṭu icaintiruppīr kāṇmiṉē.

485. (Deutsch · Tamil)
uṇmaiyāṉa mantiram oḷiyilē iruntiṭum
taṇmaiyāṉa mantiram camainturūpam ākiyē
veṇmaiyāṉa mantiram viḷaintunīṟa tāṉētē
uṇmaiyāṉa mantiram atoṉṟumē civāyamē.

486. (Deutsch · Tamil)
taccuvāyil uccimēl āyiram talaṅkaḷāy
muccuṭarum mūviraṇṭum mūṇṭeḻunta tīccuṭar
vacciram atākiyē vaḷarntuniṉṟatu evviṭam?
iccuṭarum intiriyamum ēkamāṉatu eṅṅaṉē?

487. (Deutsch · Tamil)
vallavācal oṉpatum maṟuttaṭaitta vācalum
collumvācal ōraintum collavimmi niṉṟatum
nallavāca laittiṟantu ñāṉavācal ūṭupōy
ellaivācal kaṇṭapiṉ iṉippiṟappa tillaiyē.

488. (Deutsch · Tamil)
vaṇṭupū maṇaṅkaḷōṭu vantirunta tēṉelām
uṇṭuḷē aṭaṅkumvaṇṇam ōtuliṅka mūlamāyk
kaṇṭukaṇṭu vērilē karuttoṭuṅka vallīrēl
paṇṭukoṇṭa valviṉai paṟantiṭum civāyamē.

489. (Deutsch · Tamil)
ōreḻuttil liṅkamāka ōtumak karattuḷē
ōreḻuttu iyaṅkukiṉṟa uṇmaiyai aṟikilīr
mūveḻuttum mūvarāy muḷaitteḻunta cōtiyai
nāleḻuttu nāvuḷē naviṉṟatē civāyamē.

490. (Deutsch · Tamil)
tūratūra tūramum toṭarnteḻunta tūramum
pārapāra pārameṉṟu parintirunta pāvikāḷ!
nēranēra nēramum niṉaintirukka vallīrēl
tūratūra tūramum toṭarntukūṭal ākumē.

491. (Deutsch · Tamil)
kuṇṭalaṅkaḷ pūṇṭunīr kuḷaṅkaḷtōṟum mūḻkuṟīr
maṇṭukaṅkaḷ pōlanīr maṉattiṉ mācaṟukkilīr;
maṇṭaiēntu kaiyarai maṉattirunta vallīrēl
paṇṭaimāl ayaṉtoḻap paṇintu vāḻalākumē.

492. (Deutsch · Tamil)
kūṭukaṭṭi muṭṭaiyiṭṭuk koṇṭirunta vāṟupōl
āṭiraṇṭu kaṉṟaiīṉṟa ampalattuḷ āṭutē;
māṭukoṇṭu veṇṇeyuṇṇum māṉiṭap pacukkaḷē!
vīṭukaṇṭu koṇṭapiṉpu veṭṭaveḷiyum kāṇumē.

493. (Deutsch · Tamil)
naṭṭakallait teyvam eṉṟu nālupuṭpam cāttiyē
cuṟṟivantu muṇamuṇēṉṟu collumantiram ētaṭā
naṭṭakallum pēcumō nātaṉuḷ irukkaiyil!
cuṭṭacaṭṭi caṭṭuvam kaṟiccuvai aṟiyumō?

494. (Deutsch · Tamil)
nāṉumalla nīyumalla nātaṉalla ōtuvēṉ
vāṉilalla cōtialla cōtinammuḷ uḷḷatē
nāṉumnīyum ottapōtu nāṭikāṇa lākumō?
tāṉatāṉa tantāṉa tātaṉāṉa tāṉaṉā.

495. (Deutsch · Tamil)
nallatalla keṭṭatalla naṭuvilniṟpatu oṉṟutāṉ
nallateṉṟu pōtatu nallatāki niṉṟapiṉ
nallatalla keṭṭateṉṟāl keṭṭatākum ātalāl
nallateṉṟa nāṭiniṉṟu nāmamcolla vēṇṭumē.

496. (Deutsch · Tamil)
pēykaḷkūṭip piṇaṅkaḷtiṉṉum piriyamillāk kāṭṭilē
nāykaḷcuṟṟa naṭaṉamāṭum nampaṉvāḻkkai ētaṭā?
tāykaḷpāl utikkumiccai taviravēṇṭi nāṭiṉāl
nōykaḷpaṭṭu uḻalvatētu nōkkippārum ummuḷē.

497. (Deutsch · Tamil)
uppainīkkil aḻukippōkum ūṟṟaiyākum uṭalilnī
appiyācai koṇṭirukkal ākumōcol aṟivilā
tappilippoy māṉamkeṭṭa taṭiyaṉākum maṉamēkēḷ;
oppilāceñ caṭaiyaṉākum oruvaṉpātam uṇmaiyē.

498. (Deutsch · Tamil)
piṟappatellām iṟappatuṇṭu pētaimakkaḷ terikilātu
iṟappatillai eṉamakiḻntu eṅkaḷuṅkaḷ cotteṉak
kuṟippuppēcit tirivaraṉṟik koṇṭakōlam eṉṉavō?
niṟappumponti aḻintapōtu nēcamāmō īcaṉē.

499. (Deutsch · Tamil)
cuṭṭeritta cāntupūcum cuntarappeṇ matimukat
tiṭṭaneṭṭu eḻuntaṟiyātu ēṅkinōkku matavalīr
peṭṭakattup pāmpuṟaṅkum pittalāṭṭam aṟiyirō?
kaṭṭaviḻttup piramaṉpārkkil katiumakkum ētukāṇ?

500. (Deutsch · Tamil)
vētamōtu vēlaiyō vīṇatākum pārilē!
kātakāta tūramōṭik kātalpūcai vēṇumō?
ātinātaṉ veṇṇey uṇṭaavaṉirukka nammuḷē?
kōtupūcai vētamētu kuṟittuppārum ummuḷē.

Verse 501–523

501. (Deutsch · Tamil)
paramilātatu evviṭam? paramiruppatu evviṭam?
aṟamilāta pāvikaṭkup paramilaiatu uṇmaiyē;
karamiruntum poruḷiruntum aruḷilāta pōtatu
paramilāta cūṉiyamām pāḻnarakam ākumē.

502. (Deutsch · Tamil)
mātartōḷ cērātatēvar māṉilattil illaiyē!
mātartōḷ puṇarntapōtu maṉitarvāḻvu ciṟakkumē,
mātarākum cattiyoṉṟu māṭṭikkoṇṭa tātalāl
mātarākum nīlikaṅkai makiḻtukoṇṭāṉ īcaṉē.

503. (Deutsch · Tamil)
cittareṉṟum ciṟiyareṉṟum aṟiyoṇāta cīvarkāḷ!
cittariṅku iruntapōtu pittareṉṟu eṇṇuvīr!
cittariṅku iruntum eṉṉa pittaṉnāṭṭirup pārō?
attaṉnāṭum intanāṭum avarkaḷukkelā moṉṟē.

504. (Deutsch · Tamil)
māntarvāḻvu maṇṇilē maṟantapōtu viṇṇilē
cāntaṉāṉa āviyaic carippaṭutta vallīrēl
vēntaṉāki maṉṟuḷāṭum vimalaṉpātam kāṇalām
kūntalammai kōṇaloṉṟum kuṟikkoṇāti tuṇmaiyē.

505. (Deutsch · Tamil)
carukarutti nīrkuṭittuc cāralvāḻ tavacikāḷ!
carukaruntil tēkaṅkuṉṟic cañcalam uṇṭākumē;
varuviruntōṭu uṇṭuuṭutti vaḷarmaṉai cukippirēl
varuviruntōṉ īcaṉāki vāḻvaḷikkum civāyamē.

506. (Deutsch · Tamil)
kāṭumēṭu kuṉṟupaḷḷam kāṉiṉāṟu akaṟṟiyum
nāṭutēcam viṭṭalaivar nātaṉpātam kāṇparō?
kūṭuviṭṭu akaṉṟuṉāvi kūttaṉūrkkē nōkkalāl
vīṭupeṟṟa araṉpatattil vīṟṟiruppar illaiyē.

507. (Deutsch · Tamil)
kaṭṭaiyālcey tēvarum kalliṉālcey tēvarum
maṭṭaiyālcey tēvarum mañcaḷālcey tēvarum
caṭṭaiyālcey tēvarum cāṇiyālcey tēvarum
veṭṭaveḷiya taṉṟimaṟṟu vēṟuteyvam illaiyē.

508. (Deutsch · Tamil)
taṅkaḷtēkam nōyppeṟiṉ taṉaippiṭāri kōyilil
poṅkalvaittu āṭukōḻip pūcaippaliyai iṭṭiṭa
naṅkaccollu nalimikuntu nāḷumtēyntu mūñcūrāy
uṅkaḷkulattut teyvamummai urukkulaippa tillaiyē.

509. (Deutsch · Tamil)
ācaikoṇṭu aṉutiṉamum aṉṉiyar poruḷiṉai
mōcamceytu apakarikka muṟṟilum alaipavar
pūcaiyōṭu nēmaniṭṭai pūrikkaccey pātakar
kāciṉiyil eḻunarakaik kāttiruppatu uṇmaiyē.

510. (Deutsch · Tamil)
nēcamuṟṟup pūcaiceytu nīṟupūcic cantaṉam
vācamōṭu aṇintuneṟṟi maitilakam iṭṭumē
mōcampoy puṉaicuruṭṭu muṟṟilumcey mūṭarkāḷ
vēcarikaḷam puraṇṭaveṇ ṇīṟākum mēṉiyē.

511. (Deutsch · Tamil)
vātamceyvēṉ veḷḷiyum poṉmāṟṟuyarnta taṅkamum
pōtavē kurumuṭiccup poṉpaṇaṅkaḷ taraveṉac
cātaṉaicey tetticcottu tantataikka varntatumē
kātatūram ōṭiccelvar kāṇpatum arumaiyē.

512. (Deutsch · Tamil)
yōkacālai kāṭṭuvār uyaravum eḻumpuvār
vēkamāka aṭṭacittu vittaikaṟṟu neṭṭuvār
mōkamkoṇṭu mātariṉ mūttirappai cikkippiṉ
pēyatu piṭittavarpōl pērulakil cāvarē.

513. (Deutsch · Tamil)
kāyakāyam uṇpatākak kaṇṭavar matittiṭa
māyavittai ceyvatueṅku maṭippumōcam ceypavar
nēramākak kañcāaṭittu nērapiṉaiyait tiṉpatāl
nāyatāka nakkimukki nāṭṭiṉil alaivarē.

514. (Deutsch · Tamil)
nīriṉil kumiḻiotta nilaiyilāta kāyameṉṟu
ūriṉil paṟaiaṭittu ūtāriyāyt tiripavar
cīriṉil uṉakkuñāṉa citticeyvēṉ pāreṉa
nēriṉil piṟarporuḷai nīḷavumkaip paṟṟuvār.

515. (Deutsch · Tamil)
kāviyum caṭaimuṭi kamaṇṭalaṅkaḷ ācaṉam
tāvurutti rāṭcamyōka taṇṭukoṇṭa māṭukaḷ
tēviyai alaiyaviṭṭut tēcameṅkum cuṟṟiyē
pāviyeṉṉa vīṭelām parukkaikēṭṭu alaivarai.

516. (Deutsch · Tamil)
mutticērac cittiiṅku muṉṉaḷippēṉ pāreṉak
cattiyaṅkaḷ collieṅkum cāmivēṭam pūṇṭavar
nittiyam vayiṟuvaḷarkka nītiñāṉam pēciyē
pattiyāyp paṇampaṟittup pāḻnarakil vīḻvarēl.

517. (Deutsch · Tamil)
cemmaicēr marattilē cilaitalaikaḷ ceykiṟīr
kommaiyaṟṟa kiḷaiyilpāta kuṟaṭuceytu aḻikkiṟīr
nummuḷē viḷaṅkuvōṉai nāṭinōkka vallīrēl
immalamum mummalamum emmalamum allavē.

518. (Deutsch · Tamil)
etticaieṅkum eṅkumōṭi eṇṇilāta natikaḷil
cuṟṟiyum talaimuḻukac cuttañāṉi yāvarō?
pattiyōṭu araṉpatam paṇintiṭāta pāvikāḷ;
muttiiṉṟi pāḻnarakil mūḻkinontu alaivarē.

519. (Deutsch · Tamil)
kalluveḷḷi cempirumpu kāyntiṭum tarākkaḷil
vallatēva rūpapētam aṅkamaittup pōṟṟiṭil
tollaiaṟ ṟiṭamperum cukantarumō colluvīr?
illaiillai illaiillai īcaṉāṇai illaiyē.

520. (Deutsch · Tamil)
iccakam caṉittatuvum īcaṉaiaintu eḻuttilē
meccavam carācaraṅkaḷ mēvumaintu eḻuttilē
uccitap palauyirkaḷ ōṅkalañ ceḻuttilē
niccayameyñ ñāṉapōtam niṟkumain teḻuttilē.

521. (Deutsch · Tamil)
cāttiraṅkaḷ pārttuppārttut tāṉkuruṭu āvatāl
nēttiraṅkeṭa veyyōṉai nērtuticey mūṭarkāḷ
pāttiram aṟintumōṉa pakticeyya vallīrēl
cūttirappaṭi yāvarum cuttarāvar aṅṅaṉē.

522. (Deutsch · Tamil)
maṉavuṟuti tāṉilāta maṭṭippiṇai māṭukaḷ
ciṉamuṟap piṟarporuḷaic cēkarittu vaittatait
tiṉantiṉam ūreṅkum cuṟṟitiṇṭikkē alaipavar
iṉamatil palarumvaiyum iṉpam aṟṟa pāvikaḷ.

523. (Deutsch · Tamil)
civāyavaci eṉṉavum cepikkaic cakamelām
civāyavaci eṉṉavum cepikkayāvum cittiyām
civāyavaci eṉṉavum cepikkavāṉam āḷalām
civāyavaci eṉpatē irutalaittī ākumē.

Sivavakkiyam Tamilischer Text in tamilischer Schrift

Der tamilische Versbestand wird vollständig wiedergegeben. Ungewöhnliche Lesarten bleiben sichtbar. Die Worterklärungen der Vorlage sind unter Textgrundlage und Quellen gesammelt.

Schnellzugriff: 1–50 · 51–100 · 101–150 · 151–200 · 201–250 · 251–300 · 301–350 · 351–400 · 401–450 · 451–500 · 501–523

Eingangsverse

காப்பு

Schutzvers (unnummeriert) (Deutsch · Umschrift)
அரியதோர் நமச்சிவாயம் ஆதியந்தம் ஆனதும்
ஆறிரண்டு நூறுதேவர் அன்றுரைத்த மந்திரம்
சுரியதோர் எழுத்தைஉன்னிச் சொல்லுவேன் சிவவாக்கியம்
தோஷதோஷ பாவமாயை தூரதூர ஓடவே.

0. (Deutsch · Umschrift)
கரியதோர் முகத்தையொத்த கற்பகத்தைக் கைதொழக்
கலைகள்நூல்கள் ஞானமும் கருத்தில் வந்துதிக்கவே
பெரியபேர்கள் சிறியபேர்கள் கற்றுணர்ந்த பேரெலாம்
பேயனாகி ஓதிடும் பிழைபொறுக்க வேண்டுமே.

Verse 1–50

அக்ஷர நிலை

1. (Deutsch · Umschrift)
ஆனஅஞ் செழுத்துளே அண்டமும் அகண்டமும்
ஆனஅஞ் செழுத்துளே ஆதியான மூவரும்
ஆனஅஞ் செழுத்துளே அகாரமும் மகாரமும்
ஆனஅஞ் செழுத்துளே அடங்கலாவ லுற்றதே.

சரியை விலக்கல்

2. (Deutsch · Umschrift)
ஓடிஓடி ஓடிஓடி உட்கலந்த சோதியை
நாடிநாடி நாடிநாடி நாட்களும் கழிந்துபோய்
வாடிவாடி வாடிவாடி மாண்டுபோன மாந்தர்கள்
கோடிகோடி கோடிகோடி எண்ணிறந்த கோடியே.

யோக நிலை

3. (Deutsch · Umschrift)
உருத்தரித்த நாடியில் ஒடுங்குகின்ற வாயுவைக்
கருத்தினால் இருத்தியே கபாலம் ஏற்றவல்லீரேல்
விருத்தரரும் பாலராவீர் மேனியும் சிவந்திடும்
அருள்தரித்த நாதர்பாதம் அம்மைபாதம் உண்மையே.

தேகநிலை

4. (Deutsch · Umschrift)
வடிவுகண்டு கொண்டபெண்ணை மற்றொருவன் நத்தினால்
விடுவனோ அவனைமுன்னம் வெட்டவேணும் என்பனே
நடுவன்வந்து அழைத்தபோது நாறும்இந்த நல்லுடல்
சுடலைமட்டும் கொண்டுபோய்த் தோட்டிகைக் கொடுப்பாரே.

ஞான நிலை

5. (Deutsch · Umschrift)
என்னிலே இருந்தஒன்றை யான்அறிந்தது இல்லையே
என்னிலே இருந்தஒன்றை யான்அறிந்து கொண்டபின்
என்னிலே இருந்தஒன்றை யாவர்காண வல்லரோ?
என்னிலே இருந்திருந்து யான்உணர்ந்து கொண்டனே.

6. (Deutsch · Umschrift)
நினைப்பதொன்று கண்டிலேன் நீயலாது வேறிலை,
நினைப்புமாய் மறப்புமாய் நின்றமாயை மாயையோ?
அனைத்துமாய் அகண்டமாய் அனாதிமுன் அனாதியாய்
எனக்குள்நீ உனக்குள்நான் இருக்குமாற தெங்ஙனே.

7. (Deutsch · Umschrift)
மண்ணும்நீ அவ்விண்ணும்நீ மறிகடல்கள் ஏழும்நீ;
எண்ணும்நீ எழுத்தும்நீ இசைந்தபண் எழுத்தும்நீ;
கண்ணும்நீ மணியும்நீ கண்ணுள் ஆடும் பாவைநீ-
நண்ணும்நீர்மை நின்றபாதம் நண்ணுமாறு அருளிடாய்.

8. (Deutsch · Umschrift)
அரியும்அல்ல அயனும்அல்ல அப்புறத்தில் அப்புறம்
கருமைசெம்மை வெண்மையைக் கடந்துநின்ற காரணம்
பெரியதல்ல சிறியதல்ல பற்றுமின்கள் பற்றுமின்
துரியமும் கடந்துநின்ற தூரதூர தூரமே.

9. (Deutsch · Umschrift)
அந்திமாலை உச்சிமூன்றும் ஆடுகின்ற தீர்த்தமும்
சந்திதர்ப் பணங்களும் தபங்களும் செபங்களும்
சிந்தைமேவு ஞானமும் தினம்செபிக்கு மந்திரம்
எந்தைராம ராமராம ராமஎன்னும் நாமமே.

10. (Deutsch · Umschrift)
கதாவுபஞ்ச பாதகங்க ளைத்துறந்த மந்திரம்
இதாம்இதாம் அதல்லஎன்று வைத்துழலும் ஏழைகள்
சதாவிடாமல் ஓதுவார் தமக்குநல்ல மந்திரம்
இதாம்இதாம் ராமராம ராமஎன்னும் நாமமே.

11. (Deutsch · Umschrift)
நானதேது? நீயதேது? நடுவில்நின்றது ஏதடா?
கோனதேது? குருவதேது? கூறிடும் குலாமரே!
ஆனதேது? அழிவதேது? அப்புறத்தில் அப்புரம்
ஈனதேது? ராமராம ராமஎன்ற நாமமே!

யோக நிலை

12. (Deutsch · Umschrift)
சாத்திரங்கள் ஓதுகின்ற சட்டநாத பட்டரே!
வேர்த்துஇரைப்பு வந்தபோது வேதம்வந்து உதவுமோ?
மாத்திரைப்போ தும்முளே யறிந்துதொக்க வல்லீரேல்
சாத்திரப்பைநோய்கள் ஏது? சத்திமுத்தி சித்தியே!

13. (Deutsch · Umschrift)
நாலுவேதம் ஓதுவீர், ஞானபாதம் அறிகிலீர்.
பாலுள்நெய் கலந்தவாறு பாவிகாள், அறிகிலீர்!
ஆலம்உண்ட கண்டனார் அகத்துளே இருக்கவே
காலன்என்று சொல்லுவீர், கனவிலும் அஃதில்லையே.

14. (Deutsch · Umschrift)
வித்தில்லாத சம்பிரதாயம் மேலும்இல்லை கீழுமில்லை
தச்சில்லாது மாளிகை சமைந்தவாறும் அதெங்ஙனே?
பெற்றதாயை விற்றடிமை கொள்ளுகின்ற பேதைகாள்!
சித்தில்லாத போதுசீவன் இல்லைஇல்லை இல்லையே.

15. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்சும்மூணும் எட்டாதாய் அநாதியான மந்திரம்
நெஞ்சிலே நினைந்துகொண்டு நீருருச் செபிப்பீரேல்
பஞ்சமான பாதகங்கள் நூறுகோடி செய்யினும்
பஞ்சுபோல் பறக்கும்என்று நான்மறைகள் பன்னுமே.

16. (Deutsch · Umschrift)
அண்டவாசல் ஆயிரம் பிரசண்டவாசல் ஆயிரம்
ஆறிரண்டு நூறுகோடி யானவாசல் ஆயிரம்
இந்தவாசல் ஏழைவாசல் ஏகபோக மானதாய்
எம்பிரான் இருக்கும்வாசல் யாவர்காண வல்லரே?

17. (Deutsch · Umschrift)
சாமம் நாலு வேதமும் சகல சாத்திரங்களும்
சேமமாக ஓதினும் சிவனை நீர் அறிகிலீர்
காமநோயை விட்டுநீர் கருத்துளே உணர்ந்தபின்
ஊமையான காயமாய் இருப்பன்எங்கள் ஈசனே!

18. (Deutsch · Umschrift)
சங்கிரண்டு தாரை ஒன்று சன்னபின்னல் ஆகையால்
மங்கிமாளு தேஉலகில் மானிடங்கள் எத்தனை?
சங்கிரண்டை யும்தவிர்த்து தாரை ஊதவல்லீரேல்
கொங்கைமங்கை பங்கரோடு கூடிவாழல் ஆகுமே.

19. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்செழுத்தி லேபிறந்து அவ்வஞ்செழுத்தி லேவளர்ந்து
அஞ்செழுத்தை ஓதுகின்ற பஞ்சபூத பாவிகாள்.
அஞ்செழுத்தில் ஓர்எழுத்து அறிந்துகூற வல்லீரேல்!
அஞ்சல்அஞ்சல் என்றுநாதன் அம்பலத்தில் ஆடுமே!

20. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்சும்அஞ்சும் அஞ்சுமே அனாதியானது அஞ்சுமே!
பிஞ்சுபிஞ்சது அல்லவோ பித்தர்காள் பிதற்றுவீர்!
நெஞ்சில்அஞ்சு கொண்டுநீர் நின்றுதொக்க வல்லீரேல்
அஞ்சும்இல்லை ஆறும்இல்லை அனாதியாகித் தோன்றுமே!

21. (Deutsch · Umschrift)
நீளவீடு கட்டுறீர் நெடுங்கதவு சாத்துறீர்,
வாழவேணும் என்றலோ மகிழ்ந்திருந்த மாந்தரே?
காலன்ஓசை வந்தபோது கைகலந்து நின்றிடும்
ஆலம்உண்ட கண்டர்பாதம் அம்மைபாதம் உண்மையே!

22. (Deutsch · Umschrift)
ஓடம்உள்ள போதெல்லாம் நீர் ஓடியே உலாவலாம்;
ஓடம்உள்ள போதெலாம் உறுதிபண்ணிக் கொள்ளலாம்;
ஓடமும்உடைந்த போதில் ஒப்பிலாத வெளியிலே
ஆடும்இல்லை கோலும்இல்லை யாரும்இல்லை ஆனதே!

கிரியை நிலை

23. (Deutsch · Umschrift)
வீடெடுத்து வேள்விசெய்து மெய்யனோடு பொய்யுமாய்
மாடுமக்கள் பெண்டிர்சுற்றம் என்றிருக்கும் மாந்தர்காள்
நாடுபெற்ற நடுவர்கையில் ஓலைவந்து அழைத்திடில்
ஓடுபெற்ற அவ்விலை பெறாதுகாணும் உடலமே!

உற்பத்தி நிலை

24. (Deutsch · Umschrift)
அண்ணலே அனாதியே அனாதிமுன் அனாதியே
பெண்ணும்ஆணும் ஒன்றலோ பிறப்பதற்கு முன்னெலாம்
கண்ணிலாணின் சுக்கிலம் கருவில்ஓங்கும் நாளிலே
மண்ணுளோரும் விண்ணுளோரும் வந்தவாறு எங்ஙனே?

அறிவு நிலை

25. (Deutsch · Umschrift)
பண்டுநான் பறித்தெறிந்த பன்மலர்கள் எத்தனை?
பாழிலே செபித்துவிட்ட மந்திரங்கள் எத்தனை?
மிண்டனாய்த் திரிந்தபோது இறைத்தநீர்கள் எத்தனை?
மீளவும் சிவாலயங்கள் சூழவந்தது எத்தனை?

26. (Deutsch · Umschrift)
அண்டர்கோன் இருப்பிடம் அறிந்துஉணர்ந்த ஞானிகாள்
பண்டறிந்த பான்மைதன்னை யார்அறிய வல்லரே?
விண்டவேதப் பொருளைஅன்றி வேறு கூற வகையிலாக்
கண்டகோயில் தெய்வம்என்று கையெடுப்ப தில்லையே.

27. (Deutsch · Umschrift)
தூரம்தூரம் தூரம்என்று சொல்லுவார்கள் சோம்பர்கள்
பாரும்விண்ணும் எங்குமாய்ப் பரந்தஅப் பராபரம்
ஊருநாடு காடுமோடி உழன்றுதேடும் ஊமைகாள்!
நேரதாக உம்முளே அறிந்துணர்ந்து நில்லுமே!

28. (Deutsch · Umschrift)
தங்கம்ஒன்று ரூபம்வேறு தன்மையான வாறுபோல்
செங்கண்மாலும் ஈசனும் சிறந்திருந்த தெம்முளே
விங்களங்கள் பேசுவார் விளங்குகின்ற மாந்தரே
எங்குமாகி நின்றநாமம் நாமம்இந்த நாமமே!

29. (Deutsch · Umschrift)
நெருப்பைமூட்டி நெய்யைவிட்டு நித்தம்நித்தம் நீரிலே
விருப்பமொடு நீர்குளிக்கும் வேதவாக்கியம் கேளுமின்;
நெருப்பும்நீரும் உம்முளே நினைந்துகூற வல்லீரேல்
சுருக்கம்அற்ற சோதியைத் தொடர்ந்துகூடல் ஆகுமோ!

30. (Deutsch · Umschrift)
பாட்டில்லாத பரமனைப் பரமலோக நாதனை
நாட்டிலாத நாதனை நாரிமங்கை பாகனை
கூட்டிமெள்ள வாய்புதைத்துக் குணுகுணுத்த மந்திரம்
வேட்டகாரர் குசுகுசுப்பைக் கூப்பிடா முகிஞ்சதே.

தரிசனம்

31. (Deutsch · Umschrift)
செய்யதெங்கி லேஇளநீர் சேர்த்தகார ணங்கள்போல்
ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டனன்.
ஐயன்வந்து என்னுளம் புகுந்துகோயில் கொண்டபின்
வையகத்தில் மாந்தர்முன்னம் வாய்திறப்ப தில்லையே.

அறிவு நிலை

32. (Deutsch · Umschrift)
மாறுபட்டு மணிதுலக்கி வண்டின்எச்சில் கொண்டுபோய்
ஊறுபட்ட கல்லின்மீதே ஊற்றுகின்ற மூடரே.
மாறுபட்ட தேவரும் அறிந்துநோக்கும் என்னையும்
கூறுபட்டுத் தீர்க்கவோ குருக்கள்பாதம் வைத்ததே.

33. (Deutsch · Umschrift)
கோயிலாவது ஏதடா? குளங்களாவது ஏதடா?
கோயிலும் குளங்களும் கும்பிடும் குலாமரே!
கோயிலும் மனத்துளே குளங்களும் மனத்துளே!
ஆவதும் அழிவதும் இல்லைஇல்லை இல்லையே.

34. (Deutsch · Umschrift)
செங்கலும் கருங்கலும் சிவந்தசாதி லிங்கமும்
செம்பிலும் தராவிலும் சிவன்இருப்பன் என்கிறீர்
உம்மதம் அறிந்துநீர் உம்மைநீர் அறிந்தபின்
அம்பலம் நிறைந்தநாதர் ஆடல்பாடல் ஆகுமோ!

35. (Deutsch · Umschrift)
பூசைபூசை என்றுநீர் பூசைசெய்யும் பேதைகாள்.
பூசையுள்ள தன்னிலே பூசைகொண்டது எவ்விடம்?
ஆதிபூசை கொண்டதோ, அனாதிபூசை கொண்டதோ?
ஏதுபூசை கொண்டதோ? இன்னதென்று இயம்புமே!

36. (Deutsch · Umschrift)
இருக்குநாலு வேதமும் எழுத்தை அறவோதினும்
பெருக்கநீறு பூசினும் பிதற்றினும் பிரான்இரான்
உருக்கிநெஞ்சை உட்கலந்திங்கு உண்மைகூற வல்லீரேல்
சுருக்கம்அற்ற சோதியைத் தொடர்ந்து கூடலாகுமோ!

