Yogawiki - Benutzerbeiträge [de]

Tiruvaymoli

2026-09-26T17:28:21Z

Yoga Vidya: Die Seite wurde neu angelegt: „'''Tiruvaymoli''' (Tamil: திருவாய்மொழி, ''Tiruvāymoḻi''; auch '''Thiruvaimozhi''', '''Tiruvaimoli''' oder '''Thiruvaymozhi''') ist das große tamilische Liedwerk Nammalvars über die hingebungsvolle Liebe zu Vishnu, Narayana und Krishna. Es umfasst '''1.102 Verse in 100 Hymnen''' und gehört zum Nalayira Divya Prabandham, der Sammlung der Lieder der Alvar. In der Vaishnavismus…“

'''Tiruvaymoli''' (Tamil: திருவாய்மொழி, ''Tiruvāymoḻi''; auch '''Thiruvaimozhi''', '''Tiruvaimoli''' oder '''Thiruvaymozhi''') ist das große tamilische Liedwerk [[Nammalvar|Nammalvars]] über die hingebungsvolle Liebe zu [[Vishnu]], [[Narayana]] und [[Krishna]]. Es umfasst '''1.102 Verse in 100 Hymnen''' und gehört zum [[Divya Prabhandam|Nalayira Divya Prabandham]], der Sammlung der Lieder der [[Alvar]]. In der [[Vaishnavismus|Shri-Vaishnava-Tradition]] wird Tiruvaymoli als tamilischer Veda verehrt.<ref name="venkatesan">Archana Venkatesan: [https://archana.faculty.ucdavis.edu/translations/tiruvaymoli/ ''Tiruvāymoḻi''], Forschungs- und Übersetzungsprojekt, University of California, Davis. Angaben zu Werk, Autor, Datierung und poetischem Aufbau. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

[[Datei:Vishnu.jpg|thumb|right|280px|alt=Vierarmiger Vishnu mit Krone vor der vielköpfigen Schlange Shesha|[[Vishnu]], der im Tiruvaymoli als unergründlicher Herr des Weltalls und als vertraute Gegenwart im Herzen besungen wird.]]

Die Lieder lassen das Herz in vielen Stimmen sprechen: als Suchender, als Liebende, als besorgte Mutter und als Mensch, der sich von göttlicher Gnade getragen weiß. Der Herr, der die Welten in sich birgt, erscheint zugleich als Kind, das Butter stiehlt, als Geliebter, dessen Ausbleiben schmerzt, und als innerster Begleiter. Freude und Verzweiflung, Staunen und Vertrauen stehen nahe beieinander. [[Bhakti]] wird so zur Bewegung des ganzen Lebens: Denken, Empfinden, Sprechen und Handeln wenden sich dem Göttlichen zu.

Diese Ausgabe bietet die '''vollständige deutsche Übersetzung des Tiruvaymoli''', anschließend die '''römische Transliteration''' und den '''tamilischen Originaltext'''. Alle drei Fassungen verwenden dieselben Versnummern. Die deutsche Fassung ist eine eigene, möglichst unmittelbar am Tamilischen orientierte Leseübersetzung. Schwierige Lesarten und Deutungsentscheidungen sind gekennzeichnet und im Quellenabschnitt erläutert. Die traditionell vorangestellten Lobverse sind gesondert wiedergegeben.

'''Lesen und vergleichen:''' [[#DE-Gesamt|Deutsche Übersetzung]] · [[#RO-Gesamt|Transliteration]] · [[#TA-Gesamt|Tamilischer Text]] · [[#Werk|Werk und Autor]] · [[#Textkritik|Quellen und Anmerkungen]]

__TOC__

<span id="DE-Gesamt"></span>

== Tiruvaymoli: vollständige deutsche Übersetzung ==

Die Nummern bezeichnen Großteil, Hymnus und Vers: 6.10.10 ist beispielsweise der zehnte Vers des zehnten Hymnus im sechsten Großteil. Die Namen Kannan, Mal, Tirumal und Narayana bezeichnen im Werk den verehrten [[Vishnu]] beziehungsweise [[Krishna]]. Eckige Klammern kennzeichnen erklärende Ergänzungen oder unsichere Stellen. Die wiederkehrenden Schlussverse mit ihren Verheißungen der Rezitation gehören zur Dichtung und sind vollständig übersetzt. Erläuterungen zu Lesarten stehen im [[#Textkritik|Quellenabschnitt]].

'''Direkt zu den zehn Großteilen:''' [[#DE-Teil-1|1]] · [[#DE-Teil-2|2]] · [[#DE-Teil-3|3]] · [[#DE-Teil-4|4]] · [[#DE-Teil-5|5]] · [[#DE-Teil-6|6]] · [[#DE-Teil-7|7]] · [[#DE-Teil-8|8]] · [[#DE-Teil-9|9]] · [[#DE-Teil-10|10]]

[[#DE-Gesamt|Deutsche Übersetzung]] · [[#RO-Gesamt|Transliteration]] · [[#TA-Gesamt|Tamilischer Text]]

'''Traditionelle Anrufung und Vorverse (Taniyans)'''

Diese sechs Lobverse stehen außerhalb der 1.102 Verse Nammalvars. Die Verfasserangaben folgen den traditionellen Zuschreibungen; T1 ist Sanskrit in tamilischer Schrift, T2–T6 sind Tamil. Die Vorverse bezeugen die spätere Verehrung und Auslegung des Tiruvaymoli.<ref name="taniyans" />

Shri – Heil und Segen. Verehrung dem ehrwürdigen Ramanuja.

<span id="DE-T1"></span>
'''T1 – Nathamuni zugeschrieben; Sanskrit'''

Ich verneige mich vor dem Meer des dravidischen Veda, vor der Dichtung Shri Shatakopas: Nektar für die Gottesliebenden, Freude für alle Menschen, Gewährer aller Lebensziele, Zusammenfluss der Upanishaden mit ihren tausend Zweigen.

<span id="DE-T2"></span>
'''T2 – Ishvaramuni zugeschrieben'''

Herz, denke klar und immerzu an die beiden Füße dessen, der die schwer zugänglichen heiligen Lehren als Antati dichtete und dabei das heilige Pandya-Land, das südliche Kurukur und die lieblich strömende, freigebige Porunal nannte.

<span id="DE-T3"></span>
'''T3 – Sottai Nambi zugeschrieben'''

Ich verneige mich vor niemandem außer der Gemeinschaft, die das reiche Kurukur mit Herz und Mund liebt. Auch an Reichtum fehlt mir nichts: Die Füße unseres Vaters Shatakopan sind unser Halt.

<span id="DE-T4"></span>
'''T4 – Anantalvan zugeschrieben'''

Ich verehre die trefflichen Blütenfüße des Weisen Ramanuja von großem, wohlbegründetem Ruhm. Möge ich ein standhaftes Herz gewinnen, das den Veda in edlem Tamil bewahrt – die Dichtung Shatakopans, dessen große Herrlichkeit sich dem Erforschen erschließt.

<span id="DE-T5"></span>
'''T5 – Parashara Bhattar zugeschrieben'''

Shatakopan ist die leibliche Mutter, die die tausend bewährten tamilischen Vedenlieder über den reichen Ruhm des Herrn von Arangam mit seinen Mauern und himmelhohen Hainen gebar. Ramanuja ist die fürsorgliche Pflegemutter, die sie kraftvoll großzog.

<span id="DE-T6"></span>
'''T6 – Parashara Bhattar zugeschrieben'''

Das Wesen des harfengleich melodischen Veda des Herrn von Kurukur ist dies: Er verkündet die erhabene Wirklichkeit Gottes, die wahre Wirklichkeit der Seele, den angemessenen Weg, das angesammelte Karma, das sich als Hindernis entgegenstellt, und das erfüllte Leben [den erlangten Heilszweck].

<span id="DE-Teil-1"></span>
'''Großteil 1'''

[[#DE-Teil-1|Deutsch]] · [[#RO-Teil-1|Transliteration]] · [[#TA-Teil-1|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 1.1'''

[[#RO-1.1.1|Umschrift]] · [[#TA-1.1.1|Tamil]]

<span id="DE-1.1.1"></span>
'''1.1.1''' Er besitzt die höchste Güte, über die nichts hinausreicht. Er schenkte mir ein klares Erkennen, frei von Verblendung. Er ist der Herr der Unsterblichen, die keine Ermüdung kennen. Verehre seine leuchtenden, leidbefreienden Füße und erhebe dich, mein Herz!

<span id="DE-1.1.2"></span>
'''1.1.2''' Auch wenn das Herz von Unreinheit frei wird und sein Erkennen aufblüht, lässt er sich damit nicht ermessen; auch die Sinne erfassen ihn nicht. Er ist lauteres Erkennen und vollkommene Güte. In Vergangenheit, Gegenwart und Zukunft ist ihm niemand gleich. Er ist mein Leben; niemand steht über ihm.

<span id="DE-1.1.3"></span>
'''1.1.3''' Es ist schwer, ihn mit „Dies besitzt er, jenes fehlt ihm“ zu bestimmen. Auf Erden und im Himmel ist er Gestalt und Gestaltlosigkeit, sinnlich wahrnehmbar und jenseits der Sinne. Ohne Unterbrechung erfüllt er alles. Diesem Einen, dessen Wesen Güte ist, sind wir nahegekommen.

<span id="DE-1.1.4"></span>
'''1.1.4''' Wir, jener, dieser, der dort; jene, diese, die dort, wer immer sie sei; sie, jene und diese Menschen; jenes, dieses, das dort, was immer es sei; die vergänglichen Dinge, alles Gute und Schlimme, alles, was wird und geworden ist: Als all dies ist er gegenwärtig.

<span id="DE-1.1.5"></span>
'''1.1.5''' Die Menschen erkennen auf unterschiedliche Weise, jeder nach seinem Vermögen, und suchen die Füße der Gottheiten auf, die sie als ihre Herren verehren. Diese erfüllen ihre jeweiligen Aufgaben. Der vollkommene Herr ist in ihnen gegenwärtig und lässt jeden nach Maßgabe seines Schicksals sein Ziel erreichen.<ref name="goetter" />

<span id="DE-1.1.6"></span>
'''1.1.6''' Er steht, sitzt, liegt und geht; er steht nicht, sitzt nicht, liegt nicht und geht nicht. Schwer lässt sich sagen: „So ist er immer.“ Und doch bleibt er stets in seinem eigenen Wesen: unser unverrückbarer Halt.

<span id="DE-1.1.7"></span>
'''1.1.7''' Als weiter Himmel, Feuer, Wind, Wasser und Erde und als alle Dinge, die sich darin ausbreiten, ist er gegenwärtig. In jedem einzelnen wohnt er verborgen wie das Leben im Leib. Er durchdringt alles: der in der leuchtenden Offenbarung gepriesene Herr, der diese Welten in sich aufgenommen hat.

<span id="DE-1.1.8"></span>
'''1.1.8''' Selbst die Götter können seinen Zustand kaum erkennen. Er ist der höchste Ursprung von allem, vom Himmel an, und nahm alles in sich auf. Er verbrannte die drei Städte und überstieg das Erkennen der Götter; als Aran und Ayan [Shiva und Brahma] löst er die Welt auf und bringt sie hervor.

<span id="DE-1.1.9"></span>
'''1.1.9''' Sagt man: „Er ist“, so sind diese Gestalten seine Gestalt. Sagt man: „Er ist nicht“, so ist dieses Gestaltlose seine Gestaltlosigkeit. Da Sein und Nichtsein zu seinen Erscheinungsweisen gehören, ist er in beidem gegenwärtig und durchdringt alles ohne Unterbrechung.

<span id="DE-1.1.10"></span>
'''1.1.10''' Er erfüllt jeden Tropfen des weiten, kühlen Meeres. Erde und Himmel dieses ausgedehnten Weltalls lässt er nirgends aus. In den kleinsten verborgenen Räumen und in jedem Ding ist er verborgen gegenwärtig. Alles durchdringt jener, der alles in sich aufgenommen hat.

<span id="DE-1.1.11"></span>
'''1.1.11''' Der Höchste ist Himmel, Feuer, Wind, Wasser und Erde; er ist ihre Wirksamkeit, Kraft, Wohltat und Tragfähigkeit. Über seine Füße sang Shatakopan aus Kurukur tausend wohlgeordnete Verse. Diese zehn daraus sind ein Weg zur Befreiung.

'''Hymnus 1.2'''

[[#RO-1.2.1|Umschrift]] · [[#TA-1.2.1|Tamil]]

<span id="DE-1.2.1"></span>
'''1.2.1''' Lasst alles los. Habt ihr losgelassen, so gebt euer Leben dem hin, dem die Befreiung gehört.

<span id="DE-1.2.2"></span>
'''1.2.2''' Die Körper der Lebewesen sind unbeständiger als ein Blitz. Wenn ihr dies bedenkt, richtet euren Sinn auf den Herrn.

<span id="DE-1.2.3"></span>
'''1.2.3''' Tilgt „ich“ und „mein“ bis an die Wurzel und verbindet euch mit dem Herrn. Für die Seele gibt es nichts, was dieser Erfüllung gleichkäme.

<span id="DE-1.2.4"></span>
'''1.2.4''' Sein Wesen gehört weder zum Nichtseienden noch zum Seienden [im gewöhnlichen Sinn]. Löse deine Bindungen und umfange diese grenzenlose Güte.

<span id="DE-1.2.5"></span>
'''1.2.5''' Sind die Bindungen gelöst, ist Befreiung nahe. Hält sich aber fest, was die Seele bedrängt, so löse dich davon und halte dich an den Herrn.

<span id="DE-1.2.6"></span>
'''1.2.6''' Der Herr haftet an nichts und ist doch in allem gegenwärtig. Werde frei vom Anhaften und gehe ganz in seiner Fülle auf.

<span id="DE-1.2.7"></span>
'''1.2.7''' Sieh, wie aller glänzende Reichtum in ihm enthalten ist. Erkenne darin die Herrlichkeit des Herrn und werde innerlich still.

<span id="DE-1.2.8"></span>
'''1.2.8''' Denken, Sprechen und Handeln: Betrachte diese drei, bringe ihren eigenmächtigen Anspruch zur Ruhe und sammle dich im Herrn.

<span id="DE-1.2.9"></span>
'''1.2.9''' Ruhst du in ihm, lösen sich alle anderen Bindungen. Denke daran auch in der Stunde, in der du deinen Leib verlässt.

<span id="DE-1.2.10"></span>
'''1.2.10''' Narayana ist die leuchtende Wirklichkeit, deren Güte mit jedem Nachdenken größer erscheint und deren herrlicher Ruhm kein Ende hat. Suche seine festen, mit Fußringen geschmückten Füße auf.

<span id="DE-1.2.11"></span>
'''1.2.11''' Dies sind die zehn bedachten Verse aus den tausend kunstvoll gefügten Worten Shatakopans aus dem südlichen Kurukur mit seinen weiten Wasserbecken.

'''Hymnus 1.3'''

[[#RO-1.3.1|Umschrift]] · [[#TA-1.3.1|Tamil]]

<span id="DE-1.3.1"></span>
'''1.3.1''' Den liebenden Dienern ist er leicht zugänglich, anderen bleibt er ein schwer erreichbares Wunder. Ihn liebt die Göttin auf der Blüte. Und doch wurde unser Herr wegen gestohlener, frisch gerührter Butter mit einem Seil an den Mörser gebunden. Wie erstaunlich seine Demut: Dort blieb er gefesselt und seufzte!

<span id="DE-1.3.2"></span>
'''1.3.2''' Es ist sein Wesen, sich leicht zugänglich zu machen; ohne Begrenzung nimmt er vielerlei Geburten an. Er ist leuchtende, vollkommene Güte und die anfangslose, unvergängliche Befreiung. Stets bleibt er in seiner klaren Wirklichkeit der Herr von allem, innen und außen gegenwärtig in erbarmender Gnade.

<span id="DE-1.3.3"></span>
'''1.3.3''' Er überragt die ganze wohlgeordnete Bahn der Tugend. Er ist die beständige Stätte ohne Anfang, Ende oder Unterbrechung. Er ist die Götter, alle Dinge und alle Wesen. Wer vermag die wunderbare Macht dieses vollkommenen Narayana zu verstehen?

<span id="DE-1.3.4"></span>
'''1.3.4''' Niemand kann unseren Herrn abschließend bestimmen, und doch kann jeder ihn erkennen. Unser Herr trägt tausend Namen und viele weitere. Ob ihm ein bestimmter Name und eine bestimmte Gestalt zukommen oder nicht zukommen: Darüber entsteht Streit.

<span id="DE-1.3.5"></span>
'''1.3.5''' Der anfangslose, endlose Bhagavan besitzt unzählbare Vorzüge. Er legte die Wege der sechs Lehrsysteme dar. Geht den Weg ehrfürchtiger Sammlung, jätet die ablenkenden Pfade aus und lasst die klebrige Bindung verdorren. Erkennt ihn durch das Erkennen, das von ihm kommt.

<span id="DE-1.3.6"></span>
'''1.3.6''' Ihr Seelen, selbst wenn ihr immer weiter forscht, in die Tiefe geht, euch ausweitet und emporsteigt, bleibt die göttliche Wirklichkeit schwer zu erkennen. Betrachtet und nennt immer wieder Hari, Ayan und Aran. Verehrt mit gesammeltem Herzen die eine Wirklichkeit, die euch innerlich gewiss wird.

<span id="DE-1.3.7"></span>
'''1.3.7''' Narayana von vollkommener Schönheit, der Viergesichtige und Aran stehen in einer Wirklichkeit, die sich schwer als eine oder viele begreifen lässt. Nehmt sie gesammelt ins Herz und löst eure zweifache Bindung. Unser Leben möge darin bestehen, uns dem zuzuwenden, der wahrhaft Gutes schenkt.

<span id="DE-1.3.8"></span>
'''1.3.8''' Die alten, grausamen Taten, die uns täglich bedrängen, werden vergehen; daran ist kein Mangel. Wascht das Herz rein von seiner Trübung und verehrt täglich die segensreichen Füße unseres Herrn, der mit Shri verbunden ist. Selbst im Sterben in Verehrung zu bleiben: Das ist wahre Stärke.

<span id="DE-1.3.9"></span>
'''1.3.9''' Den Zerstörer der drei Städte trägt er an seiner rechten Seite; aus seinem Nabel erhob sich der Viergesichtige. Die schöne, von diesem geschaffene Welt und er selbst treten hervor, und doch bleibt alles in seiner Welt enthalten. Mehr noch: Alles liegt in seinem Bauch. So wunderbar ist sein Wirken.

<span id="DE-1.3.10"></span>
'''1.3.10''' Seine wunderbaren Taten, größer als der Himmel, verwirren selbst die Götter, die in klarem Wissen ruhen. Er trägt die dunkle Farbe der Regenwolke. Seine schönen Blütenfüße durchmaßen die große Erde. Ohne ihn zu vergessen, werde ich ihn rufen, umfassen und hingebungsvoll verehren.

<span id="DE-1.3.11"></span>
'''1.3.11''' Die Unsterblichen verehren den, der das wogende Meer quirlte. Shatakopan aus dem reichen Kurukur mit seinen schönen Hainen brachte ihm tausend wohlschmeckende Lieder als bescheidenen Dienst dar. Wer diese zehn beherrscht, steigt zu den Unsterblichen empor und zerbricht das Gefängnis der Wiedergeburt.

'''Hymnus 1.4'''

[[#RO-1.4.1|Umschrift]] · [[#TA-1.4.1|Tamil]]

<span id="DE-1.4.1"></span>
'''1.4.1''' Sanfte Reiherin mit schönen Flügeln, du Erbarmungsvolle! Hab mit deinem schön geflügelten Gefährten Mitleid mit mir. Geht als meine Boten zu ihm, der den mächtigen Vogel auf seinem Banner trägt. Und sollte er euch in ein festes Gefängnis sperren: Was könnte uns selbst das noch anhaben?

<span id="DE-1.4.2"></span>
'''1.4.2''' Ihr Scharen von Kuckucken, seid ihr nicht meine Boten? Was würde es euch kosten, meinem Herrn mit den roten Lotusaugen von mir zu erzählen? Wegen meiner früheren Taten habe ich versäumt, ihm zu Füßen zu dienen. Muss nun Trennung mein Schicksal bleiben?

<span id="DE-1.4.3"></span>
'''1.4.3''' Ihr sanft schreitenden Schwäne, die ihr nach guter Fügung mit euren Gefährtinnen vereint seid! Geht zu dem Listigen, der als kluger Zwerg die Welt erbat. Sagt ihm: „Eine Frau verliert den Verstand vor Kummer und fragt: Wird mein schweres Karma denn niemals vergehen?“

<span id="DE-1.4.4"></span>
'''1.4.4''' Mein wolkenblauer Herr sieht meinen Zustand und sagt dennoch nicht voll Erbarmen: „Das darf nicht sein.“ Was soll ich ihm sagen? Ihr dunklen Anril-Vögel, werdet ihr ihm wenigstens dieses eine Wort bringen: „Ihre Kraft und Schönheit können so nicht länger bestehen“? Werdet ihr es sagen oder nicht?

<span id="DE-1.4.5"></span>
'''1.4.5''' Kleiner gütiger Reiher, du suchst Nahrung in den wasserreichen Gärten! Wenn du Narayana siehst, frage: „Der du die sieben Welten erhältst und beschützt – kannst du nicht auch dieser vom Karma Bedrückten deine Gunst schenken?“ Bringe mir mit meinen tränenvollen Augen ein einziges Wort von ihm.

<span id="DE-1.4.6"></span>
'''1.4.6''' Gestreifte Biene, sei ein Meer des Erbarmens! Wenn du den Herrn siehst, dessen Wesen ein Meer der Gnade ist, sage: „Du hast ihr deine Gunst entzogen. Bevor ihr Leben verdorrt, lenke deinen Vogel doch einmal durch ihre Straße!“ Welches Unrecht hätten wir mit dieser Bitte getan?

<span id="DE-1.4.7"></span>
'''1.4.7''' Der kalte Wind durchdringt mich, als fädelte er meine Knochen auf. Tirumal denkt nur an meinen Fehler und gewährt keine Gnade. Junger Papagei, habe ich dich nicht aufgezogen? Was verlörest du, wenn du ihm sagtest: „Welchen Fehler hat sie gegen das Erbarmen deiner heiligen Füße begangen?“

<span id="DE-1.4.8"></span>
'''1.4.8''' Kleiner Mainavogel, bist du nicht mein Vertrauter? Ich bat dich, Nedumal als mein Bote von meinem Leiden zu erzählen; du aber bliebest stumm. Meine Anmut und edle Hautfarbe schwinden, ich sinke dahin. Suche dir nun einen anderen, der dir süßen Reis in den kleinen Schnabel legt.

<span id="DE-1.4.9"></span>
'''1.4.9''' Tag für Tag seltene Blumen suchen und sie Narayanas unverwelklichen Lotusfüßen darbringen – dazu sollte ich meine Kräfte gebrauchen. Was soll dieses unglückliche Leben, allein und von ihm getrennt? Kühler Wind, der zwischen ihm und mir hin und her zieht: Sage ihm dies, und zerreiße dann meinen Leib [äußerste Klage der Liebenden].<ref name="wind" />

<span id="DE-1.4.10"></span>
'''1.4.10''' Mein sanftes Herz, wenn du den Herrn mit dem mächtigen Diskus siehst, sage ihm dies. Er ist Leib, Geburt, Befreiung, Leben und alles Übrige; er brachte das Meer hervor und schläft darin. Lass ihn nicht los, bis wir vom Karma Beladenen mit ihm vereint sind.

<span id="DE-1.4.11"></span>
'''1.4.11''' Über Kannan, den Herrn aller Bewohner der sieben weiten Welten, sang Shatakopan aus dem reichen, von fruchtbaren Feldern umgebenen Kurukur tausend kunstvoll verkettete Verse. Durch die reichen Worte dieser zehn lässt sich die große, bis in den Himmel reichende Herrlichkeit erlangen.

'''Hymnus 1.5'''

[[#RO-1.5.1|Umschrift]] · [[#TA-1.5.1|Tamil]]

<span id="DE-1.5.1"></span>
'''1.5.1''' Ihn, den Ursprung der sieben reichen Welten und Herrn der Himmlischen, nenne ich, vom Karma bedrängt: „Dieb, der heimlich von der Butter nahm!“ Dann denke ich an Nappinnai mit ihrem jasminweißen Lächeln und rufe: „Vater, als Anführer der Hirten bezwangst du um ihretwillen sieben junge, starke Stiere!“ So schmilzt mein Herz.

<span id="DE-1.5.2"></span>
'''1.5.2''' Wenn die vielen Götter und Weisen deiner gedenken, innerlich schmelzen und dir Kränze, Wasser, Sandel und Weihrauch darbringen: Kann ihre geistige Erkenntnis deine Größe überhaupt rein erfassen? Du bist der unzerstörbare erste Same aller denkbaren Dinge, du Wunderbarer!

<span id="DE-1.5.3"></span>
'''1.5.3''' Du erschufst den vollkommenen Viergesichtigen und gebotest ihm: „Schaffe die Lebensformen!“ Aus ihnen gingen Götter, Weise und alle wandernden Wesen hervor. Du bist jedem Erkennen fern und hast alle Himmelsrichtungen mit deinen Füßen durchmessen. Als Mutter jedes einzelnen Lebens bist du doch der Eine.

<span id="DE-1.5.4"></span>
'''1.5.4''' Er ist der eine Ursprung und einzigartige Same. Aus ihm sind die Drei, die vielen Götter, die Weisen und alles Weitere hervorgegangen. Er ließ das große Wasser aus sich entstehen und ruht darin. Dieser Herr der Himmlischen, der große Wunderbare, Vaikunthan, ist unser Herr.

<span id="DE-1.5.5"></span>
'''1.5.5''' Madhava, du trägst die zarte Göttin mit den rehgleichen Augen auf deiner Brust! Govinda, du hast den wie einen Spielbogen gekrümmten Rücken aufgerichtet [andere traditionelle Deutung: Ramas Spiel mit Lehmkügelchen]! Edelsteinfarbener, dessen Glanz den Himmel erfüllt, Madhusudana: Schenke mir, den das Karma bedrängt, den Weg zu deinen süß wie Honig aufblühenden Füßen.<ref name="ruecken" />

<span id="DE-1.5.6"></span>
'''1.5.6''' „Du bist die Arznei gegen mein Karma, Herr der Himmlischen, Keshava! Ursprung der Hirtenfamilien, großer Wunderbarer, Madhava! Du durchschossest die sieben dicht belaubten Mara-Bäume, Shridhara!“ So rufe ich, dein Diener, dich mit deinen vielen Gestalten und Namen und verzehre mich vor Sehnsucht.

<span id="DE-1.5.7"></span>
'''1.5.7''' Ich, dein Diener, habe nur geringe Erkenntnis. Kannan, den niemand leicht erkennt, trägt einen kühlen, duftenden Tulsi-Kranz. Tirumal befreit seine Diener von der Verbindung mit dem leidvollen Körper. Nach ihm schreie ich, um ihn zu sehen. Gibt es eine größere Torheit als diese meine Vermessenheit?

<span id="DE-1.5.8"></span>
'''1.5.8''' Einst verschlangst du die sieben Welten und gabst sie wieder frei. Dann nahmst du aus wunderbarer Macht die zerbrechliche Gestalt eines kleinen Menschen an und aßest Butter. War dieses Butteressen eine Arznei, damit die in dir haftende Erde sich löse und dir auch nicht das geringste menschliche Unwohlsein bereite, du Wunderbarer?

<span id="DE-1.5.9"></span>
'''1.5.9''' Wir gehen nicht zugrunde, denn wir halten uns an diese gewaltige göttliche Gestalt: an den Wunderbaren, der als reines Kind die vergiftete Milch wie Nektar trank und so die böse, betrügerische Dämonin tötete; an den einzigen Herrn der Himmlischen, Gemahl der Lotusgöttin, Mutter aller Wesen, ihren Herrn und meinen Herrn.

<span id="DE-1.5.10"></span>
'''1.5.10''' Er lässt die beiden mächtigen Arten von Karma schwinden, zerschneidet die täuschende Bindung und richtet das Herz auf sich aus; so bereitet er die Befreiung. Als volles Licht der Erkenntnis übersteigt er jedes Maß nach allen Seiten, unten und oben. Nedumal ist das Leben in allem Gestalteten und Gestaltlosen.

<span id="DE-1.5.11"></span>
'''1.5.11''' „Mal! Wunderbarer Herr! Großer Zauberer!“ Immer wieder so rufend und von Liebe erfüllt, sang Shatakopan aus dem beständigen Kurukur durch Mals Gnade tausend Verse. Menschen tamilischer Sprache, Musiker und Hingebungsvolle preisen sie. Wer diese zehn aus jener Sammlung beherrscht, kennt keinen Kummer mehr.

'''Hymnus 1.6'''

[[#RO-1.6.1|Umschrift]] · [[#TA-1.6.1|Tamil]]

<span id="DE-1.6.1"></span>
'''1.6.1''' Ihr wollt den leidfreien Herrn besingen und euch weit zu ihm hin öffnen? Ohne Unterscheidung nach Rang bringt ihm gutes Wasser dar. Was es zum Verehren braucht, sind Weihrauch und Blumen.

<span id="DE-1.6.2"></span>
'''1.6.2''' Dem Herrn der uralten Veden, der kühlen, honigreichen Tulsi trägt, dient, ohne zu fragen: „Welche Arbeit wäre meiner würdig?“ Eben darin liegt die rechte Weise des Dienens.

<span id="DE-1.6.3"></span>
'''1.6.3''' Mein Herz weicht nicht von dem Herrn, der weder Verlust noch Zuwachs kennt. Meine Zunge singt sein Lied, und mein Leib tanzt wie von göttlicher Macht ergriffen.

<span id="DE-1.6.4"></span>
'''1.6.4''' Mein Leib tanzt wie besessen und beugt sich vor dem Herrn in Verehrung. Seine Haltung ist von edlen Eigenschaften erfüllt; selbst die Götter ringen miteinander um Worte, wenn sie ihn preisen.

<span id="DE-1.6.5"></span>
'''1.6.5''' Er kennt weder eigensüchtiges Annehmen noch Zurückweisen, weder Geringschätzung noch Begierde. Denen, die sich nach unzertrennlicher Nähe sehnen und sich innerlich mit ihm verbinden, ist er unvergleichlicher Nektar.

<span id="DE-1.6.6"></span>
'''1.6.6''' Nedumal mit dem hoch aufleuchtenden Diskus gab den Göttern den Unsterblichkeitstrank. Er selbst, der im weiten Meer mit seinen aufsteigenden Wogen ruht, ist noch viel süßer als dieser Nektar.

<span id="DE-1.6.7"></span>
'''1.6.7''' Er zerschlug Schultern und Häupter des Königs von Lanka, das vom weiten Meer umgeben ist. Beugt euer Haupt vor seinen Füßen; so lasst die Tage eures Lebens vergehen.

<span id="DE-1.6.8"></span>
'''1.6.8''' Ihr Diener, lasst eure Bindungen hinter euch und verehrt ihn. Wenn ihr ihn verehrt, vernichtet er das schwere Karma, das euch den Weg verstellt, und schenkt unvergängliches Gedeihen.

<span id="DE-1.6.9"></span>
'''1.6.9''' Er ist die seltene Frucht rechtschaffenen Handelns, der einzige Gemahl der erhabenen Göttin Shri. Dieser Herr von großer Herrlichkeit wird die zweifache Bindung des Karmas durchtrennen.

<span id="DE-1.6.10"></span>
'''1.6.10''' In weniger als einem Augenblick zerschneidet er die schlimmen Taten: Madhava von vollendeter Schönheit, der den mächtigen kämpfenden Vogel als Banner erhoben hat.

<span id="DE-1.6.11"></span>
'''1.6.11''' Über Madhava sprach Shatakopan tausend makellose, von Bösem und Vergeblichkeit freie Verse. Wer diese zehn daraus zu rezitieren vermag, wird nicht wiedergeboren.

'''Hymnus 1.7'''

[[#RO-1.7.1|Umschrift]] · [[#TA-1.7.1|Tamil]]

<span id="DE-1.7.1"></span>
'''1.7.1''' Wer das Leid der Wiedergeburt beenden und im Wissen stehen will, wer das leuchtende Licht der Entsagung erlangen möchte, bewahrt ohne Vergessen den Gerechten im Herzen: den reinen Herrn mit dem Diskus als Waffe.

<span id="DE-1.7.2"></span>
'''1.7.2''' Er ist bewahrter Schatz und heilende Arznei. Er lässt seine Diener nicht unter der Gewalt des schweren Karmas und der fünf Sinne zugrunde gehen. In Güte überragt er alle, auf jeder Seite, und bleibt jenseits von allem: dieser junge Spross unserer Hirtenfamilie.

<span id="DE-1.7.3"></span>
'''1.7.3''' Als Kind der Hirten ließ sich der wunderbare Herr von ihnen sogar schlagen. Ihn, mein leuchtendes Juwel, meinen reinen Nektar, habe ich immer wieder getrunken. So zerschnitt ich die Verblendung dieser trügerischen Wiedergeburt.

<span id="DE-1.7.4"></span>
'''1.7.4''' Er nahm in meinem Herzen Wohnung und beendete meine Verblendung: das helle Strahlenbündel, das nur Erhebung schenkt, der ursprüngliche Spross der nie ermüdenden Unsterblichen, meine innere Harmonie. Mit welchem Grund könnte ich ihn jemals verlassen?

<span id="DE-1.7.5"></span>
'''1.7.5''' Könnte ich mein Licht, mein Leben verlassen, den Herrn, der mitten in mein Dasein trat, um mich zu retten? Er stiehlt, lässt sich von den jungen Hirtinnen ertappen und blickt sie dann mit unschuldigen Augen an – dieser mein Herr!

<span id="DE-1.7.6"></span>
'''1.7.6''' Er hob die große Erde empor. Sein Haupt trägt blühende, duftende Tulsi. Er ist der Wunderbare, der die Mara-Bäume durchschoss. Sollte er sagen, er wolle nicht mehr in mir wohnen: Würde ich ihn dann gehen lassen?

<span id="DE-1.7.7"></span>
'''1.7.7''' Ich sagte nicht: „Ich werde ihn zu mir ziehen und in mir festhalten.“ Er selbst kam, gewann mein einsames Herz mit seiner List, verband sich mit meinem Leib und vermischte sich mit meinem Leben. Wird er nun noch zulassen, dass ich ihm entgleite?

<span id="DE-1.7.8"></span>
'''1.7.8''' Selbst wenn er mich losließe, könnte er sich aus meinem guten Herzen nicht mehr entfernen. Er freut sich an Nappinnais langen, bambusgleichen Schultern: der machtvolle, ursprüngliche Urgrund aller Götter.

<span id="DE-1.7.9"></span>
'''1.7.9''' Meine Seele suchte und umschlang ihn fest, den Anfang und Ursprung aller Himmlischen, das Hirtenkind, das ihnen Nektar gab. Sie umfing ihn, bis er ganz in ihr ruhte. Wird sie sich jetzt noch von ihm trennen?

<span id="DE-1.7.10"></span>
'''1.7.10''' Wer sich entfernt, dem ist er fern; wer sich nähert, dem kommt er nahe. Unser Herr lässt sich schwer beschreiben und ist keinem anderen gleich. Wir singen seinen unvergleichlichen Ruhm und werden nicht müde, Tag und Nacht darin einzutauchen und zu baden.

<span id="DE-1.7.11"></span>
'''1.7.11''' Shatakopan aus dem südlichen Kurukur fand zu dem Herrn, dessen Tulsi-Krone Bienen durchwühlen und kosten. Von seinen tausend dicht gefügten Wortgirlanden lassen diese zehn die Krankheiten zerbrechen und davonfliehen.

'''Hymnus 1.8'''

[[#RO-1.8.1|Umschrift]] · [[#TA-1.8.1|Tamil]]

<span id="DE-1.8.1"></span>
'''1.8.1''' Er reitet auf dem schnellen Vogel und trägt kühle Tulsi. Als Herr spielt er in allem, was beständig besteht.

<span id="DE-1.8.2"></span>
'''1.8.2''' Er ist der Herr und wurde zugleich unser eigener Ruhm: der großäugige Kannan, der dem wilden Ross das Maul zerriss.

<span id="DE-1.8.3"></span>
'''1.8.3''' Für Menschen und Himmlische bleibt er stets das Auge und der Wegweiser: der Herr des kühlen Venkata, des göttlichen Berges.

<span id="DE-1.8.4"></span>
'''1.8.4''' Er hob einen Berg empor und stand ohne Ermüdung da. Jeden Tag will ich die Herrlichkeit dieses Herrn lernen.

<span id="DE-1.8.5"></span>
'''1.8.5''' Täglich griff er mit seiner Hand in die Butter und aß. Derselbe verband sich ohne jede Täuschung mit meinem leibhaftigen Dasein.

<span id="DE-1.8.6"></span>
'''1.8.6''' Er vereinte sich mit meiner Seele und nahm ihre Liebe an: der Herr, der als Zwerg mit beherrschten Sinnen die Erde gewann.

<span id="DE-1.8.7"></span>
'''1.8.7''' Er bezwang sieben Stiere und verschlang die sieben Welten. Er machte mein Inneres zu seiner kühlen Wohnstatt und wurde selbst mein Denken.

<span id="DE-1.8.8"></span>
'''1.8.8''' Er wurde der Rinderhirt, wurde Fisch und Eber. Wenn er selbst solche Gestalten annahm, warum sollte ich zweifeln, dass er auch zu mir kommt?

<span id="DE-1.8.9"></span>
'''1.8.9''' Muschelhorn und Diskus trägt er in seinen schönen Händen. Überall ist er selbst gegenwärtig: unser Herr.

<span id="DE-1.8.10"></span>
'''1.8.10''' Mein Herr, mein Vater, besitzt die Füße, die die Welt gewannen. Sein Wesen ist das Meer der Veden, das wie der Ozean aufwallt.

<span id="DE-1.8.11"></span>
'''1.8.11''' Über den wasserfarbenen Herrn sang Shatakopan tausend Lieder. Diese Verse sind dem Nachsinnen über seine Herrlichkeit gewidmet.

'''Hymnus 1.9'''

[[#RO-1.9.1|Umschrift]] · [[#TA-1.9.1|Tamil]]

<span id="DE-1.9.1"></span>
'''1.9.1''' Diese Dinge, jene und die dort, diese Menschen, jene und alle anderen: Alles wird in ihm, durch ihn geschaffen und durch ihn behütet. Ihr einziger Ursprung ist mein Herr Kannan, mein wohlschmeckender Nektar und Gemahl der Shri. Er ist jetzt rings um mich gegenwärtig.

<span id="DE-1.9.2"></span>
'''1.9.2''' Er vermag vielerlei wunderbare Listen. Einst wurde mein Herr Keshava zum Eber und hob die Erde empor; er brach die Stoßzähne des Elefanten. Selbst die Himmlischen können ihn kaum denken. Er ruht im tiefen, weiten Meer – und nun ist er ganz nahe bei mir.

<span id="DE-1.9.3"></span>
'''1.9.3''' Sein Ruhm nimmt niemals ab. Als erster Ursprung der Götter trägt er einen schönen dunkelblauen Leib und rote Lotusaugen. Freudig besteigt er den mächtigen Vogel; er ist der einzige Gemahl der Lotusgöttin. Er schenkte mir den Geschmack des einen sicheren Weges und bleibt ununterbrochen bei mir.

<span id="DE-1.9.4"></span>
'''1.9.4''' Drei geliebte Göttinnen wohnen bei ihm: Shri, die Erdgöttin und die zarte Hirtentochter. Drei sind auch die Welten, die er beherrscht. Er verschlang sie miteinander und ruhte auf einem Banyanblatt. Dieser meeresgleiche, wunderbare Herr Kannan sitzt nun an meiner Hüfte.

<span id="DE-1.9.5"></span>
'''1.9.5''' Die Dämonin nahm ihn auf den Schoß und bot ihm die Brust: „Trink!“ Er nahm sie an und trank mit ihrer Milch auch ihr Leben aus. Er ließ den Herrn Shiva, Brahma, Indra und alle anderen zugleich hervorgehen. Dieser wunderbare Gebieter wohnt nun in meinem Herzen.

<span id="DE-1.9.6"></span>
'''1.9.6''' Der Wunderbare ist in meinem Herzen, und ebenso wohnt er in jedem anderen. Er ist Leib und lebendige Seele, Wind und Feuer. Allen ist er fern und nah, für das Denken unfassbar. Er ist Reinheit, Staunen und Verwirrung – und nun ruht er auf meinen beiden Schultern.

<span id="DE-1.9.7"></span>
'''1.9.7''' Kühle, schöne Tulsi schmückt seine Schultern, seine edle Brust, sein strahlendes Haupt und seine beiden Füße. Er hat keinen ebenbürtigen Gefährten; seine Gestalt ist aufleuchtendes Licht. Tag für Tag nähert er sich und weicht keinen Augenblick. Nun wohnt er auf meiner Zunge.

<span id="DE-1.9.8"></span>
'''1.9.8''' Er ist Seele und Leib aller Wissensgebiete, die auf der Zunge aufblühen; er ist ihr Auflösen und Gewähren. Er besitzt vier breite, blütengleiche Arme und trägt den kämpfenden Diskus und das Muschelhorn. Der lotusäugige Kannan mit dem dunklen Blütenleib wohnt nun in meinen Augen.

<span id="DE-1.9.9"></span>
'''1.9.9''' Der Lotusäugige ist in meinen Augen; durch seine Augen sehe ich. Die fünf Sinne, die sich klar öffnen, sind seine Gestalt. Er brachte den vollkommenen Brahma auf dem Lotus und den Stirnäugigen [Shiva] hervor, schuf mit den lauteren Gottheiten die Welt – und wohnt nun in meiner Stirn.

<span id="DE-1.9.10"></span>
'''1.9.10''' Von meiner Stirn aus herrscht er über mich. Der Mondsichelträger, der Viergesichtige, Indra und alle übrigen Götter tragen seine Blütenfüße auf dem Haupt und verehren den schönen Kannan mit der Tulsi-Krone. Dieser Herr ist gekommen und wohnt nun auf meinem Scheitel.

<span id="DE-1.9.11"></span>
'''1.9.11''' Für Kannan, den Gott der Götter auf meinem Scheitel, ließ Shatakopan aus dem reichen Kurukur sein Verlangen in Worte fließen. Diese zehn gehören zu seinen tausend Liedern. Bringt sie unserem Herrn täglich als Bitte dar: Seine weitreichenden Füße werden euer Haupt berühren.

'''Hymnus 1.10'''

[[#RO-1.10.1|Umschrift]] · [[#TA-1.10.1|Tamil]]

<span id="DE-1.10.1"></span>
'''1.10.1''' Mit mächtigem Diskus und Muschelhorn nahm er die Gestalt eines kleinen Brahmanenschülers an und wuchs empor, sodass alle sieben Welten seine heiligen Füße verehrten. Dieses dunkle Juwel steht nun vor meinen Augen.

<span id="DE-1.10.2"></span>
'''1.10.2''' Aus Liebe bleibt er in meinen Augen. Selbst wenn ich nur an seinen Dienst denke, kommt er. Was sollten wir noch verlangen von unserem Herrn, der sich als Erde, Wasser, Feuer, guter Wind und Himmel ausbreitet?

<span id="DE-1.10.3"></span>
'''1.10.3''' Mein sanftes Herz, verehre unseren Herrn, den Herrn meines Vaters und seiner Väter! Seine Augen sind kühle Lotusblüten. Auf seiner Brust wohnt die Göttin mit der rankengleichen, feinen Taille. Verehre unseren Wohltäter!

<span id="DE-1.10.4"></span>
'''1.10.4''' Herz, du bist gut, so gut! Wenn wir dich gewonnen haben, was vermögen wir nicht, und was könnte uns noch fehlen? Halte unablässig an dem Mächtigen fest, dem Gemahl der Lotusgöttin, selbst im Schlaf.

<span id="DE-1.10.5"></span>
'''1.10.5''' Hast du gesehen, mein Herz, wie alles gelingt und sich fügt, ohne dass du es zuvor auch nur ausgedacht hättest? Auch du hast ihn erkannt, der die sieben Welten verschlang und mit drei Schritten gewann.

<span id="DE-1.10.6"></span>
'''1.10.6''' Herz, ich sage dir: Wenn du und ich in dieser Haltung bleiben, lässt er keine weitere Krankheit an uns heran. Er ist uns in dieser Welt Mutter und Vater: der edelsteinfarbene Herr, unser Vater.

<span id="DE-1.10.7"></span>
'''1.10.7''' „Mein Vater! Unser Herr!“ So werde ich ihn im Denken bewahren und aussprechen, ich von Fehlern Beladener. Auch die Himmlischen tragen ihn im Herzen und nennen den Herrlichen: „Unser Vater, unser Herr!“

<span id="DE-1.10.8"></span>
'''1.10.8''' Sobald ich die Worte „Herrlicher Narayana“ höre, füllen sich meine Augen mit Tränen, und ich suche ihn. Welch ein Wunder! Nacht und hellen Tag schenkt der Vollkommene mir ohne Unterlass seine Gunst und lässt mich nicht mehr los.

<span id="DE-1.10.9"></span>
'''1.10.9''' Er steht als Nambi im südlichen Tirukkurunkudi; seine heilige Gestalt leuchtet wie reines Gold. Er ist das ursprüngliche, schöne Licht der himmlischen Götter, unser Wohltäter. Mit welchem Grund könnte ich ihn vergessen?

<span id="DE-1.10.10"></span>
'''1.10.10''' Von Vergessen und Erkenntnis verstand ich nichts. Damit ich nicht vergäße, kam er mit seinen roten Lotusaugen und nahm unverlierbar in mir Wohnung. Wie könnte ich nun dieses mein Juwel vergessen?

<span id="DE-1.10.11"></span>
'''1.10.11''' Shatakopan aus dem südlichen Kurukur sang tausend dienende Worte über das Juwel, den Kannan der Himmlischen und seinen eigenen Schmuck. Wer diese zehn daraus mit unermüdlichem Eifer lernt, dessen Lernen findet Erfüllung.

<span id="DE-Teil-2"></span>
'''Großteil 2'''

[[#DE-Teil-2|Deutsch]] · [[#RO-Teil-2|Transliteration]] · [[#TA-Teil-2|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 2.1'''

[[#RO-2.1.1|Umschrift]] · [[#TA-2.1.1|Tamil]]

<span id="DE-2.1.1"></span>
'''2.1.1''' Sanfte Reiherin am Meeresufer, wo die Wellen aufschäumen! Selbst wenn deine Mutter und die ganze Welt schlafen, findest du keinen Schlaf. Krankheit und Blässe überziehen dich wie mich. Hat Tirumal auch dein Herz gefangen genommen?

<span id="DE-2.1.2"></span>
'''2.1.2''' Anril-Vogel mit dem spitzen Schnabel und dem gefangenen Sinn! In den endlosen Nachtstunden klagst du fern von deinem Gefährten. Sehnst auch du dich, wie wir ihm Unterworfenen, nach dem kühlen Tulsi-Kranz zu Füßen dessen, der auf der Schlange ruht?

<span id="DE-2.1.3"></span>
'''2.1.3''' Heil dir, rauschendes Meer! Tag und Nacht schließt du vor liebeskranker Hilflosigkeit kein Auge; dein Herz schmilzt, und du seufzt. Trifft dich dasselbe wie uns, die wir nach den Füßen dessen verlangen, der das südliche Lanka ganz dem Feuer übergab?

<span id="DE-2.1.4"></span>
'''2.1.4''' Kühler Wind, du durchsuchst Meer, Berge und Himmel. Wie wir findest du weder bei Tage noch bei Nacht Ruhe. Ist auch dein Leib erkrankt vor Sehnsucht, den Herrn mit dem siegreichen Diskus zu sehen – Weltalter um Weltalter?

<span id="DE-2.1.5"></span>
'''2.1.5''' Heil dir, Wolke! Weltalter um Weltalter bringst du der Erde Wasser und zerfließt dabei wie meine Freundinnen und ich. Bist auch du Madhusudanas Macht erlegen und schwindest vor Liebe zu ihm dahin?

<span id="DE-2.1.6"></span>
'''2.1.6''' Junger Mond, heute vertreibst du die Schwärze des Himmels nicht mehr, sondern wirst wie wir schwach und matt. Hast du die wahrhaftig klingenden Worte des Diskusherrn gehört, der auf der fünfköpfigen Schlange ruht, und darüber deinen eigenen Glanz verloren?

<span id="DE-2.1.7"></span>
'''2.1.7''' Heil dir, dichte Finsternis! Wir haben unser sanftes Herz an unseren Herrn Narayana verloren und weinen, indem wir ihm unsere Hilflosigkeit klagen. Du aber stellst dich grausamer als ein Fremder gegen uns. Wie viele Weltalter willst du noch unsere Feindin bleiben?

<span id="DE-2.1.8"></span>
'''2.1.8''' Dunkles, weites Brackwasser, du nimmst die Farbe der verdichteten Nacht an! Wenn alles in Trübsinn versinkt und Tag und Nacht ruht, findest du keine Ruhe. Leidest auch du so tief aus übergroßem Verlangen nach der Gnade des Herrn, der den rollenden Wagen forttrat?

<span id="DE-2.1.9"></span>
'''2.1.9''' Unverlöschliche Lampe, auch du bist zu bemitleiden! Die unstillbare Liebeskrankheit trocknet dein zartes Leben von innen aus. Brennst auch du vor Verlangen nach dem schönen, kühlen Tulsi-Kranz unseres Herrn mit den weiten roten Lotusaugen und dem fruchtroten Mund?

<span id="DE-2.1.10"></span>
'''2.1.10''' Die unstillbare Glut der Sehnsucht trocknet mein zartes Leben aus. Tag und Nacht hast du mich unaufhörlich zu dir hingezogen. Du zerrissest das Pferdemaul, gingst zwischen den Mara-Bäumen hindurch und durchmaßest die Erde. Altersloser Ursprung, verlass uns jetzt nicht!

<span id="DE-2.1.11"></span>
'''2.1.11''' Shatakopan aus Kurukur sang in unstillbarer Liebe tausend Verse dem Licht, das der unfehlbare Ursprung aller Dinge ist. Wer an diesen zehn daraus festhält und sie nicht aufgibt, wird gewiss nicht um Vaikuntha gebracht.

'''Hymnus 2.2'''

[[#RO-2.2.1|Umschrift]] · [[#TA-2.2.1|Tamil]]

<span id="DE-2.2.1"></span>
'''2.2.1''' Unser Herr ist unverrückbar, ist Befreiung, Ursprung und alles. Er übersteigt jedes Denken. Kannan verschlang Erde und Himmel zugleich. Außer ihm gibt es für uns kein anderes Auge, keinen anderen Halt.

<span id="DE-2.2.2"></span>
'''2.2.2''' Welch beklagenswerte Verblendung! Wer könnte die sieben Welten aus eigener Gnade erhalten außer Gopala, dem mächtigen Löwen, der Aran [Shiva] eine Gabe spendete, damit seine große Schuld von ihm wich?

<span id="DE-2.2.3"></span>
'''2.2.3''' Er bewahrte den Stierreiter, den Lotusgeborenen und die Lotusgöttin ohne Trennung in sich, während der Himmel ihn verehrte. Dann wuchs er über sich hinaus und gewann die Erde. Gibt es einen Gott, der diesen Mal überragt?

<span id="DE-2.2.4"></span>
'''2.2.4''' Damit die Götter und alle Dinge erschaffen würden, brachte er den Viergesichtigen auf dem Lotus hervor. Wem außer diesem Gott, unserem Herrn, gebühren Blumen und Verehrung?

<span id="DE-2.2.5"></span>
'''2.2.5''' Als einzigartiger, ruhmreicher Ursprung brachte unser Herr, der schöne Lotusäugige, in sich die erhabenen Götter und alle Dinge hervor. Wer vermag etwas zu erkennen, das über sein überragendes Licht hinausreicht?

<span id="DE-2.2.6"></span>
'''2.2.6''' Alle Wesen und alle Dinge ruhen ohne Ausnahme in ihm. Seine Gestalt leuchtet als sich ausbreitende Flut des Erkennens. Er ist es, der auf dem schönen Lager im Meer ruht: unser Herr.

<span id="DE-2.2.7"></span>
'''2.2.7''' Sein Lager ist ein Banyanblatt, sein mächtiger Bauch fasst die sieben Welten: dieser freigebige große Herr! Wer könnte im Innersten die verborgenen, wunderbaren Absichten seines Herzens erkennen?

<span id="DE-2.2.8"></span>
'''2.2.8''' Durch seinen Gedanken rief der wunderbare Herr die Götter und alle Dinge hervor. Wer außer ihm vermöchte die drei Welten fest zu ordnen, in sich aufzunehmen und zu bewahren?

<span id="DE-2.2.9"></span>
'''2.2.9''' Es ist Kannans Wesen zu beschützen. Er brachte aus seinem Nabel den Viergesichtigen hervor und ließ mit ihm Indra, die Himmlischen und ihre göttlichen Welten entstehen.

<span id="DE-2.2.10"></span>
'''2.2.10''' „Du Listiger! Herr, der du uns und die sieben Welten in dir entstehen ließest!“ So preisen ihn der Reiter des weißen Stiers, der Viergesichtige, Indra und die Himmlischen. Sie beugen sich vor den Füßen dessen, der auf dem Vogel reitet.

<span id="DE-2.2.11"></span>
'''2.2.11''' Über den herrlichen Tänzer, der unter Lobpreis die sieben Welten gewann, sang Shatakopan aus Kurukur tausend treffende Verse. Wer ihn mit diesen zehn daraus preisen kann, dem wird kein Mangel bleiben.

'''Hymnus 2.3'''

[[#RO-2.3.1|Umschrift]] · [[#TA-2.3.1|Tamil]]

<span id="DE-2.3.1"></span>
'''2.3.1''' Du Leben, das in meinem Leib wohnt: Wie gut bist du! Weil ich dich habe, vereinten sich Madhusudana, der Herr der Himmlischen, mein Herr, und ich ganz in ihm – wie Honig, Milch, Ghee, Zuckerrohrsaft und Nektar miteinander verschmelzen.

<span id="DE-2.3.2"></span>
'''2.3.2''' Großer Wunderbarer, du hast weder Gleichen noch Höheren! Du bist jedem Ding verbunden als sein Leben. Du wurdest mir gebärende Mutter und Vater und lehrtest mich, was ich nicht wusste. Vater, ich, dein Diener, vermag deine Wohltaten nicht zu ermessen.

<span id="DE-2.3.3"></span>
'''2.3.3''' Schon als ich noch nichts verstand, wecktest du in mir Liebe zu deinem Dienst und stelltest mich in dein unbegreifliches Wunder. Als Zwerg batest du Mahabali um drei Schritte Land und überlistetest ihn, ohne dass er es erkannte. Ebenso überraschend hast du dich nun mit meinem Leben vereint.

<span id="DE-2.3.4"></span>
'''2.3.4''' Als Gegengabe für die große Wohltat, dich mit meiner Seele zu vereinen, habe ich dir meine Seele geschenkt. Gibt es nun noch ein Zurück? Doch du selbst bist das Leben meines Lebens, Vater, der du die sieben Welten verschlangst. Was ist „meine Seele“, wer bin „ich“? Du gabst sie und nahmst sie wieder zu dir.

<span id="DE-2.3.5"></span>
'''2.3.5''' Vater, den keine Erkenntnis hoch genug erreichen kann! Reife Freude der Befreiung, mein Nektar, der nicht aus dem Meer stammt, Lebensgrund meiner Einsamkeit! Als Eber trugst du die sieben Welten auf der scharfen Spitze deines Hauers. Deine Füße habe ich erreicht.

<span id="DE-2.3.6"></span>
'''2.3.6''' Du bist tödliches Gift für die bösen Taten derer, die zu dir kommen, und zugleich ihre feste Klarheit. Du weichst nicht aus dem Herzen der Befreiten und lässt ihr Leben nicht wieder erschlaffen. Leuchtender, der du der Dämonin die Nase abschnittest: Dich hat dein Diener von Anbeginn als Zuflucht genommen.

<span id="DE-2.3.7"></span>
'''2.3.7''' Du bist der volle, gereifte Wohlklang der alten, kunstgerecht gespielten Harfensaiten! Höchster, bei dem viele Gute verweilen, Reiner, Zuckerrohr, Nektar, dunkle Regenwolke, mein Kannan! Außer dir habe ich nichts. Nimm mich bewusst als den Deinen an.

<span id="DE-2.3.8"></span>
'''2.3.8''' Was zielgerichtete Erkenntnis und Askese über viele Weltalter suchen, gewann ich durch seine List in wenigen Tagen dieses Lebens. Mein Herz folgte dem Herrn, der heimlich Milch und Butter aus den aufgehängten Töpfen isst. So schnitt ich das Leid der Wiedergeburt ab.

<span id="DE-2.3.9"></span>
'''2.3.9''' Kannan mit der duftenden, kühlen Tulsi ist der Herr der Himmlischen, der Reine jenseits von Erde und Himmel. In seine Herrlichkeit tauchte ich ein und badete, bis die bedrängenden Krankheiten vergingen. Ich, sein Diener, trank mit vollem Mund und wurde trunken vor Freude.

<span id="DE-2.3.10"></span>
'''2.3.10''' Wann werde ich frei von wechselnder Freude und Begehren, frei von Geburt, Krankheit, Alter und Tod, selbst lichtvoll mit den Scharen seiner Diener vereint sein? Er trägt den leuchtenden Diskus und das Muschelhorn und beschützt den regenspendenden Himmel und diese Erde: der wunderbare Herr.

<span id="DE-2.3.11"></span>
'''2.3.11''' Shatakopan aus dem belebten südlichen Kurukur sang wissend tausend zusammengehörige Verse über den Herrn, der zürnte und das Geschlecht des mächtigen Dämonenkönigs vernichtete. Ihr Diener, singt gemeinsam diese zehn daraus, schließt euch zusammen und tanzt!

'''Hymnus 2.4'''

[[#RO-2.4.1|Umschrift]] · [[#TA-2.4.1|Tamil]]

<span id="DE-2.4.1"></span>
'''2.4.1''' [Die Mutter spricht:] Sie tanzt und tanzt, ihr Inneres schmilzt. Sie singt und singt, ihre Augen füllen sich mit Tränen. Überall sucht sie, immer wieder ruft sie: „Narasimha!“ So welkt meine Tochter mit der leuchtenden Stirn dahin.

<span id="DE-2.4.2"></span>
'''2.4.2''' Diese zarte junge Frau mit der strahlenden Stirn vergeht vor Verlangen, dich zu sehen. Du trenntest die tausend Arme des mächtigen Bana ab. Doch du hast kein Erbarmen, dich ihr zu zeigen.

<span id="DE-2.4.3"></span>
'''2.4.3''' Mit ihrem weich gewordenen Herzen gleicht sie Harz und Wachs, die an ein Feuer gelegt sind. Du lässt kein Mitleid aufkommen. Was kann ich da noch tun vor dir, der du Lanka, die Stadt des Dämons, bezwangst?

<span id="DE-2.4.4"></span>
'''2.4.4''' „Du Bezwinger Lankas!“, sagt sie, und dann: „Du mit dem mächtigen Vogel auf dem Banner!“ Ihr Herz gerät in Aufruhr, sie seufzt heiß. Tränen überströmen sie; verwirrt steht sie da und faltet die Hände.

<span id="DE-2.4.5"></span>
'''2.4.5''' Tag und Nacht redet sie wirr vor Sehnsucht; Tränen füllen ihre schönen, liliengleichen Augen. Nicht einmal deine kühle, herrliche Tulsi, um die Bienen schweben, gibst du ihr! Du Reiner – wo ist dein Erbarmen?<ref name="reinheit" />

<span id="DE-2.4.6"></span>
'''2.4.6''' „Du Erbarmungsvoller!“, sagt sie, dann: „Mein innig geliebter Herr! Nektar meines innersten Lebens!“ Ihr Herz löst sich auf und schmilzt ganz im Innern.

<span id="DE-2.4.7"></span>
'''2.4.7''' Ihr Leben trocknet in ihr aus, und sie ruft: „Du Freigebiger! Kannan!“ Dann sagt sie: „Du, der im weiten Wasser ruht!“ So tief ist die List, der dieses kluge Mädchen erlegen ist.

<span id="DE-2.4.8"></span>
'''2.4.8''' „Du Betrüger!“, sagt sie und faltet doch die Hände. Ihr Herz brennt; sie seufzt lang. Du überlistetest den mächtigen Kamsa. Dies muss sie nun erleiden, weil sie dich zur Zuflucht nahm!

<span id="DE-2.4.9"></span>
'''2.4.9''' Sie weiß nicht mehr, wann die Sonne untergeht und wann sie aufgeht. Sie redet nur von deiner duftenden, honigvollen, kühlen Tulsi. Herr mit dem leuchtenden, scharf geränderten Diskus: Was hast du mit dieser Armen vor?

<span id="DE-2.4.10"></span>
'''2.4.10''' Dieses hilflose, unschuldige Mädchen hat Tag und Nacht Tränen in seinen unvergleichlich schönen Augen. Du ließest das stolze Leben Lankas im Feuer untergehen. Lass nicht auch ihren zarten Blick verwelken!

<span id="DE-2.4.11"></span>
'''2.4.11''' Über Vamana von unvergänglichem Ruhm fügte der freigebige Shatakopan tausend klangvolle Lieder. Mit diesen zehn daraus lässt sich seinen Füßen eine schöne Blumengirlande darbringen.

'''Hymnus 2.5'''

[[#RO-2.5.1|Umschrift]] · [[#TA-2.5.1|Tamil]]

<span id="DE-2.5.1"></span>
'''2.5.1''' Der Herr, der meine Seele liebevoll zu seiner schönen Wohnstatt machte, trägt Kranz und erhabene Krone, Muschelhorn, Diskus, heilige Schnur und Halsschmuck. Seine weiten Augen sind rote Lotusblüten, sein Mund ist eine rote Frucht, seine Hände und Füße sind rote Lotusse; sein heiliger Leib ist reines Gold.

<span id="DE-2.5.2"></span>
'''2.5.2''' Sein heiliger Leib ist himmlisches Licht, seine Augen sind rote Lotusse, seine Hände Lotusblüten. Seine Brust ist Shris Wohnstatt, sein Nabel Brahmas Sitz, und auch Aran hat seinen Platz in unserem Vater. Ohne irgendwo eine Lücke zu lassen, hat er sich ganz mit mir verbunden.

<span id="DE-2.5.3"></span>
'''2.5.3''' Der sich mit mir verband, hat einen fruchtroten Mund. An diesem leuchtenden Berg sind Augen, Hände und Füße rote Lotusblüten. Die ganzen sieben beständigen Welten liegen in seinem Bauch. Es gibt kein einziges Ding, das nicht in ihm enthalten wäre.

<span id="DE-2.5.4"></span>
'''2.5.4''' Er ist jedes Ding und gleicht einem Smaragdberg. Seine Augen, Füße und Hände sind frisch aufgeblühte Lotusse. Immer, an jedem Tag, in jedem Monat, Jahr und Weltalter, ist er mir in jedem Augenblick aufs Neue unerschöpflicher Nektar.

<span id="DE-2.5.5"></span>
'''2.5.5''' Als unstillbar süßer Nektar verband sich mein Herr Kannan mit meinem innersten Leben. Er gleicht einer dunklen Regenwolke. Sein Mund ist unvergleichliche rote Koralle, seine Augen, Hände und Füße sind Lotusse. Er trägt eine große Halskette, eine hohe Krone, einen Gürtel und viele weitere Schmuckstücke.

<span id="DE-2.5.6"></span>
'''2.5.6''' Vielfältig sind seine Schmuckstücke und Namen, vielfältig seine leuchtenden Gestalten und Eigenschaften. Unzählbar sind die Freuden des Sehens, Kostens, Hörens, Berührens und Riechens; vielfältig ist auch seine Erkenntnis: Alles gehört dem Herrn auf dem Schlangenlager.

<span id="DE-2.5.7"></span>
'''2.5.7''' Er ruhte auf der Schlange im Milchmeer, bezwang zugleich sieben Stiere für Nappinnai mit den bambusgleichen Schultern und durchschoss sieben Mara-Bäume im honigreichen Hain. Er ist der schöne kämpfende Stier, dessen goldene Krone kühle, blütenverflochtene Tulsi trägt.

<span id="DE-2.5.8"></span>
'''2.5.8''' Den schönen Kämpfer mit der goldenen Krone, unseren Herrn mit vier breiten Armen und kühler Tulsi-Girlande, kennt kein Ende. Er verband sich mit mir, ohne meine Begrenztheit zu beachten. Auch meine Worte finden kein Ende. Sagt mir: Was soll ich noch sagen?

<span id="DE-2.5.9"></span>
'''2.5.9''' Sagt, wie ich meinen Herrn nennen soll, das Leben meines Lebens, mein dunkel leuchtendes Juwel von grenzenlosem Ruhm! Er ist köstlicher Nektar und schwer erreichbare Befreiung, wie der Duft in einer Blüte gegenwärtig; er ist weder Mann noch Frau.

<span id="DE-2.5.10"></span>
'''2.5.10''' Er ist weder männlich noch weiblich, auch kein Wesen, das sich diesen beiden Geschlechtern entzieht [mehrdeutiges tamilisches ali]. Er lässt sich nicht sehen, ist weder einfach seiend noch nichtseiend. Wer ihn liebt, dem wird er zur geliebten Gestalt; zugleich übersteigt er sie. Unseren Herrn zu beschreiben ist voller schwer lösbarer Wendungen.<ref name="ali" />

<span id="DE-2.5.11"></span>
'''2.5.11''' Vom Herrn, der mit den Krügen tanzt, lässt sich niemals genug erzählen. Shatakopan aus Kurukur liebte eben dieses Erzählen und sang tausend miteinander verkettete Verse. Wer diese zehn daraus vorzutragen vermag, wird Vaikuntha erreichen.

'''Hymnus 2.6'''

[[#RO-2.6.1|Umschrift]] · [[#TA-2.6.1|Tamil]]

<span id="DE-2.6.1"></span>
'''2.6.1''' Vaikuntha, Edelsteinfarbener, mein listiger heiliger Zwerg! Du bleibst in mir und wirst mir jeden Tag zum Nektar, du Stier des Himmels. Kunda, du nimmst deinen Dienern das schwere Unheil und fügst es den Asuras zu. Dich habe ich gepackt und halte dich ganz fest!

<span id="DE-2.6.2"></span>
'''2.6.2''' Er verschlang alle Welten so vollständig, dass nichts außerhalb blieb, und trat dann in mich ein. Seitdem ist er in mir eine unerschütterliche Lampe aus strömendem Erkenntnislicht und süßer Nektar. Mein Herr mit den frischen Lotusaugen blickt nun nach keiner anderen Seite.

<span id="DE-2.6.3"></span>
'''2.6.3''' Dem Lotusäugigen, dem Fürsten, den die Himmlischen preisen, dem Herrn mit dem duftenden Tulsi-Blütenkranz, dem goldenen Berg dürfen wir nahekommen. Er schenkte uns, ihn zu loben, zu bedenken und zu verehren, freudig zu tanzen und unsere Zunge in aufblühenden Liedern ruhen zu lassen. So freigebig ist er!

<span id="DE-2.6.4"></span>
'''2.6.4''' Du Freigebiger, Madhusudana, mein Smaragdberg! Vater, der du mir das sehnsüchtige Gedenken an dich schenktest, wie könnte ich dich verlassen? In der Flut deines Ruhmes habe ich gebadet, gesungen, getanzt und mich immer neu gefreut. Alle inneren Leiden wurden vertrieben; gerettet bin ich angekommen.

<span id="DE-2.6.5"></span>
'''2.6.5''' Mein endloses, brennendes Karma hast du vernichtet; ich bin gerettet und habe deinen unendlichen Dienst erreicht. Könnte ich dich verlassen, nachdem ich immer wieder deiner gedachte? Vater, auf der Schlange mit den fünf schönen, bewegten Köpfen ruhst du im Milchmeer im [[Yoga Nidra|Yogaschlaf]].

<span id="DE-2.6.6"></span>
'''2.6.6''' Indem ich immer wieder an dich dachte, deinen erhabenen Ruhm besang und tanzte, schnitt ich meine früheren bösen Taten an ihrer ganzen Wurzel ab. Mein uralter mächtiger Löwe, du zerrissest die breite Brust Hiranyas, der dich in seinem Denken verachtete. Was wäre mir nun noch unmöglich?

<span id="DE-2.6.7"></span>
'''2.6.7''' Was wäre mir noch unmöglich? Der alle sieben Welten verschlang, kam freudig und trat in mich, seinen Diener, ein. Er wird mich nicht mehr verlassen. Alle bedrängenden Leiden schwanden; meine Angehörigen, sieben Geschlechter vor mir und nach mir, müssen die grausame Hölle ohne Morgengrauen nicht mehr betreten.

<span id="DE-2.6.8"></span>
'''2.6.8''' Nach vielen wechselnden Geburten erreichte ich deine Füße; mein Herz wurde klar, und ich tauchte in die große Flut endloser Freude ein. Du thronst auf dem Vogel, der sich auf die Scharen der Asuras stürzt und sie zu Staub zerstreut. Vater, entferne dich nicht aus meinem Innern!

<span id="DE-2.6.9"></span>
'''2.6.9''' Vater, du stehst im kühlen Tiruvenkatam! Du bezwangst Lanka und spanntest den Bogen, dessen einzelner Pfeil sieben grün belaubte Mara-Bäume durchdrang. Du mit den dichten, kühlen Tulsi-Blüten, du Nektar, unser Mächtiger, der du dich mit mir vermischt hast, Stier des Himmels: Wohin willst du jetzt noch gehen?

<span id="DE-2.6.10"></span>
'''2.6.10''' In den vergangenen, gegenwärtigen und kommenden Zeiten bist du mir Mutter, Vater und Leben. Ich habe dich erreicht; könnte ich dich verlassen? Herr der drei Welten von weithin verbreitetem altem Ruhm, Höchster im kühlen Venkata, du trägst den duftenden Tulsi-Kranz!

<span id="DE-2.6.11"></span>
'''2.6.11''' Maran Shatakopan aus dem südlichen Kurukur besang den weitäugigen Kannan mit der kühlen Tulsi-Krone. Diese zehn gehören zu seinen tausend unermüdlich bedachten, miteinander verketteten Liedern. Wer sie mit Melodie und Musik singen kann, gehört zu Keshavas Gefährten.

'''Hymnus 2.7'''

[[#RO-2.7.1|Umschrift]] · [[#TA-2.7.1|Tamil]]

<span id="DE-2.7.1"></span>
'''2.7.1''' Durch Narayana sind wir Keshavas Angehörige geworden, mit sieben Geschlechtern vor und sieben Geschlechtern nach uns. Welch großes Glück: Unser Leben findet Erfüllung! Er ist der Herr, mein dunkles Juwel, mein gerecht regierender Kannan, Fürst der Himmlischen, unser Wohltäter und Gebieter.

<span id="DE-2.7.2"></span>
'''2.7.2''' Narayana ist der Herr aller sieben Welten, das Wesen der Veden, Ursprung von Ursache, Handlung und Wirksamkeit, unser Vater. Göttliche Mächte, Himmlische und viele andere stehen vor ihm und preisen ihn. Er brach die Stoßzähne des Elefanten: mein Madhava.

<span id="DE-2.7.3"></span>
'''2.7.3''' Allein weil ich „Madhava“ sagte, trat er in mich ein und sprach: „Von nun an lasse ich kein Unheil mehr an dich heran.“ Er ist Nektar, der Böses und Vergeblichkeit auflöst, ein Berg mit roten Lotusaugen, mein makelloser Zuckerklumpen, unser Herr, mein Govinda.

<span id="DE-2.7.4"></span>
'''2.7.4''' „Govinda! Krugtänzer! Hirte!“ So ließ er mich mich beugen, seine Göttlichkeit besingen und tanzen. Er nahm mich an, schleuderte meine Schuld fort und machte sieben mal sieben Geburten meiner Angehörigen zu seinem beständigen Besitz. Das vermag unser mächtiger Herr Vishnu.

<span id="DE-2.7.5"></span>
'''2.7.5''' Seine Füße, Hände und Augen leuchten wie rote Lotusse; sein heiliger Leib ist ein Berg dunklen Glanzes. Sein herrliches Muschelhorn strahlt wie der Mond, sein Diskus wie die Sonne, seine Krone blitzt. All diese Schönheit gehört unserem Herrn Madhusudana.

<span id="DE-2.7.6"></span>
'''2.7.6''' „Außer Madhusudana habe ich nichts.“ So möge ich ohne anderes Ziel lobsingend und tanzend bestehen, Weltalter um Weltalter. Durch welche wechselnden Geburten ich auch gehe, er schenkt mir seine Gnade. Dieses gute Geschick wurde mir zuteil: mein Herr Trivikrama.

<span id="DE-2.7.7"></span>
'''2.7.7''' „Trivikrama, unser Herr mit roten Lotusaugen, meinem fruchtroten Mund und einer Gestalt, die wie weißer Kristall leuchtet!“ So deiner zu gedenken, dich zu preisen und mich zu verneigen, hast du mir geschenkt. Für unzählige Weltalter hast du mein Herz an die Verehrung deiner Lotusfüße gebunden. Wie mächtig bist du, mein Vamana!

<span id="DE-2.7.8"></span>
'''2.7.8''' „Vamana, mein Smaragdfarbener mit Lotusaugen, Vater des Liebesgottes!“ So singe ich deine Füße und beuge mich vor ihnen. Du nahmst mir den unheilsamen Sinn, machtest mein Herz rein und löstest die Verwirrung der Wiedergeburt. Was kann ich dir dafür geben, mein Shridhara?

<span id="DE-2.7.9"></span>
'''2.7.9''' „Shridhara, du mit den roten Lotusaugen!“ Tag und Nacht murmle ich es, bin außer mir, vergieße Tränen und seufze heiß. Das alte Karma vergeht, die Freude wächst Tag für Tag. Du selbst hast dich in mich hineingelegt, mein Hrishikesha.

<span id="DE-2.7.10"></span>
'''2.7.10''' „Hrishikesha, unser Wohltäter, der die Wildheit der Dämonen Lankas brach, unser Herr und Herr der Himmlischen!“ Mein Herz, wenn du Klarheit hast, verehre ihn in fester Gewissheit. Und selbst wenn Verwirrung dich erfasst, lass den vollkommenen Padmanabha nicht los.

<span id="DE-2.7.11"></span>
'''2.7.11''' Padmanabha ist von unüberbietbar hoher, großer Macht. Als mein höchster Herr nahm er mich an und gab mir sich selbst. Er ist mein wunscherfüllender Baum, mein Nektar, der dunklen Regenwolken gleichende Herr des schönen Venkata-Berges, Herr der Himmlischen, mein Vater Damodara.

<span id="DE-2.7.12"></span>
'''2.7.12''' Damodara, den einzigen Ursprung, der die Welt verschlang – wer könnte sein Wesen ermessen? Selbst Shiva und der Viergesichtige, die als seine Gestalten bestehen, verehren ihn mit dieser Frage. Können sie die Größe unseres Herrn erkennen, des Meeresfarbenen?

<span id="DE-2.7.13"></span>
'''2.7.13''' Shatakopan aus dem südlichen Kurukur flocht tausend tamilische Lieder um das farbenprächtige Juwelenlicht, den Fürsten der Himmlischen, Kannan und Nedumal. Diese zwölf Lieder mit den zwölf Namen, in ihrer Melodie gesungen, führen zu den Füßen des Herrn.

'''Hymnus 2.8'''

[[#RO-2.8.1|Umschrift]] · [[#TA-2.8.1|Tamil]]

<span id="DE-2.8.1"></span>
'''2.8.1''' Er umfängt den Leib der Lotusgöttin auf dem Schlangenlager. Er ist mit den beiden [Brahma und Shiva] verbunden und zugleich ihr Ursprung. Allen Dingen ist er verbunden, Grund auch der Befreiung. Denen, die den Ozean der Geburten überqueren wollen, ist er das rettende Floß.

<span id="DE-2.8.2"></span>
'''2.8.2''' Das Durchschreiten schmerzlicher Geburten und alles Übrige, auch die Befreiung ohne Leid, steht in der Verbindung mit meinem einzigen Herrn. Mit seiner schönen, kühlen Tulsi befreite er den Elefanten aus der Not im blütenreichen, kühlen Teich.

<span id="DE-2.8.3"></span>
'''2.8.3''' Er ist Ayan, der zusammenfügt, und Aran, der auflöst; sie wohnen an seinem Nabel und an seinem Leib. Er ist mit Shri verbunden, die auf seiner Brust ruht. Die große Verbundenheit, die er stiftet, ist überall wahrzunehmen.

<span id="DE-2.8.4"></span>
'''2.8.4''' Ihr wollt die fünf Sinne und ihre fünf Gegenstandsbereiche überschreiten und das Land grenzenloser Güte betreten? Taucht ohne Unterlass in die machtvolle Herrlichkeit dessen ein, der die Asuras erschütterte und vernichtete.

<span id="DE-2.8.5"></span>
'''2.8.5''' Er ist der alterslose einzige Ursprung aller Dinge, auch der unaufhörlichen, leidvollen Wiedergeburt, und der Hüter der drei Welten. Er wird Tier, Schildkröte, Fisch und Mensch. Der große Herr, Gott der Götter, ist mein reinigendes Heiligtum.

<span id="DE-2.8.6"></span>
'''2.8.6''' Arjuna legte Blumenkränze auf die roten Füße, die die Welt durchmaßen, und sah sie danach auf Shivas Haupt wieder; dadurch gewann er Gewissheit. Wer könnte die Größe des Herrn mit der grünen Tulsi darüber hinaus noch aussprechen?

<span id="DE-2.8.7"></span>
'''2.8.7''' Er liegt, sitzt, steht und durchmisst die Erde. Als Eber steigt er hinab und hebt sie empor; er birgt sie in sich und gibt sie wieder frei, umfasst sie mit seinen breiten Schultern. Wer vermag die Liebe zu ermessen, die Mal der jungen Frau namens Erde erweist?

<span id="DE-2.8.8"></span>
'''2.8.8''' Wer kann unseren Herrn Kannan sehen, und auf welche Weise? Spricht man von seiner Nahrung, so genügen alle Welten nicht für einen einzigen Bissen. Ob höchste Befreiung, Seele oder irgendein anderes Ding: Nirgends fehlt seine Macht. Alles durchdringend ist er überall gegenwärtig.

<span id="DE-2.8.9"></span>
'''2.8.9''' „Kannan ist überall“, sagte Hiranyas Sohn. Zornig schlug Hiranya gegen eine Säule: „Hier ist er nicht!“ Genau dort erschien im selben Augenblick mein Löwenherr und brachte ihn zu Fall. Ist seine Größe etwas, das man ausforschen könnte?

<span id="DE-2.8.10"></span>
'''2.8.10''' Von der herrlichen Befreiung über Himmel und Hölle bis zu den mächtigen Göttern und allen übrigen Dingen ist er Wurzel, Ursprung und Same. Er durchdringt alles und bleibt der Eine. Diesen regenwolkenfarbenen Kannan habe ich gesehen.

<span id="DE-2.8.11"></span>
'''2.8.11''' Über den Herrn mit den weiten roten Augen und dem dunklen Leib sang der Dichter aus dem reichen Land der Pandya mit seinen bienensummenden Hainen tausend tamilische Lieder in Melodien. Wer diese zehn beherrscht, wird im Himmel thronen und unsere große Befreiung besitzen.

'''Hymnus 2.9'''

[[#RO-2.9.1|Umschrift]] · [[#TA-2.9.1|Tamil]]

<span id="DE-2.9.1"></span>
'''2.9.1''' Von der großen Befreiung für uns will ich nicht einmal sprechen. Lege rasch deine herrlichen roten Lotusfüße auf mein Haupt! Herr, der du das Leid des Elefanten beendest: Dies allein begehrt dein Diener.

<span id="DE-2.9.2"></span>
'''2.9.2''' Dies ist meine Bitte an dich für alle Zeit, mein dunkel leuchtender, edelsteinfarbener Vater: Reiche mir die Hand der Erkenntnis, damit ich deine bisher unerreichbaren Füße erreiche. Lass die Zeit nicht ungenutzt verstreichen.

<span id="DE-2.9.3"></span>
'''2.9.3''' Kannan, dessen Hand der Diskus erfüllt, du gebietest mir gütig: „Tue nichts Böses!“ Selbst wenn mein Hals sich [im Sterben] mit Schleim verschließt, schenke mir die Gnade, deine Füße unermüdlich zu preisen.

<span id="DE-2.9.4"></span>
'''2.9.4''' „Diene allezeit allein mir!“ Mit diesen Worten kam er in mein Herz und bleibt dort ohne Unterbrechung; er nimmt mich ganz für sich an. Darin liegt die besondere Gabe, die ich mir von Kannan erbitte.

<span id="DE-2.9.5"></span>
'''2.9.5''' Mag ich beim Tod eine wenig begehrte Befreiung, Himmel oder Hölle erreichen oder auch nicht: Ich will mich immer an dem ungeborenen Herrn erfreuen, der viele Geburten annimmt, und ihn keinen Augenblick vergessen.

<span id="DE-2.9.6"></span>
'''2.9.6''' Herr, der du als selige Gottheit, als Welt und Jenseits, als freudenvolles Licht aufblühst! Komm, damit ich dich immer mit freudigem Denken, Sprechen und Handeln in Freude verehren kann.

<span id="DE-2.9.7"></span>
'''2.9.7''' Komm! Du hast mir noch nicht gewährt, für immer unter deinen heiligen Blütenfüßen anzukommen. Wenn ich dich aber in mir bewahre, bist du mir zu jeder Zeit eine Süße, an der ich mich niemals sättige.

<span id="DE-2.9.8"></span>
'''2.9.8''' Wenn du mir allezeit Vater bist und in mir bleibst, wünsche ich zu keiner Zeit etwas anderes. Du bist meine süße Zuckerfrucht, die die großen, reinen Kenner der Veden kosten. Dich allein wünsche ich.

<span id="DE-2.9.9"></span>
'''2.9.9''' Ohne mich selbst zu erkennen, lebte ich im Wahn: „Ich, ich selbst – und dies gehört mir.“ Doch ich selbst bin du, und auch mein Besitz bist du [in der traditionellen Auslegung: Ich und alles Meine gehören dir]. Du bist der Fürst der Himmlischen, den selbst der Himmel preist.<ref name="selbst" />

<span id="DE-2.9.10"></span>
'''2.9.10''' Du besiegtest die sieben Stiere und machtest das schöne Lanka zu Asche, du hoch aufleuchtendes Licht! Vertraue meiner eigenen Kraft nicht, sondern führe mich rasch zu deinen goldenen Füßen und lass mich niemals wieder anderswohin gehen.

<span id="DE-2.9.11"></span>
'''2.9.11''' Shatakopan aus dem reichen Kurukur ließ niemals davon ab, den Herrn mit dem niemals fehlgehenden Diskus zu suchen. Von seinen tausend unvergänglichen Liedern schenken diese zehn denen, die sie vortragen, eine Befreiung, die nicht vergeht.

'''Hymnus 2.10'''

[[#RO-2.10.1|Umschrift]] · [[#TA-2.10.1|Tamil]]

<span id="DE-2.10.1"></span>
'''2.10.1''' Bevor die leuchtende Jugend schwindet, ist es weise, ohne Erschlaffen Maliruncolai aufzusuchen: den von jungen, wachsenden Hainen umgebenen Tempelberg, wo der Wunderbare von wachsendem Glanz wohnt.

<span id="DE-2.10.2"></span>
'''2.10.2''' Miss dem verlockenden Umgang mit anmutigen jungen Frauen nicht das höchste Gewicht bei. Erhebe dich und preise Maliruncolai, dessen Gipfel der Mond berührt: den Tempelort des Schönen mit dem donnernd klingenden Muschelhorn. Darin liegt wahrer Gewinn.

<span id="DE-2.10.3"></span>
'''2.10.3''' Mein Herz, nutzloses Tun bringt keinen Gewinn. Unser Werk ist es, den nahen Berg Maliruncolai zu erreichen, umgeben von berauschend schönen Hainen: die Wohnstatt, die der regenwolkenfarbene Herr liebt.

<span id="DE-2.10.4"></span>
'''2.10.4''' Um die starke Fessel des Karmas abzuwerfen und dem Umherirren zu entkommen, suche gerade diesen heiligen Berg auf: Maliruncolai, über dessen Hänge die Regenwolken ziehen, den erhabenen Tempel dessen, der einst den großen Berg emporhob.

<span id="DE-2.10.5"></span>
'''2.10.5''' Vermehre mit deiner Kraft nicht die bösen Taten. Übe Rechtschaffenheit und gehe zu den Hängen Maliruncolais, wo reine, wasserreiche Quellen liegen. Dort ist der Tempel des Herrn mit dem Diskus. Dies ist das hilfreiche Mittel.

<span id="DE-2.10.6"></span>
'''2.10.6''' Bedenkt diesen Weg und tut nichts Niedriges. Richtet euren Sinn darauf, Maliruncolai auf dem rechten Pfad zu erreichen, wo Rehe mit ihren Jungen beisammen sind. Dort wohnt der Herr, der Butter aus den aufgehängten Töpfen aß.

<span id="DE-2.10.7"></span>
'''2.10.7''' Erkennt darin euer Heil und versinkt nicht in der Hölle. Maliruncolai, an dessen Höhen der makellose Mond steht, ist die dauernde Wohnstatt dessen, der einst die Erde emporhob. Ihn ehrfürchtig zu umrunden und dort zu verweilen, ist wahre Stärke.

<span id="DE-2.10.8"></span>
'''2.10.8''' Lasst eure Tage nicht kraftlos verstreichen. Umrundet täglich Maliruncolai, den auch die Himmlischen umrunden, den Tempel des wunderbaren Hirten, der Schutz gewährt. Macht dieses ehrfürchtige Umkreisen und Verweilen zu eurer Gewohnheit.

<span id="DE-2.10.9"></span>
'''2.10.9''' Erkennt darin den rechten Brauch und versinkt nicht im schweren Karma. In Maliruncolai, wo junge Elefanten in Herden leben, wohnt der Herr, der die verderbliche Dämonin tötete. Fest zu beschließen, ihn dort zu verehren: Das ist die kluge Entscheidung.

<span id="DE-2.10.10"></span>
'''2.10.10''' Haltet Täuschung, Diebstahl und Glücksspiel nicht für Klugheit. Der Herr, der einst die Veden entfaltete, liebt Maliruncolai, wo Pfauen mit ihren Weibchen leben. Den Berg mit den sich öffnenden Blüten zu betreten, ist ein lohnendes Ziel.

<span id="DE-2.10.11"></span>
'''2.10.11''' Über den Ruhm dessen, der diese Welt sinnvoll erschuf, sang der freigebige Shatakopan aus dem klaren, reichen Kurukur tausend erhellende Verse. Diese zehn daraus führen ihre Hörer schließlich zu den Füßen des Gnädigen.

<span id="DE-Teil-3"></span>
'''Großteil 3'''

[[#DE-Teil-3|Deutsch]] · [[#RO-Teil-3|Transliteration]] · [[#TA-Teil-3|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 3.1'''

[[#RO-3.1.1|Umschrift]] · [[#TA-3.1.1|Tamil]]

<span id="DE-3.1.1"></span>
'''3.1.1''' Ist der Glanz deines Antlitzes als Glanz deiner Krone aufgeblüht? Ist das Licht deiner Füße zum Lotus geworden, auf dem du stehst? Hat sich der goldene Glanz deiner Hüfte in Gewand und vielerlei Schmuck ausgebreitet? Tirumal, erkläre es mir!

<span id="DE-3.1.2"></span>
'''3.1.2''' Wenn man genau spricht, gleicht kein Lotus deinen Augen, Füßen und Händen; selbst geläutertes Gold erreicht nicht das Licht deines heiligen Leibes. Alle Vergleiche, mit denen diese Welt dich lobt, erweisen sich überwiegend als bloße, armselige Rede, du höchstes Licht!

<span id="DE-3.1.3"></span>
'''3.1.3''' Höchstes Licht, du bist das Höchste! Weil es jenseits von dir kein höheres Licht gibt, leuchtest du ohne Vergleich. In dir erschufst du die weite Welt, unser höchstes Licht, Govinda. Deine Eigenschaften vermag ich nicht auszusprechen.

<span id="DE-3.1.4"></span>
'''3.1.4''' Und doch hast du dieser weiten Erde vielerlei religiöse Vorstellungen gegeben, die den Geist nicht bei deiner unvergleichlich schönen Blütengestalt verweilen lassen. Du selbst liebst den blühenden Tulsi-Kranz. Muss die große Welt dabei nicht leiden?

<span id="DE-3.1.5"></span>
'''3.1.5''' Dein strahlender Leib gleicht sich öffnenden Sonnenstrahlen, deine seltene Sammlung kennt keine Mühsal, deine Erkenntnis keine Anstrengung. Grenzenlos durchdringst du alles. Als Zukunft, Gegenwart und Vergangenheit erhältst du die Welt zugleich. Wie könnte ich beim Erzählen deiner Herrlichkeit an ein Ende gelangen?

<span id="DE-3.1.6"></span>
'''3.1.6''' Alles, was die Rezitierenden vortragen, und alle Dinge in jeder Welt sind in Wahrheit nichts anderes als Erscheinungsweisen deines Ruhmes. Du trägst blühende Tulsi im Haar und die Lotusgöttin auf deiner Brust. Mit welchen Worten soll ich dich segnen?

<span id="DE-3.1.7"></span>
'''3.1.7''' Damit viele dich preisen, brachtest du zuerst den Viergesichtigen in dir hervor und sprachst: „Erschaffe die Welten, die im Wasser versunken liegen!“ Wenn nun die aufgestiegenen Götter, angefangen bei Aran, dich umringen und loben: Könnte ihr begrenztes Lob deinen uralten Ruhm nicht trüben?

<span id="DE-3.1.8"></span>
'''3.1.8''' Dein Lichtleib ist makellos; dein Wissen wächst und schrumpft nicht und kennt keinen Flecken. Du bist alles und durchdringst alles. Wenn dich der König der Himmlischen in seiner glänzenden Himmelsgestalt verehrt: Wird nicht selbst dabei das reine Licht deiner Blütenfüße verdunkelt?

<span id="DE-3.1.9"></span>
'''3.1.9''' In deiner starken Rechten ruht der Diskus, dessen scharfe Spitze nie stumpf wird. Du kamst auf deinem Vogel, um den liebevoll verehrenden Elefanten zu retten. Du brauchst nur dein unfehlbares Wissen als Waffe. Wenn du den Dienern in dieser weiten Welt zu Hilfe kommst, bleibt dein strahlender Glanz dabei nicht verborgen?

<span id="DE-3.1.10"></span>
'''3.1.10''' Aufblühendes Licht in den vier offenbarten Veden! Nach rechter Ordnung erschufst du alle Welten, hobst sie empor, verschlangst sie, gabst sie frei und durchmaßest sie. Ist es da ein Wunder, dass der Mondsichelträger, Brahma und Indra dich als ihren Herrn erkennen, preisen und vor deinem Thron stehen?

<span id="DE-3.1.11"></span>
'''3.1.11''' Den wunderbaren Herrn, für den nichts ein Wunder ist, den Wissenden der wahren Erkenntnis, verehrte Shatakopan aus dem weiten Kurukur, wo viele Ruhmreiche wohnen. Er sang ohne Schwanken tausend Verse. Diese zehn daraus retten in der meerumrauschten Welt und beenden die Wiedergeburt.

'''Hymnus 3.2'''

[[#RO-3.2.1|Umschrift]] · [[#TA-3.2.1|Tamil]]

<span id="DE-3.2.1"></span>
'''3.2.1''' Unser Wolkenfarbener, der du die vom Meer umgebene Welt erschufst! In dem Körper, den du mir damals gabst, irre ich umher. Wann werde ich die Taten mit ihrer Wurzel überwinden, sodass das lange, grausame Leiden endet, und endlich zu dir kommen?

<span id="DE-3.2.2"></span>
'''3.2.2''' Unser Vamana, der du die gewaltige Erde durchmaßest! Ich versenke mich in deine vielen wunderbaren Geburten. Wann werde ich die uralten, starken Ketten des Karmas an ihrem Anfang abschneiden und fest an deinen herrlichen Füßen stehen?

<span id="DE-3.2.3"></span>
'''3.2.3''' Vater, im Bharata-Krieg führtest du mit dem eigentlich nicht tötenden Wagenlenkerstab die Vernichtung der ganzen Heere auf der weiten Erde herbei. Die Verbindung mit diesem leidvollen Körper vermag ich nicht zu lösen. Sage mir einen Weg, auf dem ich dich erreichen kann.

<span id="DE-3.2.4"></span>
'''3.2.4''' Vater, du bist das strahlende Licht umfassender Erkenntnis und erfüllst alles ohne Aufstieg oder Verfall. Komm und schenke mir einen Weg, alle erniedrigenden Bindungen anderswo abzulegen und das Leben unter deinen beiden Füßen zu gewinnen.

<span id="DE-3.2.5"></span>
'''3.2.5''' Du kamst, als würdest du wirklich kommen, und doch verhinderst du nicht, dass mein Herz zerbricht. Wenn dies so bleibt: Wo soll ich dich aufsuchen und dir nahekommen, Vater mit der heiligen Farbe üppiger Kaya-Blüten?

<span id="DE-3.2.6"></span>
'''3.2.6''' Früher fragte ich nicht, was ich vermochte und was nicht; ich kostete die nichtigen Vergnügungen und entfernte mich immer weiter. Höchster, der du viele Tausende von Wesen erschufst: Wann werde ich deinen schönen, golden leuchtenden Füßen nahekommen?

<span id="DE-3.2.7"></span>
'''3.2.7''' Mein Herz, wie lange wollen wir immer wieder dasitzen und klagen, ohne wahres Wissen, versunken in karmisch bedingter Geburt? Suchen wir Kannan auf, das Licht wahrer Erkenntnis, das jederzeit und überall lückenlos gegenwärtig ist.

<span id="DE-3.2.8"></span>
'''3.2.8''' Die leidvollen Taten, die mich festhalten, habe ich nicht aufgegeben; deine Füße habe ich nicht unablässig verehrt. Kannan von weithin verbreitetem uraltem Ruhm, mein höchstes Licht! Ich rufe, um dich zu sehen. Wohin muss ich gelangen, um dich zu rufen?

<span id="DE-3.2.9"></span>
'''3.2.9''' Immer wieder rufe ich, ich Schuldvoller, und stehe im Dickicht grausamen Karmas. Schon lange irre ich verwirrt über den Weg umher. Wo soll ich nun den Herrn antreffen, der einst liebevoll die Rinderherde schützte und alle Welten durchschritt?

<span id="DE-3.2.10"></span>
'''3.2.10''' Wenn die bestimmte Stunde kommt und Yamas Diener die Schlinge werfen, droht große Qual. Damit all dieses Leiden weiche, hat mein Herz Kannan erkannt, den Quell der vielfältigen Erkenntnis, festen Halt gewonnen und dauerhaftes Leben empfangen.

<span id="DE-3.2.11"></span>
'''3.2.11''' Über den, dem alle Seelen und Welten gehören, sang Shatakopan aus dem südlichen Kurukur mit seinen kuckuckbelebten Hainen tausend makellose Wort- und Klanggirlanden. Diese zehn lösen die Verbindung der Seele mit dem fleischlichen Körper.

'''Hymnus 3.3'''

[[#RO-3.3.1|Umschrift]] · [[#TA-3.3.1|Tamil]]

<span id="DE-3.3.1"></span>
'''3.3.1''' Für alle Zeit wollen wir bei ihm bleiben und ihm fehlerlos dienen: dem schönen Licht in Tiruvenkatam mit seinen rauschenden Wasserfällen, dem Vater unseres Vaters und aller unserer Väter.

<span id="DE-3.3.2"></span>
'''3.3.2''' Er steht vor meinem Vater und dessen Vätern bis zum Ursprung. Die Himmlischen kommen mit ihrem König nach Tiruvenkatam, streuen Blumen und freuen sich. Dort wohnt der Herr von endlosem Ruhm und regenwolkengleicher Schönheit.

<span id="DE-3.3.3"></span>
'''3.3.3''' Der Herr ist wunderbar: geschmückt mit roten Lotusaugen und fruchtrotem Mund, ein dunkles Juwel. In Tiruvenkatam, dessen Quellen voll klaren Wassers sind, wohnt der Gebieter der Himmlischen von unzählbarem altem Ruhm.

<span id="DE-3.3.4"></span>
'''3.3.4''' Wenn ich sage: „Er ist der Herr der Himmlischen“, ist das wirklich die besondere Ehre des Herrn von Tiruvenkatam? Seine Größe zeigt sich darin, dass dieses höchste Strahlenlicht Liebe zu mir setzte, obwohl ich niedrig und ohne jede Vollkommenheit bin.

<span id="DE-3.3.5"></span>
'''3.3.5''' „Er ist das Licht, die ursprüngliche Gestalt, die alle Welten verehren“: Könnte ihn das schon ermessen? Er ist der Nektar der gesamten Veden für ihre Kenner, der Herr von Tiruvenkatam mit seinem makellosen Ruhm.

<span id="DE-3.3.6"></span>
'''3.3.6''' Wer die Pflicht auf sich nimmt, zu sagen: „Verehrung dem, der in Venkata wohnt“, tut sich selbst das wahrhaft Gute. Alle karmischen Lasten, die am Leib haften, werden verbrennen.

<span id="DE-3.3.7"></span>
'''3.3.7''' Die Himmlischen kommen mit ihrem König, tragen große Blumen, Wasser, Licht und Weihrauch herbei, verneigen sich und erheben sich wieder. Der weite Berg Tiruvenkatam schenkt auch uns die Befreiung in ebenbürtiger Gemeinschaft.

<span id="DE-3.3.8"></span>
'''3.3.8''' Er hob einen Berg und schützte vor dem kalten Regen; einst durchmaß dieser höchste Wohltäter die Welt. Wenn wir nur den großen Berg Tiruvenkatam verehren, an dem er nun wohnt, wird unser Karma zur Ruhe kommen.

<span id="DE-3.3.9"></span>
'''3.3.9''' Wer die Füße des Hirten in Tiruvenkatam, Lotusse wie frisch aufgeblühte Blumen, im Mund und im Herzen bewahrt, dem lässt er Alter, Geburt, Tod und Krankheit schwinden.

<span id="DE-3.3.10"></span>
'''3.3.10''' Bevor die Grenze eurer bestimmten Lebenstage nahe rückt und ihr erschöpft zusammensinkt, sucht die dichten Haine und blütenreichen Wasserbecken an den Hängen Tiruvenkatams auf. Dort wohnt der Herr auf der Schlange mit der ausgebreiteten Haube.

<span id="DE-3.3.11"></span>
'''3.3.11''' Über den Herrn, der seine Füße ausstreckte und die Erde durchschritt, sang Shatakopan aus dem hainreichen Kurukur tausend unvergleichliche Verse. Wer diese zehn beherrscht, wird erfülltes Leben erlangen und unter dem Lob der Welt leben.

'''Hymnus 3.4'''

[[#RO-3.4.1|Umschrift]] · [[#TA-3.4.1|Tamil]]

<span id="DE-3.4.1"></span>
'''3.4.1''' Wie soll ich Kannan anrufen? Als den Einen, Guten, den alle preisen? Als Erde von unvergleichlicher Herrlichkeit, als leuchtendes kühles Meer, als Feuer, Wind oder weiten Raum? Als die beiden großen Himmelslichter? Oder als all dies ohne Ausnahme?

<span id="DE-3.4.2"></span>
'''3.4.2''' Ich weiß nicht, wie ich ihn nennen soll. Alle Berge? Den segensreichen Regen? Die leuchtenden Sterne? Die sprachgetragenen Künste? Die gute, erkennende Seele? So suche ich unseren Herrn Kannan von ausgebreitetem Ruhm zu nennen, den Lotusäugigen.

<span id="DE-3.4.3"></span>
'''3.4.3''' Soll ich ihn den Lotusäugigen nennen, den Korallenmund, den mit den schön strahlenden Füßen, den Dunkelfarbigen? Den mit der rot leuchtenden Krone, der heiligen Zeichnung auf der Brust, dem Muschelhorn und dem Diskus? Wie nenne ich dieses Juwel edelster Art?

<span id="DE-3.4.4"></span>
'''3.4.4''' Ein Juwel edelster Art? Glänzendes Gold oder eine Perle? Einen vorzüglichen Diamanten, ein unerschöpfliches Licht? Das ursprüngliche schöne Leuchten, den ursprünglichen Purusha? Wie soll ich Achyuta, den Reinen nennen, meinen Vater, der schon war, als noch nichts bestand?

<span id="DE-3.4.5"></span>
'''3.4.5''' Achyuta, der Reine? Die begehrte große Arznei, die das Karma seiner Diener vernichtet? Den guten Nektar des Meeres, einen wohlschmeckenden Zuckerklumpen, Speise mit allen sechs Geschmacksrichtungen? Klaren Trank, köstlich wie Ghee? Eine Frucht? Milch?

<span id="DE-3.4.6"></span>
'''3.4.6''' Milch? Den Ertrag der vier Veden? Die Schriften über religiöse Ordnung? Vielgestaltiges gehörtes Wissen und Musik? Das Gute über all diesem, die höchste Frucht des Handelns? Kannan, Mal, der Wunderbare – wie nenne ich den Ursprung der Götter?

<span id="DE-3.4.7"></span>
'''3.4.7''' Den Ursprung der Himmlischen? Ihren Gott, ihre Freude, ihre ganze Erfüllung? Makellosen Reichtum, makellosen Himmel, makellose Befreiung? Wie nenne ich den, dessen Farbe wie ein leuchtendes Juwel ist?

<span id="DE-3.4.8"></span>
'''3.4.8''' Das leuchtende Juwel? Den mit der kühlen Mondsichel im Haar, den man als den Einen preist? Den viergesichtigen Gott? Unser Herr mit dem Tulsi-Kranz erschuf alle Welten in freudiger Güte, und sie stehen vor ihm im Lobpreis. Wie nenne ich diesen wunderbaren Kannan?

<span id="DE-3.4.9"></span>
'''3.4.9''' Kannan, den Wunderbaren, den Herrn, der das Meer quirlte und Nektar gewann, Achyuta, den Unendlichen, der auf Ananta ruht, Mal, der die Welt verschlang und wieder freigab – ich weiß nicht, wie ich ihn im Denken umfassen soll. Er ist alle Dinge und alle Wesen.

<span id="DE-3.4.10"></span>
'''3.4.10''' Er ist alle Dinge und Wesen, wird aber von ihren jeweiligen religiösen Vorstellungen nicht begrenzt. Den fünf Sinnen ist er nicht beschreibbar; er ist die Gestalt des Erkennens. Gelangt man im Innersten des lebendigen Selbst zu einer Betrachtung ohne jedes Anhaften, kann man auch ihn erreichen.

<span id="DE-3.4.11"></span>
'''3.4.11''' Über den Wolkenfarbenen mit dem kühlen Kranz, um den Bienen schwärmen, sang der freigebige Shatakopan aus Kurukur mit seinen rings blühenden Hainen tausend Lieder. Wer diese zehn daraus beherrscht, gewinnt unaufhörliche Freude; die Himmlischen werden ihn liebend umringen.

'''Hymnus 3.5'''

[[#RO-3.5.1|Umschrift]] · [[#TA-3.5.1|Tamil]]

<span id="DE-3.5.1"></span>
'''3.5.1''' Kannan von dunkler Wolkenfarbe schenkte dem Elefanten Gnade, als das Krokodil ihn im Teich des dichten Blütenhains gefangen hielt. Ihr Bewohner der meerumschlossenen Erde, sagt: Was tun diejenigen mit ihrem Leben, die unseren Herrn nicht besingen, sich erheben, springen und vor Freude tanzen?

<span id="DE-3.5.2"></span>
'''3.5.2''' Tirumal fügt jenen stark gepanzerten Asuras Unheil zu, die die Bewohner der meerumschlossenen Erde niederschlagen und als Beute verschlingen. Wer ihn nicht in Melodien besingt, umherspringt, sich beugt und tanzt, wird vom schweren Karma überwältigt erneut in dieser Erdenwelt geboren.

<span id="DE-3.5.3"></span>
'''3.5.3''' Er hob den Berg, schützte die Rinderherde vor dem Hagelsturm und rettete sie vor dem Untergang. Wer diesen Wohltäter nicht immer wieder besingt, nicht unablässig vor Freude springt und Überschläge macht, bis der Kopf den Boden berührt, der bleibt in der leidvollen Hölle versunken und müht sich dort ohne Ende ab.<ref name="tanz" />

<span id="DE-3.5.4"></span>
'''3.5.4''' Für die duftgeschmückte Geliebte bezwang er sieben mächtige Stiere: Shridhara mit dem Mund wie geballte rote Koralle. Wer seinen alten Ruhm nicht besingt, die Hände faltet, tanzt und jubelnd umhergeht – welchen Nutzen hat dessen Geburt inmitten guter Menschen?

<span id="DE-3.5.5"></span>
'''3.5.5''' Um Kamsa zu vernichten, der die Guten quälte, ließ der Ursprung der Veden seine uranfängliche Lichtgestalt dort [im Himmel] und wurde hier geboren. Was für Menschen sind jene vor den Augen der Wissenden, die ihn nicht besingen und durch alle Straßen tanzen?

<span id="DE-3.5.6"></span>
'''3.5.6''' Der Einzige, selbst ungeboren, nahm wunderbare Geburten als Mensch und als alles andere an. Er ruht im weiten Meer. Wer ihn ohne Widerwillen als Frucht, süßen Zuckerrohrsaft, Zucker, Honig und Nektar preist und sich tanzend beugt, besitzt die Art vollkommener Erkenntnis.

<span id="DE-3.5.7"></span>
'''3.5.7''' Er schenkte den Fünfen Gnade, sodass die ungerechten Hundert fielen, und ließ die erdbedeckenden Heere untergehen. Wer dieses höchste Licht nicht bedenkt und tanzt, keine Tränen vergießt und nicht im Herzen schmilzt, sondern nur seinen Leib und Bauch mästet: Was leistet der den Edlen?

<span id="DE-3.5.8"></span>
'''3.5.8''' Wer die vielen Namen unseres Vaters im nördlichen Tiruvenkatam mit seinen schönen, kühlen Wasserfällen stammelt, sodass andere ihn verrückt nennen; wer durch Orte zieht oder an einem Ort bleibt und unter dem Lachen der Welt in wachsender Liebe tanzt – den werden die Himmlischen verehren.

<span id="DE-3.5.9"></span>
'''3.5.9''' Einige vermögen den von den Himmlischen verehrten Herrn aller Welten durch Yoga fest im Herzen zu vereinen und in Einheit mit ihm zu ruhen. Allen anderen ist dies das rechte Tun: Seiner beständig gedenken, sich erheben, tanzen und ihn laut anrufen.

<span id="DE-3.5.10"></span>
'''3.5.10''' Er ist Handlung, Handlungsfrucht und ihr Ursprung, der heilige Edelsteinfarbene, der rotäugige Mal, der Wohltäter der Götter. Bewahrt ihn mit ungeteiltem Herzen, lasst euer Inneres schmelzen, erhebt euch und tanzt. Legt Stolz und Scham ab und ruft ihn, frei von Verblendung, immer wieder an.

<span id="DE-3.5.11"></span>
'''3.5.11''' Achyuta von vollendetem Ruhm vermag seine entschlossenen Diener zu läutern und in Dienst zu nehmen. Über ihn, den Herrn der Himmlischen, sang Shatakopan aus dem kühlen, reichen Kurukur mit seinen fruchtbaren Feldern tausend treffende Verse. Diese zehn machen schweres Karma zu Asche.

'''Hymnus 3.6'''

[[#RO-3.6.1|Umschrift]] · [[#TA-3.6.1|Tamil]]

<span id="DE-3.6.1"></span>
'''3.6.1''' Seht den mit den roten Lotusaugen, der die sieben Welten verschlang! Er ist Erde, Himmel, Menschen, Götter und alles Weitere. Als schönes, umfassendes Erkenntnislicht trat er hervor und erschuf all dies. Dann bestand er wieder als dichtes Licht: die eine Gestalt, die zu den Drei wurde.

<span id="DE-3.6.2"></span>
'''3.6.2''' Preist die Gestalt, die zu den Drei wurde, den Ursprung selbst der drei ursprünglichen Götter! Er nimmt alle Flüche hinweg, ruht im weiten Meer, ist Gott der Götter. Als Bogenschütze ließ er Lanka im Feuer aufgehen. Preist den Vernichter der Schuld mit den weiten Lotusaugen!

<span id="DE-3.6.3"></span>
'''3.6.3''' Der Höchste steht im Lobpreis der Himmlischen, das höchste Licht. Er ist der junge Tänzer im Rundreigen, der Edelsteinfarbene, der Krugtänzer, der Herr, der auf der Schlange im wogenden Meer ruht. Richtet euren Sinn darauf, ihn Tag und Nacht unablässig zu preisen.

<span id="DE-3.6.4"></span>
'''3.6.4''' „Bewahrt die Herrlichkeit des Wunderbaren in eurem Herzen“, sage ich. Doch was könnten Leute wie wir darüber sagen? Selbst der König der Himmlischen, der Viergesichtige und der Herr mit dem verfilzten Haar bedenken täglich in rechter Haltung seine Lotusfüße und ziehen lobend umher.

<span id="DE-3.6.5"></span>
'''3.6.5''' Der bewegte Wind, der weite Himmel, die feste Erde, das ausgebreitete Meer, das brennende Feuer, die beiden Himmelslichter, die Götter und alles andere sind Erscheinungen unseres Herrn: Kannan mit dunklem Leib, roten Lotusaugen, vielen schwarzen Locken und strahlender Krone.

<span id="DE-3.6.6"></span>
'''3.6.6''' Er ist frei von Geburt und Tod und erscheint und entschwindet doch nach seinem Willen. In einzigartiger Gestalt [als Narasimha] stand er da: zornig und doch voller Gnade, sodass der von ihm Gesegnete [Prahlada] unter seinen Füßen Zuflucht fand. Er, Mal mit den rötlich leuchtenden Augen, ist Geruch, Gestalt, Geschmack, Klang und Berührung, der Herr unserer Himmlischen. Außer ihm habe ich in sieben Geburten keinen anderen.<ref name="narasimha" />

<span id="DE-3.6.7"></span>
'''3.6.7''' Verehrt mit reinem Herzen den, der meiner Seele durch sieben Geburten süßer Nektar ist: mein kostbares Leben, das strahlende Licht, den Edelsteinfarbenen, den Krugtänzer, die Zuckerfrucht, welche edle Götter und Weise kosten. Dann werden die Leiden keinen Augenblick mehr bestehen.

<span id="DE-3.6.8"></span>
'''3.6.8''' Er ist das Karma mit seinen leid- und freudbringenden Früchten und steht zugleich darüber; er ist das erhabene Licht, das die sieben Welten verschlang und wieder freigab. Für Yamas Diener, die uns erschöpft fortziehen wollen, ist er tödliches Gift. Außer Achyuta, Dasharathas Sohn, habe ich keine Zuflucht.

<span id="DE-3.6.9"></span>
'''3.6.9''' Ihr Menschen der Welt, verzagt nicht und verwirrt euch nicht mit „jener“ und „dieser“. Der Meeresfarbene ist die schützende Mutter, der Vater und das eigene Selbst und übersteigt sie alle. Er ist Ursprung der unvergänglichen Himmlischen und der Drei. In welcher Gestalt man ihn im Herzen bedenkt, in dieser kommt er entgegen.

<span id="DE-3.6.10"></span>
'''3.6.10''' Der Meeresfarbene Kannan, dunkles Juwel der Himmlischen, mein kostbares Leben, das höchste Licht auf dem Schlangenlager, lenkte damals im grausamen Krieg für die Fünf den Wagen, bis das angreifende Heer der Hundert zerfiel. Meine Augen, wann werdet ihr seine klingenden Füße sehen?

<span id="DE-3.6.11"></span>
'''3.6.11''' Den Augen ist er schwer sichtbar, dem Denken der Liebe leicht zugänglich. Er schenkt allen Wesen der Erdenwelt Gnade. Über diesen Herrn der Himmlischen sang Shatakopan, Fürst von Kurukur im hain- und klangreichen Pandya-Land, tausend musikalische Verse. Übt diese zehn daraus; so könnt ihr zu seinen Hingebungsvollen werden.

'''Hymnus 3.7'''

[[#RO-3.7.1|Umschrift]] · [[#TA-3.7.1|Tamil]]

<span id="DE-3.7.1"></span>
'''3.7.1''' Wer immer den bleibenden Reichtum besitzt, sich mit der leuchtenden Gestalt, dem Lotusäugigen, unserem lieblich nahen Höchsten im Milchmeer zu verbinden: Diese Menschen sind unsere erhabenen Herren in jeder kommenden Geburt.

<span id="DE-3.7.2"></span>
'''3.7.2''' Die den herrschenden Höchsten Kannan, den Diskusherrn mit vier Schultern und reinem Juwelenleib, verehren und vor seinen Füßen die breiten Hände falten: Sie sind täglich und in jeder Geburt unsere rechtmäßigen Herren.

<span id="DE-3.7.3"></span>
'''3.7.3''' Erde und Himmel preisen den Herrn mit den duftenden Tulsi-Blüten, unseren Vater mit dem großen goldenen Diskus. Diejenigen, die sich vor Menschen verneigen, die seine Füße verehren können, sind unsere Herren durch alle künftigen Geburten.

<span id="DE-3.7.4"></span>
'''3.7.4''' Er trägt ein vollkommenes Gewand, Halsketten, Hüftband, goldene heilige Schnur, goldene Krone und vielerlei Schmuck: der heilige Narayana. Die Diener seiner Diener sind in jeder Geburt unsere großen, verehrungswürdigen Menschen.

<span id="DE-3.7.5"></span>
'''3.7.5''' Er ist der Herr der Großen und gab einst den Himmlischen den kostbaren Nektar, um ihre Not zu beenden. Diejenigen, die jene preisen, die überschwänglich von seiner Größe sprechen, sind die Wohltäter, die uns in diesem und im kommenden Leben behüten.

<span id="DE-3.7.6"></span>
'''3.7.6''' Wer den bewahrenden Höchsten Kannan, den Diskusherrn mit seinem honigtropfenden duftenden Kranz und reinen Juwelenleib, dieses strahlende Licht, ins Herz nimmt, wird uns unermüdlich führen und Geburt um Geburt beschützen.

<span id="DE-3.7.7"></span>
'''3.7.7''' Der Vater schützt seine Diener von Geburt zu Geburt, führt sie weiter, lässt sie ihr wahres Wesen gewinnen und nimmt sie unter seine beiden Füße auf. Wer die Menschen preist, die seine alte Herrlichkeit verkünden, ist unser verlässlicher Retter und führt uns Tag für Tag zum Guten.

<span id="DE-3.7.8"></span>
'''3.7.8''' Wenn selbst Bewohner der kochenden Hölle den Vertrauenswürdigen preisen, der die Welt erschuf, Shri auf der Brust trägt und selbst den Himmlischen schwer erkennbar bleibt, dann sind auch sie durch unsere vielen Geburten die Gemeinschaft, vor der wir uns verneigen.

<span id="DE-3.7.9"></span>
'''3.7.9''' Selbst wenn Menschen unterhalb aller vier gesellschaftlichen Stände eingeordnet werden, als niedrigste Chandala unter Chandala gelten und man ihnen jede Tugend abspricht: Haben sie sich innerlich mit dem Edelsteinfarbenen, dem Herrn mit dem mächtigen Diskus, als seine Diener verbunden, dann sind die Diener dieser Diener unsere Meister.

<span id="DE-3.7.10"></span>
'''3.7.10''' Unser Vater verschlang die weite Erde und ruht als unvergleichliches Kind auf einem Banyanblatt. Wir sind Diener der Diener seiner Diener, Diener der Diener jener Diener – Diener in einer immer weiter reichenden Kette des Dienens.

<span id="DE-3.7.11"></span>
'''3.7.11''' Dem Erhabenen, der den Fünfen Gnade schenkte und die machtvollen Hundert fallen ließ, widmete Shatakopan aus dem südlichen Kurukur tausend dienende Verse. Diese zehn handeln von seinen Dienern. Wer sie bis zur Vollendung lernt, gelangt zum Ende weiterer Geburt.

'''Hymnus 3.8'''

[[#RO-3.8.1|Umschrift]] · [[#TA-3.8.1|Tamil]]

<span id="DE-3.8.1"></span>
'''3.8.1''' „Gekrönter Herr! Du mit den ruhmreichen Füßen, welche die drei Welten verehren! Du quirltest das tiefe Meer, fährst auf dem Vogel und trägst ihn im Banner! Wolkenfarbener, über den höchsten Himmel Hinausragender!“ So ruft mein Herz ohne Ende.

<span id="DE-3.8.2"></span>
'''3.8.2''' „Du hast mein Herz zu deiner weiten Stadt gemacht, meine Zuflucht! Gift für den König des kühlen Lanka! Listiger, der du zum Zwerg wurdest, um die Erde zu gewinnen!“ Dies sind immerzu meine Worte.

<span id="DE-3.8.3"></span>
'''3.8.3''' „Fürst der Himmlischen, der du meinen Worten die Gnade schenkst, dich zu preisen! Du befreitest den jungen Mond aus seinem Griff und aßest Milch und Butter aus den Häusern der Hirten. Du bist ihnen Mutter!“ So suchen meine Hände tastend nach dir.

<span id="DE-3.8.4"></span>
'''3.8.4''' Jeden Tag falte ich die Hände und verehre dich ohne die Unterbrechung auch nur eines Augenblicks. Höchster, der du auf der Schlange mit ausgebreiteter Haube ruhst: Meine Augen verlangen danach, dich leibhaftig zu sehen.

<span id="DE-3.8.5"></span>
'''3.8.5''' „Wird er kommen, damit die Augen ihn sehen?“ In dieser Sehnsucht stellen sich meine Ohren den klangvollen Flügelschlag des Vogels vor, den Vamana, der die Erde gewann, freudig besteigt. Gespannt liegen sie lauschend da.

<span id="DE-3.8.6"></span>
'''3.8.6''' Mit den Ohren koste ich zur Genüge die Gedichte, Früchte deines Ruhmes, aus denen Melodie und Honig strömen. Meine Seele liebt auf dieser Erde ohne Erlöschen allein dich, den Träger des großen goldenen Diskus.

<span id="DE-3.8.7"></span>
'''3.8.7''' Mein Leben, mein kostbarer Nektar, mein Herr mit dem schön gefiederten Vogel und dem leuchtenden Diskus! Wie oft habe ich dich gerufen, während mein schuldvolles Herz klagte. Deine schöne Gestalt durfte ich dennoch nicht sehen.

<span id="DE-3.8.8"></span>
'''3.8.8''' Du Schönheit, du Dunkelblau mit Lotusaugen, du Güte, die mein Leben an sich zieht! Du bist die Zeit, die vor allem Vergangenen und noch nicht Vergangenen steht. An welchem Tag werde ich dich endlich sehen?

<span id="DE-3.8.9"></span>
'''3.8.9''' „Mahabali, gib mir drei Schritte Land, die nehme ich!“ So sprachst du, du Listiger. Du überlistetest Kamsa und trenntest Banas tausend Arme ab, damit seine innere Härte weiche. Mächtiger Herr des Vogels, wann werde ich mit dir zusammenkommen?

<span id="DE-3.8.10"></span>
'''3.8.10''' Unser großherziger Herr, du gingst zwischen den eng stehenden Mara-Bäumen hindurch. Um deine Füße zu sehen, bin ich vor Sehnsucht verwirrt. Wie lange noch soll ich hier sitzen und dich mit einer Girlande aus klagenden Worten anrufen?

<span id="DE-3.8.11"></span>
'''3.8.11''' Über den Herrn, der die von Klage erfüllte Erde durchmaß, sang Shatakopan aus dem guten Kurukur tausend kraftvolle Verse. Wer diese zehn daraus ausspricht, wird, wer immer er sei, zum leuchtenden Himmel aufsteigen.

'''Hymnus 3.9'''

[[#RO-3.9.1|Umschrift]] · [[#TA-3.9.1|Tamil]]

<span id="DE-3.9.1"></span>
'''3.9.1''' Auch wenn diese Worte Widerspruch erregen, werde ich sie sagen; hört zu! Die süße Dichtung meiner Zunge gebe ich keinem Menschen. Denn in Tiruvenkatam, wo die Bienen „tenna, tena“ summen, lebt mein mächtiger Elefant, mein Vater, unser Herr.

<span id="DE-3.9.2"></span>
'''3.9.2''' Was bringt es, einen Menschen zu besingen, der sich für etwas Dauerhaftes hält und seinen Reichtum überschätzt, während man den Vater aufgibt, der wirklich in Kannans Kurunkudi mit seinen Teichen und Feldern gegenwärtig ist – meinen Vater und höchsten Herrn?

<span id="DE-3.9.3"></span>
'''3.9.3''' Ihr Dichter, unser Herr der Himmlischen schenkt einen Weg, auf dem man ohne Unterbrechung durch unzählige Weltalter besteht. Wozu ihn verlassen und die unvergleichlich schöne Dichtkunst herabsetzen, indem man einen Menschen besingt?

<span id="DE-3.9.4"></span>
'''3.9.4''' Ihr Dichter, was wird aus dem großen Vermögen, das ihr durch das Besingen vergänglicher Menschen gewinnt, und wie viele Tage wird es reichen? Singt ihr vom Vater der Himmlischen mit der blitzenden Juwelenkrone, nimmt er euch als die Seinen an und beendet eure Wiedergeburt.

<span id="DE-3.9.5"></span>
'''3.9.5''' Ihr Dichter verliert eure Wahrhaftigkeit, wenn ihr den Besitzer eines Reichtums, der einem aufgewühlten Müllhaufen gleicht, als Freigebigen preist. Daraus kommt kein bleibender Gewinn. Kommt und besingt meinen makellosen, edelsteinfarbenen Wohltäter, dessen Vorrat nie erschöpft ist und der alles Gewünschte schenkt.

<span id="DE-3.9.6"></span>
'''3.9.6''' Kommt, ihr Dichter, müht euren Leib und lebt von eurer Hände Arbeit! Wir haben nachgesehen: Wirklich Freigebige sind in dieser Welt gegenwärtig selten. Wenn ihr mit euren süßen Gedichten jeweils die Gottheit eures Herzens preist, gelangt euer Lob zu meinem Tirumal mit der rot aufblitzenden Krone.

<span id="DE-3.9.7"></span>
'''3.9.7''' Außer dem Herrn von grenzenlosem Ruhm und Freigebigkeit, der tausend Namen trägt, kann ich keinen besingen. Ich vermag über einen bloßen Menschen auf Erden nicht die blanken Lügen zu sagen: „Seine Hand spendet wie Regen, seine festen Schultern gleichen einem mächtigen Berg.“

<span id="DE-3.9.8"></span>
'''3.9.8''' Ich will den grenzenlosen großen Ruhm des Gemahls Nappinnais mit ihren schönen bambusgleichen Schultern besingen und nach dem Ablegen des Leibes unter seine beiden Füße gelangen. Wie könnte ich mit meinem Mund vergängliche Menschen besingen?

<span id="DE-3.9.9"></span>
'''3.9.9''' Ich bin kein Dichter, der kam, um Menschen zu besingen. Mir gehört der herrliche Freigebige, der Herr des Diskus. Er vollendet dieses vergängliche Leben und schenkt zugleich Befreiung mit den Worten: „Sieh selbst das Land der Himmlischen!“ Unverrückbar bleibt er dabei.

<span id="DE-3.9.10"></span>
'''3.9.10''' Er will, dass ich diesen lange getragenen Leib verlasse, zu ihm weiterziehe, ihn erkenne und die Wiedergeburten beende. Ich bin zum Dichter dessen geworden, der die Welten zusammenfügte und erschuf. Könnte von nun an jemals einem anderen meine Dichtung gebühren?

<span id="DE-3.9.11"></span>
'''3.9.11''' Dem Herrn der Himmlischen Kannan, dem großer Ruhm gebührt, widmete Shatakopan aus dem reichen Kurukur tausend würdige, ruhmreiche Worte. Wer diese zehn daraus mit dem ihnen gebührenden Lob vortragen kann, hat keine weitere Geburt.

'''Hymnus 3.10'''

[[#RO-3.10.1|Umschrift]] · [[#TA-3.10.1|Tamil]]

<span id="DE-3.10.1"></span>
'''3.10.1''' In vielen Geburten trat er sichtbar hervor, trug Muschelhorn, Diskus, Bogen, herrlichen Mörserstößel, leuchtendes Schwert und Keule und ritt auf dem Vogel. Mit seinen Waffen bekämpfte er die gewalttätigen Rakshasas und Asuras. Ich durfte die Herrlichkeit dieses Gütigen preisen: Mir fehlt nichts.

<span id="DE-3.10.2"></span>
'''3.10.2''' Im grenzenlosen Meer liegt er auf der mächtigen Schlange, als schliefen seine schönen roten Lotusaugen, und ruht doch im Yoga. Der leuchtend edelsteinfarbene Kannan lenkte den Vogel mit dem blutbefleckten Schnabel gegen die Asuras. Indem ich seinen vollen Ruhm preise, singe und tanze, kenne ich kein Hindernis.

<span id="DE-3.10.3"></span>
'''3.10.3''' Er ist der einzige Herr ungehinderter Freuden und gehört den drei Welten: Zucker, Honig, Nektar, gute Milch, Frucht und Zuckerrohr. Ich verehrte ihn, dessen Krone honigreiche, kühle Tulsi trägt, und gehörte fortan ihm. Seitdem habe ich im Herzen keinen Kummer mehr, auch nicht für einen Augenblick.

<span id="DE-3.10.4"></span>
'''3.10.4''' „Wir werden Bana beschützen!“ So traten einst der Zerstörer der drei Städte, sein Sohn und der Feuergott mit ihren Heeren entgegen, mussten aber im Kampf weichen. Der Wunderbare lenkte den mächtigen Vogel gegen sie. Ich halte mich an diesen Hirten, Hari mit dem goldenen Diskus, Achyuta: Kein Leid bleibt mir.

<span id="DE-3.10.5"></span>
'''3.10.5''' Einst lenkte er ohne Mühe den festen Wagen mit Arjuna und einem Brahmanen über alle Welten hinaus. Aus seinem eigenen strahlenden Licht brachte er die Kinder des Brahmanen mit ihren Körpern zurück und übergab sie ihm. An diesen Herrn halte ich mich; ich kenne keinen Kummer.

<span id="DE-3.10.6"></span>
'''3.10.6''' Sein leidfreies Licht bleibt unverändert, und doch kommt er sichtbar in eine menschliche Geburt voller Leiden. Er nimmt Mühsal auf sich und führt die Welt zu seinem göttlichen Zustand. Indem ich den leidfreien Ruhm dieses wunderbaren Kannan koste, habe ich selbst kein Leiden mehr.

<span id="DE-3.10.7"></span>
'''3.10.7''' Er ist das Handeln, das Leid und Freude trägt, ist die Welten, die freudlose grausame Hölle und die lieblichen Himmel. Er ist die vielen beständigen Seelen und freut sich an seinem Spiel vielfältiger wunderbarer Erscheinungen. Ihn habe ich gewonnen; keine Bedrängnis bleibt mir.

<span id="DE-3.10.8"></span>
'''3.10.8''' Seine leidfreie Freude überschreitet jedes Maß, seine Schönheit strahlt ringsum. Er ist die entzückende Freude der Lotusgöttin. Grenzenlos ist seine Erkenntnis, und allein durch sie vollbringt er alle Werke. Ich halte mich an die Füße dieses grenzenlos wunderbaren Kannan und kenne keine Trauer.

<span id="DE-3.10.9"></span>
'''3.10.9''' Der Herr mit der Tulsi-Girlande ist leidfreies Erkenntnislicht. In vielerlei Wundern wirkt er unvergleichlich und nimmt jede gewünschte Gestalt an. Er kann alle Wesen und Dinge, angefangen bei Shiva und Brahma, verschlingen und in sich bergen. Ihn habe ich gewonnen; keine Erschöpfung bleibt mir.

<span id="DE-3.10.10"></span>
'''3.10.10''' Er ist stets und überall ohne Ermüdung ausgebreitet, der einzige Ursprung als reines Erkennen. Den begrenzten fünf Sinnen unerfassbar steht er gestaltlos da. Er ist wachsendes Licht, Gestalt, die fünf Elemente und die beiden Himmelslichter. An die Füße des leuchtenden wunderbaren Kannan halte ich mich: Für immer bin ich frei vom Verderben.

<span id="DE-3.10.11"></span>
'''3.10.11''' Shatakopan aus Kurukur sang tausend Lieder über Keshava von unvergänglichem Ruhm. Wer diese zehn einüben kann, dem bereitet der Herr einen glücklichen Zug, während Land und Stadt zusehen; er schenkt Befreiung und eine besondere Herrschaft über seine drei Welten.

<span id="DE-Teil-4"></span>
'''Großteil 4'''

[[#DE-Teil-4|Deutsch]] · [[#RO-Teil-4|Transliteration]] · [[#TA-Teil-4|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 4.1'''

[[#RO-4.1.1|Umschrift]] · [[#TA-4.1.1|Tamil]]

<span id="DE-4.1.1"></span>
'''4.1.1''' Menschen, die einst als alleinige Herrscher die ganze Welt regierten, werden noch in diesem Leben mit zerbrochenen Bettelschalen umherziehen, von schwarzen Hunden in die Füße gebissen, vor den Augen ihres großen Reiches. Bedenkt rechtzeitig die Füße des heiligen Narayana und rettet euch!

<span id="DE-4.1.2"></span>
'''4.1.2''' „Bringt Tribut, wenn ihr leben wollt!“ So herrschten sie über die Welt. Noch in diesem Leben müssen sie ihre geliebten Frauen anderen überlassen, in Wälder mit sengend blitzender Sonne fliehen und dort elend essen. Sucht rasch die Füße Tirumals mit der rot leuchtenden Krone auf.

<span id="DE-4.1.3"></span>
'''4.1.3''' Könige legten ihre Kronen zu ihren Füßen, während in ihren Höfen Trommeln wie Donner erklangen. Doch auch diese Herrscher werden zu staubbedeckten Teilchen vergehen. Darum denkt ohne Zögern an Kannans Füße, dessen Krone duftende Tulsi trägt.

<span id="DE-4.1.4"></span>
'''4.1.4''' Bedenkt es: Mehr als die feinen Sandkörner am Meeresufer sind jene, die über alle Weltalter hinweg diese Erde regierten und vergingen. Wir sehen nur, wie selbst Haus und Sippe spurlos verschwinden. Verehrt die Füße dessen, der den rasenden Elefanten mit den palmenstarken Beinen bezwang.

<span id="DE-4.1.5"></span>
'''4.1.5''' „Dient mir, erweist mir Gunst!“ So genossen sie auf kühlen, blumenreichen Lagern die nektargleiche Vereinigung mit Frauen von weichen, geschmückten Haaren. Später ziehen sie mit herabhängenden Lumpen umher, verspottet selbst von vielen Armen. Lebt, indem ihr die Namen unseres Wunderbaren mit dem juwelenglänzenden Leib nennt.

<span id="DE-4.1.6"></span>
'''4.1.6''' Von Anbeginn bis heute sehen wir: Das Leben der Lebenden zerplatzt und versinkt wie Blasen im starken Regen. Niemand, der lebte, bleibt einfach für immer am Leben. Wollt ihr Bestand gewinnen, so werdet Diener des Herrn, der im tiefen Meer ruht.

<span id="DE-4.1.7"></span>
'''4.1.7''' Sie aßen Speisen mit allen sechs köstlichen Geschmacksrichtungen, bis sie satt waren, und aßen auf das Bitten sanft sprechender Frauen noch mehr. Später taumeln sie umher und flehen: „Gebt uns einen einzigen Bissen!“ Darum reiht die Eigenschaften des ursprünglichen schönen Lichtes mit der Tulsi-Krone aneinander.