37. (Deutsch · Umschrift)
கலத்தின்வார்த்து வைத்தநீர் கடுத்ததீ முடுக்கினால்
கலத்திலே கரந்ததோ கடுத்ததீக் குடித்ததோ
நிலத்திலே கரந்ததோ நீள்விசும்பு கொண்டதோ
மனத்தின்மாயை நீக்கியே மனத்துள்ளே கரந்ததோ!

38. (Deutsch · Umschrift)
பறைச்சியாவது ஏதடா? பணத்தியாவது ஏதடா?
இறைச்சிதோல் எலும்பினும் இலக்கமிட்டு இருக்குதோ?
பறைச்சிபோகம் வேறதோ பணத்திபோகம் வேறதோ?
பறைச்சியும் பணத்தியும் பகுத்துபாரும் உம்முளே!

39. (Deutsch · Umschrift)
வாயிலே குடித்தநீரை எச்சில் என்று சொல்கிறீர்;
வாயிலே குதப்புவேத மெனப்படக் கடவதோ?
வாயில்எச்சில் போகஎன்று நீர்தனைக் குடிப்பீர்காள்
வாயில்எச்சில் போனவண்ணம் வந்திருந்து சொல்லுமே!

40. (Deutsch · Umschrift)
ஓதுகின்ற வேதம்எச்சில்., உள்ளமந்திரங்கள் எச்சில்;
போதகங்க ளானஎச்சில்., பூதலங்கள் ஏழும்எச்சில்;
மாதிருந்த விந்துஎச்சில்., மதியும் எச்சில் ஒளியும்எச்சில்;
ஏதில்எச்சில் இல்லதில்லை இல்லைஇல்லை இல்லையே!

41. (Deutsch · Umschrift)
பிறப்பதற்கு முன்னெல்லாம் இருக்குமாற தெங்ஙனே?
பிறந்துமண் ணிறந்துபோய் இருக்குமாறு தெங்ஙனே?
குறித்துநீர் சொலாவிடில் குறிப்பில்லாத மாந்தரே.
அறுப்பென செவிஇரண்டும் அஞ்செழுத்து வாளினால்.

42. (Deutsch · Umschrift)
அம்பலத்தை அம்புகொண்டு அசங்கென்றால் சங்குமோ?
கம்பமற்ற பாற்கடல் கலங்கென்றால் கலங்குமோ?
இன்பமற்ற யோகியை இருளும்வந்து அணுகுமோ?
செம்பொன் அம்பலத்துளே தெளிந்த சிவாயமே.

43. (Deutsch · Umschrift)
சித்தம்ஏது, சிந்தைஏது சீவன்ஏது! சித்தரே
சத்திஏது? சம்புஏது சாதிபேத அற்றது
முத்திஏது? மூலம்ஏது மூலமந் திரங்கள்ஏது?
வித்தில்லாத வித்திலே இதினெனதென்று இயம்புமே.

ஒடுக்க நிலை

44. (Deutsch · Umschrift)
சித்தமற்றுச் சிந்தையற்றுச் சீவனற்று நின்றிடம்
சத்தியற்றுச் சம்புவற்றுச் சாதிபேத மற்றுநல்
மூத்தியற்று மூலமற்று மூலமந்தி ரங்களும்
வித்தைஇத்தை ஈன்றவித்தில் விலைந்ததே சிவாயமே.

கிரியை

45. (Deutsch · Umschrift)
சாதியாவது ஏதடா? சலம்திரண்ட நீரெலாம்
பூதவாசல் ஒன்றலோ, பூதம்ஐந்தும் ஒன்றலோ?
காதில்வாளில், காரை, கம்பி, பாடகம்பொன் ஒன்றலோ?
சாதிபேதம் ஓதுகின்ற தன்மைஎன்ன தன்மையோ?

அறிவு நிலை

46. (Deutsch · Umschrift)
கறந்தபால் முலைப்புகா, கடைந்தவெண்ணெய் மோர்புகா;
உடைந்துபோன சங்கின்ஓசை உயிர்களும் உடற்புகா;
விரிந்தபூ உதிர்ந்தகாயும் மீண்டுபோய் மரம்புகா;
இறந்தவர் பிறப்பதில்லை இல்லைஇல்லை இல்லையே.

47. (Deutsch · Umschrift)
அறையினில் கிடந்தபோது அன்றுதூய்மை என்றிலீர்,
துறைஅறிந்து நீர்குளித்த அன்றுதூமை என்றிலீர்,
ப்றையறிந்து நீர்பிறந்த அன்றுதூமை என்றிலீர்,
புரைஇலாத ஈசரோடு பொருந்துமாறது எங்ஙனே.

48. (Deutsch · Umschrift)
தூமைதூமை என்றுளே துவண்டுஅலையும் ஏழைகாள்!
தூமையான பெண்ணிருக்கத் தூமைபோனது எவ்விடம்?
ஆமைபோல முழுகிவந்து அனேகவேதம் ஓதுறீர்
தூமையும் திரண்டுருண்டு சொற்குருக்கள் ஆனதே.

49. (Deutsch · Umschrift)
சொற்குருக்கள் ஆனதும் சோதிமேனி ஆனதும்
மெய்க்குருக்கள் ஆனதும் வேணபூசை செய்வதும்
சற்குருக்கள் ஆனதும் சாத்திரங்கள் சொல்வதும்
செய்க்குருக்கள் ஆனதும் திரண்டுருண்ட தூமையே.

50. (Deutsch · Umschrift)
கைவடங்கள் கண்டுநீர் கண்சிமிட்டி நிற்கிறீர்?
எவ்விடங்கள் கண்டுநீர் எண்ணிஎண்ணிப் பார்க்கிறீர்?
பொய்யுணர்ந்த சிந்தையைப் பொருந்திநோக்க வல்லீரேல்
மெய்கடந்து உம்முளே விரைந்து கூறல்ஆகுமே.

Verse 51–100

51. (Deutsch · Umschrift)
ஆடுகாட்டி வேங்கையை அகப்படுத்து மாறுபோல்
மாடுகாட்டி என்னைநீ மதிமயக்கல் ஆகுமோ,
கோடுகாட்டி யானையைக் கொன்றுரித்த கொற்றவா,
வீடுகாட்டி என்னைநீ வெளிப்படுத்த வேணுமே.

52. (Deutsch · Umschrift)
இடத்ததுன்கண் சந்திரன், வலத்ததுன்கண் சூரியன்
இடக்கைசங்கு சக்கரம், வலக்கைசூலம் மான்மழு;
எடுத்தபாதம் நீள்முடி, எண்திசைக்கும் அப்புறம்,
உடல்கலந்து நின்றமாயம் யாவர்காண வல்லரே?

53. (Deutsch · Umschrift)
நாழிஅப்பும் நாழிஉப்பும் நாழியான வாறுபோல்
ஆழியோனும் ஈசனும் அமர்ந்து வாழ்ந்திருந்திடம்
ஏறில்ஆறு ஈசனும் இயங்கு சக்ரதரனையும்
வேறுகூறு பேசுவார் வீழ்வர்வீண் நரகிலே.

54. (Deutsch · Umschrift)
தில்லைநாய கன்அவன்; திருவரங் கனும்அவன்;
எல்லையான புவனமும் ஏகமுத்தி யானவன்
பல்லுநாவும் உள்ளபேர் பகுத்துகூறி மகிழுவார்;
வல்லபங்கள் பேசுவார் வாய்புழுத்து மாய்வரே.

55. (Deutsch · Umschrift)
எத்திசைக்கும் எவ்வுயிர்க்கும் எங்கள் அப்பன் எம்பிரான்
சத்தியான வித்துளே முளைத்தெழும் அச்சுடர்
சித்தமும் தெளிந்துவேத கோயிலும் திறந்தபின்
அத்தன்ஆடல் கண்டபின் அடங்கல்ஆடல் காணுமே.

56. (Deutsch · Umschrift)
உற்றநூல்கள் உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து பாடுவீர்;
பற்றறுத்து நின்றுநீர் பராபரங்கள் எய்துவீர்;
செற்றமாவை யுள்ளரைச் செருக்கறுத்து இருத்திடில்
சுற்றமாக உம்முளே சோதிஎன்றும் வாழுமே.

57. (Deutsch · Umschrift)
போததாய் எழுந்ததும் புனலதாகி வந்ததும்
தாததாய்ப் புகுந்ததும் தணலதாய் விளைந்ததும்
ஓதடா அஞ்சுமூன்றும் ஒன்றதான அக்கரம்
ஓதடாநீ இராமராம ராமவென்னும் நாமமே.

58. (Deutsch · Umschrift)
அகாரம்என்ற அக்கரத்துள் அவ்வுவந்து உதித்ததோ?
உகாரம்என்ற அக்கரத்துள் உவ்வுவந்து உதித்ததோ?
அகாரமும் உகாரமும் சிகாரமின்றி நின்றதோ?
விகாரமற்ற யோகிகாள் விரித்துரைக்க வேணுமே.

59. (Deutsch · Umschrift)
அறத்திறங் களுக்கும்நீ, அண்டம்எண் திசைக்கும்நீ,
திறத்திறங் களுக்குநீ, தேடுவார்கள் சிந்தைநீ,
உறக்கம்நீ, உணர்வுநீ, உட்கலந்த சோதிநீ
மறக்கொணாத நின்கழல் மறப்பினும் குடிகொளே.

60. (Deutsch · Umschrift)
அண்டம்நீ அகண்டம்நீ, ஆதிமூல மானநீ,
கண்டம்நீ, கருத்தும்நீ, காவியங்க ளானநீ,
புண்டரீக மற்றுளே உணருகின்ற புண்ணியர்,
கொண்டகோல மானநேர்மை கூர்மைஎன்ன கூர்மையே.

61. (Deutsch · Umschrift)
மைஅடர்ந்த கண்ணினார் மயக்கிடும் மயக்கிலே
ஐயிறந்து கொண்டுநீங்கள் அல்லல்அற்று இருப்பீர்கள்
மெய்அறிந்த சிந்தையால் விளங்குஞானம் எய்தினால்
உய்யறிந்து கொண்டுநீங்கள் ஊழிகாலம் வாழ்வீரே.

62. (Deutsch · Umschrift)
கருவிருந்த வாசலால் கலங்குகின்ற ஊமைகாள்
குருவிருந்து சொன்னவார்த்தை குறித்துநோக்க வல்லீரேல்
உருவிலங்கு மேனியாகி உம்பராகி நின்றுநீர்
திருவிளங்கு மேனியாகச் சென்றுகூடல் ஆகுமே!

63. (Deutsch · Umschrift)
தீர்த்தம்ஆட வேணுமென்று தேடுகின்ற தீனர்காள்,
தீர்த்தம்ஆடல் எவ்விடம் தெளிந்துநீர் இயம்புவீர்?
தீர்த்தமாக உம்முளே தெளிந்துநீர் இருந்தபின்
தீர்த்தமாக உள்ளதும் சிவாயஅஞ் செழுத்துமே!

64. (Deutsch · Umschrift)
கழுத்தையும் நிமிர்த்திநல்ல கண்ணையும் விழித்துநீர்
பழுத்துவாய் விழிந்துபோன பாவம் என்னபாவமே?
அழுத்தமான வித்திலே அனாதியான இருப்பதோர்
எழுத்திலா எனழுத்திலோ இருக்கலாம் இருந்துமே.

65. (Deutsch · Umschrift)
கண்டுநின்ற மாயையும் கலந்துநின்ற பூதமும்
உண்டுறங்கு மாறுநீர் உணர்ந்திருக்க வல்லீரேல்
பண்டைஆறும் ஒன்றுமாய்ப் பயந்தவேத சுத்தனாய்
அண்டமுத்தி ஆகிநின்ற ஆதிமூலம் மூலமே!

66. (Deutsch · Umschrift)
ஈன்றவாச லுக்குஇரங்கி எண்ணிறந்து போவீர்காள்!
கான்றவாழை மொட்டலர்ந்த காரணம் அறிகிலீர்
நான்றவாச லைத்திறந்து நாடிநோக்க வல்லீரேல்,
தோன்றுமாயை விட்டொழிந்து சோதிவந்து தோன்றுமே.

67. (Deutsch · Umschrift)
உழலும்வாச லுக்குஇரங்கி ஊசலாடும் ஊமைகாள்?
உழலும்வாச லைத்திறந்து உண்மைசேர எண்ணிலீர்?
உழலும்வாச லைத்திறந்து உண்மைநீர் உணர்ந்தபின்
உழலும்வாசல் உள்ளிருந்த உண்மைதானும் ஆவிரே.

68. (Deutsch · Umschrift)
மூலநாடி தன்னிலே முளைத்தெழுந்த சோதியை
நாலுநாழி உம்முளே நாடியே இருந்தபின்
பாலனாகி வாழலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்;
ஆலம்உண்ட கண்டர்ஆணை அம்மைஆணை உண்மையே.

69. (Deutsch · Umschrift)
இருக்கவேணும் என்றபோது இருத்தலாய் இருக்குமோ?
மரிக்கவேணும் என்றலோ மண்ணுளே படைத்தனர்?
சுருக்கமற்ற தம்பிரான் சொன்னஅஞ் செழுத்தையும்
மரிக்குமுன் வணங்கிடீர் மருந்தெனப் பதம்கெடீர்.

70. (Deutsch · Umschrift)
அம்பத்தொன்று என அடங்கலோர் எழுத்துளோ?
விண்பரந்த மந்திரம் வேதம்நான்கும் ஒன்றலோ
விண்பரந்த மூலஅஞ் செழுத்துளே முளைத்ததே
அங்கலிங்க பீடமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே.

71. (Deutsch · Umschrift)
சிவாயம்என்ற அட்சரம் சிவன்இருக்கும் அட்சரம்
உபாயம்என்று நம்புதற்கு உண்மையான அட்சரம்
கபாடமற்ற வாசலைக் கடந்துபோன வாயுவை
உபாயம்இட்டு அழைக்குமே சிவாயஅஞ் செழுத்துமே.

72. (Deutsch · Umschrift)
உருவம்அல்ல, வெளியும்அல்ல, ஒன்றைமேவி நின்றதல்ல
மருவும்வாசல் சொந்தம்அல்ல மற்றதல்ல அற்றதல்ல
பெரியதல்ல சிறியதல்ல பேசலான தானும்அல்ல
அரியதாகி நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே?

73. (Deutsch · Umschrift)
ஆத்துமா அனாதியோ? அனாத்துமா அனாதியோ?
பூத்திருந்த ஐம்பொறி புலன்களும் அனாதியோ?
தர்க்கமிக்க நூல்களும் சதாசிவமும் அனாதியோ?
வீக்கவந்த யோகிகாள்? விரைந்துரைக்க வேணுமே!

74. (Deutsch · Umschrift)
அறிவிலே புறந்திருந்த ஆகமங்கள் ஓதுறீர்;
நெறியிலே மயங்குகின்ற நேர்மைஒன்று அரிகிலீர்;
உறியிலே தயிர்இருக்க ஊர்புகுந்து வெண்ணெய்தேடும்
அறிவிலாத மாந்தரோடு அணுகுமாறது எங்ஙனே?

அன்பு நிலை

75. (Deutsch · Umschrift)
இருவர்அரங்க மும்பொருந்தி என்புருகி நோக்கிலீர்;
உருவரங்கம் ஆகிநின்ற உண்மைஒன்றை ஓர்கிலீர்;
கருஅரங்கம் ஆகிநின்ற கற்பனை கடந்துபின்
திருஅரங்கம் என்றுநீர் தெளிந்திருக்க வல்லீரே!

76. (Deutsch · Umschrift)
கருக்குழியில் ஆசையாய்க் காதலுற்று நிற்கிறீர்
குருக்கிடுக்கும் ஏழைகாள் குலாவுகின்ற பாவிகாள்
திருத்திருத்தி மெய்யினால் சிவந்தஅஞ் செழுத்தையும்
உருக்கழிக்கும் உம்மையும் உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

77. (Deutsch · Umschrift)
மண்ணிலே பிறக்கவும் வழக்கலாது உரைக்கவும்
எண்ணிலாத கோடிதேவர் என்னதுஉன்னது என்னவும்
கண்ணிலேகண் மணிஇருக்கக் கண்மறைத்த வாறுபோல்
எண்ணில்கோடி தேவரும் இதன்கணால் விழிப்பதே.

அறிவு நிலை

78. (Deutsch · Umschrift)
மண்கலம் கவிழ்ந்தபோது வைத்துவைத்து அடுக்குவார்
வெங்கலம் கவிழ்ந்தபோது வேணும்என்று பேணுவார்;
நம்கலம் கவிழ்ந்தபோது நாறும்என்று போடுவார்
எண்கலந்து நின்றமாயம் என்னமாயம் ஈசனே.

79. (Deutsch · Umschrift)
மிக்கசெல்வம் நீபடைத்த விறகுமேவிப் பாவிகாள்
விறகுடன் கொளுத்திமேனி வெந்துபோவது அறிகிலீர்
மக்கள்பெண்டீர் சுற்றம்என்று மாயைகாணும் இவையெலாம்
மறலிவந்து அழைத்தபோது வந்துகூடலாகுமோ?

80. (Deutsch · Umschrift)
ஒக்கவந்து மாதுடன் செறிந்திடத்தில் அழகியே
ஒருவராகி இருவராகி இளமைபெற்ற ஊரிலே
அக்கணிந்து கொன்றைசூடி அம்பலத்தில் ஆடுவார்
அஞ்செழுத்தை ஓதிடில் அனேகபாவம் அகலுமே.

81. (Deutsch · Umschrift)
மாடுகன்று செல்வமும் மனைவிமைந்தர் மகிழவே
மாடமாளி கைப்புறத்தில் வாழுகின்ற நாளிலே
ஓடிவந்து காலதூதர் சடுதியாக மோதவே
உடல்கிடந்து உயிர்கழன்ற உண்மைகண்டும் உணர்கிலீர்!

82. (Deutsch · Umschrift)
பாடுகின்ற உம்பருக்குள் ஆடுபாதம் உன்னியே
பழுதிலாத கன்மகூட்டம் இட்டஎங்கள் பரமனே
நீடுசெம்பொன் அம்பலத்துள் ஆடுகொண்ட அப்பனே,
நீலகண்ட காலகண்ட நித்தியகல் யாணனே.

83. (Deutsch · Umschrift)
கானமற்ற காட்டகத்தில் வெந்தெழுந்த நீறுபோல்
ஞானம்உற்ற நெஞ்சகத்தில் நல்லதேதும் இல்லையே;
ஊனமற்ற சோதியோடு உணர்வுசேர்ந்து அடக்கினால்
தேன்அகத்தின் ஊறல்போல் தெளிந்ததே சிவாயமே.

84. (Deutsch · Umschrift)
பருகிஓடி உம்முளே பறந்துவந்த வெளிதனை
நிருவியே நினைந்துபார்க்கில் நின்மனம் அதாகுமே.
உருகிஓடி எங்குமாய் ஓடும்சோதி தன்னுளே
கருதுவீர் உமக்குநல்ல காரணம் அதாகுமே.

85. (Deutsch · Umschrift)
சோதியாகி ஆகிநின்ற சுத்தமும் பலித்துவந்து
போதியாத போதகத்தை ஓதுகின்ற பூரணா,
வீதியாக ஓடிவந்து விண்ணடியின் ஊடுபோய்
ஆதிநாதன் தன் நாதன்என்று அனந்தகாலம் உள்ளதே

86. (Deutsch · Umschrift)
இறைவனால் எடுத்தமாடத் தில்லையம் பலத்திலே
அறிவினால் அடுத்தகாயம் அஞ்சினால் அமைந்ததே.
கருவிநாதம் உண்டுபோய்க் கழன்றவாசல் ஒன்பதும்
ஒருவராய் ஒருவர்கோடி உள்ளுளே அமர்ந்ததே.

87. (Deutsch · Umschrift)
நெஞ்சிலே இருந்திருந்து நெருக்கிஓடும் வாயுவை
அன்பினால் இருந்துநீர் அருகிருத்த வல்லீரேல்
அன்பர்கோயில் காணலாம் அகலும்எண் திசைக்குளே
தும்பிஓடி ஓடியே சொல்லடா சுவாமியே!

88. (Deutsch · Umschrift)
தில்லையை வணங்கிநின்ற தெண்டனிட்ட வாயுவே
எல்லையைக் கடந்துநின்ற ஏகபோக மாய்கையே
எல்லையைக் கடந்துநின்ற சொர்க்கலோக வெளியிலே
வெள்ளையும் சிவப்புமாகி மெய்கலந்து நின்றதே.

89. (Deutsch · Umschrift)
உடம்புஉயிர் எடுத்ததோ, உயிர்உடம்பு எடுத்ததோ
உடம்புஉயிர் எடுத்தபோது உருவம்ஏது செப்புவீர்
உடம்புஉயிர் இறந்தபோது உயிர்இறப்பது இல்லையே
உடம்புமெய் மறந்துகண்டு உணர்ந்துஞானம் ஓதுமே.

90. (Deutsch · Umschrift)
அவ்வெனும் எழுத்தினால் அகண்டம்ஏழு ஆக்கினாய்;
உவ்வெனும் எழுத்தினால் உருத்தரித்து நின்றனை;
மவ்வெனும் எழுத்தினால் மயங்கினார்கள் வையகம்;
அவ்வும்உவ்வும் மவ்வுமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே!

91. (Deutsch · Umschrift)
மந்திரங்கள் உண்டுநீர் மயங்குகின்ற மானிடீர்!
மந்திரங்கள் ஆவதும் மறத்தில்ஊறல் அன்றுகாண்;
மந்திரங்கள் ஆவது மதத்தெழுந்த வாயுவை;
மந்திரத்தை உண்டவர்க்கு மரணம்ஏதும் இல்லையே!

92. (Deutsch · Umschrift)
என்னஎன்று சொல்லுவேன் இலக்கணம் இலாததை?
பன்னுகின்ற செந்தமிழ்ப் பதம்கடந்த பண்பென
மின்னகத்தில் மின்ஒடுங்கி மின்னதான வாறுபோல்
என்னகத்துள் ஈசனும் யானும்அல்லது இல்லையே!

93. (Deutsch · Umschrift)
ஆலவித்தில் ஆல்ஒடுங்கி ஆலமான வாறுபோல்
வேறுவித்தும் இன்றியே விளைந்துபோகம் எய்திடீர்!
ஆறுவித்தை ஓர்கிலீர் அறிவிலாத மாந்தரே!
பாரும்இத்தை உம்முளே பரப்பிரமம் ஆனதே!

94. (Deutsch · Umschrift)
அவ்வுதித்த மந்திரம் அகாரமாய் உகாரமாய்
எவ்வெழுத்து அறிந்தவர்க்கு எழுபிறப்பது இங்கிலை?
சவ்வுதித்த மந்திரத்தைத் தற்பரத்து இருத்தினால்
அவ்வும்உவ்வும் மவ்வுமாய் அமர்ந்ததே சிவாயமே.

95. (Deutsch · Umschrift)
நவ்விரண்டு காலதாய், நவின்றமவ் வயிறதாய்ச்
சிவ்விரண்டு தோளதாய்ச் சிறந்தவவ்வு வாயதாய்
யவ்விரண்டு கண்ணதாய் அழுர்ந்துநின்ற நேர்மையில்
செவ்வைஒத்து நின்றதே சிவாயஅஞ் செழுத்துமே.

96. (Deutsch · Umschrift)
இரண்டுமொன்று மூலமாய் இயங்கு சக்கரத்துளே
சுருண்டுமூன்று வளையமாய் சுணங்குபோல் கிடந்தநீ
முரண்டெழுந்த சங்கின்ஓசை மூலநாடி ஊடுபோய்
அரங்கன் பட்டணத்திலே அமர்ந்ததே சிவாயமே!

97. (Deutsch · Umschrift)
கடலிலே திரியும் ஆமை கரையிலேறி முட்டையிட்டுக்
கடலிலே திரிந்தபோது ரூபமான வாறுபோல்
மடலுளே இருக்கும்எங்கள் மணியரங்க சோதியை
உடலுளே நினைந்துநல்ல உண்மையானது உண்மையே!

98. (Deutsch · Umschrift)
மூன்றுமண்ட லத்தினும் முட்டிநின்ற தூணிலும்
நான்றபாம்பின் வாயிலும் நவின்றெழுந்த அட்சரம்;
ஈன்றதாயும் அப்பனும் எடுத்துரைத்த மந்திரம்;
தோன்றும்ஓர் எழுத்துளே சொல்லஎங்கும் இல்லையே!

99. (Deutsch · Umschrift)
மூன்றுமூன்று மூன்றுமே மூவர்தேவர் தேடிடும்
மூன்றும்அஞ் செழுத்துமாய் முழங்கும் அவ்வெழுத்துளே
ஈன்றதாயும் அப்பனும் இயங்குகின்ற நாதமும்
தோன்றும்மண்டலத்திலே சொல்லஎங்கும் இல்லையே!

100. (Deutsch · Umschrift)
சோறுகின்ற பூதம்போல சுணங்குபோல் கிடந்தநீர்
நாறுகின்ற கும்பியில் நயந்தெழுந்த மூடரே,
சீறுகின்ற ஐவரைச் சிணுக்கறுக்க வல்லீரேல்
ஆறுகோடி வேணியார் ஆறில்ஒன்றில் ஆவிரே!

Verse 101–150

101. (Deutsch · Umschrift)
வட்டமென்று உம்முளே மயக்கிவிட்ட திவ்வெளி
அட்டவக் கரத்துளே அடக்கமும் ஒடுக்கமும்
எட்டும்எட்டும் எட்டுமாய் இயங்கு சக்கரத்துளே
எட்டலாம் உதித்தது எம்பிரானைநாம் அறிந்தபின்.

102. (Deutsch · Umschrift)
பேசுவானும் ஈசனே, பிரமஞானம் உம்முளே;
ஆசையான ஐவரும் அலைந்தருள் செய்கிறார்;
ஆசையானா ஐவரே அடக்கிஓர் எழுத்திலே
பேசிடாது இருப்பிரேல் நாதன்வந்து பேசுமே.

103. (Deutsch · Umschrift)
நமசிவாய அஞ்செழுத்தும் நல்குமேல் நிலைகளும்
நமசிவாய அஞ்சில்அஞ்சும் புராணமான மாயையும்
நமசிவாய அஞ்செழுத்து நம்முளே இருக்கவே!
நமசிவாய உண்மையை நன்குஉரைசெய் நாதனே!

104. (Deutsch · Umschrift)
பரம்உனக்கு எனக்குவேறு பயம்இலை பராபரா!
கரம்எடுத்து நிற்றலும் குவித்திடக் கடவதும்
சிரம்உருகி அமுதளித்த சீருலாவு நாதனே;
உரம்எனக்கு நீ அளித்த ஓம்நமசி வாயவே!

105. (Deutsch · Umschrift)
பச்சைமண் பதுப்பிலே பழுப்பதிந்த வேட்டுவன்
நிச்சலும் நினைந்திட நினைத்தவண்ணம் ஆயிடும்;
பச்சைமண் இடிந்துபோய் பறந்ததும்பி ஆயிடும்
பிச்சர்காள் அறிந்துகொள்க பிரான்இயற்று கோலமே.

106. (Deutsch · Umschrift)
ஒளியதான காசிமீது வந்துதங்கு வோர்க்கெலாம்
வெளியதான சோதிமேனி விஸ்வநாத னானவன்
தெளியுமங்கை உடன்இருந்து செப்புகின்ற தாரகம்
எளியதோர் இராமராம ராமமிர்த நாமமே.

107. (Deutsch · Umschrift)
விழியினோடு புனல்விளைந்த வில்லவல்லி யோனியும்
வெளியிலே பிதற்றலாம் விளைவுநின்றது இல்லையே
வெளிபரந்த தேசமும் வெளிக்குள்மூல வித்தையும்
தெளியும் வல்லஞானிகள் தெளிந்திருத்தல் திண்ணமே.

108. (Deutsch · Umschrift)
ஓம்நமசி வாயமே உணர்ந்துமெய் உணர்ந்தபின்
ஓம்நமசி வாயமே உணர்ந்துமெய் தெளிந்தபின்
ஓம்நமசி வாயமே உணர்ந்துமெய் உணர்ந்தபின்
ஓம்நமசி வாயமே உட்கலந்து நிற்குமே!

109. (Deutsch · Umschrift)
அல்லல்வாசல் ஒன்பதும் அருத்தடைந்த வாசலும்
சொல்லும்வாசல் ஓர் ஐந்தும் சொம்மிவிம்மி நின்றதும்
நல்லவாச லைத்திறந்து ஞானவாசல் ஊடுபோய்
எல்லைவாசல் கண்டவர் இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

110. (Deutsch · Umschrift)
ஆதியானது ஒன்றுமே அநேக்அநேக ரூபமாய்
சாதிபேத மாய்எழுந்து சர்வசீவன் ஆனபின்
ஆதியோடு இருந்துமீண்டு எழுந்துசென்மம் ஆனபின்
சோதியான ஞானியாகிச் சுத்தமாய் இருப்பனே.

111. (Deutsch · Umschrift)
மலர்ந்ததாது மூலம்மாய் இவ்வையகம் மலர்ந்ததும்
மலர்ந்தபூ மயக்கம்வந்து அருத்ததும் விடுத்ததும்
புலன்கள்ஐந்தும் பொறிகலங்கி பூமிமேல் விழுந்ததும்
இலங்கலங்கி நின்றமாயம் என்னமாயம் ஈசனே.