<span id="DE-4.1.8"></span>
'''4.1.8''' Selbst tugendreiche, ruhmvolle Könige, die ihre Pflicht zum Schenken erfüllen und einträchtig die ganze Welt beherrschen, kehren zurück, wenn ihnen die Verbindung mit ihm fehlt – auch nach dem Genuss himmlischer Freuden. Wollt ihr nicht zurückkehren, vertieft euch in die heiligen Namen des Herrn auf der Schlange.

<span id="DE-4.1.9"></span>
'''4.1.9''' Selbst wer alle irdischen Besitztümer samt Anhaften abwirft, die fünf Sinne bezwingt und den bedrängenden Leib durch Askese zügelt, kehrt wieder, wenn er den Herrn nicht erreicht – auch nach einem langen Aufenthalt im lieblichen Himmel. Sucht die Füße des Herrn mit dem Vogelbanner: Dort endet die Rückkehr.

<span id="DE-4.1.10"></span>
'''4.1.10''' Auch dem Wissenden, der alles loslässt und durch scharfe innere Schau fest in der Erkenntnis verweilt, nützt dies nicht, wenn das eigentliche Ziel fehlt. Bleibt auch nur eine feine Bindung im Denken, gibt es noch keine Befreiung. Den unerschütterlichen Herrn zu ergreifen und nicht mehr loszulassen: Das ist Befreiung.

<span id="DE-4.1.11"></span>
'''4.1.11''' „Dies ist der Weg zur Rettung.“ So widmete Shatakopan aus Kurukur, umgeben von Hainen voller pflückbarer Blumen, Kannans Füßen tausend schöne Liedgirlanden als Dienst. Wer diese zehn ohne Nachlassen lernt, wird das tiefe Leid überwinden und gerettet werden.

'''Hymnus 4.2'''

[[#RO-4.2.1|Umschrift]] · [[#TA-4.2.1|Tamil]]

<span id="DE-4.2.1"></span>
'''4.2.1''' [Die Mutter spricht:] „Die schöne, kühle Tulsi an den beiden Füßen des Herrn, der als Kind die sieben Welten verschlang und sorglos auf einem Banyanblatt ruhte!“ Nur davon redet meine zarte Tochter und verliert sich in Liebe. Schweres Karma lastet auf mir.

<span id="DE-4.2.2"></span>
'''4.2.2''' „Die duftende Tulsi an den guten Füßen dessen, der mit den rankengleich schlanken Hirtinnen ungestüm spielte und sich mit ihnen zum Rundtanz verband!“ Nur davon spricht meine puppengleiche Tochter, ich vom Karma Umschlossene.

<span id="DE-4.2.3"></span>
'''4.2.3''' „Die rotgoldene Tulsi an seinen roten Füßen, vor denen die Götter und großen Weisen mit vielerlei Girlanden vedischer Lieder stehen!“ So ruft meine kranzgeschmückte Tochter, ich vom mächtigen Karma Ergriffene.

<span id="DE-4.2.4"></span>
'''4.2.4''' „Die frischgoldene Tulsi an den Füßen des höchsten Herrn!“ So spricht meine breitschultrige Tochter, ich von altem Karma Beladene. Religionsgelehrte nennen seinen makellosen Ruhm und streiten doch verwirrt in widersprechenden Erklärungen über ihn.

<span id="DE-4.2.5"></span>
'''4.2.5''' „Die schöne, kühle Tulsi an den Füßen des Hirten, des Krugtänzers, der für Nappinnai mit den schönen Schultern sieben Stiere umschlang und bezwang!“ Darüber vergeht meine Tochter Tag um Tag.

<span id="DE-4.2.6"></span>
'''4.2.6''' „Die frischgoldene Tulsi an den Füßen dessen, der zu Urzeiten als Eber die weite Erde emporhob, um der geliebten Erdgöttin willen!“ Meine Tochter hat eine Liebe erreicht, in der sie nur dies noch ausspricht.

<span id="DE-4.2.7"></span>
'''4.2.7''' Ihr Frauen mit leuchtender Stirn! Unser Herr trägt die junge Shri, die Göttin auf dem schönen Lotus, auf seiner breiten, kranzgeschmückten Brust. Nach den kühlen Tulsi-Blüten, die seine Füße als Girlande schmücken, sinkt meine sanfte, rankengleiche Tochter vor Sehnsucht zusammen.

<span id="DE-4.2.8"></span>
'''4.2.8''' Um der rankengleichen Sita willen ließ er mit seinen Pfeilen Feuer auf Lanka fallen. Allein auf die duftenden, kühlen Tulsi-Blüten an seinen Füßen setzt meine Tochter ihre Hoffnung. Was kann ich dagegen tun, ihr Frauen?

<span id="DE-4.2.9"></span>
'''4.2.9''' Ihr Frauen, auch ihr habt Töchter geboren und liebevoll aufgezogen. Wie soll ich euch meine arme Tochter beschreiben? „Muschelhorn“, sagt sie, „Diskus“, sagt sie, „Tulsi“, sagt sie. So spricht sie Tag und Nacht. Was soll ich tun?

<span id="DE-4.2.10"></span>
'''4.2.10''' Was kann ich tun, ihr Frauen? Mein unschuldiges, zartes Kind folgt weder meinen Worten noch meinem Willen. Sie welkt dahin und begehrt die Tulsi von Kannans Füßen auf ihren goldgeschmückten weichen Brüsten; seine eigene Brust trägt blitzenden Schmuck.

<span id="DE-4.2.11"></span>
'''4.2.11''' Über Kannans Füße, die das zehrende Leiden heilen, sang Shatakopan aus dem ruhmreichen Kurukur tausend weithin klingende Verse. Wer diese zehn beherrscht, wird zur schönen Zier der ruhmreichen Himmlischen.

'''Hymnus 4.3'''

[[#RO-4.3.1|Umschrift]] · [[#TA-4.3.1|Tamil]]

<span id="DE-4.3.1"></span>
'''4.3.1''' Für die Geliebte mit dem roten Kovai-Fruchtmund brachst du die Nacken der Stiere. Du spanntest den Bogen, bis der König des befestigten Lanka fiel, und brachst die Stoßzähne des edlen Elefanten. Auch wenn ich dich nicht mit Blumen und Wasser zu den rechten Zeiten verehre: Mein Herz ist die Sandelpaste für deinen dunklen Blütenleib.

<span id="DE-4.3.2"></span>
'''4.3.2''' Mein Herz ist die Sandelpaste, meine Girlande aus Worten dein Kopfschmuck und dein himmlisches Seidengewand. Meine gefalteten Hände sind dein herrlicher Schmuck. All dies gehört dem Einen, unserem Vater und Herrn, der die Welt verschlang und wieder freigab.

<span id="DE-4.3.3"></span>
'''4.3.3''' Du wurdest eine Gestalt, zwei Gestalten, drei und viele, die fünf Elemente und die beiden Himmelslichter; zugleich bist du gestaltlos. Narayana, der du auf der Schlange mitten im Meer schläfst! Meine Seele hat dein ganzes Wesen in ihr Inneres aufgenommen und ihr Leid getilgt.

<span id="DE-4.3.4"></span>
'''4.3.4''' Die betrügerische Dämonin bot dir die Brust, um dich zu töten; du nahmst ihr das Leben, wunderbares Hirtenkind, Vamana, Madhava! Auch wenn ich dich nicht zu den rechten Zeiten mit kühlen Blumengirlanden verehre: Mein Leben ist der Kranz für dein hohes, blumengeschmücktes Haupt.

<span id="DE-4.3.5"></span>
'''4.3.5''' Meine lebendige Liebe ist sein Kranz, seine goldstrahlende Krone, sein zahlloser Schmuck und sein angemessenes Gewand. Sie ist auch der Ruhm, den die drei Welten in seiner Nähe verkünden: Alles gehört Kannan, unserem Wohltäter und Herrn, dem Träger des Zeitrades.

<span id="DE-4.3.6"></span>
'''4.3.6''' „Du trägst den Diskus der Zeit und das weiße Muschelhorn! Narayana, du verschlangst die ganze Welt und gabst sie wieder frei!“ So rufe ich laut. Selbst wenn du nicht kommst, sind deine lotusgleichen, klingenden Füße der Schmuck meines Hauptes.

<span id="DE-4.3.7"></span>
'''4.3.7''' Schöner Vamana, du strecktest deine klingenden Füße aus und gewannst die Erde! Wunderbarer, du stehst denen nahe, die vor deinen Füßen die Hände falten. Auch wenn ich dich nicht mit duftenden Blumen und Wasser preisen kann: Deine vielgerühmte Lichtgestalt ruht auf meiner Seele.

<span id="DE-4.3.8"></span>
'''4.3.8''' Du ruhst auf meiner Seele und erfüllst die sieben schönen Welten als Gestalt strahlender Erkenntnis. Meine Seele gehört dir, und dein Leben gehört mir. Wie könnte ich die Weise aussprechen, in der du dich so mit mir verbunden hast?

<span id="DE-4.3.9"></span>
'''4.3.9''' Ich kann es nicht aussprechen. Wann werde ich das Ufer der Flut deines unendlichen Ruhmes erreichen? Liebesrausch hat mich ergriffen. Unvergleichlicher Höchster, wahrhaftiges höchstes Licht! Während die edlen Großen dich laut preisen, habe auch ich dich gepriesen.

<span id="DE-4.3.10"></span>
'''4.3.10''' Wenn ich ihn preise und alle sieben Welten ihn ganz preisen, und wenn er danach sogar sich selbst preist: Wohin könnte dieses immer neue Preisen gelangen? Doch weil er süß wie Honig, Milch, Zuckerrohr und Nektar ist, habe auch ich unseren Herrn gepriesen – damit ich gerettet werde.

<span id="DE-4.3.11"></span>
'''4.3.11''' Shatakopan aus dem südlichen Kurukur mit seinen Feldern roter Lotusse erkannte, dass es keinen anderen Weg zur Rettung gibt, und sang über Kannans leuchtende Füße tausend wahrhaftige Lieder. Wer diese zehn beherrscht, wird auf Erden fest und herrlich bestehen und von hier aus auch den Himmel regieren.

'''Hymnus 4.4'''

[[#RO-4.4.1|Umschrift]] · [[#TA-4.4.1|Tamil]]

<span id="DE-4.4.1"></span>
'''4.4.1''' [Die Mutter spricht:] Sie sitzt da, tastet die Erde ab und sagt: „Dies ist Vamanas Erde.“ Sie verehrt den Himmel, zeigt hinauf und sagt: „Vaikuntha, wo er wohnt!“ Tränen füllen ihre Augen; sie ruft: „Meeresfarbener!“ Was soll ich mit dem tun, der meine Tochter so sehr verwirrte, ihr armreifengeschmückten Frauen?

<span id="DE-4.4.2"></span>
'''4.4.2''' Sie faltet ihre geschmückten Hände: „Das ist das Meer, in dem unser Herr ruht!“ Sie zeigt auf die rote Sonne: „Dies ist Shridharas Gestalt.“ Sie vergeht, steht tränenüberströmt da und sagt: „Narayana!“ Mutter, ich verstehe nicht, was mein kleines Reh von göttlicher Schönheit tut.

<span id="DE-4.4.3"></span>
'''4.4.3''' Sie umfasst das rote Feuer, ruft „Achyuta!“ und verbrennt nicht. Sie umarmt den wehenden kühlen Wind: „Mein Govinda!“ Nach duftenden Tulsi-Blüten riecht sie, mein kleines Reh mit den eng sitzenden Armreifen. Ist das, was ich sie tun sehe, überhaupt zu begreifen?

<span id="DE-4.4.4"></span>
'''4.4.4''' Sie zeigt auf den Mond: „Leuchtendes Juwel!“ Sie blickt auf den aufragenden Berg und ruft: „Nedumal, komm!“ Sieht sie reichlichen Regen, jubelt sie: „Narayana ist gekommen!“ Wann hat er meinem zarten Kind diese vielerlei Liebesverwirrungen angetan?

<span id="DE-4.4.5"></span>
'''4.4.5''' Sie umarmt ein zartes junges Kalb: „Govinda hat solche gehütet!“ Sie läuft einer jungen Schlange nach: „Das ist sein Lager!“ Ich verstehe kein Maß und Ende dieses Spiels, das der Wunderbare mit meiner sanften, rankengleichen Tochter treibt, indem er sie in Liebe versetzt.

<span id="DE-4.4.6"></span>
'''4.4.6''' Wenn Tänzer mit Krügen tanzen, läuft sie hin: „Das ist Govinda!“ Hört sie schönen Flötenklang, verliert sie sich: „Der Wunderbare!“ Sieht sie die Butter der Hirtinnen, sagt sie: „Das ist die Butter, die er aß.“ Solcher Liebeswahnsinn um den, der an der Brust der Dämonin trank, hat meine Tochter ergriffen.

<span id="DE-4.4.7"></span>
'''4.4.7''' In ihrem gesteigerten Rausch sagt sie: „Alle Welten sind Kannans Schöpfung.“ Sieht sie jemanden sorgfältig Asche auftragen, läuft sie hin: „Nedumals Diener!“ Sieht sie duftende Tulsi-Blüten: „Dies ist Narayanas Kranz.“ Ob bei klarem Sinn oder außer sich, dieses schöne Kind gehört allein dem Wunderbaren.

<span id="DE-4.4.8"></span>
'''4.4.8''' Sieht sie glückbegabte Könige, sagt sie: „Ich habe Tirumal gesehen.“ Bei schönen Farben und Gestalten springt sie auf: „Der die Welt durchmaß!“ Alle geheiligten Tempel nennt sie Tempel des Meeresfarbenen. Ob erschrocken oder niedersinkend, sie lässt nicht ab, Kannans Füße zu begehren.

<span id="DE-4.4.9"></span>
'''4.4.9''' Sieht sie ehrwürdige Gottesverehrer, begrüßt sie sie: „Du hast die weite Erde verschlungen!“ Bei großen dunklen Wolken ruft sie „Kannan!“ und springt empor. Sieht sie Herden auf weitem Weideland, folgt sie ihnen: „Unser Herr ist dort!“ Der Wunderbare lässt mein kostbares Mädchen rufen und sich verzehren.

<span id="DE-4.4.10"></span>
'''4.4.10''' Sie wird matt, blickt ringsum und schaut dann weit in die Ferne. Sie schwitzt, ihre großen Augen strömen, sie seufzt heiß, ihr Körper sinkt zusammen. Wieder sagt sie: „Kannan!“ Wieder ruft sie: „Herr, komm!“ Eine gewaltige, verwirrende Liebe erfüllt mein unschuldiges Kind. Was kann ich von schwerem Karma Bedrängte tun?

<span id="DE-4.4.11"></span>
'''4.4.11''' Über Kannan, der schweres Karma beendet, formte Shatakopan aus dem reichen Kurukur tausend kunstvolle Lieder. Wer diese zehn als gutes Werk lernt, erreicht das segensreiche Vaikuntha; das alte Karma endet, alle verneigen sich, und der Erlöste thront in Herrlichkeit.

'''Hymnus 4.5'''

[[#RO-4.5.1|Umschrift]] · [[#TA-4.5.1|Tamil]]

<span id="DE-4.5.1"></span>
'''4.5.1''' Er thront und regiert die sieben Welten unter einem einzigen Zepter mit unvergänglichem Ruhm und großer Kraft. Er zerriss das wilde Pferd. „Heil dir!“ Mit gefalteten Händen durfte ich ihn verehren und ihm Wortgirlanden darbringen. Welcher Mangel bliebe mir durch sieben Geburten hindurch?

<span id="DE-4.5.2"></span>
'''4.5.2''' Auf seiner Brust wohnt die dunkel geschminkte Göttin, die auf dem Lotus sitzt. Er besitzt schöne, weite rote Augen und ist Herr der Himmlischen. Mit dichten Worten und Klanggirlanden durfte ich ihn preisen und bedenken; so mögen alle grausamen Krankheiten auf der weiten Erde vergehen.

<span id="DE-4.5.3"></span>
'''4.5.3''' Unser Achyuta besitzt unvergängliche Freude jenseits jedes Maßes. Der Lotusäugige von unvergänglichem Ruhm ist Herr der Himmlischen. Ich durfte mich ihm in unendlicher Zeit mit Klanggirlanden nähern. Durch diese Nähe bin ich selbst in maßlose, unvergängliche Freude gelangt.

<span id="DE-4.5.4"></span>
'''4.5.4''' Er kommt den Verehrenden nahe, damit ihr Karma vergehe: der Herr mit dem schön gefiederten Vogel und dem kämpfenden Diskus. Ich durfte ihm durch die Sprachkunst meiner Zunge Klanggirlanden darbringen und nahekommen. Wie er mein innerstes Leben verwandelte, vermag ich selbst nicht zu erkennen.

<span id="DE-4.5.5"></span>
'''4.5.5''' Er zeigt den überaus guten Weg, ist der Fürst der Himmlischen und entfaltete alle Dinge, unser Herr. Ich flocht und sang Girlanden aus Worten und gewann täglich Freude. Schneller als der Wind vergingen die Krankheiten des Karmas.

<span id="DE-4.5.6"></span>
'''4.5.6''' Auf seinem dunklen Leib liegt ein wenig weißer Staub; seine weiten Augen sind von großer Schönheit. Diesen Herrn der Himmlischen durfte ich mit treffenden Worten und Klanggirlanden preisen und im Herzen tragen. Was wäre mir von heute an und für alle Zukunft noch schwer?

<span id="DE-4.5.7"></span>
'''4.5.7''' Er bleibt immer der Eine und hat weder Gleiche noch Höhere. Alle Welten gehören ihm. Mit einem einzigen Berg schützte er vor dem Regen. Wir erhielten das Glück, diesen Wohltäter mit schönen Wortgirlanden zu schmücken. Was könnte uns fehlen?

<span id="DE-4.5.8"></span>
'''4.5.8''' Er ist uns und der Göttin auf dem Lotus eine Freude, Herr der Erdenbewohner und der Himmlischen. Kühle Lotusblüten tragen seine Füße. Ich vermag Wortgirlanden für ihn zu fügen: Wer im weiten Himmel könnte mir nun gleichkommen?

<span id="DE-4.5.9"></span>
'''4.5.9''' Im Himmel und jenseits des Himmels, auf Erden und unter der Erde, in allen acht Richtungen ist er ohne Ausnahme gegenwärtig. In der breiten Hand trägt er das gewundene Muschelhorn, tanzt mit Krügen und regiert den Himmel. Ich darf ihn besingen – wer könnte mir noch entgegenstehen?

<span id="DE-4.5.10"></span>
'''4.5.10''' Er verschlang die Welt, gab sie frei, durchmaß und hob sie empor, lag, stand und thronte in gewählter Gestalt, vereinte sich mit seinen Gemahlinnen. In all diesen Weisen zeigte er: „Die Welt gehört mir.“ Ich durfte reiches Tamil über ihn weben, einen Freudenregen für seine Diener.

<span id="DE-4.5.11"></span>
'''4.5.11''' Maran Shatakopan, Sohn Karis aus Kurukur mit seinen stets wasserreichen grünen Blütenhainen, sang tausend Verse über den Herrn des kühlen, schönen Venkata-Berges, wo der Regen nie ausbleibt. Durch diese zehn daraus wird die Göttin auf der ewig duftenden Blüte das Karma lösen.

'''Hymnus 4.6'''

[[#RO-4.6.1|Umschrift]] · [[#TA-4.6.1|Tamil]]

<span id="DE-4.6.1"></span>
'''4.6.1''' [Eine Vertraute spricht:] Ihr Mütter, wie sollten wir jetzt jemanden suchen, der sie heilt? Wir haben verstanden: Diese gute Krankheit der jungen Frau mit der hellen Stirn hat einen bestimmten Grund. Ihr Sinn sucht verwirrt nach dem wunderbaren Wagenlenker, der damals die Schlacht führte und den Fünfen den Sieg gab.

<span id="DE-4.6.2"></span>
'''4.6.2''' Ihr Zustand zeigt es deutlich: Hier wirkt die höchste große Gottheit, nicht eine kleine Geistermacht, für die ihr ohne passende Einsicht Besessenheitstänze veranstaltet. Sprecht klar von Muschelhorn und Diskus, sodass sie es hört. Dann wird, ihr werdet sehen, dieses Haus Gutes erfahren.

<span id="DE-4.6.3"></span>
'''4.6.3''' Seht es ein, ihr Mütter! Folgt nicht den Worten dieser Wahrsagerin und streut nicht allerlei Gaben von Alkohol und Fleisch aus. Preist die Füße des wunderbaren Herrn mit der honigreichen Tulsi-Krone: Das wird die seltene Arznei für die Krankheit sein, die sie ergriffen hat.

<span id="DE-4.6.4"></span>
'''4.6.4''' „Das wird sie heilen“, sagt diese trügerische Ritualfrau. Doch was nützt es, einen Opferplatz mit schwarzem und rotem Reis herzurichten? Könnt ihr den Namen des großen Gottes nennen, der die sieben Welten zugleich verschlang und wieder freigab, werdet ihr eure Tochter zurückgewinnen.

<span id="DE-4.6.5"></span>
'''4.6.5''' Ach, dieser Besessenheitstanz ist kein Weg, sie zurückzugewinnen! Ihre weiten Lilienaugen und ihr roter Kovai-Fruchtmund sind blass geworden. Bringt unter dem Namen des Herrn, der den wilden Elefanten bezwang, weißes Pulver und Wasser an; dann wird sie Ruhe finden [historische Ritualrede].

<span id="DE-4.6.6"></span>
'''4.6.6''' Ihr Mütter, während ihr den Besessenheitstanz vollzieht, gibt es keinen Augenblick der Linderung. Die Krankheit vergeht nicht, sie wächst. Versucht, sie mit dem Staub von den Füßen der Diener des schön juwelenfarbenen Wunderbaren zu schmücken. Eine andere Abhilfe für diese Ergriffenheit gibt es hier nicht.

<span id="DE-4.6.7"></span>
'''4.6.7''' „Dies ist die seltene Arznei gegen den Geist“, sagt ihr, opfert Ziege und Alkohol, werft euch im Tunankai-Tanz umher und schüttelt die Schultern. Was bringt dieses Lippenbewegen wie bei einem Esel, der das zum Trocknen Ausgelegte verdirbt [schwieriges Spottbild]? Verehrt lieber die Diener des wunderbaren Herrn, die die Veden kennen.

<span id="DE-4.6.8"></span>
'''4.6.8''' Ihr könntet mit Vedenkennern die heiligen Füße des Herrn der Himmlischen verehren und ihre Krankheit stillen. Stattdessen verkündet ihr Ungutes, handelt verkehrt, verspritzt im Streit den Alkohol, singt, trommelt und vollführt Geistertänze. Das ist ein niedriges Tun.

<span id="DE-4.6.9"></span>
'''4.6.9''' Ich mag das falsche Schauspiel nicht ansehen: Jemand, den ihr gering schätzt, schlägt die Trommel, und ihr tanzt dazu, während ihr erniedrigende Worte sagt. Dies allein ist Schutz für sieben Geburten und Arznei für dieses Leiden: Preist mit gesammeltem Sinn und in rechter Ordnung Kannans Füße.

<span id="DE-4.6.10"></span>
'''4.6.10''' Sie wird keine andere Gottheit verehren als ihn. Ihr Mütter, ihr werdet nur eure eigenen Wünsche aussprechen und die Schultern müde schütteln. Preist den fest in den Veden Gegenwärtigen, den König des reichen Dvaraka! Sobald ihr ihn preist, wird sie sich verneigen und tanzen.

<span id="DE-4.6.11"></span>
'''4.6.11''' Shatakopan aus dem reichen Kurukur von unfehlbarem altem Ruhm verehrte tanzend den reinen Juwelenfarbenen, diente ihm und wurde von seinem Leiden frei. Diese zehn über die Ergriffenheit gehören zu seinen tausend unfehlbaren Worten. Wer sie verehrend, tanzend und singend vortragen kann, wird kein Wesen des Kummers bleiben.

'''Hymnus 4.7'''

[[#RO-4.7.1|Umschrift]] · [[#TA-4.7.1|Tamil]]

<span id="DE-4.7.1"></span>
'''4.7.1''' Ich bin klein und ohne Tugend, doch mein Karma ist gewaltig. „Du verschlangst die Welt, Gestalt der Erkenntnis, Narayana!“ So sitze ich immer wieder, schlage die Hände über dem Kopf zusammen und klage. Du kommst nicht, um deine schöne Gestalt zu zeigen, und rufst mich auch nicht zu dir.

<span id="DE-4.7.2"></span>
'''4.7.2''' „Mein Freigebiger, der du eine unermessliche, makellose Flut der Freude schenkst! Vamana, der du die Welt gewannst!“ So rufe ich in dunkler Nacht und hellem Tag. Verborgener Wunderbarer, komm doch und gewähre meinen Augen, dich zu sehen!

<span id="DE-4.7.3"></span>
'''4.7.3''' Wie viele erbarmungslose böse Taten habe ich wohl begangen? „Vater, der du die Welt durchschrittest! Damodara!“ Immer wieder rufe ich, mein Herz schmilzt, Tränen fließen. Komm, damit ich Schuldvoller dich sehe! Nicht einmal „Du Sünder!“ sagst du zu mir.

<span id="DE-4.7.4"></span>
'''4.7.4''' „Komm vor meine Augen, lass deine Lotusaugen sich bewegen; Vater mit dem Leib aus gediegenem Gold, stehe gnädig vor mir!“ Warum schreie ich armseliger, schamloser Mensch so nach dem machtvollen Vater, den selbst die liebenden Himmlischen nicht sehen können?

<span id="DE-4.7.5"></span>
'''4.7.5''' „Vater, Träger des siegreichen Diskus, Starker, der du das tiefe Meer quirltest! Werde ich deine vier Schultern sehen dürfen?“ So bin ich ständig voller Tränen, mein Leben trocknet aus. „Komm gerade jetzt!“ Hoffend schaut dieses arme Ich nach dir aus.

<span id="DE-4.7.6"></span>
'''4.7.6''' Ich suche immer wieder nach dir und verlange im Innersten meines Lebens nach deiner Schau, doch mir fehlt das Wissen. Tag für Tag erkenne ich: In meinem Körper, in meiner Seele und außerhalb von beiden bist du ohne Abstand überall gegenwärtig.

<span id="DE-4.7.7"></span>
'''4.7.7''' Immer tiefer erkennend und immer klarer werdend, habe ich dich als volle Gestalt des Wissens rein in meinem Innersten bewahrt. Die Torheit, fortwährend geboren zu werden, zu sterben und zu straucheln, ist vergangen. Herr mit dem duftenden Tulsi-Kranz: Ich habe dich erkannt.

<span id="DE-4.7.8"></span>
'''4.7.8''' Doch du kommst nicht in diese meerumgebene Welt, damit wir, deine Diener, dich sehen, mit vollen Händen die Blumen aller acht Richtungen zu deinen Füßen bringen und in wachsender Freude singen und tanzen. König mit dem reichen Tulsi-Kranz, komm!

<span id="DE-4.7.9"></span>
'''4.7.9''' Ich vermag keine Gabe zu geben, keine Speise zu bereiten, die fünf Sinne nicht zu bezwingen. Nicht einmal meine Pflicht, zu den rechten Zeiten Blumen zu pflücken und dich zu preisen, erfülle ich. Mein törichtes, hartes Herz wächst in Liebe, und ich taste verwirrt umher. Wo sehe ich den Herrn des Diskus?

<span id="DE-4.7.10"></span>
'''4.7.10''' „Herr des Diskus!“ Tief gebeugt und mit überströmenden Tränen schaue ich nach allen Seiten und mühe mich vergeblich; ich Schuldvoller sehe ihn nicht. Doch mit den rechten Augen der Erkenntnis will ich ihn schauen und umfassen: die volle Gestalt des Wissens, das Licht der Veden.

<span id="DE-4.7.11"></span>
'''4.7.11''' Aus innig umschlingender Liebe zum Lotusäugigen sprach Maran Shatakopan aus dem südlichen Kurukur mit seinen dicht stehenden Palästen tausend makellose, schöne tamilische Verse. Wer diese zehn liebevoll singt und tanzt, wird nach Vaikuntha aufsteigen.

'''Hymnus 4.8'''

[[#RO-4.8.1|Umschrift]] · [[#TA-4.8.1|Tamil]]

<span id="DE-4.8.1"></span>
'''4.8.1''' Sein einzigartiger Leib gibt dem Stierreiter, dem Viergesichtigen und der Shri ihren Platz. Er formte seine Waffen und ließ ganze Geschlechter von Asuras zu Asche werden. Was nützt uns die juwelengleiche Schönheit unserer Haut, wenn dieser Herr sie nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.2"></span>
'''4.8.2''' Auf seiner Brust wohnt die Lotusgöttin von makelloser Schönheit. Seine geschmückten Schultern gleichen Bergen, seine breite Hand trägt den kämpfenden Diskus. Er nahm mich in Dienst, ohne die Würde meines Dienens zu verletzen. Was nützt uns ein sanftes Herz, wenn der juwelenfarbene Wunderbare es nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.3"></span>
'''4.8.3''' Eine Dämonin nahm die Gestalt einer liebevollen Mutter an, und das kleine Kind von großer Erkenntnis trank an ihrer vergifteten Brust. Er ist der höchste Purusha mit berggleichen Schultern, der auf der Schlange ruht. Was nützt uns unsere weibliche Zurückhaltung, wenn der große Wunderbare sie nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.4"></span>
'''4.8.4''' Um Nappinnai mit ihren langen bambusgleichen Schultern in geduldiger Liebe zu umarmen, bezwang er freudig sieben kämpfende Stiere. Er trägt ein gesäumtes rötliches Gewand und in der Hand den Stab zum Treiben der Rinder. Was nützt uns die Farbe junger Blätter, wenn dieser geschickte Hirte sie nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.5"></span>
'''4.8.5''' Um der lieblichen Frau mit papageiensüßer Sprache willen, die in einsamer Gefangenschaft litt, verbrannte er die Stadt des hochfahrenden Dämons. Seine duftende Krone trägt eine Tulsi-Blütengirlande; seine Güte erfüllt die meerumgebene Welt. Was nützt uns Wissen, wenn er es nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.6"></span>
'''4.8.6''' Als einzige Gestalt vollkommenen Wissens erklärte er den Menschen der weiten Welt alle Wege. Dann nahm er die Gestalt eines kleinen Brahmanenschülers an und gewann mit erstaunlicher List die Erde. Was nützt uns unser leuchtender Glanz, wenn dieser Herr ihn nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.7"></span>
'''4.8.7''' Als strahlender Löwe sprang er auf und zerriss freudig Hiranyas breite Brust. Er trägt den immer heller flammenden Diskus und das rechtsgewundene Muschelhorn; sein Glanz ist dunkelblau wie ein Juwel. Was nützen uns die gestreiften Armreifen, wenn er sie nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.8"></span>
'''4.8.8''' Mit einem gewaltigen Muschelhornstoß trieb er die Unbeugsamen ins Feuer und befreite einst die weite Erde von Leid. Shiva, Brahma und der König der Götter verneigen sich und preisen seinen schwer erfassbaren, weitreichenden Ruhm. Was nützt uns der Hüftgürtel, wenn er ihn nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.9"></span>
'''4.8.9''' Er trennte die Arme des mächtigen Bana ab, des berühmten Vaters der geliebten jungen Frau mit schmaler Taille und weitem Hüftbogen. Auf der Schlange scheint er zu schlafen und ruht doch im Yoga, während alle Welten in ihm geborgen sind. Was nützt uns der Leib, wenn er ihn nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.10"></span>
'''4.8.10''' Er zerschlug die Asura-Scharen in viele Stücke, sodass ihre leblosen Körper wie abgebrochene Bergstücke dalagen. In einem Teil seines Leibes wohnt allein der Herr mit dem wassertragenden verfilzten Haar [Shiva]. Was nützt uns das Leben, wenn er es nicht an sich zieht?

<span id="DE-4.8.11"></span>
'''4.8.11''' Er birgt die sieben lebenerfüllten Welten in sich und aß doch Joghurt und Butter. Über ihn sang Shatakopan aus dem weiten Kurukur tausend fehlerlose Wort- und Klanggirlanden. Durch diese zehn zerschneidet man die diamantfeste Wiedergeburt und gelangt nach Vaikuntha.

'''Hymnus 4.9'''

[[#RO-4.9.1|Umschrift]] · [[#TA-4.9.1|Tamil]]

<span id="DE-4.9.1"></span>
'''4.9.1''' Feinde lächeln, liebe Angehörige zerfließen vor Kummer; unermessliches Leid entsteht. Was ist dies für ein Wesen der Welt? Augenlieber Herr, du quirltest das Meer! Führe mich so, dass ich ohne Verzögerung zu deinen Füßen komme; lehre deinen Diener den Weg, dieses Leben zu beschließen.

<span id="DE-4.9.2"></span>
'''4.9.2''' Menschen sterben und gehen zugrunde; Verwandte und Freunde drängen zusammen, liegen verzweifelt da und klagen. Was ist dies für ein Wesen der Welt? Ich weiß keinen hilfreichen Weg. Herr auf dem Schlangenlager, richte deinen Blick auf mich und eile, mich zu dir zu rufen.

<span id="DE-4.9.3"></span>
'''4.9.3''' Feste, Familienstolz, Freunde, Verwandte, großer Reichtum und die Frau mit blumen- und bienengeschmücktem Haar bleiben im Haus zurück, wenn das Leben schwindet. Ich ertrage diesen Gang der Welt nicht. Meeresfarbener, behandle mich nicht wie zuvor: Rufe mich zu deinen Füßen und nimm mich in Dienst.

<span id="DE-4.9.4"></span>
'''4.9.4''' „Nimm mich!“ So drängt sich großer Reichtum auf und wird doch zu Feuer. „Nimm mich!“ So schließt die Dunkelheit uns ein. Was ist dies für ein Wesen der Welt? Freigebiger, Edelsteinfarbener, schenke mir den Weg zu deinen Füßen und ziehe deinen Diener durch deine Gnade zu dir.

<span id="DE-4.9.5"></span>
'''4.9.5''' Alle stehenden und beweglichen Wesen in dieser weiten, wasserumgebenen Welt werden durch Geburt, Tod, Krankheit und Alter zerschlagen; dazu kommt die grausame Hölle. Was ist dies für ein Wesen der Welt? Nimm mich zu dir, Edelsteinfarbener, weise deinen Diener nicht zurück.

<span id="DE-4.9.6"></span>
'''4.9.6''' Sie bedrängen Lebewesen, fangen sie in starken Netzen, quälen, töten und verzehren sie. Den Sinn der Tugend bedenken sie nicht. Was ist dies für ein Wesen der Welt? Herr mit der duftenden Tulsi-Krone, du nahmst mich Karma-Beladenen ganz als deinen Diener an. Mein kostbarer Nektar, rufe mich nun gnädig!

<span id="DE-4.9.7"></span>
'''4.9.7''' Du bist alles Stehende und Bewegliche dieser Welt; nichts besteht getrennt von dir. Rufe mich, deinen Diener, zu dir, damit Leid, Alter, Tod, Geburt und Krankheit schwinden. Lass mich nicht länger dieser grausamen Welt ausgesetzt sein.

<span id="DE-4.9.8"></span>
'''4.9.8''' Du bringst Erde, Wasser, Feuer, Himmel und Wind hervor, birgst sie und gibst sie wieder frei. Aus ihnen errichtest du die einzigartige Welt-Ei-Festung, in der die Himmlischen leben. Wann wirst du mich aus ihr herausführen und mit deinen schwer erreichbaren heiligen Füßen in der Höhe deines vollen Lichtes vereinen?

<span id="DE-4.9.9"></span>
'''4.9.9''' Du führst mich zu deinen klingenden Füßen und lässt mich dienen auf eine Weise, die selbst den Himmlischen verborgen bleibt. Herr auf dem Schlangenlager, das weiß auch dein Diener. Alle anderen Wünsche hast du gelöst und mich mit deinen schwer erreichbaren Füßen verbunden, damit ich sie überallhin trage. Das habe ich erfahren.

<span id="DE-4.9.10"></span>
'''4.9.10''' Die fünf Werkzeuge wandern durch Sehen, Hören, Berühren, Riechen und Schmecken; ihre Freuden sind bei aller unermesslichen Vielfalt doch klein und schwer recht zu beurteilen. Ich sah die wahre Erfüllung: Dich und Shri mit ihren hellen Armreifen, beständig vereint. So erreichte ich deine heiligen Füße.

<span id="DE-4.9.11"></span>
'''4.9.11''' Shatakopan aus dem reichen Kurukur sehnte sich nach den heiligen Füßen Narayanas, Keshavas, des höchsten Lichtes, und sang darüber tausend tamilische Verse. Diese zehn führen zu eben diesen Füßen. Sucht sie auf und findet dort eure Vereinigung.

'''Hymnus 4.10'''

[[#RO-4.10.1|Umschrift]] · [[#TA-4.10.1|Tamil]]

<span id="DE-4.10.1"></span>
'''4.10.1''' Als weder Götter noch Welt, Seelen oder irgendetwas anderes bestanden, erschuf er den Viergesichtigen, die Götter, die Welten und die Seelen. Dieser ursprüngliche Herr steht in Tirukkurukur, dessen Juwelenpaläste wie Berge aufragen. Warum sucht ihr andere Gottheiten?

<span id="DE-4.10.2"></span>
'''4.10.2''' Er erschuf einst euch und auch die Gottheiten, die ihr suchend verehrt: der ursprüngliche Herr von unvergänglichem Ruhm. Ihr Bewohner der vielen Welten, zieht überallhin singend, tanzend und preisend zu seinem geliebten Tempelort Tirukkurukur mit den schönen Palästen.

<span id="DE-4.10.3"></span>
'''4.10.3''' Ihr habt gesehen, wie er die vielen Götter und Welten erschuf, zugleich verschlang, verbarg, wieder freigab, durchmaß und emporhob, und gewinnt dennoch keine Klarheit. Ihr Bewohner der Welten, sprecht es aus: Außer dem Höchsten in Tirukkurukur, vor dem die Himmlischen ihre Häupter beugen, gibt es keine andere höchste Gottheit.

<span id="DE-4.10.4"></span>
'''4.10.4''' Er ist der Herr des vielgerühmten Shiva, Brahmas und aller anderen. Erkennt dies an der Befreiung vom Schädel [der an Shiva haftete]. Was gewinnen die Anhänger des Linga damit, dem Gebieter im schön ummauerten Tirukkurukur einen Mangel zuzuschreiben?

<span id="DE-4.10.5"></span>
'''4.10.5''' Ihr Vertreter der Linga-Purana-Lehre, ihr Jainas, Buddhisten und hartnäckigen Streitenden: Er ist auch als ihr und eure Gottheiten gegenwärtig. Seht den strahlenden Herrn in Tirukkurukur, wo üppiger roter Reis wie Fächer wogt. Daran ist nichts falsch; preist ihn!

<span id="DE-4.10.6"></span>
'''4.10.6''' Er ließ euch andere Gottheiten verehren und gab euch diese Überzeugung, denn wenn alle befreit wären, bestünde die Welt nicht weiter. Erkennt darin die wunderbare Macht dessen, der im Tirukkurukur voller Reisfelder und Lotusse alles vermag. Versteht sie immer tiefer und eilt zu ihm.

<span id="DE-4.10.7"></span>
'''4.10.7''' Ihr seid durch viele Geburten geirrt, habt andere Gottheiten besungen, tanzend verehrt und viele Stufen des Weges erklommen. Nun seht: Das Ziel ist, in den Dienst der ursprünglichen Gestalt mit dem bewegten Vogelbanner einzutreten, die in Tirukkurukur unter dem Lob der versammelten Himmlischen steht.

<span id="DE-4.10.8"></span>
'''4.10.8''' Dass der Herr Shiva einst Markandeya rettete, der sich ihm im Dienst genähert und ihn geschaut hatte, geschah durch Narayanas Gnade. Der überragende ursprüngliche Herr steht in Tirukkurukur, umgeben von großen, weiß aufblühenden Schraubenpalmen. Warum verkündet ihr eine andere Gottheit?

<span id="DE-4.10.9"></span>
'''4.10.9''' Er ist in den sechs verkündeten Religionswegen gegenwärtig und bleibt doch jenseits dessen, was sie an ihm ermessen können. Er wohnt im schönen Tirukkurukur, umgeben von reichen, kühlen Feldern. Bewahrt diesen Ort in eurem inneren Wissen, wenn ihr zur Rettung geführt werden wollt.

<span id="DE-4.10.10"></span>
'''4.10.10''' Alle Gottheiten, Welten und übrigen Dinge bestehen in Verbindung mit seiner makellosen Gestalt. Was uns zukommt, ist der Dienst an dem großen Krugtänzer, der zur kleinen Gestalt eines Brahmanenschülers wurde und in Tirukkurukur wohnt, wo roter Reis und Zuckerrohr hoch wachsen.

<span id="DE-4.10.11"></span>
'''4.10.11''' Maran Shatakopan aus dem reichen Kurukur trägt einen frisch duftenden Bakula-Kranz auf der Brust. Durch seinen Dienst erreichte er den Diskusherrn und sang aus Verlangen tausend Lieder. Wer diese zehn beherrscht, hat die große Stadt Vaikuntha ohne Rückkehr gewiss in der Hand.

<span id="DE-Teil-5"></span>
'''Großteil 5'''

[[#DE-Teil-5|Deutsch]] · [[#RO-Teil-5|Transliteration]] · [[#TA-Teil-5|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 5.1'''

[[#RO-5.1.1|Umschrift]] · [[#TA-5.1.1|Tamil]]

<span id="DE-5.1.1"></span>
'''5.1.1''' „Mein dunkles Juwel mit dem Diskus in der Hand!“ So sagte ich immer wieder, zunächst nur vorgetäuschte Worte des Dienens, und tanzte äußerlich umher. Doch ich gewann ihn wirklich! Wenn sich das Geschick so erfüllt, wer könnte es hindern? Ach, Kannan, ich fordere dich heraus: Geh jetzt nur noch fort, wenn du kannst!

<span id="DE-5.1.2"></span>
'''5.1.2''' „Du gingst zwischen den großen Mara-Bäumen hindurch, mein unvergleichliches Juwel, mein Honig, mein süßer Nektar!“ Ich sprach nur ein paar spielerische Worte. Er aber, unser Herr, wurde ganz der Meine. Himmel, weite Erde und alles Übrige sind nun in mir enthalten.

<span id="DE-5.1.3"></span>
'''5.1.3''' Mein Inneres war anders, als meine äußeren Worte vorgaben. „Freigebiger, Edelsteinfarbener!“ So hätte mein falsches Herz sogar dich betrogen. Doch dieses Herz habe ich abgelegt, dich erkannt und Rettung gefunden. Herr auf dem Lager im Wasser, was sollte ich gewinnen, wenn ich dich nun verließe?

<span id="DE-5.1.4"></span>
'''5.1.4''' Auch wenn ich sage: „Was gewänne ich ohne dich?“, muss ich mein hartes, betrügerisches Herz zwingen und meine Tränen verbergen. Meine Seele vermag ich nicht aus ihrem Zustand zu lösen und ganz zu dir zu bringen. Kannan, tilge die Trübung in mir und rufe mich gnädig zu dir.

<span id="DE-5.1.5"></span>
'''5.1.5''' Kannan, dunkles Juwel und Nektar der Himmlischen, ist mir nahe, und doch kann ich ihm nicht nahekommen. Du hast mich inzwischen in einen Körper gesteckt, fest mit den harten Seilen vieler Taten gebunden, die Wunde verhüllt und mich weit draußen stehen lassen.

<span id="DE-5.1.6"></span>
'''5.1.6''' Damit ich nicht immer wieder in Körper eintrete, in denen die beiden starken Karma-Arten mich ringsum fesseln und quälen, habe ich ihn erkannt: den Herrn mit dem dunklen Leib, vier herrlichen breiten Schultern, rotem Mund, roten Lotusaugen und dem rechtschaffend kämpfenden Diskus in der schönen Hand.

<span id="DE-5.1.7"></span>
'''5.1.7''' Wo steht der erhabene Diskusherr, und wer bin ich? Doch auch uns großen Sündern kann das Glück aufgehen. „Du hast das Leid des Elefanten beendet!“ So klagte ich mit über dem Kopf zusammengeschlagenen Händen. Daraus wurde wahre Liebe, und unser Herr kam über mich.

<span id="DE-5.1.8"></span>
'''5.1.8''' Die Götter droben und die heiligen Menschen auf Erden verehren Mal. Nun kam er und nahm im Herzen seines Dieners Wohnung. Frauen mit fischgleichen Augen, großer Reichtum, gute Kinder, höchste Mutter und Vater: All dies wird er mir fortan sein.

<span id="DE-5.1.9"></span>
'''5.1.9''' „Wer wird mir helfen?“ Wie ein Schiff im wogenden Meer schwankte ich im Ozean der Geburten. Da erschien er in göttlicher Schönheit mit heiligem Diskus und Muschelhorn, erbarmte sich mit einem mitleidigen Ruf und vereinte sich mit mir, seinem Diener.

<span id="DE-5.1.10"></span>
'''5.1.10''' Allein darüber, dass ich ihn als meinen Herrn anerkannte, freute er sich, kam von selbst, schenkte süße Gnade und erfüllte mich ganz mit sich. Er wurde Fisch, Schildkröte, Narasimha, Zwerg und Eber des Waldes und wird noch Kalki sein: dieser Wolkenfarbene.

<span id="DE-5.1.11"></span>
'''5.1.11''' Shatakopan aus Kurukur mit seinen schönen, fruchtbaren Feldern sang tausend herrliche tamilische Verse über den Wolkenfarbenen Kannan mit weiten Lotusaugen. Wer diese zehn mit liebevollem Eifer vorträgt, wird strahlend unter seine Füße gelangen.

'''Hymnus 5.2'''

[[#RO-5.2.1|Umschrift]] · [[#TA-5.2.1|Tamil]]

<span id="DE-5.2.1"></span>
'''5.2.1''' Heil, Heil, Heil! Der schwere Fluch der Seelen ist vergangen; die quälende Hölle zerfällt, und Yama hat hier nichts mehr zu tun. Auch das Kali-Zeitalter wird enden, seht nur! Wir sahen, wie die Scharen des Meeresfarbenen in großer Zahl die Erde betraten und singend, tanzend umherzogen.

<span id="DE-5.2.2"></span>
'''5.2.2''' Wir haben es gesehen, gesehen, gesehen: einen Anblick, der die Augen erfreut! Ihr Diener, kommt alle, lasst uns immer wieder verehren und jubeln. Die Scharen Madhavas mit der bienenumschwärmten kühlen Tulsi singen auf Erden ihre Melodien, tanzen und ziehen überallhin.

<span id="DE-5.2.3"></span>
'''5.2.3''' Das umtreibende Kali-Zeitalter weicht; selbst die Götter kommen herbei, das große Krita-Zeitalter beginnt, und die Flut höchster Freude wächst. Die Scharen unseres dunklen, wolken- und meeresfarbenen Herrn strömen auf die Erde, singen und nehmen überall ihren Platz ein.

<span id="DE-5.2.4"></span>
'''5.2.4''' Als wollten sie alle fest verwurzelten Gegenlehren ausheben, erscheinen die Scharen des großen Herrn auf seinem Lager im weiten Meer. Liegend, sitzend und sich erhebend singen sie vielerlei Lieder; gehend, springend und sich beugend führen sie ihr heiliges Schauspiel auf.

<span id="DE-5.2.5"></span>
'''5.2.5''' Was ich sehe, erscheint mir eindeutig: Vaikunthas Scharen bestehen durch wunderbare Macht überall in dieser Welt. Daran ist kein Zweifel. Falls unter euch als Rakshasas oder Asuras Geborene sind, entkommt ihr nicht. Ihr Diener, ihr vernichtet das Üble und wendet das Weltalter [visionäre Kampfsprache des Hymnus].

<span id="DE-5.2.6"></span>
'''5.2.6''' Die Angehörigen des Diskusherrn sind gekommen, um tödliche Krankheit, Feindschaft, Hunger und alles Böse aus der Welt zu schneiden. Mit schönen Liedern, Sprüngen und Tänzen verbreiten sie sich über die Erde. Ihr Diener, geht zu ihnen, verehrt sie mit fest gerichtetem Sinn und gewinnt Rettung.

<span id="DE-5.2.7"></span>
'''5.2.7''' Selbst die Gottheiten, die ihr fest in eurem Herzen bewahrt, müssen auf ihn zurückgreifen, wenn sie euch retten wollen; Markandeya ist dafür Zeuge. Habt keinen finsteren Widerstand im Herzen. Außer Kannan gibt es keine höchste Gottheit; alles Bestehende ist seine Gestalt. Beugt euch vor ihm.

<span id="DE-5.2.8"></span>
'''5.2.8''' Damit in jeder Welt die gebührenden Opfer empfangen werden, stellte der Herr der Gottheiten seine Gestalten als Götter auf. Die Scharen dessen, dessen Brust das heilige Zeichen trägt, haben die Welt ohne Widerwillen mit Gesang erfüllt. Nähert euch, verehrt und gewinnt Rettung.

<span id="DE-5.2.9"></span>
'''5.2.9''' Nähert euch und verehrt! Die Welt ist erfüllt von Dienern und heiligen Menschen, die die reinen vedischen Hymnen auf der Zunge tragen und Achyuta nach der Ordnung der Erkenntnis verehren. Blumen, Weihrauch, Lampen, Sandelpaste und Wasser bringen sie reichlich dar.

<span id="DE-5.2.10"></span>
'''5.2.10''' In allen weiten Welten verbreiten sich die heiligen Gestalten Kannans und die versammelten Scharen der Götter, angefangen bei Shiva, Brahma und Indra. Ihr Diener, wenn ihr sie in dieser Zusammengehörigkeit verehren könnt, bleibt vom Kali-Zeitalter nichts übrig.

<span id="DE-5.2.11"></span>
'''5.2.11''' Der wunderbare Kannan ist die Gestalt überströmenden Lichtes; seinen Dienern schenkt er Gnade, sodass für sie kein Kali-Zeitalter besteht. Kari-Maran Shatakopan aus dem guten südlichen Kurukur mit seinen lebhaften Feldern sang tausend ruhmreiche Verse. Diese zehn reinigen das Herz von seinen Flecken.

'''Hymnus 5.3'''

[[#RO-5.3.1|Umschrift]] · [[#TA-5.3.1|Tamil]]

<span id="DE-5.3.1"></span>
'''5.3.1''' [Die Liebende spricht:] Ich suche das makellose Licht, meinen juwelenhaften Berg mit rotem Mund, den von Fehlern freien Guten, die ursprüngliche Gestalt. Wie lange noch soll ich dabei meine Fassung und Einsicht verlieren? Freundin, was kann uns das boshafte Gerede der Stadt schon antun?

<span id="DE-5.3.2"></span>
'''5.3.2''' Was könnte das Gerede der Leute uns jetzt noch antun, Freundin? Mein rotäugiger Lotus-Kannan hat mir meine Zurückhaltung genommen. Die frühere schöne Hautfarbe ist verloren, der Leib ist mager geworden; mein roter Mund und meine dunklen Augen sind von Blässe überzogen.

<span id="DE-5.3.3"></span>
'''5.3.3''' Mit seinen Füßen trat er den rollenden Wagen fort, mit seinem roten Mund trank er an der Brust der Dämonin. Er nahm mir meine Fassung. Wohin ich mich auch wende, ich habe kein Wort außer über ihn. Meine verständige Freundin, was vermag da das Gerede der Leute?

<span id="DE-5.3.4"></span>
'''5.3.4''' Das Gerede der Stadt machte er zum Dünger, die Worte meiner Mutter zum Wasser. Auf dem großen Feld meines Herzens säte er den feuchten Reis der Liebe, ließ ihn keimen und zu einer meeresgleichen Liebesfülle wachsen. Unser wolkenfarbener Kannan ist wahrlich hart, Freundin!

<span id="DE-5.3.5"></span>
'''5.3.5''' Er ist hart, grausam, der hohe Mal mit den Füßen, die die Welt gewannen, der Wunderbare mit einer dem Erkennen entzogenen Gestalt. Dennoch liegt mein widerspenstiges Herz da und ruft nur nach ihm. Sanfte Freundin mit der trommelschlanken Taille, was kann meine Mutter dagegen tun?

<span id="DE-5.3.6"></span>
'''5.3.6''' Was bedeutet es, was die Mutter tut oder die Stadt sagt, ihr Freundinnen? Für mich habt ihr nun keine Aussicht mehr. Ich bin gefangen im Netz des ursprünglichen Herrn der Himmlischen, des Königs des reichen Dvaraka, des edelsteinfarbenen Vasudeva.

<span id="DE-5.3.7"></span>
'''5.3.7''' Er fing mich im Netz und rief mein gutes Herz zu sich. Freundin mit dem reich bekleideten Hüftbogen, werden wir den Herrn auf dem Lager im wogenden Meer, den Diskusträger, mit eigenen Augen sehen und das Haupt vor ihm beugen dürfen – vor allen Frauen?

<span id="DE-5.3.8"></span>
'''5.3.8''' Er trank an der Dämonenbrust, trat den Wagen fort, ging zwischen den Mara-Bäumen hindurch und entwurzelte sie, zerriss den Vogelschnabel und tötete den Elefanten. Wann werden wir diesem Herrn mit dem reinen Lächeln und roten Fruchtmund nahekommen, Freundin, sodass die Mütter sich schämen müssen?

<span id="DE-5.3.9"></span>
'''5.3.9''' Er raubte mir Scham und Zurückhaltung, rief mein gutes Herz zu sich und sitzt nun hoch im weiten Himmel, der Herr der Götter. Ich schwöre dir, Freundin: Wir werden die Welt mit der Nachricht von ihm erfüllen, ungewöhnliche Dinge tun und öffentlich das Madal-Pferd reiten [Ritus der Liebesklage].

<span id="DE-5.3.10"></span>
'''5.3.10''' Wir werden das Madal reiten und den kühlen Tulsi-Blütenkranz mit seinen reinen Blättern von unserem Herrn mit dem Diskus erlangen und tragen. Ohne weibliche Scheu werden wir durch jede Straße ziehen, während die Nachbarinnen uns unablässig schmähen und das ganze Land davon widerhallt.

<span id="DE-5.3.11"></span>
'''5.3.11''' Über den dunklen, rauschenden Meeresfarbenen Kannan sang Shatakopan aus Kurukur mit seinen duftenden Hainen tausend wohlgefügte, miteinander verkettete Verse. Wer diese zehn daraus vortragen kann, dem wird jeder Wohnort zu Vaikuntha.

'''Hymnus 5.4'''

[[#RO-5.4.1|Umschrift]] · [[#TA-5.4.1|Tamil]]

<span id="DE-5.4.1"></span>
'''5.4.1''' Die ganze Stadt schläft; dichte Finsternis umhüllt die Welt. Alle Wasser sind still und klar geworden, und die Nacht dehnt sich endlos. Unser Herr auf dem Schlangenlager, der die ganze Erde verschlang, kommt nicht. Ach, wer wird jetzt mein vom Karma bedrängtes Leben behüten?

<span id="DE-5.4.2"></span>
'''5.4.2''' Wer wird mein Leben noch behüten? Die tiefe See, Erde und Himmel sind verhüllt; in ungeheurer Verwandlung dehnt sich eine gewaltsame Nacht aus. Mein Kannan mit der dunklen Blütenfarbe kommt nicht. Herz der Schuldvollen, auch du stehst nicht zu mir!

<span id="DE-5.4.3"></span>
'''5.4.3''' Auch du bist nicht auf meiner Seite, mein Herz. Die lange Nacht findet kein Ende und wächst zu einem Weltalter. Mein Kakutstha [Rama] mit dem grimmigen Bogen kommt nicht. Ich, durch schweres Karma als Frau geboren, weiß nicht einmal, wie ich vergehen könnte.

<span id="DE-5.4.4"></span>
'''5.4.4''' „Das große Leid der als Frauen Geborenen will ich nicht sehen“, scheint die strahlende Sonne zu sagen; sie verbirgt sich und kommt nicht. Auch unser dunkler Stier mit den großen Augen und dem roten Mund, der die Erde durchmaß, kommt nicht. Wer heilt diese unermessliche Krankheit meines Denkens?

<span id="DE-5.4.5"></span>
'''5.4.5''' Wer wird nach mir sehen? Mütter und Freundinnen fragen nicht einmal: „Wie geht es dir?“, sondern schlafen die lange Nacht hindurch. Auch unser wolkenleibiger Kannan kommt nicht. Ich vom schweren Karma Beladene vergehe nicht einmal; selbst mein Name bleibt hinter mir zurück [verdichtete Klage].

<span id="DE-5.4.6"></span>
'''5.4.6''' Von hinten bedrängt die Liebeskrankheit mein Herz gewaltig; von vorn verschließt eine weltalterlange Nacht meinen Blick. Unser Wunderbarer mit dem beständigen Diskus kommt nicht. Wer wird an diesem Ort das Leben bewahren, das noch in mir ausharrt?

<span id="DE-5.4.7"></span>
'''5.4.7''' Wer wird mich hier behüten? Die Nacht zieht als feine Tropfen dichter Finsternis dahin und reicht wie ein Weltalter in die Ferne. Er mit dem milchweißen Muschelhorn und dem Diskus erscheint nicht. Ihr Götter, was soll ich tun, von brennendem Karma Gequälte?

<span id="DE-5.4.8"></span>
'''5.4.8''' Ihr Götter, was soll ich tun? Eine Nacht ist zu sieben Weltaltern geworden und steht leibhaftig vor mir, um mein Leben zu schwächen. Mein Kannan mit dem Diskus in der Hand kommt nicht. Der sanft streichende kühle Südwind verbrennt mich heftiger als eine heiße Flamme.

<span id="DE-5.4.9"></span>
'''5.4.9''' Als feiner Tropfen der wachsenden Finsternis brennt er heißer als Feuer. Der hohe, geschmückte Wagen der strahlenden Sonne zeigt sich nicht; auch der Herrliche mit den rot leuchtenden Lotusaugen kommt nicht. Wer wird nun das Leid meines Herzens lösen? Ich stehe da und schmelze.

<span id="DE-5.4.10"></span>
'''5.4.10''' Wie ich schmelzend dastehe, scheint auch der weite Himmel zu schmelzen und als feiner Tau in dieser Nacht zu vergehen. Doch die Welt schläft, ohne auch nur einmal zu sagen: „Der Herr, der einst die Erde durchmaß, kommt nicht.“

<span id="DE-5.4.11"></span>
'''5.4.11''' Über den Herrn, der Yoga übt, als schliefe er, sang Shatakopan aus Kurukur mit seinen herrlichen Hainen tausend farbenreiche, miteinander verkettete Verse. Wer diese zehn kennt – wie sollte er nach dem Tod Vaikuntha nicht erreichen?

'''Hymnus 5.5'''

[[#RO-5.5.1|Umschrift]] · [[#TA-5.5.1|Tamil]]

<span id="DE-5.5.1"></span>
'''5.5.1''' Ihr Mütter, wie könnt ihr mir zürnen? Seit ich Nambi in unserem schönen Tirukkurunkudi gesehen habe, geht mein Herz mit seinem Muschelhorn, seinem Diskus, seinen Lotusaugen und diesem einen fruchtroten Mund mit ihm fort.

<span id="DE-5.5.2"></span>
'''5.5.2''' Schaut mit meinem Herzen und zürnt mir nicht! Seit ich Nambi im südlichen Tirukkurunkudi mit den guten Hainen sah, stehen überall vor mir seine blitzende heilige Schnur, seine Ohrringe, das heilige Brustzeichen, sein dauerhafter Schmuck und seine vier Schultern.

<span id="DE-5.5.3"></span>
'''5.5.3''' „Sie steht nur da, ist verwirrt und vergeht“, sagt ihr Mütter und zürnt. Seit ich Nambi in Tirukkurunkudi mit den berggleichen Palästen sah, erscheinen sein siegreicher Bogen, seine Keule, sein Schwert, sein Diskus und sein Muschelhorn ständig vor mir. Aus Augen und Herzen weichen sie nicht.

<span id="DE-5.5.4"></span>
'''5.5.4''' „Ihre Tränen hören nicht auf“, sagt ihr Mütter und zürnt. Seit ich Nambi im honighainreichen Tirukkurunkudi sah, sind sein kühler Tulsi-Blütenkranz, seine goldene Krone und Gestalt, sein schön liegendes Seidengewand und Hüftband stets an meiner Seite, der Schuldvollen.

<span id="DE-5.5.5"></span>
'''5.5.5''' „Sie blickt zur Seite, steht still und vergeht“, sagt ihr Mütter und zürnt. Seit ich Nambi im ruhmreichen Tirukkurunkudi sah, ruhen sein lichtvoller roter Fruchtmund, seine langen Brauen und seine schönen Lotusaugen auf meinem innersten Leben.

<span id="DE-5.5.6"></span>
'''5.5.6''' „Sie bringt noch größeren Schimpf über unsere Familie“, sagt die Mutter und lässt mich ihn nicht sehen. Doch seit ich Nambi im kühlen, hainumgebenen Tirukkurunkudi sah, erfüllen seine schöne lange Nase, seine Lotusaugen, sein Fruchtmund, sein blauer Leib und seine vier Schultern mein Herz.

<span id="DE-5.5.7"></span>
'''5.5.7''' „Sie bringt vollständige Schande über unsere Familie“, sagt die Mutter und verweigert mir seinen Anblick. Doch seit ich Nambi im weithin ruhmreichen Tirukkurunkudi sah, steht er ganz in mir: sein hoher goldener Leib von einer vollen Lichtflut umgeben, der Diskus in seiner schönen Hand.

<span id="DE-5.5.8"></span>
'''5.5.8''' „Sie legt das schöne Gesicht in die Hände und vergeht“, sagt ihr Mütter und zürnt. Seit ich Nambi in Tirukkurunkudi mit den wolkenberührten Palästen sah, stehen seine roten Lotusaugen, seine Hüften, seine schmale Mitte, seine Gestalt und die von langen dichten Locken bedeckten Schultern vor mir.

<span id="DE-5.5.9"></span>
'''5.5.9''' „Du hast dich ihm offen gegenübergestellt“, tadeln mich Freundinnen und Mütter. Seit ich Nambi in Tirukkurunkudi mit den beständigen Palästen sah, kam er mit hohem Kopfschmuck und unendlichen Kleinodien als Zuckerrohr, Milch und Nektar in mein Herz und verlässt es nicht.

<span id="DE-5.5.10"></span>
'''5.5.10''' „Ihre Liebe ist maßlos geworden“, sagt die Mutter und lässt mich ihn nicht sehen. Doch seit ich Nambi im makellos ruhmreichen Tirukkurunkudi sah, erhebt sich in meinem Herzen eine Gestalt aus einer Flut von Licht, vor der Scharen von Göttern die Hände falten. Niemand kann sie leicht begreifen.

<span id="DE-5.5.11"></span>
'''5.5.11''' Shatakopan aus dem guten Kurukur rief den schwer erkennbaren Herrn mit dem schönen Diskus an und suchte gute duftende Blumen für ihn. Unter seinen tausend zielgerichteten Liedern stehen diese zehn über Tirukkurungudi. Wer sie verständig lernt und beherrscht, ist ein Vaishnava in dieser vom tiefen Meer umgebenen Welt [nach der Parallelüberlieferung vaiṭṭaṇavar].<ref name="variante55" />

'''Hymnus 5.6'''

[[#RO-5.6.1|Umschrift]] · [[#TA-5.6.1|Tamil]]

<span id="DE-5.6.1"></span>
'''5.6.1''' [Die Mutter spricht:] „Ich habe die meerumgürtete Welt geschaffen; ich bin diese Welt; ich gewann sie, hob sie empor und verschlang sie“, sagt sie. Hat der Herr der meerumgürteten Welt von ihr Besitz ergriffen? Was soll ich euch, Menschen dieser Welt, über all das sagen, was meine Tochter hier lernt?

<span id="DE-5.6.2"></span>
'''5.6.2''' „Dem Wissen, das man lernen kann, setze ich keine Grenze. Ich bin das Wissen, bringe es hervor, führe es zur Vollendung und bin sein innerster Gehalt“, sagt sie. Hat der Herr aller Erkenntnis sie ergriffen? Was soll ich euch Gelehrten über das sagen, was meine Tochter in ihrem Lernen schaut?

<span id="DE-5.6.3"></span>
'''5.6.3''' „Die ganze sichtbare Erde bin ich, der ganze sichtbare Himmel bin ich; das brennende Feuer, der wehende Wind und das ganze Meer bin ich“, sagt sie. Hat der Meerfarbene sie ergriffen? Was soll ich euch Menschen, die dies sehen, über das Tun meiner schönen Tochter sagen?

<span id="DE-5.6.4"></span>
'''5.6.4''' „Alles gegenwärtige Geschehen bin ich, alles noch bevorstehende und alles vergangene Tun bin ich. Ich genieße die Früchte der Taten und bringe die Handelnden hervor“, sagt sie. Hat der Herr mit den roten Lotusaugen sie ergriffen? Was soll ich euch guten Menschen über mein junges Reh mit den fruchtroten Lippen sagen?

<span id="DE-5.6.5"></span>
'''5.6.5''' „Unfehlbar beschütze ich die Erde; unfehlbar hob ich den Berg. Ich erschlug die Asuras, bewahrte damals durch meine Kunst die fünf Brüder und quirlte unfehlbar das Meer“, sagt sie. Hat der verlässliche Meerfarbene sie ergriffen? Was soll ich euch standhaften Menschen über das sagen, was meiner schönen Tochter widerfahren ist?

<span id="DE-5.6.6"></span>
'''5.6.6''' „Den Berg mit seinen Bambusdickichten hob ich, die mächtigen Stiere bezwang ich. Die Kälber weidete ich, die Kuhherden beschützte ich; ich bin das Haupt der Hirten“, sagt sie. Hat der Herr der Götterschar sie ergriffen? Ihr guten Frauen mit den beiden speergleichen Augen, was sage ich euch über das Geschick meiner Tochter mit ebensolchen Augen?

<span id="DE-5.6.7"></span>
'''5.6.7''' „Niemand ist mein Verwandter; alle hier sind meine Verwandten. Ich bringe die Verwandten hervor und vernichte sie; ich bin der Nächste aller, die mir nahestehen“, sagt sie. Hat der Wunderbare, der keinen Verwandten braucht, sie ergriffen? Ihr Angehörigen, wie soll ich euch erklären, was mein junges Mädchen in diesem Zustand sagt?

<span id="DE-5.6.8"></span>
'''5.6.8''' „Ich bin der gepriesene dreiäugige Herr; ich bin der viergesichtige Brahma. Ich bin die Götter, ihr König und die Weisen, von denen man spricht“, sagt sie. Hat der gepriesene Wolkenfarbene sie ergriffen? Was soll ich euch darüber sprechenden Menschen von meiner zarten, leuchtenden Ranke sagen?

<span id="DE-5.6.9"></span>
'''5.6.9''' „Kein böses Karma haftet an mir. Ich bin das böse Karma, bringe es hervor und beende es. Ich zerstörte Lanka des Grausamen“, sagt sie. Hat der Herr mit dem Vogelbanner sie ergriffen? Ihr harten Menschen dieser Welt, was sage ich euch über die Zustände meiner rankengleichen Tochter, ich Unglückliche?

<span id="DE-5.6.10"></span>
'''5.6.10''' „Ich bin der herrliche Himmel und die hässliche Hölle; ich bin die strahlende Befreiung und die Lebewesen mit ihren Gestalten. Ich bin der eine erhabene Ursprung“, sagt sie. Hat der schöne Wolkenfarbene sie ergriffen? Was soll ich euch Menschen dieser schönen Welt über meine Tochter mit dem prächtigen, blumengeschmückten Haar sagen?

<span id="DE-5.6.11"></span>
'''5.6.11''' Dem Gemahl der blumenhaarigen Shri, der Erdgöttin und des jungen Sprosses des Hirtengeschlechts diente Shatakopan aus dem beständigen Kurukur im reichen Land der Pandyas. Wer diese zehn aus seinen tausend sorgfältig gefügten tamilischen Liedern beherrscht, erlangt in der Welt großen Reichtum und das glückliche Verdienst, Tirumals Diener zu verehren.

'''Hymnus 5.7'''

[[#RO-5.7.1|Umschrift]] · [[#TA-5.7.1|Tamil]]

<span id="DE-5.7.1"></span>
'''5.7.1''' Ich habe keine Gelübde erfüllt und keine feine Erkenntnis gewonnen. Dennoch vermag ich nun nichts mehr ohne dich, Herr auf dem Schlangenlager! Mein Vater, der in Shrivaramangalanagar thront, wo Lotusblüten zwischen rotem Reis aus dem Schlamm wachsen: Dort bin ich dir doch nicht einer zu viel!

<span id="DE-5.7.2"></span>
'''5.7.2''' Ich gehöre weder dorthin noch hierher; in der Sehnsucht, dich zu sehen, bin ich gefallen und finde nirgends einen Ort. Herr, der Lanka vernichtete! Du mit Muschel und Diskus, der in Shrivaramangalanagar wohnt, dessen Juwelenpaläste den Mond berühren: Erweise mir Einsamem deine Gnade!

<span id="DE-5.7.3"></span>
'''5.7.3''' Du mit Garuda im Banner und dem Diskus als Waffe, Herr des Himmelslandes, mein Regenwolkenfarbener! Mich Wertlosen hast du wertvoll gemacht und als Diener angenommen. Du gewährtest Shrivaramangalanagar, wo viele Kenner der vier erhellenden Veden leben, deine Gegenwart. Ich weiß dir nichts dafür zu vergelten.

<span id="DE-5.7.4"></span>
'''5.7.4''' Um der fünf willen führtest du damals den wunderbaren Krieg, in dem die hundert mit ihrem feindlichen Heer untergingen und zu Asche wurden. Mein Vater, Herr, der die Erde emporhob! Du thronst in Shrivaramangalanagar bei Menschen klarer Erkenntnis, deren vedische Opfer nicht aufhören. Wohin soll ich rufen, um dich zu erreichen?

<span id="DE-5.7.5"></span>
'''5.7.5''' Kann ich dich überhaupt durch mein Rufen erreichen? Dunkelgestaltiger Herr, der als inneres Wesen jeder Gottheit dasteht und seine verborgenen Spiele spielt! In Shrivaramangalanagar, wo die opfernden Erdgötter [Brahmanen] nicht fehlen, hast du Wohnung genommen, damit man dich mit gefalteten Händen verehrt. Auch ich habe dies erkannt.

<span id="DE-5.7.6"></span>
'''5.7.6''' Mein Vater, der als Eber die Erde emporhob! Kannan, mein ewiger Herr, Fürst des Himmels, funkelnder Edelstein! Vanamamalai, verehrt von den Bewohnern des kühlen Shrivaramangalam mit seinen großen honigreichen Hainen: Komm in Gnade, damit ich, dein Diener, dich verehre!

<span id="DE-5.7.7"></span>
'''5.7.7''' Du kamst in Gnade und nahmst mein Herz zur Wohnung, Ursprung der Himmlischen, erste Mutter und erster Vater der Welt! Du verschlangst alle sieben Welten. Unendlich Berühmter von Shrivaramangalanagar, wo kundige Priester unablässig vedische Opfer vollziehen: Stoße deinen Diener nicht von dir!

<span id="DE-5.7.8"></span>
'''5.7.8''' Ich kenne die fünf mächtigen, täuschenden Sinne, die du eingesetzt hast, um mich fortzuziehen. Du hast mich entfernt und in schwer entkommbaren Schlamm fallen lassen. Bewohner von Shrivaramangai mit den sonnenhellen Juwelenpalästen, mein Vater, den keine Rede je erschöpft, du, der den Vogelschnabel spaltete!

<span id="DE-5.7.9"></span>
'''5.7.9''' Du spaltetest den Vogelschnabel, gingst zwischen den beiden Marutam-Bäumen hindurch und bezwangst sieben Stiere. Mein listiger Wundertäter, Leuchten eines dunklen Juwels! Mein Vater im kühlen Shrivaramangai, wo viele klare Geister die vier heiligen Veden beherrschen: Zeige mir gnädig den Weg zur Rettung!

<span id="DE-5.7.10"></span>
'''5.7.10''' Als Weg und Zuflucht hast du mir allein deine Füße gegeben. Ich habe dir nichts zu vergelten; auch mein Leben gehört dir. König der Götter, dessen Krone nach blühendem, kühlem Tulasi duftet! Du wohnst im kühlen Shrivaramangai, reich an üppigem Zuckerrohr und großen Feldern roten Reises.

<span id="DE-5.7.11"></span>
'''5.7.11''' Auf die beiden Füße des Götterfürsten Narayana, des Trivikrama, dichtete Shatakopan aus Kurukur, umgeben von Hainen voller pflückbarer Blumen, tausend Lieder. Wer täglich diese zehn über den Herrn im kühlen Shrivaramangai singen kann, ist den Himmlischen ein Nektar, an dem sie sich nicht sättigen.

'''Hymnus 5.8'''

[[#RO-5.8.1|Umschrift]] · [[#TA-5.8.1|Tamil]]

<span id="DE-5.8.1"></span>
'''5.8.1''' Unerschöpflicher Nektar! Neṭumal, du lässt meinen Leib ganz Liebe zu dir werden, flüssig zerfließen, sich auflösen und dahinschmelzen. In Tirukkudanthai, reich an Wasser, wo prächtiger roter Reis wie ein Wedel schwingt, liegst du in strahlend schöner Gestalt. Ich habe dich gesehen, mein Herr!

<span id="DE-5.8.2"></span>
'''5.8.2''' Mein Herr, meine reine, lichte Gestalt, du, der über mich gebietet! Du nimmst jede herrliche Form an, wie du es willst, schöner Stier! In Tirukkudanthai blühen große rote Lotusblumen auf reichen Wassern. Dort ruhen deine großen Blumenaugen. Was soll ich tun?

<span id="DE-5.8.3"></span>
'''5.8.3''' Was soll ich tun? Wer hilft mir? Was tust du mit mir? Von niemandem außer dir will ich etwas erbitten. Du liegst in Kudanthai hinter seinen festen Mauern. Wann wird mein schweres Leben enden? Sorge dafür, dass ich an jenem Tag fortgehe, fest an deine Füße geklammert.

<span id="DE-5.8.4"></span>
'''5.8.4''' Dein Ruhm reicht so weit, wie die Sehenden zu sehen vermögen. Grenzenloser, einzige Gestalt, der alle Welten gehören! Du liegst in Kudanthai unter Menschen großer Güte. Um dich zu sehen, erschöpfe ich mich, blicke zum Himmel, weine und bete dich an.

<span id="DE-5.8.5"></span>
'''5.8.5''' Ich weine, bete, tanze, singe und rufe laut, um dich zu sehen. Unter der Last meines anhaftenden Karmas blicke ich scheu zur Seite und sitze beschämt mit gesenktem Kopf. Rotlotusäugiger, der in Kudanthai bei fruchtbaren, glänzenden Feldern liegt: Finde einen Weg, mich Anbetenden zu deinen Füßen zu führen!

<span id="DE-5.8.6"></span>
'''5.8.6''' Fasse den Entschluss, mein altes Karma abzuschneiden und mich zu deinen Füßen zu bringen! Wie lange soll ich getrennt bleiben, auf diese Stunde warten und die unfüllbare Grube [des Leibes] füllen? Du liegst im seit alters berühmten Kudanthai, König der Himmlischen! Harfenklang, Nektar, Frucht der Erkenntnis, mächtiger Löwe!

<span id="DE-5.8.7"></span>
'''5.8.7''' Löwe, mein schönes Goldlicht, rotäugige dunkle Wolke, feurig leuchtender Korallenberg, mein vierarmiger Vater! Allein durch deine Gnade nahmst du mich zu untrennbarem Dienst an, Tirumal von Kudanthai. Ich kann es nicht länger ertragen: Gib mir deine Zuflucht und beende mein Geborenwerden!

<span id="DE-5.8.8"></span>
'''5.8.8''' Ob du mein Leid behebst oder es bestehen lässt: Ich habe keine andere Hilfe. Du mit dem kreisrunden Diskus, großer Wunderbarer auf dem Lager in Kudanthai! Wenn mein Leib erschlafft und mein Leben entweicht, gewähre mir, ohne Schwäche deine beiden Füße festzuhalten und so fortzugehen.

<span id="DE-5.8.9"></span>
'''5.8.9''' Herr, bringe es dahin, dass ich unter deinen beiden Füßen sitzen darf! Führer der Führer der unwandelbaren Himmlischen, erhabene Urgestalt! In Tirukkudanthai leuchten kostbare Juwelen wie Regenbögen nach allen Richtungen. Dort liegst du, gepriesen von der unvergänglichen Welt. Komm, damit ich dich sehe!

<span id="DE-5.8.10"></span>
'''5.8.10''' Mein Wunderbarer, der unzugänglich und gestaltlos ist und doch kommt, du unvergängliche Gestalt! Unerschöpflicher Nektar, du schmeckst süß im Innersten meines Lebens. Du nahmst mich an, damit mein endloses Karma ende. Herr von Tirukkudanthai, soll ich, obwohl ich dir gehöre, noch immer umherirren?

<span id="DE-5.8.11"></span>
'''5.8.11''' Shatakopan aus Kurukur nahm allein die Füße dessen zur Zuflucht, der durch die Brust der Dämonin mit ihren dürren Knochen auch ihr Leben aussog. Diese zehn aus seinen tausend Liedern klingen lieblicher als die Flöte. Wer sie ohne kindliches Stocken beherrscht, wird für Frauen mit rehgleichen Blicken einem Liebesgott gleichen.

'''Hymnus 5.9'''

[[#RO-5.9.1|Umschrift]] · [[#TA-5.9.1|Tamil]]

<span id="DE-5.9.1"></span>
'''5.9.1''' Ihr Guten mit den rehgleichen Blicken! Während ich unter meinem Karma täglich schwächer werde, duften himmelhohe Arekapalmen und süßer Jasmin in den honigreichen Hainen um Tiruvallavazh. Wann werde ich, sein Diener, die Füße des Königs erreichen, der dort wohnt?

<span id="DE-5.9.2"></span>
'''5.9.2''' Wann wird es geschehen, Freundinnen? Was erreicht ihr, indem ihr mich bedrängt? Über goldglänzende Punnai-Blüten, Bakula und frische Madhavi-Blüten streicht der duftende Südwind in Tiruvallavazh. Wann dürfen wir den Staub von den Füßen des dort stehenden Herrn auf unser Haupt legen?

<span id="DE-5.9.3"></span>
'''5.9.3''' Ihr mit blumengeschmücktem Haar! Ich, die Leidende, werde schwach. In Tiruvallavazh dröhnt der Gesang der guten Veden wie die Wellen des Meeres; überall steigt duftender Opferrauch hoch empor. Werden wir täglich die Füße des Herrn sehen, der beständig in dieser kühlen Stadt wohnt?

<span id="DE-5.9.4"></span>
'''5.9.4''' Freundinnen, was erreicht ihr, indem ihr mich täglich bedrängt? In Tiruvallavazh ragen hohe, grünbelaubte Arekapalmen, Jackfruchtbäume, Kokospalmen und Bananen bis über die geschmückten Dachgeschosse. Dort ruht unser Herr auf der giftigen Schlange: Seine herrliche Güte [hat mich so werden lassen; Satzschluss ergänzend erschlossen].

<span id="DE-5.9.5"></span>
'''5.9.5''' Meine lieben, guten Freundinnen! Der Opferrauch guter Brahmanen steigt dunkel auf und verhüllt den hohen Himmel über dem kühlen Tiruvallavazh. Wann werden meine Augen ihn sehen: den süßen Zuckerklumpen, die Frucht, den köstlichen Nektar, das Licht, das mir meine Schönheit nimmt?

<span id="DE-5.9.6"></span>
'''5.9.6''' Ihr Mädchen mit fruchtgleichen Lippen, wann werde ich Karmabeladene sie sehen? Zusammen mit den melodischen Stimmen der Bienen durchweht sanfter Wind die üppigen Haine von Tiruvallavazh mit ihren hochragenden Ästen. Wann sehe ich die blühenden Lotusfüße des Herrn in seiner edlen Zwergengestalt?

<span id="DE-5.9.7"></span>
'''5.9.7''' Ihr schönen, puppengleichen Mädchen, werden wir täglich seine Füße mit Blumen schmücken und ihn anbeten können? In den weiten, bewegten Teichen von Tiruvallavazh stehen große Lotusblüten und rote Wasserlilien wie die strahlenden Gesichter und Augen von Frauen. Sein Herr ist unser Beschützer, der diese Welt verschlang.

<span id="DE-5.9.8"></span>
'''5.9.8''' Ihr mit der schönen Stirn, werden wir Tag für Tag ohne Unterbrechung seine weiten Füße verehren können, die die Erde durchmaßen? Ringsum stehen süßes Zuckerrohr für die Presse und reifender roter Reis; blumenreiche Teiche liegen an den Feldern um das kühle Tiruvallavazh, wo der Herr beständig wohnt.

<span id="DE-5.9.9"></span>
'''5.9.9''' Werden wir seine uralte Gnade sehen und ihn mit gefalteten Händen verehren, sodass die abrutschenden Armreifen wieder fest sitzen? In den kühlen Hainen von Tiruvallavazh trinken gestreifte Bienen Honig und singen mit zarten Stimmen wie Flöte und Harfe. Dort wohnt der große Herr des wirbelnden Diskus.

<span id="DE-5.9.10"></span>
'''5.9.10''' Freundinnen, werden wir durch seine alte Gnade und unser gutes Verdienst Narayanas Namen aussprechen dürfen? In Tiruvallavazh, der heiligen Stadt seiner ursprünglichen Gnade, steht er, verehrt von Erde und Himmel. Tausend gnadenreiche Diener tragen dort das Gute; unser großer Herr ist voller wohltätiger Gnade.

<span id="DE-5.9.11"></span>
'''5.9.11''' Shatakopan aus dem geschützten südlichen Kurukur sprach mit Einsicht tausend Namenlieder auf die Füße unseres Herrn der tausend Namen. Wer diese zehn über Tiruvallavazh, die gesegnete südliche Stadt, rezitiert, wird unter den Geborenen hervorragen.

'''Hymnus 5.10'''

[[#RO-5.10.1|Umschrift]] · [[#TA-5.10.1|Tamil]]

<span id="DE-5.10.1"></span>
'''5.10.1''' Wie du geboren wurdest und aufwuchst, wie du im großen Bharata-Krieg den fünf Brüdern halfst und deine wunderbaren Künste offenbartest: All dies dringt in meinen Leib, lässt mein Leben immer wieder schmelzen und verzehrt es. Du erhabenes Himmelslicht, wann werde ich dich erreichen?

<span id="DE-5.10.2"></span>
'''5.10.2''' Als von der Hochzeit die Rede war, sprangst du auf die Stiere; du spaltetest dem trügerischen Pferdedämon das Maul und verbandest dich im Reigentanz mit den Frauen mit duftendem Haar. Deine Taten lassen sich nicht als dieses, jenes oder etwas dort festlegen; sie lassen mich vergehen. Ursprung der uralten Welt, wann werde ich zu dir gelangen?

<span id="DE-5.10.3"></span>
'''5.10.3''' Dein Mut als Kind, das an der Brust der blumenhaarigen Dämonin trank; deine kleine Heldentat, als ein einziger roter Fuß den Wagen zerschmetterte; und wie du, als die Mutter wegen der gegessenen Butter den Stock nahm, ganz still dastandest, die Lotusaugen voller Tränen: Dies alles kommt und lässt mein Herz schmelzen.

<span id="DE-5.10.4"></span>
'''5.10.4''' Wie du in täuschender Verkleidung in die Stadt gingst, dich unter die Asuras mischtest, ihre Herzen verwirrtest und ihnen mit deinen Mitteln das Leben nahmst; wie du offenbar machtest, dass auch der Herr mit dem Wasser im verfilzten Haar nicht von dir getrennt ist: Dies bohrt sich in mein Herz, lässt mein Leben schmelzen und verzehrt es.

<span id="DE-5.10.5"></span>
'''5.10.5''' Du aßest den Reis, den die Hirten dem König der Himmlischen bereitet hatten; du hobst den prächtigen großen Berg und schütztest vor dem Regen. Du erschufst die Erde, verschlangst sie, gabst sie wieder frei, durchmaßest sie, hobst sie empor und verbandest dich mit ihr. Bei jedem Gedanken an diese Wunder wird mein Herz wie Wachs vor dem Feuer.

<span id="DE-5.10.6"></span>
'''5.10.6''' Wie du stehst, sitzt und liegst, ist kaum zu erfassen. Deine Wunder sind vielfältige Gestalt und Gestaltlosigkeit. Immer wieder denke ich darüber nach: Wie kann ich dich denken? Sage mir Unglücklichem eines deutlich, helles Licht, das die Welt verschlang!

<span id="DE-5.10.7"></span>
'''5.10.7''' Du bist strahlendes Licht und Dunkel, Sein und Nichtsein; dann verbirgst du dich meinen Augen. Was tust du mit mir? In meinem grübelnden Herzen vergehe ich, mein dunkler Edelstein. Gewähre meinen Augen wenigstens eines Tages, deine heilige Gestalt fest und deutlich zu sehen!

<span id="DE-5.10.8"></span>
'''5.10.8''' Deine ruhende heilige Gestalt; Brahmas schöpferisches Wirken, als der Viergesichtige im Schoß des roten Lotus aus deinem Nabel thronte; deine unvergleichliche, alleinige Herrschaft: Sooft ich davon höre, zergeht mein Herz, und Tränen stürzen wie ein Wasserfall. Was soll ich, dein Diener, tun?

<span id="DE-5.10.9"></span>
'''5.10.9''' Wie du um drei Schritte Land batest und dann, aufrecht stehend, mit zwei Schritten das tiefe Meer, die Erde und den Himmel vollständig erfasstest: Sooft ich höre, wie dies erzählt wird, schmilzt mein Herz und ergießt sich ganz zu dir. Wann werde ich, von hartem Karma Gebundener, mit dir vereint sein?

<span id="DE-5.10.10"></span>
'''5.10.10''' Wie du das Wasser zusammen mit den anderen quirltest; wie du mit deiner Kunst die Götter den Nektar trinken ließest und den Untergang der Asuras bewirktest: Du dringst in mich, lässt mein Leben schmelzen und verzehrst es. Sage mir, wie ich dich suchen soll, Herr auf dem Lager der giftigen Schlange!

<span id="DE-5.10.11"></span>
'''5.10.11''' „Allein die Füße unseres Herrn auf dem Schlangenlager sind unsere Zuflucht“, dachte Maran Shatakopan aus Kurukur täglich mit ungeteilter Aufmerksamkeit. Unter den tausend Antati-Liedern, die er so wob, stehen diese zehn. Wer sie beherrscht, wird im weiten Vaikuntha Tag für Tag Freude erfahren.

<span id="DE-Teil-6"></span>
'''Großteil 6'''

[[#DE-Teil-6|Deutsch]] · [[#RO-Teil-6|Transliteration]] · [[#TA-Teil-6|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 6.1'''

[[#RO-6.1.1|Umschrift]] · [[#TA-6.1.1|Tamil]]

<span id="DE-6.1.1"></span>
'''6.1.1''' Ihr Scharen von Wasservögeln, die täglich an der blühenden Lagune Nahrung suchen! Seht meinen Herrn mit fruchtrotem Mund und dem Diskus in der Hand, der in Tiruvanvandur wohnt, wo hoher roter Reis auf den Feldern steht. Faltet die Hände und erzählt ihm von der Liebe dieser karmageplagten Frau!

<span id="DE-6.1.2"></span>
'''6.1.2''' Dunkler Reiher, der mit seinem geliebten, zarten Weibchen Nahrung sucht! Sieh unseren Herrn, der die ganze Welt verschlang, den Gebieter des kühlen Tiruvanvandur, wo der Klang vedischer Opfer ertönt. Verehre mit gefalteten Händen seine Füße und berichte ihm von mir, seiner Dienerin!

<span id="DE-6.1.3"></span>
'''6.1.3''' Ihr mannigfaltigen Vogelscharen, die überall zwischen den Feldern umherziehen! Seht den Herrn mit fruchtrotem Mund und dem kreisenden Diskus, der im überaus reichen Tiruvanvandur wohnt. Habt Erbarmen, verehrt ihn und berichtet von der Not seiner Dienerin!

<span id="DE-6.1.4"></span>
'''6.1.4''' Ihr zarten Schwäne, die gemeinsam spielen, versunken in ungetrübten Genuss! Seht im kühlen Tiruvanvandur, wo ununterbrochen die Veden erklingen, den meerfarbenen Herrn, Kannan, Neṭumal. Macht ihm klar: „Eine Frau vergeht; ihr Leib wird schwach und schmilzt dahin.“

<span id="DE-6.1.5"></span>
'''6.1.5''' Ihr zarten Schwäne, die Liebesstreit und Versöhnung verstehen und zusammen Nahrung suchen! In Tiruvanvandur liegen Muscheln auf festen Sandbänken. Seht unseren Herrn mit der Krone aus kühlem, blühendem Tulasi. Faltet die Hände und preist ihn auch für mich, seine Dienerin!

<span id="DE-6.1.6"></span>
'''6.1.6''' Ihr schönen Kuckucke auf den Punnai-Bäumen, ich lobpreise euch und bitte! Im Tiruvanvandur, wo Fische aus dem Schlamm springen, seht den Herrn der Himmlischen mit dem mächtigen Diskus in seiner schönen Hand. Bringt mir gnädig eine Antwort, damit meine Verwirrung irgendwie endet!

<span id="DE-6.1.7"></span>
'''6.1.7''' Glänzender Papagei, finde einen Weg hinein und bringe mir eine Nachricht! Tiruvanvandur liegt bei der rötlich leuchtenden See, umgeben von dichten blühenden Hainen. Erkenne ihn genau an seinen Zeichen: dunkle Gestalt, roter Mund, rote Augen, rote Hände und Füße, der glänzende Kampfdiskus und die Muschel!

<span id="DE-6.1.8"></span>
'''6.1.8''' Schöner kleiner Mainavogel, sieh ihn genau und bringe mir Nachricht! Im kühlen Tiruvanvandur stehen Serunti-, Njalal-, Bakula- und Punnai-Bäume. Der Herr hat große kühle Lotusaugen, eine hohe Krone und vier breite Schultern; seine heilige Gestalt gleicht einer mächtigen dunklen Regenwolke.

<span id="DE-6.1.9"></span>
'''6.1.9''' Ihr Schwäne, die ihr auf Blüten ruht, ich verehre eure Füße mit gefalteten Händen! Seht den schwer zugänglichen Wundertäter, Kannan, Neṭumal, im Tiruvanvandur, wo bei Tagesanbruch Muscheln ertönen. Nehmt ihn beiseite und erzählt ihm vom Zustand der Frau mit dem schweren, grausamen Karma!

<span id="DE-6.1.10"></span>
'''6.1.10''' Ihr duftberauschten Bienen, euch allein bitte ich! In Tiruvanvandur am nördlichen Ufer der klaren Pampa wohnt der stiergleiche Held, der die Mauern des im Kampf unbezwinglichen Rakshasa zu Asche machte und sich daran freute. Sagt ihm: „Auch sie lebt noch!“

<span id="DE-6.1.11"></span>
'''6.1.11''' Shatakopan aus Kurukur sang auf die Füße des mächtigen Diebes, der als Zwerg mit blitzender heiliger Schnur die weite Welt gewann. Wer diese zehn lieblichen Lieder über Tiruvanvandur aus seinen tausend melodischen Gesängen beherrscht, gleicht für die Frauen mit blitzschmaler Taille dem Liebesgott.

'''Hymnus 6.2'''

[[#RO-6.2.1|Umschrift]] · [[#TA-6.2.1|Tamil]]

<span id="DE-6.2.1"></span>
'''6.2.1''' [Eine Hirtin spricht zu Krishna:] Vor den Mädchen mit blitzschmaler Taille, die deine Gunst tragen, fürchte ich mich. Wunderbarer, der die Festung im königlichen Lanka verbrannte! Deine Streiche kenne ich; was willst du damit noch ausrichten? Gib mir meinen Ball und meine Spielnüsse zurück und geh, Vollkommener!

<span id="DE-6.2.2"></span>
'''6.2.2''' Geh, Vollkommener! Haben wir etwa darum asketische Verdienste erworben, dass deine beiden Lotusaugen und das Lächeln deines roten Mundes uns verwirren und zugrunde richten? Die pfauengleichen Mädchen, die deine Gunst tragen, sollen aufhorchen und aufstehen: Lass die Kühe weiterziehen, setz dich dort hin und blase die Flöte!

<span id="DE-6.2.3"></span>
'''6.2.3''' Geh und erzähle es denen, die deine Täuschungen nicht kennen, Vollkommener! Dein roter Mund, die dunkle Frucht, und deine Augen verhalten sich heute wunderlich. Welche von den Frauen mit breiten bambusgleichen Schultern wird diese besondere Gunst des großen Herrn empfangen, der das weite dunkle Meer quirlte?

<span id="DE-6.2.4"></span>
'''6.2.4''' Du verschlangst einst sieben Welten und lagst auf einem langen Banyanblatt. Selbst die Götter im hohen Himmel kennen deine Wunder nicht; wie könnten wir es? Du verstehst es, die Kühe so zu weiden, dass du immer dort bist, wo Mädchen mit großen speergleichen Augen spielen. Schilt uns nicht!

<span id="DE-6.2.5"></span>
'''6.2.5''' Schilt nicht, Vollkommener! Erde und Himmel kennen deine List. Du mit dem mächtigen Diskus, der uralten schirmenden Waffe, ich sage dir eines: Lass nicht die Mädchen mit honigsüßer, zarter Stimme, die deine Gunst tragen, betrübt dastehen, während du mit unserem plappernden Mainavogel und unserem Papagei spielst!

<span id="DE-6.2.6"></span>
'''6.2.6''' Mit uns zu scherzen, unsere Sandspielburgen zu nehmen und eigenmächtig zu handeln, ist kein würdiges Tun. Sind wir, die vertraut hier leben, etwa solchen großen Gunsterweisen gewachsen? Es gibt viele Schöne, die Königinnen aller drei Welten sein könnten. Betritt unseren Spielplatz nicht, Vollkommener; solches Tun ist auch deiner nicht würdig.

<span id="DE-6.2.7"></span>
'''6.2.7''' Uns die Puppe aus der Hand zu reißen, ist kein rechtes Tun. Makelloser, Hoher, der die meerumgürtete Welt verschlang: Auch bei dir bleibt Unrecht Unrecht. Du neckst uns mit harten Worten. Hören unsere Brüder davon, werden sie nicht nach Recht und Unrecht fragen; eines Tages gibt es Streit mit Stöcken!

<span id="DE-6.2.8"></span>
'''6.2.8''' Du verbindest alles und alle, unterscheidest sie ohne Irrtum und bleibst doch ungeschieden: Gestalt der Erkenntnis, Flut strahlenden Lichts, grenzenlos berühmt! Unsere Freundinnen luden uns ein: „Kommt spielen!“ Darum kamen wir. Wenn du uns nun bedrängst und einkreist, was werden die Missgünstigen dazu sagen?

<span id="DE-6.2.9"></span>
'''6.2.9''' Damit unsere Herzen vor Freude schmelzen und ins weite Netz deiner großen Lotusblicke geraten, hast du uns bezwungen. Mit deinen heiligen Füßen handeltest du rücksichtslos [gegen unsere Spielbauten]. Als du unsere kleinen Häuser und den kleinen Reis sahst, den wir kochten, standest du doch lächelnd da, dein Gesicht voller Licht!

<span id="DE-6.2.10"></span>
'''6.2.10''' Du mit der aufragenden, leuchtenden Krone, mit der langen Siegesaxt, die einundzwanzigmal die Könige wie Unkraut ausrottete! Du erschufst einst die weite Welt. Heute erschienest du als dunkler Juwelenglanz, damit dieses Hirtengeschlecht Rettung und Befreiung finde. Doch wir Hirtinnen leiden durch dich immer nur Bedrängnis!

<span id="DE-6.2.11"></span>
'''6.2.11''' Unser Vater, der Tänzer, weinte damals unter dem Zorn seiner Hirtenmutter, als es um die Butter ging. Ihn pries Shatakopan aus Kurukur in tausend tamilischen Liedern. Wer diese zehn davon mit eigener Zunge melodisch rezitiert, wird keinen Mangel leiden.

'''Hymnus 6.3'''

[[#RO-6.3.1|Umschrift]] · [[#TA-6.3.1|Tamil]]

<span id="DE-6.3.1"></span>
'''6.3.1''' Er ist Armut und Reichtum, Hölle und Himmel, siegreiche Feindschaft und Freundschaft, Gift und Nektar. Der große Herr breitet sich in vielerlei Weise aus und gebietet über mich. Ich sah ihn in Tiruviṇṇagar unter den reich gesegneten Bewohnern.

<span id="DE-6.3.2"></span>
'''6.3.2''' Er ist erfahrene Freude und Leid, Verwirrung und Klarheit, Strafe und Milde, Glut und Schatten. Schwer zu erkennen ist der große Herr, der mich beherrscht. Seine schöne Stadt ist Tiruviṇṇagar, umgeben von Wasser mit klaren Wellen.

<span id="DE-6.3.3"></span>
'''6.3.3''' Er ist Städte und Länder, Erkenntnis und Unwissenheit, unvergleichlich umstrahlendes Licht und Dunkel, Erde und Himmel. Der Herr wohnt in Tiruviṇṇagar zwischen hohen Palästen. Für niemanden gibt es heiliges Verdienst außerhalb seines strahlenden Ruhmes.

<span id="DE-6.3.4"></span>
'''6.3.4''' Er ist Verdienst und Schuld, Vereinigung und Trennung, Erinnerung und Vergessen, Sein und Nichtsein – und ist all dies nicht. Der Herr wohnt in Tiruviṇṇagar zwischen festen Palästen. Erkennt Kannans süße Gnade! Könnte sie Täuschung sein?

<span id="DE-6.3.5"></span>
'''6.3.5''' Er ist List und Aufrichtigkeit, Schwarz und Weiß, Wahrheit und Lüge, Jugend und Alter, Neues und Altes. Seht: Die drei Welten mit ihren großen Göttern stehen unter dem Schutz des Herrn, der im fest ummauerten Tiruviṇṇagar wohnt.

<span id="DE-6.3.6"></span>
'''6.3.6''' Er ist die drei Welten und ist sie nicht; er ist Wohlgefallen und Zorn, die lotusbewohnende Göttin und ihre ältere Schwester [Glück und Unglück], Lob und Tadel. Der Herr von Tiruviṇṇagar, den die Götter gern verehren, ist das höchste Licht, das im Herzen meiner schuldhaften Person wohnt.

<span id="DE-6.3.7"></span>
'''6.3.7''' Er nimmt einen Leib höchsten Lichtes und einen von Schmutz bedeckten Leib an, verbirgt sich, erscheint, steht da und wirkt seine Spiele. Der Herr wohnt in Tiruviṇṇagar, wo die Himmlischen mit gesenktem Haupt ihn verehren. Außer seinen segenspendenden Füßen gibt es für niemanden eine feste Zuflucht.

<span id="DE-6.3.8"></span>
'''6.3.8''' Den Göttern ist er feste Zuflucht, den Asuras der grausame Tod. Er stellt die Welt unter den Schatten seiner Füße und lässt sie auch außerhalb. Der Herr von Tiruviṇṇagar, Zuflucht der südlichen Gegend, ist meine Zuflucht, mein Kannan, mein Vater, dem ich gehöre.

<span id="DE-6.3.9"></span>
'''6.3.9''' Er ist mein Vater, mein Helfer, mein Freund und die Mutter, die mich gebar. Er ist mein goldener Herr, mein Juwel, meine Perle und mein unvergleichlicher Vater. Der Vater im goldummauerten, blitzenden Tiruviṇṇagar hat keinen Ebenbürtigen. Er gab mir den Schatten seiner Füße.

<span id="DE-6.3.10"></span>
'''6.3.10''' Er ist Schatten und Sonne, Kleinheit und Größe, Kürze und Länge, das Bewegte und das Unbewegte und alles andere – und ist all dies nicht. Der Herr wohnt beständig in Tiruviṇṇagar, wo Bienen mit zarten Stimmen leben. Erkennt: Außer seinen Füßen haben wir keine andere Hilfe!

<span id="DE-6.3.11"></span>
'''6.3.11''' Als riefe er: „Seht, Menschen der Welt!“, erhoben sich vor aller Augen seine beiden Füße. Über ihn sprach Shatakopan aus Kurukur tausend verbindliche Lieder. Wer daraus diese zehn über Tiruviṇṇagar beherrscht, wird ohne Abweg den Himmlischen für immer ein Lehrer sein.

'''Hymnus 6.4'''

[[#RO-6.4.1|Umschrift]] · [[#TA-6.4.1|Tamil]]

<span id="DE-6.4.1"></span>
'''6.4.1''' Er verband sich mit den Hirtinnen im Reigentanz, hob einen Berg und bezwang die Schlange im wasserreichen Teich. Dies und viele weitere wunderbare Taten des Herrn auf dem Schlangenlager rufe ich aus; weder bei Nacht noch am hellen Tag lasse ich davon. Welcher Mangel könnte mir bleiben?

<span id="DE-6.4.2"></span>
'''6.4.2''' Er spielte süße Melodien auf der Flöte, weidete die Herden und umarmte Pinnai mit den fischgleichen Augen und dem duftenden Blumenhaar. An diese und viele weitere Taten des Herrn in wunderbarer Gestalt denke ich, mein Herz schmilzt, und die Zeit vergeht in Liebe. Welche Welt könnte dem für mich gleichkommen?

<span id="DE-6.4.3"></span>
'''6.4.3''' Er erschlug die unübertrefflichen Ringer, weidete die Herden und tötete den riesigen, berggleichen Elefanten mit langem Rüssel. Über diese und andere Taten des ruhmvoll strahlenden Herrn sinne und klage ich. Mir wurde gewährt, sie täglich immer neu zu genießen. Was könnte mir jetzt noch wehtun?

<span id="DE-6.4.4"></span>
'''6.4.4''' Er jammerte, als die Hirtin ihn schmerzhaft an den Mörser band; er trank die Milch der trügerischen Frau bis zu ihrem Tod und zertrat den fahrenden Wagen. Wenn ich an diese Taten des Herrn in göttlicher Schönheit denke, schmilzt mein Herz. Solche beglückenden Zeiten habe ich gewonnen: Was könnte ich noch wünschen?

<span id="DE-6.4.5"></span>
'''6.4.5''' Auf das Flehen der Götter hin kam er zur Geburt. In tiefer Nacht verließ er seine weinende Mutter und trat in ein Hirtengeschlecht ein; unbemerkt wuchs er auf und plante Kamsas Tod. Dies darf ich hier laut verkünden. Welche Feindschaft könnte mich noch treffen?

<span id="DE-6.4.6"></span>
'''6.4.6''' Er spaltete den feindlichen Vogel, bezwang die buckligen Stiere und brach den Kuruntu-Baum im hohen Hain. Diese und viele andere Wunder meines Vaters, der die weite Erde ausmaß, darf ich Tag und Nacht preisen. Welche Herzensangst könnte mir bleiben?

<span id="DE-6.4.7"></span>
'''6.4.7''' Aus innerem Erbarmen wird er selbst im unreinen Menschengeschlecht geboren. Er nimmt die jeweils gewünschte Gestalt an und führt seinen Zorn zum Ziel. Mein Vater trägt frischen Tulasi auf dem Haupt und Kränze auf der Brust. Ich habe ein Herz, das allein seiner Wunder gedenkt: Wer auf der weiten Erde ist mir jetzt gleich?

<span id="DE-6.4.8"></span>
'''6.4.8''' Er führte gewaltige Schlachten, über die weite Erde und Himmel staunten, und hieb Banas tausend Arme ab. Diese und viele weitere Wunder meines Vaters, der als junger Brahmanenschüler die Erde gewann, schaut mein Herz. Welche Verwirrung könnte mir noch bleiben?

<span id="DE-6.4.9"></span>
'''6.4.9''' Er lenkte den Wagen, bis sieben Meere, sieben Berge und sieben Welten erbebten, und fuhr über sie hinaus an das Ende. Dieses und viele weitere Wunder gehören dem dunkelglänzenden Herrn mit dem Diskus rechts und der Muschel links. Meine Zunge ruft ihn unablässig [wörtlich: bedrängt ihn]. Habe ich auf dieser Erde einen Ebenbürtigen?

<span id="DE-6.4.10"></span>
'''6.4.10''' Damit die große Last der Erde schwinde, führte er den gewaltigen Bharata-Krieg, wirkte seine Wunder, zerschlug die Heere und ging schließlich in seine eigene himmlische Wohnstatt ein. Ich durfte mich den Füßen dieses Lichtes nähern und sie verehren. Wer sonst könnte noch mein Herr sein?

<span id="DE-6.4.11"></span>
'''6.4.11''' Er ist Herr aller sieben Welten; er ließ sie in seinen Mund eingehen und gab sie wieder frei. Er ist sie und ist sie nicht. Auf die beiden Füße Keshavas sang Shatakopan aus Kurukur tausend reine Lieder. Durch diese zehn daraus werden die Menschen zu unerschütterlichen Verehrern.

'''Hymnus 6.5'''

[[#RO-6.5.1|Umschrift]] · [[#TA-6.5.1|Tamil]]

<span id="DE-6.5.1"></span>
'''6.5.1''' [Eine Vertraute spricht:] Mütter, gebt eure Hoffnung auf sie auf! Sie verehrt Tholaivillimangalam mit seinen hohen, makellosen Juwelenpalästen. „Die weiße glänzende Muschel, der Diskus, die großen Lotusaugen!“, ruft sie und schluchzt immer wieder; ihre leuchtenden Wasserlilienaugen füllen sich mit Tränen.

<span id="DE-6.5.2"></span>
'''6.5.2''' Ihr brachtet die Frau mit der weichen, nektargleichen Stimme nach Tholaivillimangalam, wo Festeslärm dröhnt. So habt ihr sie von euch entfernt, als hättet ihr keine Hoffnung mehr auf sie. Wie berauscht steht sie da, flüstert nur „Herr der Götter!“, die Augen voller Tränen, und zergeht erschüttert und schwach.

<span id="DE-6.5.3"></span>
'''6.5.3''' Ihr führtet die Frau mit der vielgerühmten süßen Rede nach Tholaivillimangalam mit grünen Uferhainen und kühlen Feldern. So habt ihr sie von euch entfernt, als hättet ihr sie aufgegeben. Nur noch davon redet sie: wie er sich im wogenden Meer niederließ, die Welt mit Schritten ausmaß und die Herden weidete. Ihre großen Augen stehen voller Tränen.

<span id="DE-6.5.4"></span>
'''6.5.4''' Seit sie Tholaivillimangalam gesehen hat, wo beständige Kenner der vier Veden leben, kennt sie keine Zurückhaltung mehr; seht, Mütter, wie sie aufgeblüht ist! Alles, was sie lernt, ist: „Herr Kannan, dunkel wie das Meer!“ Ohne Schwäche freut sie sich immer wieder, innerlich beglückt und weich vor Liebe.

<span id="DE-6.5.5"></span>
'''6.5.5''' Ihr brachtet das zarte Mädchen mit dem strahlenden, schmelzenden Gesicht nach Tholaivillimangalam und zeigtet ihr den schmuckstrahlenden Herrn mit roten Lotusaugen. Seit jenem Tag strömen ihre Tränen wie Regen; ihre Gedanken versinken in ihm. Mütter, sie blickt einzig in jene Richtung und betet an!

<span id="DE-6.5.6"></span>
'''6.5.6''' Am Nordufer der kühlen Porunal liegt das reiche Tholaivillimangalam. Wohin man schaut, wachsen Zuckerrohr und roter Reis, und rote Lotusblumen blühen. Sie blickt nur in diese Richtung, in keine andere. Mütter, Tag für Tag spricht ihr Mund ausschließlich den Namen des Juwelenfarbenen!

<span id="DE-6.5.7"></span>
'''6.5.7''' Mütter, dieses kleine Reh, dieser prächtige Pfau hat sich unserem Griff entwunden. Auf kein Wort hört sie mehr außer „Tholaivillimangalam“. Ist dies die Wirkung früher geübter Askese oder der Zauber des Wolkenfarbenen? Genau seine Kennzeichen und heiligen Namen trägt sie auf den Lippen.

<span id="DE-6.5.8"></span>
'''6.5.8''' Im reichen Tholaivillimangalam am Nordufer der Porunal gedeihen rechte Vedenrezitation, Opfer und glückverheißende Frauen. Seit dem Tag, da die Großäugige mit den dunklen Augen dort die Hände zum Gebet faltete, sitzt sie immer wieder da, ruft „Aravindalochana, Lotusäugiger!“ und vergeht in sehnsüchtiger Klage.

<span id="DE-6.5.9"></span>
'''6.5.9''' Täglich klagt sie, wiederholt unablässig ihre Worte und weint so sehr, dass selbst Bäume Mitleid empfänden. „Du Juwelenfarbener!“, ruft sie. Seit sie den heiligen Ortsnamen gelernt hat, faltet sie die Hände und verehrt Tholaivillimangalam, die Wohnstatt dessen, der dem Pferdedämon das Maul aufriss.

<span id="DE-6.5.10"></span>
'''6.5.10''' Ist Pinnai hier geboren worden, die große Erdgöttin oder Shri? Was für ein Wunder ist dieses Mädchen! Sie steht und ruft nur „Neṭumal!“ Mit dem Haupt verneigt sie sich vor Tholaivillimangalam, wo er von sich aus gekommen ist, steht, sitzt und wohnt. Ihr einziger Gedanke ist, den heiligen Namen dieser Stadt zu hören.

<span id="DE-6.5.11"></span>
'''6.5.11''' Mit Gedanken, Worten und Taten nahm Shatakopan aus dem reichen Kurukur allein den Herrn der Götter als Vater und Mutter zur Zuflucht. Wer diese zehn edlen tamilischen Lieder über Tholaivillimangalam aus seinen ursprünglichen tausend beherrscht, wird Tirumal dienen.

'''Hymnus 6.6'''

[[#RO-6.6.1|Umschrift]] · [[#TA-6.6.1|Tamil]]

<span id="DE-6.6.1"></span>
'''6.6.1''' [Die Mutter spricht:] An Mal, den Bräutigam, der die Welt durchmaß, an den einer dunkelblauen Wolke Gleichenden, den Herrn mit schönen roten Lotusaugen, verlor meine Tochter mit duftendem, pollenreichem Blumenhaar ihre Muschelarmreifen.

<span id="DE-6.6.2"></span>
'''6.6.2''' An den Herrn, dessen Hände Muschel, Bogen, Schwert, Keule und Diskus tragen, mit roten fruchtgleichen Lippen und roten Lotusaugen, mit kühlem, schönem, honigblühendem Tulasi auf dem Haupt, verlor mein Mädchen die dunkle Frische ihrer Haut.

<span id="DE-6.6.3"></span>
'''6.6.3''' An den Dunkelfarbigen, an den kleinen Dieb, dessen machtvoller Mund die weite Welt verschlang, an den Herrn mit dem wirbelnden Diskus verlor meine Tochter mit dem üppigen langen Haar ihre stolze Würde.

<span id="DE-6.6.4"></span>
'''6.6.4''' An den Schöpfer des erhabenen viergesichtigen Brahma, an den Bräutigam, der die reiche Welt durchmaß, an den Vollkommenen, der als Bote zu den Landesherren ging, verlor meine Tochter mit den schönen Hüften ihre Zurückhaltung.

<span id="DE-6.6.5"></span>
'''6.6.5''' An den Höchsten, der die edlen Veden hervorbrachte, an Varaha, der die Erde emporhob, an unseren göttlichen Herrn auf dem Lager im klaren Wasser verlor meine schön geschmückte Tochter ihre keusche Selbstbeherrschung.

<span id="DE-6.6.6"></span>
'''6.6.6''' An ihn mit den vielen herrlichen Schultern wie ein Hain von Wunschbäumen, mit der kühlen Blumenkrone wie ein goldstrahlender Berg und den vielen Händen wie frisch erblühte Lotusse verlor meine rankengleiche Tochter mit bogenförmigen Brauen ihren Leib [seine Kraft und Fülle].

<span id="DE-6.6.7"></span>
'''6.6.7''' An den Herrn, der seinen Leib mit vielen kostbaren Schmuckstücken ziert, auf der Schlange mit der ausgebreiteten Haube ruht und als Kannan rote Hände und Füße hat, verlor mein Mädchen ihre eigene zarte Anmut.

<span id="DE-6.6.8"></span>
'''6.6.8''' An den Einzigartigen, der den Kuruntu-Baum brach und fällte, an den Bräutigam, der den trügerischen Wagen zertrat, an den Herrn, der Milch trank, bis die Dämonin tot dalag, verlor meine Tochter mit duftendem Haar ihre Würde.

<span id="DE-6.6.9"></span>
'''6.6.9''' An unseren wunderbaren Zwerg von erhabener Schönheit, an die rot leuchtende Gestalt wie ein hoher strahlender Berg, an unseren vollkommenen Kakutstha [Rama] von großartiger Erscheinung verlor meine Tochter mit den geschmückten zarten Brüsten ihre Schönheit.

<span id="DE-6.6.10"></span>
'''6.6.10''' An den Herrn mit prächtiger hoher Krone und kühlem, blühendem Tulasi, den Wunderbaren mit Schultern, die Ringer bezwingen, der in vielen beständigen Gestalten dasteht, verlor mein tugendhaftes Mädchen ihre Selbstbeherrschung.

<span id="DE-6.6.11"></span>
'''6.6.11''' Über den Bewohner des guten Venkata mit seinen dichtschönen Hainen sprach Shatakopan aus dem dichtschönen südlichen Kurukur tausend kunstvoll schöne Lieder. Wer diese zehn daraus beherrscht, wird die herrlichen Freuden der Himmlischen genießen.

'''Hymnus 6.7'''

[[#RO-6.7.1|Umschrift]] · [[#TA-6.7.1|Tamil]]

<span id="DE-6.7.1"></span>
'''6.7.1''' „Der Reis, den ich esse, das Wasser, das ich trinke, das Betelblatt, das ich kaue – alles ist Kannan, unser großer Herr“, sagt sie, die Augen voller Tränen. Sie fragt nach seinem Ort auf Erden, reich an seinem herrlichen Segen. Gewiss: Der Ort, den mein junges Reh betreten wird, ist Tirukkolur.

<span id="DE-6.7.2"></span>
'''6.7.2''' Sie bringt Stadt, Land und Welt dazu, wie sie selbst nur seine Namen und Kränze zu besingen; die hohe Grenze ihrer Zurückhaltung hat sie überschritten. Wird sie nach Tirukkolur mit seinen reichen, fruchtbaren Feldern gehen? Sagt es mir, Mainavögel meiner rankengleichen Tochter, mir Unglücklicher!

<span id="DE-6.7.3"></span>
'''6.7.3''' Mainavögel, grüne Papageien, Ball, Spieltöpfchen und kleine Blumenkörbe: Bei allem ruft mein puppengleiches Mädchen nur Tirumals heilige Namen und steht auf. Nun ist sie nach Tirukkolur mit seinen kühlen Feldern gegangen. Was wird sie dort tun, mit bebenden roten Lippen und regenfeuchten Augen?

<span id="DE-6.7.4"></span>
'''6.7.4''' Werden die schwatzhaften Frauen und die Nachbarschaft sagen: „Sie hat alle Grenzen überschritten“, oder: „Sie besitzt große Tugend“? Ach! Mein junges Reh hat beschlossen, mit schwankender schmaler Taille nach dem reichen Tirukkolur zu gehen, wo er liegt.

<span id="DE-6.7.5"></span>
'''6.7.5''' Meine kleine Göttin sehnt sich, wird immer schwächer und will nicht mehr spielen. Nun ist sie nach Tirukkolur zu ihrem Tirumal gegangen. Wenn sie die blühenden Haine, Teiche und seinen Tempel sieht: Wie wird sie sich heute freuen, innerlich bis in die Seele erfrischt!

<span id="DE-6.7.6"></span>
'''6.7.6''' Mein junges Reh ist heute fortgegangen, ohne bei mir zu bleiben. Nun wird sie Tirukkolur erreichen, das einem Stirnzeichen der südlichen Himmelsrichtung gleicht. Sie wird die heiligen Augen und den roten Mund ihres Tirumal sehen und immer wieder in Sehnsucht vergehen, die großen Augen voller Tränen.

<span id="DE-6.7.7"></span>
'''6.7.7''' Mit tränennassen Augen und liebesverwirrtem Herzen ruft sie bei Nacht und am hellen Tag „Neṭumal!“ Nun ist sie aufgebrochen. Wie wird die Schwache, Schritt um Schritt schwankend, das reiche Tirukkolur erreichen, wo er liegt?

<span id="DE-6.7.8"></span>
'''6.7.8''' Wird sie eine Hand auf ihre erschöpfte schmale Taille legen und unter Schmerzen weitergehen, das Herz zerschmolzen, die Augen übervoll von Tränen? Unsere Schöne hat uns mit schmelzendem Herzen verlassen, um Tirukkolur zu erreichen, den Ort des Gemahls der zarten, leuchtenden Lotusgöttin.

<span id="DE-6.7.9"></span>
'''6.7.9''' Sah sie etwas Gutes, sagte sie voller Zärtlichkeit: „Das ist für meinen Kannan.“ Nun hat sie all das liegengelassen und ist gegangen. Während im Viertel Vorwürfe und Gerede laut werden, ging die schön Geschmückte nach Tirukkolur. An uns dachte sie dabei nicht.

<span id="DE-6.7.10"></span>
'''6.7.10''' Ich kann es nicht begreifen, ihr Götter! Mein junges Reh mit den großen Augen ist aufgebrochen und wird den Lotusäugigen, dem alle Welten gehören, nicht einmal für einen Augenblick verlassen. An den großen Tadel, der ihr Haus trifft, denkt sie nicht. Sie hat sich auf den Weg zu seinem Tirukkolur gemacht.

<span id="DE-6.7.11"></span>
'''6.7.11''' Madhusudana, den sicher verwahrten großen Schatz, rief Shatakopan aus Kurukur mit seinen büschelblühenden Hainen laut an. Wer diese zehn aus seinen tausend Liedern mit dem Herzen bei Tirukkolur, wo jener wohnt, rezitiert, wird über die strahlende goldene Welt herrschen.

'''Hymnus 6.8'''

[[#RO-6.8.1|Umschrift]] · [[#TA-6.8.1|Tamil]]

<span id="DE-6.8.1"></span>
'''6.8.1''' Möchtet ihr die goldene Himmelswelt regieren oder die ganze Erde? Ihr überaus guten Vogelscharen, ich karmageplagte Frau bitte euch: Erzählt dem wolkenfarbenen Kannan, der einst alle Welten schuf, dem Herrn, der mir meine Schönheit nahm, von meinem Zustand!

<span id="DE-6.8.2"></span>
'''6.8.2''' Ihr Papageien, möchtet ihr täglich auf meiner Hand sitzen und vor den Frauen mit langen, dunkel umrandeten Augen süßen Butterreis und Milch genießen? Seht meinen Herrn mit fruchtrotem Mund und dem Diskus in der Hand, erzählt ihm von meiner leibhaftigen Liebe und eilt zurück!

<span id="DE-6.8.3"></span>
'''6.8.3''' Ihr versammelten Bienen, kommt schnell und summt über den leuchtenden großen Blumen in meinem Haar! Tut es mit euren Mündern voller reinen Honigs aus dem kühlen Tulasi, den der Herr trägt. Für die fünf Herrscher des Kuru-Landes zerschlug er die gewaltigen rollenden Wagenheere zu Staub.

<span id="DE-6.8.4"></span>
'''6.8.4''' Ihr Hummeln, wenn ihr mit honiggefüllten Mündern zum Nektar meiner Jasminblüten kommt, seht zuvor den König der Himmlischen mit der kühlen Tulasi-Krone, aus der reichlich Honig fließt. Er täuschte mich Unglückliche und ging fort. Sagt ihm in unserem Namen: „Ist dies angemessen?“ Das ist eure Aufgabe!

<span id="DE-6.8.5"></span>
'''6.8.5''' Kommt, Papageien, die ich aufzog; ich will euch etwas sagen! Sucht, wo immer er ist, die rotäugige dunkle Wolke, den üppigen Wunschbaum mit rotem Mund. Er kam auf dem Vogel mit dem grimmigen Blick und raubte mein Herz. Fragt ihn: „Ist dies angemessen?“

<span id="DE-6.8.6"></span>
'''6.8.6''' Mein Herr mit blitzender heiliger Schnur auf der Brust, mein dunkler Gebieter, mein Kannan: Er wird uns gewiss den kühlen Tulasi seiner beständigen weiten Füße geben. Kleine Mainavögel, die ich Unglückliche aufzog, geht und sprecht die Worte, die ich euch mit „Lernt sie!“ beigebracht habe!

<span id="DE-6.8.7"></span>
'''6.8.7''' Er hat die Farbe der Puvai-Blüte und Lotusaugen; als alles und alle steht der Wunderbare da, mein Herr des Diskus. Ihr schönen Vögel, könnt ihr Madhusudana, der das mächtige Pferdemaul aufriss, meine Botschaft bringen und die leidvolle Sehnsucht dieser karmageplagten Frau lindern?

<span id="DE-6.8.8"></span>
'''6.8.8''' Wie viele Weltalter soll ich Unglückliche noch in solcher Sehnsucht vergehen? Weißer Reiher mit makellosen Federn, hab Erbarmen! Sieh eines Tages den König der Himmlischen mit der reinen blauleuchtenden Krone und sage: „Außer Euch, dem Tadellosen, richtet sie ihren Blick auf niemanden mehr.“

<span id="DE-6.8.9"></span>
'''6.8.9''' Ich karmageplagte Frau habe keine andere Hilfe. Ihr Wasservögel, die auf den Wellen umherziehen und Nahrung suchen! Seht Kannan, den König der Himmlischen, einer dichten großen Regenwolke gleich. Bringt gnädig Nachricht von ihm; kommt täglich, bleibt bei mir und erzählt sie!

<span id="DE-6.8.10"></span>
'''6.8.10''' Ihr Schwäne, die mit euren juwelenschönen Männchen ungetrennt auf Blüten ruhen! Sagt meinem Herrn mit Shri auf der Brust vertraulich eines: „Seht, so steht es um sie!“ Macht ihm meinen Zustand klar und berichtet mir seine Antwort.

<span id="DE-6.8.11"></span>
'''6.8.11''' Shatakopan aus Kurukur, umgeben von duftenden Blumenhainen, erwog seine Worte und sang tausend anschauliche Lieder auf die Füße Madhusudanas. Wer diese zehn daraus beherrscht, wird wie feiner Sand an einer Quelle zerfließen und ganz zu Wasser schmelzen.

'''Hymnus 6.9'''

[[#RO-6.9.1|Umschrift]] · [[#TA-6.9.1|Tamil]]

<span id="DE-6.9.1"></span>
'''6.9.1''' Du bist Wasser, Erde, Feuer, Wind und weiter Himmel, die beiden prächtigen Himmelslichter, Shiva und Brahma. Komm eines Tages zu mir Unglücklichem, den scharfen Diskus und die weiße Muschel tragend, damit Erde und Himmel sich freuen!

<span id="DE-6.9.2"></span>
'''6.9.2''' Wunderbarer Herr, der als Zwerg seine Macht zeigte und Erde und Himmel gewann, zur Freude beider! Komm mir nahe und gehe eines Tages durch diese Welt, damit ich dich aus der Nähe sehe, mich freue und vor Freude tanze!

<span id="DE-6.9.3"></span>
'''6.9.3''' Du gehst, stehst, liegst und sitzt in der Welt, um die Lebewesen durch viele Tage und jedes Weltalter hindurch zu schützen. Soll ich, dein Diener, noch lange erschlaffen, ohne mit dir und der schönen großen Göttin Shri zusammenzukommen?

<span id="DE-6.9.4"></span>
'''6.9.4''' Du setztest deinen heiligen Fuß ein, damit der Wagen-Asura gebrochen, auseinandergerissen und getötet würde, großer Herr! Komm eines Tages sichtbar am Himmel, umgeben vom erhabenen Brahma, Shiva, Indra und den Himmlischen, damit ich dich sehen kann!

<span id="DE-6.9.5"></span>
'''6.9.5''' Du sitzt im Himmel, stehst auf dem Berg, ruhst am Meer und wandelst auf der Erde; in allem wohnst du verborgen. Du bist jenseits der unzähligen äußeren Weltsphären. Willst du auch im Innersten meines Lebens spielen und dich verstecken, ohne mir deine Gestalt zu zeigen?

<span id="DE-6.9.6"></span>
'''6.9.6''' Mit einem weit ausgreifenden Schritt brachtest du die ganze meerumgürtete Erde unter deinen Fuß; mit dem anderen umspanntest du alle Welten. Wunderbarer, wie lange soll ich mich danach quälen, dich zu sehen, und in dieser Welt umhergehen wie Wachs am Feuer?

<span id="DE-6.9.7"></span>
'''6.9.7''' Du bist der Lauf des Karmas, der die Welt bewegt, bist die Welt und ihr einziges Leben. Du Gestaltloser, der als die zehn Richtungen in grenzenlosem Glanz über die äußeren Weltsphären hinausreicht! Erbarme dich meiner, dem die grenzenlos leuchtende Erkenntnis fehlt!

<span id="DE-6.9.8"></span>
'''6.9.8''' Erbarme dich meiner Unwissenheit, du Leben der Wissenden, berauschend strahlende Gestalt, mein Neṭumal! Willst du mich durch deine List draußen lassen und noch weiter zugrunde richten, während das Leben deines Dieners, der nichts anderes kennt, verwirrt ist?

<span id="DE-6.9.9"></span>
'''6.9.9''' Willst du mir Schuldhaftem viele geringe Freuden zeigen, mit denen die fünf Sinne mich bedrängen und meine Seele verwirren? Rückt die Zeit noch immer nicht näher, da du mich zu den großen Lotusfüßen rufst, mit denen du die Welt ausschreitend gewannst?

<span id="DE-6.9.10"></span>
'''6.9.10''' Und wären mir durch unzählige Weltalter grenzenlose Freuden beschieden, ohne Verkürzung, Verlängerung oder Ende, ohne Abnahme oder Zunahme: Könnten sie, recht betrachtet, auch nur einem kurzen Augenblick gleichen, in dem ich unwiderruflich allein dir gehöre, Wunderbarer? Ach, gewiss nicht!

<span id="DE-6.9.11"></span>
'''6.9.11''' Shatakopan ist Diener der Diener der Diener, die Tirumal gehören, der sich weder prüfen noch denken noch ermessen lässt. Diese zehn aus den tausend Liedern, die er verständlich aussprach, machen die Menschen zu zugehörigen Dienern dessen, der die Welt verschlang.

'''Hymnus 6.10'''

[[#RO-6.10.1|Umschrift]] · [[#TA-6.10.1|Tamil]]

<span id="DE-6.10.1"></span>
'''6.10.1''' Du mit dem großen Mund, der die Welt verschlang, Herr von unerschöpflichem Ruhm, Gestalt aus allseits leuchtendem Licht! Hoher, kostbares Leben deines Dieners, unser Herr auf Tiruvenkatam, dem Stirnzeichen der Welt! Ich bin seit alters dein Diener in meiner ganzen Linie. Sage mir, wie ich deine Füße erreichen kann!

<span id="DE-6.10.2"></span>
'''6.10.2''' Dein heiliger Diskus brennt zornig, bis die Geschlechter der grausamen, mächtigen Asuras zerstückelt, zu Asche und Erde geworden sind. Mächtiger, göttlicher König! Du wohnst auf Tiruvenkatam, wo Lotusblumen in schlammreichen Quellteichen wie rotes Feuer blühen. Gewähre mir in meiner unstillbaren Liebe, deine Füße zu erreichen!

<span id="DE-6.10.3"></span>
'''6.10.3''' Schönwolkenfarbener, dessen Farbe betört, wunderbarer Herr! Du trittst in meine Gedanken und schmeckst süß wie Nektar, Gebieter der Unsterblichen. Auf Tiruvenkatam wirbeln klare Wasserfälle Edelsteine, Gold und Perlen. Herr, erbarme dich, damit dein Diener zu deinen Füßen gelange!

<span id="DE-6.10.4"></span>
'''6.10.4''' Ohne Erbarmen quälten die Asuras die Welt; du ließest feurige Pfeile auf ihr Leben regnen, Herr des Bogens, Gemahl der großen Göttin Shri! Du wohnst auf Tiruvenkatam, geliebt von Göttern, Asuras und Scharen von Weisen. Füge es, dass ich mit meinem schweren Karma deine blumengeschmückten Füße erreiche!

<span id="DE-6.10.5"></span>
'''6.10.5''' Einziger Held des Bogens, der damals sieben zusammenstehende Bäume mit einem Pfeil durchbohrte! Ursprung, der zwischen den beiden beieinanderstehenden Bäumen hindurchging! Auf Tiruvenkatam sammeln sich Elefanten wie dichte Wolken. Herr des starken Sharnga-Bogens, wann werde ich, dein Diener, deine Füße erreichen?

<span id="DE-6.10.6"></span>
'''6.10.6''' „Wann werden wir die beiden Lotusfüße sehen, die die Erde durchmaßen?“, rufen die Himmlischen Tag für Tag. In Scharen preisen sie dich, verneigen sich und verehren dich mit Leib, Zunge und Geist auf Tiruvenkatam. Wann werde ich wirklich zu dir gelangen und an deinen Füßen wohnen?

<span id="DE-6.10.7"></span>
'''6.10.7''' Nektar, den ich, dein Diener, innig begehre, Herr der Himmlischen! Du trägst den kämpfenden Vogel als Banner, großer Herr mit schönem, fruchtgleichem Mund. Heilmittel gegen dicht verstricktes Karma, unser Herr auf Tiruvenkatam! Nicht einmal den Augenblick eines Fingerschnippens ertrage ich es, deine Füße nicht zu sehen.

<span id="DE-6.10.8"></span>
'''6.10.8''' „Ich ertrage es nicht länger; ich muss deine Füße sehen!“ So sehnen sich der feinsinnige Herr mit blauem Hals, der vollkommene Viergesichtige und Indra, umgeben von vielen Frauen mit fischgleichen Augen, nach Tiruvenkatam. Du verwirrst mich in Liebe: Komm wirklich zu deinem Diener, wie du zu kommen scheinst!

<span id="DE-6.10.9"></span>
'''6.10.9''' Du scheinst zu kommen und kommst nicht; du scheinst nicht zu kommen und kommst doch! Rotlotusäugiger, rotfruchtmundiger, vierarmiger Nektar, mein Leben! Auf Tiruvenkatam machen strahlende Wunschjuwelen die Nacht zum Tag. Ach, ich vermag mich nicht einmal einen Augenblick von deinen Füßen zu entfernen!

<span id="DE-6.10.10"></span>
'''6.10.10''' „Nicht einen Augenblick werde ich mich entfernen“, sagt die Lotusgöttin und wohnt auf deiner Brust. Du von unvergleichlichem Ruhm, Besitzer der drei Welten, mein Herr! Du wohnst auf Tiruvenkatam, geliebt von unvergleichlichen Himmlischen und Scharen von Weisen. Ich habe keine andere Zuflucht: Ich bin unter deine Füße eingetreten und habe dort meinen Platz gefunden.<ref name="prapatti" />

<span id="DE-6.10.11"></span>
'''6.10.11''' „Kommt unter meine Füße, Diener, und lebt dort!“, gewährt der unvergleichliche Herr immer wieder in Gnade. Shatakopan aus dem feldreichen Kurukur sang tausend Lieder, um ihn zu erreichen. Wer diese zehn über Tiruvenkatam festhält – ja, festhält –, wird erhaben in der großen Himmelswelt wohnen.

<span id="DE-Teil-7"></span>
'''Großteil 7'''

[[#DE-Teil-7|Deutsch]] · [[#RO-Teil-7|Transliteration]] · [[#TA-Teil-7|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 7.1'''

[[#RO-7.1.1|Umschrift]] · [[#TA-7.1.1|Tamil]]

<span id="DE-7.1.1"></span>
'''7.1.1''' Du lässt die fünf, die in mir wohnen, mich bedrängen. Planst du noch immer, mich so zu quälen, dass ich deine Lotusfüße nicht erreiche? Unermesslich Wunderbarer, von den Himmlischen Gepriesener, Herr der drei Welten, Nektar, Vater, mein Gebieter!