112. (Deutsch · Umschrift)
பாரடங்க உள்ளதும் பரந்தவானம் உள்ளதும்
ஓரிடமும் இன்றியே ஒன்றிநின்ற ஒண்சுடர்
ஆரிடமும் இன்றியே அகத்துளும் புறத்துளும்
சீரிடங்கள் கண்டவன் சிவன்தெரிந்து ஞானியே!

113. (Deutsch · Umschrift)
மண்கிடார மேசுமந்து மலையுள்ஏறி மறுகுறீர்,
எண்படாத காரியங்கள் இயலும் என்று கூறுகிறீர்,
தம்பிரானை நாள்தோறும் தரையிலே தலைபடக்
கும்பிடாத மாந்தரோடு கூடிவாழ்வது எங்ஙனே?

114. (Deutsch · Umschrift)
நாவில்நூல் அழிந்ததும் நலம்குலம் அழிந்ததும்
மேவுதேர் அழிந்ததும் விசாரம் குறைந்ததும்
பாவிகாள் இதென்னமாயம் வாமநாடு பூசலாய்
ஆவியார் அடங்குநாளில் ஐவரும் அடங்குவார்.

115. (Deutsch · Umschrift)
இல்லைஇல்லை என்றுநீர் இயம்புகின்ற ஏழைகாள்,
இல்லைஎன்று நின்றதொன்றை இல்லை என்னலாகுமோ?
இல்லைஅல்ல ஒன்றுமல்ல இரண்டும்ஒன்றி நின்றதை
எல்லைகண்டு கொண்டபேர் இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

116. (Deutsch · Umschrift)
காரகார காரகார காவல்ஊழி காவலன்
போரபோர போரபோர போரில்நின்ற புண்ணியன்
மாரமார மாரமார மரங்கள்ஏழும் எய்தசீ
ராமராம ராமராம ராமஎன்னும் நாமமே.

117. (Deutsch · Umschrift)
நீடுபாரி லேபிறந்து நேரமான காயந்தான்
வீடுபேறி தென்றபோது வேண்டிஇன்பம் வேண்டுமோ?
பாடிநாலு வேதமும் பாரிலே படர்ந்ததோ?
நாடுராம ராமராம ராமமென்னுன் நாமமே!

118. (Deutsch · Umschrift)
உயிருநன்மை யால்உடல் எடுத்துவந்து இருந்திடும்!
உயிர்உடம்பு ஒழிந்தபோது ரூபரூப மாயிடும்
உயிர்சிவத்தின் மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று கொன்றிடும்
உயிரும்சத்தி மாயைஆகி ஒன்றைஒன்று தின்னுமே.

119. (Deutsch · Umschrift)
நெட்டெழுத்து வட்டமே நிறைந்தவல்லி யோனியும்,
நெட்டெழுத்து வட்டமொன்று நின்றதொன்று கண்டிலேன்
குற்றெழுத்தில் உற்றதென்று கொம்புகால் குறித்திடில்
நெட்டெழுத்தில் வட்டம்ஒன்றில் நேர்படான் நம்ஈசனே!

120. (Deutsch · Umschrift)
விண்ணிலுள்ள தேவர்கள் அறியொணாத மெய்ப்பொருள்
கண்ணிலாணி யாகவே கலந்துநின்ற தெம்பிரான்
மண்ணிலாம் பிறப்பறுத்து மலரடிகள் வைத்தபின்
அண்ணலாரும் எம்முளே அமர்ந்துவாழ்வ துண்மையே.

121. (Deutsch · Umschrift)
விண்கடந்து நின்றசோதி மேலைவாச லைத்திறந்து
கண்களிக்க உள்ளுளே கலந்துபுக் கிருந்தபின்
மண்பிறந்த மாயமும் மயக்கமும் மறந்துபோய்
எண்கலந்த ஈசனோடு இசைந்திருப்பது உண்மையே.

122. (Deutsch · Umschrift)
மூலமான மூச்சதில் மூச்சறிந்து விட்டபின்
நாளுநாளு முன்னிலொரு நாட்டமாகி நாட்டிடில்
பாலனாகி நீடலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்
ஆலம்உண்ட கண்டர்ஆணை அம்மைஆணை உண்மையே!

123. (Deutsch · Umschrift)
மின்எழுந்து மின்பரந்து மின்ஒடுங்கு மாறுபோல்
என்னுள்நின்ற என்னுள்ஈசன் என்னுள்ளே அடங்குமே,
கண்ணுள்நின்ற கண்ணில்நேர் மைகண்அறி விலாமையால்
என்னுள்நின்ற வென்னையன்றி யான்அறிந்ததில்லையே!

124. (Deutsch · Umschrift)
இருக்கலாம் இருக்கலாம் அவனியில் இருக்கலாம்,
அரிக்குமால் பிரமனும் அண்டம்ஏழு அகற்றலாம்.
கருக்கொளாத குழியிலே காலிலாத தூணிலே
நெருப்பறை திறந்தபின்பு நீயும்நானும் ஈசனே!

125. (Deutsch · Umschrift)
ஏகபோகம் ஆகியே இருவரும் ஒருவராய்
போகமும் புணர்ச்சியும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?
ஆகலும் அழிதலும் அதன்கண்ணேயம் ஆனபின்
சாகலும் பிறத்தலும் இல்லைஇல்லை இல்லையே!

126. (Deutsch · Umschrift)
வேதம்நாலும் பூதமாய் விரவும்அங்கு நீரதாய்ப்
பாதமே இலிங்கமாய்ப் பரிந்தபூசை பண்ணினால்
காதினின்று கடைதிறந்து கட்டறுத்த ஞானிகள்
ஆதிஅந்த மும்கடந்து அரியவீடு அடைவரே!

127. (Deutsch · Umschrift)
பருத்திநூல் முறுக்கிவிட்டுப் பஞ்சிஓதும் மாந்தரே!
துருத்திநூல் முறுக்கிவிட்டுத் துன்பம்நீங்க வல்லீரேல்
கருத்தில்நூல் கலைப்படு காலநூல் கழிந்திடும்
திருத்திநூல் கவலறும் சிவாயஅஞ்சு எழுத்துமே.

128. (Deutsch · Umschrift)
சாவதான தத்துவச் சடங்குசெய்யும் ஊமைகாள்
தேவர்கல்லும் ஆவரோ? சிரிப்பதன்றி என்செய்வேன்?
மூவராலும் அறியொணாத முக்கணன்முதற் கொழுந்து
காவலாக உம்முளே கலந்திருப்பன் காணுமே.

129. (Deutsch · Umschrift)
காலைமாலை நீரிலே முழுகும்அந்த மூடர்காள்
காலைமாலை நீரிலே கிடந்ததேரை என்பெறும்
காலமே எழுந்திருந்து கண்கள்மூன்றில் ஒன்றினால்
மூலமே நினைப்பிராகில் முத்திசித்தி யாகுமே.

130. (Deutsch · Umschrift)
எங்கள்தேவர் உங்கள்தேவர் என்றிரண்டு தேவரோ?
அங்கும்இங்கு மாய்இரண்டு தேவரே இருப்பரோ?
அங்கும்இங்கும் ஆகிநின்ற ஆதிமூர்த்தி ஒன்றலோ?
வங்கவாரம் சொன்னபேர்கள் வாய்புழுத்து மாள்வரே.

131. (Deutsch · Umschrift)
அறையறை இடைக்கிடந்த அன்றுதூமை என்கிறீர்;
முறைஅறிந்து பிறந்தபோதும் அன்றுதூமை என்கிறீர்
துறைஅறிந்து நீர்குளித்தால் அன்றுதூமை என்கிறீர்
பொறைஇலாத நீசரோடும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?

132. (Deutsch · Umschrift)
சத்தம்வந்த வெளியிலே சலமிருந்து வந்ததும்
மத்தமாகி நீரிலே துவண்டுமூழ்கும் மூடரே!
சுத்தம்ஏது? கட்டதேது? தூய்மைகண்டு நின்றதுஏது?
பித்தர்காயம் உற்றதேது பேதம்ஏது போதமே?

133. (Deutsch · Umschrift)
மாதாமாதம் தூமைதான், மறந்துபோன தூமைதான்
மாதம்அற்று நின்றுலோ வளர்ந்துரூபம் ஆனது?
நாதம்ஏது, வேதம்ஏது, நற்குலங்கள் ஏதடா?
வேதம்ஓதும் வேதியர் விளைந்தவாறு பேசடா?

134. (Deutsch · Umschrift)
தூமைஅற்று நின்றலோ சுதீபமுற்று நின்றது?
ஆண்மைஅற்று நின்றலோ வழக்கமற்று நின்றது?
தாண்மைஅற்று ஆண்மைஅற்று சஞ்சலங்கள் அற்றுநின்ற
தூமைதூமை அற்றகாலம் சொல்லும்அற்று நின்றதே!

135. (Deutsch · Umschrift)
ஊறிநின்ற தூமையை உறைந்துநின்ற சீவனை
வேறுபேசி மூடரே விளைந்தவாறது ஏதடா?
நாறுகின்ற தூமையல்லோ நற்குலங்கள் ஆவன?
சீறுகின்ற மூடனே அத்தூமைநின்ற் கோலமே.

136. (Deutsch · Umschrift)
தீமைகண்டு நின்றபெண்ணின் தூமைதானும் ஊறியே
சீமைஎங்கும் ஆணும்பெண்ணும் சேர்ந்துலகம் கண்டதே.
தூமைதானும் ஆசையாய் துறந்திருந்த சீவனை
தூமைஅற்று கொண்டிருந்த தேசம்ஏது தேசமே?

137. (Deutsch · Umschrift)
வேணும்வேணும் என்றுநீர் வீண்உழன்று தேடுவீர்?
வேணும்என்று தேடினும் உள்ளதல்லது இல்லையே,
வேணும் என்று தேடுகின்ற வேட்கையைத் துறந்தபின்
வேணும்என்ற அப்பொருள் விரைந்துகாணல் ஆகுமே!

138. (Deutsch · Umschrift)
சிட்டர்ஓது வேதமும் சிறந்ததாக மங்களும்
நட்டகார ணங்களும் நவின்றமெய்மை நூல்களும்
கட்டிவைத்த போதகம் கதைக்குகந்த பித்தெலாம்
பொட்டதாய் முடிந்ததே பிரானையான் அறிந்தபின்!

139. (Deutsch · Umschrift)
நூறுகோடி ஆகமங்கள் நூறுகோடி மந்திரம்
நூறுகோடி நாள்இருந்து ஓதினால் அதுஎன்பயன்?
ஆறும்ஆறும் ஆறுமாய் அகத்தில்ஓர் எழுத்துமாய்
ஏறுசீர் எழுத்தைஓத ஈசன்வந்து பேசுமே!

140. (Deutsch · Umschrift)
காலைமாலை தம்மிலே கலந்துநின்ற காலனார்
மாலைகாலை யாச்சிவந்த மாயம்ஏது செப்பிடீர்?
காலைமாலை அற்றுநீர் கருத்திலே ஒடுங்கினால்
காலைமாலை ஆகிநின்ற காலன்இல்லை இல்லையே.

141. (Deutsch · Umschrift)
எட்டுமண்ட லத்துளே இரண்டுமண்டலம் வளைத்து
இட்டமண்ட லத்துளே எண்ணிஆறு மண்டலம்
தொட்டமண்ட லத்திலே தோன்றிமூன்று மண்டலம்
நட்டமண்ட லத்துளே நாதன்ஆடி நின்றதே!

142. (Deutsch · Umschrift)
நாலிரண்டு மண்டலத்துள் நாதன்நின்றது எவ்விடம்?
காலிரண்டு மூலநாடி கண்டதங்கு உருத்திரன்;
சேலிரண்டு கண்கலந்து திசைகள் எட்டுமூடியே
மேலிரண்டு தான்கலந்து வீசிஆடி நின்றதே.

143. (Deutsch · Umschrift)
அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் அறிந்ததே அறிகிலீர்;
அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் அரிஅயன் அரனுமாய்
அம்மைஅப்பன் உப்புநீர் ஆதியாதி ஆனபின்
அம்மைஅப்பன் நின்னைஅன்றி யாரும்இல்லை ஆனதே.

144. (Deutsch · Umschrift)
உருத்தரிப்ப தற்குமுன் உடல்கலந்தது எங்ஙனே?
கருத்தரிப்ப தற்குமுன் காரணங்கள் எங்ஙனே?
பொருத்திவைத்த போதமும் பொருந்துமாறது எங்ஙனே?
குருத்திருத்தி வைத்தசொல் குறித்துணர்ந்து கொள்ளுமே!

145. (Deutsch · Umschrift)
ஆதிஉண்டு அந்தம்இல்லை அன்றுநாலு வேதம் இல்.
சோதிஉண்டு சொல்லுமில்லை சொல்லிறந்த தேதுமில்;
ஆதியான மூவரில் அமர்ந்திருந்த வாயுவும்
ஆதிஅன்று தன்னையும் யார்அறிவது அண்ணலே?

146. (Deutsch · Umschrift)
புலால்புலால் புலால் அதென்று பேதமைகள் பேசுகிறீர்?
புலாலைவிட்டு எம்பிரான் பிரிந்திருந்தது எங்ஙனே?
புலாலுமாய்ப் பிதற்றுமாய் பேருலாவும் தானுமாய்ப்
புலாலிலே முளைத்தெழுந்த பித்தன்காணும் அத்தனே!

147. (Deutsch · Umschrift)
உதிரமான பால்குடித்து ஒக்கநீர் வளர்ந்ததும்
இதரமாய் இருந்ததுஒன்று இரண்டுபட்டது என்னலாம்
மதிரமாக விட்டதேது மாங்கிசப்புலால் அதென்?
சதிரமாய் வளர்ந்ததேது சைவரான மூடரே?

148. (Deutsch · Umschrift)
உண்டகல்லை எச்சில்என்று உள்ளெறிந்து போடுகிறீர்;
கண்டஎச்சில் கையலோ பரமனுக்கும் வேறதோ?
கண்டஎச்சில் கேளடா, கலந்தபாணி அப்பிலே
கொண்டசுத்தம் ஏதடா? குறிப்பிலாத மூடரே!

149. (Deutsch · Umschrift)
ஓதிவைத்த நூல்களும் உணர்ந்துகற்ற கல்வியும்
மாதுமக்கள் சுற்றுமும் மறக்கவந்த நித்திரை
ஏதுபுக் கொளித்ததோ எங்குமாகி நின்றதோ?
சோதிபுக் கொளித்தமாயம் சொல்லடா சுவாமியே!

150. (Deutsch · Umschrift)
ஈணெருமையின் கழுத்தில் இட்டபொட்ட ணங்கள்போல்
மூணுநாலு சீலையில் முடிந்தவழ்க்கும் மூடர்காள்,
மூணுநாலு லோகமும் முடிவிலாத மூர்த்தியை
ஊணிஊணி நீர்முடித்த உண்மைஎன்ன உண்மையே?

Verse 151–200

151. (Deutsch · Umschrift)
சாவல்நாலு குஞ்சதஞ்சு தாயதான வாறுபோல்
காவலான கூட்டிலே கலந்துசண்டை கொள்ளுதே!
கூவமான் கிழநரியக் கூட்டிலே புகுந்தபின்
சாவல்நாலும் குஞ்சதஞ்சும் தான் இறந்து போனவே!

152. (Deutsch · Umschrift)
மூலமாம் குளத்திலே முளைத்தெழுந்த கோரையை
காலமே எழுந்திருந்து நாலுகட்டு அறுப்பீரேல்
பாலனாகி வாழலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்;
ஆலம்உண்ட கண்டர்பாதம் அம்மைபாதம் உண்மையே!

153. (Deutsch · Umschrift)
செம்பினில் களிம்புவந்த சீதரங்கள் போலவே
அம்பினில் எழுதொணாத அணியரங்க சோதியை
வெம்பிவெம்பி வெம்பியே மெலிந்துமேல் கலந்திட
செம்பினில் களிம்புவிட்ட சேதிஏது காணுமே!

154. (Deutsch · Umschrift)
நாடிநாடி நம்முளே நயந்துகாண வல்லீரேல்
ஓடிஓடி மீளுவான் உம்முளே அடங்கிடும்
தேடிவந்த காலனும் திகைத்திருந்து போய்விடும்
கோடிகோடி காலமும் குறைவிலாது இருப்பிரே!

155. (Deutsch · Umschrift)
பிணங்குகின்றது ஏதடா? பிரக்ஞைகெட்ட மூடரே?
பிணங்கிலாத பேரொளி பிராணனை அறிகிலீர்.
பிணங்கும்ஓர் இருவினைப் பிணக்கறுக்க வல்லீரேல்!
பிணங்கிலாத பெரியஇன்பம் பெற்றிருக்க லாகுமே!

156. (Deutsch · Umschrift)
மீன்இறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்?
மீன்இருக்கும் நீரலோ மூழ்வதும் குடிப்பதும்
மான்இறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்,
மான்உரித்த தோலலோ மார்புநூல் அணிவதும்.

157. (Deutsch · Umschrift)
ஆட்டிறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்
ஆட்டிறைச்சி அல்லவோ யாகம்நீங்கள் ஆற்றலோ?
மாட்டிறைச்சி தின்றதில்லை அன்றும்இன்றும் வேதியர்
மாட்டிறைச்சி அல்லவோ மரக்கறிக் கிடுவது?

158. (Deutsch · Umschrift)
அக்கிடீர் அனைத்துயிர்க்கும் ஆதியாகி நிற்பது
முக்கிடீர் உமைப்பிடித்து முத்தரித்து விட்டது,
மைக்கிடீர் பிறந்துஇறந்து மாண்டுமாண்டு போவது,
மொக்கிடீர் உமக்குநான் உணர்த்துவித்தது உண்மையே.

159. (Deutsch · Umschrift)
ஐயன்வந்து மெய்யகம் புகுந்தவாறது எங்ஙனே?
செய்யதெங்கு இளங்குரும்பை நீர்புகுந்த வண்ணமே.
ஐயன்வந்து மெய்யகம்புகுந்து கோயில் கொண்டபின்
வையகத்தில் மாந்தரோடு வாய்திறப்பது இல்லையே!

160. (Deutsch · Umschrift)
நவ்வுமவ்வை யும்கடந்து நாடொணாத சியின்மேல்
வவ்வுயவ்வு ளும்சிறந்த வண்மைஞான போதகம்
ஒவ்வுசத்தி யுள்நிறைந்து உச்சியூ டுருவியே
இவ்வகை அறிந்தபேர்கள் ஈசன்ஆணை ஈசனே.

161. (Deutsch · Umschrift)
அக்கரம் அனாதியோ? ஆத்துமம் அனாதியோ?
புக்கிருந்த பூதமும் புலன்களும் அனாதியோ?
தர்க்கமிக்க நூல்களும் சாத்திரம் அனாதியோ?
தற்பரத்தை ஊடறுத்த சற்குரு அனாதியோ?

162. (Deutsch · Umschrift)
பார்த்ததேது? பார்த்திடில் பார்வையூ டழிந்திடும்
கூர்த்ததாய் இருப்பிரேல் குறிப்பில்அச் சிவமதாம்;
பார்த்தபார்த்த போதெல்லாம் பார்வையும் இகந்துநீர்
பூத்தபூவுங் காயுமாய் பொருந்துவீர் பிறப்பிரே.

163. (Deutsch · Umschrift)
நெற்றிபற்றி உழலுகின்ற நீலமா விளக்கினைப்
பத்திஒத்தி நின்றுநின்று பற்றறுத்தது என்பலன்
உற்றிருநது பாரடா, உள்ஒளிக்கு மேல்ஒளி
அத்தனார் அமர்ந்திடம் அரிந்தவன் அனாதியே.

164. (Deutsch · Umschrift)
நீரைஅள்ளி நீரில்விட்டு நீர்நினைந்த காரியம்
ஆரைஉன்னி நீரெல்லாம் அவத்திலே இறைக்கிறீர்?
வேரைஉன்னி வித்தைஉன்னி வித்திலே முளைத்தெழும்
சீரைஉன்ன வல்லீரேல் சிவபதங்கள் சேரலாம்!

165. (Deutsch · Umschrift)
நெற்றியில் தயங்குகின்ற நீலமாம் விளக்கினை
உய்த்துணர்ந்து பாரடா, உள்ளிருந்த சோதியைப்
பத்தியில் தொடர்ந்தவர் பரமயம் அதானவர்
அத்தலத்தில் இருந்தபேர்கள் அவர்எனக்கு நாதரே.

166. (Deutsch · Umschrift)
கருத்தரிக்கு முன்னெலாம் காயம்நின்றது எவ்விடம்?
உருத்தரிக்கு முன்னெலாம் உயிர்ப்புநின்றது எவ்விடம்?
அருள்தரிக்கு முன்னெலாம் ஆசைநின்றது எவ்விடம்?
திருக்கறுத்துக் கொண்டதே சிவாயம்என்று கூறுவீர்.

167. (Deutsch · Umschrift)
கருத்தரிக்கு முன்னெலாம் காயம்நின்றது தேயுவில்,
உருத்தரிக்கு முன்னெலாம் காயம்நின்ற தேயுவில்
அருள்தரிக்கு முன்னெலாம் ஆசைநின்றது வாயுவில்
திருக்கறுத்துக் கொண்டதே சிவாயம் என்று கூறுவீர்.

168. (Deutsch · Umschrift)
தாதரான தாதரும் தலத்தில்உள்ள சைவரும்
கூதரைப் பறைச்சிமக்கள் கூடிசெய்த காரியம்
வீதிபோகும் ஞானியை விரைந்துகல் எறிந்ததும்
பாதகங்கள் ஆகவே பலித்ததே சிவாயமே.

169. (Deutsch · Umschrift)
ஓடிஓடி பாவிழைத்து உள்ளங்கால் வெளுத்ததும்
பாவியான பூனைவந்து பாலிலே குதித்ததும்
பணிக்கன்வந்து பார்த்ததும் பாரம்இல்லை என்றதும்
இழைஅறுந்து போனதும் என்னமாயம் ஈசனே?

170. (Deutsch · Umschrift)
சதுரம்நாலு மறையும்எட்டு தானதங்கி மூன்றுமே
எதிரதான வாயுவாறு என்னும்வட்ட மேவியே.
உதிரதான வரைகள்எட்டும் எண்ணும்என் சிரசின்மேல்
கதிரதான காயகத்தில் கலந்தெழுந்த நாதமே.

171. (Deutsch · Umschrift)
நாலொடாறு பத்துமேல் நாலுமூன்றும் இட்டபின்
மேலுபத்து மாறுடன் மேதிரண்ட தொன்றுமே
கோலிஅஞ் செழுத்துளே குருஇருந்து கூறிடில்
தோலுமேனி நாதமாய்த் தோற்றிநின்ற கோசமே.

172. (Deutsch · Umschrift)
கோசமாய் எழுந்ததும் கூடுருவி நின்றதும்
தேசமாய்ப் பிறந்ததும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமே
ஈசனார் அருந்திட அனேகனேக மந்திரம்
ஆசயம் நிறைந்துநின்ற ஐம்பத்தோர் எழுத்துமே.

173. (Deutsch · Umschrift)
அங்கலிங்க பீடமாய் ஐயிரண்டு எழுத்திலும்
பொங்குதா மரையினும் பொருந்துவார் அகத்தினும்
பங்குகொண்ட சோதியும் பரந்தஅஞ்சு எழுத்துமே
சிங்கநாத ஓசையும் சிவாயம் அல்லது இல்லையே.

174. (Deutsch · Umschrift)
உவமையிலாப் பேரொளிக்குள் உருவமானது எவ்விடம்?
உவமையாகி அண்டத்தில் உருவிநின்றது எவ்விடம்?
தவமதான பரமனார் தரித்துநின்றது எவ்விடம்?
தற்பரத்தில் சலம்பிறந்து தங்கிநின்றது எவ்விடம்?

175. (Deutsch · Umschrift)
ககமாக எருதுமூன்று கன்றைஈன்றது எவ்விடம்?
சொல்லுகீழு லோகம்ஏழும் நின்றவாறது எவ்விடம்?
அவனும்அவளும் ஆடலால் அருஞ்சிவன் பிறந்ததே,
அவள்தான் மேருவும் அவமைதானது எவ்விடம்?

176. (Deutsch · Umschrift)
உதிக்கநின்றது எவ்விடம்? ஒடுங்குகின்றது எவ்விடம்?
கதிக்கநின்றது எவ்விடம்? கண்ணுறக்கம் எவ்விடம்?
மதிக்கநின்றது எவ்விடம்? மதிமயக்கம் எவ்விடம்?
விதிக்கவல்ல ஞானிகள், விரிந்துரைக்க வேணுமே.

177. (Deutsch · Umschrift)
திரும்பியாடு வாசல்எட்டு திறம்உரைத்த வாசல்எட்டு,
மருங்கிலாத கோலம்எட்டு வன்னியாடு வாசல்எட்டு,
துரும்பிலாத கோலம்எட்டு சுற்றிவந்த மருளரே!
அரும்பிலாத பூவும்உண்டு ஐயன்ஆணை உண்மையே!

178. (Deutsch · Umschrift)
தானிருந்து மூலஅங்கி தணல்எழுப்பி வாயுவால்
தேனிருந்து அறைதிறந்து தித்திஒன்று ஒத்ததே
வானிருந்து மதியமூன்று தண்டலம் புகுந்தபின்
ஊனிருந்து அளவுகொண்ட யோகிநல்ல யோகியே!

179. (Deutsch · Umschrift)
முத்தனாய் நினைந்தபோது முடிந்தஅண்டத் துச்சிமேல்
பத்தனாரும் அம்மையும் பரிந்துஆடல் ஆடினார்,
சித்தரான ஞானிகள், தில்லைஆடல் என்பீர்காள்!
அத்தன்ஆடல் உற்றபோது அடங்கல்ஆடல் உற்றவே.

180. (Deutsch · Umschrift)
ஒன்றும்ஒன்றும் ஒன்றுமே உலகனைத்தும் ஒன்றுமே
அன்றும்இன்றும் ஒன்றுமே அனாதியானது ஒன்றுமே
கன்றல்நின்ற செம்பொனைக் களிம்பறுத்து நாட்டினால்
அன்றுதெய்வம் உம்முளே அரிந்ததே சிவாயமே.

181. (Deutsch · Umschrift)
நட்டதா வரங்களும் நவின்ற சாத்திரங்களும்
இட்டமானது ஓமகுண்டம் இசைந்தநாலு வேதமும்
கட்டிவைத்த புத்தகம் கடும்பிதற்று இதற்கெலாம்
பொட்டதாய் முடிந்ததே பிரானையான் அறியவே.

182. (Deutsch · Umschrift)
வட்டமான கூட்டிலே வளர்ந்தெழுந்த அம்புலி
சட்டசமீ பத்திலே சங்குசக் கரங்களாய்
விட்டதுஅச்சு வாசலில் கதவினால் அடைத்தபின்
முட்டையில் எழுந்தசிவன் விட்டவாறது எங்ஙனே?

183. (Deutsch · Umschrift)
கோயில்பள்ளி ஏதடா? குறித்துநின்றது ஏதடா?
வாயினால் தொழுதுநின்ற மந்திரங்கள் ஏதடா?
ஞானமான பள்ளியில் நன்மையாய் வணங்கினால்
காயமான பள்ளியில் காணலாம் இறையையே.

184. (Deutsch · Umschrift)
நல்லவெள்ளி ஆறதாய் நயந்தசெம்பு நாலதாய்
கொல்லுநாகம் மூன்றதாய் குலாவுசெம்பொனி ரண்டதாய்
வில்லின்ஓசை ஒன்றுடன் விளங்கஊத வல்லீரேல்
எல்லைஒத்த சோதியானை எட்டுமாற்ற லாகுமே.

185. (Deutsch · Umschrift)
மனத்தகத்து அழுக்கறாத மவுனஞான யோகிகள்;
வனத்தகத்து இருக்கினும் மனத்தகத்து அழுக்கறார்;
மனத்தகத்து அழுக்கறுத்த மவினஞான யோகிகள்
பிணத்தடத்து இருக்கினும் பிறப்பறுத்து இருப்பரே!

186. (Deutsch · Umschrift)
உருவும்அல்ல ஒளியும் அல்ல ஒன்றதாகி நின்றதே
மருவும்அல்ல கந்தம்அல்ல மந்தநாடி உற்றதல்ல
பெரியதல்ல சிறியதல்ல பேசும்ஆவி தானும்அல்ல
அரியதாக நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லிரே.

187. (Deutsch · Umschrift)
ஓரெழுத்து உலகெலாம் உதித்த அட்சரத்துளே
ஈரெழுத்து இயம்புகின்ற இன்பமேது அறிகிலீர்
மூவெழுத்து மூவராய் மூண்டெழுந்த மூர்த்தியை
நாலெழுத்து நாவிலே நவின்றதே சிவாயமே.

188. (Deutsch · Umschrift)
ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதம்ஐந்து பூதமாய்
ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதம்ஐந் தெழுத்துமாய்
ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதம்மேவி நின்றதும்
ஆதிஅந்த மூலவிந்து நாதமே சிவாயமே.

189. (Deutsch · Umschrift)
அன்னம்இட்ட பேரெலாம் அனேககோடி வாழவே
சொன்னமிட்ட பேரெலாம் துரைத்தனங்கள் பண்ணலாம்
விண்ணம்இட்ட பேரேலாம் வீழ்வர்வெந் நரகிலே
கன்னம்இட்ட பேரெலாம் கடந்துநின்றல் திண்ணமே!

190. (Deutsch · Umschrift)
ஓதொணாமல் நின்றநீர் உறக்கம்ஊணும் அற்றநீர்
சாதிபேதம் அற்றநீர் சங்கையின்றி நின்ற நீர்
கோதிலாத அறிவிலே குறிப்புணர்ந்து நின்றநீர்
ஏதும்இன்றி நின்றநீர் இயங்குமாறு எங்ஙனே?