<span id="DE-7.1.2"></span>
'''7.1.2''' Du hast diese fünf harten Herrscher über mich eingesetzt, lässt sie Tag und Nacht gegen mich kämpfen und verhinderst so, dass ich mich dir nähere. Zuckerrohr, Nektar, Regenwolkenfarbener! Du mit dem blitzenden Diskus, der die meerumgürtete Welt schützt, mein vedischer Herr trotz meines Karmas!

<span id="DE-7.1.3"></span>
'''7.1.3''' Du lässt die fünf listigen Betrüger mich Karmabeladenen angreifen und hinderst mich, deine heiligen Füße zu erreichen. Was gewinnst du dadurch? Ach, Ursprung, der die weite Welt schuf, verschlang, aus sich entließ, durchmaß und emporhob! Du mit der hohen leuchtenden Krone, Madhusudana deines Dieners!

<span id="DE-7.1.4"></span>
'''7.1.4''' Du führst mich im Kreis, ohne dass ich dein Spiel durchschaue, stellst mir diese fünf vor und hinderst mich, mich deinen Blütenfüßen zu nähern. Als nichts und niemand mehr außen blieb, nahmst du alles in dein Inneres und lagst als kleines Kind auf einem langen Banyanblatt. Du bist das Heilmittel gegen mein Karma!

<span id="DE-7.1.5"></span>
'''7.1.5''' Wie fünf unheilbare Krankheiten werfen mich die fünf in ihre Presse und drehen mich darin. Du scheinst sie unmittelbar neben mir eingeschlossen zu haben, um mich zu zermürben [verdichtetes Bild des Eingesperrtseins]. Wer soll nun mein Heilmittel sein? Du trugst den siegreichen Diskus und rottetest die mächtigen Asura-Geschlechter aus, Herr der Himmlischen! O!

<span id="DE-7.1.6"></span>
'''7.1.6''' Diese fünf Sinne greifen sogar die Diener des Herrn der Himmlischen an. Was würden sie mit mir auf Erden nicht tun, wenn auch du mich verlässt? Du bist in der Melodie, in der Dichtung und in der Hingabe, höchster Herr! Komm in meine Augen, mein Herz und meine Worte; sage mir eines!

<span id="DE-7.1.7"></span>
'''7.1.7''' Wann könnte ich diese fünf grausamen Schurken besiegen, die eines sagen und dabei nicht einmal einig bleiben, wenn deine heilige Gnade fehlt? Mein Vater, du legtest einst die Schlange um einen Berg im wogenden Meer, damit Götter und Asuras daran zogen. Du bist der süße Nektar, den ich Unglücklicher trinke!

<span id="DE-7.1.8"></span>
'''7.1.8''' Du ließest die fünf als süßen Nektar erscheinen, um alle zu betören. Schneide die gesamte alte Täuschung mit der Wurzel ab! Gewähre mir, deiner Zeichen und deiner heiligen Gestalt zu gedenken, dich zu preisen und mit gefalteten Händen zu verehren, mein Herr, mein Kannan, Ursprung des Göttergeschlechts!

<span id="DE-7.1.9"></span>
'''7.1.9''' Die fünf werfen mich in die grausame, tiefe Grube bösen Karmas, das eine ganze Familie vernichten kann. Gewähre mir die Gabe, ihre Macht von Grund auf zu brechen! Von der Erde an erschufst du alle Welten mit ihren vielen bewegten und unbewegten Dingen, mein Kannan, mein höchstes Licht!

<span id="DE-7.1.10"></span>
'''7.1.10''' „Mein höchstes Licht!“, möchte ich rufen und in Liebe zu deinen beiden Lotusfüßen schmelzen. Statt mich darin ruhen zu lassen, legtest du mir eine Last auf. Die fünf nehmen schwere Bürden und zerren mich in alle Richtungen. O Gestalt, die einst das Meer quirlte und Nektar gewann!

<span id="DE-7.1.11"></span>
'''7.1.11''' Er nimmt drei Gestalten an und erschafft, erhält und vernichtet mittels der Eigenschaften; unser Vater mit dem Lotusnabel liegt auf dem Wasser. Shatakopan ist Diener der Diener seiner Diener. Wer diese zehn aus seinen tausend Liedern versteht und singen kann, dessen Karma vergeht bei Nacht und Tag.

'''Hymnus 7.2'''

[[#RO-7.2.1|Umschrift]] · [[#TA-7.2.1|Tamil]]

<span id="DE-7.2.1"></span>
'''7.2.1''' [Die Mutter spricht:] Weder nachts noch tagsüber kennt sie Schlaf; mit den Händen schöpft sie ihre Tränen. „Muschel und Diskus!“, ruft sie mit gefalteten Händen; „Lotusaugen!“, sagt sie und wird schwach. „Wie ertrage ich es ohne dich?“, fragt sie und tastet sitzend die weite Erde ab. Herr von Tiruvarangam, wo rote Fische im Wasser springen: Was tust du mit ihr?

<span id="DE-7.2.2"></span>
'''7.2.2''' „Was tust du, mein Lotusäugiger?“, sagt sie, die Augen voller Tränen. „Was soll ich tun, Herr von Tiruvarangam mit seinen wogenden Wassern?“ Unter heißen Seufzern zergeht sie. „Mein früheres Karma, tritt hervor! Wolkenfarbener, ist dies recht?“ Du schufst einst diese Welt, verschlangst sie, gabst sie frei und durchmaßest sie. Wie wird es mit ihr enden?

<span id="DE-7.2.3"></span>
'''7.2.3''' Sie kennt keine Scheu mehr, ruft „Juwelenfarbener!“, blickt zum Himmel und gerät außer sich. „Einziger, der das Leben aller furchterregenden Asuras verschlang!“, sagt sie und schmilzt im Innern. „Unsichtbarer, gewähre mir, dich zu sehen, Kakutstha, Kannan!“ Herr von Tiruvarangam mit festen, fahnenbesetzten Mauern, was hast du ihr angetan?

<span id="DE-7.2.4"></span>
'''7.2.4''' Sie sitzt mit reglosen Händen und Füßen, steht auf, irrt verwirrt umher und faltet die Hände. „Liebe ist Qual!“, sagt sie und verliert die Besinnung. „Meerfarbener, du bist grausam! Du mit dem runden Diskus in der Rechten, komm!“, ruft sie immer wieder. Kundiger Herr des wasserreichen Tiruvarangam, was hast du für sie beschlossen?

<span id="DE-7.2.5"></span>
'''7.2.5''' Sie sinnt nach, wird verwirrt, kommt zu sich und faltet die Hände: „Du in Tiruvarangam!“ Sie betet, die regenfeuchten Augen voller Tränen, und ruft wieder außer sich: „Komm!“ Du zerrissest den Asura in der Abenddämmerung, köstlicher Nektar, der das wogende Meer quirlte. Dieses Mädchen wollte nur dir begegnen und deine Füße erreichen; du hast sie betört!

<span id="DE-7.2.6"></span>
'''7.2.6''' „Du hast mich betört und mein Herz geraubt! Großer Wunderbarer, Juwel mit rotem Mund, Herr von Tiruvarangam, umgeben von kühlem Wasser! Ursprung der Himmlischen, der scharfes Schwert, Keule, Muschel, Diskus und Bogen trägt!“, sagt sie. Du auf der Schlange mit ausgebreiteter Haube, erweise ihr Gnade. Das ist alles, was ich Unglückliche für sie tun kann.

<span id="DE-7.2.7"></span>
'''7.2.7''' „Du erschufst die zugeteilten Leiden und Freuden und stehst als Halt für die Haltlosen da. Herr des Zeitrades, meerfarbener Kannan, der im Meer Wohnung nahm! Herr von Tiruvarangam, umgeben von kühlem, fischreichem Wasser, mein Reinigender!“ So spricht mein zarter Spross und sitzt da, die schönen großen Regenaugen voller Tränen.

<span id="DE-7.2.8"></span>
'''7.2.8''' „Ursprung der Himmlischen! Du hobst den Berg und beschütztest die Kuhherde!“, sagt sie, weint und betet. Ihr Leben glüht; sie stößt heiße Seufzer aus und ruft „Schwarz wie Augenschminke!“ Sie erhebt sich, blickt unverwandt nach oben und fragt: „Wie kann ich ihn sehen?“ Herr von Tiruvarangam mit reichen, weiten Wassern, was soll ich für meine schöne Tochter tun?

<span id="DE-7.2.9"></span>
'''7.2.9''' „Du mit meiner Göttin Shri auf der Brust, mein Leben! Gemahl der Erdgöttin, die du mit deinem heiligen Hauer emporhobst! Geliebter des Hirtenmädchens, das du einst durch das Bezwingen der sieben Stiere gewannst!“ So ruft sie. Du, der im südlichen Tiruvarangam seinen Tempel hat: Ich erkenne nicht, wie es mit ihr enden wird.

<span id="DE-7.2.10"></span>
'''7.2.10''' Ich weiß nicht, welches Ende ihr bestimmt ist. Sie ruft: „Herr der drei Welten! Du mit duftendem Konrai im verfilzten Haar! Viergesichtiger Gott! Führer der herrlichen Himmlischen! Freigebiger Herr von Tiruvarangam!“ Als hätte sie seine Füße noch nicht erreicht, trat sie näher und gelangte doch an die Füße des Wolkenfarbenen [bewusst gespannte poetische Aussage].

<span id="DE-7.2.11"></span>
'''7.2.11''' Shatakopan aus dem reichen, von Hainen umgebenen Kurukur an der wasserreichen Porunal mit ihren klaren, stoffhell glänzenden Fluten erreichte die Füße des Wolkenfarbenen, empfing seine Gnade und wurde gerettet. Wer diese zehn aus seinen tausend Wortgirlanden auf dessen Füße beherrscht, wird im wolkenfarbenen Himmel, von Unsterblichen umgeben, in einer Flut höchster Freude wohnen.

'''Hymnus 7.3'''

[[#RO-7.3.1|Umschrift]] · [[#TA-7.3.1|Tamil]]

<span id="DE-7.3.1"></span>
'''7.3.1''' Seht, wie der Lotusäugige, weiße gewundene Muschel und Diskus tragend, seinen Vogel mitten durch mein Herz lenkt! Mütter, wie soll ich das erklären? Ich werde Tirupperai erreichen, wo er in einer Flut von Glück thront und niemals die Vedenrezitation, der Festesklang und der Lärm spielender Kinder aufhören.

<span id="DE-7.3.2"></span>
'''7.3.2''' Freundinnen mit duftendem dunklem Haar, Mütter und Nachbarinnen! Dieses einsame Herz kann ich nicht bewahren; es steht nicht in meiner Gewalt. Tag und Nacht geht es zum fruchtroten Mund Kannans, des juwelenfarbenen Himmelsherrn, der im südlichen Tirupperai thront, umgeben von honigreichen Blumenhainen und kühlen Feldern.

<span id="DE-7.3.3"></span>
'''7.3.3''' Mein Herz gehört seinem fruchtroten Mund, verneigt sich vor seiner hohen rotstrahlenden Krone, freut sich an Muschel und Diskus und hat sich ganz seinen Lotusaugen ergeben. Freundin, an unseren Herrn im südlichen Tirupperai, wo die Feste Monat um Monat und Tag um Tag nicht enden, verlor mein Herz Scheu und Selbstbeherrschung.

<span id="DE-7.3.4"></span>
'''7.3.4''' Mein Herz, das auszog, die verlorene Schönheit zurückzuholen, blieb selbst dort. Mit wem soll ich mich nun in meiner Mühe beraten? Überall wächst wie Meeresbrausen der Klang der guten Veden im südlichen Tirupperai. Ich versank im Zauber des dort thronenden Herrn mit der tönenden Muschel. Mütter, warum zürnt ihr mir?

<span id="DE-7.3.5"></span>
'''7.3.5''' Er trat zornig den Wagen, trank an der Brust der trügerischen Dämonin, ging zwischen den Marutam-Bäumen hindurch und schleuderte das Kalb gegen die reifen Vila-Früchte. An Herrn Kannan verlor ich meine weibliche Zurückhaltung. Was hilft nun euer Zorn, Mütter? Bringt mich rechtzeitig nach Tirupperai mit seinen fruchtreichen Hainen, wo er selbst gekommen ist und thront!

<span id="DE-7.3.6"></span>
'''7.3.6''' Bringt mich rechtzeitig dorthin! Meine Liebe ist viel größer als das Meer. Unser Herr von blauer Wolkenfarbe steht vor mir, doch kommt er nicht in meine Arme. Er thront hier auf Erden in Tirupperai, wo Kenner der vier Veden unablässig opfern, prächtiger roter Reis wie Wedel schwingt und die Wasser zusammenströmen.

<span id="DE-7.3.7"></span>
'''7.3.7''' Mein Herz ging nach Perai, wo der Herr thront, der das meerumgürtete südliche Lanka mit seinen großen Mauern zerstörte. Ich suche es überall, doch finde es nicht, um es zurückzuholen. Wen haben wir hier noch, Freundin? Niemand kann mein Herz zurückrufen. Mit wem soll ich nun etwas ausrichten? Was mein Herz erkannt hat, habe auch ich erkannt.

<span id="DE-7.3.8"></span>
'''7.3.8''' Alle taten sich aufgrund dessen, was sie gesehen hatten, zusammen und verbreiteten Gerede über mich und den Dunkelmeerfarbenen. Seitdem ist meine Liebe, wenn ich sie beschreibe, Freundin, größer als die feste Erde, die sieben Meere und der weite Himmel zusammen. Ich werde zum südlichen Tirupperai gehen, wo er, umgeben von klaren Wellen, thront.

<span id="DE-7.3.9"></span>
'''7.3.9''' Ich werde hingehen, meine Freundinnen! Mütter, versucht nicht, mich umzustimmen. Was sollen eure Worte hier? Herz und Selbstbeherrschung sind nicht mehr bei mir. Mein Ziel ist die große Stadt des südlichen Tirupperai mit schönen, fruchtbaren, glänzenden Feldern, wo der Wolkenfarbene, Herr Kannan, der die dunkle meerumgürtete Welt verschlang, gekommen ist und thront.

<span id="DE-7.3.10"></span>
'''7.3.10''' Ich werde Städte, Länder und alles andere durchsuchen; Scheu habe ich nicht, Freundinnen! Der Wunderbare mit langen Makara-Ohrringen thront im südlichen Tirupperai mit seinen hohen Juwelenpalästen. Der unvergleichliche Wolkenfarbene mit dem Diskus zerschlug einst die hundert. Wie viele Weltalter ist es her, dass er mein Herz geraubt hat?

<span id="DE-7.3.11"></span>
'''7.3.11''' Weltalter für Weltalter wechseln seine Gestalt, sein Name und sein Tun, mit denen er die Welt schützt: Achyuta, meerwasserfarben. Über ihn sang Shatakopan aus dem schönen Kurukur tausend unvergleichliche Antati-Lieder. Wer diese zehn über den Bewohner Tirupperais zum Lob des Herrn mit dem Diskus beherrscht, ist ein Meer hingebungsvollen Dienens.

'''Hymnus 7.4'''

[[#RO-7.4.1|Umschrift]] · [[#TA-7.4.1|Tamil]]

<span id="DE-7.4.1"></span>
'''7.4.1''' Diskus, Muschel und Bogen erhoben sich; aus allen Richtungen stieg Segensruf auf, Keule und Schwert ragten empor. Die Weltsphäre erbebte, Krone und Fuß stiegen auf, die Weltzeit erhob sich: So gewann unser Vater die Welt [stufenweise sich steigerndes kosmisches Bild].

<span id="DE-7.4.2"></span>
'''7.4.2''' Man hörte die Wasser gegen den Berg strömen, die Schlange sich winden und am Berg reiben, das Meer gegenläufig wirbeln und aufschreien. So war es an jenem Tag, als unser Vater den Nektar gewann und daraus ein Fest machte.

<span id="DE-7.4.3"></span>
'''7.4.3''' Die sieben Erden hingen nicht herab, sondern blieben an ihrem Ort; ebenso die sieben Berge, ebenso die sieben Meere. So war es an dem Tag, als unser Vater fest ansetzte, die Erde emporhob und sie auf seinem Hauer trug.

<span id="DE-7.4.4"></span>
'''7.4.4''' Zeit, Erde und Wasser erhoben sich, Himmel und Gestirne, Feuer und Wind, die Berge bis zu ihren Füßen und die leuchtenden Himmelskörper. Unter aufsteigendem Getöse nahm unser Vater seine Mahlzeit ein: Er verschlang die Welt.

<span id="DE-7.4.5"></span>
'''7.4.5''' Es krachte, als die kraftstrotzenden Ringer zerbrachen; die tapferen Heere der Könige erbebten; im Himmel wurden die Jubelrufe der erhabenen Götter laut. So war es, als unser Vater das weithin sichtbare Bharata-Geschehen mit sicherer Hand entschied [knappe Wendung, sinngemäß erschlossen].

<span id="DE-7.4.6"></span>
'''7.4.6''' Im schwachen Rot der sinkenden Abendzeit schien ringsum der Himmel in Blutfluten aufzusteigen. Wie ein Löwe, der einen Berg von unten aufspaltet, war unser Vater, als er dem Asura tiefes Leid bereitete und ihn tötete.

<span id="DE-7.4.7"></span>
'''7.4.7''' Pfeile rauschten einander in Reihen entgegen; Hunderte von Leichen rollten wie Berge. Blutfluten stauten sich zu Flüssen und Meer. So war es, als unser Vater Lanka bis zur völligen Vernichtung bezwang.

<span id="DE-7.4.8"></span>
'''7.4.8''' Der mit dem Hahn im Banner floh aus der Schlacht; auch der flammende Feuergott floh, und auch die dreiäugige Gestalt floh, seht! So geschah es an dem Tag, als unser Vater seinem Gegner Bana die mächtigen Arme nahm.

<span id="DE-7.4.9"></span>
'''7.4.9''' Damals entstanden Erde, Wasser, Feuer, Wind, Himmel und Berge; damals die beiden Lichter und das Übrige; damals Regen, Lebewesen, Götter und alles andere. So erschuf unser Vater am Anfang die Welt.

<span id="DE-7.4.10"></span>
'''7.4.10''' Die weidenden Herden traten darunter; wilde Tiere rollten herab, und aus den vollen Bergteichen ergoss sich Wasser mit lautem Brausen. Das Hirtenlager samt den Kuhherden fand dort Schutz. Unser Vater hob den Berg und bewahrte sie vor dem verderblichen Regen.

<span id="DE-7.4.11"></span>
'''7.4.11''' Shatakopan blieb vereint mit den Dienern des Herrn, der den Berg hob. Unter seinen tausend kunstvoll zum Guten gefügten Worten stehen diese zehn. Sie bringen denen Sieg, die sie mit Freude lernen.

'''Hymnus 7.5'''

[[#RO-7.5.1|Umschrift]] · [[#TA-7.5.1|Tamil]]

<span id="DE-7.5.1"></span>
'''7.5.1''' Wer lernen möchte – würde er sich einem anderen zuwenden als dem gütigen Herrn Rama? Alle bewegten und unbewegten Wesen, die im guten Ayodhya dieser von Brahma hervorgebrachten Welt lebten – vom sprießenden Gras bis zur kleinsten Ameise –, führte er zum guten Ziel [zur höchsten Wohnstatt], obwohl sie selbst kein Mittel zur Rettung besaßen.<ref name="rama" />

<span id="DE-7.5.2"></span>
'''7.5.2''' Könnten Menschen, die im Land geboren werden, anderen gehören als Narayana, wenn sie hören, wie er hier geboren wurde, um der Menschen willen Unerträgliches ertrug, die das Land bedrängenden Rakshasas aufsuchte und erschlug, das Land beschützte und zu seinem Heil wirkte?

<span id="DE-7.5.3"></span>
'''7.5.3''' Wer zuhört, würde er anderes hören als Keshavas Ruhm? Man kennt die Geschichte des alten, fernen Feindes Shishupala: Er überschüttete ihn nur mit niedrigen Beschimpfungen, die den Hörenden die Ohren verbrannten, und erreichte dennoch seine heiligen Füße. Wer das von Kundigen erfährt, worauf sollte er sonst hören?

<span id="DE-7.5.4"></span>
'''7.5.4''' Wer sein Wesen erkennt, könnte er etwas anderes sein als sein Diener? In der langen leeren Zeit, als nichts von der mannigfaltigen Welt vorhanden war, schuf er das gute Wasser und Brahma. Bedenkt, wie er das alte, in ihm Verborgene wieder hervortreten ließ!

<span id="DE-7.5.5"></span>
'''7.5.5''' Wer seine rettenden Mittel bedenkt, worauf sollte er sinnen außer auf die Füße des Wunderbaren? Man hört und erkennt doch, wie er die heilige Ebergestalt annahm und die im tiefen Wasser versunkene Welt auf einem seiner Hauer trug, damit sie nicht weiter absank.

<span id="DE-7.5.6"></span>
'''7.5.6''' Wer gehört und verstanden hat, könnte er anderen gehören als Keshava? Mahabali, dessen freigebige Hand nicht ermüdete, bedrängte die Götterschar. Sie kamen und baten um Hilfe. Man sieht doch, wie der Herr als Vamana mit bittend ausgestreckter Hand sein Spiel vollzog und ihre Not beendete!

<span id="DE-7.5.7"></span>
'''7.5.7''' Wer gesehen, Klarheit gewonnen und gelernt hat, könnte einem anderen dienen als Kannan? Markandeya trug einen Blumenkranz, an dem Bienen tranken. Als die Zeit seiner Rettung gekommen war, nahm ihn der Herr mit dem verfilzten Haar [Shiva] mit, um den Höchsten aufzusuchen. Dieser nahm Markandeya bei sich auf und führte ihn mit sich, für immer mit ihm vereint. Wer dies verstanden hat – wem sollte er sonst dienen?<ref name="markandeya" />

<span id="DE-7.5.8"></span>
'''7.5.8''' Wer es wirklich verstanden hat, würde er anderes lernen als den Ruhm des Glückreichen? Hiranya bedrängte mit der Macht seiner grenzenlosen Askese die Götter auf vielerlei grausame Weise. Der Herr nahm die Gestalt eines mächtigen Löwen an und wirkte sein Wunder an Hiranyas Brust. Wer dies kennt, worauf sollte er sonst sinnen?

<span id="DE-7.5.9"></span>
'''7.5.9''' Wer seine Wunder kennt, könnte er anderen gehören als dem Wunderbaren? Um der fünf willen wurde er, aller Welt bekannt, zum Wagenlenker. Er vernichtete das Heer, sodass die hundert, die um das Erbe stritten, untergingen. Wer diese gute Kunde von seinem Wirken kennt, wem sollte er sonst dienen?

<span id="DE-7.5.10"></span>
'''7.5.10''' Wer seine Botschaft kennt, könnte er anderen gehören als dem Wunderbaren? Klar erkennt man seinen Schutz: Er entfernt die umhüllende Geburt, Krankheit, Alter und Tod, reißt das große Leid mit der Wurzel aus und nimmt die Menschen unter seine Füße auf.

<span id="DE-7.5.11"></span>
'''7.5.11''' Kannan von vollkommener Klarheit eröffnet denen, die klar und unbeirrbar bleiben, den Weg zur Freude. Über ihn sang Shatakopan aus dem südlichen Kurukur tausend klare Lieder. Wer diese zehn daraus beherrscht, wird in den drei weit ausgebreiteten Welten ein Mensch mit klarem Herzen sein.

'''Hymnus 7.6'''

[[#RO-7.6.1|Umschrift]] · [[#TA-7.6.1|Tamil]]

<span id="DE-7.6.1"></span>
'''7.6.1''' O Padmanabha, der die drei weiten Welten erschuf! O Lotusfüßiger, der die drei weiten Welten durchmaß! O Lotusäugiger, einziger Herr meiner Einsamkeit! O Lotushändiger, wann werde ich dich erreichen?

<span id="DE-7.6.2"></span>
'''7.6.2''' Wann, ach wann werde ich deinen roten heiligen Fuß erreichen, den Hara und der Viergesichtige preisen? O Vater, der als Erde, Wasser, Feuer, Wind, Himmel, Leben und alles andere besteht! O unser Tänzer, der den Berg hob, die Kuhherden weidete und sie beschützte!

<span id="DE-7.6.3"></span>
'''7.6.3''' O unser Tänzer, der durch das Heben des Berges vor dem Hagel schützte! Du mit kühlem, blühendem Tulasi auf dem Haupt, du mit Konrai geschmücktem rotem Flechtenhaar, mein trefflicher Viergesichtiger! Du bist gekommen und mein kostbares Leben geworden. Dein Ruhm ist kaum zu preisen; wo soll ich dich erreichen?

<span id="DE-7.6.4"></span>
'''7.6.4''' Wo soll ich dich erreichen? Du bist die drei schönen Welten, dort der erhabene dreiäugige Herr und der große Brahma. Du bist die Gottheiten, angefangen bei Indra mit dem scharfstrahlenden Vajra in der Hand. Mein Hirte mit der Krone aus kühlem, schönem, honigblühendem Tulasi!

<span id="DE-7.6.5"></span>
'''7.6.5''' Mein Hirte, mein dunkler unversehrter Edelstein! Die drei Welten breiten sich aus der Blüte deines Nabels aus. Wie wird mein kostbares Leben dich inmitten deiner Lichtflut erblicken und zu dir gelangen?

<span id="DE-7.6.6"></span>
'''7.6.6''' Ich weiß nicht, wie ich ihn erreichen kann: meinen Herrn mit Shri auf der Brust. Sein reicher blauer Glanz wächst, rote Lichter blühen darin wie in einem einzigen Juwel. Über dem Grund dieser Gestalt strahlen rotes Seidengewand, Füße, Nabel, Hände, Brust, Augen und Mund in rotem Licht.

<span id="DE-7.6.7"></span>
'''7.6.7''' Werde ich ihn nicht sehen: meinen Herrn mit Shri auf der Brust, den, dessen eine Hälfte die Bergestochter ist, den Viergesichtigen, der stets die Göttin der Rede bei sich trägt, und den Gemahl Shachis? Er hob die Erde empor, verbrannte die drei Burgen, siegte über die Sinne und herrscht über den Himmel [mehrere göttliche Gestalten werden in einer Anrede zusammengeführt].

<span id="DE-7.6.8"></span>
'''7.6.8''' Werden wir ihn sehen? Wie Füchse vor einem Löwen, einem kampfmächtigen Fabeltier, schrien die Rakshasas, flohen über Lanka hinaus und versteckten sich in Höhlen. Er lenkte den tapferen Vogel, erschlug den starken Mali und häufte danach die Gegner zu mannshohen Bergen, als er sie niedermachte.

<span id="DE-7.6.9"></span>
'''7.6.9''' Werden wir ihn sehen, mein Herz, den Löwen unter den Unsterblichen? Er vernichtete das Geschlecht des Rakshasa mit männlicher Kraft und heldenstarken Schultern, der sich nur um grausame Taten mühte. Dann schenkte er das wasserumgürtete Lanka dessen Bruder, übte seine Herrschaft aus und ging in sein eigenes Licht ein.

<span id="DE-7.6.10"></span>
'''7.6.10''' Hari gewährt uns das schwer erreichbare Vaikuntha. Er trat als neugeborenes Kind in das Hirtengeschlecht ein, wirkte lauter Wunder, erschlug den todesgleichen Kamsa und vernichtete für die fünf Brüder das grausame Heer. Der überaus Mächtige ging in das große höchste Licht ein.

<span id="DE-7.6.11"></span>
'''7.6.11''' Er trat als Löwe hervor, zerriss den Leib des Asura und freute sich daran, der herrliche Träger des Diskus. Über ihn sang Shatakopan aus Kurukur tausend erhabene Lieder. Wer diese zehn daraus beherrscht, wird von versammelten Frauen mit Segensgesängen für lange Jahre und mit Wedeln geehrt werden.

'''Hymnus 7.7'''

[[#RO-7.7.1|Umschrift]] · [[#TA-7.7.1|Tamil]]

<span id="DE-7.7.1"></span>
'''7.7.1''' Sind es zwei Todesmächte, die das Leben zarter Frauen verzehren? Ich weiß es nicht. Sind es die heiligen Augen des Herrn Kannan mit dem schönen Diskus? Ich weiß es nicht. Seht, ringsum erscheinen sie wie frisch erblühte Lotusse! Freundinnen, Mütter, was soll ich Leidende tun?

<span id="DE-7.7.2"></span>
'''7.7.2''' Mütter, warum plagt ihr mich, indem ihr mich herumzerrt und beschimpft? Ist es eine Ranke am hohen Wunschbaum oder sein junger Spross? Ich weiß es nicht. Die heilige Nase dessen, der die aufbewahrte Butter aß, steht rein und hell in meinem Leben wie die Flamme einer fest aufgestellten Lampe.

<span id="DE-7.7.3"></span>
'''7.7.3''' Ist es eine reife Frucht oder das schwere Karma meiner unglücklichen Person? Ist es ein herrlicher dichter Korallenspross? Ich weiß es nicht. Der efeufruchtrote Mund des Herrn, dessen heilige Gestalt einer großen blauen Wolke gleicht, erscheint meinem süßen Leben in jeder Richtung.

<span id="DE-7.7.4"></span>
'''7.7.4''' Sind es zwei dunkle Bogen, die sich gegen das kostbare Leben zarter Frauen spannen? Sind es die Zuckerrohrbogen des stets ruhmreichen Liebesgottes? Die Brauen des großen Kannan, des Vaters des Liebesgottes, richten sich immerzu gegen mein Leben und töten es.

<span id="DE-7.7.5"></span>
'''7.7.5''' Ist es weißer Blitz, der beständig mit sanftem rötlichem Glanz leuchtet, oder schöne Perlen, die mein Leben vernichten? Ich weiß es nicht. Das Lächeln des Herrn, der den Berg hob, verzehrt mein Leben. Mütter, ich kenne überhaupt keinen Ort, an dem ich Rettung finden könnte!

<span id="DE-7.7.6"></span>
'''7.7.6''' „Wo wäre Rettung für zarte Frauen, Asuras und Rakshasas?“, scheinen sie leuchtend zu fragen. Sind es Sprosse, an denen Makaras gedeihen, oder die heiligen Ohren mit den Ohrringen des Herrn auf der giftigen Schlange mit ausgebreiteter Haube? Seht, sie töten mich, ohne auch nur einmal loszulassen!

<span id="DE-7.7.7"></span>
'''7.7.7''' Ich weiß nicht, wie ich es euch zeigen und sagen soll: „Seht, Mütter!“ Ist es der beständige junge weiße Mond oder ein Giftblatt für die Liebenden? Die heilige Stirn des himmelhohen Herrn mit den vier breiten Schultern nimmt mein Leben in Besitz und vernichtet es, als hätte sie meinen Tod geplant.

<span id="DE-7.7.8"></span>
'''7.7.8''' Lotusblüten, Ranke, Koralle, Bogen, kühle Perlen, Sprosse und die kühle himmlische Mondsichel: Ist dies ein üppiger Lichtkreis, der all diese bezaubernden Schmuckstücke in sich trägt? Als Kannans strahlendes, reich geschmücktes Gesicht nimmt er mir Unglücklicher das Leben.

<span id="DE-7.7.9"></span>
'''7.7.9''' Ist es eine Fülle feiner blauer Fäden, in dichten Locken gekämmt aus verschlingender Finsternis? Nein, es ist das Haar des Wunderbaren! Es kommt mit dem Duft sich öffnenden, kühlen Tulasis und beraubt mich meines Lebens. Mütter, ihr versteht es nicht und hört nicht auf, mich zu schelten!

<span id="DE-7.7.10"></span>
'''7.7.10''' „Bleib im Hof!“, sagt ihr und umringt mich mit drohend geballten Händen. Doch mein Herz hat sich mit dem strahlenden Haupt verbunden, dessen leuchtende Juwelenfarbe sich über alle drei Welten ausbreitet. Mütter, welche Hoffnung bleibt euch bei mir?

<span id="DE-7.7.11"></span>
'''7.7.11''' Selbst für den schwer schaubaren Brahma, für Shiva und Indra ist Kannan schwer zu sehen. Ihn besang Shatakopan aus Kurukur in tausend ehrfurchtgebietenden Liedern. Wer diese zehn daraus beherrscht, wird mit den ehrwürdigen Himmlischen vereint niemals vergehen.

'''Hymnus 7.8'''

[[#RO-7.8.1|Umschrift]] · [[#TA-7.8.1|Tamil]]

<span id="DE-7.8.1"></span>
'''7.8.1''' Wunderbarer Vamana, Madhusudana, gewähre deine Gnade! Du bist Feuer, Wasser, Erde, Himmel und Wind, Mutter, Vater, Kinder, alles andere und das Ganze; dabei bleibst du du selbst. Nach welcher Ordnung bestehen diese deine Weisen des Seins?

<span id="DE-7.8.2"></span>
'''7.8.2''' Achyuta mit kühlem, schönem, honigblühendem Tulasi auf der Krone, gewähre Gnade! Du bist Mond und Sonne, die vielen reichen Lichter und die Dunkelheit, der mächtig niederströmende Regen, Lob und Tadel; dazu bist du der grausam blickende Tod. Was sind das für Wunder!

<span id="DE-7.8.3"></span>
'''7.8.3''' Lenker des prächtigen Wagens, Herr des heiligen Diskus, gewähre Gnade! Du bist sämtliche Weltalter und die unzähligen, in ihnen wirkenden, einander entsprechenden herrlichen Dinge; du bist ihre Ordnung und stehst in unergründlicher Kunst da. Was sind dies für erstaunliche Spiele?

<span id="DE-7.8.4"></span>
'''7.8.4''' Kannan mit den honigöffnenden Lotusaugen, erkläre mir gnädig eines! Du bist das Seiende und das Nichtseiende, das Unendliche und seine Ordnung. Im weiten, wasserüberströmenden Meer ruhst du auf der giftigen Schlange und vollziehst im Innern mannigfachen Yoga. Was sind dies für Mittel deines Wirkens?

<span id="DE-7.8.5"></span>
'''7.8.5''' Wunderbarer mit duftenden, kühlen Tulasi-Blüten auf dem Haupt, löse meine Fesseln, nimm mich ganz für dich und gewähre Gnade! Du bist Leib und Seele, Vergehen und Geburt; immer neue Wunder richtest du ein. Was sind das für betörende Verwirrungen?

<span id="DE-7.8.6"></span>
'''7.8.6''' Betörender Vamana, gewähre mir eine Erklärung, die ich verstehen kann! Du bist Vergessen und Klarheit, Glut und Kälte, Ordnung und Staunen, Siege, Tat und Frucht. Dazu stehst du als Verwirrung da. Was sind dies für Leiden?

<span id="DE-7.8.7"></span>
'''7.8.7''' Kannan, der Leiden schafft, du mit der hohen leuchtenden Krone, gewähre Gnade! Du bist leidbringender Stolz, Leidenschaft und Freude, schmerzende Begierden, Maß, Stillstand und Bewegung. So richtest du Leiden ein: Was sind dies für Streiche?

<span id="DE-7.8.8"></span>
'''7.8.8''' Mit welchen Streichen stehst du da, Kannan, der über mich gebietet? Niemand kann dich eindeutig als einen von bestimmter Art erfassen. Du bist die uralten drei Welten, hast sie geschaffen und bist weiterhin in ihnen und außerhalb. Was sind das für Wesensweisen?

<span id="DE-7.8.9"></span>
'''7.8.9''' In welchen Wesensweisen, auf welche Art bestehst du, mein Kannan? Alle verbundenen Glieder, angefangen bei Händen und Füßen, und sämtliche erfahrbaren Geschmäcke, sichtbaren Formen, Berührungen, Klänge und Gerüche bist du selbst. Will man dich erkennen, nehmen die Feinheiten kein Ende.

<span id="DE-7.8.10"></span>
'''7.8.10''' „Es gibt keine feinere Lehre darüber hinaus“: So lehren die alten guten Schriften Gestalt und Gestaltlosigkeit – beides bist du. Mein Achyuta, dessen Brust ein blühender Tulasi-Kranz schmückt! Welche Weise man auch mit seinem Vermögen beschreibt, auch diese ist eine Weise deines Seins.

<span id="DE-7.8.11"></span>
'''7.8.11''' Hari lässt sich schwer als einer von dieser oder jener bestimmten Art erkennen. Shatakopan aus Kurukur erkannte und beschrieb ihn, so weit es möglich war, in tausend schönen tamilischen Liedern. Wer diese zehn daraus nach seinem Vermögen rezitiert, wird für immer zu innerer Erfüllung gelangen.

'''Hymnus 7.9'''

[[#RO-7.9.1|Umschrift]] · [[#TA-7.9.1|Tamil]]

<span id="DE-7.9.1"></span>
'''7.9.1''' An jenem Tag nahm er mich an, um mich für immer zu retten; Tag um Tag machte er mich zu dem Seinen und sang durch mich in süßem Tamil von sich selbst. Was könnte ich über diesen Herrn sagen, mein Licht, das als Ursprung dasteht?

<span id="DE-7.9.2"></span>
'''7.9.2''' Was könnte ich sagen? Heute wurde er eins mit meinem kostbaren Leben und ließ es heißen: „Dies ist ein schönes Gedicht, das ich mit meinen Worten gesprochen habe.“ Doch der Wunderbare pries sich selbst mit seinen eigenen Worten. Er ist mein Ursprung, der sich auch als die drei zuvor genannten Gestalten zeigt.

<span id="DE-7.9.3"></span>
'''7.9.3''' „Dieser ist der wahre Ursprung“, ließ er mich klar erkennen. Er trat zuerst in meine Zunge ein und sprach durch schöne, süße Gedichte von sich selbst zu seinen reinen, ursprünglichen Verehrern. Wann könnte ich meinen Vater vergessen, den Ursprung der Worte meines Mundes?

<span id="DE-7.9.4"></span>
'''7.9.4''' Wann könnte ich den Vater vergessen? Er wurde mein inneres Selbst und sprach ohne Fehler selbst die Gedichte über sich. Mich mit meinem unvergleichlich schlimmen Karma nahm er zur Rettung an und wirkt immerzu zu meinem Besten. Diesen Ruhm habe ich gesehen!

<span id="DE-7.9.5"></span>
'''7.9.5''' Mir fehlt die Fähigkeit, seinen Ruhm zu erkennen und daraus rechte, gute, süße Gedichte passend zu sprechen. Darum machte der Höchste mich ohne eigenes Vermögen zu dem Seinen und singt durch mich süße Gedichte über sich, die die Welt preist.

<span id="DE-7.9.6"></span>
'''7.9.6''' Mein Herr von Vaikuntha ließ seine eigenen Lieder über sich nicht von den höchsten Dichtern süßer Verse singen. Heute kam er wohlwollend, verband sich mit mir und singt durch mich kraftvolle Gedichte über sich selbst.

<span id="DE-7.9.7"></span>
'''7.9.7''' Sobald ich „Herr von Vaikuntha“ sage, lässt Mukunda mein hartes Karma vollständig vergehen. Er macht sich zu meinem Selbst und schafft durch mich reiche, süße Gedichte, die ihn als Herrn von Vaikuntha preisen. Wann werde ich mich je daran sättigen, über ihn nachzusinnen?

<span id="DE-7.9.8"></span>
'''7.9.8''' Selbst wenn Erde, Himmel und Wasser sich alle vereinigten, um mit mir den Ruhm unseres Herrn mit dem Diskus zu trinken: Könnte ich mich je sättigen an dem, was er tat? Mich Unvermögenden machte er zu dem Seinen und sprach durch mich süße Gedichte zu seinem Ruhm.

<span id="DE-7.9.9"></span>
'''7.9.9''' Selbst wenn ich durch vergangene und künftige Zeiten hindurch Tirumals Ruhm genösse, den seiner Größe angemessenen Genuss: Könnte ich mich je sättigen an seiner Hilfe? Er machte mich, der ihn nicht vergisst, zu dem Seinen und sprach durch mich viele innige, süße Gedichte über sich.

<span id="DE-7.9.10"></span>
'''7.9.10''' Wenn ich genau bedenke: „Mein Leben sei der Dank für seine Hilfe“, dann gehört auch dieses bereits ihm. Dem Vater, der durch mich wohlgefügte süße Gedichte über sich sang, kann ich weder hier noch dort irgendetwas als Gegengabe leisten.

<span id="DE-7.9.11"></span>
'''7.9.11''' Shatakopan aus dem reichen Kurukur erkannte: Weder hier noch dort gibt es etwas ohne Tirumal. So sprach er diese tausend Lieder. Diese zehn daraus bringen Freude, auf welche Weise man sie auch ausspricht.

'''Hymnus 7.10'''

[[#RO-7.10.1|Umschrift]] · [[#TA-7.10.1|Tamil]]

<span id="DE-7.10.1"></span>
'''7.10.1''' Unser Herr thront mit der schönen Lotusgöttin in Freude und regiert die sieben Welten zu ihrem Glück. Voller Liebe wohnt er in Tiruvaranvilai, umgeben von schönen Hainen. Werden die Tage kommen, da ich dort voller Liebe verweilen, ihn rechtsherum umschreiten und mit gefalteten Händen verehren kann?

<span id="DE-7.10.2"></span>
'''7.10.2''' Wird es ohne Zweifel geschehen? Unser Vater, der heilige Zwerg, wuchs so empor, dass die gesamte weite Erde nur zwei Schritte ausmachte. Er wohnt in Tiruvaranvilai, wo ummauerte Paläste mit Fahnen in den Himmel ragen. Werde ich kostbares Duftwasser sprengen, ihn umschreiten und mit gefalteten Händen verehren können?

<span id="DE-7.10.3"></span>
'''7.10.3''' Wird es mir täglich möglich sein, Govinda, Madhusudana, den mächtigen Löwen, auf dem bewegten Vogel zu sehen und anzubeten? Und werde ich beständig Tiruvaranvilai mit seinen weiten Hainen verehren dürfen, wo er wohnt, unter Menschen, die die vier ruhmvollen Veden, fünf Opfer und sechs Hilfswissenschaften rezitieren?

<span id="DE-7.10.4"></span>
'''7.10.4''' Werde ich hier im Herzen stets und immerzu seiner Blütenfüße gedenken dürfen? Herr Kannan von strahlender Juwelenfarbe, in Mathura geboren, ist der weithin berühmte Herr der drei Welten. Er wohnt in Tiruvaranvilai, umgeben von Feldern mit gedeihendem Zuckerrohr und großem rotem Reis.

<span id="DE-7.10.5"></span>
'''7.10.5''' Damit ich seine Blütenfüße immer in meinem Herzen bewahre und verehre, gab der Vater auf dem Schlangenlager einst vor vielen Dienern seine Gnade. Er wohnt im blühenden Tiruvaranvilai mit hohen Juwelenpalästen und weiten Mauern. Wenn wir dessen weltweiten Ruhm singen, bleibt kein Karma auf uns; es vergeht.

<span id="DE-7.10.6"></span>
'''7.10.6''' Nichts bleibt: Alles böse Karma vergeht. Diener, gedenkt dessen und verehrt! Einst gewann er die Schlacht und umarmte die schönen langen Schultern Rukminis. Er wohnt in meinem Innern, damit mein Herz ihn immer und zu jeder Zeit preise. Die große Stadt, in der er steht, heißt das schöne Tiruvaranvilai.

<span id="DE-7.10.7"></span>
'''7.10.7''' Dies ist die große Stadt: Tiruvaranvilai, umgeben von blühenden Hainen. Ihr Herr ist Neṭumal, Kannan, König der Himmlischen. Er zog in Banas Stadt, kämpfte grausame Kämpfe, in denen der dreiäugige Herr zurückwich, und hieb Bana tausend Arme ab. Außer seinen Füßen haben wir nichts als Zuflucht.

<span id="DE-7.10.8"></span>
'''7.10.8''' „Außer deinen Füßen haben wir keine andere Zuflucht“, pries der Elefant im weiten großen Teich seine langen Füße. Der Herr beendete die Herzensnot des Tieres und wohnt nun freudig im hainreichen Tiruvaranvilai. Werden wir uns dort vereint zur Umschreitung einfinden? Dann kann böses Karma im Herzen keinen Halt finden.

<span id="DE-7.10.9"></span>
'''7.10.9''' Selbst wenn böses Karma keinen Halt mehr in meinem Herzen findet und ich zum klaren Himmel aufsteigen darf, bleibt dies mein Gedanke: Werde ich Tiruvaranvilai mit seinen Hainen, wohin alle zur Verehrung kommen, in Worten, Gedanken und beständigem Tun loben, aufsuchen, umschreiten und mit gefalteten Händen verehren können?

<span id="DE-7.10.10"></span>
'''7.10.10''' Der göttliche Herr weiß, dass mein Herz keinem anderen zugewandt ist. Keine heimliche Regung meines Herzens bleibt ihm unbekannt, seit ich dem Reinen gehöre, der im herzerfreuenden Tiruvaranvilai wohnt. Dort verehren ihn die Scharen der Erdgötter [Brahmanen] mit Gedanken, Worten und Taten.

<span id="DE-7.10.11"></span>
'''7.10.11''' „Seit ich dem Reinen gehöre, habe ich keine andere Zuflucht“, dachte Shatakopan aus dem reichen Kurukur und richtete sein geläutertes Herz allein auf ihn. Wer diese zehn aus seinen tausend reinigenden Liedern beherrscht, den werden die Götter täglich ehren und ihren Göttinnen anerkennend sagen: „Diese Menschen selbst sind heilige Stätten der Reinigung.“

<span id="DE-Teil-8"></span>
'''Großteil 8'''

[[#DE-Teil-8|Deutsch]] · [[#RO-Teil-8|Transliteration]] · [[#TA-Teil-8|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 8.1'''

[[#RO-8.1.1|Umschrift]] · [[#TA-8.1.1|Tamil]]

<span id="DE-8.1.1"></span>
'''8.1.1''' Shri und die Erdgöttin sind deine Gemahlinnen; auf deinen Befehl dienen die übrigen Himmlischen. Die drei Welten sind dein Reich, jede gewünschte Gestalt ist deine Gestalt. Juwel mit korallrotem Mund und Lotusaugen, die mich Unglücklichen bezwingen! Leben, Nektar, Vater, der das wogende Meer quirlte: Gewähre mir, dich zu sehen!

<span id="DE-8.1.2"></span>
'''8.1.2''' „Gewähre mir, dich zu sehen!“, rufe ich immer wieder, verwirrt und überströmend von Tränen. Lass mich Unglücklichen dich auf jede Weise lieben und nur deinen Namen stammeln! Ach, gewähre mir, dich zu sehen, Kakutstha, Kannan, Frucht des Wunschbaums für deinen Diener, Nektar für die Liebenden, Großherziger, der die von weiten kühlen Wassern umgebene Erde emporhob!

<span id="DE-8.1.3"></span>
'''8.1.3''' Geliebter kleiner Sohn des großen Nandagopa, der dich aufzog! Junger Elefant deines Geschlechts, Yashodas höchstes Glück, großer Herr deines Dieners! Unser Meer, du zerrissest mit deinen Fingernägeln den Leib des grausam kämpfenden Asura in zwei Teile. Wenn du heute nicht in zugänglicher Gestalt kommst, wie sollen die Deinen Gewissheit finden?

<span id="DE-8.1.4"></span>
'''8.1.4''' Die Gestalt, die deine Menschen jeweils innig lieben, wird deine Gestalt; dein wunderbares Tun entspricht dem, woran deine Liebenden Freude finden. Doch ich Karmabeladener zweifle an jedem vermeintlichen Erkennen. Herr, der im Krieg die die weite Erde umringenden tödlichen Heere vernichtete! Nektar der Götter, Gift der Asuras, mein kostbares Leben!

<span id="DE-8.1.5"></span>
'''8.1.5''' O kostbares Leben! Großes Leben, das die weite Welt ganz erschuf, emporhob, verschlang, freigab und durchmaß! Herrliches Leben, das die großen Wasser schuf, darin ruhte, sie quirlte, mit einem Damm überschritt und den Damm zerbrach! Wie Götter für Menschen bist du Gott für die Götter, einziges Leben aller Welten. Wo soll ich hinkommen, um dich zu erreichen?

<span id="DE-8.1.6"></span>
'''8.1.6''' Wo soll ich dich erreichen, mein Gebieter? Du bist die sieben Welten, die Gottheiten, die du ihren Bewohnern zugeordnet hast, und deren jeweiliges Wirken. Falls es jenseits davon noch Dinge gibt, bist du auch sie. Du bist die feine, unserem verdunkelten Wissen entgehende Wahrheit und das, was selbst die höchsten Sinne übersteigt.

<span id="DE-8.1.7"></span>
'''8.1.7''' Du bist das Vergangene und das Zukünftige; ebenso bist du das Gegenwärtige. Wie sollte ich dein erhabenes Wesen als dieses, jenes oder etwas dort sicher erkennen? Ich Schuldhafter zweifle. Frisch gemolkene Milch, Butter darin und süßer Geschmack der Butter! Nektar im Meer, Süße dieses Nektars und Frucht dieser Süße! Großer Hirte, der Pinnai umarmte!

<span id="DE-8.1.8"></span>
'''8.1.8''' Großer Hirte, der sie heiratete, deine Eigenschaften ziehen mich mit all meinem schweren Karma durch deinen Zauber vollständig an. Tod der gewalttätigen Asuras, du mit dem Vogel im hohen Banner! Du ruhst auf der Schlange mit tausend Hauben im Milchmeer. Ich weiß nicht, wie ich dich verehren soll: Geist, Rede, Tun und auch ich selbst bist ja du [Aussage völliger Abhängigkeit und göttlicher Gegenwart].

<span id="DE-8.1.9"></span>
'''8.1.9''' Dass auch ich in dir bin, ist wahr [wörtlich: „auch ich bin du“]. Wenn selbst die schrecklichen Höllen du bist, was macht es aus, ob ich himmelhohe Freude oder Hölle erreiche? Und doch fürchte ich mich sehr davor, in die Hölle zu gelangen, auch wenn mir unsere Zusammengehörigkeit immer klarer wird. Du thronst in höchster himmlischer Freude: Gewähre mir deine Füße!

<span id="DE-8.1.10"></span>
'''8.1.10''' Zum Dank für deine große Hilfe, mit der du mir deine Füße immer neu und immer herrlicher gewährtest, habe ich deine Schultern innig umfasst und dir mein Leben ganz übereignet, o Licht! Du mit tausend Schultern, tausend Kronen, tausend Paar Blumenaugen, tausend Füßen und tausend Namen, großer Vater meiner Einsamkeit!

<span id="DE-8.1.11"></span>
'''8.1.11''' Den großen Vater, Brahmas Vater, Rudras Vater, den Vater der Weisen und Götter, den einzigen Vater der Welt besang der freigebige Shatakopan aus dem großen, reichen Kurukur. Diese zehn passenden Wortgirlanden gehören zu seinen tausend Liedern. Diener, durch sie können wir Rettung finden!

'''Hymnus 8.2'''

[[#RO-8.2.1|Umschrift]] · [[#TA-8.2.1|Tamil]]

<span id="DE-8.2.1"></span>
'''8.2.1''' Gefährtinnen mit gestreiften Armreifen! Vor unseren Widersachern schäme ich mich. Ich suche überall nach einer Weise, euch eines zu sagen, finde sie aber nicht. Meine Muschelreifen glitten ab, meine Anmut schwand, meine vollen Brüste wurden goldblass, und ich erschöpfte mich auf der Suche nach unserem König von Venkata, dem Lenker des grimmig blickenden Vogels.

<span id="DE-8.2.2"></span>
'''8.2.2''' Wenn nur jemand durch Suchen etwas erlangen könnte! Ach, nicht einmal euch Freundinnen kann ich erklären, wie es hier um mich steht, mich Leidende. Sehe ich den Dieb mit den sehenswerten Lotusaugen, den König der Himmlischen, unseren König, so nimmt er mir die verbliebenen Reifen und meine Beherrschung. Wie lange erschöpfe ich mich noch!

<span id="DE-8.2.3"></span>
'''8.2.3''' Seht: Eher ermüdet die Zeit als ich Unglückliche! Vor aller Welt habe ich Schande auf mich genommen. Ihr mit der schönen Stirn, was hilft mir nun noch Scham? Wie lange es auch dauert, ich werde die Vereinigung suchen, um meine schönen Reifen und meine Hautfrische zurückzuerlangen, die Kannan nahm, der großen Wolke gleich und von blauem Blumenglanz umgeben.

<span id="DE-8.2.4"></span>
'''8.2.4''' Ich ging, um mich mit ihm zu vereinen; was kann ich noch geben? Schöne Reifen, Herz und alles Weitere verlor ich restlos und stehe täglich entwürdigt vor den vielfach geschmückten Frauen. Ich liebte den wunderbaren Tänzer westlich des südlichen Kulandai mit seinen fahnenbesetzten Palästen und Mauern: den siegreichen Diskusträger mit dem bewegten Vogel im hohen Banner.

<span id="DE-8.2.5"></span>
'''8.2.5''' Freundinnen, steht es etwa in unserer Macht, den Diskusträger zu lieben oder ihn zu uns kommen zu lassen? Darüber zu sprechen ist hier schwer. Bedenkt das ursprüngliche schöne Licht: Weltalter für Weltalter bleibt es einzig, und selbst Kundige vermögen seine Wirkungsweisen nicht zu erfassen.

<span id="DE-8.2.6"></span>
'''8.2.6''' Bedenke ich das alte schöne Licht, reicht meine Sprache nicht hin; selbst für die Himmlischen ersinnt es unendliche Wege. Lassen wir das! Er nahm meine schöne Hautfarbe und gibt mir nicht einmal seinen kühlen, blühenden Tulasi-Kranz. Wem soll ich nun mein Leid klagen? Sagt es! Mal ruht mit geschlossenen großen Blumenaugen in Kudanthai, umgeben von rankenreichen Feldern.

<span id="DE-8.2.7"></span>
'''8.2.7''' „Mal, Hari, Keshava, Narayana, Shri Madhava, Govinda, Vaikuntha!“, lässt er mich rufen und verlässt mich dann. Nicht die geringste Gestalt oder Spur zeigt er. Mütter mit duftendem Blumenhaar, meine Freundinnen, was soll ich tun? Selbst nach langer Zeit werden wir ihn sehen – das schwöre ich euch. Zwischen euch und mir soll darin kein Zweifel bleiben [gedrängte Schlusswendung].

<span id="DE-8.2.8"></span>
'''8.2.8''' Papageien, Mainavögel, Kuckucke und Pfauen, die ich aufzog! Es gibt keinen Zwischenraum mehr [für einen anderen Halt]. Er nahm unsere Schönheit, die Muschelreifen und das Herz und ließ nichts zurück. Vaikuntha, das Milchmeer und der dunkle Berg sind seine Wohnstätten; er lässt sie erst schauen, wenn alle anderen Bindungen restlos aufgegeben sind.

<span id="DE-8.2.9"></span>
'''8.2.9''' Niemandem lässt er sich einfach zeigen. Mit unerreichbarer Wunderkunst erschien er als edler Zwerg, wuchs, bis er Erde und Himmel erfüllte, und entfaltete viele himmelhoch strahlende Schultern. Dem göttlichen Herrn gab ich meine Beherrschung und Scham. Was kann ich noch geben, ihr Freundinnen mit schönen Stirnen?

<span id="DE-8.2.10"></span>
'''8.2.10''' Meine Freundinnen mit schönen Stirnen, was soll ich nun tun? Mein Herz sagte: „Ich gehöre nicht mehr dir“, verließ mich und erreichte seine Füße wie frisch erblühte Blumen. Er trägt Diskus und Muschel in beiden Händen und gleicht einem herankommenden schönen blauen Berg mit mächtig strahlender Sonne und milchweißem Mond.

<span id="DE-8.2.11"></span>
'''8.2.11''' Aus Liebe dazu, seine Füße zu erreichen, gab Shatakopan aus dem reichen Kurukur alle übrigen Bindungen auf. Er sang tausend makellose Antati-Lieder auf die Füße Kannans von tadellosem Ruhm. Wer diese zehn melodisch beherrscht, wird frei von allem Unheil und findet hier und dort umfassende Erfüllung.

'''Hymnus 8.3'''

[[#RO-8.3.1|Umschrift]] · [[#TA-8.3.1|Tamil]]

<span id="DE-8.3.1"></span>
'''8.3.1''' Hier und dort können Himmlische, Danavas und alle anderen nirgends erkennen: „So bist du.“ Sie rufen laut und sagen: „Unsere Zuflucht ist der Herr mit Muschel und Diskus, an dessen Leib die Lotusgöttin, die Erdgöttin und das Hirtenmädchen sich schmiegen.“

<span id="DE-8.3.2"></span>
'''8.3.2''' Ohne uns auf die vier Veden als Schutzschriften zu stützen, haben wir Tod, Geburt, schwere Krankheit und Alter vernichtet: Wir wurden Diener des Herrn, der die mächtige Schutzwaffe trägt, den feurigen Diskus, der davoneilt und alle gegnerischen Waffenverbindungen zerschlägt [dichte militärische Metaphorik].

<span id="DE-8.3.3"></span>
'''8.3.3''' Niemand ist da, der ihm dient, seinen Diskus und seine Muschel trägt oder mit Schwert und Bogen hinter ihm geht [Klage des sich allein fühlenden Sprechers]. Ich sehe seine Füße, Schultern und Hände nicht, um sie innig zu verehren. Tag für Tag suche ich, sein Diener, hier auf Erden.

<span id="DE-8.3.4"></span>
'''8.3.4''' Herr, der die Welt als Nahrung nahm, eine kleine unvollendete Gestalt annahm und auf dem großen Banyanblatt die Ruhe nach dem Essen genoss! Mir Unglücklichem, der versinkt in der Sehnsucht, deine schöne Wolkenfarbe zu sehen, vergeht die Zeit wie ein dunkles Weltalter der Nacht.

<span id="DE-8.3.5"></span>
'''8.3.5''' In Kolur mit seinen fahnenreichen Palästen und in Puliyangudi ruhst du gerade jetzt unermüdlich und mit Freude. Ist es die Erschöpfung vom Beheben der Not deiner Diener oder vom weiten Ausschreiten über diese Erde? Sage es!

<span id="DE-8.3.6"></span>
'''8.3.6''' Seht ihn: Er selbst ist die Demut und Hingabe der Himmlischen, die sich verneigen. Er trägt den prächtigen Diskus und die Muschel. Um das unstillbare, brennende Leiden in dieser Welt zu beenden, kommt er mit seinem herrlichen blaujuwelenfarbenen Leib und umgibt mein Herz.

<span id="DE-8.3.7"></span>
'''8.3.7''' Menschen kommen und gehen; doch sie berichten meinem Herrn mit Shri auf der Brust im reichen Vanparisaram nichts von mir. Warum sagen sie nicht: „Auch hier ist ein Diener, der Euren schönen Diskus und Eure Muschel tragen und an Eurer Seite umhergehen möchte“?

<span id="DE-8.3.8"></span>
'''8.3.8''' Wann wirst du beschließen, mich gnädig anzunehmen, damit ich beständig unter deinen schönen, vollkommenen Füßen stehe und diene? Tirumal mit dem Diskus und den weiten Füßen, die sieben Berge, sieben Erdgebiete und sämtliche sieben meerumgürteten Welten ausschreitend durchmaßen!

<span id="DE-8.3.9"></span>
'''8.3.9''' Tirumal, der Viergesichtige, der Rothaarige mit den Flechten: Wer könnte das Wesen unseres Herrn erkennen? Was nützt die Rede? Von Liebe aufgewühlt sage ich nur: „Einziger großer Ursprung, Herr der Weltalter, du mit der dunklen mächtigen Gestalt, dem ich gehöre!“

<span id="DE-8.3.10"></span>
'''8.3.10''' Weise von ungetrübter guter Askese, die das jenseitige Ufer erkannt haben, und alle unerschütterlichen Himmlischen verehren ihn, der das große Meer erschütternd quirlte. Wie könnten wir ihn erschöpfend preisen? Was sollen wir tun? Sagt es!

<span id="DE-8.3.11"></span>
'''8.3.11''' Shatakopan aus Kurukur mit seinen berggleichen Palästen fügte tausend treffende Wortketten über den Herrn mit der hohen Krone, der Gnade schenkt, damit unsagbar brennendes Leiden vergeht. Wer diese zehn in ihrer Folge beherrscht, wird in der weiten Welt nicht wiedergeboren.

'''Hymnus 8.4'''

[[#RO-8.4.1|Umschrift]] · [[#TA-8.4.1|Tamil]]

<span id="DE-8.4.1"></span>
'''8.4.1''' Er brach die beiden berggipfelgleichen Hauer des riesigen Elefanten, dessen Brunstsaft wie ein Wasserfall floss, und rollte ihn nieder; er tötete den starken Lenker und die Ringer in der Arena. Die Könige auf den umliegenden Tribünen flohen; er zerschmetterte Kamsa auf dem hohen Sitz. Unsere Zuflucht ist Tiruchitraru in Tiruchengunrur, der Ort dieses ruhmreichen jungen Hirten.

<span id="DE-8.4.2"></span>
'''8.4.2''' Unsere Zuflucht, unser Nektar, Vater der Himmlischen und mein Vater! Er erschafft, erhält und vernichtet die drei großen Welten in drei entsprechenden Gestalten, unser Gestaltloser. Außer dem Ursprung in Tiruchitraru von Tiruchengunrur, umgeben von süßen Feldern mit springenden roten Fischen, wer könnte mein bleibender Gefährte sein?

<span id="DE-8.4.3"></span>
'''8.4.3''' Mein innig geliebter Herr, Herr der Himmlischen, unser Herr, der die weite Erde emporhob! Er gebietet über mich, sodass mein altes hartes Karma vollständig vergeht. In Tiruchengunrur, dem Schmuck des Südens, steht er am Ufer des Tiruchitraru. Außer seinen Füßen gibt es für mich nicht einmal in Gedanken eine andere Zuflucht.

<span id="DE-8.4.4"></span>
'''8.4.4''' Ich habe keinen anderen Schutz als die beiden Füße unseres Herrn: des kleinen Brahmanenschülers, der sich zur großen Gestalt erhob und die drei Welten erfüllte, des schönen Juwels, das das tosende Meer quirlte. In Tiruchitraru von Tiruchengunrur, umgeben von dicht tragenden Bananen, Areka- und Kokospalmen, steht er als erkennbare Wirklichkeit.

<span id="DE-8.4.5"></span>
'''8.4.5''' Es gibt keinen anderen Schutz außerhalb von ihm. Selbst wenn es einen gäbe, könnte mein Leben sich nicht innig an ihn schmiegen. Deshalb ist Tiruchitraru in Tiruchengunrur mit seinen guten hohen Palästen mein sicherer Schutz: Dort wohnt er, und der duftende Rauch vedischer Opfer verhüllt das Licht des Himmels.

<span id="DE-8.4.6"></span>
'''8.4.6''' Meine sichere Zuflucht, mein kostbares Leben, Vater und Mutter der Himmlischen, dessen Wesen selbst ihm unermesslich ist, den Herrn auf dem Lager im weiten Meer sah ich in Tiruchitraru von Tiruchengunrur. Dort leben dreitausend im Herzen ruhmreiche Menschen, Shiva, Brahma und ihm selbst vergleichbar, zwischen gewichtigen festen Palästen.

<span id="DE-8.4.7"></span>
'''8.4.7''' Die heilige Gestalt, die ich in Tiruchitraru von Tiruchengunrur sah, wohnt immer strahlend in meinem Herzen: rote Lotusaugen, roter Mund, rote Füße und Hände, roter Lotusnabel, die Brust mit der roten Lotusgöttin, rotes Gewand, heilige glänzende Krone, Halsgeschmeide und Waffen.

<span id="DE-8.4.8"></span>
'''8.4.8''' Er wohnt leuchtend in meinem Herzen und am Ufer des Tiruchitraru in Tiruchengunrur, wohin die reichen Erdgötter, Kenner der vier Veden, ihre gefalteten Hände zum Lob richten. Zuflucht der ruhmreichen Himmlischen, grausamer Tod der gewalttätigen Asuras! Er erschafft, vernichtet und beschützt die drei Welten. Ich weiß nicht, wie ich ihn preisen soll.

<span id="DE-8.4.9"></span>
'''8.4.9''' Er ist der Schöpfer, Vernichter und Beschützer, der höchste Brahma und Herr Shiva. Keine dazwischenliegende Gestalt bleibt außerhalb: Er ist alles, und sein Lob ist unerschöpflich. In Tiruchitraru von Tiruchengunrur wohnt der Herr unter Menschen von großem Spendenruhm, ihm ähnlich, voller genauer Bildung, guter Lebensführung und regelmäßiger Opfergaben.

<span id="DE-8.4.10"></span>
'''8.4.10''' Ich hänge an dem dort wohnenden Herrn, der als die jeweiligen Gestalten zu den Menschen kommt und ihnen Gnade gewährt. Er wohnt am Ufer des Tiruchitraru im kühlen, feldreichen Tiruchengunrur, dem Ort der dreitausend ruhmreichen Vedenkundigen. Ich hänge an dem Wunderbaren, der ihr Leben erfüllt, am dreiäugigen Herrn und am Viergesichtigen.

<span id="DE-8.4.11"></span>
'''8.4.11''' Honig, gute Milch, Zuckerrohr und Nektar ist der Herr, der die ganze Welt verschlang. Der Wunderbare schuf den himmlischen Viergesichtigen auf der Blume seines kühlen, geöffneten Lotusnabels. Über diesen König sang der freigebige Shatakopan aus dem reichen Kurukur tausend Lieder. Diese zehn heben durch Gnade zum Himmel empor und beenden das große täuschende Schauspiel der Wiedergeburten.

'''Hymnus 8.5'''

[[#RO-8.5.1|Umschrift]] · [[#TA-8.5.1|Tamil]]

<span id="DE-8.5.1"></span>
'''8.5.1''' Wunderbarer Tänzer, Vamana, Kannan deines karmabeladenen Dieners! Augen, Hände und Füße sind reine rote Blüten, der strahlende rote Mund eine Knospe, deine dunkle heilige Gestalt das kühle grüne Laub. Du kommst wie ein weiter, duftender Lotusteich. Komm eines Tages, damit ich dich sehe!

<span id="DE-8.5.2"></span>
'''8.5.2''' „Komm, damit ich dich sehe!“, rufe ich, bis Augen und Mund austrocknen, und irre beschämt in dieser guten Welt umher. Hab Erbarmen, ach, und komm eines Tages! Herr mit strahlender Lichtkrone, du gleichst einem prächtigen dunklen Juwelenberg, über dem eine dunkle Sonne aufgeht.

<span id="DE-8.5.3"></span>
'''8.5.3''' Herr mit gekröntem Haupt, großer Herr mit der duftenden Girlande aus dicht blühendem, kühlem Tulasi! Wenn ich dich so sehnsüchtig unter Tränen rufe, erscheine doch wie eine reine Regenwolke: mit herabhängenden Makara-Ohrringen, korallrotem Mund, vier Schultern und einer Taille wie eine kleine Trommel!

<span id="DE-8.5.4"></span>
'''8.5.4''' Wie deine strahlende Gestalt einer reinen Regenwolke gleich, dein Fruchtmund und deine honigreichen Lotusaugen kamen und mein Denken erfüllten, kann ich nicht aussprechen, mein Vater. Im reinen Meer schläfst du wie eine blaue, reich regnende Wolke auf einem großen silbernen Berg.

<span id="DE-8.5.5"></span>
'''8.5.5''' Ich kann nicht aussprechen, wie deine lichtbewegten heiligen Füße in mir wohnen, zwei jungen Sonnen von grenzenloser Herrlichkeit gleich. Wie könnte das Dunkel namens Leid da noch eindringen? Du verschlangst die ganze mächtige meerumgürtete Welt, du von der Farbe einer wasserreichen Wolke!

<span id="DE-8.5.6"></span>
'''8.5.6''' „Wolkenfarbener, Topftänzer, Kannan dieses karmabeladenen Dieners! Kannan, Bewohner meiner Weltsphäre!“, rufe ich dich, damit du mich annimmst. Erscheine eines Tages, sei es am Himmel, auf Erden, im weiten Meer oder anderswo, damit ich, dein Diener, deine Füße sehen kann!

<span id="DE-8.5.7"></span>
'''8.5.7''' Komm und erscheine! Oder rufe mich vor dein Angesicht und nimm mich in Dienst, sodass ich eilends unter deinen Blütenfüßen stehe, die die Welt durchmaßen. Mit kühlen roten Lotusaugen, Händen und Füßen und rotem Mund gleichst du einer erblühten dunklen Sonne, die grenzenlose Strahlen aussendet, Herr!

<span id="DE-8.5.8"></span>
'''8.5.8''' „Das gleicht der Gestalt meines Herrn!“, denke ich, und mein Herz schmilzt; jedes Mal, wenn ich dichte Wolkenscharen sehe, vergehe ich. Einziger Lenker des guten Wagens, der für die würdigen fünf in die Schlacht zog, bis die hundert fielen: Komm! Ist dies etwa angemessen?

<span id="DE-8.5.9"></span>
'''8.5.9''' „Ist dies angemessen? Du mit dem blitzenden Diskus, der den großgeflügelten Vogel reitet und als Banner erhebt!“ Wenn ich so sehnsüchtig weine, was magst du darüber denken? Wunderbarer, du wurdest in Mathura im Norden mit seinen honigreichen Hainen geboren, um die Last dieser großen Welt zu nehmen!

<span id="DE-8.5.10"></span>
'''8.5.10''' Wunderbarer deiner Geburt, Wunderbarer des Bharata-Krieges! Du bist der mächtige Wind, Feuer, Wasser, Himmel, Erde und alles andere. Wie Butter in frisch gemolkener Milch bist du überall darin zu erkennen und bleibst doch darüber hinaus, großer Wunderbarer. Wo soll ich dich sehen?

<span id="DE-8.5.11"></span>
'''8.5.11''' „Wo werde ich den Herrn des zarten Tulasis sehen?“, fragte Shatakopan aus dem schönen kühlen Kurukur mit tief gesenkten, hingebungsvollen Worten. Diese zehn gehören zu seinen tausend rötlich leuchtenden [edlen] Liedern. Wer sie beherrscht, wird ihn hier sehen und sich noch in dieser Geburt bei Nacht und Morgen freuen.

'''Hymnus 8.6'''

[[#RO-8.6.1|Umschrift]] · [[#TA-8.6.1|Tamil]]

<span id="DE-8.6.1"></span>
'''8.6.1''' Er gewährt gerade uns seine gute Gnade, sodass wir nachts und morgens aufstehen und seiner gedenken. Die Stadt unseres Vaters mit der Krone aus schönem, kühlem, blühendem Tulasi ist Tirukkadittanam, wo gesegnete Menschen leben.

<span id="DE-8.6.2"></span>
'''8.6.2''' Seht den Herrn, der Tirukkadittanam und mein Herz zugleich zu seiner inneren Wohnung genommen hat! Er ist der Einzige, der einst im heftigen Kampf Pfeile regnen ließ, bis die verwirrten Rakshasas ihre Gestalt verloren.

<span id="DE-8.6.3"></span>
'''8.6.3''' Er steht als einer, als zwei und als drei da, verbirgt seine Gestalt und schmeckt bei jedem Gedanken an ihn süß. Der Herr mit Shri auf der Brust wohnt innig verbunden mit Tirukkadittanam, der wunderbare Gebieter.

<span id="DE-8.6.4"></span>
'''8.6.4''' Sobald ich „Wunderbarer Herr!“ sage, lässt er mein hartes Karma ganz vergehen. Aus Liebe hat er das Land meines Herzens zur Wohnung genommen. Und Tirukkadittanam mit seinen duftenden Hainen und den wie Götter lebenden Menschen erwählte er zum bleibenden Tempel.

<span id="DE-8.6.5"></span>
'''8.6.5''' Er machte Tirukkadittanam zu seinem Tempel und zusammen damit auch das Innere meines Herzens. Der Herr, der mit Töpfen tanzt, nahm Vaikuntha zum Tempel, wo ihn alle Gottheiten ihrer jeweiligen Heiligtümer verehren.

<span id="DE-8.6.6"></span>
'''8.6.6''' Der Herr des Tanzes, der all mein unglückliches Leid vernichtete, Herr Madhusudana wohnt im kühlen Tirukkadittanam mit blühenden Hainen. Merkt es euch: Wer diesen Ort preist, bei dem bleibt kein Leid bestehen.

<span id="DE-8.6.7"></span>
'''8.6.7''' Nehmt Govinda in euer Herz auf, damit eure Not vergeht! Seine schönen Lotusfüße durchmaßen Erde und Himmel vollständig. Menschen verehren sie, und Himmlische kommen zur Stadt Tirukkadittanam, um sich ihnen zu nähern.

<span id="DE-8.6.8"></span>
'''8.6.8''' Überall stehen seine heiligen Wohnstädte an erster Stelle. Zwar gehören Himmel, diese Erde und das Meer insgesamt unserem Wunderbaren; doch mein Herz und die Stadt Tirukkadittanam sind seine eigenen angestammten Wohnorte.

<span id="DE-8.6.9"></span>
'''8.6.9''' In seinen angestammten Heiligtümern thront er überall erhaben in wunderbarer Macht. In Tirukkadittanam, dem Ort der göttlichen Bewohner, wohnt eben dieser Wunderbare, der Gebieter der Hirten.

<span id="DE-8.6.10"></span>
'''8.6.10''' Der Wunderbare, Narayana, Hari, Vamana steht und verweilt gern in meinem Herzen und in Tirukkadittanam mit seinen Wunschbaumhainen. Dort lassen ruhmreiche Vedenkundige die vier Veden beständig laut erklingen.

<span id="DE-8.6.11"></span>
'''8.6.11''' Über Tirumal im hainreichen Tirukkadittanam sprach Shatakopan aus dem ummauerten Kurukur tausend Worte, Milch und Nektar gleich. Diese zehn daraus werden euch auf wunderbare Weise im höchsten Vaikuntha wohnen lassen.

'''Hymnus 8.7'''

[[#RO-8.7.1|Umschrift]] · [[#TA-8.7.1|Tamil]]

<span id="DE-8.7.1"></span>
'''8.7.1''' „Er wird mich voller Wohlwollen unter seine goldenen Füße setzen“, hoffte ich und rief ihn viele Tage lang voller Sehnsucht. Seht: Der hilfreiche Vamana selbst trat ein und thronte fest in meinem Denken, das er erkannt hatte.

<span id="DE-8.7.2"></span>
'''8.7.2''' Er nahm alles wahr und blieb, bis die fünf unverbesserlichen Herrscher über mein armes Herz restlos vergingen. Der große Herr, der dem Elefanten mit den mächtigen Füßen Gnade erwies, wird seine Gnade selbst geben. Was sie darüber hinaus sein mag, weiß ich nicht.

<span id="DE-8.7.3"></span>
'''8.7.3''' Ich kenne keine andere Gnade: Er thront in mir, und mein Dunkel vergeht. Wenn dies der wahre Wert ist, sind die drei Welten daneben ohne Wert. Ist das Verblendung? Oder die betörende Betörung seines wunderbaren Zaubers?

<span id="DE-8.7.4"></span>
'''8.7.4''' Mein Herr, der Hirte, der Löwe unter den Himmlischen, betörte und überlistete mich mit seinem wunderbaren Zauber. Er erwies seine weithin leuchtende heilige Gnade und stellte sein reines strahlendes Licht in mein Inneres.

<span id="DE-8.7.5"></span>
'''8.7.5''' Er gewährte seine strahlende Gnade, zeigte und schenkte mir den Ruhm, den die Welt preist, und stand in mir wie ein einziger leuchtender Juwelenberg. Was könnte mir nun anderes Lob und Gepriesenwerden noch bedeuten?

<span id="DE-8.7.6"></span>
'''8.7.6''' Wenn er sogar mich als etwas Wertvolles gelten lässt und bei sich einfügt, wem würde er sich dann nicht schenken? Er gleicht einem dunklen Juwelenberg mit Lotusblüten: heilige Brust, Füße, Augen, Hände, roter Mund und Nabel.

<span id="DE-8.7.7"></span>
'''8.7.7''' Roter Mund, Nabel, weiße Zähne und leuchtende Ohrringe überstrahlen einander, als wollte jeder Glanz dem anderen zuvorkommen. Mit lächelndem rotem Mund wohnt er in meinem Herzen. Außer diesem Mund kenne ich keine andere Gnade.

<span id="DE-8.7.8"></span>
'''8.7.8''' Ich kenne keine andere Gnade. Mein Herr schenkt sie frei; er freut sich an denen, denen er sie schenkt. In meinem kleinen Herzen hat er sich niedergelassen, die drei Welten auf seine eigene Weise in seinem Bauch tragend.

<span id="DE-8.7.9"></span>
'''8.7.9''' Alle, die in seinem Bauch aufgenommen wurden, und sämtliche drei Welten trägt Mal weiterhin in sich. Ihn, der so dasteht, habe ich durch meine Erkenntnis in mein eigenes Inneres aufgenommen und fest darin wohnen lassen.

<span id="DE-8.7.10"></span>
'''8.7.10''' Durch mein Denken habe ich unseren höchsten Herrn in mein Herz gesetzt; niemals und zu keiner Zeit werde ich darin ermatten und aufhören. Er liegt im kühlen Milchmeer, an das dichte Wogen schlagen, auf der strahlenden Schlange mit weit ausgespannter Haube.

<span id="DE-8.7.11"></span>
'''8.7.11''' Um die Füße unseres höchsten Herrn Tirumal auf dem leuchtenden Schlangenlager zu erreichen, sprach Shatakopan aus dem reichen Kurukur tausend Lieder. Diese zehn daraus blicken mit geröteten Augen auf das Geborenwerden, bis sein Gift vollständig schwindet [personifizierendes Bild des tamilischen Schlusses].

'''Hymnus 8.8'''

[[#RO-8.8.1|Umschrift]] · [[#TA-8.8.1|Tamil]]

<span id="DE-8.8.1"></span>
'''8.8.1''' Seine Augen sind groß und rot, sein Mund rot und reif; darin leuchten weiße Zähne. Helle Makara-Ohrringe strahlen zu beiden Seiten. Wolkenfarben, lichtgekrönt, vierarmig, mit gebogenem Sharnga, glänzender Muschel, Keule, Schwert und Diskus: Dieser Eine wohnt in mir, seinem Diener.

<span id="DE-8.8.2"></span>
'''8.8.2''' Er ist in mir und in meinem Leib, innerhalb und außerhalb der Weltsphäre. Man kann nicht sagen: „Genau so ist er.“ Der Höchste des Höchsten ist im süßen Duft, jenseits der vergänglichen Weisen von Freude und Schmerz, von ungebrochener großer Seligkeit. Der Eine übersteigt das Erkennen.

<span id="DE-8.8.3"></span>
'''8.8.3''' Um durch seine Gnade den Einen jenseits des Erkennens zu erreichen, setzte ich ihn in mein Bewusstsein; auch dies war seine süße Gnade. Erkenntnis, Leben, Leib und zahllose andere Dinge verlieren ihren Eigenwert. Er führte mich zur Erkenntnis, über alles hinaus, und blieb so, dass auch mein Ich ganz in ihm war [die verdichtete Identitätsrede ist auslegungsbedürftig].

<span id="DE-8.8.4"></span>
'''8.8.4''' Ich erkannte den Einen, der auch mein Ich in sich aufnahm, der allem und allen vorausgeht, den einzigen Ursprung, der als er selbst, Shiva und Brahma hervortritt. Honig, Milch, Zuckerrohr und Nektar gleich steht er süß in meinem Fleisch, meinem Leben und meinem Bewusstsein.

<span id="DE-8.8.5"></span>
'''8.8.5''' Ich habe den beständigen Einen erkannt; doch seine feine Wirklichkeit kann niemand als dieses oder jenes erfassen. Selbst nach dem Erkennen ist weiteres Schauen schwer. Immer weiter geht sie über alles hinaus, bis alle Abgrenzung schwindet; weder als gut noch als schlecht bestimmbar übersteigt sie heilsam jedes Wissen.

<span id="DE-8.8.6"></span>
'''8.8.6''' Geht über das auf Äußeres gerichtete Wissen hinaus, zieht alle Sinne zurück und erkennt immer tiefer die schwer erfassbare, grenzenlose Weite der Urnatur, die mit der Seele wie eins verbunden ist. Wenn Freude und Schmerz mit ihren Ursachen abgelegt sind und keine Anhaftung bleibt, dann, in eben diesem Augenblick, ist Freiheit. Das ist Befreiung – auch dies ist Befreiung [hier: Freiheit in der Erfahrung des Selbst].<ref name="selbsterfahrung" />

<span id="DE-8.8.7"></span>
'''8.8.7''' Dies ist Befreiung und die Freude ihrer Erlangung: dies klar erkennen und an überhaupt nichts mehr hängen, ohne irgendetwas als Eigenes zu behalten. Dies ist Befreiung und ihre Freude. Wer es nicht klar erkennt und fragt: „Was ist Befreiung, was Freude?“, erschöpft sich, erschöpft sich, erschöpft sich.

<span id="DE-8.8.8"></span>
'''8.8.8''' „Er ist erschöpft, erschöpft, erschöpft!“, rufen Angehörige und Außenstehende, drängen sich zusammen und umfangen den Fortgehenden. Wenn dann wie im göttlichen Wahnsinn Liebe aufsteigt und überströmt, wenn das Herz mit unserem Herrn übereinstimmt und sich dort mit ihm vereinigt: Das ist wahrhaft feste Erfüllung.

<span id="DE-8.8.9"></span>
'''8.8.9''' Gelingt diese Vereinigung, ist sie feste Erfüllung. Erreicht man das schwer Erreichbare, ist dies eben das Sein unseres Wunderbaren mit dem tanzenden Vogel im hohen Banner [knappe Aussage zur Vereinigung, keine schlichte Gleichsetzung]. Es gibt auch Yogis, die sich Befreiung auf eine bestimmte Weise zurechtlegen und in Zukunft, Gegenwart und Vergangenheit umherziehen; solche Menschen fehlen nicht.

<span id="DE-8.8.10"></span>
'''8.8.10''' Er ist; er ist nicht bloß nicht. Er besteht und entzieht sich zugleich dem Festlegen auf Sein und Nichtsein. Unser Einziger kam und wohnt in meinem Herzen. Verfall und Wachstum wie abnehmender und zunehmender Mond, Klarheit und Verwirrung wie wachsendes Licht und Dunkel haben wir überwunden.

<span id="DE-8.8.11"></span>
'''8.8.11''' Unser Herr überwindet Klarheit und Verwirrung und setzt uns gnädig unter seine vollkommenen rotgoldenen Füße. Er ist der Gebieter, Brahma und Shiva. Durch diese zehn aus den tausend Liedern Shatakopans, der Tirumals Gnade empfing, wird unser dunkles Juwel uns gnädig unter seinen Füßen wohnen lassen.

'''Hymnus 8.9'''

[[#RO-8.9.1|Umschrift]] · [[#TA-8.9.1|Tamil]]

<span id="DE-8.9.1"></span>
'''8.9.1''' [Eine Vertraute spricht:] Wie Haine großer Juwelenlotusse auf einem dunklen Edelsteinberg sind seine rote heilige Brust, sein Mund, seine Augen, Hände, sein Nabel, seine Füße und sein Gewand. Mütter, sie spricht nur den Namen unseres Herrn Tirumal, des schwer fassbaren Wunderbaren in Tiruppuliyur im wasserreichen Reisland Kuttanadu. Was soll ich dagegen tun?

<span id="DE-8.9.2"></span>
'''8.9.2''' Mütter, was soll ich tun? Seine hohe blitzende Krone, Halsketten und vielen Schmuckstücke gleichen der strahlenden Sonne und weiteren Lichtern, die dicht um den schönen Meru kreisen. Sie preist Tiruppuliyur, umgeben von schönen Punnai-Hainen, den Ort unseres Herrn.

<span id="DE-8.9.3"></span>
'''8.9.3''' Tag und Nacht steht sie da und preist den Reichtum Tiruppuliyurs mit seinen leuchtenden hohen Juwelenpalästen. Dort wohnt der Herr, der ruhmreiche Kampfwaffen, voran den strahlenden Diskus, trug und die Asuras im Krieg vernichtete, als zöge das wogende Meer, überall in Flammen stehend, voran.

<span id="DE-8.9.4"></span>
'''8.9.4''' Heute spricht diese reich Geschmückte nur vom großen Namen des göttlichen Herrn, der die drei Welten verschlang und wieder freigab. In Tiruppuliyur im Kuttanadu wachsen Stadtreichtum, Haine, Zuckerrohr und großer roter Reis; schöne kühle Felder umgeben es.

<span id="DE-8.9.5"></span>
'''8.9.5''' Ihr Schmuck, ihr Gewand und ihre frische Schönheit lassen sich nicht auf gewöhnliche Weise erklären, wenn man genauer darüber nachdenkt. Sie ist in die heilige Gnade des Vaters, des Herrn der drei Welten versunken, der im kühlen Tiruppuliyur wohnt, wo große Lotusblumen in den Teichen blühen.

<span id="DE-8.9.6"></span>
'''8.9.6''' Täglich ist sie in die Gnade des wasserfarbenen Kannan versunken. Deutliche Zeichen zeigen, dass sie seine Gnade und seine Nähe erlangt hat: Die roten Lippen der Zarten gleichen der hellen Arekafrucht aus dem gesegneten, kühlen Tiruppuliyur, wo er aus Gnade Wohnung nahm.

<span id="DE-8.9.7"></span>
'''8.9.7''' Zarte, üppige Betelranken umschlingen junge, kräftige Arekastämme; breitblättrige Bananen mit süßen Früchten verbreiten ringsum Duft, und Wind streicht durch die schmalen Blätter der Kokospalmen. Im kühlen Tiruppuliyur hat dieses junge Mädchen die Füße des schönen, mächtig reichen Kannan erreicht.

<span id="DE-8.9.8"></span>
'''8.9.8''' Was soll ich euch sanften Müttern erklären? Im kühlen Tiruppuliyur steigt aus der Butterflamme der Opfer der reich gesegneten Kenner der nordsprachigen Veden Rauch empor und verdeckt im festen Himmel das Land der Götter. Außer dem Namen des Herrn auf der Schlange mit ausgebreiteter Haube preist sie nichts.

<span id="DE-8.9.9"></span>
'''8.9.9''' Tag und Nacht preist sie allein den Ruhm Tiruppuliyurs des kühlwasserfarbenen Kannan. Die vereinten melodischen Vedenstimmen der Kundigen tönen wie das Meer; in den großen Teichen blühen Lotusfelder wie aufgestellte Lampen. Fruchtbare, beschützte Reisfelder umgeben den Ort.

<span id="DE-8.9.10"></span>
'''8.9.10''' Welchen anderen Grund gäbe es dafür, dass sie nach schönem, kühlem Tulasi duftet? Tiruppuliyur im Kuttanadu gleicht dem Stirnzeichen des Südens; Gruppen prächtiger Paläste mit großen Juwelenstockwerken ragen wie Berge auf. Es ist die heilige Gnade des dort stehenden Wunderbaren, die sie erreicht hat.

<span id="DE-8.9.11"></span>
'''8.9.11''' Shatakopan ist Diener der Diener der Diener der Diener, die in rechtem Dienst zum Herrn aller drei erfüllten Welten stehen. Unter seinen tausend wohlgefügten tamilischen Girlanden stehen diese zehn. Wer sich ihnen zuwendet, wendet sich dem Dienst an Neṭumal zu.

'''Hymnus 8.10'''

[[#RO-8.10.1|Umschrift]] · [[#TA-8.10.1|Tamil]]

<span id="DE-8.10.1"></span>
'''8.10.1''' Als wollte ich Neṭumal dienen, wandte ich mich ihm zu; auf wunderbare Weise wurde ich dabei von sämtlichen unvermeidlichen schlimmen Wegen befreit. Bedenke ich diese Kunst: Was wäre für mich mit meinem schweren Karma noch Befreiung, außer mich den Füßen seiner Diener anzuschließen? Ach, selbst der Gewinn der drei weiten Welten wäre nichts dagegen!

<span id="DE-8.10.2"></span>
'''8.10.2''' Selbst wenn ich die drei weiten Welten gewänne oder allein mein eigenes Selbst genösse: Könnte dies für mich Unglücklichen dem Nutzen und der Freude gleichen, die ich schon hier empfange? Ich verehre die heiligen Füße derer, die beständig unter den geschmückten Blütenfüßen meines regenwolkenfarbenen Herrn dienen.

<span id="DE-8.10.3"></span>
'''8.10.3''' Wäre es für mich Unglücklichen passend, nur unter die duftenden, frisch erblühten Füße meines rotlotusäugigen heiligen Zwergs einzugehen, der seine kleine schöne Gestalt erhob und alle drei Welten ausfüllte, während seine Diener, in menschlich kleinen und doch großen Gestalten meine Herren, noch hier umhergehen?

<span id="DE-8.10.4"></span>
'''8.10.4''' Welcher Nachteil träfe mich, wenn ich hier umherginge, durch Gnade ständig verehrend? Der Ruhm meines recht regierenden Herrn mit Korallenmund und roten Lotusaugen, der einst die große Erde verschlang und freigab, wäre auf meinen Lippen; seine sinnenhaft erfahrbare Gestalt in meinem Herzen; passende Blumen trüge ich in den Händen.

<span id="DE-8.10.5"></span>
'''8.10.5''' Selbst wenn ich die Gnade ständigen Dienens erhielte und unter den schönen Blütenfüßen des Wunderbaren in der wirbelnden Flut strahlenden Lichts Freude genösse: Könnte all das dem Genuss des Gedichtnektars gleichen, der aus meiner Rede fließt, während ich, in diesem vergänglichen Leib geboren, seinen Ruhm lerne?

<span id="DE-8.10.6"></span>
'''8.10.6''' Könnte die Befreiung von den drei Welten solchem Genuss gleichkommen: dem einzigartigen großen Ruhm meines Herrn mit dem goldenen Diskus? Er tötete den unvergleichlichen Elefanten mit geflecktem rotem Gesicht und lenkt den Vogel, der umherzieht und die Leben der hochgewachsenen Asuras mit roten Haaren und Feueraugen vernichtet.

<span id="DE-8.10.7"></span>
'''8.10.7''' Damit sein einzigartiger großer Ruhm ewig bestehe, erschien er selbst, wurde zum ursprünglichen Samen des großen weisen Brahma und ließ die drei Welten hervorsprießen. Möge uns täglich nicht bloß das Eingehen unter die sprosszarten Füße dieser einzigen großen Gottheit zuteilwerden, sondern die überreiche Freude an der Gemeinschaft seiner Diener!

<span id="DE-8.10.8"></span>
'''8.10.8''' Möge uns täglich die Gemeinschaft seiner Angehörigen zuteilwerden! Er schuf das kühle Meer und breitete zahllose unvergleichliche Füße, Schultern und Häupter aus. So lag er da wie ein Juwelenberg mit einem weit ausladenden blühenden Wunschbaumhain und der Lichtfülle vieler Sonnen.

<span id="DE-8.10.9"></span>
'''8.10.9''' Er hat vier Gestalten und vernichtet das schwere Karma, das sich bei seinen Angehörigen sammelt. Diskus, Muschel, Schwert, Bogen, Keule und viele weitere Waffen trägt er; ewig jung ist er der Vater des schönen fünfpfeiligen Liebesgottes. Mir Einsamem möge die Würde zuteilwerden, zu den Angehörigen der Angehörigen der Angehörigen seiner makellosen Diener zu gehören!

<span id="DE-8.10.10"></span>
'''8.10.10''' Möge mir Einsamem Weltalter um Weltalter diese gute Bestimmung zuteilwerden: zu den Familien zu gehören, die einzig jenen unseren Herren dienen, den Dienern der Diener der Diener seiner untrennbaren Diener! Mein Herr hat die Farbe der großen Kaya-Blüte, vier Schultern und den goldenen Diskus in der Hand.

<span id="DE-8.10.11"></span>
'''8.10.11''' Den Lotusäugigen, der die drei wohlgeordneten Welten ganz erfüllt, besang Shatakopan aus dem schönen kühlen Kurukur in tausend Liedern. Wer diese zehn daraus beherrscht, wird mit gutem Lebensstand sein Haus führen, zusammen mit Ehefrau und Kindern.

<span id="DE-Teil-9"></span>
'''Großteil 9'''

[[#DE-Teil-9|Deutsch]] · [[#RO-Teil-9|Transliteration]] · [[#TA-Teil-9|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 9.1'''

[[#RO-9.1.1|Umschrift]] · [[#TA-9.1.1|Tamil]]

<span id="DE-9.1.1"></span>
'''9.1.1''' Ehefrauen, Kinder, Verwandte, Angehörige und andere: Ihre Liebe reicht oft nur so weit wie das, was sie sehen und erfahren. Erkennt: Es gibt keine verlässliche Hilfe außer der Rettung als Diener des Herrn, der alle acht Richtungen, das Unten und das Oben vollständig verschlang.

<span id="DE-9.1.2"></span>
'''9.1.2''' Verwandte und andere scheinen Gefährten und Stützen zu sein; fällt euch Besitz zu, saugen sie daran wie Blutegel. Erkennt: Es gibt keinen bleibenden Wert, außer unseren Regenwolkenfarbenen zum rettenden Floß zu nehmen, der mit einem einzigen Pfeil sieben Bäume durchbohrte.

<span id="DE-9.1.3"></span>
'''9.1.3''' Sehen sie euch mit Geld in der Hand kommen, springen sie auf und begrüßen euch ehrerbietig. Sehen sie euch im dunklen Leid der Armut, sagt keiner auch nur „Ach!“ Erkennt: Es gibt keinen Schutz, außer durch Gnade Diener dessen zu werden, der in Mathura geboren wurde, damit die trügerisch handelnden Asuras untergehen.

<span id="DE-9.1.4"></span>
'''9.1.4''' „Sie werden in der Not unser Schutz sein“, denkt man immer wieder und bindet Menschen an sich. Doch sie entziehen sich wie Schuldner, die davongehen. Hätte man sie nicht an sich gebunden, wäre es ebenso. Wozu dies weiter beschreiben? Erkennt: Die einzige kluge Rettung ist, den reichen Ruhm dessen, der in Mathura geboren wurde, zur Zuflucht zu nehmen.<ref name="schuldner" />

<span id="DE-9.1.5"></span>
'''9.1.5''' Die sich selbst für geschickt halten und den süßen Genuss mit lieblich sprechenden Frauen auskosten, werden später etwas anderes erfahren. Erkennt: Es gibt keine bleibende Freude, außer bereitwillig Diener dessen zu werden, der in Mathura geboren wurde, damit die Asuras mit ihren erschütternden Taten untergehen.

<span id="DE-9.1.6"></span>
'''9.1.6''' Seht, darin gibt es keine bleibende Freude, ach! Ohne an die Wirklichkeit zu denken, wie viele Menschen sind seit alters erschienen und vergangen! Es bleibt nichts, außer den reichen Ruhm dessen zu sprechen, der im mächtigen alten Mathura geboren wurde, und so zur Rettung zu gehen.

<span id="DE-9.1.7"></span>
'''9.1.7''' Wir haben es kurz gesagt: Für kein Lebewesen auf der großen Erde gibt es etwas anderes. Zürnt nicht; darüber nachzudenken genügt, seht! Es ist kein Unrecht: Der in Mathura Geborene ist uns wie unsere leibliche Mutter. Seine makellose Herrlichkeit zu lernen und täglich darin zu leben, ist wahre Güte.

<span id="DE-9.1.8"></span>
'''9.1.8''' Seht, so zu leben ist gut! Wer nicht so kleinlich ist, dass er seine Zeit nicht im Nachdenken und im Lob der Füße des Wunderbaren verbringen könnte, erhält den reichen Ruhm des in Mathura Geborenen als Lebensgefährten und geliebte Stütze. Es gibt nichts Höheres.

<span id="DE-9.1.9"></span>
'''9.1.9''' „Es gibt nichts Größeres als das“, denken Menschen über ihren Besitz, häufen Vorräte an und suchen sie zu bewahren; doch auch ihr letztes Stück Lebenszeit vergeht. Erkennt: Es gibt keine Zuflucht außer Kannan mit pollenbestäubten Schultern, geboren in Mathura mit seinen Palästen und Fahnen aus kostbaren Stoffen.

<span id="DE-9.1.10"></span>
'''9.1.10''' Erkennt: Es gibt keine Zuflucht außer Kannan. Dies steht fest. Er wurde in Mathura geboren, um die Last der Erde zu nehmen. Wenn ihr tatsächlich etwas Eigenes habt, bringt es zu seinen Füßen und findet Rettung! Ihr braucht nicht lange zu rechnen: Nichts von euch besteht unabhängig von ihm.

<span id="DE-9.1.11"></span>
'''9.1.11''' „Nichts besteht außerhalb von ihm“: In dieser festen Gewissheit sang Shatakopan aus Kurukur über Kannan mit den pollenbestäubten Schultern tausend schöne, fehlerlose tamilische Lieder. Die edlen Menschen, die diese zehn daraus rezitieren können, sind von jeher unsere Herren.

'''Hymnus 9.2'''

[[#RO-9.2.1|Umschrift]] · [[#TA-9.2.1|Tamil]]

<span id="DE-9.2.1"></span>
'''9.2.1''' Seit alten Tagen haben wir deine Gnade und die Gnade der Lotusgöttin empfangen; Familie um Familie, Generation um Generation reinigen wir deinen Tempel und dienen auf vielerlei Weise. Erweise uns Dienern Gnade, öffne deinen strahlenden Mund und blicke uns mit deinen Lotusaugen an, du auf dem Lager in Tiruppulingudi, umgeben von kühlen Feldern an der klarwelligen Porunal!

<span id="DE-9.2.2"></span>
'''9.2.2''' Wir setzen unser ganzes Haus für deinen Dienst ein, leisten reine, bescheidene Dienste und gehen den überlieferten Weg, ohne deine goldenen Füße zu verlassen. Erbarme dich deiner Diener und lege eines Tages deinen Lotusfuß, den du zum Maß der Erde erhobst, als Schmuck auf unser Haupt! Du ruhst in Tiruppulingudi mit kühlen Feldern, Hainen und goldenen, fahnenbesetzten Mauern.

<span id="DE-9.2.3"></span>
'''9.2.3''' Du liegst seit langem; wie lange wirst du noch liegen, bis dein heiliger Leib ermüdet? Erweise denen Gnade, die unablässig kleine Dienste tun und seit alters dienen. Öffne die großen Lotusaugen, erhebe dich und nimm mit deiner Lotusgöttin gnädig Platz, damit die drei weiten Welten dich verehren, du Ruhender in Tiruppulingudi!

<span id="DE-9.2.4"></span>
'''9.2.4''' In Pulingudi liegst du, in Varagunamangai sitzt du, in Vaikuntham stehst du. Ohne mein geklärtes Herz zu verlassen, gebiete über mich und gewähre Gnade! Komm sichtbar, den fruchtroten Mund wie Koralle in einer klaren Regenwolke leuchtend, sodass die drei prächtigen Welten staunen und wir tanzen, jubeln und rufen!

<span id="DE-9.2.5"></span>
'''9.2.5''' Komm sichtbar mit korallrotem Fruchtmund; schenke ein Lächeln, dessen Perlzähne Mondstrahlen aussenden, und lass deine heiligen Lotusaugen leuchten. Du ruhst im kühlen Tiruppulingudi an der Porunal, wo Muscheln unter schönen Korallen liegen. Auf dem grimmigen Vogel kamst du zum Teich, um die Not des großen Elefanten zu beenden!

<span id="DE-9.2.6"></span>
'''9.2.6''' Auf dem grimmigen Vogel reitend, wie eine Regenwolke über einem goldenen Berg, standest du in flammendem Zorn vor Mali und seinen Gefährten, damit die Zornmächtigen fielen. Zorniger König, lichtgekrönter Herr des feldreichen Tiruppulingudi! Du trägst den wütenden Diskus, Muschel, Schwert, Bogen und Keule, um unsere Not abzuschneiden.

<span id="DE-9.2.7"></span>
'''9.2.7''' Du beseitigst hier unsere Not und gebietest über mich; den Himmlischen bist du dort ebenso nahe. Im kühlen Tiruppulingudi mit Feldern voll rotblättriger Lotusse ruhst du. Freue dich am Jubel deiner Diener! Damit wir froh werden und unser Herz gedeihe, sitze eines Tages vor unseren Augen, sichtbar auch für die unwissenden Menschen dieser Welt.

<span id="DE-9.2.8"></span>
'''9.2.8''' Vor unseren Augen sollen alle Menschen deine beiden Füße verehren, sich erheben und verneigen und dich nach dem Vermögen ihrer Worte immer herrlicher mit voller Liebe anbeten. Herr von Tiruppulingudi mit seinen mondhohen Palästen, Gott in Tiru Vaikuntham! Nimm auch hier in dieser großen Welt eines Tages sichtbar deinen erhabenen Sitz ein!

<span id="DE-9.2.9"></span>
'''9.2.9''' Nimm auch hier in dieser weiten großen Welt deinen Thron ein, damit wir Diener dich unablässig preisen, unsere Augen sich erfrischen und wir deinen Leib wie eine frische Blüte trinken. Herr von Tiruppulingudi mit üppigen Feldern, wo junge Fische zwischen rotem Reis aus dem Schlamm springen! Du, Meister grausam wirksamer Waffen, wurdest zum Tod und rottetest die Asura-Geschlechter aus.

<span id="DE-9.2.10"></span>
'''9.2.10''' Mächtig mit deinen furchtbar wirkenden Waffen beendest du die Not der Götter und bringst den Asuras Leid, heftig wirkendes Gift und doch mein Nektar! Herr des feldreichen Tiruppulingudi: Die unvergleichlich schöne Lotusgöttin und die Erdgöttin halten deine zarten Füße. Rufe mich eines Tages oder komm, damit auch ich mit meinem schweren Karma sie halten darf!

<span id="DE-9.2.11"></span>
'''9.2.11''' „Rufe mich oder komm!“, bat Shatakopan aus dem Pandya-Land an der wasserreichen Porunal innig den Herrn, der das tosende Meer quirlte. Wer diese zehn aus seinen tausend zungengeeigneten Liedern beherrscht, wird unablässig im Herzen über die beiden Füße dessen nachsinnen, der die drei Welten durchmaß.

'''Hymnus 9.3'''

[[#RO-9.3.1|Umschrift]] · [[#TA-9.3.1|Tamil]]

<span id="DE-9.3.1"></span>
'''9.3.1''' Tausendfach schützt er die sieben Welten; mit tausend Namen besitzt er erhabene Würde. Seine schöne dunkle Gestalt gleicht der Regenwolke. Narayana, er allein ist unser Herr.

<span id="DE-9.3.2"></span>
'''9.3.2''' Er selbst schuf die weite Welt und hob sie empor; er verschlang sie, gab sie frei und durchmaß sie. Er selbst ist jener und jener und jener [die drei göttlichen Gestalten]; er ist auch alles andere. Dies haben wir erkannt.

<span id="DE-9.3.3"></span>
'''9.3.3''' Die Veden und die Schriften ihres tiefen Sinnes wissen darum; nehmt an, was sie erkannt haben: Er ist die schwer fassbare Wirklichkeit. Alle, die Hari verehrten und erkannten, erkannten das Heilmittel, das die Leiden abschneidet.

<span id="DE-9.3.4"></span>
'''9.3.4''' „Du bist das Heilmittel für unsere Freude und unseren Genuss!“, rufen die großen Götterscharen zum Herrn. Mein Herz, vergiss den dunklen Gott nicht, unseren Herrn Kannan, den Gott, der die Himmelswelt schenkt!

<span id="DE-9.3.5"></span>
'''9.3.5''' Mein Herz, ich von hartem Karma Geplagter bitte dich und sage es eindringlich: Vergiss dies nicht! Erreiche den Unvergleichlichen mit dem Kranz aus frischem, blühendem, kühlem Tulasi.

<span id="DE-9.3.6"></span>
'''9.3.6''' Er sucht die Schultern der schönen Lotusgöttin; er führt harte Kämpfe gegen die Asuras; er quirlt im Meer den Nektar. Allein für ihn soll mein Herz ganz aufbrechen.

<span id="DE-9.3.7"></span>
'''9.3.7''' Er nahm die Gestalt Narasimhas an und spaltete einen Leib mit scharfen Krallen. Um das große Vaikuntha zu sehen, in dem er wohnt, denkt mein Herz einzig an den Aufbruch dorthin, ohne Unterschied von Nacht und Tag.

<span id="DE-9.3.8"></span>
'''9.3.8''' Er vernichtet die beiden Arten von Karma restlos und rettet, sodass man keinen weiteren Leib annimmt. Venkata, wo er steht, liegt auf der weiten Erde; die Götter gehen dorthin und verehren ihn mit gefalteten Händen.

<span id="DE-9.3.9"></span>
'''9.3.9''' „Wir bringen große Blumen, Wasser, Licht und Weihrauch, beten an und erheben uns“: Selbst dies scheint zu viel an eigenem Anspruch. Du von makellosem altem Ruhm auf dem Schlangenlager, ich weiß nicht, wie ich deine Füße umfangen soll.

<span id="DE-9.3.10"></span>
'''9.3.10''' Der im gestielten Lotus sitzt, ist an deinem Nabel; der Träger der langen glänzenden Axt ist an deinem Leib. Die Himmlischen dienen dir und beten dich an. Wie soll ich Tag für Tag deine zugängliche Güte preisen?

<span id="DE-9.3.11"></span>
'''9.3.11''' Auf die Füße dessen, dessen Güte grenzenlos ist, fügte Shatakopan aus dem weiten, schön geschmückten Kurukur tausend Wortgirlanden. Wer diesen zehn zugetan ist, dessen natürliche Bestimmung ist der Aufstieg nach Vaikuntha.

'''Hymnus 9.4'''

[[#RO-9.4.1|Umschrift]] · [[#TA-9.4.1|Tamil]]

<span id="DE-9.4.1"></span>
'''9.4.1''' Tirumal, auf dessen heiliger Brust die rote Lotusgöttin mit dunklen, geschminkten Augen wohnt! Du mit dem heiß strahlenden Diskus und der gewundenen Muschel in den Händen: Meine Augen begehren, dich zu sehen.

<span id="DE-9.4.2"></span>
'''9.4.2''' Mein Augapfel, mein Herz möchte dich sehen und spricht, ganz von diesem einen Gedanken erfüllt. Dich, den Himmlische und Weise stets schwer schauen können, rufe ich an: „Ich werde nicht ablassen, bevor ich dich erreicht habe!“

<span id="DE-9.4.3"></span>
'''9.4.3''' Ich niedriger Diener rufe dich, und mein Herz bewegt sich weich wie der kurze Schwanz eines wedelnden Hundes. Du hobst einst den Berg gegen den Regen und beschütztest die Kuhherde! Verwirrt fürchte ich: „Deine Gnade verfehlt mich.“

<span id="DE-9.4.4"></span>
'''9.4.4''' „Dies ist das rechte Ziel“, dachte ich und stellte mich in deinen Dienst. Doch mein törichtes Herz wird unruhig und fragt: „Was werde ich von dir empfangen?“ O Herr als Hari, den Götter und Danavas stets schwer erkennen können!

<span id="DE-9.4.5"></span>
'''9.4.5''' Mein Denken begehrt, die Füße des dunklen Herrn zu sehen: Hari, Herr der Himmlischen, der Große, der einst Brahma schuf und auf der gestreiften, hellen Schlange als Lager ruht.

<span id="DE-9.4.6"></span>
'''9.4.6''' Du Ziel meines Denkens! Um dich zu sehen, habe ich dich fest in mein Herz gesetzt. Urältester aller Götter, einziges höchstes strahlendes Licht! Mein Inneres gedenkt deiner voller Freude.

<span id="DE-9.4.7"></span>
'''9.4.7''' Makelloser, im Innersten meines Herzens, das freudig deiner gedenkt, hast du selbst innig Wohnung genommen. Du zerrissest mit deinen Krallen die breite Brust des mächtigen Danava in zwei Teile, Gestalt des Narasimha!

<span id="DE-9.4.8"></span>
'''9.4.8''' Er steht den sechs entstandenen Lehren als Widersacher gegenüber; er ist der unsichtbare Ursprung aller Dinge, der Ursprung aller Götter: Diesen Kannan habe ich geschaut.<ref name="sechs" />

<span id="DE-9.4.9"></span>
'''9.4.9''' Ich habe ihn gesehen und mich mit beiden Augen satt gefreut; ich schnitt das alte Karma samt seiner Bindung ab. Wortgirlanden sprach ich, damit die Diener sie als Nektar genießen. Ich bin Diener des Herrn der Himmlischen in der Weltsphäre.

<span id="DE-9.4.10"></span>
'''9.4.10''' „Dieser ist mein Diener“, sagt der Hohe und gewährt mir reiche Gnade. Er trägt den schön geflügelten, vollberühmten Vogel im Banner, und seine Füße durchmaßen die Welt ohne Mangel. Indem ich ihn erreichte, wurde ich, sein Diener, gerettet.

<span id="DE-9.4.11"></span>
'''9.4.11''' Über den Herrn, der den unablässig brünstigen Elefanten bezwang, sprach Shatakopan aus dem südlichen Kurukur mit seinen schlammreichen Feldern tausend wohlgefügte Lieder. Diese zehn daraus schenken selbst dem kostbaren Leben der Himmlischen Erhebung.

'''Hymnus 9.5'''

[[#RO-9.5.1|Umschrift]] · [[#TA-9.5.1|Tamil]]

<span id="DE-9.5.1"></span>
'''9.5.1''' Ihr Kuckucksweibchen, wie lange ruft ihr hier mit euren heiß geliebten Männchen einander zu? Zwitschert nicht so, dass mein Leben schmerzt! Meinen Herrn Kannan, mein Leben, ruft ihr nicht herbei. Müssen selbst die, die mein Leben fortgeben wollen, so weit gehen?

<span id="DE-9.5.2"></span>
'''9.5.2''' So viel ist nicht nötig, ach, ihr Anril-Weibchen! Wie lange klagt und seufzt ihr mit euren Männchen? Der kunstvolle Govinda ist niemandem verlässlich zu greifen. So steht es: Mein Leben liegt nun in seiner Hand.

<span id="DE-9.5.3"></span>
'''9.5.3''' Mein kostbares Leben liegt in seiner Hand, ihr Anril-Weibchen. Was wollt ihr mir sagen, wenn ihr rings um mich eintaucht und spielt? Habe ich unglückliche Frau, die keine Askese geübt hat, überhaupt noch Leben hier? Was soll ich sagen und wie bestehen, wenn ich eure sehnsüchtigen Rufe höre?

<span id="DE-9.5.4"></span>
'''9.5.4''' Unser wunderbarer Kannan erscheint nicht, obwohl er mein Rufen hört. Ihr Vögel, stimmt mit euren Männchen keine weitere Tonfolge an! Worte, Denken und Handeln sind bei mir schon dort; nur Leib und Leben irren noch im Zwischenraum umher.

<span id="DE-9.5.5"></span>
'''9.5.5''' Meine Mainavögel, die ihr im Zwischenraum umherfliegt! Für euch ist hier kein Platz zum Plaudern; plappert nicht! Unser Herr mit Shri auf der Brust gewann durch seine zauberhaften Spiele die sieben Welten. Er hat fest beschlossen, nun auch unser Leben zu verzehren.

<span id="DE-9.5.6"></span>
'''9.5.6''' Kleiner Papagei, den ich mit großer Sorgfalt aufzog, plappere nicht mit deiner süßen Stimme! Kakutstha, mein kostbares Leben, hat einen Mund wie deinen roten Schnabel, ebenso schöne Augen, Hände und Füße und deine grünlich dunkle Farbe. Er vereinte sich mit mir und ging fort.

<span id="DE-9.5.7"></span>
'''9.5.7''' Ihr Wolkenscharen mit gespanntem Regenbogen und Blitzen gleicht meinem makellosen dunklen Juwel, dem wunderbaren Kannan mit schönen Lotusaugen und rotem Mund, der sich mit mir vereinte und mich verließ. Zeigt eure Gestalt nicht: Sie ist der Tod für mein Leben!

<span id="DE-9.5.8"></span>
'''9.5.8''' „Es ist der Tod für mein Leben“, bat ich euch. Doch ihr jungen Kuckucke tötetet mich, indem ihr gerade Kannans Namen plappertet. Ich gab euch Joghurt mit gekochtem Reis und Milchreis und lehrte euch sprechen. Welch reichen Dank habt ihr mir erwiesen, ihr Tugendhaften [bitter-zärtliche Ironie]!

<span id="DE-9.5.9"></span>
'''9.5.9''' Ihr guten Bienen und Hummeln, summt keine Melodien! Eure süßen Stimmen sind wie Speere, die in eine offene Wunde stoßen. Kannan mit den großen Augen, wie erblühte Lotusse in einem weiten kühlen Teich, hat sich genähert, um mein Leben zu verzehren und sich dann zu entfernen.

<span id="DE-9.5.10"></span>
'''9.5.10''' Auch wir sind aufgebrochen, haben uns genähert und uns mit unserem Herrn des Himmelslandes vereint. Ihr guten Reiher der Felder, wozu noch euer vertrautes Rufen? Auch der wohlgefügte Leib hat sich allmählich aufgelöst. Reiche Freude hat uns erreicht und breitet sich überall aus.

<span id="DE-9.5.11"></span>
'''9.5.11''' Freude kam und wuchs überall für viele Weltalter: Der Wunderbare gewährte ihm, seinen eigenen Ruhm zu preisen. Shatakopan aus dem südlichen Kurukur sang darüber tausend Worte. Vor diesen neun und einem Lied daraus schmelzen alle drei Welten.

'''Hymnus 9.6'''

[[#RO-9.6.1|Umschrift]] · [[#TA-9.6.1|Tamil]]

<span id="DE-9.6.1"></span>
'''9.6.1''' Mein Herz schmilzt, mein Verlangen wächst über das hinaus, was mein Leben tragen kann. Was soll ich, sein Diener, tun, sooft ich an den Zauber des Wunderbaren denke, der in Tirukkatkarai wohnt, wo alle Straßen nach Wasserlilien duften?

<span id="DE-9.6.2"></span>
'''9.6.2''' Bei jedem Gedanken, jedem Wort bricht mein Herz auf und zerfließt. Auch wenn ich den Ruhm seiner Taten singe, brennt mein kostbares Leben. Mein Vater im südlichen Katkarai mit teichreichen Blumenhainen, ich vermag die Weise, wie ich dir diene, nicht zu fassen.

<span id="DE-9.6.3"></span>
'''9.6.3''' Durch seine Zugänglichkeit überlistete er mein Herz, trat ein, machte mich weich vor Liebe, wurde mein Leben und verzehrte mein Leben. Meines Vaters im hainreichen südlichen Katkarai, des Regenwolkenfarbenen, Diebeskunst verstehe ich nicht.

<span id="DE-9.6.4"></span>
'''9.6.4''' Alle Welten bestehen in ihm, und nach seiner Ordnung besteht er selbst in ihnen. Mein Vater im südlichen Katkarai mit berauschend duftenden Hainen verzehrte mein kleines kostbares Leben. Diese seine heilige Gnade begreife ich nicht.

<span id="DE-9.6.5"></span>
'''9.6.5''' Als wollte er heilige Gnade erweisen, trat er in mich ein und verschlang zugleich meine Gestalt und mein kostbares Leben. Das sind die Diebeskünste meines dunkelstrahlenden Kannan, meines Vaters im südlichen Katkarai mit herrlich wachsenden Hainen!

<span id="DE-9.6.6"></span>
'''9.6.6''' Kannans Diebeskunst steht mir klar vor Augen. Dies ist der Rest meines kostbaren Lebens, das der Schönäugige verzehrte: Es gerät in Elend, klagt bei Nacht und Tag, ruft „Mein Kannan!“ und preist sein Katkarai.

<span id="DE-9.6.7"></span>
'''9.6.7''' Es preist Katkarai und ruft darin „Kannan!“ Die Krankheit der Sehnsucht wächst; im Gedenken schmilzt es und fließt dahin. Der Wunderbare tat, als wollte er mich als Diener annehmen, und verzehrte mein Leben. Mein kostbares Leben ist durch dieses Verschlungenwerden nur noch ein Rest.

<span id="DE-9.6.8"></span>
'''9.6.8''' Er nahm nicht bloß Besitz von mir; er kam und verschlang mein Leben selbst. Tag um Tag kam er und verzehrte mich ganz. Mein Vater im südlichen Katkarai, dunkel wie eine wasserreiche Wolke: Wurde ich ihm nicht als Diener unterstellt? Was musste mein kostbares Leben dabei erfahren!

<span id="DE-9.6.9"></span>
'''9.6.9''' Wessen kostbares Leben hat er so getroffen wie meines? Er hat große, breitblättrige Lotusaugen, einen Fruchtmund und die Schönheit einer Regenwolke. Im südlichen Katkarai wohnt dieses göttliche Meer mit seinen vier breiten, herrlich schönen Schultern.

<span id="DE-9.6.10"></span>
'''9.6.10''' „Wenn ich dich sehe, werde ich dich an mich reißen und verschlingen“, sehnte ich mich. Doch bevor ich es konnte, verlangte er selbst danach und trank mich vollständig aus. Der wolkengleiche Vater von Katkarai ist mir zu mächtig!

<span id="DE-9.6.11"></span>
'''9.6.11''' Über den Herrn, der Kamsa mit überlegener Härte erschlug, sprach Shatakopan aus dem südlichen Kurukur mit seinen fahnenbesetzten Mauern tausend wohlgeformte Lieder. Durch diese zehn enden unsere Geburten, und die Fata Morgana [des Samsara] wird vernichtet, seht!<ref name="fata" />

'''Hymnus 9.7'''

[[#RO-9.7.1|Umschrift]] · [[#TA-9.7.1|Tamil]]

<span id="DE-9.7.1"></span>
'''9.7.1''' Zarter rotbeiniger Reiher, der in der Lagune unseres Küstenhains Nahrung sucht und hier glücklich verweilt! Gehe als mein Bote zum Topftänzer mit honigblühendem Tulasi auf dem Haupt, der in Tirumuzhikkalam wohnt. Möchtest du danach mit deinen Angehörigen deine Füße auf mein Haupt setzen?

<span id="DE-9.7.2"></span>
'''9.7.2''' Ihr Vogelscharen, die mit euren Männchen und Angehörigen ungetrennt in beständiger Liebe lebt! Fragt den Bewohner des schönen Muzhikkalam: „Warum werden wir hier selbst von unseren Angehörigen getadelt und herabgesetzt? Sind wir seiner nicht würdig, der dort mit den Seinen wohnt?“

<span id="DE-9.7.3"></span>
'''9.7.3''' „Sind wir deiner nicht würdig?“ Fragt so, ihr Störche und Reiher, die in weiten Wassern Nahrung suchen, den Herrn im kühlen Muzhikkalam! Augen, Hände und Füße sind wie rote Lotusblüten, der Mund wie rote Frucht, die heilige Gestalt wie das Blatt dieses Lotus.

<span id="DE-9.7.4"></span>
'''9.7.4''' Ihr schönen Wolken über der reichen Stadt namens Tirumuzhikkalam! Geht als Boten dieser karmageplagten Frau zum Herrn von heiliger Gestalt. Wenn ihr sagt: „Gewährt ihr Eure heilige Gestalt“, wird dann der Glanz seines Leibes euch vertreiben und aus dem klaren Himmel jagen [besorgte Frage der Liebenden]?

<span id="DE-9.7.5"></span>
'''9.7.5''' Leuchtende Wolken, die rasch durch den klaren Himmel ziehen, von Feuer umgeben und blitzend! Sagt dem hellen Licht in Tirumuzhikkalam meine Botschaft. Er hat den klaren Himmel als heiliges Land und wohnt doch im Herzen meiner schuldhaften Person; aus seinem Haar tropft Honig.

<span id="DE-9.7.6"></span>
'''9.7.6''' Ihr Bienenscharen mit klaren Stimmen, überbringt meine Botschaft! Im hainreichen Muzhikkalam schwirrt ihr an Blumen und trinkt Honig. Sagt meine Worte dem Herrn, der die Göttin auf seiner Brust trägt. Wenn ihr als Boten sprecht, [bittet ihn um] meine leuchtenden Armreifen und mein Gewand [der Satz wird im folgenden Vers fortgesetzt].

<span id="DE-9.7.7"></span>
'''9.7.7''' Er nahm meine leuchtenden Reifen und mein Gewand und verließ die Schultern dieser karmageplagten Frau. Ihr Reiher der weiten Haine, seht eines Tages den weithin Berühmten in Tirumuzhikkalam mit Lotusaugen und leuchtendem Korallenmund. Bringt mir eine einzige klare Nachricht von ihm!

<span id="DE-9.7.8"></span>
'''9.7.8''' Ihr Bienen und Hummeln, die in den großen Hainen Nahrung suchen und sich nach Herzenslust niederlassen! Leistet mir einen Dienst bei dem Herrn mit frischer Kaya-Blütenfarbe und blühender Tulasi-Krone, der in Tirumuzhikkalam hinter schweren, festen Mauern wohnt.

<span id="DE-9.7.9"></span>
'''9.7.9''' Junger Reiher am hohen Wasser! Sagt dem Herrn von Tirumuzhikkalam mit blühendem Tulasi auf dem Haupt und goldenem Diskus in der Hand: „Es ist nicht recht, dass Ihr Euch selbst entzieht und fortgeht, während ihre geschmückten Brüste erblassen und ihre beiden Blumenaugen vor Tränen überlaufen.“

<span id="DE-9.7.10"></span>
'''9.7.10''' „Es ist nicht recht“, sagt es dem Herrn von Tirumuzhikkalam, ihr Schwäne mit sanftem Gang, die in weiten Wassern Nahrung suchen und voller Freude verweilen! Sagt es, bevor mein Leib völlig abmagert, der Hüftgürtel seinen Halt verliert und mein inneres Wesen ganz vergeht.

<span id="DE-9.7.11"></span>
'''9.7.11''' Das Mädchen mit unablässig schöner, zarter Papageienstimme rief nach dem strahlenden Licht, das beständig in Tirumuzhikkalam wohnt. Diese Worte sprach Shatakopan aus dem makellosen reichen Kurukur treffend aus. Diese zehn aus seinen tausend unvergänglichen Liedern schneiden die Krankheit ab.

'''Hymnus 9.8'''

[[#RO-9.8.1|Umschrift]] · [[#TA-9.8.1|Tamil]]

<span id="DE-9.8.1"></span>
'''9.8.1''' Er schneidet alles Karma derer ab, die ihn im Innern festhalten und deren Gedanken sich im Herzen mit ihm vereinen. Gibt es auch für mich Unglücklichen einen Weg, dem Tirunavay näherzukommen, das von berauschend duftenden, kühlen Blumenhainen umgeben ist?

<span id="DE-9.8.2"></span>
'''9.8.2''' Er ist Gemahl der Lotusgöttin mit rankengleicher Taille und Bräutigam der sanften Pinnai mit großen, scharfen Speeraugen. Wann kommt der Tag, da ich, sein Diener, mich Tirunavay mit seinen Hainen nähern darf, wo der Hohe wohnt?

<span id="DE-9.8.3"></span>
'''9.8.3''' „Wann darf ich mich nähern?“, denke ich immerzu; ohne geteiltes Herz vergieße ich Tränen. Ich weiß keinen Tag, an dem ich in die Gemeinschaft von Tirunavay eintreten kann, wo der makellose heilige Narayana wohnt.

<span id="DE-9.8.4"></span>
'''9.8.4''' Ich weiß nicht, welche Tage mir noch verbleiben. Ich bin eingetreten, um unwiderruflich Dienst zu leisten. Bräutigam der sanften Pinnai mit großen schwertgleichen Augen, du wohnst in Tirunavay, umgeben von weiten Blumenhainen!

<span id="DE-9.8.5"></span>
'''9.8.5''' Er ist Gemahl der Lotusgöttin und der Erdgöttin, der wie ein Auge sorgende Beschützer aller Lebewesen und Götter, Herr des Himmels. Wann werde ich hier Tirunavay sehen, wo er gern wohnt, und meine Augen daran satt erfreuen?

<span id="DE-9.8.6"></span>
'''9.8.6''' Wann werden meine Augen hier schauen und sich freuen? Ich habe mich ohne Makel ganz deinem Dienst überlassen. Unser König der Hirten, der Tirunavay mit seinen bienenreichen Blumenhainen zur Wohnung genommen hat!

<span id="DE-9.8.7"></span>
'''9.8.7''' Du nahmst König Mahabali die Erde, bezwangst den Kampf zwischen Göttern und Asuras, Tirumal! Mein vollkommener Narayana, der in Navay wohnt: Erbarme dich und sage: „Ach, dieser ist mein Diener!“

<span id="DE-9.8.8"></span>
'''9.8.8''' Ob du mir die Gnade verweigerst oder sie gewährst, mich wertvoll machst und unter deine goldenen Füße eintreten lässt: Gib mir wenigstens die klare Erkenntnis, dich ohne Verwirrung in meinem Herzen zu bewahren, mein Gott im südlichen Tirunavay!

<span id="DE-9.8.9"></span>
'''9.8.9''' Er ist selbst für Götter und Weise immer schwer zu sehen, Ursprung der Drei und Herr der drei Welten. Wer wird sich jetzt Tirunavay nähern dürfen, wo dieser Gott gern wohnt? Ach!

<span id="DE-9.8.10"></span>
'''9.8.10''' „Ach, wann kommt der Tag, da ich mich nähern darf?“, frage ich immerzu, mein Denken verwirrt, und rufe „Tirumal!“ Unser großer Juwelenfarbener, du bist gekommen und wohnst in Tirunavay, umgeben von Hainen mit dichten Blütenbüscheln.

<span id="DE-9.8.11"></span>
'''9.8.11''' Den Herrn im guten Navay mit bunten Juwelenpalästen besang Shatakopan aus dem fest ummauerten südlichen Kurukur. Wer diese zehn aus seinen tausend melodischen tamilischen Liedern beherrscht, wird die Erde regieren und wie Jasmin duften.

'''Hymnus 9.9'''

[[#RO-9.9.1|Umschrift]] · [[#TA-9.9.1|Tamil]]

<span id="DE-9.9.1"></span>
'''9.9.1''' Ach, der nach Jasmin duftende Südwind zerschneidet mich; die reiche Kurinji-Melodie bedrängt mich, der Abend mit seinen sinkenden Strahlen verwirrt mich, die schönen roten Wolken zerbrechen mich. Unser lotusäugiger Kannan, Stier der Hirten, mächtiger Löwe, unser Wunderbarer umarmte diese Brüste und Schultern. Nun sind wir allein und kennen keine Zuflucht, ach!

<span id="DE-9.9.2"></span>
'''9.9.2''' Wir sind allein und kennen keine Zuflucht. Glocken, Südwind und Ambal-Flötenklang klagen, ach; der tagverzehrende Abend, kräftiger Sandelduft, Panchama-Ton, Jasmin und kühler Nordwind kommen hinzu. Der wunderbare Hirte, der die weite Welt schuf, hob, verschlang, freigab, ausmaß und überall schützt, der Tod der Asuras im Kampf, kommt nicht. Wie soll ich noch bleiben und mein Leben bewahren?

<span id="DE-9.9.3"></span>
'''9.9.3''' Wie soll ich noch mein Leben bewahren? Der Dieb Kannan vereinte sich innig mit mir, bis beide Brüste weich wurden und die schmale Taille schwankte; er tauchte in meinen Leib ein, verließ mich und ging fort. Unser Wunderbarer, der einzigartige junge Löwe, kommt nicht. Seine Lotusaugen, sein roter Mund, dunkles kühles Haar und vier Schultern stehen im Herzen meiner unglücklichen Person und zerreißen es.

<span id="DE-9.9.4"></span>
'''9.9.4''' Sie stehen in meinem Herzen und zerreißen es. Der kühle Nordwind ist brennender Wind, der geliebte kühle Mond ein heißer Mond, das weiche Blumenbett ein glühendes Bett. Die göttliche Biene mit dem schön gefiederten Vogel hat die Blume unserer Weiblichkeit berührt. Dies alles übersteigt die Kraft des Lebens; auch unser eigenes Herz ist keine Hilfe mehr, ach!

<span id="DE-9.9.5"></span>
'''9.9.5''' Auch unser Herz ist keine Hilfe. Der Abend, da die Kühe heimkehren, ist da. Das Herz unseres Hirten ist Stein; seine süße Flöte zerschneidet uns. Selbst die Freundinnen, die wir unsere Stütze nennen, vergehen noch vor uns um seinetwillen. Wie bewahren wir unser kostbares Leben? Die Stunde seiner Gnade ist schwer zu erlangen.

<span id="DE-9.9.6"></span>
'''9.9.6''' Schwer ist die Stunde seiner Gnade zu erlangen; keine andere Gunst ist wahre Gnade. Doch bis dahin hält das Leben nicht aus. Ich sehe keinen Ausweg vor dem mörderischen Abend und meinem Herzen. Sein heiliger Leib, an dem Shiva, Brahma und die freigebige Shri wohnen, zerschneidet unser Leben. Wohin sollen wir nun gehen, was soll ich tun, wem was sagen, Mütter?

<span id="DE-9.9.7"></span>
'''9.9.7''' Wem soll ich was sagen, Mütter? Dieser scharfkalte Nordwind ist mehr, als mein Leben trägt. Unser wolkenleibiger Kannan raubte durch seine List das einsame Herz; es ist bei ihm. Adlerholzrauch, Harfensaiten, Panchama-Ton und kühle frische Sandelpaste verbünden sich mit dem kämpfenden Wind; er nimmt den frischen Duft kühler Jasminblüten auf und schleudert ihn gegen mich, ach!

<span id="DE-9.9.8"></span>
'''9.9.8''' Frischen Duft schleudert er gegen mich, der aufbrausende junge Nordwind im schwachen Abendrot. Die List unseres Kannan, der sich vereinte und fortging, ist grausamer noch als Kannan selbst. Darüber hinaus erklingt seine süße Flöte für die Hirtinnen: Mit Honigjasmin, mildem Kovai-Duft und frischem Sandel verbindet sie den Panchama-Ton zu süßer Gunst. Dies werde ich nicht überleben.

<span id="DE-9.9.9"></span>
'''9.9.9''' Diese süß geblasene Flöte werde ich nicht überleben. Dazwischen spricht er eines mit seinen schön gestalteten Augen als Boten, blickt ein anderes durch die Melodie seiner klaren Worte, zeigt ein betörendes Gesicht und singt leidenschaftlich, bis das törichte Herz restlos zerbricht. Wir verstehen überhaupt nichts davon. Ach, ach! Der Abend ist gekommen; der Wunderbare kommt nicht.

<span id="DE-9.9.10"></span>
'''9.9.10''' Der Abend ist gekommen; der Wunderbare kommt nicht. Große Glocken klagen, schöne junge Kühe schmiegen sich an die kräftigen Stiere und springen umher; grausame Flöten tönen. Weiße Jasminblüten öffnen sich aus dunklen Knospen, die Bienen summen laut daran. Selbst das Meer schreit bis in den Himmel. Was könnte ich sagen, um hier ohne ihn weiterzuleben?

<span id="DE-9.9.11"></span>
'''9.9.11''' Die schön geschmückten Hirtinnen ertragen das Leben fern von ihm nicht und klagen am Abend. Maran Shatakopan aus dem schönen Kurukur empfand selbst den Schmerz der Trennung und sprach diese zehn innerhalb seiner tausend Lieder über den Herrn, der die Erde verschlang und freigab. Diener, ruft sie hier auf Erden aus und findet Rettung; nähert euch Mal, von dem diese Wortgirlande spricht, und verehrt ihn!

'''Hymnus 9.10'''

[[#RO-9.10.1|Umschrift]] · [[#TA-9.10.1|Tamil]]

<span id="DE-9.10.1"></span>
'''9.10.1''' Nähert euch Mal, betet an und erhebt euch, damit das Karma vergehe! Bringt morgens und abends Lotusblumen zu den beiden Füßen dessen, der auf dem Banyanblatt ruhte und in Tirukkannapuram wohnt, umgeben von Mauern, an die das Meer schlägt.