191. (Deutsch · Umschrift)
பிறந்தபொது கோவணம் இலங்குநூல் குடுமியும்
பிறந்ததுடன் பிறந்ததோ, பிறங்குநூலி உடங்கெலாம்
மறந்தநாலு வேதமும் மனத்துளே உதித்ததோ?
நிலம்பிளந்து வான்இடிந்து நின்றதுஎன்ன வல்லீரே?

192. (Deutsch · Umschrift)
துருத்தியுண்டு கொல்லனுண்டு சொர்ணமான சோதியுண்டு
திருத்தமாம் மனத்தில்உன்னித் திகழஊத வல்லீரேல்,
பெருத்ததூண் இலங்கியே பிழம்பதாய் விரிந்திடும்
நிருத்தமான சோதியும் நீயும்அல்லது இல்லையே.

193. (Deutsch · Umschrift)
வேடமிட்டு மின்துலக்கி மிக்கதூப தீபமாய்
ஆடறுத்து கூறுபோட்ட அவர்கள்போலும் பண்ணுறீர்
தேடிவத்த செம்பெலாம் திரள்படப் பரப்பியே
போடுகின்ற புட்பபூசை பூசைஎன்ன பூசையே?

194. (Deutsch · Umschrift)
முட்டுகண்ட தூமையின் முளைத்தெழுந்த சீவனை
கட்டிக்கொண்டு நின்றிடம் கடந்துநோக்க வல்லீரேல்
திட்டும்அற்று சுட்டும்அற்று முடியில்நின்ற நாதனை
எட்டுத்திக்கும் கையினால் இருந்தவீட தாகுமே.

195. (Deutsch · Umschrift)
அருக்கனோடு சோமனும் அதுக்கும் அப்புறத்திலே
நெருக்கிஏறு தாரகை நெருங்கிநின்ற நேர்மையை
உருக்கிஓர் எழுத்துமே ஒப்பிலாத வெளியிலே
இருக்கவல்ல பேரலோ இனிப்பிறப்பது இல்லையே.

196. (Deutsch · Umschrift)
மூலவட்டம் மீதிலே முளைத்தஅஞ்சு எழுத்தின்மேல்
கோலவட்டம் மூன்றுமாய் குலைந்தலைந்து நின்றநீர்
ஓலைவட்ட மன்றுளே நவின்றஞானம் ஆகிலோ
ஏலவட்டம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே.

197. (Deutsch · Umschrift)
சுக்கிலத் திசையுளே சுரோணிதத்தின் வாசலுள்
முத்துசரம் எட்டுளே மூலாதார வறையிலே
அச்சமற்ற சவ்வுளே அரிஅரன் அயனுமாய்
உச்சரிக்கும் மந்திரம் உண்மையே சிவாயமே.

198. (Deutsch · Umschrift)
பூவும்நீரும் என்மனம் பொருந்துகோயில் என்உளம்
ஆவியோடி லிங்கமாய் அகண்டம்எங்கும் ஆகிலும்
மேவுகின்ற ஐவரும் விளங்குதூப தீபமாய்
ஆடுகின்ற கூத்தனுக்கோர் அந்திசந்தி இல்லையே.

199. (Deutsch · Umschrift)
உருக்கலந்த பின்னலோ உன்னைநான் அறிந்தது
இருக்கில்என், மறைக்கில்என் நினைந்திருந்த போதெலாம்
உருக்கலந்து நின்றபோது நீயும்நானும் ஒன்றலோ?
திருக்கலந்து போதலோ தெளிந்ததே சிவாயமே.

200. (Deutsch · Umschrift)
சிவாயம் அஞ்செழுத்திலே தெளிந்துதேவ ராகலாம்
சிவாயம் அஞ்செழுத்திலே தெளிந்துவானம் ஆளலாம்
சிவாயம் அஞ்செழுத்துளே தெளிந்துகொண்ட வான்பொருள்
சிவாயம் அஞ்செழுத்துளே தெளிந்துகொள்ளும் உண்மையே.

Verse 201–250

201. (Deutsch · Umschrift)
பொய்க்குடத்தில் ஐந்தொதுங்கிப் போகம்வீசு மாறுபோல்
இச்சடமும் இந்திரியமும் நீருமேல் அலைந்ததே
அக்குடம் சலத்தைமொண்டு அமர்ந்திருந்த வாறுபோல்
இச்சடம் சிவத்தைமொண்டு உகந்தமர்ந்து இருப்பதே.

202. (Deutsch · Umschrift)
பட்டமும் கயிறுபோல் பறக்கநின்ற சீவனைப்
பட்டறிவினாலே பார்த்துநீ படுமுடிச்சு போடடா;
திட்டவும் படாதடா, சீவனை விடாதடா
கட்டடாநீ சிக்கெனக் களவறிந்த கள்வனை.

203. (Deutsch · Umschrift)
அல்லிறந்து பகலிறந்து அகப்பிரமம் இறந்துபோய்
அண்டரண்ட மும்கடந்த அனேகனேக ரூபமாய்ச்
சொல்லிறந்த மனமிறந்த சுகசொரூப உண்மையைச்
சொல்லியாற என்னில்வேறு துணைவரில்லை ஆனதே.

204. (Deutsch · Umschrift)
ஐயிரண்டு திங்களாய் அடங்கிநின்ற தூமைதான்;
கையிரண்டு காலிரண்டு கண்ணிரண்டும் ஆகியே
மெய்திரண்டு சத்தமாய் விளங்கிரச கந்தமும்
துய்யகாயம் ஆனதும் சொல்லுகின்ற தூமையே.

205. (Deutsch · Umschrift)
அங்கலிங்க பீடமும் அசவைமூன்று எழுத்தினும்
சங்குசக் கரத்திலும் சகல வானத்திலும்
பங்குகொண்ட யோகிகள் பரமவாசல் அஞ்சினும்
சிங்கநாத ஓசையும் சிவாயம்அல்ல தில்லையே.

206. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் என்றுரைக்கும் அன்பர்காள்
அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அல்லகாணும் அப்பொருள்;
அஞ்செழுத்தும் நெஞ்சழுத்து அவ்வெழுத் தறிந்தபின்
அஞ்செழுத்தும் அவ்வின்வண்ணம் ஆனதே சிவாயமே.

207. (Deutsch · Umschrift)
ஆதரித்த மந்திரம் அமைந்தஆக மங்களும்
மாதர்மக்கள் சுற்றமும் மயக்கவந்த நித்திரை
ஏதுபுக் கொளித்ததோ, எங்கும்ஆகி நின்றதோ?
சோதிபுக் கொளித்திடம் சொல்லடா சுவாமியே.

208. (Deutsch · Umschrift)
அக்கரம் அனாதியோ, ஆத்துமா அனாதியோ?
புக்கிருந்த பூதமும் புலன்களும் அனாதியோ?
தக்கமிக்க நூல்களும் சதாசிவம் அனாதியோ?
மிக்கவந்த யோகிகாள், விரைந்துரைக்க வேணுமே.

209. (Deutsch · Umschrift)
ஒன்பதான வாசல்தான் ஒழியுநாள் இருக்கையில்
ஒன்பதாம் ராமராம ராமஎன்னும் நாமமே
வன்மமான பேர்கள்வாக்கில் வந்துநோய் அடைப்பதாம்
அன்பரான பேர்கள்வாக்கில் ஆழ்ந்தமைந்து இருப்பதே.

210. (Deutsch · Umschrift)
அள்ளிநீரை இட்டதேது? அங்கையில் குழைந்ததேது?
மெள்ளவே முணமுணவென்று விளம்புகின்ற மூடர்காள்
கள்ளவேடம் இட்டதேது கண்ணைமூடி விட்டதேது?
மெள்ளவே குருக்களே, விளம்பிடீர் விளம்பிடீர்.

211. (Deutsch · Umschrift)
அன்னைகர்ப்பத் தூமையில் அவதரித்த சுக்கிலம்
முன்னையே தரித்தும் பனித்துளிபோலாகுமே;
உன்னிதொக் குளழலும் தூமையுள்ளுளே அடங்கிடும்
பின்னையே பிறப்பதும் தூமைகாணும் பித்தரே.

212. (Deutsch · Umschrift)
அழுக்கறத் தினங்குளித்து அழுக்கறாத மாந்தரே,
அழுக்கிருந்தது எவ்விடம், அழகில்லாதது எவ்விடம்.
அழுக்கிருந்தது எவ்விடத்து அழுக்கறுக்க வல்லீரேல்
அழுக்கிலாதது சோதியோடு அணுகிவாழ லாகுமே.

213. (Deutsch · Umschrift)
அணுத்திரண்ட கண்டமாய் அனைத்துபல்லி யோனியாய்
மனுப்பிறந்து ஓதிவைத்த நூலிலே மயங்குறீர்
சனிப்பதுஏது; சாவதுஏது; தாபரத்தின் ஊடுபோய்
நினைப்பதுஏது? நிற்பதுஏது; நீர்நினைந்து பாருமே.

214. (Deutsch · Umschrift)
ஆதியாகி அண்டரண்டம் அப்புறத்தும் அப்புறம்
சோதியாகி நின்றிலங்கு சுருதிநாத சோமனை
போதியாமல் தம்முளே பெற்றுணர்ந்த ஞானிகள்,
சாதிபேதம் என்பதொன்று சற்றுமில்லை இல்லையே!

215. (Deutsch · Umschrift)
ஆக்கைமூப்பது இல்லையே ஆதிகா ரணத்திலே
நாக்கைமூக்கையுள் மடித்து நாதநாடி யூடுபோய்
ஏக்கறுத்தி ரெட்டையும் இறுக்கழுத்த வல்லீரேல்
பார்க்கப்பார்க்கத் திக்கெல்லாம் பரப்பிரம்மம் ஆகுமே.

216. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்சும்அஞ்சும் அஞ்சும்அஞ்சும் அல்லல்செய்து நிற்பதும்
அஞ்சும்அஞ்சும் அஞ்சுமே அமர்ந்துளே இருப்பதும்
அஞ்சும்அஞ்சும் அஞ்சுமே ஆதரிக்க வல்லீரேல்
அஞ்சும்அஞ்சும் உம்முளே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

217. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்செழுத்தி னாதியாய் அமர்ந்துநின்றது ஏதடா?
நெஞ்செழுத்தி நின்றுகொண்டு நீசெபிப்பது ஏதடா?
அஞ்செழுத்தின் வாளதால் அறுப்பதாவது ஏதடா?
பிஞ்செழுத்தின் நேர்மைதான் பிரித்துரைக்க வேண்டுமே.

218. (Deutsch · Umschrift)
உயிரிருந்தது எவ்விடம்? உடம்பெடுப்பு தன்முனம்?
உயிரதாவது ஏதடா? உடம்பதாவது ஏதடா?
உயிரையும் உடம்பையும் ஒன்றுவிப்பது ஏதடா?
உயிரினால் உடம்பெடுத்த உண்மைஞானி சொல்லடா.

219. (Deutsch · Umschrift)
சுழித்தவோர் எழுத்தையும் சொன்முகத்து இருத்தியே
துன்ப்இன்ப முங்கடந்து செல்லுமூல நாடிகள்
அழுத்தமான அக்கரம் அங்கியுள் எழுப்பியே
ஆறுபங்க யம்கலந்து அப்புறத் தலத்துளே.

220. (Deutsch · Umschrift)
உருத்தரிப்ப தற்குமுன் உயிர்புகுந்த நாதமும்
கருத்தரிப்ப தற்குமுன் காயம் என்ன சோணிதம்
அருள்தரிப்ப தற்குமுன் அறிவுமூலா தாரமாம்
குறித்தறிந்து கொள்ளுவீர் குணங்கெடும் குருக்களே.

221. (Deutsch · Umschrift)
எங்கும்உள்ள ஈசனார் எம்முடல் புகுந்தபின்
பங்குகூறு போடுவார், பாடுசென்று அணுகிலார்
எங்கள்தெய்வம் உங்கள்தெய்வம் என்றிரண்டு பேதமோ?
உங்கள்பேதம் அன்றியே உண்மைஇரண்டு இல்லையே?

222. (Deutsch · Umschrift)
அரியுமாகி அயனுமாகி அண்டமெங்கும் ஒன்றதாய்ப்
பெரியதாகி உலகுதன்னில் நின்றபாதம் ஒன்றலோ
விரிவதென்று வேறுசெய்த வேடமிட்ட மூடரே,
அறிவினோடு பாரும்இங்கும் அங்கும் ஒன்றதே.

223. (Deutsch · Umschrift)
வெந்தநீறு மெய்க்கணிந்து வேடமும் தரிக்கிறீர்
சிந்தையுள் நினைந்துமே தினம்செபிக்கு மந்திரம்
முந்துமந்தி ரத்திலோ, மூலமந்திரத்திலோ,
எந்தமந்தி ரத்திலோ ஈசன்வந்து இயங்குமே?

224. (Deutsch · Umschrift)
அகாரகார ணத்திலே அனேகனேக ரூபமாய்
உகாரகார ணத்திலே உருத்தரித்து நின்றனன்
மகாரகார ணத்திலே மயங்குகின்ற வையகம்
சிகாரகார ணத்திலே தெளிந்ததே சிவாயமே.

225. (Deutsch · Umschrift)
அவ்வெழுத்தில் உவ்வுவந்து அகாரமும் சனித்ததோ?
உவ்வெழுத்து மவ்வெழுத்தும் ஒன்றைஒன்றி நின்றதோ!
செவ்வைஒத்து நின்றலோ சிவபதங்கள் சேரினும்
மிவ்வையொத்த ஞானிகாள், விரித்துரைக்க வேணுமே.

226. (Deutsch · Umschrift)
ஆதியான அஞ்சிலும் அனாதியான நாலிலும்
சோதியான மூன்றிலும் சொரூபம்அற்ற ரெண்டிலும்
நீதியான தொன்றிலே நிறைந்துநின்ற வத்துவை
ஆதியான தொன்றுமே அற்றதஞ் செழுத்துமே.

227. (Deutsch · Umschrift)
வானிலாதது ஒன்றுமில்லை வானுமில்லை வானிடில்
ஊனிலாதது ஒன்றுமில்லை ஊனுமில்லை ஊனிடில்
நானிலாதது ஒன்றுமில்லை நானுமில்லை நண்ணிடில்
தானிலாதது ஒன்றுமில்லை தயங்கி ஆடுகின்றதே!

228. (Deutsch · Umschrift)
சுழித்ததோர் எழுத்தைஉன்னி சொல்லுமுகத்து இருத்தியே
துன்ப்இன்ப முங்கடந்து சொல்லும்நாடி யூடுபோய்
அழுத்தமான அக்கிரத்தின் அங்கியை எழுப்பியே
ஆறுபங்க யம்கடந்து அப்புறத்து வெளியிலே.

229. (Deutsch · Umschrift)
விழுத்தகண் குவித்தபோ தடைந்துபோய் எழுத்தெலாம்
விளைந்துவிட்ட இந்திரசால வீடதான வெளியிலே
அழுத்தினாலு மதிமயங்கி அனுபவிக்கும் வேளையில்
அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை ஆனதே.

230. (Deutsch · Umschrift)
நல்லமஞ் சனங்கள்தேடி நாடிநாடி ஓடுறீர்
நல்லமஞ் சனங்களுண்டு நாதன்உண்டு நம்முளே
எல்லைமஞ் சனங்கள்தேடி ஏகபூசை பண்ணினால்
தில்லைமேவும் சீவனும் சிவபதத்துள் ஆடுமே.

231. (Deutsch · Umschrift)
உயிர்அகத்தில் நின்றிடும் உடம்பெடுத்த தற்குமுன்
உயிர்அகாரம் ஆயிடும் உடல்உகாரம் ஆயிடும்
உயிரையும் உடம்பையும் ஒன்றுவிப்பது அச்சிவம்
உயிரினால் உடம்புதான் எடுத்தவாறு உரைக்கினேன்.

232. (Deutsch · Umschrift)
அண்டம்ஏழும் உழலவே அனந்தயோனி உழலவே
பண்டைமால், அயனுடன் பரந்துநின்று உழலவே
எண்திசை கடந்துநின்ற இருண்டசத்தி உழலவே
அண்டரண்டம் ஒன்றதாய் ஆதிநட்டம் ஆடுமே.

233. (Deutsch · Umschrift)
உருவநீர் உறுப்புகொண்டு உருத்தரித்து வைத்திடும்
பெரியபாதை பேசுமோ பிசாசைஒத்த மூடரே,
கரியமாலம் அயனுமாக காணொணாத கடவுளை
உரிமையாக உம்முளே உணர்ந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

234. (Deutsch · Umschrift)
பண்ணிவைத்த கல்லையும் பழம்பொருள் அதென்றுநீர்
எண்ணமுற்றும் என்னபேர் உரைக்கிறீர்கள் ஏழைகாள்
பண்ணவும் படைக்கவும் படைத்துவைத்து அளிக்கவும்
ஒண்ணுமாகி உலகளித்த ஒன்றைநெஞ்சில் உண்ணுமே.

235. (Deutsch · Umschrift)
நாலதான போனியும் நவின்றவிந்தும் ஒன்றதாய்
ஆலதான வித்துளே அமர்ந்தொடுங்கு மாறுபோல்
சூலதான உற்பனம் சொல்வதான மந்திரம்
மேலதான ஞானிகாள் விரித்துரைக்க வேணுமே.

236. (Deutsch · Umschrift)
அருவமாய் இருந்தபோது அன்னைஅங்கு அறிந்திலை
உருவமாய் இருந்தபோது உன்னைநான் அறிந்தனன்
குருவினான் தெளிந்துகொண்டு கோதிலாத ஞானமாம்
பருவமான போதலோ பரப்பிரமம் ஆனதே.

237. (Deutsch · Umschrift)
பிறப்பதும் இறப்பதும் பிறந்திடாது இருப்பதும்
மறப்பதும் நினைப்பதும் மறைந்ததைத் தெளிந்ததும்
துறப்பதும் கொடுப்பதும் சுகித்துவாரி உண்பதும்
பிறப்பதும் இறப்பதும் பிறந்தவீடு அடங்குமே.

238. (Deutsch · Umschrift)
கண்ணிலே இருப்பனே கருங்கடல் கடைந்தமால்
விண்ணிலே இருப்பனே மேவிஅங்கு நிற்பனே
தன்னுளே இருப்பனே தராதலம் படைத்தவன்
என்னுளே இருப்பனே எங்குமாகி நிற்பனே.

239. (Deutsch · Umschrift)
ஆடுநாடு தேடினும் ஆனைசேனை தேடினும்
கோடிவாசி தேடினும் குறுக்கேவந்து நிற்குமோ?
ஓடிஇட்ட பிச்சையும் உகந்துசெய்த தர்மமும்
சாடிவிட்ட குதிரைபோல் தர்மம்வந்து நிற்குமே.

240. (Deutsch · Umschrift)
எள்இரும்பு கம்பளி இடும்பருத்தி வெண்கலம்
அள்ளிஉண்ட நாதனுக்கோர் ஆடைமாடை வத்திரம்
உள்ளிருக்கும் வேதியர்க்கு உற்றதானம் ஈதிரால்
மெள்ளவந்து நோய் அனைத்தும் மீண்டிடும் சிவாயமே.

241. (Deutsch · Umschrift)
ஊரிலுள்ள மனிதர்காள் ஒருமனதாய்க் கூடியே
தேரிலே வடத்தைவிட்டு செம்பைவைத்து இழுக்கிறீர்
ஆரினாலும் அறியொணாத ஆதிசித்த நாதரை
போரிலான மனிதர்பண்ணும் புரளிபாரும் பாருமே.

242. (Deutsch · Umschrift)
மருள்புகுந்த சிந்தையால் மயங்குகின்ற மாந்தரே
குருக்கொடுத்த மந்திரம் கொண்டுநீந்த வல்லீரேல்
குருக்கொடுத்த தொண்டரும் முகனொடித்த பிள்ளையும்
பருத்திபட்ட பன்னிரண்டு பாடுதான் படுவரே.

243. (Deutsch · Umschrift)
அன்னைகர்ப்ப அறைஅதற்குள் அங்கியின்பிர காசமாய்
அந்தறைக்குள் வந்திருந்து அரியவந்து ரூபமாய்
தன்னைஒத்து நின்றபோது தடையறுத்து வெளியதாய்
தங்கநற் பெருமைதந்து தலைவனாய் வளர்ந்ததே.

244. (Deutsch · Umschrift)
உன்னையற்ப நேரமும் மறந்திருக்க லாகுமோ
உள்ளமீது உறைந்தெனை மறைப்பிலாத சோதியைப்
பொன்னவென்ற பேரொளிப் பொருவில்லாத ஈசனே
பொன்னடிப் பிறப்பில்லாமை என்றுநல்க வேணுமே.

245. (Deutsch · Umschrift)
பிடித்ததண்டும் உம்மதோ பிரமமான பித்தர்காள்
தடித்தகோலம் அத்தைவிட்டு சாதிபேதங் கொண்மினோ,
வடித்திருந்த தோர்சிவத்தை வாய்மைகூற வல்லீரேல்
திடுக்கமுற்ற ஈசனைச் சென்றுகூட லாகுமே.

246. (Deutsch · Umschrift)
சத்திநீ தயவுநீ தயங்குசங்கின் ஓசைநீ
சித்திநீ சிவனும்நீ சிவாயமாம் எழுத்துநீ
முத்திநீ முதலும்நீ மூவரான தேவர்நீ
அத்திபூரம் உம்முளே அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

247. (Deutsch · Umschrift)
சட்டையிட்டு மணிதுலங்கும் சாத்திரச் சழக்கரே
பொத்தகத்தை மெத்தவைத்துப் போதமோதும் பொய்யரே
நிட்டைஏது ஞானமேது? நீரிருந்த அட்சரம்
பட்டைஏது? சொல்லீரே பாதகக் கபடரே?

248. (Deutsch · Umschrift)
உண்மையான சுக்கிலம் உபாயமாய் இருந்ததும்
வெண்மையாகி நீரிலே விரைந்துநீர தானதும்
தண்மையான காயமே தரித்துஉருவம் ஆனதும்
தெண்மையான ஞானிகாள் தெளிந்துரைக்க வேணுமே.

249. (Deutsch · Umschrift)
வஞ்சகப் பிறவியை மனத்துளே விரும்பியே
அஞ்செழுத்தின் உண்மையை அறிகிலாத மாந்தர்காள்
வஞ்சகப் பிறவியை வதைத்திடவும் வல்லீரேல்
அஞ்செழுத்தின் உண்மையை அறிந்துகொள்ள லாகுமே.

250. (Deutsch · Umschrift)
காயிலாத சோலையில் கனியுகந்த வண்டுகள்
ஈயிலாத தேனையுண்டு இராப்பகல் உறங்குறீர்
பாயிலாத கப்பலேறி அக்கரைப் படுமுனே
வாயினால் உரைப்பதாகு மோமவுன ஞானமே.

Verse 251–300

251. (Deutsch · Umschrift)
பேய்கள்பேய்கள் என்கிறீர் பிதற்குகின்ற பேயர்காள்,
பேய்கள்பூசை கொள்ளுமோ பிடாரிபூசை கொள்ளுமோ
ஆதிபூசை கொள்ளுமோ அனாதி பூசை கொள்ளுமோ
காயமான பேயலோ கணக்கறிந்து கொண்டதே.

252. (Deutsch · Umschrift)
மூலமண்ட லத்திலே முச்சதுரம் ஆதியாய்
நாலுவாசல் எம்பிரான் நடுஉதித்த மந்திரம்
கோலிஎட்டு இதழுமாய் குளிர்ந்தலர்ந்த தீட்டமாய்
மேலும்வேறு காண்கிலேன் விளைந்ததே சிவாயமே.

253. (Deutsch · Umschrift)
ஆதிநாடி நாடிஓடிக் காலைமாலை நீரிலே
சோதிமூல மானநாடி சொல்லிறந்த தூவெளி
ஆதிகூடி நெற்பறித்தது அகாரமாதி ஆகமம்
பேதபேதம் ஆகியே பிறந்துடல் இறந்ததே.

254. (Deutsch · Umschrift)
பாங்கினோடு இருந்துகொண்டு பரமன்அஞ் செழுத்துளே
ஓங்கிநாடி மேல்இருந்து உச்சரித்த மந்திரம்
மூங்கில்வெட்டி நார்உரித்து முச்சில்செய் விதத்தினில்
ஆய்ந்தநூலில் தோன்றுமே அரிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

255. (Deutsch · Umschrift)
புண்டரீக மத்தியில் உதித்தெழந்த சோதியை
மண்டலங்கள் மூன்றினோடு மன்னுகின்ற மாயனை
அண்டரண்டம் ஊடறுத்து அறிந்துணர வல்லீரேல்
கண்டகோயில் தெய்வம்என்று கையெடுப்ப தில்லையே.

256. (Deutsch · Umschrift)
அம்பலங்கள் சந்தியில் ஆடுகின்ற வம்பனே
அன்பனுக்குள் அன்பனாய் நிற்பதுஆதி வீரனே
அன்பருக்குள் அன்பராய் நின்றஆதி நாதனே
உம்பருக்கு உண்மையாய் நின்றஉண்மை உண்மையே.

257. (Deutsch · Umschrift)
அண்ணலாவது ஏதடா? அறிந்துரைத்த மந்திரம்
தண்ணலாக வந்தவன் சகலபுராணம் கற்றவன்
கண்ணனாக வந்ததன் காரணத் துதித்தவன்
ஒண்ணதாவது ஏதடா? உண்மையான மந்திரம்?

258. (Deutsch · Umschrift)
உள்ளதோ புறம்பதோ உயிர்ஒடுங்கி நின்றிடம்
மெள்ளவந்து கிட்டிநீர் வினவவேணும் என்கிறீர்?
உள்ளதும் புறம்பதும் ஒத்தபோது நாதமாம்
கள்ளவாச லைத்திறந்து காணவேணும் மந்திரம்.

259. (Deutsch · Umschrift)
ஆரலைந்து பூதமாய் அளவிடாத யோனியும்
பாரமான தேவரும் பழுதிலாத பாசமும்
ஓரொணாத அண்டமும் உலோகலோக லோகமும்
சேரவெந்து போயிருந்த தேகம்ஏது செப்புமே?

260. (Deutsch · Umschrift)
என்னகத்துள் என்னைநான் எங்குநாடி ஓடினேன்?
என்னகத்துள் என்னைநான் அறிந்திலாத தாகையால்
என்னகத்துள் என்னைநான் அறிந்துமே தெரிந்தபின்
என்னகத்துள் என்னைஅன்றி யாதுமொன்று மில்லையே.

261. (Deutsch · Umschrift)
விண்ணினின்று மின்னெழுந்து மின்னொடுங்கு மாறுபோல்
என்னுள்நின்றும் எண்ணும்ஈசன் என்னகத்திருக் கையால்
கண்ணினின்று கண்ணில்தோன்றும் கண்ணிறி விலாமையால்
என்னுள்நின்ற என்னையும் யானறிந்தது இல்லையே.

262. (Deutsch · Umschrift)
அடக்கினும் அடக்கொணாத அம்பலத்தின் ஊடுபோய்
அடக்கினும் அடக்கொணாத அன்பிருக்கும் என்னுளே
கிடக்கினும் இருக்கினும் கிலேசம்வந்து இருக்கினும்
நடக்கினும் இடைவிடாத நாதசங் கொலிக்குமே.

263. (Deutsch · Umschrift)
மட்டுலாவு தண்துழாய் அலங்கலாய் புனற்கழல்
வீட்டுவீழில் தாகபோக விண்ணில்மண்ணில் வெளியினும்
எட்டினோடு இரண்டினும் இதத்தினால் மனந்தனைக்
கட்டிவீடி லாதுவைத்த காதலின்பம் ஆகுமே.

264. (Deutsch · Umschrift)
ஏகமுத்தி மூன்றுமுத்தி நாலுமுத்தி நன்மைசேர்
போகமுற்றி புண்ணியத்தில் முத்திஅன்றி முத்தியாய்
நாகமுற்றி சயனமாய் நலங்கடல் கடந்ததீ
யாகமுற்றி ஆகிநின்ற தென்கொலாதி தேவனே.

265. (Deutsch · Umschrift)
மூன்றுமுப்பது ஆறினோடு மூன்றுமூன்று மாயமாய்
மூன்றுமுத்தி ஆகிமூன்று மூன்றுமூன்று மூன்றுமாய்த்
தோன்றுசோதி மூன்றுதாய் துலக்கமில் விளக்கதாய்
ஏன்றெனாவின் உள்புகுந்த தென்கோலோ நம்ஈசனே.

266. (Deutsch · Umschrift)
ஐந்தும் ஐந்தும் ஐந்துமாய் அல்லவற்றுள் ஆயுமாய்
ஐந்துமூன்றும் ஒன்றுமாகி நின்றஆதி தேவனே
ஐந்தும்ஐந்தும் ஐந்துமாய் அமைந்தனைத்து நின்றநீ
ஐந்தும்ஐந்தும் ஆயநின்னை யாவர்காண வல்லரே.

267. (Deutsch · Umschrift)
ஆறும்ஆறும் ஆறுமாய் ஓர்ஐந்தும்ஐந்தும் ஐந்துமாய்
ஏறுசீர் இரண்டுமூன்றும் ஏழும்ஆறும் எட்டுமாய்
வேறுவேறு ஞானமாகி மெய்யினோடு பொய்யுமாய்
ஊறும்ஓசை யாய்அமர்ந்த மாயமாம் மாயனே.