<span id="DE-9.10.2"></span>
'''9.10.2''' Bringt Blumen, die Honig freigeben, und verneigt euch! Diener, denkt täglich an Tirukkannapuram und betet an: an die Stadt mit silbrig glänzenden Mauern, Gräben und Feldern, auf denen Krabben zusammenkommen.

<span id="DE-9.10.3"></span>
'''9.10.3''' Diener, damit eure Not vergehe, bringt mit ungeteiltem Herzen aufgeblühte, unverwelkte Blumen und verneigt euch vor dem Herrn der Weltsphäre, dem Herrn der Himmlischen in Tirukkannapuram, umgeben von Hainen mit singenden Bienen.

<span id="DE-9.10.4"></span>
'''9.10.4''' Verehrt mit unwelken Blumen den Gemahl der sanften Pinnai mit dem rehgleichen Blick, den süßen Honig! Der große Herr, der Tirukkannapuram mit seinen himmelhohen Mauern liebt, wird eure Zuflucht sein.

<span id="DE-9.10.5"></span>
'''9.10.5''' Allen, die seine Füße erreichen, ist er Zuflucht; beim Tod schenkt der Herr Vaikuntha. Der Herrscher der Erde in Tirukkannapuram mit schützenden Mauern wird für seine Liebenden selbst zur Liebe.

<span id="DE-9.10.6"></span>
'''9.10.6''' Allen, die seine Füße erreichen, wird er ein Freund. Er zerriss den Leib des goldglänzenden Asura. Der liebevolle Herr in Tirukkannapuram mit schönen goldenen Mauern ist denen, die ihm wahrhaft zugehören, Tag für Tag wahrhaft treu.

<span id="DE-9.10.7"></span>
'''9.10.7''' Für alle, die ihn liebevoll verehren, ist er wahr; denen, die ihn nur äußerlich verehren, entzieht er sich. In Tirukkannapuram springen Fische auf den Feldern. Der Herr ist denen nahe, die ihn im Herzen umarmen.

<span id="DE-9.10.8"></span>
'''9.10.8''' Allen, die seine Füße erreichen, ist er nahe. Krankheit haftet nicht an; er beseitigt Wiedergeburt und nimmt sie an. Verehrt täglich die Füße des Höchsten in Tirukkannapuram mit seinen edelstein- und goldgeschmückten Mauern.

<span id="DE-9.10.9"></span>
'''9.10.9''' Verehrt man täglich seine Füße, beruhigt sich das Leiden, und Unheil kommt nicht heran. Welcher Mangel bleibt mir nun? Wer den Ursprung in Tirukkannapuram erreicht, das die Menschen mit vedengeübter Zunge lieben, kennt keine Bedrängnis.

<span id="DE-9.10.10"></span>
'''9.10.10''' Wenn es für mich keine Bedrängnis gibt, welcher Mangel bleibt? Auf seiner heiligen Brust wohnt die Lotusgöttin. Wer täglich von seinem steinummauerten Tirukkannapuram spricht, dem nähert sich keine leidvolle Not.

<span id="DE-9.10.11"></span>
'''9.10.11''' Ihr, die ihr wollt, dass Karma nicht anhaftet und seine Bindung ganz aufhört! Singt diese zehn aus den tausend tamilischen Liedern Shatakopans aus Kurukur mit hohen Palästen, tanzt dazu und verehrt seine Füße!

<span id="DE-Teil-10"></span>
'''Großteil 10'''

[[#DE-Teil-10|Deutsch]] · [[#RO-Teil-10|Transliteration]] · [[#TA-Teil-10|Tamil]] · [[#DE-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 10.1'''

[[#RO-10.1.1|Umschrift]] · [[#TA-10.1.1|Tamil]]

<span id="DE-10.1.1"></span>
'''10.1.1''' Tirumogur hat Felder, geschmückt mit großen Teichen gestielter Lotusblumen. Dort steht er täglich gern und fest, die Asuras zerschlagend: vier Schultern, lockiges Haar, Lotusaugen, fruchtroter Mund, eine dunkle Regenwolke. Außer ihm haben wir kein anderes Ziel.

<span id="DE-10.1.2"></span>
'''10.1.2''' Für immer haben wir kein anderes Ziel als den weiten Schatten der guten Füße des Herrn mit tausend Namen und dem schönen Kranz aus zartem, kühlem Tulasi. In Tirumogur leben die bewährten Kenner der vier Veden; dort wohnt er.

<span id="DE-10.1.3"></span>
'''10.1.3''' „Wir haben keine andere Zuflucht!“, rufen Brahma, Hara und die Götter immer wieder und suchen ihn. Siegreich schützt er die drei Welten und wandelt umher. Lasst uns nun seinem guten Tirumogur nahekommen, damit unsere Not vergehe!

<span id="DE-10.1.4"></span>
'''10.1.4''' „Komm und beschütze uns, damit die Not vergehe!“, preisen Götter und Weise das strahlende Licht und folgen ihm. In Tirumogur ruht er auf der weit ausgebreiteten Schlange. Diener, kommt, wir preisen seine Füße, damit unsere Not vergehe!

<span id="DE-10.1.5"></span>
'''10.1.5''' Diener, kommt! Unser strahlendes Licht, der einzige Ursprung, maß die drei Welten der Weltsphäre aus. Im schönen Tirumogur gedeihen in allen acht Richtungen süßes Zuckerrohr und großer roter Reis. Lasst uns seinen Tempel umschreiten und hier den Freudentanz tanzen!

<span id="DE-10.1.6"></span>
'''10.1.6''' Tänzer, Hirte, Tod der mächtigen lärmenden Asuras! Für uns Lobpreisende, die Himmlischen und Weisen ist er Freude. Im reichen Tirumogur mit kühlen, fruchtbaren Feldern wohnt unser vertrauter Herr. Außer seinen Lotusfüßen haben wir keinen Schutz.

<span id="DE-10.1.7"></span>
'''10.1.7''' Wir haben keinen anderen Schutz. Als einziger Ursprung in der großen himmlischen Leere schuf er die umgebenden Wasser, daraus den alten Weisen [Brahma] und alle Götter samt der Welt. Wenn wir sein Tirumogur rechtsherum umschreiten, wird unsere Not rasch vergehen.

<span id="DE-10.1.8"></span>
'''10.1.8''' Eure Not vergeht rasch: Diener, kommt herbei und verehrt! Im leuchtenden Tirumogur mit hohen Hainen und schönen großen Teichen wohnt der Smaragdteich, Dasharathas Sohn, in dem die mächtigen Rakshasas mit ihren tausend Namen versanken.

<span id="DE-10.1.9"></span>
'''10.1.9''' Juwelengleich weite Füße, Blumenaugen, korallroter Mund und vier schön geschmückte breite Schultern hat dieser Gott, der gewaltige Held, der stets die Asuras zerschneidet. Sein hainreiches Tirumogur ist nahe. Wir haben unsere gute Zuflucht erreicht.

<span id="DE-10.1.10"></span>
'''10.1.10''' Wenn die guten Himmlischen vor den übeltätigen mächtigen Asuras fliehen und ihn als sichere Zuflucht erreichen, nimmt er die jeweils nötige Gestalt an, erhebt sich und schützt sie. Ihr Unsrigen, sprecht nur den Namen Tirumogur, bedenkt ihn und singt sein Lob!

<span id="DE-10.1.11"></span>
'''10.1.11''' „Ihr Unsrigen, preist ihn!“, sagte Shatakopan aus Kurukur über den Herrn, der selbst den Topftanz tanzt. Unter seinen tausend passenden Liedern des Dienstes stehen diese zehn, dem reichen Tirumogur gegeben. Wer sie zu singen versteht, dessen Not vergeht.

'''Hymnus 10.2'''

[[#RO-10.2.1|Umschrift]] · [[#TA-10.2.1|Tamil]]

<span id="DE-10.2.1"></span>
'''10.2.1''' Wer täglich „Keshava!“ sagt, dessen sämtliche Nöte vergehen; selbst die grausam handelnden Diener des Todes können sich ihm nicht nähern. Lasst uns heute die Stadt Anantapuram betreten, geschmückt mit teichreichen Feldern und summenden Bienen, wo er gern auf der giftigen Schlange ruht!

<span id="DE-10.2.2"></span>
'''10.2.2''' Geht ihr heute hinein, wird euch durch sieben Geburten kein Unheil anhaften. Neben berggleichen Palästen stehen Kuruntu, Serunti und Punnai in offen blühenden Hainen. Der Wunderbare von Anantapuram hat tausend zusammengehörige Namen. Wer ihrer gedenkt, dem gehört die Stadt der Himmlischen.

<span id="DE-10.2.3"></span>
'''10.2.3''' Der Vogel ist sein Reittier und zugleich sein Banner. Er verschlang alle Welten und gab sie frei. Wenn ihr entschlossen das kühle Anantapuram betretet, in dem er wohnt, enden alle Leiden und karmischen Taten. Dies sagen wir mit Gewissheit: Sprecht wenigstens einen seiner tausend Namen!

<span id="DE-10.2.4"></span>
'''10.2.4''' Sprecht ohne Scheu! Anantapuram ist von großen Meereswassern umgeben, geschmückt mit Feldern und lauter duftenden Hainen. Wer dem dort liebevoll wohnenden Herrn nach rechter Weise Blumen streut und Verehrung darbringt, tut wahrhaft verdienstvolles Werk.

<span id="DE-10.2.5"></span>
'''10.2.5''' Tut Gutes, streut reines Wasser und Blumen und bedenkt den Namen unseres Vaters! Er schneidet dieses Geborenwerden ab. Darüber hinaus sagen wir mit Gewissheit: Wer sich den Lotusfüßen des Herrn im dichtbewachsenen Anantapuram nähert, wird unsterblich.

<span id="DE-10.2.6"></span>
'''10.2.6''' In Anantapuram wohnt der Ursprung jener, die als Unsterbliche leben. Der Götterkönig betet ihn dort an, und die Himmlischen leisten vertraute Dienste. Ihr Unsrigen, hört uns zu: Auch wir müssen hingehen und uns Govinda nähern, dem Vater des jungen Liebesgottes, der das Leid getilgt hat!

<span id="DE-10.2.7"></span>
'''10.2.7''' Govinda selbst tilgte das Leid: Unsere höchste Gestalt schuf Welt, Leben, Götter und alles andere und legte sich auf die Schlange. Anantapuram zieren Felder, in deren Bewässerungsöffnungen Fische springen. Dürfen wir auch nur seine Eingangsschwelle reinigen, können wir schweres Karma loswerden.

<span id="DE-10.2.8"></span>
'''10.2.8''' Schweres Karma lässt sich beseitigen. Der junge Held, der den Liebesgott hervorbrachte, hat, so heißt es, das schön geschmückte Anantapuram zur Wohnung genommen. Ihr Unsrigen, geht, um die Füße dessen zu sehen, der auf der Schlange mit der Haube ruht! Dies haben wir euch zur Erkenntnis gesagt.

<span id="DE-10.2.9"></span>
'''10.2.9''' Die Tage, von denen wir euch sprachen, sind nahe. Anantapuram mit dichten Hainen bietet wahrhaft guten Schutz. Wählt sorgfältig makellosen Weihrauch und duftende Blumen und preist: „Für Vamanas Füße!“ Dann vergeht das Karma restlos.

<span id="DE-10.2.10"></span>
'''10.2.10''' Wer täglich „Madhava!“ sagt, dessen Karma vergeht von selbst. Wer für unseren Vater in der goldummauerten Stadt Anantapuram sorgfältig gute Sandelpaste, Lampen, Weihrauch und Lotusblumen auswählt und ihn preist, erlangt endlosen Ruhm.

<span id="DE-10.2.11"></span>
'''10.2.11''' Den ursprünglichen Herrn der unendlich berühmten Stadt Anantapuram besang Maran aus Kurukur mit büschelblühenden Hainen in tausend Worten. Wer diese fünf und fünf Lieder daraus beherrscht, wird in der Welt der Unsterblichen die beiden bambusgleichen Schultern von Frauen mit grünen Armreifen umfangen.

'''Hymnus 10.3'''

[[#RO-10.3.1|Umschrift]] · [[#TA-10.3.1|Tamil]]

<span id="DE-10.3.1"></span>
'''10.3.1''' Ach, meine beiden bambusgleichen Schultern werden schmal. Ohne meine Schwäche und Einsamkeit zu beachten, rufen liebliche Kuckucke, und die Pfauenscharen tanzen gemeinsam. Wenn du gehst, die Kuhherden zu weiden, wird ein einziger Tag zu tausend Weltaltern. Mit deinen Lotusaugen zerschneidest du mich. Du hast kein Erbarmen, kein Erbarmen, Kannan!

<span id="DE-10.3.2"></span>
'''10.3.2''' Du hast kein Erbarmen, Kannan! Bei jeder Umarmung meiner vollen Brüste übersteigt eine unstillbare Flut der Freude den Himmel, überflutet mein Bewusstsein und vergeht dann wie ein Traum. Sie dringt ins Innerste meines Lebens; ach, die Sehnsucht übersteigt dessen Kraft. Wie sollte ich nun erst recht deine Trennung ertragen? Dein Aufbruch zum Kühehüten bringt mir den Tod.

<span id="DE-10.3.3"></span>
'''10.3.3''' Ich vergehe, wenn du zum Kühehüten gehst; mein Leben brennt unter heißen Seufzern. Niemand hilft mir, wenn ich hierbleibe und das Spiel deiner augenschminkedunklen Gestalt nicht sehe. Ein einziger Tag vergeht nicht, wenn du fort bist; die Tränen meiner beiden fischgleichen Augen halten nicht an. Für uns geborene Hirtinnen und Dienerinnen ist Einsamkeit der Tod.

<span id="DE-10.3.4"></span>
'''10.3.4''' Govinda, du denkst nicht an die Einsamkeit deiner Dienerinnen und den Schmerz der vom Gefährten Getrennten. Du liebst nur die Kühe in deinem Stall, lässt uns zurück und gehst, sie zu weiden. Die listigen sanften Worte deines fruchtroten Mundes drangen wie eine Flut süßen Saftes aus reifem Nektar in jeden Winkel meines Herzens. Sooft ich ihrer gedenke, brennt mein Leben.

<span id="DE-10.3.5"></span>
'''10.3.5''' Beim Gedanken an deine sanften Worte brennt mein Leben, Kannan, der tagsüber die Herden weiden ging! Der Wind streut den Duft sich öffnenden Jasmins aus; der schwer berauschende Abend ist gekommen. Lass meine schönen Brüste an deiner juwelenreichen Brust nach Jasmin duften, gib den Nektar deines Mundes und lege, ach, deine herrlich schöne Lotushand auf das Haupt deiner Dienerinnen!

<span id="DE-10.3.6"></span>
'''10.3.6''' Lege deine schönen Füße auf unser Haupt, Kannan mit dem herrlichen Diskus! Viele andere Frauen halten sie bereits in ihrer Mitte; doch wir ertragen es in unserer weiblichen Sehnsucht nicht. Aus den großen scharfen Augen fließen unaufhörlich Tränen, auch der Geist findet keinen Halt. Dein Aufbruch zum Kühehüten zerreißt uns; unser Leben schmilzt wie Wachs in Flammen.

<span id="DE-10.3.7"></span>
'''10.3.7''' Unser Leben verbrennt und zerfließt wie Wachs; weiße Armreifen und Hüftgürtel fallen ab, aus beiden Blumenaugen strömen Perlen, die Brüste erblassen, die Schultern welken. Großer Juwelenfarbener, du gehst, sodass deine zarten roten Lotusfüße schmerzen, und weidest fröhlich die Kühe. Was geschieht, wenn Asuras dort auf dich treffen?

<span id="DE-10.3.8"></span>
'''10.3.8''' „Was geschieht, wenn Asuras dort auf dich treffen?“ In dieser Sorge versinkt mein kostbares Leben. Geh nicht hinter den Kühen her! Zärtlichkeit, Verlangen und die Erinnerung an unsere Vereinigung bedrängen mich; entgleite meiner Hand nicht. Zeige deine bezaubernden Lotusaugen, deinen Mund, die Hände und das gelbe Gewand und ziehe hier mit den guten jungen Hirtinnen von fein geschwungener Taille umher, die du liebst!

<span id="DE-10.3.9"></span>
'''10.3.9''' Wenn du mit deinen geliebten Guten umherziehst und jede Not deines heiligen Herzens vergeht, freuen wir uns staunend. Unsere weibliche Sehnsucht hält es nicht aus: Unser Herr, geh nicht Kühe hüten! Auf Kamsas Befehl wandern viele Asuras in beliebigen Verkleidungen umher. Triffst du auf sie, entstehen dort zwischen ihnen und dir Gefahren. Höre auf mein Wort, ach!

<span id="DE-10.3.10"></span>
'''10.3.10''' Gefahren entstehen, höre auf mein Wort! Die gewalttätigen Asuras wandern auf Kamsas Befehl umher und beunruhigen selbst die Asketen. Du bist sehr allein; nicht einmal Rama [Balarama] nimmst du dort mit. Immer wieder dringt mir dies ins Herz und lässt mein Leben brennen. Lieber noch als den Himmel liebst du das Weiden der Kühe, unser fruchtrotmundiger Gott der Hirten!

<span id="DE-10.3.11"></span>
'''10.3.11''' Auf die heiligen Füße unseres fruchtrotmundigen Hirtengottes sang der freigebige Shatakopan aus dem reichen südlichen Kurukur an der muschelgeschmückten Porunal tausend Worte. Diese zehn gehören zur wohlgefügten Girlande der Hirtinnen: Eine Frau klagt über die Trennung und spricht, um ihn davon abzuhalten, seine Kuhherde weiden zu gehen.

'''Hymnus 10.4'''

[[#RO-10.4.1|Umschrift]] · [[#TA-10.4.1|Tamil]]

<span id="DE-10.4.1"></span>
'''10.4.1''' Die Füße Damodaras sind die Stütze des Weges der Askese. Er ist regenwolkenfarben und lotusäugig, steht als Wasser, Himmel, Erde, Feuer und Wind da, trägt den Diskus und ist so erhaben, dass die großen Himmlischen seine Namen stammeln.

<span id="DE-10.4.2"></span>
'''10.4.2''' Groß ist er und selbst den Unsterblichen im Himmel schwer zu schauen; denen, die ihn nicht im Herzen umfangen, bleibt er stets unzugänglich. Der rotäugige Mal, an dessen heiligem Leib Shri wohnt, schneidet täglich die beiden Arten von Karma ab und gebietet hier über mich.

<span id="DE-10.4.3"></span>
'''10.4.3''' Der Diskusträger gebietet über mich: Durch wen könnte uns noch Mangel entstehen? Die Not der Wiedergeburt kehrt nicht zurück; wir haben sie abgeschnitten. Ich erkannte die Füße des Gemahls der sanften Pinnai mit glänzenden fischgleichen Augen und setzte sie als Schmuck auf mein Haupt.

<span id="DE-10.4.4"></span>
'''10.4.4''' Seine Füße setzte ich auf mein Haupt: Er schlief auf dem Banyanblatt, steht auf dem Berg zur Verehrung der Unsterblichen und wohnt in meinem Herzen. Ich bin fest entschlossen, ihn von diesem Platz nicht mehr weichen zu lassen.

<span id="DE-10.4.5"></span>
'''10.4.5''' Fest habe ich beschlossen, dass er mein Herz nicht verlässt. Der Herr mit dem Diskus in der Hand ist ein großer Dieb; anderen erschließt er sich nicht, und er versteht Täuschung, die wie Wahrheit erscheint. Uns ist der Herr auf dem Schlangenlager lieb und begehrenswert.

<span id="DE-10.4.6"></span>
'''10.4.6''' Ich verehrte die Füße des Herrn auf der Schlange, der denen Gnade gewährt, die ihn täglich mit Erkenntnis im Herzen umfangen. Er hat den Herrn mit dem jungen Himmelsmond im Flechtenhaar an seiner Seite aufgenommen.

<span id="DE-10.4.7"></span>
'''10.4.7''' Herz, verehre täglich den Höchsten des Höchsten! Kein Leiden wird anhaften; er vernichtet die Wiedergeburt und nimmt dich an. Juwelenlicht ist Madhusudana, mein Herr mit dem schön leuchtenden rotgoldenen Siegesdiskus.

<span id="DE-10.4.8"></span>
'''10.4.8''' Er trägt den Diskus, steht jenseits des Meeres und der Himmlischen, ist die Weltzeit und hat sie erschaffen; er weidete die Herden und hob mit mächtigen schönen Schultern den Berg. Mein Herz, lebe gesegnet! Lebe, ohne seine Füße zu vergessen!

<span id="DE-10.4.9"></span>
'''10.4.9''' Ich sah seine Lotusblütenfüße; kaum hatte ich sie gesehen, löste sich alles Karma und verging. Immerzu Dienst zu leisten, zu verehren und dem Weg zu folgen: Dies ist die Art des Dienens, die der Höchste schon seit alters aufgetragen hat.

<span id="DE-10.4.10"></span>
'''10.4.10''' Mit gesammeltem Herzen kommen die Himmlischen täglich aus allen Richtungen und verehren Madhava mit Weihrauch, Lampen, frischen Blumen und Wasser. Die Füße dieses Erhabenen sind für seine Angehörigen der einzige Halt.

<span id="DE-10.4.11"></span>
'''10.4.11''' „Dies ist der Halt“, dachte der Dichter aus dem reichen Pandya-Land und hielt am Höchsten des Höchsten fest, an Mal mit den ringkampfstarken Schultern. Wer diese zehn aus seinen tausend Antati-Wortketten lernt, dem werden Kannans beide Füße ein sicherer Halt.

'''Hymnus 10.5'''

[[#RO-10.5.1|Umschrift]] · [[#TA-10.5.1|Tamil]]

<span id="DE-10.5.1"></span>
'''10.5.1''' Ihr, deren Herz Kannans beide Füße erreichen will: Der heilige Name, den ihr bedenken sollt, ist gewiss Narayana.

<span id="DE-10.5.2"></span>
'''10.5.2''' Narayana ist unser Herr, der Gebieter der Erdgöttin; er bezwang den Elefanten und ist selbst die Ursache aller Dinge.

<span id="DE-10.5.3"></span>
'''10.5.3''' Er selbst ist alle Welt. Er schuf und hob sie; er verschlang und entließ sie. Er allein regiert sie.

<span id="DE-10.5.4"></span>
'''10.5.4''' Der Herr ruht im Meerwasser auf der Schlange mit dem mächtigen Maul. Legt Blumen an seine Füße und sucht ihn täglich!

<span id="DE-10.5.5"></span>
'''10.5.5''' Sucht ihn jeden Tag mit unwelken Blumen! Singt seinen Namen: Ihr könnt Befreiung erlangen.

<span id="DE-10.5.6"></span>
'''10.5.6''' Auf Venkata wohnt der Kaya-Blütenfarbene. Sein Mund trank an der Brust der Dämonin: Er ist Madhava.

<span id="DE-10.5.7"></span>
'''10.5.7''' Wenn ihr immer wieder „Madhava“ sprechen könnt, erreicht euch nichts Böses, und Unheil kommt nicht heran.

<span id="DE-10.5.8"></span>
'''10.5.8''' Unheil haftet nicht an. Wer die Namen des wasserreichen Wolkenfarbenen erfüllt ausspricht – wer von ihnen wäre kein Unsterblicher?

<span id="DE-10.5.9"></span>
'''10.5.9''' Für die Himmlischen ist er schwer erreichbar, für die Seinen leicht. Wer ihn innig verehrt, an dem bleibt Karma nicht haften.

<span id="DE-10.5.10"></span>
'''10.5.10''' Die feindlichen Mächte namens Karma und dichtes Dunkel fliehen erschrocken. Bringt schöne Teichblumen dar und gedenkt des Hohen!

<span id="DE-10.5.11"></span>
'''10.5.11''' Shatakopan trägt die Gnade des Hohen. Diese zehn seiner tausend Aussprüche sind für die Diener der Gewinn göttlicher Gnade.

'''Hymnus 10.6'''

[[#RO-10.6.1|Umschrift]] · [[#TA-10.6.1|Tamil]]

<span id="DE-10.6.1"></span>
'''10.6.1''' Der Diskusträger bereitet sich darauf vor, mir, dem Diener seiner begnadeten Diener, Gnade zu geben. So ist unsere Bestimmung. In dieser großen Welt, die Dunkel bereitet, will ich nicht mehr geboren werden. Törichtes Herz, lass die Verwirrung und verehre die Füße des Herrn von Vattaru!

<span id="DE-10.6.2"></span>
'''10.6.2''' Hast du gehört, törichtes Herz? Verehre die Füße des Herrn von Vattaru, um die Geburt in dieser großen Welt abzuschneiden! Wir sangen viele Lieder über Keshava, unseren Herrn, lösten die Bindungen alten Karmas, ließen die gewöhnliche Weltverbundenheit hinter uns und näherten uns Narayana.

<span id="DE-10.6.3"></span>
'''10.6.3''' Wir näherten uns Narayana, indem wir viele Namen aussprachen. Der Herr des auf Erden überaus reichen Vattaru kommt heute und eilt, uns die Himmelswelt zu geben: So ist die Bestimmung. Mein Herz, diese Dinge geschehen anders, als wir sie uns ausgerechnet haben!

<span id="DE-10.6.4"></span>
'''10.6.4''' In meinem Herzen sitzend sprach er hier diese große tamilische Schrift. Der Herr von Vattaru zerriss die Brust des hartherzigen Hiranya und griff im Bharata-Krieg für die Pandavas zur Waffe, sodass die Könige zitterten. Gutes Herz, unser großer Herr wird uns selbst Gnade erweisen!

<span id="DE-10.6.5"></span>
'''10.6.5''' Der Herr von Vattaru eröffnete den Weg zum Himmel; nach seinem Auftrag darf ich aufsteigen. Herz, lache über die Hölle! Seine Füße strahlen mit honigreichen Tulasi-Blüten. Die beiden Füße dessen, der auf dem prächtigen Vogel umherreitet, ruhen auf meinem Haupt.

<span id="DE-10.6.6"></span>
'''10.6.6''' Die beiden Füße sind auf meinem Haupt; mein lotusäugiger Herr bleibt immer unverrückbar in meinem Herzen. Der Herr von Vattaru mit berggleichen Palästen ruht auf der Schlange und brach die Hauer des mordlustigen brünstigen Elefanten. Wir haben seine klingenden Fußspangen erreicht.

<span id="DE-10.6.7"></span>
'''10.6.7''' Wir erreichten seine klingenden Füße; unser Govinda hat Wohnung genommen. Vattaru mit bergartig gruppierten Juwelenpalästen gleicht dem Stirnzeichen des vom Wellenmeer umgebenen Südlandes. Der duftreiche Tulasi von seinen Blütenfüßen verbreitet seinen Duft nun wirklich an unserem Leib.

<span id="DE-10.6.8"></span>
'''10.6.8''' Er trägt die vom Tulasi-Duft erfüllte heilige Krone und den Diskus in der Hand. Seine Gestalt gleicht einem dunklen, von Wassern umspülten Berg; Vattaru ist sein geliebter Ort. Welche Wohltat hätte ich ihm erwiesen, dass er so in meinem Herzen strahlt?

<span id="DE-10.6.9"></span>
'''10.6.9''' Zusammen mit Shri auf seiner leuchtenden Brust erstrahlt Tirumal; sein Wohnort ist das kühle Vattaru. Er reitet den berühmten Vogel und vernichtete die kämpfenden Rakshasa-Geschlechter. Ohne mich geringzuschätzen, bleibt er immer in meinem Herzen und verlässt es nicht.

<span id="DE-10.6.10"></span>
'''10.6.10''' „Diene, ohne dich zu entfernen“, sagte er, schnitt die Wiedergeburt ab und nahm mich ganz als Diener an. Einst wurde er zum Löwen und zerriss Hiranyas Leib. Der Herr von Vattaru auf der gestreiften Schlange mit dem scharfen Maul zeigte, wie man durch den Dienst am Großen die unerreichbare Frucht empfängt.

<span id="DE-10.6.11"></span>
'''10.6.11''' Unser Herr von Vattaru zeigte seine klingenden Füße und verhinderte den Eintritt in die grausame Hölle. Ihn besang Shatakopan aus dem reichen Kurukur in tausend tamilischen Liedgirlanden. An diesen zehn edlen Worten, süß für das Ohr, können selbst die Himmlischen sich nicht satthören.

'''Hymnus 10.7'''

[[#RO-10.7.1|Umschrift]] · [[#TA-10.7.1|Tamil]]

<span id="DE-10.7.1"></span>
'''10.7.1''' Dichter edler Worte, bewahrt euer Leben und dient! Der listige Dieb, der große Wunderbare von Tirumaliruncholai, kam als zauberhafte Dichtung, mischte sich in mein Herz und mein Leben und verschlang beides, ohne dass die Umstehenden es merkten. Als er selbst erfüllte er alles.

<span id="DE-10.7.2"></span>
'''10.7.2''' Er erfüllte alles als er selbst, war sämtliche Welten und Leben, wurde auch der Sprecher „Ich“ und pries sich selbst. Für mich wurde er Honig, Milch, Zuckerrohr und Nektar, der König von Tirumaliruncholai, und blieb so, nachdem er mein Leben ganz verzehrt hatte.

<span id="DE-10.7.3"></span>
'''10.7.3''' Er verzehrte mein Leben ganz, trat in diesen vergänglichen Leib ein und stand da als mein ganzes Selbst, der wunderbare Herr. Ich faltete die Hände in Richtung seines guten südlichen Tirumaliruncholai und näherte mich ihm. Werde ich dennoch weiterziehen? Was ist das für eine heilige Gnade meines Herrn!

<span id="DE-10.7.4"></span>
'''10.7.4''' Wie wunderbar ist die heilige Gnade meines Herrn! Er ist Welt und Leben und lässt meinen Leib nicht los. Er geht und wirkt in der Welt; damit die feindlichen Asuras leiden, verlässt er auch unseren Berg Tirumaliruncholai nicht, der als Stirnzeichen der südlichen Himmelsrichtung dasteht.

<span id="DE-10.7.5"></span>
'''10.7.5''' Damit feindliche Asuras Not erfahren, gute Himmlische glänzen und die Freude der Weisen, die Undenkbares bedenken, sich vollendet, wird mein Herr selbst zu mir. Er singt in melodischen Liedern und süßen Gedichten von sich und ruft „Südlicher Herr!“ Er ist der Herr von Tirumaliruncholai.

<span id="DE-10.7.6"></span>
'''10.7.6''' Als Bewohner von Tirumaliruncholai birgt Tirumal die drei reichen Welten in seinem einen großen Bauch und beschützt sie Weltalter um Weltalter. Mal, der über mich gebietet, ist der Herr, der Shiva und Brahma Gnade gab, als sie ihn nicht sehen konnten, in tiefe Sehnsucht gerieten und seine Füße priesen.

<span id="DE-10.7.7"></span>
'''10.7.7''' „Gewähre Gnade, mein Herr!“, sagt der dreiäugige Gebieter. Ihn preisen auch der einsichtige Brahma, der König der Götter, die Götter und die Weisen, die Dunkel vertreiben. Sein heiliger Berg ist der Juwelenberg Tirumaliruncholai, der die Verblendungen abschneidet.

<span id="DE-10.7.8"></span>
'''10.7.8''' Der Berg Tirumaliruncholai, das heilige Milchmeer, mein Haupt, Tirumals Vaikuntha, das kühle Tiruvenkatam, mein Leib, mein wunderbar geschaffenes Leben, mein Denken, meine Rede und mein Tun: Nicht einen Augenblick verlässt sie der Eine, mein ursprünglicher Herr der Weltalter.

<span id="DE-10.7.9"></span>
'''10.7.9''' Er allein ist der Ursprung der Weltzeit. Weltalter um Weltalter erschafft, erhält und vernichtet er in sich sämtliche Welten, mein meerfarbener Herr. Lebe gesegnet, mein Herz! Lass das schöne kühle Tirumaliruncholai nicht los; lass vielmehr Leib und gebundenes Leben dahinschwinden.

<span id="DE-10.7.10"></span>
'''10.7.10''' Lass deine große Maya vergehen, unser König von Tirumaliruncholai, der du mein Ich in dich aufnahmst und mich beschütztest! Lass die fünf mächtigen Sinnesgegenstände, die fünf Wahrnehmungsorgane, die Handlungsorgane, die fünf Elemente und die dieser Seele anhaftende Prakriti samt Mahat, Ahamkara und Manas vergehen [Aufzählung der materiellen Prinzipien].

<span id="DE-10.7.11"></span>
'''10.7.11''' Damit Mahat, Ahamkara und Manas endeten und die fünf Gewalttätigen verschwänden, trat er selbst als inneres Ich ein und blieb allein er selbst. Über ihn sprach Shatakopan aus Kurukur mit honigrauschenden Hainen tausend Worte. Diese zehn von erhabener Innigkeit gehören dem Berg Tirumaliruncholai [mehrdeutige Wiederaufnahme von āṅkāram im Schluss].

'''Hymnus 10.8'''

[[#RO-10.8.1|Umschrift]] · [[#TA-10.8.1|Tamil]]

<span id="DE-10.8.1"></span>
'''10.8.1''' Kaum sagte ich „Berg Tirumaliruncholai“, kam Tirumal und trat ein, bis mein Herz ganz erfüllt war. Sein weiterer Wohnort ist das südliche Tirupper am Südufer der Ponni, deren Wasser große kostbare Juwelen herantragen.

<span id="DE-10.8.2"></span>
'''10.8.2''' Der Herr, der in Per wohnt, kam heute, sagte „Ich werde nicht fortgehen“ und trat ein, bis mein Herz erfüllt war. Ich habe den ganz umfangen, dessen Bauch sich nicht sättigte, obwohl er sieben Meere, sieben Berge und sieben Welten verschlang.

<span id="DE-10.8.3"></span>
'''10.8.3''' Ich habe ihn festgehalten, die Wiedergeburt beendet und bin von Leiden frei. Die Täuschung, die im häuslichen Leben festhält, habe ich zusammengefaltet und abgelegt. So leicht wurde es mir, die Füße des Herrn von Tirupper mit seinen fahnenreichen Tortürmen und Palästen zu erreichen!

<span id="DE-10.8.4"></span>
'''10.8.4''' „Wie leicht ist es geworden!“, freuen sich meine Augen. Mein Denken ist selbst zur Freude geworden, und ich freue mich. Der Herr von Tirupper, umgeben von Hainen, in denen Papageien hüpfen, wird mir den klaren hohen Himmel schenken.

<span id="DE-10.8.5"></span>
'''10.8.5''' Um mir den Himmel zu schenken, verband er sich mit mir und trat heute in diese fleischliche Hütte ein. Er selbst beseitigte das Karma, das mich umherirren ließ, der Herr der südlichen Stadt Tirupper mit ihren honigreichen Hainen.

<span id="DE-10.8.6"></span>
'''10.8.6''' Der Herr der Stadt Tirupper, der auf dem Berg Tirumaliruncholai wohnt, kam heute, sagte „Ich werde bleiben“ und erfüllte mein Herz. Ich erhielt, was ich liebte, trank Nektar und freute mich.

<span id="DE-10.8.7"></span>
'''10.8.7''' Ich habe getrunken und mich gefreut; welchen weiteren Mangel könnte ich haben? Ich erhielt Worte, um in freudigem, erhabenem Dienst am Abend anzubeten. Der Herr von Tirupper mit seinen bienenumjubelten Hainen steht in meinen Augen und weicht nicht, damit ich ihn sehe und mich freue.

<span id="DE-10.8.8"></span>
'''10.8.8''' Er weicht nicht aus meinen Augen und ist größer als mein Denken. Er ist die unzählige feine Wirklichkeit und der süße Gehalt der sieben Töne. Der Herr von Tirupper mit seinen schönen bunten Juwelenpalästen ist heute fest und ganz in mein Herz eingezogen.

<span id="DE-10.8.9"></span>
'''10.8.9''' Heute machte er mich wertvoll und setzte sich in mich. Warum hatte er mich früher nach außen gehen lassen? Den Herrn von Tirupper mit berggleich strahlenden Palästen möchte ich um die gnädige Erklärung dieser einen Sache bitten.

<span id="DE-10.8.10"></span>
'''10.8.10''' Ich kam zu dir, diente freudig und empfing deine Füße. Eben dies wünsche ich weiterhin, mein Vater! Die Diener, die sich dem Herrn von Tirupper ganz ergeben, wo gelehrte Vedenkundige versammelt sind, behalten keine Bedrängnis.

<span id="DE-10.8.11"></span>
'''10.8.11''' Bedrängnis bleibt nicht bei denen, die diese zehn beherrschen. Über Tirupper, umgeben von weiten Feldern, sprach Shatakopan aus Kurukur, wo viele Gute leben, tausend wortreiche tamilische Lieder. Der weite goldene Himmel ist das Reich dieser Diener.

'''Hymnus 10.9'''

[[#RO-10.9.1|Umschrift]] · [[#TA-10.9.1|Tamil]]

<span id="DE-10.9.1"></span>
'''10.9.1''' Die schönen Wolken am weiten Himmel ließen Festinstrumente dröhnen; die Wellen des tiefen Meeres hoben ihre Arme und tanzten. Freudig sahen sie die Angehörigen Narayanas, meines Vaters von lebendigem Ruhm, der die sieben Erdgebiete in Fülle trägt.

<span id="DE-10.9.2"></span>
'''10.9.2''' Freudig sahen die guten Regenwolken Narayanas Angehörige und füllten im hohen Himmel goldene Vollgefäße. Die wasserreichen Meere brausten auf; überall errichtete die Welt Reihen von berghohen Festbögen und verneigte sich.

<span id="DE-10.9.3"></span>
'''10.9.3''' Die Bewohner der Welten verneigten sich und ließen Weihrauch und gute Blumen regnen vor den Angehörigen dessen, der einst die Erde durchmaß. Auf beiden Seiten sangen die Weisen: „Erhebt euch!“ Sie kamen ihnen entgegen und sagten: „Dies ist der Weg nach Vaikuntha.“

<span id="DE-10.9.4"></span>
'''10.9.4''' Die Unsterblichen bereiteten ihnen entgegenkommend Sitzplätze. Die Sonnengötter zeigten jeweils ihre Strahlenhände; lautstarke Trommeln klangen wie das wogende Meer. All dies geschah für Madhavas Angehörige, dessen Tulasi-Krone Honig verströmt.

<span id="DE-10.9.5"></span>
'''10.9.5''' „Es sind Madhavas Angehörige! Kommt, betretet unsere Stätte!“, riefen die Himmlischen an den Toren. Kinnaras und Garudas sangen Lieder; die mit vedengeübtem Mund richteten Opfer zu.

<span id="DE-10.9.6"></span>
'''10.9.6''' Während die Opfer vollzogen wurden und duftender Rauch aufstieg, erklangen überall Hörner und rechtsgewundene Muscheln gemeinsam. Frauen mit hellen, strahlenden Augen segneten sie freudig: „Ihr Angehörigen des Diskusträgers, herrscht über den Himmel!“

<span id="DE-10.9.7"></span>
'''10.9.7''' Als die Frauen ihren Segen sprachen, folgten Maruts und Vasus und sangen überall Lobpreis. Sie ehrten die erblichen Diener unseres Keshava mit der strahlenden Juwelenkrone, der im tiefen Meer ruht, unseres Hirten von Kudanthai.

<span id="DE-10.9.8"></span>
'''10.9.8''' „Dies sind Govindas angestammte Diener“, sagten die gekrönten Himmlischen und empfingen sie einer nach dem anderen. Sie näherten sich den hohen, fahnenbesetzten Mauern und dem Torturm, um das Vaikuntha des schön gestalteten Madhava zu betreten.

<span id="DE-10.9.9"></span>
'''10.9.9''' Als sie Vaikuntha betraten, riefen die Himmlischen am Tor: „Die Angehörigen des Herrn von Vaikuntha gehören zu uns; sie sollen unsere Stätte betreten!“ Die Unsterblichen und Weisen in Vaikuntha staunten: Menschen der Erde war bestimmt, Vaikuntha zu erreichen.

<span id="DE-10.9.10"></span>
'''10.9.10''' „Sie sind gemäß ihrer Bestimmung eingetreten“, sagten die guten Vedenkundigen und wuschen ihnen am passenden Ort der Wohnstatt die Füße. Mondgesichtige Frauen kamen und trugen Schätze, gutes Duftpulver, volle Krüge und Lampen.

<span id="DE-10.9.11"></span>
'''10.9.11''' So kamen sie ihnen entgegen und empfingen sie; in der großen Juwelenhalle saßen sie mit den Dienern in grenzenloser höchster Freude. Diese Szene besang Shatakopan aus Kurukur mit seinen büschelblühenden Hainen. Wer diese Lieder aus seinen tausend rhythmischen Versen beherrscht, ist ein Weiser.

'''Hymnus 10.10'''

[[#RO-10.10.1|Umschrift]] · [[#TA-10.10.1|Tamil]]

<span id="DE-10.10.1"></span>
'''10.10.1''' Weiser, Viergesichtiger, dreiäugiger Vater! Mein makelloses dunkles Juwel mit fruchtgleichem Mund und Lotusaugen, mein Dieb, kostbares Leben meiner Einsamkeit! Du bist gekommen und hast dein Zeichen auf mein Haupt gesetzt. Nun lasse ich dich nicht mehr gehen. Täusche mich in keiner Weise!

<span id="DE-10.10.2"></span>
'''10.10.2''' Täusche mich nicht! Bei der heiligen Herrin auf deiner Brust, der Frau mit duftendem Blumenhaar: Ihr heiliger Eid sei dein Eid! Du nahmst mich liebevoll an, ohne zu zögern, sodass mein Leben nicht mehr getrennt von dir, sondern mit dir vereint ist. Ach, komm und rufe mich zu dir!

<span id="DE-10.10.3"></span>
'''10.10.3''' Ach, komm und rufe mich zu dir, mein makelloses dunkles Juwel! Für die Ranke meines Lebens kenne ich keine andere Stütze als dich. Du Wurzel des Nabel-Lotus, aus dem Brahma und mit ihm Shiva, Indra und alle Verehrenden hervorgehen, du Wirklichkeit jenseits des Höchsten!

<span id="DE-10.10.4"></span>
'''10.10.4''' O erhabene, schöne, kühle Weite [pāḻ: hier die unentfaltete Urnatur]! Du bist in ihr und über ihr. Du bist der Raum und sein herrliches Licht, darin Brahma und Hara. Du bist der Weise, der die Himmlischen und alle anderen Wesen erschuf. Obwohl du die Sorge für mich auf dich genommen hast, hast du mich hier zurückgelassen!<ref name="zurueckgelassen" />

<span id="DE-10.10.5"></span>
'''10.10.5''' Wenn du mich nun loslässt und wieder nach außen schickst, mit wem soll ich dann etwas ausrichten? Ach, was heißt „mein“, was heißt „ich“? Du wurdest für mich unerschöpflicher Nektar, um mein kostbares Leben ganz in dich zu trinken, wie glühendes Eisen Wasser restlos aufnimmt.

<span id="DE-10.10.6"></span>
'''10.10.6''' Als unerschöpflicher Nektar für mich hast du mein Leben, mein kostbares Leben, mit unstillbarem Herzen vollständig getrunken. Nun trinke es auch ganz zu Ende! Du hast die Farbe der frischen Kaya-Blüte, Lotusaugen und einen fruchtroten Mund. Geliebter der schönen Blumengöttin, die zu dir passt, o meine Liebe!

<span id="DE-10.10.7"></span>
'''10.10.7''' O meine Liebe, der du die Liebe der schönen Blumengöttin bist! Mein Vater, du wurdest zum prächtigen Eber und trugst die Erde zwischen den Hauern, wie ein blauer Berg, der zwei Mondsicheln im Maul hält und sich erhebt. Du quirltest das blaue Meer. Nun habe ich dich gewonnen: Werde ich dich wieder gehen lassen?

<span id="DE-10.10.8"></span>
'''10.10.8''' Werde ich dich, einmal gewonnen, wieder gehen lassen, mein einziges großes Leben? Du bist das anhaftende zweifache Karma, das Leben, die Frucht und alles damit Verbundene. Die ganzen drei Welten wurden zum großen Dickicht; du tratest darin ein und verbargst dich völlig. O mein ursprünglicher, einziger Same!

<span id="DE-10.10.9"></span>
'''10.10.9''' O ursprünglicher einziger Same von allem, angefangen bei den vollständigen drei Welten! Dich, den einzigen Ursprung, wann werde ich dich erreichen? Hier und dort bist du der ganz erfüllende, lebendige unentfaltete Grund, der eine Ursprung, alles umgebend, weit, tief und hoch, o Endloser!

<span id="DE-10.10.10"></span>
'''10.10.10''' O endlose große Weite, alles umgebend, weit, tief und hoch! O höchstes, gutes, blühendes Licht, das sie umgibt und noch größer ist! O Freude strahlender Erkenntnis, die jenes umgibt und noch größer ist! Meine Sehnsucht war größer als dies alles: Du hast sie ganz umfangen, bis sie restlos zur Ruhe kam.<ref name="weite" />

<span id="DE-10.10.11"></span>
'''10.10.11''' Shatakopan aus Kurukur rief Hari an, der ihn ganz umfing und seine Sehnsucht erfüllte, und nannte ihn Brahma und Hara [als ihren inneren Herrn]. Seine Sehnsucht kam zur Erfüllung, und er erlangte Befreiung. Mit diesen aus liebender Sehnsucht gesprochenen Antati-Liedern sind die tausend vollendet. Wer diese letzten zehn Antati-Verse versteht, wird unter den Geborenen erhaben sein.<ref name="letzter" />

<span id="RO-Gesamt"></span>

== Tiruvaymoli in römischer Transliteration ==

Die schriftgetreue Umschrift folgt dem unten wiedergegebenen Tamiltext. Lange Vokale erscheinen als ā, ī, ū, ē und ō; ṭ, ṇ, ḷ, ḻ, ṟ und ṉ bezeichnen unterschiedliche tamilische Laute. Die Umschrift ist keine vereinfachte Ausspracheanleitung. Nur die vorangestellte Sanskrit-Anrufung und der Sanskrit-Taniyan T1 erscheinen in normalisierter Sanskrit-Umschrift (IAST); die fünf weiteren Taniyans und alle 1.102 Werkverse folgen der tamilischen Schrift.

'''Direkt zu den zehn Großteilen:''' [[#RO-Teil-1|1]] · [[#RO-Teil-2|2]] · [[#RO-Teil-3|3]] · [[#RO-Teil-4|4]] · [[#RO-Teil-5|5]] · [[#RO-Teil-6|6]] · [[#RO-Teil-7|7]] · [[#RO-Teil-8|8]] · [[#RO-Teil-9|9]] · [[#RO-Teil-10|10]]

[[#DE-Gesamt|Deutsche Übersetzung]] · [[#RO-Gesamt|Transliteration]] · [[#TA-Gesamt|Tamilischer Text]]

'''Traditionelle Anrufung und Vorverse (Taniyans)'''

Diese sechs Lobverse stehen außerhalb der 1.102 Verse Nammalvars. Die Verfasserangaben folgen den traditionellen Zuschreibungen; T1 ist Sanskrit in tamilischer Schrift, T2–T6 sind Tamil. Die Vorverse bezeugen die spätere Verehrung und Auslegung des Tiruvaymoli.<ref name="taniyans" />

<div lang="sa-Latn">śrī<br>śrīmate rāmānujāya namaḥ</div>

<span id="RO-T1"></span>
'''T1 – Nathamuni zugeschrieben; Sanskrit'''

<div lang="sa-Latn">bhaktāmṛtaṃ viśvajanānumodanaṃ<br>
sarvārthadaṃ śrīśaṭhakopavāṅmayam<br>
sahasraśākhopaniṣatsamāgamaṃ<br>
namāmy ahaṃ drāviḍavedasāgaram.</div>

<span id="RO-T2"></span>
'''T2 – Ishvaramuni zugeschrieben'''

<div lang="ta-Latn">tiruvaḻuti nāṭeṉṟum teṉkurukū reṉṟum,<br>
maruviṉiya vaṇporunal eṉṟum, – arumaṟaikaḷ<br>
antāti ceytāṉ aṭiyiṇaiyē eppoḻutum,<br>
cintiyāy neñcē teḷintu.</div>

<span id="RO-T3"></span>
'''T3 – Sottai Nambi zugeschrieben'''

<div lang="ta-Latn">maṉattālum vāyālum vaṇkurukūr pēṇum<br>
iṉattārai yallā tiṟaiñcēṉ, – taṉattālum<br>
ētuṅ kuṟaivilēṉ entai caṭakōpaṉ,<br>
pātaṅkaḷ yāmuṭaiya paṟṟu.</div>

<span id="RO-T4"></span>
'''T4 – Anantalvan zugeschrieben'''

<div lang="ta-Latn">ēyntaperuṅ kīrtti irāmāṉucamuṉitaṉ<br>
vāyntamalarp pātam vaṇaṅkukiṉṟēṉ, – āyntaperuñ<br>
cīrār caṭakōpaṉ centamiḻ vētantarikkum,<br>
pērāta vuḷḷam peṟa.</div>

<span id="RO-T5"></span>
'''T5 – Parashara Bhattar zugeschrieben'''

<div lang="ta-Latn">vāṉtikaḻum cōlai matiḷaraṅkar vaṇpukaḻmēl<br>
āṉṟa tamiḻmaṟaikaḷ āyiramum, – īṉṟa<br>
mutaltāy caṭakōpaṉ, moympāl vaḷartta<br>
itattāy irāmāṉucaṉ.</div>

<span id="RO-T6"></span>
'''T6 – Parashara Bhattar zugeschrieben'''

<div lang="ta-Latn">mikka iṟainilaiyum meyyām uyirnilaiyum,<br>
takka neṟiyum taṭaiyākit – tokkiyalum,<br>
ūḻviṉaiyum vāḻviṉaiyum ōtum kurukaiyarkōṉ,<br>
yāḻiṉicai vētat tiyal.</div>

<span id="RO-Teil-1"></span>
'''Großteil 1'''

[[#DE-Teil-1|Deutsch]] · [[#RO-Teil-1|Transliteration]] · [[#TA-Teil-1|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 1.1'''

[[#DE-1.1.1|Deutsch]] · [[#TA-1.1.1|Tamil]]

<span id="RO-1.1.1"></span>
'''1.1.1'''

<div lang="ta-Latn">uyarvu aṟa uyar nalam uṭaiyavaṉ evaṉ? avaṉ<br>
mayarvu aṟa mati nalam aruḷiṉaṉ evaṉ? avaṉ<br>
ayarvu aṟum amararkaḷ atipati evaṉ? avaṉ<br>
tuyar aṟu cuṭar aṭi toḻutu eḻu eṉ maṉaṉē</div>

<span id="RO-1.1.2"></span>
'''1.1.2'''

<div lang="ta-Latn">maṉaṉ akam malam aṟa malarmicai eḻutarum<br>
maṉaṉ uṇarvu aḷavu ilaṉ poṟi uṇarvu avai ilaṉ<br>
iṉaṉ uṇar muḻu nalam etir nikaḻ kaḻiviṉum<br>
iṉaṉ ilaṉ eṉaṉ uyir mikunarai ilaṉē</div>

<span id="RO-1.1.3"></span>
'''1.1.3'''

<div lang="ta-Latn">ilaṉ atu uṭaiyaṉ itu eṉa niṉaivu ariyavaṉ<br>
nilaṉiṭai vicumpiṭai uruviṉaṉ aruviṉaṉ<br>
pulaṉoṭu pulaṉ alaṉ oḻivu ilaṉ paranta an<br>
nalaṉ uṭai oruvaṉai naṇukiṉam nāmē</div>

<span id="RO-1.1.4"></span>
'''1.1.4'''

<div lang="ta-Latn">nām avaṉ ivaṉ uvaṉ avaḷ ivaḷ uvaḷ evaḷ<br>
tām avar ivar uvar atu itu utu etu<br>
vīm avai ivai uvai avai nalam tīṅku avai<br>
ām avai āyavai āyniṉṟa avarē</div>

<span id="RO-1.1.5"></span>
'''1.1.5'''

<div lang="ta-Latn">avaravar tamatamatu aṟivu aṟi vakaivakai<br>
avaravar iṟaiyavar eṉa aṭi aṭaivarkaḷ<br>
avaravar iṟaiyavar kuṟaivu ilar iṟaiyavar<br>
avaravar vitivaḻi aṭaiya niṉṟaṉarē</div>

<span id="RO-1.1.6"></span>
'''1.1.6'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟaṉar iruntaṉar kiṭantaṉar tirintaṉar<br>
niṉṟilar iruntilar kiṭantilar tirintilar<br>
eṉṟum ōr iyalviṉar eṉa niṉaivu ariyavar<br>
eṉṟum ōr iyalvoṭu niṉṟa em tiṭarē</div>

<span id="RO-1.1.7"></span>
'''1.1.7'''

<div lang="ta-Latn">tiṭa vicumpu eri vaḷi nīr nilam ivaimicaip<br>
paṭar poruḷ muḻuvatum āy avaiavaitoṟum<br>
uṭalmicai uyir eṉak karantu eṅkum parantuḷaṉ<br>
cuṭar miku curutiyuḷ ivai uṇṭa curaṉē</div>

<span id="RO-1.1.8"></span>
'''1.1.8'''

<div lang="ta-Latn">curar aṟivu aru nilai viṇ mutal muḻuvatum<br>
varaṉ mutalāy avai muḻutu uṇṭa paraparaṉ<br>
puram oru mūṉṟu erittu amararkkum aṟiviyantu<br>
araṉ ayaṉ eṉa ulaku aḻittu amaittu uḷaṉē</div>

<span id="RO-1.1.9"></span>
'''1.1.9'''

<div lang="ta-Latn">uḷaṉ eṉil uḷaṉ avaṉ uruvam iv uruvukaḷ<br>
uḷaṉ alaṉ eṉil avaṉ aruvam iv aruvukaḷ<br>
uḷaṉ eṉa ilaṉ eṉa ivai kuṇam uṭaimaiyil<br>
uḷaṉ iru takaimaiyoṭu oḻivu ilaṉ parantē</div>

<span id="RO-1.1.10"></span>
'''1.1.10'''

<div lang="ta-Latn">paranta taṇ paravaiyuḷ nīrtoṟum parantuḷaṉ<br>
paranta aṇṭam itu eṉa nilam vicumpu oḻivu aṟak<br>
karanta cil iṭantoṟum iṭam tikaḻ poruḷtoṟum<br>
karantu eṅkum parantuḷaṉ ivai uṇṭa karaṉē</div>

<span id="RO-1.1.11"></span>
'''1.1.11'''

<div lang="ta-Latn">kara vicumpu eri vaḷi nīr nilam ivaimicai<br>
varaṉ navil tiṟal vali aḷi poṟai āyniṉṟa<br>
paraṉ aṭimēl kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
niral niṟai āyirattu ivai pattum vīṭē</div>

'''Hymnus 1.2'''

[[#DE-1.2.1|Deutsch]] · [[#TA-1.2.1|Tamil]]

<span id="RO-1.2.1"></span>
'''1.2.1'''

<div lang="ta-Latn">vīṭumiṉ muṟṟavum<br>
vīṭu ceytu um uyir<br>
vīṭu uṭaiyāṉiṭai<br>
vīṭu ceymmiṉē</div>

<span id="RO-1.2.2"></span>
'''1.2.2'''

<div lang="ta-Latn">miṉṉiṉ nilai ila<br>
maṉ uyir ākkaikaḷ<br>
eṉṉum iṭattu iṟai<br>
uṉṉumiṉ nīrē</div>

<span id="RO-1.2.3"></span>
'''1.2.3'''

<div lang="ta-Latn">nīr numatu eṉṟu ivai<br>
vērmutal māyttu iṟai<br>
cērmiṉ uyirkku ataṉ<br>
nēr niṟai illē</div>

<span id="RO-1.2.4"></span>
'''1.2.4'''

<div lang="ta-Latn">illatum uḷḷatum<br>
allatu avaṉ uru<br>
ellai il an nalam<br>
pulku paṟṟu aṟṟē</div>

<span id="RO-1.2.5"></span>
'''1.2.5'''

<div lang="ta-Latn">aṟṟatu paṟṟu eṉil<br>
uṟṟatu vīṭu uyir<br>
ceṟṟa atu maṉ uṟil<br>
aṟṟu iṟai paṟṟē</div>

<span id="RO-1.2.6"></span>
'''1.2.6'''

<div lang="ta-Latn">paṟṟu ilaṉ īcaṉum<br>
muṟṟavum niṉṟaṉaṉ<br>
paṟṟu ilaiyāy avaṉ<br>
muṟṟil aṭaṅkē</div>

<span id="RO-1.2.7"></span>
'''1.2.7'''

<div lang="ta-Latn">aṭaṅku eḻil campattu<br>
aṭaṅkak kaṇṭu īcaṉ<br>
aṭaṅku eḻil aḵtu eṉṟu<br>
aṭaṅkuka uḷḷē</div>

<span id="RO-1.2.8"></span>
'''1.2.8'''

<div lang="ta-Latn">uḷḷam urai ceyal<br>
uḷḷa im mūṉṟaiyum<br>
uḷḷik keṭuttu iṟai<br>
uḷḷil oṭuṅkē</div>

<span id="RO-1.2.9"></span>
'''1.2.9'''

<div lang="ta-Latn">oṭuṅka avaṉkaṇ<br>
oṭuṅkalum ellām<br>
viṭum piṉṉum ākkai<br>
viṭumpoḻutu eṇṇē</div>

<span id="RO-1.2.10"></span>
'''1.2.10'''

<div lang="ta-Latn">eṇ perukku an nalattu<br>
oṇ poruḷ īṟu ila<br>
vaṇ pukaḻ nāraṇaṉ<br>
tiṇ kaḻal cērē</div>

<span id="RO-1.2.11"></span>
'''1.2.11'''

<div lang="ta-Latn">cērttaṭat teṉ kuru<br>
kūrc caṭakōpaṉ col<br>
cīrt toṭai āyirattu<br>
ōrtta ip pattē</div>

'''Hymnus 1.3'''

[[#DE-1.3.1|Deutsch]] · [[#TA-1.3.1|Tamil]]

<span id="RO-1.3.1"></span>
'''1.3.1'''

<div lang="ta-Latn">pattu uṭai aṭiyavarkku eḷiyavaṉ<br>
piṟarkaḷukku ariya<br>
vittakaṉ malarmakaḷ virumpum nam<br>
arumpeṟal aṭikaḷ<br>
mattu uṟu kaṭai veṇṇey kaḷaviṉil<br>
uraviṭai yāppuṇṭu<br>
ettiṟam uraliṉōṭu iṇaintiruntu<br>
ēṅkiya eḷiyavē</div>

<span id="RO-1.3.2"></span>
'''1.3.2'''

<div lang="ta-Latn">eḷivarum iyalviṉaṉ nilai varampu<br>
ila pala piṟappāy<br>
oḷivarum muḻu nalam mutal ila<br>
kēṭu ila vīṭu ām<br>
teḷitarum nilaimaiyatu oḻivu ilaṉ<br>
muḻuvatum iṟaiyōṉ<br>
aḷivarum aruḷiṉōṭu akattaṉaṉ<br>
puṟattaṉaṉ amaintē</div>

<span id="RO-1.3.3"></span>
'''1.3.3'''

<div lang="ta-Latn">amaivu uṭai aṟaneṟi muḻuvatum<br>
uyarvu aṟa uyarntu<br>
amaivu uṭai mutal keṭal oṭivu iṭai<br>
aṟa nilam atu ām<br>
amaivu uṭai amararum yāvaiyum<br>
yāvarum tāṉ ām<br>
amaivu uṭai nāraṇaṉ māyaiyai<br>
aṟipavar yārē?</div>

<span id="RO-1.3.4"></span>
'''1.3.4'''

<div lang="ta-Latn">yārum ōr nilaimaiyaṉ eṉa aṟivu<br>
ariya em perumāṉ<br>
yārum ōr nilaimaiyaṉ eṉa aṟivu<br>
eḷiya em perumāṉ<br>
pērum ōr āyiram piṟa pala<br>
uṭaiya em perumāṉ<br>
pērum ōr uruvamum uḷatu illai<br>
ilatu illai piṇakkē</div>

<span id="RO-1.3.5"></span>
'''1.3.5'''

<div lang="ta-Latn">piṇakku aṟa aṟu vakaic camayamum<br>
neṟi uḷḷi uraitta<br>
kaṇakku aṟu nalattaṉaṉ antam il<br>
āti am pakavaṉ<br>
vaṇakku uṭait tavaneṟi vaḻiniṉṟu<br>
puṟaneṟi kaḷaikaṭṭu<br>
uṇakkumiṉ pacai aṟa avaṉuṭai<br>
uṇarvukoṇṭu uṇarntē</div>

<span id="RO-1.3.6"></span>
'''1.3.6'''

<div lang="ta-Latn">uṇarntu uṇarntu iḻintu akaṉṟu uyarntu uru<br>
viyanta in nilaimai<br>
uṇarntu uṇarntu uṇarilum iṟainilai<br>
uṇarvu aritu uyirkāḷ<br>
uṇarntu uṇarntu uraittu uraittu ari ayaṉ<br>
araṉ eṉṉum ivarai<br>
uṇarntu uṇarntu uraittu uraittu iṟaiñcumiṉ<br>
maṉappaṭṭatu oṉṟē</div>

<span id="RO-1.3.7"></span>
'''1.3.7'''

<div lang="ta-Latn">oṉṟu eṉap pala eṉa aṟivu arum<br>
vaṭiviṉuḷ niṉṟa<br>
naṉṟu eḻil nāraṇaṉ nāṉmukaṉ<br>
araṉ eṉṉum ivarai<br>
oṉṟa num maṉattu vaittu uḷḷi num<br>
iru pacai aṟuttu<br>
naṉṟu eṉa nalam ceyvatu avaṉiṭai<br>
nammuṭai nāḷē</div>

<span id="RO-1.3.8"></span>
'''1.3.8'''

<div lang="ta-Latn">nāḷum niṉṟu aṭu nama paḻamai am<br>
koṭuviṉai uṭaṉē<br>
māḷum ōr kuṟaivu illai maṉaṉ akam<br>
malam aṟak kaḻuvi<br>
nāḷum nam tiru uṭai aṭikaḷ tam<br>
nalam kaḻal vaṇaṅki<br>
māḷum ōr iṭattilum vaṇakkoṭu<br>
māḷvatu valamē</div>

<span id="RO-1.3.9"></span>
'''1.3.9'''

<div lang="ta-Latn">valattaṉaṉ tiripuram erittavaṉ<br>
iṭampeṟat tuntit<br>
talattu eḻu ticaimukaṉ paṭaitta nal<br>
ulakamum tāṉum<br>
pulappaṭa piṉṉum taṉ ulakattil<br>
akattaṉaṉ tāṉē<br>
colap pukil ivai piṉṉum vayiṟṟu uḷa<br>
ivai avaṉ tuyakkē</div>

<span id="RO-1.3.10"></span>
'''1.3.10'''

<div lang="ta-Latn">tuyakku aṟu matiyil nal ñāṉattuḷ<br>
amararait tuyakkum<br>
mayakku uṭai māyaikaḷ vāṉilum<br>
periyaṉa vallaṉ<br>
puyal karu niṟattaṉaṉ peru nilaṅ<br>
kaṭanta nal aṭip pōtu<br>
ayarppilaṉ alaṟṟuvaṉ taḻuvuvaṉ<br>
vaṇaṅkuvaṉ amarntē</div>

<span id="RO-1.3.11"></span>
'''1.3.11'''

<div lang="ta-Latn">amararkaḷ toḻutu eḻa alai kaṭal<br>
kaṭaintavaṉ taṉṉai<br>
amar poḻil vaḷaṅ kurukūrc<br>
caṭakōpaṉ kuṟṟēvalkaḷ<br>
amar cuvai āyirattu avaṟṟiṉuḷ<br>
ivai pattum vallār<br>
amararōṭu uyarvil ceṉṟu aṟuvar tam<br>
piṟavi am ciṟaiyē</div>

'''Hymnus 1.4'''

[[#DE-1.4.1|Deutsch]] · [[#TA-1.4.1|Tamil]]

<span id="RO-1.4.1"></span>
'''1.4.1'''

<div lang="ta-Latn">am ciṟaiya maṭa nārāy aḷiyattāy nīyum niṉ<br>
am ciṟaiya cēvalumāy āā eṉṟu eṉakku aruḷi<br>
vem ciṟaip puḷ uyarttārkku eṉ viṭu tūtāyc ceṉṟakkāl<br>
vaṉ ciṟaiyil avaṉ vaikkil vaippuṇṭāl eṉ ceyumō?</div>

<span id="RO-1.4.2"></span>
'''1.4.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉ ceyya tāmaraikkaṇ perumāṉārkku eṉ tūtāy<br>
eṉ ceyyum uraittakkāl? iṉak kuyilkāḷ nīr alirē?<br>
muṉ ceyta muḻuviṉaiyāl tiruvaṭikkīḻk kuṟṟēval<br>
muṉ ceyya muyalātēṉ akalvatuvō? vitiyiṉamē</div>

<span id="RO-1.4.3"></span>
'''1.4.3'''

<div lang="ta-Latn">vitiyiṉāl peṭai maṇakkum meṉnaṭaiya aṉṉaṅkāḷ<br>
matiyiṉāl kuṟaḷ māṇāy ulaku iranta kaḷvarkku<br>
matiyilēṉ val viṉaiyē māḷātō? eṉṟu orutti<br>
mati ellām uḷ kalaṅki mayaṅkumāl eṉṉīrē</div>

<span id="RO-1.4.4"></span>
'''1.4.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉ nīrmai kaṇṭu iraṅki itu takātu eṉṉāta<br>
eṉ nīla mukil vaṇṇaṟku eṉ colli yāṉ collukēṉō?<br>
naṉ nīrmai iṉi avarkaṇ taṅkātu eṉṟu oru vāyccol<br>
naṉ nīla makaṉṟilkāḷ nalkutirō? nalkīrō?</div>

<span id="RO-1.4.5"></span>
'''1.4.5'''

<div lang="ta-Latn">nalkit tāṉ kāttu aḷikkum poḻil ēḻum viṉaiyēṟkē<br>
nalkat tāṉ ākātō? nāraṇaṉaik kaṇṭakkāl<br>
malku nīrp puṉal paṭappai irai tēr vaṇ ciṟu kurukē<br>
malku nīrk kaṇṇēṟku ōr vācakam koṇṭu aruḷāyē</div>