268. (Deutsch · Umschrift)
எட்டும்எட்டும் எட்டுமாய் ஓர்ஏழும் ஏழுமாய்
எட்டும் ஒன்றும் மூன்றுமாகி நின்றஆதி தேவனே
எட்டுமாய பாதமோடு இறைஞ்சி நின்றவண்ணமே
எட்டெழுத்தும் ஓதுவார்கள் அல்லல்நீங்கி நிற்பரே.

269. (Deutsch · Umschrift)
பத்தினோடு பத்துமாய் ஓர்ஏழினோடு ஒன்பதாய்
பத்துநாற் திசைக்குள்நின்ற நாடுபெற்ற நன்மையால்
பத்துமாய கொத்தமோடும் அத்தலமிக் காதிமால்
பத்தர்கட் கலாதுமுத்தி முத்திமுத்தி யாகுமே.

270. (Deutsch · Umschrift)
வாசியாகி நேசம்ஒன்றி வந்தெதிர்த்த தென்னுக
நேசமாக நாளுலாவ நன்மைசேர் பாவங்களில்
வீசிமேல் நிமிர்ந்ததோளி யில்லையாக்கி னாய்கழல்
ஆசையாய் மறக்கலாது அமரர்ஆகல் ஆகுமே.

271. (Deutsch · Umschrift)
எளியதாக காயமீதில் எம்பிரான் இருப்பிடம்
அளிவுறாது நின்றதே அகாரமும் உகாரமும்
கொளுகையான சோதியும் குலாவிநின்றது அவ்விடம்
வெளியதாகும் ஒன்றிலே விளைந்ததே சிவாயமே.

272. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் என்றுரைக்கும் அன்பர்காள்
அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அல்லகாணும் அப்பொருள்
அஞ்செழுத்தை நெஞ்சழுத்தி அவ்வெழுத்தை அறிந்தபின்
அஞ்செழுத்தும் மூன்றெழுத்தும் அவ்வுமாம் சிவாயமே.

273. (Deutsch · Umschrift)
பொய்யுரைக்க போகமென்று பொய்யருக் கிருக்கையால்
மெய்யுரைக்க வேண்டுதில்லை மெய்யர்மெய்க் கிலாமையால்
வையகத்தில் உண்மைதன்னை வாய்திறக்க அஞ்சினேன்
நையவைத்தது என்கொலோ நமசிவாய நாதனே!

274. (Deutsch · Umschrift)
ஒன்றைஒன்று கொன்றுகூட உணவுசெய்து இருக்கினும்
மன்றினூடு பொய்களவு மாறுவேறு செய்யினும்
பன்றிதேடும் ஈசனைப் பரிந்துகூட வல்லீரேல்
அன்றுதேவர் உம்முளே அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

275. (Deutsch · Umschrift)
மச்சகத் துளேஇவர்ந்து மாயைபேசும் வாயூவை
அச்சகத்துளே இருந்து அறிவுணர்த்திக் கொள்விரேல்
இச்சைஅற்ற எம்பிரான் எங்கும்ஆகி நிற்பனே
அச்சகத் துளேயிருந்து அறுவுணர்த்திக் கொண்டபின்.

276. (Deutsch · Umschrift)
வயலிலே முலைத்தநெல் களையதான வாறுபோல்
உலகினோரும் உண்மைகூறில் உய்யுமாறது எங்ஙனே
விரகிலே முளைத்தெழுந்த மெய்யலாது பொய்யதாய்
நரகிலே பிறந்திருந்து நாடுபட்ட பாடதே.

277. (Deutsch · Umschrift)
ஆடுகின்ற எம்பிரானை அங்குமிங்கும் என்றுநீர்
தேடுகின்ற பாவிகாள், தெளிந்தஒன்றை ஓர்கிலீர்;
காடுநாடு வீடுவீண் கலந்துநின்ற கள்வனை
நாடிஓடி உம்முளே நயந்துணர்ந்து பாருமே.

278. (Deutsch · Umschrift)
ஆடுகின்ற அண்டர்கூடும் அப்புறம திப்புறம்
தேடுநாலு வேதமும் தேவரான மூவரும்
நீடுவாழி பூதமும் நின்பதோர் நிலைகளும்
ஆடுவாழின் ஒழியலா தனைத்துமில்லை இல்லையே.

279. (Deutsch · Umschrift)
ஆவதும் பரத்துளே அழிவதும் பரத்துளே
போவதும் பரத்துளே புகுவதும் பரத்துளே
தேவரும் பரத்துளே திசைகளும் பரத்துளே
யாவரும் பரத்துளே யானும் அப்பரத்துளே.

280. (Deutsch · Umschrift)
ஏழுபார் எழுகடல் இடங்கள்எட்டு வெற்புடன்
சூழுவான் கிரிகடந்து சொல்லும் ஏழுலகமும்
ஆழிமால் விசும்புகொள் பிரமாண்டரண்ட அண்டமும்
ஊழியான் ஒளிக்குளே உதித்துடன் ஒடுங்குமே.

281. (Deutsch · Umschrift)
கயத்துநீர் இறைக்குறீர் கைகள்சோர்ந்து நிற்பதேன்?
மனத்துள்ஈரம் ஒன்றிலாத மதிஇலாத மாந்தர்காள்;
மனத்துள்ஈரம் கொண்டுநீர் அழுக்கறுக்க வல்லீரேல்
நினைத்திருந்த சோதியும் நீயும்நானும் ஒன்றலோ?

282. (Deutsch · Umschrift)
நீரிலே பிறந்திருந்து நீர்சடங்கு செய்கிறீர்
ஆரைஉன்னி நீரெலாம் அவத்திலே இறைக்கிறீர்
வேரைஉன்னி வித்தைஉன்னி வித்திலே முளைத்தெழும்
சீரைஉன்ன வல்லீரேல் சிவபதம் அடைவிரே.

283. (Deutsch · Umschrift)
பத்தொடொத்த வாசலில் பரந்துமூல வக்கரம்
முத்திசித்தி தொந்தமென்று இயங்குகின்ற மூலமே
மத்தசித்த ஐம்புலன் மாகரமான கூத்தையே
அத்தியூரர் தம்முளே அமைந்ததே சிவாயமே.

284. (Deutsch · Umschrift)
அணுவினோடும் அண்டமாய் அளவிடாத சோதியைக்
குணமதாகி உம்முளே குறித்திருக்கில் முத்தியாம்
முணமுணென்று உம்முளே விரலைஒன்றி மீளவும்
தினந்தினம் மயக்குவீர் செம்புபூசை பண்ணியே.

285. (Deutsch · Umschrift)
மூலமான அக்கரம் முகப்பதற்கு முன்னெலாம்
மூடமாக மூடுகின்ற மூடமேது *முடரே
காலனான அஞ்சுபூதம் அஞ்சிலே ஒடுங்கினால்
ஆலயோடு கூடுமோ அனாதியோடு கூடுமோ?

286. (Deutsch · Umschrift)
முச்சதுர மூலமாகி முடிவுமாகி ஏகமாய்
அச்சதுரம் ஆகியே அடங்கியோர் எழுத்துமாய்
மெய்ச்சதுர மெய்யுளே விளங்குஞான தீபமாய்
உச்சரிக்கும் மந்திரத்தின் உண்மையே சிவாயமே.

287. (Deutsch · Umschrift)
வண்டுலங்கள் போலும்நீர் மனத்துமாசு அறுக்கிலீர்
குண்டலங்கள் போலுநீர் குளத்திலே முழுகுறீர்
பண்டும் உங்கள் நான்முகன் பறந்துதேடி காண்கிலான்,
கண்டிருக்கும் உம்முளே கலந்திருப்பர் காணுமே.

288. (Deutsch · Umschrift)
நின்றதன்று இருந்ததன்று நேரிதன்று கூறிதன்று
பந்தமன்று வீடுமன்று பாவகங்கள் அற்றது.
கெந்தமன்று கேள்வியன்று கேடிலாத வானிலே
அந்தமின்றி நின்றதொன்றை எங்ஙனே உரைப்பதே.

289. (Deutsch · Umschrift)
பொருந்துநீரும் உம்முளே புகுந்துநின்ற காரணம்
எருதிரண்டு கன்றைஈன்ற ஏகமொன்றை ஓர்கிலிர்
அருகிருந்து சாவுகின்ற ஆவையும் அறிந்திலீர்
குருவிருந்து உலாவுகின்ற கோலம்என்ன கோலமே?

290. (Deutsch · Umschrift)
அம்பரத்துள் ஆடுகின்ற அஞ்செழுத்து நீயலோ?
சிம்புகளாய்ப் பரந்துநின்ற சிற்பரமும் நீயலோ?
எம்பிரானும் எவ்வுயிர்க்கும் ஏகபோகம் ஆதலால்
எம்பிரானும் நானுமாய் இருந்ததே சிவாயமே.

291. (Deutsch · Umschrift)
ஈரொளிய திங்களே இயங்கிநின்றது தற்பரம்
ஏரொளீய திங்களே அஃது யாவரும் அறிகிலீர்
காரொளிப் படலமும் கடந்துபோன தற்பரம்
தாரொளிப் பெரும்பதம் ஏகநாத பாதமே.

292. (Deutsch · Umschrift)
கொள்ளொணாது மெல்லொணாது கோதாறக் குதட்டடா
தள்ளொணாது அணுகொணாது ஆகலான் மனத்துளே
தெள்ளொணாது தெளியொணாது சிற்பரத்தின் உட்பயன்
விள்ளொணாது பொருளைநான் விளம்புமாறது எங்ஙனே?

293. (Deutsch · Umschrift)
வாக்கினால் மனத்தினால் மதித்தகார ணத்தினால்
நோக்கொணாத நோக்கையுன்னி நோக்கையாவர் நோக்குவார்
நோக்கொணாத நோக்குவந்து நோக்கநோக்க நோக்கிடில்
நோக்கொணாத நோக்குவந்து நோக்கைஎங்கண் நோக்குமே.

294. (Deutsch · Umschrift)
உள்ளினும் புறம்பினும் உலகமெங்கணும் பரந்து
எள்ளில்எண்ணெய் போலநின்று இயங்குகின்ற எம்பிரான்
மெள்ளவந்து என்னுட்புகுந்து மெய்த்தவம் புரிந்தபின்
வள்ளலென்ன வள்ளலுக்கு வண்ணமென்ன வண்ணமே?

295. (Deutsch · Umschrift)
வேதமொன்று கண்டிலேன் வெம்பிறப்பு இலாமையால்
போதம்நின்ற வடிவதாய்ப் புவனமெங்கும் ஆயினாய்,
சோதியுள் ஒளியுமாய்த் துரியமோடு அதீதமாய்
ஆதிமூலம் ஆதியாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

296. (Deutsch · Umschrift)
சாண்இரு மடங்கினால் சரிந்தகொண்டை தன்னுளே
பேணிஅப் பதிக்குளே பிறந்திறந்து உழலுவீர்,
தோணியான ஐவரைத் துறந்தறுக்க வல்லீரேல்
காணிகண்டு கோடியாய்க் கலந்ததே சிவாயமே.

297. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்சுகோடி மந்திரம் அஞ்சுளே அடங்கினால்
நெஞ்சுகூற உம்முளே நினைப்பதோர் எழுத்துளே
அஞ்சுநாலு மூன்றதாகி உம்முளே அடங்கினால்
அஞ்சும்ஓர் எழுத்ததாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

298. (Deutsch · Umschrift)
அக்கரந்த அக்கரத்தில் உட்கரந்த அக்கரம்
சக்கரத்து சிவ்வைருண்டு சம்புளத் திருந்ததும்
எள்கரந்த எண்ணெய்போல் எவ்வெழுத்தும் எம்பிரான்
உள்கரந்து நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே.

299. (Deutsch · Umschrift)
ஆகமத்தின் உட்பொருள் அகண்டமூலம் ஆதலால்
தாகபோக மின்றியே தரித்ததற் பரமும்நீ
ஏகபாதம் வைத்தனை உணர்த்தும் அஞ்செழுத்துளே
ஏகபோகம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே.

300. (Deutsch · Umschrift)
மூலவாசல் மீதுளேஓர் முச்சரம் ஆகியே
நாலுவாசல் எண்விரல் நடுஉதித்த மந்திரம்
கோலம்ஒன்றும் அஞ்சுமாகும் இங்கலைந்து நின்றநீ
வேறுவேறு கண்டிலேன் விளைந்ததே சிவாயமே.

Verse 301–350

301. (Deutsch · Umschrift)
சுக்கிலத் தடியுளே சுழித்ததோர் எழுத்துளே
அக்கரத் தடியுளே அமர்ந்தஆதி சோதிநீ
உக்கரத் தடியுளே உணர்ந்த அஞ்செழுத்துளே
அக்கரம் அதாகியே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

302. (Deutsch · Umschrift)
குண்டலத்து ளேயுளே அறுத்தகத்து நாயகன்
கண்டவந்த மண்டலம் கருத்தழித்த கூத்தனை
விண்டலர்ந்த சந்திரன் விளங்குகின்ற மெய்ப்பொருள்
கண்டுகொண்ட மண்டலம் சிவாயமல்லது இல்லையே.

303. (Deutsch · Umschrift)
சுற்றும்ஐந்து கூடமொன்று சொல்லிறந்த தோர்வெளி
சத்தியும் சிவனுமாக நின்றதன்மை ஓர்கிலீர்
சத்தியாவு தும்முடல், தயங்குசீவ னுட்சிவம்
பித்தர்காள் அறிந்திலீர் பிரான்இருந்த கோலமே.

304. (Deutsch · Umschrift)
மூலம்என்ற மந்திரம் முளைத்த அஞ்செழுத்துளே
நாலுவேதம் நாவுளே நவின்றஞான மெய்யுளே
ஆலம்உண்ட கண்டனும் அரிஅயனும் ஆதலால்
ஓலம்என்ற மந்திரம் சிவாயமல்லது இல்லையே.

305. (Deutsch · Umschrift)
தத்துவங்கள் என்றுநீர் தமைக்கடிந்து போவீர்காள்
தத்துவம் சிவமதாகில் தற்பரமும் நீரல்லோ?
முத்திசீவன் நாதமே மூலபாதம் வைத்தப்பின்
அத்தனாரும் உம்முளே அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

306. (Deutsch · Umschrift)
மூன்றுபத்து மூன்றையும் மூன்றுசொன்ன மூலனே
தோன்றுசேர ஞானிகாள் துய்யபாதம் என்தலை
என்றுவைத்த வைத்தபின் இயல்பும் அஞ்செழுத்தையும்
தோன்றஓத வல்லீரேல் துய்யசோதி காணுமே.

307. (Deutsch · Umschrift)
உம்பர் வானகத்தினும் உலகபாரம் ஏழினும்
நம்பர்நாடு தன்னிலும் நாவலென்ற தீவினும்
செம்பொன் மாடம் மல்குதில்லை அம்பலத்துள் ஆடுவான்
எம்பிரான் அலாதுதெய்வம் இல்லைஇல்லை இல்லையே.

308. (Deutsch · Umschrift)
பூவலாய் ஐந்துமாய் புனலில்நின்ற நான்குமாய்
தீயிலாய மூன்றுமாய்ச் சிறந்தகால் இரண்டுமாய்
வேயிலாய தொன்றுமாய் வேறுவேறு தன்மையாய்
நீயலாமல் நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லரே?

309. (Deutsch · Umschrift)
அந்தரத்தில் ஒன்றுமாய் அசைவுகால் இரண்டுமாய்
செந்தழலில் மூன்றுமாய்ச் சிறந்தஅப்பு நான்குமாய்
ஐந்துபாரில் ஐந்துமாய் அமர்ந்திருந்த நாதனைச்
சிந்ததையில் தெளிந்தமாயை யாவர்காண வல்லரே.

310. (Deutsch · Umschrift)
மனவிகாரம் அற்றுநீர் மதித்திருக்க வல்லீரேல்
நினைவிலாத மணிவிளக்கு நித்தமாகி நின்றிடும்;
அனைவர் ஓதும் வேதமும் அகம்பிதற்ற வேணுமேல்
கனவுகண்டது உண்மைநீர் தெளிந்ததே சிவாயமே.

311. (Deutsch · Umschrift)
இட்டகுண்டம் ஏதடா? இருக்கு வேதம் ஏதடா?
சுட்டமண் கலத்திலே சுற்றுநூல்கள் ஏதடா?
முட்டிநின்ற தூணிலே முளைத்தெழுந்த சோதியைப்
பற்றிநின்றது ஏதடா பட்டநாத பட்டரே.

312. (Deutsch · Umschrift)
நீரிலே முளைத்தெழுந்த தாமரையின் ஓரிலை
நீரினோடு கூடிநின்றும் நீரிலாத வாறுபோல்
பாரிலே முளைத்தெழுந்த பண்டிதப் பராபரம்
பாரினோடு கூடிநின்ற பண்புகண்டு இருப்பீரே.

313. (Deutsch · Umschrift)
உறக்கிலென், விழிக்கிலென், உணர்வுசென்று ஒடுங்கிலென்
சிறந்த ஐம்புலன்களும் திசைத்திசைகள் ஒன்றிலென்?
புறமும்உள்ளும் எங்ஙனம் பொருந்திருந்த தேகமாய்
நிறைந்திருந்த ஞானிகாள் நினைப்பது ஏதும் இல்லையே.

314. (Deutsch · Umschrift)
ஓதுவார்கள் ஓதுகின்ற ஓர்எழுத்தும் ஒன்றதே
வேதம் என்ற தேகமாய் விளம்புகின்றது அன்றிது,
நாதம்ஒன்று நான்முகன் மாலும்நானும் ஒன்றதே!
ஏதுமின்றி நின்றதொன்றை யான்உணர்ந்த நேர்மையே

315. (Deutsch · Umschrift)
பொங்கியே தரித்தஅச்சுப் புண்டரீக வெளியிலே
தங்கியே தரித்தபோது தாதுமா துளையதாம்
அங்கியுள் சரித்தபோது வடிவுகள் ஒளியுமாய்க்
கொம்புமேல் வடிவுகொண்டு குருஇருந்த கோலமே.

316. (Deutsch · Umschrift)
மண்ணுளோரும் விண்ணுளோரும் வந்தவாறது எங்கெனில்
மண்ணினோடு சோதிபோல் கலந்தநாத விந்துவும்
அண்ணலோடு சத்தியும் அஞ்சுபஞ்சு பூதமும்
மண்ணினோடு கொடுத்தழிப் பாரொடேழும் இன்றுமே.

317. (Deutsch · Umschrift)
ஒடுக்குகின்ற சோதியும் உந்திநின்ற ஒருவனும்
நடுத்தலத்தில் ஒருவனும் நடந்துகாலில் ஏறியே
விடுத்துநின்ற இருவரோடு மெய்யினோடு பொய்யுமாய்
அடுத்துநின்ற அறிமினோ அனாதிநின்ற ஆதியே.

318. (Deutsch · Umschrift)
உதித்தமந் திரத்தினும் ஒடுங்கும் அக்கரத்தினும்
மதித்தமண் டலத்தினும் மறைந்துநின்ற சோதிநீ,
மதித்தமண் டலத்துளே மரித்துநீ இருந்தபின்
சிரித்தமண் டலத்துளே சிறந்ததே சிவாயமே.

319. (Deutsch · Umschrift)
திருத்திவைத்த சற்குருவைச் சீர்பெற வணங்கிலீர்
குருக்கொடுக்கும் பித்தரே கொண்டுநீந்த வல்லீரோ?
குருக்கொடுக்கும் பித்தரும் குருக்கொள்வந்த சீடனும்
பருத்திபட்ட பாடுதான் பன்னிரண்டும் பட்டதே.

320. (Deutsch · Umschrift)
விழித்தகண் துதிக்கவும் விந்துநாத ஓசையும்,
மேருவும் கடந்தஅண்ட கோளமும் கடந்துபோய்
எழுத்தெலாம் அழிந்துவிட்ட இந்திரசால வெளியிலே
யானும்நீயு மேகலந்த தென்னதன்மை ஈசனே.

321. (Deutsch · Umschrift)
ஓம்நமோ என்றுமுளே பாவையென்று அறிந்தபின்,
பானுடல் கருத்துளே பாவையென்று அறிந்தபின்,
நானும்நீயும் உண்டடா நலங்குலம் அதுஉண்டடா,
ஊணும்ஊணும் ஒன்றுமே உணர்ந்திடாய் உனக்குளே.

322. (Deutsch · Umschrift)
ஐம்புலனை வென்றவர்க்கு அன்னதானம் ஈவதால்
நன்புலன்க ளாகிநின்ற நாதருக்கது ஏறுமோ
ஐம்புலனை வென்றிடாது அவத்துமே உழன்றிடும்
வம்பருக்கும் ஈவதும் கொடுப்பதும் அவத்தமே.

323. (Deutsch · Umschrift)
ஆணியான ஐம்புலன்கள் அவையும்மொக்குகள் ஒக்குமோ?
யோனியில் பிறந்திருந்த துன்பமிக்கு மொக்குமோ?
வீணர்காள் பிதற்றுவீர் மெய்மையே உணர்திரேல்
ஊண்உறக்க போகமும் உமக்கெனக்கும் ஒக்குமே.

324. (Deutsch · Umschrift)
ஓடுகின்ற ஐம்புலன் ஒடுங்கஅஞ் செழுத்துளே
நாடுகின்ற நான்மறை நவிலுகின்ற ஞானிகாள்
கூடுகின்ற பண்டித குணங்கள்மூன்று எழுத்துளே
ஆடுகின்ற பாவையாய் அமைந்ததே சிவாயமே.

325. (Deutsch · Umschrift)
புவனசக்க ரத்துளே பூதநாத வெளியிலே,
பொங்குதீப அங்கியுள் பொதிந்தெழுந்த வாயுவைத்
தவனசோமர் இருவரும் தாம்இயங்கும் வாசலில்
தண்டுமாறி ஏறிநின்ற சரசமான வெளியிலே.

326. (Deutsch · Umschrift)
மவுனஅஞ் செழுத்திலே வாசிஏறி மெள்ளவே
வானளாய் நிறைந்தசோதி மண்டலம் புகுந்தபின்
அவனும்நானும் மெய்கலந்து அனுபவித்த அளவிலே
அவனுமுண்டு நானுமில்லை யாருமில்லை யானதே.

327. (Deutsch · Umschrift)
வாளுறையில் வாளடக்கம் வாயுறையில் வாய்வடக்கம்
ஆளுறையில் ஆளடக்கம் அருமைஎன்ன வித்தைகாண்!
தாளுறையில் தாளடக்கம் தன்மையான தன்மையும்
நாளுறையில் நாளடக்கம் நானும் நீயும் கண்டதே.

328. (Deutsch · Umschrift)
வழுத்திடான் அழித்திடான் மாயரூபம் ஆகிடான்
கழன்றிடான் வெகுண்டிடான் காலகால காலமும்
துவண்டிடான் அசைந்திடான் தூயதூபம் ஆகிடான்
சுவன்றிடான் உரைத்திடான் சூட்சசூட்ச சூட்சமே.

329. (Deutsch · Umschrift)
ஆகிகூவென் றேஉரைத்த அட்சரத்தின் ஆனந்தம்
யோகியோகி என்பர்கோடி உற்றறிந்து கண்டிடார்
பூகமாய் மனக்குரங்கு பொங்கும்மங்கும் இங்குமாய்
ஏகம்ஏக மாகவே இருப்பர்கோடி கோடியே.

330. (Deutsch · Umschrift)
கோடிகோடி கோடிகோடி குவலயத்தோர் ஆதியை
நாடிநாடி நாடிநாடி நாளகன்று வீணதாய்த்
தேடிதேடி தேடிதேடித் தேகமும் கசங்கியே
கூடிகூடி கூடிகூடி நிற்பர்கோடி கோடியே.

331. (Deutsch · Umschrift)
கருத்திலான் வெளுத்திலான் பரன்இருந்த காரணம்
இருத்திலான் ஒளித்திலான் ஒன்றும்இரண்டும் ஆகிலான்
ஒருத்திலான் மரித்திலான் ஒழிந்திடான் அழிந்திடான்
கருத்தில்கீயும் கூவும்உற்றோன் கண்டறிந்த ஆதியே.

332. (Deutsch · Umschrift)
வாதிவாதி வாதிவாதி வண்டலை அறிந்திடான்
ஊதிஊதி ஊதிஊதி ஒளிமழுங்கி உளறுவான்
வீதிவீதி வீதிவீதி விடைஎருப் பொறுக்குவான்
சாதிசாதி சாதிசாதி சகாரத்தைக் கண்டிடான்.

333. (Deutsch · Umschrift)
ஆண்மைஆண்மை ஆண்மைஆண்மை ஆண்மைகூறும் அசடரே
காண்மையான வாதிரூபம் காலகால காலமும்
பாண்மையாகி மோனமான பாசமாகி நின்றிடும்
நாண்மையாகி நரலைவாயில் நங்குமிங்கும் அங்குமே.

334. (Deutsch · Umschrift)
மிங்குஎன்ற அட்சரத்தின் மீட்டுவாகிக் கூவுடன்
தூங்கமாகச் சோமனோடு சோமன்மாறி நின்றிடும்
அங்கமா முனைச்சுழியில் ஆகும்ஏகம் ஆகையால்
கங்குலற்றுக் கியானமுற்றுக் காணவாய் சுடரொளி.

335. (Deutsch · Umschrift)
சுடரெழும்பும் சூட்சமும் கழிமுனையின் சூட்சமும்
அடரெழும்பி ஏகமாக அமர்ந்துநின்ற சூட்சமும்
திடரதான சூட்சமும் திரியின்வாலை சூட்சமும்
கடலெழும்பு சூட்சமும் கண்டறிந்தோன் ஞானியே.

336. (Deutsch · Umschrift)
ஞானிஞானி என்றுரைத்த நாய்கள் கோடிகோடியே
வானிலாத மழைநாளென்ற வாதிகோடி கோடியே
தானிலா சாகரத்தின் தன்மைகாணா மூடர்கள்
மூனிலாமல் கோடிகோடி முன்னறிந்த தென்பரே.

337. (Deutsch · Umschrift)
சூட்சமான கொம்பிலே சுழிமுனைச் சுடரிலே
வீச்சமான வீயிலே விபுலைதங்கும் வாயிலே
கூச்சமான கொம்பிலே குடிஇருந்த கோவிலே
தீட்சையான தீவிலே சிறந்ததே சிவாயமே.

338. (Deutsch · Umschrift)
பொங்கிநின்ற மோனமும் பொதிந்துநின்ற மோனமும்
தங்கிநின்ற மோனமும் தயங்கிநின்ற மோனமும்
கங்கையான மோனமும் கதித்துநின்ற மோனமும்
திங்களான மோனமும் சிவனிருந்த மோனமே.

339. (Deutsch · Umschrift)
மோனமான வீதியில் முனைச்சுழியின் வாலையில்
பானமான வீதியில் பசைந்தசெஞ் சுடரினில்
ஞானமான மூலையில் நரலைதங்கும் வாயிலில்,
ஓனமான செஞ்சுடர் உதித்ததே சிவாயமே.

340. (Deutsch · Umschrift)
உதித்தெழுந்த வாலையும் உயங்கிநின்ற வாலையும்
கதித்தெழுந்த வாலையும் காலையான வாலையும்
மதித்தெழுந்த வாலையும் மறைந்துநின்ற ஞானமும்
கொதித்தெழுந்து கும்பலாகி கூவும்கீயும் ஆனதே.

341. (Deutsch · Umschrift)
கூவும்கீயும் மோனமாகி கொள்கையான கொள்கையை
மூவிலே உதித்தெழுந்த முச்சுடர் விரிவிலே
பூவிலே நறைகள்போலப் பொருந்திநின்ற பூரணம்
ஆவிஆவி ஆவிஆவி அன்பருள்ளம் உற்றதே.

342. (Deutsch · Umschrift)
ஆண்மைகூறும் மாந்தரே அருக்கனோடும் வீதியை
காண்மையாகக் காண்பீரே கசடறுக்க வல்லீரே
தூண்மையான வாதிசூட்சம் சோபமாகும் ஆகுமே
நாண்மையான வாயிலில் நடித்துநின்ற நாதமே.

343. (Deutsch · Umschrift)
நாதமான வாயிலில் நடித்துநின்ற சாயலில்
வேதமான வீதியில் விரிந்தமுச் சுடரிலே
கீதமான கீயிலே கிளர்ந்துநின்ற கூவிலே
பூதமான வாயிலைப் புகலறிவன் ஆதியே.

344. (Deutsch · Umschrift)
ஆவிஆவி ஆவிஆவி ஐந்துகொம்பின் ஆவியே
மேவிமேவி மேவிமேவி மேதினியில் மானிடர்
வாவிவாவி வாவிவாவி வண்டர்கள் அறிந்திடார்
பாவிபாவி பாவிபாவி படியிலுற்ற மாந்தரே.

345. (Deutsch · Umschrift)
வித்திலே முளைத்தசோதி வில்வளையின் மத்தியில்
முத்திலே ஒளிவதாகி மோனமான தீபமே
நத்திலே திரட்சிபோன்ற நாதனை அறிந்திடார்
வத்திலே கிடந்துழன்ற வாலையான சூட்சமே.

346. (Deutsch · Umschrift)
மாலையோடு காலையும் வடிந்துபொங்கும் மோனமே
மாலையோடு காலையான வாறறிந்த மாந்தரே
மூலையான கோணமின் முளைத்தெழுந்த செஞ்சுடர்
தாலையோடு பானகன்று தங்கி நின்ற மோனமே.

347. (Deutsch · Umschrift)
மோனமான வீதியில் முடுகிநின்ற நாதமே
ஈனமின்றி வேகமான வேகம்என்ன வேகமே
கானமான மூலையில் கனிந்திருந்த வாலையில்
ஞானமான செஞ்சுடர் நடந்ததே சிவாயமே.

348. (Deutsch · Umschrift)
உச்சிமத்தி வீதியில் ஒழிந்திருந்த சாதியில்
பச்சியுற்ற சோமனும் பரந்துநின்று லாவவே
செச்சியான தீபமே, தியானமான மோனமே,
கச்சியான மோனமே, கடந்ததே சிவாயமே.

349. (Deutsch · Umschrift)
அஞ்சுகொம்பில் நின்றுநாதம் ஆலைபோல் எழும்பியே
பிஞ்சினோடு பூமலர்ந்து பெற்றியுற்ற சுத்தமே
செஞ்சுடர் உதித்தபோது தேசிகன் கழன்றுடன்
பஞ்சபூதம் ஆனதே பறந்துநின்ற மோனமே.

350. (Deutsch · Umschrift)
சடுதியான கொம்பிலே தத்துவத்தின் இயலிலே
அடுதியான ஆவிலே அரன்இருந்த ஊவிலே
இடுதிஎன்ற சோலையில் இருந்தமுச் சுடரிலே
நடுதிஎன்று நாதம்ஓடி நன்குற அமைந்ததே.

Verse 351–400

351. (Deutsch · Umschrift)
அமையுமாலின் மோனமும் அரன்இருந்த மோனமும்
சமையும்பூத மோனமும் தரித்திருந்த மோனமும்
இமையும்கொண்ட வேகமும் இலங்கும்உச்சி மோனமும்
தமையறிந்த மாந்தரே சடத்தைஉற்று நோக்கிலார்.

352. (Deutsch · Umschrift)
பாய்ச்சலூர் வழியிலே பரன்இருந்த சுழியிலே
காய்ச்சகொம்பின் நுனியிலே கனியிருந்த மலையிலே
வீச்சமானது ஏதடா? விரிவுதங்கும் இங்குமே
மூச்சினோடு மூச்சைவாங்கு முட்டிநின்ற சோதியே.

353. (Deutsch · Umschrift)
சோதிசோதி என்றுநாடித் தோற்பவர் சிலவரே
ஆதிஆதி என்றுநாடும் ஆடவர் சிலவரே
வாதிவாதி என்றுசொல்லும் வம்பரும் சிலவரே
நீதிநீதி நீதிநீதி நின்றிடும் முழுச்சுடர்.

354. (Deutsch · Umschrift)
சுடரதாகி எழும்பியங்குத் தூபமான காலமே
இடரதாய்ப் புவியும்விண்ணும் ஏகமாய் அமைக்கமுன்
படரதாக நின்றஆதி பஞ்சபூதம் ஆகியே
அடரதாக அண்டம்எங்கும் ஆண்மையாக நின்றதே.

355. (Deutsch · Umschrift)
நின்றிருந்த சோதியை நிலத்தில்உற்ற மானிடர்
கண்டறிந்து கண்குளிர்ந்து காதலுற்று உலாவுவோர்
கண்டமுற்ற மேன்முனையில் காட்சிதன்னைக் காணுவார்
கன்றிஅற்று நாலைபொங்கி நாதமும் மகிழ்ந்திடும்.

356. (Deutsch · Umschrift)
வயங்குமோனச் செஞ்சுடர் வடிந்தசோதி நாதமும்
கயங்கள்போலக் கதறியே கருவூரற்ற வெளியிலே
பயங்கொடின்றி இன்றியே படர்ந்துநின்ற பான்மையை
நயங்கள்கோவென் றேநடுங்கி நங்கையான தீபமே.

357. (Deutsch · Umschrift)
தீபஉச்சி முனையிலே திவாகரத்தின் கழியிலே
கோபமாறு கூவிலே கொதித்துநின்ற தீயிலே
தாபமான மூலையில் சமைந்துநின்ற சூட்சமும்
சாபமான மோட்சமும் தடிந்துநின்று இலங்குமே.

358. (Deutsch · Umschrift)
தேசிகன் சுழன்றதே திரிமுனையின் வாலையில்
வேசமோடு வாலையில் வியன்இருந்த மூலையில்
நேசசந்தி ரோதயம் நிறைந்திருந்த வாயிலில்
வீசிவீசி நின்றதே விரிந்துநின்ற மோனமே.

359. (Deutsch · Umschrift)
உட்கமல மோனமீதில் உயங்கிநின்ற நந்தியை
விக்கலோடு கீயுமாகி வில்வளைவின் மத்தியில்
முட்பொதிந்தது என்னவே முடுகிநின்ற செஞ்சுடர்
கட்குவைகள் போலவும் கடிந்துநின்ற காட்சியே.

360. (Deutsch · Umschrift)
உந்தியில் சுழிவழியில் உச்சியுற்ற மத்தயில்
சந்திரன் ஒளிகரணம் தாண்டிநின்ற செஞ்சுடர்
பந்தமாக வில்வளைவில் பஞ்சபூத விஞ்சையாம்
கிந்துபோல கீயில்நின்று கீச்சுமூச்சு என்றதே.

361. (Deutsch · Umschrift)
செச்சையென்ற மூச்சினோடு சிகாரமும் வகாரமும்
பச்சையாகி நின்றதே பரவெளியின் பான்மையே
இச்சையான ஊவிலே இருந்தெழுந்த ஈயிலே
உச்சியான கோணத்தில் உதித்ததே சிவாயமே.

362. (Deutsch · Umschrift)
ஆறுமூலைக் கோணத்தில் அமைந்தஒன்ப தாத்திலே
தாறுமென்று நங்கையான நாவியும் தெரிந்திடக்
கூறுமென்று ஐவர்அங்கு கொண்டுநின்ற மோனமே
பாறுகொண்டு நின்றது பரந்ததே சிவாயமே.

363. (Deutsch · Umschrift)
பறந்ததே கறந்தபோது பாய்ச்சலூரின் வழியிலே
பிறந்ததே பிராணன்அன்றிப் பெண்ணும்ஆணும் அல்லவே
துறந்ததோ சிறந்ததோ தூயதுங்கம் ஆனதோ
இறந்தபோதில் அன்றதே இலங்கிடும் சிவாயமே.

364. (Deutsch · Umschrift)
அருளிருந்த வெளியிலே அருக்கன்நின்ற இருளிலே
பொருளிருந்த சுழியிலே புரண்டெழுந்த வழியிலே
தெருளிருந்த கலையிலே தியங்கிநின்ற வலையிலே
குருவிருந்த வழியினின்று ஊவும்ஈயும் ஆனதே.

365. (Deutsch · Umschrift)
ஆனதோர் எழுத்திலே அமைந்துநின்ற ஆதியே
கானமோடு தாலமீதில் கண்டறிவது இல்லையே;
தானும்தானும் ஆனதே சமைந்தமாலை காலையில்
ஏனலோடு மாறுபோல் இருந்ததே சிவாயமே.

366. (Deutsch · Umschrift)
ஆறுகொண்ட வாரியும் அமைத்துநின்ற தெய்வமும்
தூறுகொண்ட மாரியும் துலங்கிநின்ற தூரமும்
வீறுகொண்ட மோனமும் விளங்கும் உட்கமலமும்
மாறுகொண்ட ஊவிலே மடிந்ததே சிவாயமே.

367. (Deutsch · Umschrift)
வாயில்கண்ட கோணமில் வயங்கும்ஐவர் வைகியே
சாயல்கண்டு சார்ந்ததும் தலைமன்னாய் உறைந்ததும்
காயவண்டு கண்டதும் கருவூர்அங்குச் சென்றதும்
பாயும்என்று சென்றதும் பறந்ததே சிவாயமே.

368. (Deutsch · Umschrift)
பறந்ததே துறந்தபோது பாய்ச்சலூர் வழியிலே
மறந்ததே கவ்வுமுற்ற வாணர்கையின் மேவியே
பிறந்ததே இறந்தபோதில் பீடிடாமற் கீயிலே
சிறந்துநின்ற மோனமே தெளிந்ததே சிவாயமே.

369. (Deutsch · Umschrift)
வடிவுபத்ம ஆசனத்து இருத்திமூல அனலையே
மாருதத்தி னால் எழுப்பி வாசல்ஐந்து நாலையும்
முடிவுமுத்தி ரைப்படுத்தி மூலவீணா தண்டினால்
முளரிஆல யம்கடந்து மூலநாடி ஊடுபோம்.

370. (Deutsch · Umschrift)
அடிதொடக்கி முடியளவும் ஆறுமா நிலம்கடந்து
அப்புறத்தில் வெளிகடந்த ஆதிஎங்கள் சோதியை
உடுபதிக்கண் அமுதருந்தி உண்மைஞான உவகையுள்
உச்சிபட்டு இறங்குகின்ற யோகிநல்ல யோகியே.

371. (Deutsch · Umschrift)
உள்ளதோ புறம்பதோ உயிர்ஒடுங்கி நின்றிடம்
மெள்ளவந்து கிட்டிநீர் வினாவவேண்டும் என்கிறீர்
உள்ளதும் பிறப்பதும் ஒத்தபோது நாதமாம்
கள்ளவாசலைத் திறந்து காணவேண்டும் மாந்தரே.

372. (Deutsch · Umschrift)
முத்திசித்தி தொந்தமாம் முயங்குகின்ற மூர்த்தியை
மற்றுஉதித்த ஐம்புலன்கள் ஆகுமத்தி அப்புலன்
அத்தர்நித்தர் காள்கண்டர் அன்பினால் அனுதினம்
உச்சரித்து உளத்திலே அறிந்துணர்ந்து கொண்மினே.

373. (Deutsch · Umschrift)
மூன்றிரண்டும் ஐந்துமாய் முயன்றெழுந்த தேவராய்
மூன்றிரண்டும் ஐந்ததாய் முயன்றதே உலகெலாம்
ஈன்றதாயும் அப்பனும் இயங்குகின்ற நாதமாய்த்
தோன்றும்ஓர் எழுத்தினோடு சொல்லலொன்றும் இல்லையே.

374. (Deutsch · Umschrift)
வெளியுருக்கி அஞ்செழுத்து விந்துநாத சந்தமும்
தளியுருக்கி நெய்கலந்து சகலசுத்தி ஆனதும்
வெளியிலும் அவ்வினையிலும் இருவரை அறிந்தபின்
வெளிகடந்த தன்மையால் தெளிந்ததே சிவாயமே.

375. (Deutsch · Umschrift)
மந்திரங்கள் கற்றுநீர் மயங்குகின்ற மாந்தரே
மந்திரங்கள் கற்றுநீர் மரித்தபோது சொல்வீரோ?
மந்திரங்கள் உம்முளே மதித்தநீரும் உம்முளே
மந்திரங்கள் ஆவது மனத்தின்ஐந்து எழுத்துமே.

376. (Deutsch · Umschrift)
முப்புறத்தில் அப்புறம் முக்கண்ணன்வினைவிலே
சிற்பரத்துள் உற்புனம் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமே
தற்பரம் உதித்துநின்ற தாணுஎங்கும் ஆனபின்
இப்புறம் ஒடுங்குமோடி எங்கும்லிங்கம் ஆனதே.

377. (Deutsch · Umschrift)
ஆடிநின்ற சீவன்ஓர் அஞ்சுபஞ்ச பூதமோ
கூடிநின்ற சோதியோ, குலாவிநின்ற மூலமோ?
நாடுகண்டு நின்றதோ, நாவுகற்ற கல்வியோ?
வீடுகண்டு விண்டிடினி வெட்டவெளியும் ஆனதே.

378. (Deutsch · Umschrift)
உருத்தரித்த போதுசீவன் ஒக்கநின்ற உண்மையும்
திருத்தமுள்ளது ஒன்றிலும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமாம்.
இருத்துநின்று உறுத்தடங்கி ஏகபோகம் ஆனபின்
கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம்ஏந்தும் நாதனே.

379. (Deutsch · Umschrift)
கருத்தரித்து உதித்தபோது கமலபீடம் ஆனதும்
கருத்தரித்து உதித்தபோது காரணங்கள் ஆனதும்
கருத்தரித்து உதித்தபோது காண்இரண்டு கண்களாய்க்
கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம் ஏந்தும் நாதனே.

380. (Deutsch · Umschrift)
ஆனவன்னி மூன்றுகோணம் ஆறிரண்டு எட்டிலே
ஆனசீவன் அஞ்செழுத்து அகாரமிட்டு அலர்ந்ததும்
ஆனசோதி உண்மையும் அனாதியான உண்மையும்
ஆனதாய் தானதாய் அவலமாய் மறைந்திடும்.

381. (Deutsch · Umschrift)
ஈன்றெழுந்த எம்பிரான் திருவரங்க வெளியிலே
நான்றபாம்பின் வாயினால் நாலுதிக்கும் ஆயினான்
மூன்றுமூன்று வளையமாய் முப்புரம் கடந்தபின்
ஈன்றெழுந்த அவ்வினோசை எங்குமாகி நின்றதே.

382. (Deutsch · Umschrift)
எங்கும்எங்கும் ஒன்றலோ ஈரேழ்லோகமும் ஒன்றலோ?
அங்கும்இங்கும் ஒன்றலோ அனாதியானது ஒன்றலோ?
தங்குதாபரங்களும் தரித்தவாரது ஒன்றலோ?
உங்கள்எங்கள் பங்கினில் உதித்ததே சிவாயமே.

383. (Deutsch · Umschrift)
அம்பரத்தில் ஆடும்சோதி யானவன்னி மூலமாம்
அம்பரமும் தம்பரமும் அகோரமிட்டு அலர்ந்ததே
அம்பரக் குழியிலே அங்கமிட்டு ருக்கிட
அம்பரத்தில் ஆதியோடு அமர்ந்ததே சிவாயமே.

384. (Deutsch · Umschrift)
வாடிலாத பூமலர்ந்து வண்டுரிசை நாவிலே
ஓடிநின்று உருவெடுத்து உகாரமாய் அலர்ந்ததும்
ஆடிஆடி அங்கமும் அகப்படக் கடந்தபின்
கூடிநின்று உலாவுவமே குருவிருந்த கோலமே.

385. (Deutsch · Umschrift)
விட்டடி விரைத்ததோ அவ்வேர்உருக்கி நின்றதோ
எட்டிநின்ற சீவனும் ஈரேழ்லோகம் கண்டதோ?
தட்டுருவம் ஆகிநின்ற சதாசிவத்து ஒளியதோ
வட்டவீடு அறிந்தபேர்கள் வானதேவர் ஆவரோ.

386. (Deutsch · Umschrift)
வானவர் நிறைந்தசோதி மானிடக் கருவிலே
வானதேவர் அத்தனைக்குள் வந்தடைவர் வானவர்
வானகமும் மண்ணகமும் வட்டவீடு அறிந்தபின்
வானெலாம் நிறைந்தமன்னு மாணிக்கங்கள் ஆனவே.

387. (Deutsch · Umschrift)
பன்னிரண்டு கால்நிறுத்தி பஞ்சவண்ணம் உற்றிடின்
மன்னியே வெளிக்குள்நின்று வேறிடத்து அமர்ந்ததும்
சென்னியாம் தலத்திலே சீவன்நின்று இயங்கிடும்
பன்னிஉன்னி ஆய்ந்தவர் பரப்பிரம்மம் ஆனதே.

388. (Deutsch · Umschrift)
உச்சகண்டு கண்கள்கட்டி உண்மைகண்டது எவ்விடம்?
மச்சுமாளி கைக்குளே மானிடம் கலப்பிரேல்
எச்சிலான வாசலும் ஏகபோகம் ஆய்விடும்
பச்சைமாலும் ஈசனும் பரத்ததே சிவாயமே.

389. (Deutsch · Umschrift)
வாயிலிட்டு நல்லுரிசை அட்சரத் தொலியிலே
கோயிலிட்டு வாவியும் அங்கொம்பிலே உலர்ந்ததும்
ஆயிலிட்ட காயமும் அனாதியிட்ட சீவனும்
வாயுவிட்ட வன்னியும் வளர்ந்ததே சிவாயமே.

390. (Deutsch · Umschrift)
அட்சரத்தை உச்சரித்து அனாதியங்கி மூலமாய்
அட்சரத்தை யும்திறந்து அகோரமிட்டு அலர்ந்ததும்
மட்சரத்தில் உட்கரம் அகப்படக் கடந்தபின்
அட்சரத்தில் ஆதியோடு அமர்ந்ததே சிவாயமே.

391. (Deutsch · Umschrift)
கோயிலும் குளங்களும் குறியினிற் குருக்களாய்
மாயிலும் மடியிலும் மனத்திலே மயங்குறீர்,
ஆயனை அரனையும் அறிந்துணர்ந்து கொள்விரேல்
தாயினும் தகப்பனோடு தான்அமர்ந்தது ஒக்குமே.

392. (Deutsch · Umschrift)
கோயில் எங்கும் ஒன்றலோ, குளங்கள்நீர்கள் ஒன்றலோ?
தேயுவாயு ஒன்றலோ, சிவனும்அங்கே ஒன்றலோ?
ஆயசீவன் எங்குமாய் அமர்ந்துதவாரது ஒன்றலோ?
காயம்ஈதறிந்த பேர்கள் காட்சியாவர் காணுமே.

393. (Deutsch · Umschrift)
காதுகண்கள் மூக்குவாய் கலந்தவாரது ஒன்றலோ?
சோதியிட்டு எடுத்ததும் சுகங்கள்அஞ்சும் ஒன்றலோ?
ஓதிவைத்த சாத்திரம் உதித்தவாரது ஒன்றலோ?
நாதவீடு அறிந்தபேர்கள் நாதர்ஆவர் காணுமே.

394. (Deutsch · Umschrift)
அவ்வுதித்த அட்சரத்தின் உட்கலந்த அட்சரம்
சவ்வுதித்த மந்திரம் சம்புளத்து இருந்ததால்
மவ்வுதித்த மாய்கையால் மயங்குகின்ற மாந்தர்காள்,
உவ்வுதித்தது அவ்வுமாய் உருத்தரித்தது உண்மையே.

395. (Deutsch · Umschrift)
அகாரமென்னும் அக்கரத்தில் அக்கரம் ஒழிந்ததோ?
அகாரமென்னும் அக்கரத்தில் அவ்வுவந்து உதித்ததோ?
உகாரமும் அகாரமும் ஒன்றிநன்று நின்றதோ?
விகாரமற்ற ஞானிகாள், விரிந்துரைக்க வேணுமே.

396. (Deutsch · Umschrift)
சத்தியாவது உன்னுடல், தயங்குசீவன் உட்சிவம்
பித்தர்காள் இதற்குமேல் பிதற்றுகின்றது இல்லையே.
சுத்திஐந்து கூடம்ஒன்று சொல்லிறந்த தோர்வெளி
சத்திசிவமும் ஆகிநின்று தண்மையாவது உண்மையே.

397. (Deutsch · Umschrift)
சுக்கிலத் துளையிலே சுரோணிதக் கருவுளே
முச்சதுர வாசலில் முளைத்தெழுந்த மேட்டினில்
மெய்ச்சதுர மெய்யுளே விளங்குஞான தீபமாய்
உச்சரிக்கும் மந்திரம் ஓம்நம சிவாயமே.

398. (Deutsch · Umschrift)
அக்கரம் அனாதிஅல்ல ஆத்துமம் அனாதிஅல்ல
புக்கிருந்த பூதமும் புலன்களும் அனாதிஅல்ல
தக்கமிக்க நூல்களும் சாத்திரமும் அனாதிஅல்ல
ஒக்கநின்று உடன்கலந்த உண்மைகாண் அனாதியே.

399. (Deutsch · Umschrift)
மென்மையாகி நின்றதேது விட்டுநின்று தொட்டதேது?
உண்மையாக நீயுரைக்க வேணும்எங்கள் உத்தமா?
பெண்மையாக நின்றதொன்று விட்டுநின்று தொட்டதை
உண்மையாய் உரைக்கமுத்தி உட்கலந்து இருந்ததே.

400. (Deutsch · Umschrift)
அடக்கினால் அடங்குமோ அண்டம்அஞ் செழுத்துளே?
உடக்கினால் எடுத்தகாயம் உண்மையென்று உணர்ந்துநீ
சடக்கிலாறு வேதமும் தரிக்கஓதி லாமையால்
விடக்குநாயு மாயவோதி வேறுவேறு பேசுமோ?

Verse 401–450

401. (Deutsch · Umschrift)
உண்மையான சக்கரம் உபாயமாய் இருந்ததும்
தண்மையான காயமும் தரித்தரூபம் ஆனதும்
வெண்மையாகி நீரலே விளைந்துநின்ற தானதும்
உண்மையான ஞானிகாள் விரிந்துரைக்க வேணுமே.

402. (Deutsch · Umschrift)
எள்ளகத்தில் எண்ணெய்போல் எங்குமாகி எம்பிரான்
உள்ளகத்தி லேயிருக்க ஊசலாடும் மூடர்காள்
கொள்ளைநாயின் வாலினைக் குணக்கெடுக்க வல்லீரேல்
வள்ளலாகி நின்றசோதி காணலாகும் மெய்மையே.

403. (Deutsch · Umschrift)
வேணும் என்ற ஞானமும் விரும்புகின்ற நூலிலே
தாணுஉண்டங்கு என்கிறீர் தரிக்கிலீர், மறக்கிலீர்
தாணுவொன்று மூலநாடி தன்னுள்நாடி உம்முளே
காணும்அன்றி வேறுயாவும் கனாமயக்கம் ஒக்குமே.

404. (Deutsch · Umschrift)
வழக்கிலே உரைக்கிறீர் மனத்துளே தவக்கிறீர்
உழக்கிலாது நாழியான வாறுபோலும் ஊமைகாள்,
உழக்குநாலு நாழியான வாறுபோலும் உம்முளே
வழக்கிலே உரைக்கிறீர் மனத்துள்ஈசன் மன்னுமே.

405. (Deutsch · Umschrift)
அகாரமானது அம்பலம் அனாதியானது அம்பலம்
உகாரமானது அம்பலம் உண்மையானது அம்பலம்
மகாரமானது அம்பலம் வடிவானது அம்பலம்
சிகாரமானது அம்பலம் தெளிந்ததே சிவாயமே.

406. (Deutsch · Umschrift)
சக்கரம் பறந்தோடி சக்கரம்மேல் பலகையாய்
செக்கிலாடும் எண்ணெய்போலச் சிங்குவாயு தேயுவும்
உக்கிலே ஒளிக்கலந்து உகங்களும் கலக்கமாய்ப்
புக்கிலே புகுந்தபோது போனவாறது எங்ஙனே?

407. (Deutsch · Umschrift)
வளர்ந்தெழுந்த கொங்கைதன்னை மாயமென்று எண்ணிநீர்
அருள்கொள்சீவ ராருடம்பை உண்மையகத் தேர்வீர்காள்
விளங்குஞானம் மேவியே மிக்கோர்சொல்லலைக் கேட்பிரேல்
களங்கமற்று நெஞ்சுளே கருத்துவந்து புக்குமே.

408. (Deutsch · Umschrift)
நாலுவேதம் ஓதுகின்ற ஞானம்ஒன்று அறிவீரோ?
நாலுசாமம் ஆகியே நவின்றஞான போதமாய்
ஆலம்உண்ட கண்டனும் அயனும்அந்த மாலுமாய்ச்
சாலஉன்னி நெஞ்சுளே தரித்ததே சிவாயமே.

409. (Deutsch · Umschrift)
சுற்றும்என்று சொல்வதும் சுருதிமுடிவில் வைத்திடீர்
அத்தம்நித்தம் ஆடியே அர்ந்திருந்தது எவ்விடம்?
பத்திமுற்றி அன்பர்கள் பரத்தில்ஒன்று பாழது,
பித்தரே, இதைக்கருதி பேசலாவது எங்ஙனே?

410. (Deutsch · Umschrift)
எங்ஙனே விளக்கதற்கு ஏற்றவாறு நின்றுதான்
எங்ஙனே எழுந்தருளி ஈசன்நேசர் என்பரேல்
அங்ஙனே இருந்தருளும் ஆதியான தற்பரம்
சிங்கம்அண்மி யானைபோலத் திரிமலங்கள் அற்றவே.

411. (Deutsch · Umschrift)
அற்றவுள் அகத்தையும் அலகிடும் மெழுக்கிடும்
மெத்ததீபம் இட்டதில் ப்ரவாதபூசை ஏய்த்தியே
நற்றவம் புரிந்தும்ஏக நாதர்பாதம் நாடியே
கற்றிருப்ப தேசரிதை கண்டுகொள்ளும் உம்முளே.

412. (Deutsch · Umschrift)
பார்த்துநின்றது அம்பலம் பரமன்ஆடும் அம்பலம்
கூத்துநின்றது அம்பலம் கோரமானது அம்பலம்
வார்த்தையானது அம்பலம் வன்னியானது அம்பலம்
சீற்றமாவது அம்பலம் தெளிந்ததே சிவாயமே.

413. (Deutsch · Umschrift)
சென்றுசென்று இடந்தொறும் சிறந்தசெம்பொன் அம்பலம்
அன்றும்இன்றும் நின்றதோர் அனாதியான அம்பலம்
என்றும்என்றும் இருப்பதோர் இறுதியான அம்பலம்
ஒன்றிஒன்றி நின்றதுள் ஒனிந்ததே சிவாயமே.

414. (Deutsch · Umschrift)
தந்தையாய் தருமம்நீ சகலதே வதையும்நீ
சிந்துநீ தெளிவும்நீ சித்திமுத்தி தானும்நீ
விந்துநீ விளைவுநீ மேலதாய் வேதம்நீ
எந்தைநீ இறைவன்நீ என்னை ஆண்ட ஈசனே.

415. (Deutsch · Umschrift)
எப்பிறப்பி லும்பிறந்து இறந்துஅழிந்த ஏழைகாள்
இப்பிறப்பி லும்பிறந்து என்னநீறு பூசுறீர்
அப்புடன் மலம்அறுத்தே ஆசைநீக்க வல்லீரேல்
செப்புநாத ஓசையில் தெளிந்துகாணல் ஆகுமே.

416. (Deutsch · Umschrift)
எட்டுயோகம் ஆனதும் இயங்குகின்ற நாதமும்
எட்டுஅக்க ரத்துளே உகாரமும் அகாரமும்
விட்டலர்ந்து மந்திரம் வீணாதண்டின் ஊடுபோய்
அட்ட அட்சரத்துளே அமர்ந்ததே சிவாயமே.

417. (Deutsch · Umschrift)
பிரான்பிரான் என்றுநீர் பிதற்றுகின்ற மூடரே
பிரானைவிட்டு எம்பிரான் பிரிந்தவாறது எங்ஙனே?
பிரானுமாய்ப் பிரானுமாயப் பேருலகந் தானுமாய்
பிரானிலே முளைத்தெழுந்த பித்தர்காணும் உம்முடல்.

418. (Deutsch · Umschrift)
ஆதியில்லை அந்தமில்லை ஆனநாலு வேதமில்லை
சோதியில்லை சொல்லுமில்லை சொல்லிறந்த தூவெளி
நீதியில்லை நேசமில்லை நிச்சயப் படாததும்
ஆதிகண்டு கொண்டபின் அஞ்செழித்தும் இல்லையே.

419. (Deutsch · Umschrift)
அம்மையப்பன் அப்பன்நீர் அமர்ந்தபோது அறிகிலீர்
அம்மையப்பன் ஆனநீர் ஆதியான் பாசமே
அம்மையப்பன் நின்னைஅன்றி யாருமில்லை ஆனபின்
அம்மையப்பன் நின்னைஅன்றி யாருமில்லை இல்லையே.

420. (Deutsch · Umschrift)
முந்தஓர் எழுத்துளே முளைத்தெழந்த செஞ்சுடர்
அந்தஓர் எழுத்துளே பிறந்துகாயம் ஆனதும்
அந்தஓர் எழுத்துளே ஏகமாகி நின்றதும்
அந்தஓர் எழுத்தையும் அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

421. (Deutsch · Umschrift)
கூட்டம்இட்டு நீங்களும் கூடிவேதம் ஓதுறீர்
ஏட்டகத்துள் ஈசனும் இருப்பதென்ன எழுத்துளே?
நாட்டம் இட்டு நாடிடும் நாலுமூன்று தன்னுளே
ஆட்டகத்துள் ஆடிடும் அம்மைஆணை உண்மையே.

422. (Deutsch · Umschrift)
காக்கை மூக்கை ஆமையார் எடுத்துரைத்த காரணம்
நாக்கை ஊன்றி உள்வளைத்து ஞானநாடி ஊடுபோய்
ஏக்கைநோக்க அட்சரம் இரண்டெழுத்தும் ஏத்திடில்
பார்த்தபார்த்த திக்கெல்லாம் பரப்பிரம்மம் ஆனதே.

423. (Deutsch · Umschrift)
ஓசைஉள்ள கல்லைநீர் உடைத்திரண்டாய் செய்துமே
வாசலில் பதித்தகல்லை மழுங்கவே மிதிக்கிறீர்
பூசைக்கு வைத்தகல்லில் பூவும்நீரும் சாத்துறீர்
ஈசனுக்கு உகந்தகல் எந்தக்கல்லு சொல்லுமே?

424. (Deutsch · Umschrift)
ஓட்டுவைத்துக் கட்டிநீர் உபாயமான மந்திரம்
கட்டுபட்ட போதிலும் கருத்தன்அங்கு வாழுமோ?
எட்டும்எட்டும் எட்டுளே இயங்குகின்ற வாயுவை
வட்டம்இட்ட யவ்விலே வைத்துணர்ந்து பாருமே.

425. (Deutsch · Umschrift)
இந்தஊரில் இல்லைஎன்று எங்குநாடி ஓடுறீர்?
அந்தஊரில்ஈசனும் அமர்ந்து வாழ்வது எங்ஙனே?
அந்தமான பொந்திலாறில் மேவிநின்ற நாதனை
அந்தமான சீயில்அவ்வில் அறிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

426. (Deutsch · Umschrift)
புக்கிருந்த தும்முளே பூரியிட்ட தோத்திரம்
தொக்குசட்சு சிங்குவை ஆக்கிராணன் சூழ்ந்திடில்
அக்குமணியும் கொன்றைசூடி அம்பலத்துள் ஆடுவார்
மிக்கசோதி அன்புடன் விளம்பிடாது பின்னையே.

427. (Deutsch · Umschrift)
பின்னெழுந்த மாங்கிசத்தைப் பேதையர் கண்பற்றியே
பின்புமாங்கி சத்தினால் போகமாய்கை பண்ணினால்
துன்புறும் வினைகள்தாம் சூழ்ந்திடும்பின் என்றலோ
அன்பராய் இருந்தபேர்கள் ஆறுநீந்தல் போல்வீடே.

428. (Deutsch · Umschrift)
விட்டிருந்த தும்முளே விசனமற்று இருக்கிறீர்
கட்டிவைத்த வாசல்மூன்று காட்சியான வாசல்ஒன்று
கட்டிவைத்த வாசலும் கதவுதாள் திறந்துபோய்த்
திட்டமான ஈசனைத் தெளியுமாங் கிசத்துளே.

429. (Deutsch · Umschrift)
ஆகும் ஆகும் ஆகுமே அனாதியான அப்பொருள்
ஏகர்பாதம் நாடிநாடி ஏத்திநிற்க வல்லீரேல்
பாகுசேர்மொழி உமைக்குப் பாலனாகி வாழலாம்
வாகுடன் நீர்வன்னியை சமருவியே வருந்திடீர்.

430. (Deutsch · Umschrift)
பாலகனாக வேணும்என்று பத்திமுற்றும் என்பிரேல்
நாலுபாதம் உண்டதில் நினைந்திரண்டு அடுத்ததால்
மூலநாடி தன்னில்வன்னி மூட்டிஅந்த நீருண
ஏலவார் குழலியூடே ஈசர்பாதம் எய்துமே.

431. (Deutsch · Umschrift)
எய்துநின்னை அன்பினால் இறைஞ்சி ஏத்தவல்லீரேல்
எய்தும் உண்மைதன்னிலே இறப்பிறப்பு அகற்றிடும்
மைஇலங்கு கண்ணிபங்கள் வாசிவானில் ஏறிமுன்
செய்தவல் வினைகளும் சிதறும்அஃது திண்ணமே.

432. (Deutsch · Umschrift)
திண்ணம்என்று சேதிசொன்ன செவ்வியோர்கள் கேண்மினோ
அண்ணல் அன்புளன்புருகி அறிந்து நோக்கலாயிடும்
மண்ணும் அதிரவிண்ணும் அதிரவாசியை நடத்திடில்
நண்ணிஎங்கள் ஈசனும் நமதுகடலில் இருப்பனே.

433. (Deutsch · Umschrift)
இருப்பன் எட்டெட்டுஎண்ணிலே இருந்துவேற தாகுவன்
நெருப்பவாயு நீருமண்ணும் நீள்விசும்பும் ஆகுவன்
கருப்புகுந்து காலமே கலந்தசோதி நாதனைக்
குருப்புனலில் மூழ்கினார் குறித்துணர்ந்து கொள்வரே.

434. (Deutsch · Umschrift)
கொள்ளுவார்கள் சிந்தையில் குறிப்புணர்ந்த ஞானிகள்
அள்ளுவார்கள் பக்குவத்தில் வேண்டிவேண்டி ஏத்தினால்
உள்ளுமாய்ப் புறம்புமாம் உணர்வதற்கு உணர்வுமாய்த்
தெள்ளிதாக நின்றசோதி செம்மையைத் தெளிந்திடே.

435. (Deutsch · Umschrift)
தெளிந்தநற் சரியைதன்னில் சென்று சாலோகம்பெறும்
தெளிந்தநற் கிரியைபூசை சேரலாம் சாமீபமே
தெளிந்தநல்ல யோகம் தன்னில் சேரலாகும் சாரூபம்
தெளிந்தஞானம் நான்கிலும் சேரலாம் சாயுச்யமே.

436. (Deutsch · Umschrift)
சேருவார்கள் ஞானம்என்று செப்புவர் தெளிவுளோர்
சேருவார்கள் நாலுபாதச் செம்மைஎன்ற தில்லையே
சேருவார்கள் சிவகதி திருவருளைப் பெற்றபேர்
சேருமாறு கண்டுநாலும் செய்தொழில் திடப்படே.

437. (Deutsch · Umschrift)
திறமலிக்கு நாலுபாதம் செம்மையும் திடப்படார்
அறிவிலிகள் தேசநாடி அவத்திலே அலைவதே
குறியதனைக் காட்டிஉள் குறித்துநோக்க வல்லீரேல்
வெறிகமழ் சடையுடையோன் மெய்ப்பதம் அடைவரே.

438. (Deutsch · Umschrift)
அடைவுளோர்கள் முத்தியே அறிந்திடாத மூடரே,
படையுடைய தத்துவமும் பாதகங்கள் அல்லவோ?
மடைதிறக்க வாரியின் மடையில் ஏறு மாறுபோல்
உடலில்மூல நாடியைஉயர ஏற்றி ஊன்றிடே.

439. (Deutsch · Umschrift)
ஊன்றிஏற்றி மண்டலம் உருவிமூன்று தாள்திறந்து
ஆன்றுதந்தி ஏறிடில் அமுதம்வந்து இறங்கிடும்
நான்றிதென்று தொண்டருக்கு நாதனும் வெளிப்படும்
ஆன்றியும் உயிர்ப்பரம் பொருந்திவாழ் வதாகவே.

440. (Deutsch · Umschrift)
ஆகமூல நாடியில் அனல்எழுப்பி அன்புடன்
மோகமான மாயையில் முயல்வதும் ஒழிந்திடில்
தாகமேரு நாடியே அனேகமான வாறுபோல்
ஏகர்பாதம் அன்புடன் இறைஞ்சினார் அறிவரே.

441. (Deutsch · Umschrift)
அறிந்துநோக்கி உம்முளே அயந்தியானம் உம்முளே
பிறந்திராமல் ஏகர்பாதம் பெற்றிருப்பது உண்மையே
அறிந்துமீள வைத்திடா வகையுமரணம் ஏத்தினார்
செறிந்துமேலை வாசலைத் திறந்துபாரும் உம்முளே.

442. (Deutsch · Umschrift)
சோதியாக உம்முளே தெளிந்துநோக்க வல்லீரேல்
சோதிவந்து உதித்திடும் துரியகீதம் உற்றிடும்
ஆதி சக்கிரத்தினில் அமர்ந்துதீர்த்தம் ஆடுவன்
பேதியாது கண்டுகொள் பிராணனைத் திருத்தியே.

443. (Deutsch · Umschrift)
திருவுமாகிச் சிவனுமாகித் தெளிந்துளோர்கள் சிந்தையில்
மருவிலே எழுந்துவீசும் வாசனைய தாகுவன்
கருவிலே விழுந்தெழுந்த கந்மவாத னைஎலாம்
பரிதமுன் இருளதாய் பரியும்அங்கி பாருமே.

444. (Deutsch · Umschrift)
பாரும்எந்தை ஈசன்வைத்த பண்பிலே இருந்துநீர்
சேருமே நடுவறிந்து செம்மையான அப்பொருள்
வேரையும் முடியையும் விரைந்துதேடி மால்அயன்
பார்இடந்து விண்ணிலே பிறந்தும்கண்டது இல்லையே.

445. (Deutsch · Umschrift)
கண்டிலாது அயன்மால்என்று காட்சியாகச் சொல்லுறீர்
மிண்டினால் அரசனும் மேவலாய் இருக்குமோ?
தொண்டுமட்டும் அன்புடன் தொழுதுநோக்க வல்லீரேல்
பண்டுமுப் புரம்எரிந்த பத்திவந்து முற்றுமே.

446. (Deutsch · Umschrift)
முற்றுமே அவன்ஒழிந்து முன்பின்ஒன்றும் காண்கிலேன்
பற்றிலாத ஒன்றுதன்னை பற்றிநிற்க வல்லது
கற்றிதாலோ ஈசர்பாதம் காணலா யிருக்குமோ?
பெற்றபேரை அன்புடன் பிரியமாகக் கேளுமே.

447. (Deutsch · Umschrift)
கேட்டுநின்ற உன்னிலை கிடைத்த காலந்தன்னுளே
வாட்டமுள்ள தத்துவ மயக்கமும் அகற்றிடும்
வீட்டிலே வெளியதாகும் விளங்கவந்து நேரிடும்
கூட்டிவன்னி மாருதம் குயத்தைவிட்டு எழுப்புமே.

448. (Deutsch · Umschrift)
எழுப்பி மூலநாடியை இதப்படுத்த லாகுமோ
மழுப்பிலாத சபையைநீர் வலித்துவாங்க வல்லீரேல்
சுழுத்தியும் கடந்துபோய் சொப்பனத்தில் அப்புறம்
அழுத்திஓர் எழுத்துளே அமைப்பதுஉண்மை ஐயனே.

449. (Deutsch · Umschrift)
அல்லதில்லை என்றுதான் ஆவியும் பொருளுடல்
நல்லஈசர் தாள்இணைக்கும் நாதனிக்கும் ஈந்நிலை
என்றும்என்னுள் நேசமும் வாசியை வருந்தினால்
தொல்லையாம் வினைவிடென்று தூரதூரம் ஆனதே.

450. (Deutsch · Umschrift)
ஆனதே பதியது உயிர் அற்றதே பசுபாசம்
போனவே மலங்களும் புலன்களும் வினைகளும்
கானகத்தில் இட்டதீயில் காற்றுவந்து அடுத்ததோ?
ஊனகத்தில் வாயுஉன்னி ஒன்றியே உலாவுமே.

Verse 451–500

451. (Deutsch · Umschrift)
உலாவும் உவ்வும் அவ்வுமாய் உதித்தடர்ந்து நின்றதும்
உலாவிஐம் புலன்களும் ஒருதலத்து இருந்திடும்
நிலாவும்அங்கு நேசமாகி நின்றும் அமுதம்உண்டுதாம்
உலாவும் எங்கள் ஈசனைக் குறித்துணர்ந்து கும்பிடே.

452. (Deutsch · Umschrift)
கும்பிடும் கருத்துளே குகனைஐங் கரனையும்
நம்பியே இடம்வலம் நமக்கரித்து நாடிட
எம்பிரானும் அம்மையும் இருத்தியே நடுவனைத்
தும்பிபோல வாசகம் தொடர்ந்துசோம்பி நீங்குமே.

453. (Deutsch · Umschrift)
நீங்கும்ஐம் புலன்களும் நிறைந்தவல் வினைகளும்
ஆங்காரமாம் ஆசையும் அருந்தடந்த பாதமும்
ஓங்காரத்தின் உள்ளிருந்து ஒன்பதொழிந் தொன்றிலத்
தூங்காஈசர் சொற்படி துணிந்திருக்க சுத்தமே.

454. (Deutsch · Umschrift)
கருக்கலந்த காலமே கண்டுநின்ற காரணம்
உருக்கலந்த போதலோ உன்னைநான் உணர்ந்தது
விரக்கில்என் மறைக்கில்என் வினைக்கிசைந்த போதெலாம்
உருக்கலந்து நின்றபோது நீயும்நானும் ஒன்றலோ?

455. (Deutsch · Umschrift)
ஞானநூல்கள் தேடியே நவின்றஞான யோகிகாள்,
ஞானமான சோதியை நாடிஉள் அறிகிலீர்
ஞானம்ஆகி நின்றதோர் நாதனை அறிந்தபின்
ஞானம்அல்லது இல்லைவேறு நாம் உரைத்த துண்மையே

456. (Deutsch · Umschrift)
கருத்தரிப்ப தற்குமுன் காயம்நின்றது எவ்விடம்?
உருத்தரிப்ப தற்குமுன் உயிர்ப்புநின்றது எவ்விடம்?
மருட்பொதிந்த சிந்தையில் மயக்கம்நின்றது எவ்விடம்?
விருப்புணர்ந்த ஞானிகாள் விரிந்துரைக்க வேணுமே.

457. (Deutsch · Umschrift)
கருவினில் கருவதாய் எடுத்தஏழு தோற்றமும்
இருவினைப் பயத்தினால் பிறந்திறந்து உழன்றிடும்
மறுவினைப் பிறவிமூன்று காலமும் வகுத்தபின்
உறுவினைப்பயன் இதென்று உணர்ந்தஞானி சொல்லுமே.

458. (Deutsch · Umschrift)
வாயில்எச்சில் போகவே நீர்குடித்துத் துப்புவீர்
வாயிருக்க எச்சில்போன வாறதென்ன எவ்விடம்?
வாயில்எச்சில் அல்லவோ நீர்உரைத்த மந்திரம்?
நாயினை அறிந்தபோது நாடும்எச்சில் ஏதுகொல்?

459. (Deutsch · Umschrift)
தொடக்கதென்று நீர்விழத் தொடங்குகின்ற ஊமர்காள்
தொடக்கிருந்தது எவ்விடம்? சுத்தியானது எவ்விடம்?
தொடக்கிருந்த வாறறிந்து சுத்தபண்ண வல்லீரேல்
தொடக்கிலாத சோதியைத் தொடர்ந்துகாண லாகுமே.

460. (Deutsch · Umschrift)
மேதியோடும் ஆவுமே விரும்பியே புணர்ந்திடில்
சாதிபேத மாம்உருத் தரிக்கும்ஆறு போலவே
வேதம்ஓது வானுடன் புலைச்சிசென்று மேவிடில்
பேதமாய்ப் பிறக்கிலாத வாறதென்ன பேசுமே.

461. (Deutsch · Umschrift)
வகைக்குலங் கள்பேசியே வழக்குரைக்கும் மாந்தர்காள்
தொகைக்குலங் கள்ஆனநேர்மை நாடியே உணர்ந்தபின்
மிகைத்த சுக்கிலம் அன்றியே வேறுஒன்று கண்டிலீர்
நகைக்குமாறு மனு எரிக்கநாளும்நாளும் நாடுவீர்.

462. (Deutsch · Umschrift)
ஓதும்நாலு வேதமும் உரைத்த சாத்திரங்களும்
பூதத்தத்து வங்களும் பொருந்தும் ஆகமங்களும்
சாதிபேத உண்மையும் தயங்குகின்ற நூல்களும்
பேதபேதம ஆகியே பிறந்துஉழன்று இருந்ததே.

463. (Deutsch · Umschrift)
அங்கலிங்கம் பூண்டுநீர் அகண்டபூசை செய்கிறீர்
அங்கலிங்கம் பூண்டுநீர் அமர்ந்திருந்த மார்பனே
எங்கும்ஓடி எங்கும்எங்கும் ஈடழிந்து மாய்கிறீர்
செங்கல்செம்பு கல்லெலாம் சிறந்துபார்க்கும் மூடரே.

464. (Deutsch · Umschrift)
தீட்டம்தீட்டம் என்றுநீர் தினமும்மூழ்கும் மூடரே
தீட்டமாகி அல்லவோ திரண்டுகாயம் ஆனதும்
பூட்டகாயம் உம்முளே புகழுகின்ற பேயரே
தீட்டுவந்து கொண்டலோ தெளிந்ததே சிவாயமே.

465. (Deutsch · Umschrift)
உந்திமேலே நாலுமூன்று ஓம்நமசி வாயமாம்
சந்திசந்தி என்றுநீர் சாற்றுகின்ற பேயரே
மூந்தவந்து நம்முளே மூலநாடி ஊடுபோய்
அந்திசந்தி அற்றிடம் அறிந்துணர்ந்து பாருமே.

466. (Deutsch · Umschrift)
வன்னிமூன்று தீயினில் வாழும்எங்கள் நாதனும்
கன்னியான துள்ளிருக்கக் காதல்கொண்டது எவ்விடம்
சென்னிநாலு கையிரண்டு சிந்தையில் இரண்டிலொன்று
உன்னியுன்னி நம்முளே உய்த்துணர்ந்து பாருமே.

467. (Deutsch · Umschrift)
தொண்டுசெய்து நீங்களும் சூழஓடி மாள்கிறீர்
உண்டுஉழன்று நும்முளே உற்றுணர்ந்து பார்க்கிலீர்
வண்டுலாவு சோலைசூழ வாழும்எங்கள் நாதனும்
பண்டுபோல நும்முளே பகுத்திருப்பன் ஈசனே.

468. (Deutsch · Umschrift)
பரம்உனக்கு எனக்குவேறு பயம்இல்லை பாரையா
கரம்உனக்கு நித்தமும் குவித்திடக் கடமையாம்
சிரமுருக்கி அமுதளித்த சீருலாவும் நாதனே
உரம்எனக்கு நீஅளித்த உண்மைஉண்மை உண்மையே.

469. (Deutsch · Umschrift)
என்அகத்தில் என்னைநான் எங்கும்ஓடி நாடினேன்
என்அகத்தில் என்னைஅன்றி ஏதும்ஒன்று கண்டிலேன்
மின்எழுப்பி விண்ணகத்தின் மின்ஒடுங்கு மாறுபோல்
என்அகத்துள் ஈசனோடு யானும்அல்ல தில்லையே.

470. (Deutsch · Umschrift)
இடங்கள்பண்ணி சுத்திசெய்தே இட்டபீட மீதிலே
அடங்கநீறு பூசல்செய்து அருந்தவங்கள் பண்ணுவீர்
ஒடுங்குகின்ற நாதனார் உதிக்கும்ஞானம் எவ்விடம்?
அடங்குகின்றது எவ்விடம்? அறிந்துபூசை செய்யுமே.

471. (Deutsch · Umschrift)
புத்தகங் களைசுமந்து பொய்களைப் பிதற்றுவீர்.
செத்திடம் பிறந்திடம் அதுஎங்ஙன்என்று அறிகிலீர்
அத்தனைய சிந்தனை அறிந்துநோக்க வல்லீரேல்
உத்தமத்துள் ஆயசோதி உணரும்போகம் ஆகுமே.

472. (Deutsch · Umschrift)
அருளிலே பிறந்துநின்று மாயைரூபம் ஆகியே
இருளிலே தயங்குகின்ற ஏழைமாந்தர் கேண்மினோ.
பொருளிலே தவம்புனைந்து பொருந்திநோக்க வல்லீரேல்
மருள்அதுஏது? வன்னியின் மறைந்ததே சிவாயமே.

473. (Deutsch · Umschrift)
தன்மசிந்தை ஆம்அளவும் தவமறியாத் தன்மையாய்க்
கன்மசிந்தை வெயில்உழன்று கருத்தழிந்த கசடரே,
சென்மம்சென்மம் தேடியும் தெளிவொணாத செல்வனை
நன்மையாக உம்முளே நயந்துகாண வேணுமே.

474. (Deutsch · Umschrift)
கள்ளவுள்ள மேயிருக்கக் கடந்தஞானம் ஓதுவீர்
கள்ளம்உள் அறுத்தபோது கதிஇதன்றிக் காண்கிலீர்?
உள்ளமே விளக்கிநித்தம் ஒளியணுக வல்லீரேல்
தெள்ளு ஞானம் உம்முளே சிறந்ததே சிவாயமே.

475. (Deutsch · Umschrift)
காணவேண்டும் என்றுநீர் கடல்மலைகள் ஏறுவீர்
ஆணவம் அதல்லவோ அறிவில்லாத மாந்தரே?
வேணும் என்று அவ்வீசர்பாதம் மெய்யுளே தரிப்பிரேல்
தாணுவாக நின்ற சீவன் தான்சிவம் அதாகுமே.

476. (Deutsch · Umschrift)
அணுவினோடு அகண்டமாய் அளவிடாத சோதியைக்
குணமதாக உம்முளே குறித்துநோக்கின் முத்தியாம்
மிணமிணென்று விரலைஎண்ணி மீளொணா மயக்கமாய்த்
துணிவிலாத படியினால் தொடர்ந்து பூசை செய்குவீர்.

477. (Deutsch · Umschrift)
எச்சில்எச்சில் என்றுநீர் இடைந்திருக்கும் ஏழைகாள்
துச்சில்எச்சில் அல்லவோ தூயகாயம் ஆனதும்
வைத்தெச்சில் தேனலோ, வண்டின்எச்சில் பூவலோ?
கைச்சுதாடல் வைத்துடன் கறந்தபாலும் எச்சிலே!

478. (Deutsch · Umschrift)
தீர்த்தலிங்க மூர்த்திஎன்று தேடிஓடும் தீதரே
தீர்த்தலிங்கம் உள்ளில்நின்ற சீவனைத் தெளியுமே
தீர்த்தலிங்கம் உம்முளே தெளிந்துகாண வல்லீரேல்
தீர்த்தலிங்கம் தான்அதாய்ச் சிறந்ததே சிவாயமே.

479. (Deutsch · Umschrift)
ஆடுகொண்டு கூறுசெய்து அமர்ந்திருக்கும் ஆறுபோல்
தேடுகின்ற செம்பினைத் திடப்படப் பரப்பியே
நாடுகின்ற தம்பிரானும் நம்முளே இருக்கவே
போடுதர்ப்ப பூசைஎன்ன பூசைஎன்ன பூசையோ?

480. (Deutsch · Umschrift)
என்னை அற்பநேரமும் மறக்கிலாத நாதனே
ஏகனே இறைவனே இராசராச ராசனே
உன்னை அற்ப நேரமும் ஒழிந்திருக்க லாகுமே
உனதுநாமம் எனதுநாவில் உதவிசெய்வீர் ஈசனே.

481. (Deutsch · Umschrift)
எல்லையற்று நின்றசோதி ஏகமாய் எரிக்கவே
வல்லபூர ணப்பிரகாசர் ஏகதபோகம் ஆகியே
நல்லஇன்பம் மோனசாக ரத்திலே அழுத்தியே
நாடொணாத அமிர்தம்உண்டு நான்அழிந்து நின்றநாள்.

482. (Deutsch · Umschrift)
ஆனவாற தாயிடும் அகண்டமான சோதியை
ஊனைகாட்டி உம்முளே உகந்துகாண வல்லீரேல்
ஊனகாயம் ஆளலாம் உலகபாரம் ஆளலாம்
கானநாடும் ஆளலாம் வண்ணநாடர் ஆணையே.

483. (Deutsch · Umschrift)
நித்தமும் மணிதுலக்கி நீடுமூலை புக்கிருந்து
வத்தியே கதறியே கண்கள்மூடி என்பயன்?
எத்தனைபேர் எண்ணினும் எட்டிரண்டும் பத்தலோ?
அத்தனுக்கிது ஏற்குமோ அறிவிலாத மாந்தரே?

484. (Deutsch · Umschrift)
எட்டிரண்டும் கூடியே இலிங்கமான தேவனை
மட்டதாக உம்முளே மதித்துநோக்க வல்லீரேல்
கட்டமான பிறவிஎன் கருங்கடல் கடக்கலாம்
இட்டமான ஒளியினோடு இசைந்திருப்பீர் காண்மினே.

485. (Deutsch · Umschrift)
உண்மையான மந்திரம் ஒளியிலே இருந்திடும்
தண்மையான மந்திரம் சமைந்துரூபம் ஆகியே
வெண்மையான மந்திரம் விளைந்துநீற தானேதே
உண்மையான மந்திரம் அதொன்றுமே சிவாயமே.

486. (Deutsch · Umschrift)
தச்சுவாயில் உச்சிமேல் ஆயிரம் தலங்களாய்
முச்சுடரும் மூவிரண்டும் மூண்டெழுந்த தீச்சுடர்
வச்சிரம் அதாகியே வளர்ந்துநின்றது எவ்விடம்?
இச்சுடரும் இந்திரியமும் ஏகமானது எங்ஙனே?

487. (Deutsch · Umschrift)
வல்லவாசல் ஒன்பதும் மறுத்தடைத்த வாசலும்
சொல்லும்வாசல் ஓர்ஐந்தும் சொல்லவிம்மி நின்றதும்
நல்லவாச லைத்திறந்து ஞானவாசல் ஊடுபோய்
எல்லைவாசல் கண்டபின் இனிப்பிறப்ப தில்லையே.

488. (Deutsch · Umschrift)
வண்டுபூ மணங்களோடு வந்திருந்த தேன்எலாம்
உண்டுளே அடங்கும்வண்ணம் ஓதுலிங்க மூலமாய்க்
கண்டுகண்டு வேரிலே கருத்தொடுங்க வல்லீரேல்
பண்டுகொண்ட வல்வினை பறந்திடும் சிவாயமே.

489. (Deutsch · Umschrift)
ஓரெழுத்தில் லிங்கமாக ஓதும்அக் கரத்துளே
ஓரெழுத்து இயங்குகின்ற உண்மையை அறிகிலீர்
மூவெழுத்தும் மூவராய் முளைத்தெழுந்த சோதியை
நாலெழுத்து நாவுளே நவின்றதே சிவாயமே.

490. (Deutsch · Umschrift)
தூரதூர தூரமும் தொடர்ந்தெழுந்த தூரமும்
பாரபார பாரம்என்று பரிந்திருந்த பாவிகாள்!
நேரநேர நேரமும் நினைந்திருக்க வல்லீரேல்
தூரதூர தூரமும் தொடர்ந்துகூடல் ஆகுமே.

491. (Deutsch · Umschrift)
குண்டலங்கள் பூண்டுநீர் குளங்கள்தோறும் மூழ்குறீர்
மண்டுகங்கள் போலநீர் மனத்தின் மாசறுக்கிலீர்;
மண்டைஏந்து கையரை மனத்திருந்த வல்லீரேல்
பண்டைமால் அயன்தொழப் பணிந்து வாழலாகுமே.

492. (Deutsch · Umschrift)
கூடுகட்டி முட்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த வாறுபோல்
ஆடிரண்டு கன்றைஈன்ற அம்பலத்துள் ஆடுதே;
மாடுகொண்டு வெண்ணெய்உண்ணும் மானிடப் பசுக்களே!
வீடுகண்டு கொண்டபின்பு வெட்டவெளியும் காணுமே.

493. (Deutsch · Umschrift)
நட்டகல்லைத் தெய்வம் என்று நாலுபுட்பம் சாத்தியே
சுற்றிவந்து முணமுணேன்று சொல்லுமந்திரம் ஏதடா
நட்டகல்லும் பேசுமோ நாதன்உள் இருக்கையில்!
சுட்டசட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ?

494. (Deutsch · Umschrift)
நானும்அல்ல நீயும்அல்ல நாதன்அல்ல ஓதுவேன்
வானில்அல்ல சோதிஅல்ல சோதிநம்முள் உள்ளதே
நானும்நீயும் ஒத்தபோது நாடிகாண லாகுமோ?
தானதான தந்தான தாதனான தானனா.

495. (Deutsch · Umschrift)
நல்லதல்ல கெட்டதல்ல நடுவில்நிற்பது ஒன்றுதான்
நல்லதென்று போதது நல்லதாகி நின்றபின்
நல்லதல்ல கெட்டதென்றால் கெட்டதாகும் ஆதலால்
நல்லதென்ற நாடிநின்று நாமம்சொல்ல வேண்டுமே.

496. (Deutsch · Umschrift)
பேய்கள்கூடிப் பிணங்கள்தின்னும் பிரியமில்லாக் காட்டிலே
நாய்கள்சுற்ற நடனமாடும் நம்பன்வாழ்க்கை ஏதடா?
தாய்கள்பால் உதிக்கும்இச்சை தவிரவேண்டி நாடினால்
நோய்கள்பட்டு உழல்வதேது நோக்கிப்பாரும் உம்முளே.

497. (Deutsch · Umschrift)
உப்பைநீக்கில் அழுகிப்போகும் ஊற்றையாகும் உடலில்நீ
அப்பியாசை கொண்டிருக்கல் ஆகுமோசொல் அறிவிலா
தப்பிலிப்பொய் மானம்கெட்ட தடியனாகும் மனமேகேள்;
ஒப்பிலாசெஞ் சடையனாகும் ஒருவன்பாதம் உண்மையே.

498. (Deutsch · Umschrift)
பிறப்பதெல்லாம் இறப்பதுண்டு பேதைமக்கள் தெரிகிலாது
இறப்பதில்லை எனமகிழ்ந்து எங்கள்உங்கள் சொத்தெனக்
குறிப்புப்பேசித் திரிவரன்றிக் கொண்டகோலம் என்னவோ?
நிறப்பும்பொந்தி அழிந்தபோது நேசமாமோ ஈசனே.

499. (Deutsch · Umschrift)
சுட்டெரித்த சாந்துபூசும் சுந்தரப்பெண் மதிமுகத்
திட்டநெட்டு எழுந்தறியாது ஏங்கிநோக்கு மதவலீர்
பெட்டகத்துப் பாம்புறங்கும் பித்தலாட்டம் அறியிரோ?
கட்டவிழ்த்துப் பிரமன்பார்க்கில் கதிஉமக்கும் ஏதுகாண்?

500. (Deutsch · Umschrift)
வேதம்ஓது வேலையோ வீணதாகும் பாரிலே!
காதகாத தூரம்ஓடிக் காதல்பூசை வேணுமோ?
ஆதிநாதன் வெண்ணெய் உண்டஅவனிருக்க நம்முளே?
கோதுபூசை வேதம்ஏது குறித்துப்பாரும் உம்முளே.

Verse 501–523

501. (Deutsch · Umschrift)
பரம்இலாதது எவ்விடம்? பரம்இருப்பது எவ்விடம்?
அறம்இலாத பாவிகட்குப் பரம்இலைஅது உண்மையே;
கரம்இருந்தும் பொருளிருந்தும் அருளிலாத போதது
பரம்இலாத சூனியமாம் பாழ்நரகம் ஆகுமே.

502. (Deutsch · Umschrift)
மாதர்தோள் சேராததேவர் மானிலத்தில் இல்லையே!
மாதர்தோள் புணர்ந்தபோது மனிதர்வாழ்வு சிறக்குமே,
மாதராகும் சத்தியொன்று மாட்டிக்கொண்ட தாதலால்
மாதராகும் நீலிகங்கை மகிழ்துகொண்டான் ஈசனே.

503. (Deutsch · Umschrift)
சித்தர்என்றும் சிறியர்என்றும் அறியொணாத சீவர்காள்!
சித்தர்இங்கு இருந்தபோது பித்தர்என்று எண்ணுவீர்!
சித்தர்இங்கு இருந்தும் என்ன பித்தன்நாட்டிருப் பாரோ?
அத்தன்நாடும் இந்தநாடும் அவர்களுக்கெலா மொன்றே.

504. (Deutsch · Umschrift)
மாந்தர்வாழ்வு மண்ணிலே மறந்தபோது விண்ணிலே
சாந்தனான ஆவியைச் சரிப்படுத்த வல்லீரேல்
வேந்தன்ஆகி மன்றுளாடும் விமலன்பாதம் காணலாம்
கூந்தலம்மை கோணல்ஒன்றும் குறிக்கொணாதி துண்மையே.

505. (Deutsch · Umschrift)
சருகருத்தி நீர்குடித்துச் சாரல்வாழ் தவசிகாள்!
சருகருந்தில் தேகங்குன்றிச் சஞ்சலம் உண்டாகுமே;
வருவிருந்தோடு உண்டுஉடுத்தி வளர்மனை சுகிப்பிரேல்
வருவிருந்தோன் ஈசனாகி வாழ்வளிக்கும் சிவாயமே.

506. (Deutsch · Umschrift)
காடுமேடு குன்றுபள்ளம் கானின்ஆறு அகற்றியும்
நாடுதேசம் விட்டலைவர் நாதன்பாதம் காண்பரோ?
கூடுவிட்டு அகன்றுன்ஆவி கூத்தனூர்க்கே நோக்கலால்
வீடுபெற்ற அரன்பதத்தில் வீற்றிருப்பர் இல்லையே.

507. (Deutsch · Umschrift)
கட்டையால்செய் தேவரும் கல்லினால்செய் தேவரும்
மட்டையால்செய் தேவரும் மஞ்சளால்செய் தேவரும்
சட்டையால்செய் தேவரும் சாணியால்செய் தேவரும்
வெட்டவெளிய தன்றிமற்று வேறுதெய்வம் இல்லையே.

508. (Deutsch · Umschrift)
தங்கள்தேகம் நோய்ப்பெறின் தனைப்பிடாரி கோயிலில்
பொங்கல்வைத்து ஆடுகோழிப் பூசைப்பலியை இட்டிட
நங்கச்சொல்லு நலிமிகுந்து நாளும்தேய்ந்து மூஞ்சூராய்
உங்கள்குலத்துத் தெய்வம்உம்மை உருக்குலைப்ப தில்லையே.

509. (Deutsch · Umschrift)
ஆசைகொண்டு அனுதினமும் அன்னியர் பொருளினை
மோசம்செய்து அபகரிக்க முற்றிலும் அலைபவர்
பூசையோடு நேமநிட்டை பூரிக்கச்செய் பாதகர்
காசினியில் எழுநரகைக் காத்திருப்பது உண்மையே.

510. (Deutsch · Umschrift)
நேசமுற்றுப் பூசைசெய்து நீறுபூசிச் சந்தனம்
வாசமோடு அணிந்துநெற்றி மைதிலகம் இட்டுமே
மோசம்பொய் புனைசுருட்டு முற்றிலும்செய் மூடர்காள்
வேசரிகளம் புரண்டவெண் ணீறாகும் மேனியே.

511. (Deutsch · Umschrift)
வாதம்செய்வேன் வெள்ளியும் பொன்மாற்றுயர்ந்த தங்கமும்
போதவே குருமுடிச்சுப் பொன்பணங்கள் தரவெனச்
சாதனைசெய் தெத்திச்சொத்து தந்ததைக்க வர்ந்ததுமே
காததூரம் ஓடிச்செல்வர் காண்பதும் அருமையே.

512. (Deutsch · Umschrift)
யோகசாலை காட்டுவார் உயரவும் எழும்புவார்
வேகமாக அட்டசித்து வித்தைகற்று நெட்டுவார்
மோகம்கொண்டு மாதரின் மூத்திரப்பை சிக்கிப்பின்
பேயது பிடித்தவர்போல் பேருலகில் சாவரே.

513. (Deutsch · Umschrift)
காயகாயம் உண்பதாகக் கண்டவர் மதித்திட
மாயவித்தை செய்வதுஎங்கு மடிப்புமோசம் செய்பவர்
நேரமாகக் கஞ்சாஅடித்து நேர்அபினையைத் தின்பதால்
நாயதாக நக்கிமுக்கி நாட்டினில் அலைவரே.

514. (Deutsch · Umschrift)
நீரினில் குமிழிஒத்த நிலையிலாத காயம்என்று
ஊரினில் பறைஅடித்து ஊதாரியாய்த் திரிபவர்
சீரினில் உனக்குஞான சித்திசெய்வேன் பாரென
நேரினில் பிறர்பொருளை நீளவும்கைப் பற்றுவார்.

515. (Deutsch · Umschrift)
காவியும் சடைமுடி கமண்டலங்கள் ஆசனம்
தாவுருத்தி ராட்சம்யோக தண்டுகொண்ட மாடுகள்
தேவியை அலையவிட்டுத் தேசம்எங்கும் சுற்றியே
பாவியென்ன வீடெலாம் பருக்கைகேட்டு அலைவரை.

516. (Deutsch · Umschrift)
முத்திசேரச் சித்திஇங்கு முன்னளிப்பேன் பாரெனக்
சத்தியங்கள் சொல்லிஎங்கும் சாமிவேடம் பூண்டவர்
நித்தியம் வயிறுவளர்க்க நீதிஞானம் பேசியே
பத்தியாய்ப் பணம்பறித்துப் பாழ்நரகில் வீழ்வரேல்.

517. (Deutsch · Umschrift)
செம்மைசேர் மரத்திலே சிலைதலைகள் செய்கிறீர்
கொம்மையற்ற கிளையில்பாத குறடுசெய்து அழிக்கிறீர்
நும்முளே விளங்குவோனை நாடிநோக்க வல்லீரேல்
இம்மலமும் மும்மலமும் எம்மலமும் அல்லவே.

518. (Deutsch · Umschrift)
எத்திசைஎங்கும் எங்கும்ஓடி எண்ணிலாத நதிகளில்
சுற்றியும் தலைமுழுகச் சுத்தஞானி யாவரோ?
பத்தியோடு அரன்பதம் பணிந்திடாத பாவிகாள்;
முத்திஇன்றி பாழ்நரகில் மூழ்கிநொந்து அலைவரே.

519. (Deutsch · Umschrift)
கல்லுவெள்ளி செம்பிரும்பு காய்ந்திடும் தராக்களில்
வல்லதேவ ரூபபேதம் அங்கமைத்துப் போற்றிடில்
தொல்லைஅற் றிடம்பெரும் சுகந்தருமோ சொல்லுவீர்?
இல்லைஇல்லை இல்லைஇல்லை ஈசன்ஆணை இல்லையே.

520. (Deutsch · Umschrift)
இச்சகம் சனித்ததுவும் ஈசனைஐந்து எழுத்திலே
மெச்சவம் சராசரங்கள் மேவும்ஐந்து எழுத்திலே
உச்சிதப் பலஉயிர்கள் ஓங்கல்அஞ் செழுத்திலே
நிச்சயமெய்ஞ் ஞானபோதம் நிற்கும்ஐந் தெழுத்திலே.

521. (Deutsch · Umschrift)
சாத்திரங்கள் பார்த்துப்பார்த்துத் தான்குருடு ஆவதால்
நேத்திரங்கெட வெய்யோனை நேர்துதிசெய் மூடர்காள்
பாத்திரம் அறிந்துமோன பக்திசெய்ய வல்லீரேல்
சூத்திரப்படி யாவரும் சுத்தர்ஆவர் அங்ஙனே.

522. (Deutsch · Umschrift)
மனவுறுதி தானிலாத மட்டிப்பிணை மாடுகள்
சினமுறப் பிறர்பொருளைச் சேகரித்து வைத்ததைத்
தினந்தினம் ஊர்எங்கும் சுற்றிதிண்டிக்கே அலைபவர்
இனமதில் பலரும்வையும் இன்பம் அற்ற பாவிகள்.

523. (Deutsch · Umschrift)
சிவாயவசி என்னவும் செபிக்கஇச் சகம்எலாம்
சிவாயவசி என்னவும் செபிக்கயாவும் சித்தியாம்
சிவாயவசி என்னவும் செபிக்கவானம் ஆளலாம்
சிவாயவசி என்பதே இருதலைத்தீ ஆகுமே.

Mehr über diesen Text

Sivavakkiyar und die tamilische Siddha-Stimme

Der Quellenkopf ordnet das Werk den „Liedern der Siddhas“ zu. Im vorliegenden Text begegnet uns eine Stimme, die eigene Erfahrung höher bewertet als gesellschaftliches Ansehen oder das bloße Beherrschen von Schriften. Ein Siddha erscheint dabei als Mensch, dessen Erkenntnis sein Leben verwandelt hat; die Kritik an vorgeführten Wunderkräften zeigt, dass außergewöhnliche Fähigkeiten für sich noch keine geistige Reife belegen (Verse 511–516).

Die verwendete Datei bietet keine gesicherte Lebensgeschichte des Autors und keine datierte kritische Edition. Deshalb wird hier keine bestimmte Lebenszeit als erwiesen angegeben. Auch die Geschlossenheit der Sammlung darf nicht vorausgesetzt werden: Wiederholungen, wechselnde Tonlagen und Spannungen zwischen einzelnen Aussagen bleiben sichtbar. Bereits der historische Abdruck „Tamil Popular Poetry“ im Indian Antiquary von 1872 zeigt bei einer mit Vers 25 verwandten Passage einen abweichenden Umfang. Er dient hier nur als Vergleichshinweis, nicht als Ersatz für die gewählte tamilische Vorlage.

Der Tempel im Inneren

In Vers 198 wird die innere Verehrung besonders anschaulich: Geist und Herz werden zu Blumen, Wasser und Tempel; das Leben wird zum Linga, die Sinne zu Weihrauch und Lampen. Damit lässt sich jede bewusste Wahrnehmung in eine Erinnerung an das Göttliche verwandeln. Zugleich bleibt der kritische Ton ernst: Vers 33, Vers 423 und Vers 493 richten sich unmittelbar gegen die Verwechslung eines Gegenstandes mit verwirklichter Gotteserfahrung.

Andere Verse sprechen positiv von Verehrung, Niederwerfung und geordneter Praxis. Vers 435 nennt ausdrücklich die vier Wege Charya, Kriya, Yoga und Jnana mit ihren Befreiungsformen. Diese Spannung wird hier nicht beseitigt. Als Anregung für die eigene Praxis kann sie dazu dienen, jede äußere Form nach ihrer inneren Wahrhaftigkeit zu prüfen. Das ist eine heutige Lesemöglichkeit, keine Behauptung, sämtliche Verse sagten dasselbe.

Ein göttlicher Grund – viele Namen

Shiva und Vishnu werden mit verschieden geformtem Gold verglichen (Vers 28). Der Herr von Tillai und der Herr von Srirangam sind nicht zwei voneinander getrennte Wirklichkeiten (Vers 54). Die wiederholten Rama-Verse und die Shiva-Mantras stehen deshalb in dieser Ausgabe bewusst nebeneinander. Für Hingabe bedeutet das: Die Liebe zum gewählten göttlichen Namen muss nicht zur Abwertung anderer Verehrungsformen führen.

Menschliche Gleichheit und die Kritik an Unreinheit

Die Verse über Kastenunterschiede verweisen auf das gemeinsame Menschsein: Alle Menschen haben Fleisch, Haut und Knochen; alle werden geboren, brauchen Nahrung und schlafen (38, 45, 323, 460–462). Die Verse über Menstruation und Geburt hinterfragen die Abwertung des weiblichen Körpers: Auch der gelehrte Priester verdankt seinen Körper eben diesem Ursprung.

Das Werk bleibt dabei eine historische Stimme. Es enthält zugleich harte Schimpfwörter und asketische Polemik gegen sexuelles Begehren; an anderer Stelle wird die Verbindung von Frau und Mann ausdrücklich gewürdigt (Vers 502). Diese unterschiedlichen Aussagen werden weder verborgen noch zu allgemeinen Urteilen über Frauen umgedeutet. Die körperbezogene Kritik an sozialer Überheblichkeit kann heute dazu einladen, jedem Menschen mit gleicher Würde zu begegnen.

Körper, Atem und das Licht der Erkenntnis

Der Leib erscheint einerseits als vergängliches Gefäß, andererseits als Ort göttlicher Erfahrung. Wurzelbahn, Lotusse, Sonne, Mond, Feuer und Nektar bilden eine wiederkehrende Sprache innerer Verwandlung. Verbindungen zu Nadi, Sushumna, Chakra, Kundalini, Nada und Bindu sind für das Verständnis hilfreich. Dennoch darf nicht jede rätselhafte Zahl oder Höhlung automatisch mit einem feststehenden modernen Chakra-Schema gleichgesetzt werden.

Die Verse 336–368 sind besonders stark von Lautfolgen, Mehrdeutigkeiten und teils fehlerverdächtigen Wörtern geprägt. Vālai kann in diesem Zusammenhang eine jugendliche weibliche Kraft bezeichnen; andernorts liegen Bilder von Schwanz, Ende oder Spitze nahe. Die Übersetzung markiert solche Grenzen. Die Aussagen über Verjüngung, Unsterblichkeit und Krankheiten werden als Aussagen des Textes wiedergegeben, nicht als nachgewiesene körperliche Wirkungen. Die verdichteten Beschreibungen von Atemhalten und innerem Feuer reichen allein nicht als praktische Anleitung.

Tod und Wiedergeburt: eine bleibende Spannung

Vers 46 sagt nachdrücklich, Gestorbene würden nicht wieder geboren. Zahlreiche andere Verse sprechen dagegen von wiederholter Geburt und ihrer Überwindung, etwa Vers 457. Man kann fragen, ob Vers 46 besonders die unwiederbringliche Auflösung einer konkreten Körpergestalt hervorhebt. Der Wortlaut allein entscheidet das jedoch nicht sicher. Deshalb wird weder die radikale Verneinung abgeschwächt noch aus ihr eine widerspruchsfreie Lehre für die gesamte Sammlung konstruiert.

Schweigen und tätiges Mitgefühl

Das häufige mōṉam, Schweigen, kann als Bild einer Erkenntnis gelesen werden, die mehr ist als neue Gedanken. Doch Vers 185 macht deutlich: Äußeres Schweigen entfernt nicht automatisch die Unreinheit des Geistes. Ebenso scharf stellt Vers 501 die Frage nach Mitgefühl bei vorhandenem Besitz. Vers 505 würdigt Gastfreundschaft gegenüber selbstquälerischer Askese. Inneres Stillwerden und konkrete Großzügigkeit können sich so gegenseitig prüfen und vertiefen.

Anregungen aus Sivavakkiyam für Meditation und Alltag

Die folgenden Anregungen sind eine heutige Einladung zur Betrachtung; sie sind nicht Teil der tamilischen Verse.

Ein einfacher Weg des Lesens

Lies einen Block von etwa zehn Versen. Wähle anschließend einen Satz, der dich berührt oder herausfordert. Sitze einen Augenblick still, ohne ihn sofort erklären zu müssen. Frage dann: Welche Gewohnheit wird hier sichtbar? Welche Haltung möchte ich heute stärken? Im gemeinsamen Schriftenstudium kann jede Person einen Gedanken nennen, ohne dass sofort eine einheitliche Deutung gefunden werden muss.

Sieben mögliche Betrachtungsthemen

• Nach innen zurückkehren: Vers 5, Vers 27 und Vers 260. Was suche ich dauernd außerhalb meiner unmittelbaren Erfahrung?
• Verehrung lebendig machen: Vers 33, Vers 198 und Vers 493. Wie kann ein vertrautes Ritual wieder Ausdruck wirklicher Gegenwart werden?
• Unterschiede durchschauen: Vers 28, Vers 45 und Vers 221. Wo verwechsle ich einen Namen oder eine Herkunft mit dem Wesen eines Menschen?
• Das Herz reinigen: Vers 185, Vers 212 und Vers 474. Welche Unaufrichtigkeit möchte ich heute nicht weiter nähren?
• Vertrauen vertiefen: Vers 244, Vers 468 und Vers 480. Wie fühlt es sich an, mich als bereits getragen zu betrachten?
• Liebe ausdrücken: Vers 239, Vers 501 und Vers 505. Wem kann ich heute Zeit, Nahrung, Hilfe oder ungeteilte Aufmerksamkeit schenken?
• In Stille lauschen: Vers 102, Vers 326 und Vers 338. Was bleibt, wenn ich einen Augenblick nichts darstellen oder erreichen muss?

Die Namen des Göttlichen

Laut oder Name	Bezug im Werk	Orientierung
Nama Civāya / Nama Shivaya	1, 95, 103, 520	Die fünf Silben na–ma–ci–vā–ya; im Sanskrit entspricht dem Panchakshara Mantra namaḥ śivāya. Die tamilische Lautform wird nicht stillschweigend mit Sanskrit gleichgesetzt.
Ōm Namacivāya / Om Namah Shivaya	108, 397	Die Verbindung des Om mit dem Shiva-Mantra. Die deutsche Schreibweise folgt dem verbreiteten Gebrauch im Yoga-Vidya-Kontext.
Irāma / Rama	9–11, 57, 106, 209	Der Name Ramas erscheint wiederholt als heilsamer und rettender Name.
Civāyavaci	523	Die abschließende Lautfolge der Vorlage. Sie bleibt in ihrer tamilischen Umschrift stehen; daraus wird hier keine zusätzliche Einweihungs- oder Atemtechnik abgeleitet.

Videos zur Vertiefung

Die folgenden Videos erläutern verwandte Themen bei Yoga Vidya. Sie sind keine vollständige Rezitation und keine Übersetzung des Sivavakkiyam. Die Einbettungen sind aus den bestehenden Wiki-Artikeln Shiva und Om Namah Shivaya übernommen.

Shiva – Bedeutung und spirituelle Symbolik

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Om Namah Shivaya – Vertiefung des Mantras

Video laden

YouTube

YouTube sammelt möglicherweise persönliche Daten. Datenschutzrichtlinie

Fortfahren Ausblenden

Zum Ausklang: Den Geschmack selbst erfahren

Sivavakkiyars Fragen dürfen nach dem Lesen weiterwirken. Du musst weder jeden Vers sofort erklären noch jede überlieferte Behauptung übernehmen. Vielleicht genügt für heute eine aufrichtige Bewegung: weniger urteilen, einen Menschen freundlicher ansehen, ein Mantra mit wacher Liebe sprechen oder einige Atemzüge still gegenwärtig sein.

Der Topf kennt den Geschmack der Speise nicht. Du aber kannst kosten. Nimm einen Vers mit in die Stille und einen liebevollen Gedanken mit in deinen Tag. Vielleicht zeigt sich seine Wahrheit gerade in einer einfachen Begegnung: wenn du aufmerksam zuhörst, ehrlich handelst oder Hilfe schenkst. So kann das gelesene Wort lebendig werden – als klare Einsicht, als Hingabe und als Liebe zum Leben.

Textgrundlage und Quellen

Umfang, Treue zur Vorlage und Grenzen

• Grundlage ist die bereitgestellte Datei Eingefügter Text.txt mit der darin angegebenen Shaivam.org-Quelle. Erfasst sind K, 0 und 1–523. K ist ausschließlich das redaktionelle Verweiszeichen für den unnummerierten Schutzvers.
• Die tamilischen Verszeilen werden in ihrer Reihenfolge und Schreibweise wiedergegeben. Leerraum wurde für die Darstellung vereinheitlicht. Auffällige Schreibungen, Wiederholungen und Zeichen wurden nicht durch eine erschlossene kritische Lesart ersetzt.
• Die römische Umschrift ist unmittelbar aus dieser tamilischen Schriftfassung abgeleitet. Sie ist keine zweite Handschrift und keine rekonstruierte Sanskritfassung. c kann im tatsächlichen Tamil je nach Zusammenhang anders klingen, als ein deutscher Leser zunächst erwartet; die Umschrift ist schriftgetreu, keine phonetische Lesehilfe.
• In der deutschen Fassung werden vertraute Namen wie Shiva, Vishnu, Rama und Ganesha verwendet. Schwierige Bilder werden sinngemäß erläutert, ungesicherte Deutungen und Teilübersetzungen gekennzeichnet. Besonders die verschlüsselten späteren Abschnitte bedürfen weiterer sprachlicher und textkritischer Prüfung.
• Die kurzen tamilischen Themenangaben am Anfang einzelner Verse sind in beiden Schriftfassungen erhalten. Zusätzliche Worterklärungen aus der Datei stehen gesammelt unten. Manche folgen in der Kopiervorlage erst nach der nächsten Versnummer; ihre ursprüngliche Position ist deshalb angegeben.
• Die Versverweise gelten für diese Vorlage. Bei anderen Ausgaben sind Abweichungen im Wortlaut, Umfang und in der Zählung möglich.

Zeichen der Umschrift

Die langen Vokale sind ā, ī, ū, ē, ō; ai und au bezeichnen Diphthonge. ṭ, ṇ, ḷ, ḻ unterscheiden wichtige tamilische Laute; ṟ und ṉ bleiben gegenüber r und n sichtbar. ṅ und ñ bezeichnen Nasale. Ein tamilischer Konsonant ohne Vokalzeichen trägt den inhärenten Vokal a; das Virama-Zeichen unterdrückt ihn. Die Schriftunterscheidungen werden auch bei ungewöhnlichen Quellenschreibungen beibehalten.

Worterklärungen der bereitgestellten Vorlage

Die folgenden Erläuterungen sind Quellennotizen und keine zusätzlichen Verse. „Vor Vers“ bezeichnet die Position der Notiz in der kopierten Datei; häufig erläutert sie den unmittelbar vorausgehenden Vers.

• Bei Vers 4: நந்துதல் - இச்சை கொள்ளுதல்; நடுவன் - எமன்
• Vor Vers 31: குசுகுசுப்பை - சுருக்குப்பை
• Vor Vers 80: விறகு - கர்வம்
• Vor Vers 95: தற்பரம் - சுழிமுனை தானம்
• Vor Vers 154: அணி அரங்கம் - அழகிய சிற்றம்பலம்
• Vor Vers 168: திருக்கு - சந்தேகம்
• Vor Vers 196: அருக்கன் - சூரியன், சோமன் - சந்திரன்
• Vor Vers 206: அசவை - அசுபா மந்திரம்
• Vor Vers 226: மிவ்வை - நற்குணம்
• Vor Vers 256: புண்டரீகம் - தாமரை
• Vor Vers 275: மன்று - கடை
• Vor Vers 277: விரகு - விரகதாபம்
• Vor Vers 358: திவாகரம் - சூரிய ஒளி
• Vor Vers 401: உடக்கு - உள்மர்மம்
• Vor Vers 416: அப்பு - நீர்
• Vor Vers 418: அந்த - முடிவு
• Vor Vers 422: ஆட்டகம் - ஆனந்த தாண்டவம் ஆடுகின்ற இடம்.
• Vor Vers 423: ஏக்கை - ஏக்கம்
• Vor Vers 430: வாகு - வலிமை
• Vor Vers 432: பங்கன் - பார்வதியை இடப்பாகத்தில் உடையவன்
• Vor Vers 432: வாசி - காற்று
• Vor Vers 440: தந்தி - நாடி
• Vor Vers 444: பரிதி - சூரியன் அங்கி - நெருப்பு
• Vor Vers 445: மால் - திருமால் பார் - உலகம் இடந்து - தோண்டி
• Vor Vers 461: மேதி - எருமை
• Vor Vers 476: தாணு - பரம்பொருள்
• Vor Vers 478: சுதா - பசுவின் முலைக்காம்பு
• Vor Vers 487: 481. ஏகன் - தனிமுதன்மையானவன்
• Vor Vers 492: மண்டுகம் - தவளை
• Vor Vers 497: நம்பன் - பரமேசுவரன்
• Vor Vers 503: நீலிகங்கை - நீல நிறம் உடைய கங்கை.
• Vor Vers 504: மன்று - மன்றம்; சபை; விமலன் - மலமற்றவன்
• Vor Vers 505: சருகு - உதிர்ந்த இலை.

Verwendete Quellen

• Eingefügter Text.txt: vom Auftraggeber bereitgestellter tamilischer Volltext, Grundlage für Übersetzung und Umschrift.
• Shaivam.org: Sivavakkiyam von Sivavakkiyar – in der Datei genannte Herkunft.
• The Indian Antiquary, Band 1, 1872, Druckseite 99 – historischer Vergleich für eine abweichende Textgestalt, keine Grundlage der vollständigen deutschen Übersetzung.
• Shiva und Om Namah Shivaya im Yoga-Vidya-Wiki – Nachweis der verwendeten Medien.

Siehe auch

Weitere Texte findest du in den Übersichten Tamil Schriften und Tantra Schriften.

Tamilische Texte und Traditionen

Avvai Kural · Vinayagar Agaval · Tirumantiram · Tiruvarutpayan · Tirumular · Avvaiyar · Tamil · Siddha · Shaiva Siddhanta

Göttliche Gegenwart, Erkenntnis und Hingabe

Shiva · Shakti · Nataraja · Ardhanarishvara · Vishnu · Rama · Ganesha · Bhakti Yoga · Jnana Yoga · Guru · Gnade · Moksha · Selbsterkenntnis

Yoga und verwandte Schriften

Mantra Yoga · Nada Yoga · Kundalini Yoga · Hatha Yoga · Pranayama · Meditation · Svadhyaya · Shiva Samhita · Hatha Yoga Pradipika · Gheranda Samhita · Vijnana Bhairava Tantra · Kularnava Tantra · Agama · Tantra

Anregungen zum Weiterlesen

• Avvai Kural: Kurze Lehrverse zu Körper, innerer Sammlung, göttlicher Gnade und Selbsterkenntnis. Sie eignen sich gut zum gemeinsamen Lesen und stillen Nachdenken.
• Vinayagar Agaval: Ein Hymnus an Ganesha, der Hingabe und die Bilder des inneren Yoga verbindet. Er eröffnet einen ergänzenden Zugang zur Bedeutung des Guru und der göttlichen Führung.
• Tirumantiram: Ein umfangreicher Zugang zur tamilischen Shiva-Tradition. Hier lassen sich die Themen Körper, Yoga, Liebe und Befreiung in einem größeren Zusammenhang betrachten.
• Vijnana Bhairava Tantra: Eine ergänzende Lektüre zur Frage, wie Atem, Wahrnehmung und alltägliche Erfahrungen zu Zugängen der Meditation werden können.
• Kularnava Tantra: Ein Vergleichstext zu Guru, geistiger Reife und der Beziehung zwischen äußerer Praxis und innerer Erkenntnis.

Diese Hinweise laden zum vergleichenden Studium ein. Sie behaupten keine unmittelbare literarische Abhängigkeit des Sivavakkiyam.

Seminare

Gemeinsames Schriftenstudium, Meditation und Mantrasingen können helfen, die Fragen des Sivavakkiyam in eigene Erfahrung zu verwandeln.

Indische Schriften

26.12.2026 - 02.01.2027 Indische Rituale Ausbildung

Du interessierst dich für indische Rituale? Du hast die einzigartige Gelegenheit, in dieser Rituale Ausbildung bei Yoga Vidya die kleine Puja, große P…

Sukadev Bretz, Shankari Winkelbauer

01.01.2027 - 10.01.2027 Yogalehrer Weiterbildung Intensiv A1 - Jnana Yoga und Vedanta

Kompakte, vielseitige Weiterbildung für Yogalehrer rund um Jnana Yoga und Vedanta.
Tauche tief ein ins Jnana Yoga und Vedanta, studiere die indischen S…

Vedamurti Dr Olaf Schönert

Meditation

28.10.2026 - 30.10.2026 Slow Down Yoga

Mit Slow Down Yoga gehst du einen Weg der bewussten Entschleunigung und Entspannung. Mit Hilfe von ausgesuchten Atem- und Körperübungen sowie Meditati…

Adidivya Andre

01.11.2026 - 08.11.2026 Meditationskursleiter Ausbildung Teil 1

Erfahre in dieser Ausbildung die Tiefen der Meditation. Meditation ist neben Yoga die wichtigste Übung aller spirituellen Wege. Wer täglich Yoga und M…

Jagadishvari Dörrer

Mantras und Musik

27.10.2026 - 27.10.2026 Mantra-Konzert mit Shamana OM

Konzert mit Shamana OM

Shamana OM

30.10.2026 - 01.11.2026 Freude im Herzen - Mantra Singen und Yoga

Lerne neue wunderschöne Mantras mit den Muditas kennen. Und geniesse auch die bekanntesten und beliebtesten Mantras. Gemeinsam widmen wir uns dem Mantr…

Gruppe Mudita