<span id="RO-1.4.6"></span>
'''1.4.6'''

<div lang="ta-Latn">aruḷāta nīr aruḷi avar āvi tuvarāmuṉ<br>
aruḷ āḻip puṭkaṭavīr avar vīti orunāḷ eṉṟu<br>
aruḷ āḻi ammāṉaik kaṇṭakkāl itu colli<br>
aruḷ āḻi vari vaṇṭē yāmum eṉ piḻaittōmē?</div>

<span id="RO-1.4.7"></span>
'''1.4.7'''

<div lang="ta-Latn">eṉpu iḻai kōppatu pōlap paṉi vāṭai īrkiṉṟatu<br>
eṉ piḻaiyē niṉaintaruḷi aruḷāta tirumālārkku<br>
eṉ piḻaittāḷ tiruvaṭiyiṉ takaviṉukku eṉṟu oru vāyccol<br>
eṉpiḻaikkum? iḷaṅ kiḷiyē yāṉ vaḷartta nī alaiyē?</div>

<span id="RO-1.4.8"></span>
'''1.4.8'''

<div lang="ta-Latn">nī alaiyē? ciṟu pūvāy neṭumālārkku eṉ tūtāy<br>
nōy eṉatu nuval eṉṉa nuvalātē iruntoḻintāy<br>
cāyaloṭu maṇi māmai taḷarntēṉ nāṉ iṉi uṉatu<br>
vāy alakil iṉ aṭicil vaippārai nāṭāyē</div>

<span id="RO-1.4.9"></span>
'''1.4.9'''

<div lang="ta-Latn">nāṭāta malar nāṭi nāḷtōṟum nāraṇaṉ taṉ<br>
vāṭāta malar aṭikkīḻ vaikkavē vakukkiṉṟu<br>
vīṭāṭi vīṟṟiruttal viṉai aṟṟatu eṉ ceyvatō?<br>
ūṭāṭu paṉi vāṭāy uraittu īrāy eṉatu uṭalē</div>

<span id="RO-1.4.10"></span>
'''1.4.10'''

<div lang="ta-Latn">uṭal āḻip piṟappu vīṭu uyir mutalā muṟṟumāyk<br>
kaṭal āḻi nīr tōṟṟi ataṉuḷḷē kaṇvaḷarum<br>
aṭal āḻi ammāṉaik kaṇṭakkāl itu colli<br>
viṭal āḻi maṭa neñcē viṉaiyōm oṉṟām aḷavē</div>

<span id="RO-1.4.11"></span>
'''1.4.11'''

<div lang="ta-Latn">aḷavu iyaṉṟa ēḻ ulakattavar perumāṉ kaṇṇaṉai<br>
vaḷa vayal cūḻ vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ vāyntu uraitta<br>
aḷavu iyaṉṟa antāti āyirattuḷ ip pattiṉ<br>
vaḷa uraiyāl peṟalākum vāṉ ōṅku peru vaḷamē</div>

'''Hymnus 1.5'''

[[#DE-1.5.1|Deutsch]] · [[#TA-1.5.1|Tamil]]

<span id="RO-1.5.1"></span>
'''1.5.1'''

<div lang="ta-Latn">vaḷa ēḻ ulakiṉ mutalāya<br>
vāṉōr iṟaiyai aruviṉaiyēṉ<br>
kaḷavēḻ veṇṇey toṭu uṇṭa<br>
kaḷvā eṉpaṉ piṉṉaiyum<br>
taḷavu ēḻ muṟuval piṉṉaikku āy<br>
val āṉ āyar talaivaṉāy<br>
iḷa ēṟu ēḻum taḻuviya<br>
entāy eṉpaṉ niṉaintu naintē</div>

<span id="RO-1.5.2"></span>
'''1.5.2'''

<div lang="ta-Latn">niṉaintu naintu uḷ karaintu uruki<br>
imaiyōr palarum muṉivarum<br>
puṉainta kaṇṇi nīr cāntam<br>
pukaiyōṭu ēnti vaṇaṅkiṉāl<br>
niṉainta ellāp poruḷkaṭkum<br>
vittuāy mutalil citaiyāmē<br>
maṉam cey ñāṉattu uṉ perumai<br>
mācūṇātō? māyōṉē</div>

<span id="RO-1.5.3"></span>
'''1.5.3'''

<div lang="ta-Latn">mā yōṉikaḷāy naṭai kaṟṟa<br>
vāṉōr palarum muṉivarum<br>
nī yōṉikaḷaip paṭai eṉṟu<br>
niṟai nāṉmukaṉaip paṭaittavaṉ<br>
cēyōṉ ellā aṟivukkum<br>
ticaikaḷ ellām tiruvaṭiyāl<br>
tāyōṉ ellā ev uyirkkum<br>
tāyōṉ tāṉ ōr uruvaṉē</div>

<span id="RO-1.5.4"></span>
'''1.5.4'''

<div lang="ta-Latn">tāṉ ōr uruvē taṉi vittu āy<br>
taṉṉiṉ mūvar mutalāya<br>
vāṉōr palarum muṉivarum<br>
maṟṟum maṟṟum muṟṟum āy<br>
tāṉ ōr perunīr taṉṉuḷḷē<br>
tōṟṟi ataṉuḷ kaṇvaḷarum<br>
vāṉōr perumāṉ mā māyaṉ<br>
vaikuntaṉ em perumāṉē</div>

<span id="RO-1.5.5"></span>
'''1.5.5'''

<div lang="ta-Latn">māṉ ēy nōkki maṭavāḷai<br>
mārpil koṇṭāy mātavā<br>
kūṉē citaiya uṇṭai vil<br>
niṟattil teṟittāy kōvintā<br>
vāṉ ār cōti maṇivaṇṇā<br>
matucūtā nī aruḷāy uṉ<br>
tēṉē malarum tiruppātam<br>
cērumāṟu viṉaiyēṉē</div>

<span id="RO-1.5.6"></span>
'''1.5.6'''

<div lang="ta-Latn">viṉaiyēṉ viṉai tīr maruntu āṉāy<br>
viṇṇōr talaivā kēcavā<br>
maṉai cēr āyar kula mutalē<br>
mā māyaṉē mātavā<br>
ciṉai ēy taḻaiya marāmaraṅkaḷ<br>
ēḻum eytāy cirītarā<br>
iṉaiyāy iṉaiya peyariṉāy<br>
eṉṟu naivaṉ aṭiyēṉē</div>

<span id="RO-1.5.7"></span>
'''1.5.7'''

<div lang="ta-Latn">aṭiyēṉ ciṟiya ñāṉattaṉ<br>
aṟital ārkkum ariyāṉai<br>
kaṭi cēr taṇ am tuḻāyk kaṇṇi<br>
puṉaintāṉ taṉṉai kaṇṇaṉai<br>
ceṭi ār ākkai aṭiyāraic<br>
cērtal tīrkkum tirumālai<br>
aṭiyēṉ kāṇpāṉ alaṟṟuvaṉ<br>
itaṉiṉ mikku ōr ayarvu uṇṭē?</div>

<span id="RO-1.5.8"></span>
'''1.5.8'''

<div lang="ta-Latn">uṇṭāy ulaku ēḻ muṉṉamē<br>
umiḻntu māyaiyāl pukku<br>
uṇṭāy veṇṇey ciṟu maṉicar<br>
uvalai ākkai nilai eyti<br>
maṇ tāṉ cōrntatu uṇṭēlum<br>
maṉicarkku ākum pīr ciṟitum<br>
aṇṭāvaṇṇam maṇ karaiya<br>
ney ūṇ maruntō? māyōṉē</div>

<span id="RO-1.5.9"></span>
'''1.5.9'''

<div lang="ta-Latn">māyōm tīya alavalaip<br>
peru mā vañcap pēy vīyat<br>
tūya kuḻaviyāy viṭap pāl<br>
amutā amutu ceytiṭṭa<br>
māyaṉ vāṉōr taṉit talaivaṉ<br>
malarāḷ maintaṉ ev uyirkkum<br>
tāyōṉ tammāṉ eṉ ammāṉ<br>
ammā mūrttiyaic cārntē</div>

<span id="RO-1.5.10"></span>
'''1.5.10'''

<div lang="ta-Latn">cārnta iru val viṉaikaḷum<br>
carittu māyap paṟṟu aṟuttu<br>
tīrntu taṉpāl maṉam vaikkat<br>
tirutti vīṭu tiruttuvāṉ<br>
ārnta ñāṉac cuṭar āki<br>
akalam kīḻ mēl aḷavu iṟantu<br>
nērnta uruvāy aruvākum<br>
ivaṟṟiṉ uyirām neṭumālē</div>

<span id="RO-1.5.11"></span>
'''1.5.11'''

<div lang="ta-Latn">mālē māyap perumāṉē<br>
mā māyavaṉē eṉṟu eṉṟu<br>
mālē ēṟi māl aruḷāl<br>
maṉṉu kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
pāl ēy tamiḻar icaikārar<br>
pattar paravum āyirattiṉ<br>
pālē paṭṭa ivai pattum<br>
vallārkku illai parivatē</div>

'''Hymnus 1.6'''

[[#DE-1.6.1|Deutsch]] · [[#TA-1.6.1|Tamil]]

<span id="RO-1.6.1"></span>
'''1.6.1'''

<div lang="ta-Latn">parivatu il īcaṉaip pāṭi<br>
virivatu mēval uṟuvīr<br>
pirivakai iṉṟi nal nīr tūy<br>
purivatuvum pukai pūvē</div>

<span id="RO-1.6.2"></span>
'''1.6.2'''

<div lang="ta-Latn">matuvār taṇ am tuḻāyāṉ<br>
mutu vēta mutalavaṉukku<br>
etu ētu eṉ paṇi eṉṉātu<br>
atuvē āḷ ceyyum īṭē</div>

<span id="RO-1.6.3"></span>
'''1.6.3'''

<div lang="ta-Latn">īṭum eṭuppum il īcaṉ<br>
māṭu viṭātu eṉ maṉaṉē<br>
pāṭum eṉ nā avaṉ pāṭal<br>
āṭum eṉ aṅkam aṇaṅkē</div>

<span id="RO-1.6.4"></span>
'''1.6.4'''

<div lang="ta-Latn">aṇaṅku eṉa āṭum eṉ aṅkam<br>
vaṇaṅki vaḻipaṭum īcaṉ<br>
piṇaṅki amarar pitaṟṟum<br>
kuṇaṅkeḻu koḷkaiyiṉāṉē</div>

<span id="RO-1.6.5"></span>
'''1.6.5'''

<div lang="ta-Latn">koḷkai koḷāmai ilātāṉ<br>
eḷkal irākam ilātāṉ<br>
viḷkai viḷḷāmai virumpi<br>
uḷ kalantārkku ōr amutē</div>

<span id="RO-1.6.6"></span>
'''1.6.6'''

<div lang="ta-Latn">amutam amararkaṭku īnta<br>
nimir cuṭar āḻi neṭumāl<br>
amutilum āṟṟa iṉiyaṉ<br>
nimir tirai nīḷ kaṭalāṉē</div>

<span id="RO-1.6.7"></span>
'''1.6.7'''

<div lang="ta-Latn">nīḷ kaṭal cūḻ ilaṅkaik kōṉ<br>
tōḷkaḷ talai tuṇiceytāṉ<br>
tāḷkaḷ talaiyil vaṇaṅki<br>
nāḷkaḷ talaikkaḻimiṉṉē</div>

<span id="RO-1.6.8"></span>
'''1.6.8'''

<div lang="ta-Latn">kaḻimiṉ toṇṭīrkaḷ kaḻittut<br>
toḻumiṉ avaṉai toḻutāl<br>
vaḻi niṉṟa valviṉai māḷvittu<br>
aḻiviṉṟi ākkam tarumē</div>

<span id="RO-1.6.9"></span>
'''1.6.9'''

<div lang="ta-Latn">taruma arum payaṉ āya<br>
tirumakaḷār taṉik kēḷvaṉ<br>
perumai uṭaiya pirāṉār<br>
irumai viṉai kaṭivārē</div>

<span id="RO-1.6.10"></span>
'''1.6.10'''

<div lang="ta-Latn">kaṭivār tīya viṉaikaḷ<br>
noṭiyārum aḷavaikkaṇ<br>
koṭiyā aṭu puḷ uyartta<br>
vaṭivu ār mātavaṉārē</div>

<span id="RO-1.6.11"></span>
'''1.6.11'''

<div lang="ta-Latn">mātavaṉpāl caṭakōpaṉ<br>
tītu avam iṉṟi uraitta<br>
ētam il āyirattu ip pattu<br>
ōta vallār piṟavārē</div>

'''Hymnus 1.7'''

[[#DE-1.7.1|Deutsch]] · [[#TA-1.7.1|Tamil]]

<span id="RO-1.7.1"></span>
'''1.7.1'''

<div lang="ta-Latn">piṟavittuyar aṟa ñāṉattuḷ niṉṟu<br>
tuṟavic cuṭar viḷakkam talaippeyvār<br>
aṟavaṉai āḻippaṭai antaṇaṉai<br>
maṟaviyai iṉṟi maṉattu vaippārē</div>

<span id="RO-1.7.2"></span>
'''1.7.2'''

<div lang="ta-Latn">vaippu ām maruntu ām aṭiyarai valviṉait<br>
tuppu ām pulaṉ aintum tuñcakkoṭāṉ avaṉ<br>
eppāl evarkkum nalattāl uyarntu uyarntu<br>
appālavaṉ eṅkaḷ āyar koḻuntē</div>

<span id="RO-1.7.3"></span>
'''1.7.3'''

<div lang="ta-Latn">āyar koḻuntāy avarāl puṭaiyuṇṇum<br>
māyap pirāṉai eṉ māṇikkac cōtiyai<br>
tūya amutaip parukip paruki eṉ<br>
māyap piṟavi mayarvu aṟuttēṉē</div>

<span id="RO-1.7.4"></span>
'''1.7.4'''

<div lang="ta-Latn">mayarvu aṟa eṉ maṉattē maṉṉiṉāṉ taṉṉai<br>
uyarviṉaiyē tarum oṇ cuṭark kaṟṟaiyai<br>
ayarvu il amararkaḷ ātik koḻuntai eṉ<br>
icaiviṉai eṉ colli yāṉ viṭuvēṉō?</div>

<span id="RO-1.7.5"></span>
'''1.7.5'''

<div lang="ta-Latn">viṭuvēṉō eṉ viḷakkai eṉ āviyai<br>
naṭuvē vantu uyyak koḷkiṉṟa nātaṉai<br>
toṭuvē ceytu iḷa āycciyar kaṇṇiṉuḷ<br>
viṭavē ceytu viḻikkum pirāṉaiyē?</div>

<span id="RO-1.7.6"></span>
'''1.7.6'''

<div lang="ta-Latn">pirā aṉ peru nilam kīṇṭavaṉ piṉṉum<br>
virā ay malart tuḻāy vēynta muṭiyaṉ<br>
marāmaram eyta māyavaṉ eṉṉuḷ<br>
irāṉ eṉil piṉṉai yāṉ oṭṭuvēṉō?</div>

<span id="RO-1.7.7"></span>
'''1.7.7'''

<div lang="ta-Latn">yāṉ oṭṭi eṉṉuḷ iruttuvaṉ eṉṟilaṉ<br>
tāṉ oṭṭi vantu eṉ taṉi neñcai vañcittu<br>
ūṉ oṭṭi niṉṟu eṉ uyiril kalantu iyal<br>
vāṉ oṭṭumō iṉi eṉṉai nekiḻkkavē?</div>

<span id="RO-1.7.8"></span>
'''1.7.8'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉai nekiḻkkilum eṉṉuṭai naṉ neñcam<br>
taṉṉai akalvikkat tāṉum killāṉ iṉi<br>
piṉṉai neṭum paṇait tōḷ makiḻ pīṭu uṭai<br>
muṉṉai amarar muḻumutal tāṉē</div>

<span id="RO-1.7.9"></span>
'''1.7.9'''

<div lang="ta-Latn">amarar muḻumutal ākiya ātiyai<br>
amararkku amutu īnta āyar koḻuntai<br>
amara aḻumpat tuḻāvi eṉ āvi<br>
amarat taḻuviṟṟu iṉi akalummō?</div>

<span id="RO-1.7.10"></span>
'''1.7.10'''

<div lang="ta-Latn">akalil akalum aṇukil aṇukum<br>
pukalum ariyaṉ poru allaṉ emmāṉ<br>
nikar il avaṉ pukaḻ pāṭi iḷaippu ilam<br>
pakalum iravum paṭintu kuṭaintē</div>

<span id="RO-1.7.11"></span>
'''1.7.11'''

<div lang="ta-Latn">kuṭaintu vaṇṭu uṇṇum tuḻāy muṭiyāṉai<br>
aṭainta teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
miṭainta col toṭai āyirattu ip pattu<br>
uṭaintu nōykaḷai ōṭuvikkumē</div>

'''Hymnus 1.8'''

[[#DE-1.8.1|Deutsch]] · [[#TA-1.8.1|Tamil]]

<span id="RO-1.8.1"></span>
'''1.8.1'''

<div lang="ta-Latn">ōṭum puḷ ēṟi<br>
cūṭum taṇ tuḻāy<br>
nīṭu niṉṟavai<br>
āṭum ammāṉē</div>

<span id="RO-1.8.2"></span>
'''1.8.2'''

<div lang="ta-Latn">ammāṉāyp piṉṉum<br>
em māṇpum āṉāṉ<br>
vem mā vāy kīṇṭa<br>
cem mā kaṇṇaṉē</div>

<span id="RO-1.8.3"></span>
'''1.8.3'''

<div lang="ta-Latn">kaṇ āvāṉ eṉṟum<br>
maṇṇōr viṇṇōrkku<br>
taṇ ār vēṅkaṭa<br>
viṇṇōr veṟpaṉē</div>

<span id="RO-1.8.4"></span>
'''1.8.4'''

<div lang="ta-Latn">veṟpai oṉṟu eṭuttu<br>
oṟkam iṉṟiyē<br>
niṟkum ammāṉ cīr<br>
kaṟpaṉ vaikalē</div>

<span id="RO-1.8.5"></span>
'''1.8.5'''

<div lang="ta-Latn">vaikalum veṇṇey<br>
kaikalantu uṇṭāṉ<br>
poy kalavātu eṉ<br>
mey kalantāṉē</div>

<span id="RO-1.8.6"></span>
'''1.8.6'''

<div lang="ta-Latn">kalantu eṉ āvi<br>
nalam koḷ nātaṉ<br>
pulaṉ koḷ māṇāy<br>
nilam koṇṭāṉē</div>

<span id="RO-1.8.7"></span>
'''1.8.7'''

<div lang="ta-Latn">koṇṭāṉ ēḻ viṭai<br>
uṇṭāṉ ēḻ vaiyam<br>
taṇ tāmam ceytu eṉ<br>
eṇ tāṉ āṉāṉē</div>

<span id="RO-1.8.8"></span>
'''1.8.8'''

<div lang="ta-Latn">āṉāṉ āṉ āyaṉ<br>
mīṉōṭu ēṉamum<br>
tāṉ āṉāṉ eṉṉil<br>
tāṉ āya caṅkē</div>

<span id="RO-1.8.9"></span>
'''1.8.9'''

<div lang="ta-Latn">caṅku cakkaram<br>
aṅkaiyil koṇṭāṉ<br>
eṅkum tāṉāya<br>
naṅkaḷ nātaṉē</div>

<span id="RO-1.8.10"></span>
'''1.8.10'''

<div lang="ta-Latn">nātaṉ ñālam koḷ<br>
pātaṉ eṉ ammāṉ<br>
ōtam pōl kiḷar<br>
vēta nīraṉē</div>

<span id="RO-1.8.11"></span>
'''1.8.11'''

<div lang="ta-Latn">nīrpurai vaṇṇaṉ<br>
cīr caṭakōpaṉ<br>
nērtal āyirattu<br>
ōrtal ivaiyē</div>

'''Hymnus 1.9'''

[[#DE-1.9.1|Deutsch]] · [[#TA-1.9.1|Tamil]]

<span id="RO-1.9.1"></span>
'''1.9.1'''

<div lang="ta-Latn">ivaiyum avaiyum uvaiyum<br>
ivarum avarum uvarum<br>
evaiyum evarum taṉṉuḷē<br>
ākiyum ākkiyum kākkum<br>
avaiyuḷ taṉimutal emmāṉ<br>
kaṇṇa pirāṉ eṉ amutam<br>
cuvaiyaṉ tiruviṉ maṇāḷaṉ<br>
eṉṉuṭaic cūḻal uḷāṉē</div>

<span id="RO-1.9.2"></span>
'''1.9.2'''

<div lang="ta-Latn">cūḻal palapala vallāṉ<br>
tollai am kālattu ulakaik<br>
kēḻal oṉṟu āki iṭanta<br>
kēcavaṉ eṉṉuṭai ammāṉ<br>
vēḻa maruppai ocittāṉ<br>
viṇṇavarkku eṇṇal ariyāṉ<br>
āḻa neṭuṅ kaṭal cērntāṉ<br>
avaṉ eṉ arukavilāṉē</div>

<span id="RO-1.9.3"></span>
'''1.9.3'''

<div lang="ta-Latn">arukal ilāya perum cīr<br>
amararkaḷ āti mutalvaṉ<br>
karukiya nīla naṉ mēṉi<br>
vaṇṇaṉ centāmaraik kaṇṇaṉ<br>
poru ciṟaip puḷ uvantu ēṟum<br>
pūmakaḷār taṉik kēḷvaṉ<br>
orukatiyiṉ cuvai tantiṭṭu<br>
oḻivu ilaṉ eṉṉōṭu uṭaṉē</div>

<span id="RO-1.9.4"></span>
'''1.9.4'''

<div lang="ta-Latn">uṭaṉ amar kātal makaḷir<br>
tirumakaḷ maṇmakaḷ āyar<br>
maṭa makaḷ eṉṟu ivar mūvar<br>
āḷum ulakamum mūṉṟē<br>
uṭaṉ avai okka viḻuṅki<br>
āl ilaic cērntavaṉ emmāṉ<br>
kaṭal mali māyap perumāṉ<br>
kaṇṇaṉ eṉ okkalaiyāṉē</div>

<span id="RO-1.9.5"></span>
'''1.9.5'''

<div lang="ta-Latn">okkalai vaittu mulaip pāl<br>
uṇ eṉṟu tantiṭa vāṅkic<br>
cekkam ceka aṉṟu avaḷpāl<br>
uyir ceka uṇṭa perumāṉ<br>
nakka pirāṉōṭu ayaṉum<br>
intiraṉum mutalāka<br>
okkavum tōṟṟiya īcaṉ<br>
māyaṉ eṉ neñciṉ uḷāṉē</div>

<span id="RO-1.9.6"></span>
'''1.9.6'''

<div lang="ta-Latn">māyaṉ eṉ neñciṉ uḷḷāṉ<br>
maṟṟum evarkkum atuvē<br>
kāyamum cīvaṉum tāṉē<br>
kālum eriyum avaṉē<br>
cēyaṉ aṇiyaṉ evarkkum<br>
cintaikkum kōcaram allaṉ<br>
tūyaṉ tuyakkaṉ mayakkaṉ<br>
eṉṉuṭait tōḷiṇaiyāṉē</div>

<span id="RO-1.9.7"></span>
'''1.9.7'''

<div lang="ta-Latn">tōḷ iṇai mēlum naṉ mārpiṉ<br>
mēlum cuṭar muṭi mēlum<br>
tāḷ iṇai mēlum puṉainta<br>
taṇ am tuḻāy uṭai ammāṉ<br>
kēḷ iṇai oṉṟum ilātāṉ<br>
kiḷarum cuṭar oḷi mūrtti<br>
nāḷ aṇaintu oṉṟum akalāṉ<br>
eṉṉuṭai nāviṉ uḷāṉē</div>

<span id="RO-1.9.8"></span>
'''1.9.8'''

<div lang="ta-Latn">nāviṉuḷ niṉṟu malarum<br>
ñāṉak kalaikaḷukku ellām<br>
āviyum ākkaiyum tāṉē<br>
aḻippōṭu aḷippavaṉ tāṉē<br>
pū iyal nāl taṭam tōḷaṉ<br>
poru paṭai āḻi caṅku ēntum<br>
kāvi naṉ mēṉik kamalak<br>
kaṇṇaṉ eṉ kaṇṇiṉ uḷāṉē</div>

<span id="RO-1.9.9"></span>
'''1.9.9'''

<div lang="ta-Latn">kamalak kaṇṇaṉ eṉ kaṇṇiṉ uḷḷāṉ<br>
kāṇpaṉ avaṉ kaṇkaḷālē<br>
amalaṅkaḷ āka viḻikkum<br>
aimpulaṉum avaṉ mūrtti<br>
kamalattu ayaṉ nampi taṉṉaik<br>
kaṇṇutalāṉoṭum tōṟṟi<br>
amalat teyvattoṭu ulakam<br>
ākki eṉ neṟṟi uḷāṉē</div>

<span id="RO-1.9.10"></span>
'''1.9.10'''

<div lang="ta-Latn">neṟṟiyuḷ niṉṟu eṉṉai āḷum<br>
nirai malarp pātaṅkaḷ cūṭik<br>
kaṟṟait tuḻāy muṭik kōlak<br>
kaṇṇa pirāṉait toḻuvār<br>
oṟṟaip piṟai aṇintāṉum<br>
nāṉmukaṉum intiraṉum<br>
maṟṟai amararum ellām<br>
vantu eṉatu ucciyuḷāṉē</div>

<span id="RO-1.9.11"></span>
'''1.9.11'''

<div lang="ta-Latn">ucciyuḷḷē niṟkum tēva<br>
tēvaṟkuk kaṇṇa pirāṉukku<br>
iccaiyuḷ cella uṇartti<br>
vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ic coṉṉa āyirattuḷḷē<br>
ivaiyum ōr pattu empirāṟku<br>
niccalum viṇṇappam ceyya<br>
nīḷ kaḻal ceṉṉi porumē</div>

'''Hymnus 1.10'''

[[#DE-1.10.1|Deutsch]] · [[#TA-1.10.1|Tamil]]

<span id="RO-1.10.1"></span>
'''1.10.1'''

<div lang="ta-Latn">poru mā nīḷ paṭai āḻi caṅkattoṭu<br>
tiru mā nīḷ kaḻal ēḻ ulakum toḻa<br>
oru māṇik kuṟaḷ āki nimirnta ak<br>
karu māṇikkam eṉ kaṇṇuḷatu ākumē</div>

<span id="RO-1.10.2"></span>
'''1.10.2'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇuḷḷē niṟkum kātaṉmaiyāl toḻil<br>
eṇṇilum varum eṉ iṉi vēṇṭuvam<br>
maṇṇum nīrum eriyum nal vāyuvum<br>
viṇṇum āy viriyum em pirāṉaiyē?</div>

<span id="RO-1.10.3"></span>
'''1.10.3'''

<div lang="ta-Latn">empirāṉai entai tantai tantaikkum<br>
tampirāṉai taṇ tāmaraik kaṇṇaṉai<br>
kompu arāvu nuṇ nēr iṭai mārpaṉai<br>
empirāṉait toḻāy maṭa neñcamē</div>

<span id="RO-1.10.4"></span>
'''1.10.4'''

<div lang="ta-Latn">neñcamē nallai nallai uṉṉaip peṟṟāl<br>
eṉ ceyyōm? iṉi eṉṉa kuṟaiviṉam?<br>
maintaṉai malarāḷ maṇavāḷaṉait<br>
tuñcumpōtum viṭātu toṭarkaṇṭāy</div>

<span id="RO-1.10.5"></span>
'''1.10.5'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭāyē neñcē karumaṅkaḷ vāykkiṉṟu ōr<br>
eṇ tāṉum iṉṟiyē vantu iyalumāṟu<br>
uṇṭāṉai ulaku ēḻum ōr mūvaṭi<br>
koṇṭāṉaik kaṇṭukoṇṭaṉai nīyumē</div>

<span id="RO-1.10.6"></span>
'''1.10.6'''

<div lang="ta-Latn">nīyum nāṉum in nērniṟkil mēl maṟṟōr<br>
nōyum cārkoṭāṉ neñcamē coṉṉēṉ<br>
tāyum tantaiyum āy iv ulakiṉil<br>
vāyum īcaṉ maṇivaṇṇaṉ entaiyē</div>

<span id="RO-1.10.7"></span>
'''1.10.7'''

<div lang="ta-Latn">entaiyē eṉṟum em perumāṉ eṉṟum<br>
cintaiyuḷ vaippaṉ colluvaṉ pāviyēṉ<br>
entai em perumāṉ eṉṟu vāṉavar<br>
cintaiyuḷ vaittuc collum celvaṉaiyē</div>

<span id="RO-1.10.8"></span>
'''1.10.8'''

<div lang="ta-Latn">celva nāraṇaṉ eṉṟa col kēṭṭalum<br>
malkum kaṇ paṉi nāṭuvaṉ māyamē<br>
allum naṉ pakalum iṭaivīṭu iṉṟi<br>
nalki eṉṉai viṭāṉ nampi nampiyē</div>

<span id="RO-1.10.9"></span>
'''1.10.9'''

<div lang="ta-Latn">nampiyai teṉ kuṟuṅkuṭi niṉṟa ac<br>
cempoṉē tikaḻum tiru mūrttiyai<br>
umpar vāṉavar āti am cōtiyai<br>
em pirāṉai eṉ colli maṟappaṉō?</div>

<span id="RO-1.10.10"></span>
'''1.10.10'''

<div lang="ta-Latn">maṟappum ñāṉamum nāṉ oṉṟu uṇarntilaṉ<br>
maṟakkum eṉṟu centāmaraik kaṇṇoṭu<br>
maṟappu aṟa eṉ uḷḷē maṉṉiṉāṉ taṉṉai<br>
maṟappaṉō iṉi yāṉ eṉ maṇiyaiyē?</div>

<span id="RO-1.10.11"></span>
'''1.10.11'''

<div lang="ta-Latn">maṇiyai vāṉavar kaṇṇaṉai taṉṉatu ōr<br>
aṇiyai teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
paṇicey āyirattuḷ ivai pattuṭaṉ<br>
taṇivilar kaṟparēl kalvi vāyumē</div>

<span id="RO-Teil-2"></span>
'''Großteil 2'''

[[#DE-Teil-2|Deutsch]] · [[#RO-Teil-2|Transliteration]] · [[#TA-Teil-2|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 2.1'''

[[#DE-2.1.1|Deutsch]] · [[#TA-2.1.1|Tamil]]

<span id="RO-2.1.1"></span>
'''2.1.1'''

<div lang="ta-Latn">vāyum tirai ukaḷum kāṉal maṭa nārāy<br>
āyum amar ulakum tuñcilum nī tuñcāyāl<br>
nōyum payalaimaiyum mītu ūra emmēpōl<br>
nīyum tirumālāl neñcam kōḷ paṭṭāyē?</div>

<span id="RO-2.1.2"></span>
'''2.1.2'''

<div lang="ta-Latn">kōḷ paṭṭa cintaiyaiyāyk kūrvāya aṉṟilē<br>
cēṇ paṭṭa yāmaṅkaḷ cērātu iraṅkutiyāl<br>
āḷ paṭṭa emmēpōl nīyum aravu aṇaiyāṉ<br>
tāḷ paṭṭa taṇ tuḻāyt tāmam kāmuṟṟāyē?</div>

<span id="RO-2.1.3"></span>
'''2.1.3'''

<div lang="ta-Latn">kāmuṟṟa kaiyaṟavōṭu ellē irāppakal<br>
nī muṟṟak kaṇtuyilāy neñcu uruki ēṅkutiyāl<br>
tī muṟṟat teṉ ilaṅkai ūṭṭiṉāṉ tāḷ nayanta<br>
yām uṟṟatu uṟṟāyō? vāḻi kaṉai kaṭalē</div>

<span id="RO-2.1.4"></span>
'''2.1.4'''

<div lang="ta-Latn">kaṭalum malaiyum vicumpum tuḻāy empōl<br>
cuṭar koḷ irāppakal tuñcāyāl taṇ vāṭāy<br>
aṭal koḷ paṭai āḻi ammāṉaik kāṇpāṉ nī<br>
uṭalam nōy uṟṟāyō ūḻitōṟu ūḻiyē?</div>

<span id="RO-2.1.5"></span>
'''2.1.5'''

<div lang="ta-Latn">ūḻitōṟu ūḻi ulakukku nīrkoṇṭu<br>
tōḻiyarum yāmum pōl nīrāy nekiḻkiṉṟa<br>
vāḻiya vāṉamē nīyum matucūtaṉ<br>
pāḻimaiyil paṭṭu avaṉkaṇ pācattāl naivāyē?</div>

<span id="RO-2.1.6"></span>
'''2.1.6'''

<div lang="ta-Latn">naivāya emmēpōl nāḷ matiyē nī in nāḷ<br>
mai vāṉ iruḷ akaṟṟāy māḻāntu tēmputiyāl<br>
ai vāy aravu aṇaimēl āḻip perumāṉār<br>
mey vācakam kēṭṭu uṉ meynnīrmai tōṟṟāyē?</div>

<span id="RO-2.1.7"></span>
'''2.1.7'''

<div lang="ta-Latn">tōṟṟōm maṭa neñcam em perumāṉ nāraṇaṟku em<br>
āṟṟāmai colli aḻuvōmai nī naṭuvē<br>
vēṟṟōr vakaiyil koṭitāy eṉai ūḻi<br>
māṟṟāṇmai niṟṟiyō? vāḻi kaṉai iruḷē</div>

<span id="RO-2.1.8"></span>
'''2.1.8'''

<div lang="ta-Latn">iruḷiṉ tiṇi vaṇṇam mā nīrk kaḻiyē pōy<br>
maruḷuṟṟu irāppakal tuñcilum nī tuñcāyāl<br>
uruḷum cakaṭam utaitta perumāṉār<br>
aruḷiṉ peru nacaiyāl āḻāntu nontāyē?</div>

<span id="RO-2.1.9"></span>
'''2.1.9'''

<div lang="ta-Latn">nontu ārāk kātal nōy mel āvi uḷ ulartta<br>
nantā viḷakkamē nīyum aḷiyattāy<br>
centāmarait taṭaṅkaṇ ceṅkaṉi vāy em perumāṉ<br>
am tāmam taṇ tuḻāy ācaiyāl vēvāyē?</div>

<span id="RO-2.1.10"></span>
'''2.1.10'''

<div lang="ta-Latn">vēvu ārā vēṭkai nōy mel āvi uḷ ulartta<br>
ōvātu irāppakal uṉpālē vīḻttu oḻintāy<br>
mā vāy piḷantu marutiṭai pōy maṇ aḷanta<br>
mūvā mutalvā iṉi emmaic cōrēlē</div>

<span id="RO-2.1.11"></span>
'''2.1.11'''

<div lang="ta-Latn">cōrāta ep poruṭkum ātiyām cōtikkē<br>
ārāta kātal kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ōrāyiram coṉṉa avaṟṟuḷ ivai pattum<br>
cōrār viṭār kaṇṭīr vaikuntam tiṇṇaṉavē</div>

'''Hymnus 2.2'''

[[#DE-2.2.1|Deutsch]] · [[#TA-2.2.1|Tamil]]

<span id="RO-2.2.1"></span>
'''2.2.1'''

<div lang="ta-Latn">tiṇṇaṉ vīṭu mutal muḻutum āy<br>
eṇṇiṉ mītiyaṉ em perumāṉ<br>
maṇṇum viṇṇum ellām uṭaṉ uṇṭa nam<br>
kaṇṇaṉ kaṇ allatu illai ōr kaṇṇē</div>

<span id="RO-2.2.2"></span>
'''2.2.2'''

<div lang="ta-Latn">ē pāvam paramē ēḻ ulakum<br>
ī pāvam ceytu aruḷāl aḷippār ār<br>
mā pāvam viṭa araṟkup piccai pey<br>
kōpāla kōḷariēṟu aṉṟiyē?</div>

<span id="RO-2.2.3"></span>
'''2.2.3'''

<div lang="ta-Latn">ēṟaṉai pūvaṉai pūmakaḷ taṉṉai<br>
vēṟuiṉṟi viṇ toḻat taṉṉuḷ vaittu<br>
mēl taṉṉai mītiṭa nimirntu maṇ koṇṭa<br>
māl taṉiṉ mikkum ōr tēvum uḷatē?</div>

<span id="RO-2.2.4"></span>
'''2.2.4'''

<div lang="ta-Latn">tēvum ep poruḷum paṭaikkap<br>
pūvil nāṉmukaṉaip paṭaitta<br>
tēvaṉ em perumāṉukku allāl<br>
pūvum pūcaṉaiyum takumē?</div>

<span id="RO-2.2.5"></span>
'''2.2.5'''

<div lang="ta-Latn">takum cīrt taṉ taṉi mutaliṉuḷḷē<br>
mikum tēvum ep poruḷum paṭaikkat<br>
takum kōlat tāmaraik kaṇṇaṉ emmāṉ<br>
mikum cōti mēl aṟivār evarē?</div>

<span id="RO-2.2.6"></span>
'''2.2.6'''

<div lang="ta-Latn">evarum yāvaiyum ellāp poruḷum<br>
kavarvu iṉṟit taṉṉuḷ oṭuṅka niṉṟa<br>
pavar koḷ ñāṉa veḷḷac cuṭar mūrtti<br>
avar em āḻi am paḷḷiyārē</div>

<span id="RO-2.2.7"></span>
'''2.2.7'''

<div lang="ta-Latn">paḷḷi āl ilai ēḻ ulakum koḷḷum<br>
vaḷḷal val vayiṟṟup perumāṉ<br>
uḷ uḷ ār aṟivār avaṉ taṉ<br>
kaḷḷa māya maṉakkaruttē?</div>

<span id="RO-2.2.8"></span>
'''2.2.8'''

<div lang="ta-Latn">karuttil tēvum ellāp poruḷum<br>
varuttitta māyap pirāṉ aṉṟi yārē<br>
tiruttit tiṇ nilai mūvulakum tammuḷ<br>
iruttik kākkum iyalviṉarē?</div>

<span id="RO-2.2.9"></span>
'''2.2.9'''

<div lang="ta-Latn">kākkum iyalviṉaṉ kaṇṇa perumāṉ<br>
cērkkai ceytu taṉ untiyuḷḷē<br>
vāytta ticaimukaṉ intiraṉ vāṉavar<br>
ākkiṉāṉ teyva ulakukaḷē</div>

<span id="RO-2.2.10"></span>
'''2.2.10'''

<div lang="ta-Latn">kaḷvā emmaiyum ēḻ ulakum niṉ<br>
uḷḷē tōṟṟiya iṟaiva eṉṟu<br>
veḷ ēṟaṉ nāṉmukaṉ intiraṉ vāṉavar<br>
puḷ ūrti kaḻal paṇintu ēttuvarē</div>

<span id="RO-2.2.11"></span>
'''2.2.11'''

<div lang="ta-Latn">ētta ēḻ ulakum koṇṭa kōlak<br>
kūttaṉaik kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
vāytta āyirattuḷ ivai pattuṭaṉ<br>
ētta vallavarkku illai ōr ūṉamē</div>

'''Hymnus 2.3'''

[[#DE-2.3.1|Deutsch]] · [[#TA-2.3.1|Tamil]]

<span id="RO-2.3.1"></span>
'''2.3.1'''

<div lang="ta-Latn">ūṉil vāḻ uyirē nallai pō uṉṉaip peṟṟu<br>
vāṉ uḷār perumāṉ matucūtaṉ eṉ ammāṉ<br>
tāṉum yāṉum ellām taṉṉuḷḷē kalantoḻintōm<br>
tēṉum pālum neyyum kaṉṉalum amutum ottē</div>

<span id="RO-2.3.2"></span>
'''2.3.2'''

<div lang="ta-Latn">ottār mikkārai ilaiyāya mā māya<br>
ottāy ep poruṭkum uyir āy eṉṉaip peṟṟa<br>
at tāy āy tantai āy aṟiyātaṉa aṟivittu<br>
attā nī ceytaṉa aṭiyēṉ aṟiyēṉē</div>

<span id="RO-2.3.3"></span>
'''2.3.3'''

<div lang="ta-Latn">aṟiyāk kālattuḷḷē aṭimaikkaṇ aṉpu ceyvittu<br>
aṟiyā mā māyattu aṭiyēṉai vaittāyāl<br>
aṟiyāmaik kuṟaḷ āy nilam māvali mūvaṭi eṉṟu<br>
aṟiyāmai vañcittāy eṉatu āviyuḷ kalantē</div>

<span id="RO-2.3.4"></span>
'''2.3.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉatu āviyuḷ kalanta peru nal utavik kaimmāṟu<br>
eṉatu āvi tantoḻintēṉ iṉi mīḷvatu eṉpatu uṇṭē?<br>
eṉatu āvi āviyum nī poḻil ēḻum uṇṭa entāy<br>
eṉatu āvi yār? yāṉ ār? tanta nī koṇṭākkiṉaiyē</div>

<span id="RO-2.3.5"></span>
'''2.3.5'''

<div lang="ta-Latn">iṉi yār ñāṉaṅkaḷāl eṭukkal eḻāta entāy<br>
kaṉivār vīṭṭu iṉpamē eṉ kaṭal paṭā amutē<br>
taṉiyēṉ vāḻ mutalē poḻil ēḻum ēṉam oṉṟāy<br>
nuṉi ār kōṭṭil vaittāy nuṉa pātam cērntēṉē</div>

<span id="RO-2.3.6"></span>
'''2.3.6'''

<div lang="ta-Latn">cērntār tīviṉaikaṭku aru nañcai tiṇ matiyai<br>
tīrntār tam maṉattup piriyātu avar uyiraic<br>
cōrntē pukal koṭāc cuṭarai arakkiyai mūkku<br>
īrntāyai aṭiyēṉ aṭaintēṉ mutal muṉṉamē</div>

<span id="RO-2.3.7"></span>
'''2.3.7'''

<div lang="ta-Latn">muṉ nal yāḻ payil nūl narampiṉ mutir cuvaiyē<br>
pal nalār payilum paraṉē pavittiraṉē<br>
kaṉṉalē amutē kār mukilē eṉ kaṇṇā<br>
niṉ alāl ilēṉkāṇ eṉṉai nī kuṟikkoḷḷē</div>

<span id="RO-2.3.8"></span>
'''2.3.8'''

<div lang="ta-Latn">kuṟikkoḷ ñāṉaṅkaḷāl eṉai ūḻi cey tavamum<br>
kiṟikkoṇṭu ip piṟappē cila nāḷil eytiṉaṉ yāṉ<br>
uṟikkoṇṭa veṇṇey pāl oḷittu uṇṇum ammāṉ piṉ<br>
neṟikkoṇṭa neñcaṉāyp piṟavit tuyar kaṭintē</div>

<span id="RO-2.3.9"></span>
'''2.3.9'''

<div lang="ta-Latn">kaṭi vār taṇ am tuḻāyk kaṇṇaṉ viṇṇavar perumāṉ<br>
paṭi vāṉam iṟanta paramaṉ pavittiraṉ cīr<br>
ceṭi ār nōykaḷ keṭa paṭintu kuṭaintu āṭi<br>
aṭiyēṉ vāymaṭuttup parukik kaḷittēṉē</div>

<span id="RO-2.3.10"></span>
'''2.3.10'''

<div lang="ta-Latn">kaḷippum kavarvum aṟṟu piṟappup piṇi mūppu iṟappu aṟṟu<br>
oḷikkoṇṭa cōtiyumāy uṭaṉkūṭuvatu eṉṟu kolō<br>
tuḷikkiṉṟa vāṉ in nilam cuṭar āḻi caṅku ēnti<br>
aḷikkiṉṟa māyap pirāṉ aṭiyārkaḷ kuḻāṅkaḷaiyē?</div>

<span id="RO-2.3.11"></span>
'''2.3.11'''

<div lang="ta-Latn">kuḻām koḷ pēr arakkaṉ kulam vīya muṉintavaṉai<br>
kuḻām koḷ teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ terintu uraitta<br>
kuḻām koḷ āyirattuḷ ivai pattum uṭaṉ pāṭi<br>
kuḻāṅkaḷāy aṭiyīr uṭaṉkūṭiniṉṟu āṭumiṉē</div>

'''Hymnus 2.4'''

[[#DE-2.4.1|Deutsch]] · [[#TA-2.4.1|Tamil]]

<span id="RO-2.4.1"></span>
'''2.4.1'''

<div lang="ta-Latn">āṭi āṭi akam karaintu icai<br>
pāṭip pāṭik kaṇṇīr malki eṅkum<br>
nāṭi nāṭi naraciṅkā eṉṟu<br>
vāṭi vāṭum iv vāḷ nutalē</div>

<span id="RO-2.4.2"></span>
'''2.4.2'''

<div lang="ta-Latn">vāḷ nutal im maṭavaral ummaik<br>
kāṇum ācaiyuḷ naikiṉṟāḷ viṟal<br>
vāṇaṉ āyiram tōḷ tuṇittīr ummaik<br>
kāṇa nīr irakkam ilīrē</div>

<span id="RO-2.4.3"></span>
'''2.4.3'''

<div lang="ta-Latn">irakka maṉattōṭu eri aṇai<br>
arakkum meḻukum okkum ivaḷ<br>
irakkam eḻīr itaṟku eṉ ceykēṉ<br>
arakkaṉ ilaṅkai ceṟṟīrukkē?</div>

<span id="RO-2.4.4"></span>
'''2.4.4'''

<div lang="ta-Latn">ilaṅkai ceṟṟavaṉē eṉṉum piṉṉum<br>
valam koḷ puḷ uyarttāy eṉṉum uḷḷam<br>
malaṅka vev uyirkkum kaṇṇīr mikak<br>
kalaṅkik kaitoḻum niṉṟu ivaḷē</div>

<span id="RO-2.4.5"></span>
'''2.4.5'''

<div lang="ta-Latn">ivaḷ irāppakal vāyverī it taṉa<br>
kuvaḷai oṇ kaṇṇa nīr koṇṭāḷ vaṇṭu<br>
tivaḷum taṇ am tuḻāy koṭīr eṉa<br>
tavaḷa vaṇṇar takavukaḷē?</div>

<span id="RO-2.4.6"></span>
'''2.4.6'''

<div lang="ta-Latn">takavu uṭaiyavaṉē eṉṉum piṉṉum<br>
mika virumpum pirāṉ eṉṉum eṉatu<br>
aka uyirkku amutē eṉṉum uḷḷam<br>
uka urukiniṉṟu uḷ uḷē</div>

<span id="RO-2.4.7"></span>
'''2.4.7'''

<div lang="ta-Latn">uḷ uḷ āvi ularntu ularntu eṉa<br>
vaḷḷalē kaṇṇaṉē eṉṉum piṉṉum<br>
veḷḷa nīrk kiṭantāy eṉṉum eṉa<br>
kaḷvi tāṉ paṭṭa vañcaṉaiyē</div>

<span id="RO-2.4.8"></span>
'''2.4.8'''

<div lang="ta-Latn">vañcaṉē eṉṉum kaitoḻum taṉa<br>
neñcam vēva neṭitu uyirkkum viṟal<br>
kañcaṉai vañcaṉai ceytīr ummait<br>
tañcam eṉṟu ivaḷ paṭṭaṉavē</div>

<span id="RO-2.4.9"></span>
'''2.4.9'''

<div lang="ta-Latn">paṭṭa pōtu eḻu pōtu aṟiyāḷ virai<br>
maṭṭu alar taṇ tuḻāy eṉṉum cuṭar<br>
vaṭṭa vāy nuti nēmiyīr numatu<br>
iṭṭam eṉkol iv ēḻaikkē?</div>

<span id="RO-2.4.10"></span>
'''2.4.10'''

<div lang="ta-Latn">ēḻai pētai irāppakal taṉa<br>
kēḻ il oṇ kaṇṇa nīr koṇṭāḷ kiḷar<br>
vāḻvai vēva ilaṅkai ceṟṟīr ivaḷ<br>
māḻai nōkku oṉṟum vāṭṭēṉmiṉē</div>

<span id="RO-2.4.11"></span>
'''2.4.11'''

<div lang="ta-Latn">vāṭṭam il pukaḻ vāmaṉaṉai icai<br>
kūṭṭi vaṇ caṭakōpaṉ col amai<br>
pāṭṭu ōr āyirattu ip pattāl aṭi<br>
cūṭṭalākum am tāmamē</div>

'''Hymnus 2.5'''

[[#DE-2.5.1|Deutsch]] · [[#TA-2.5.1|Tamil]]

<span id="RO-2.5.1"></span>
'''2.5.1'''

<div lang="ta-Latn">am tāmattu aṉpu ceytu eṉ āvi cēr ammāṉukku<br>
am tāmam vāḻ muṭi caṅku āḻi nūl āram uḷa<br>
centāmaraittaṭam kaṇ ceṅkaṉi vāy ceṅkamalam<br>
centāmarai aṭikaḷ cempoṉ tiru uṭampē</div>

<span id="RO-2.5.2"></span>
'''2.5.2'''

<div lang="ta-Latn">tiru uṭampu vāṉ cuṭar centāmarai kaṇ kai kamalam<br>
tiru iṭamē mārvam ayaṉ iṭamē koppūḻ<br>
oruvu iṭamum entai perumāṟku araṉē ō<br>
oruvu iṭam oṉṟu iṉṟi eṉṉuḷ kalantāṉukkē</div>

<span id="RO-2.5.3"></span>
'''2.5.3'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉuḷ kalantavaṉ ceṅkaṉi vāy ceṅkamalam<br>
miṉṉum cuṭar malaikkuk kaṇ pātam kai kamalam<br>
maṉṉum muḻu ēḻ ulakum vayiṟṟiṉ uḷa<br>
taṉṉuḷ kalavātatu ep poruḷum tāṉ ilaiyē</div>

<span id="RO-2.5.4"></span>
'''2.5.4'''

<div lang="ta-Latn">ep poruḷum tāṉ āy marakatak kuṉṟam okkum<br>
appoḻutait tāmaraippūk kaṇ pātam kai kamalam<br>
eppoḻutum nāḷ tiṅkaḷ āṇṭu ūḻi ūḻitoṟum<br>
appoḻutaikku appoḻutu eṉ ārā amutamē</div>

<span id="RO-2.5.5"></span>
'''2.5.5'''

<div lang="ta-Latn">ārā amutamāy al āviyuḷ kalanta<br>
kār ār karumukil pōl eṉ ammāṉ kaṇṇaṉukku<br>
nērā vāy cempavaḷam kaṇ pātam kai kamalam<br>
pēr āram nīḷ muṭi nāṇ piṉṉum iḻai palavē</div>

<span id="RO-2.5.6"></span>
'''2.5.6'''

<div lang="ta-Latn">palapalavē āparaṇam pērum palapalavē<br>
palapalavē cōti vaṭivu paṇpu eṇṇil<br>
palapala kaṇṭu uṇṭu kēṭṭu uṟṟu mōntu iṉpam<br>
palapalavē ñāṉamum pāmpu aṇai mēlāṟkēyō</div>

<span id="RO-2.5.7"></span>
'''2.5.7'''

<div lang="ta-Latn">pāmpu aṇaimēl pāṟkaṭaluḷ paḷḷi amarntatuvum<br>
kāmpu aṇai tōḷ piṉṉaikku āy ēṟu uṭaṉ ēḻ ceṟṟatuvum<br>
tēm paṇaiya cōlai marāmaram ēḻ eytatuvum<br>
pūm piṇaiya taṇ tuḻāyp poṉ muṭi am pōr ēṟē</div>

<span id="RO-2.5.8"></span>
'''2.5.8'''

<div lang="ta-Latn">poṉ muṭi am pōr ēṟṟai emmāṉai nāl taṭam tōḷ<br>
taṉ muṭivu oṉṟu illāta taṇ tuḻāy mālaiyaṉai<br>
eṉ muṭivu kāṇātē eṉṉuḷ kalantāṉai<br>
colmuṭivu kāṇēṉ nāṉ colluvatu eṉ? collīrē</div>

<span id="RO-2.5.9"></span>
'''2.5.9'''

<div lang="ta-Latn">collīr eṉ ammāṉai eṉ āvi āvitaṉai<br>
ellai il cīr eṉ karumāṇikkac cuṭarai<br>
nalla amutam peṟaṟku ariya vīṭum āy<br>
alli malar virai ottu āṇ allaṉ peṇ alaṉē</div>

<span id="RO-2.5.10"></span>
'''2.5.10'''

<div lang="ta-Latn">āṇ allaṉ peṇ allaṉ allā aliyum allaṉ<br>
kāṇalum ākāṉ uḷaṉ allaṉ illai allaṉ<br>
pēṇuṅkāl pēṇum uru ākum allaṉum ām<br>
kōṇai peritu uṭaittu em pemmāṉaik kūṟutalē</div>

<span id="RO-2.5.11"></span>
'''2.5.11'''

<div lang="ta-Latn">kūṟutal oṉṟu ārāk kuṭak kūtta ammāṉaik<br>
kūṟutalē mēvik kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
kūṟiṉa antāti ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
kūṟutal vallār uḷarēl kūṭuvar vaikuntamē</div>

'''Hymnus 2.6'''

[[#DE-2.6.1|Deutsch]] · [[#TA-2.6.1|Tamil]]

<span id="RO-2.6.1"></span>
'''2.6.1'''

<div lang="ta-Latn">vaikuntā maṇivaṇṇaṉē eṉ pollāt<br>
tirukkuṟaḷā eṉṉuḷ maṉṉi<br>
vaikum vaikal tōṟum amutu āya vāṉ ēṟē<br>
cey kuntā arum tīmai uṉ aṭiyārkkut tīrttu<br>
acurarkkut tīmaikaḷ<br>
cey kuntā uṉṉai nāṉ piṭittēṉ koḷ cikkeṉavē.</div>

<span id="RO-2.6.2"></span>
'''2.6.2'''

<div lang="ta-Latn">cikkeṉac ciṟitu ōr iṭamum puṟappaṭāt<br>
taṉṉuḷḷē ulakukaḷ<br>
okkavē viḻuṅkip pukuntāṉ pukuntataṟpiṉ<br>
mikka ñāṉa veḷḷac cuṭar viḷakkuāy tuḷakku<br>
aṟṟu amutam āy eṅkum<br>
pakkam nōkku aṟiyāṉ eṉ paintāmaraik kaṇṇaṉē</div>

<span id="RO-2.6.3"></span>
'''2.6.3'''

<div lang="ta-Latn">tāmaraik kaṇṇaṉai viṇṇōr paravum talaimakaṉai<br>
tuḻāy viraip<br>
pū maruvu kaṇṇi em pirāṉai poṉmalaiyai<br>
nām maruvi naṉku ētti uḷḷi vaṇaṅki nām<br>
makiḻntu āṭa nāvu alar<br>
pā maruvi niṟkat tanta pāṉmaiyē vaḷḷalē</div>

<span id="RO-2.6.4"></span>
'''2.6.4'''

<div lang="ta-Latn">vaḷḷalē matucūtaṉā eṉ marakata malaiyē<br>
uṉai niṉaintu<br>
eḷkal tanta entāy uṉṉai eṅṅaṉam viṭukēṉ<br>
veḷḷamē purai niṉ pukaḻ kuṭaintu āṭip<br>
pāṭik kaḷittu ukantu ukantu<br>
uḷḷa nōykaḷ ellām turantu uyntu pōntiruntē?</div>

<span id="RO-2.6.5"></span>
'''2.6.5'''

<div lang="ta-Latn">uyntu pōntu eṉ ulappu ilāta vem tīviṉaikaḷai<br>
nācam ceytu uṉatu<br>
antam il aṭimai aṭaintēṉ viṭuvēṉō<br>
aintu paintalai āṭu aravu aṇai mēvip pāṟkaṭal<br>
yōka nittirai<br>
cintai ceyta entāy uṉṉaic cintai ceytu ceytē?</div>

<span id="RO-2.6.6"></span>
'''2.6.6'''

<div lang="ta-Latn">uṉṉaic cintai ceytu ceytu uṉ neṭu mā moḻi icai<br>
pāṭi āṭi eṉ<br>
muṉṉait tīviṉaikaḷ muḻu vēr arintaṉaṉ yāṉ<br>
uṉṉaic cintaiyiṉāl ikaḻnta iraṇiyaṉ akal<br>
mārvam kīṇṭa eṉ<br>
muṉṉaik kōḷariyē muṭiyātatu eṉ eṉakkē?</div>

<span id="RO-2.6.7"></span>
'''2.6.7'''

<div lang="ta-Latn">muṭiyātatu eṉ eṉakkēl iṉi? muḻu ēḻ ulakum<br>
uṇṭāṉ ukantu vantu<br>
aṭiyēṉ uṭpukuntāṉ akalvāṉum allaṉ iṉi<br>
ceṭi ār nōykaḷ ellām turantu emar kīḻ<br>
mēl eḻu piṟappum<br>
viṭiyā vem narakattu eṉṟum cērtal māṟiṉarē</div>

<span id="RO-2.6.8"></span>
'''2.6.8'''

<div lang="ta-Latn">māṟi māṟip pala piṟappum piṟantu aṭiyai aṭaintu<br>
uḷḷam tēṟi<br>
īṟu il iṉpattu iru veḷḷam yāṉ mūḻkiṉaṉ<br>
pāṟip pāṟi acurar tam pal kuḻāṅkaḷ nīṟu eḻa<br>
pāy paṟavai oṉṟu<br>
ēṟi vīṟṟiruntāy uṉṉai eṉṉuḷ nīkkēl entāy</div>

<span id="RO-2.6.9"></span>
'''2.6.9'''

<div lang="ta-Latn">entāy taṇ tiruvēṅkaṭattuḷ niṉṟāy ilaṅkai<br>
ceṟṟāy marāmaram<br>
paintāḷ ēḻ uruva oru vāḷi kōtta villā<br>
kontu ār taṇ am tuḻāyiṉāy amutē uṉṉai<br>
eṉṉuḷḷē kuḻaitta em<br>
maintā vāṉ ēṟē iṉi eṅkup pōkiṉṟatē?</div>

<span id="RO-2.6.10"></span>
'''2.6.10'''

<div lang="ta-Latn">pōkiṉṟa kālaṅkaḷ pōya kālaṅkaḷ pōku kālaṅkaḷ<br>
tāy tantai uyir<br>
ākiṉṟāy uṉṉai nāṉ aṭaintēṉ viṭuvēṉō?<br>
pākiṉṟa tol pukaḻ mūvulakukkum nātaṉē<br>
paramā taṇ vēṅkaṭam<br>
mēkiṉṟāy taṇ tuḻāy virai nāṟu kaṇṇiyaṉē</div>

<span id="RO-2.6.11"></span>
'''2.6.11'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇit taṇ am tuḻāy muṭik kamalat taṭam peruṅ<br>
kaṇṇaṉaip pukaḻ<br>
naṇṇi teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ māṟaṉ coṉṉa<br>
eṇṇil cōrvu il antāti āyirattuḷ ivaiyum<br>
ōr pattu icaiyoṭum<br>
paṇṇil pāṭa vallār avar kēcavaṉ tamarē</div>

'''Hymnus 2.7'''

[[#DE-2.7.1|Deutsch]] · [[#TA-2.7.1|Tamil]]

<span id="RO-2.7.1"></span>
'''2.7.1'''

<div lang="ta-Latn">kēcavaṉ tamar kīḻ mēl emar ēḻ eḻu piṟappum<br>
mā catir itu peṟṟu nammuṭai vāḻvu vāykkiṉṟavā!<br>
īcaṉ eṉ karumāṇikkam eṉ ceṅkōlak kaṇṇaṉ viṇṇōr<br>
nāyakaṉ em pirāṉ emmāṉ nārāyaṇaṉālē</div>

<span id="RO-2.7.2"></span>
'''2.7.2'''

<div lang="ta-Latn">nāraṇaṉ muḻu ēḻ ulakukkum nātaṉ vēta mayaṉ<br>
kāraṇam kiricai karumam ivai mutalvaṉ entai<br>
cīr aṇaṅku amarar piṟar palarum toḻutu ētta niṉṟu<br>
vāraṇattai maruppu ocitta pirāṉ eṉ mātavaṉē</div>

<span id="RO-2.7.3"></span>
'''2.7.3'''

<div lang="ta-Latn">mātavaṉ eṉṟatē koṇṭu eṉṉai iṉi ippāl paṭṭatu<br>
yātu avaṅkaḷum cērkoṭēṉ eṉṟu eṉṉuḷ pukuntu iruntu<br>
tītu avam keṭukkum amutam centāmaraik kaṇ kuṉṟam<br>
kōtu avam il eṉ kaṉṉal kaṭṭi emmāṉ eṉ kōvintaṉē</div>

<span id="RO-2.7.4"></span>
'''2.7.4'''

<div lang="ta-Latn">kōvintaṉ kuṭak kūttaṉ kōvalaṉ eṉṟu eṉṟē kuṉittut<br>
tēvum taṉṉaiyum pāṭi āṭat tirutti eṉṉaik koṇṭu eṉ<br>
pāvam taṉṉaiyum pāṟak kaittu emar ēḻ eḻu piṟappum<br>
mēvum taṉmaiyam ākkiṉāṉ vallaṉ empirāṉ viṭṭuvē</div>

<span id="RO-2.7.5"></span>
'''2.7.5'''

<div lang="ta-Latn">viṭṭu ilaṅku ceñcōtit tāmarai pātam kaikaḷ kaṇkaḷ<br>
viṭṭu ilaṅku karuñcuṭar malaiyē tiru uṭampu<br>
viṭṭu ilaṅku matiyam cīr caṅku cakkaram pariti<br>
viṭṭu ilaṅku muṭi ammāṉ matucūtaṉaṉ taṉakkē</div>

<span id="RO-2.7.6"></span>
'''2.7.6'''

<div lang="ta-Latn">matucūtaṉai aṉṟi maṟṟu ilēṉ eṉṟu ettālum karumam iṉṟi<br>
tuti cūḻnta pāṭalkaḷ pāṭi āṭa niṉṟu ūḻi ūḻitoṟum<br>
etir cūḻal pukku eṉaittōr piṟappum eṉakkē aruḷkaḷ ceyya<br>
viti cūḻntatāl eṉakkēl ammāṉ tirivikkiramaṉaiyē</div>

<span id="RO-2.7.7"></span>
'''2.7.7'''

<div lang="ta-Latn">tirivikkiramaṉ centāmaraik kaṇ emmāṉ eṉ ceṅkaṉi vāy<br>
uruvil polinta veḷḷaip paḷiṅku niṟattaṉaṉ eṉṟu eṉṟu uḷḷi<br>
paravip paṇintu pal ūḻi ūḻi niṉ pāta paṅkayamē<br>
maruvit toḻum maṉamē tantāy vallaikāṇ eṉ vāmaṉaṉē</div>

<span id="RO-2.7.8"></span>
'''2.7.8'''

<div lang="ta-Latn">vāmaṉaṉ eṉ marakata vaṇṇaṉ tāmaraik kaṇṇiṉaṉ<br>
kāmaṉaip payantāy eṉṟu eṉṟu uṉ kaḻal pāṭiyē paṇintu<br>
tū maṉattaṉaṉāyp piṟavit tuḻati nīṅka eṉṉait<br>
tī maṉam keṭuttāy uṉakku eṉ ceykēṉ? eṉ cirītaraṉē</div>

<span id="RO-2.7.9"></span>
'''2.7.9'''

<div lang="ta-Latn">cirītaraṉ ceyya tāmaraik kaṇṇaṉ eṉṟu eṉṟu irāppakal vāy<br>
verīi alamantu kaṇkaḷ nīr malki vevvuyirttu uyirttu<br>
marīiya tīviṉai māḷa iṉpam vaḷara vaikal vaikal<br>
irīi uṉṉai eṉṉuḷ vaittaṉai eṉ iruṭīkēcaṉē</div>

<span id="RO-2.7.10"></span>
'''2.7.10'''

<div lang="ta-Latn">iruṭīkēcaṉ em pirāṉ ilaṅkai arakkar kulam<br>
muruṭu tīrtta pirāṉ emmāṉ amarar pemmāṉ eṉṟu eṉṟu<br>
teruṭiyākil neñcē vaṇaṅku tiṇṇam aṟi aṟintu<br>
maruṭiyēlum viṭēl kaṇṭāy nampi paṟpanāpaṉaiyē</div>

<span id="RO-2.7.11"></span>
'''2.7.11'''

<div lang="ta-Latn">paṟpanāpaṉ uyarvu aṟa uyarum perum tiṟalōṉ<br>
eṟparaṉ eṉṉai ākkik koṇṭu eṉakkē taṉṉait tanta<br>
kaṟpakam eṉ amutam kār mukil pōlum vēṅkaṭa nal<br>
veṟpaṉ vicumpōr pirāṉ entai tāmōtaraṉē</div>

<span id="RO-2.7.12"></span>
'''2.7.12'''

<div lang="ta-Latn">tāmōtaraṉai taṉi mutalvaṉai ñālam uṇṭavaṉai<br>
āmō taram aṟiya oruvarkku? eṉṟē toḻum avarkaḷ<br>
tāmōtaraṉ uru ākiya civaṟkum ticaimukaṟkum<br>
āmō taram aṟiya emmāṉai eṉ āḻi vaṇṇaṉaiyē?</div>

<span id="RO-2.7.13"></span>
'''2.7.13'''

<div lang="ta-Latn">vaṇṇa mā maṇic cōtiyai amarar talaimakaṉai<br>
kaṇṇaṉai neṭumālait teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
paṇṇiya tamiḻ mālai āyirattuḷ ivai paṉṉiraṇṭum<br>
paṇṇil paṉṉiru nāmap pāṭṭu aṇṇal tāḷ aṇaivikkumē</div>

'''Hymnus 2.8'''

[[#DE-2.8.1|Deutsch]] · [[#TA-2.8.1|Tamil]]

<span id="RO-2.8.1"></span>
'''2.8.1'''

<div lang="ta-Latn">aṇaivatu aravu aṇaimēl pūmpāvai ākam<br>
puṇarvatu iruvar avar mutalum tāṉē<br>
iṇaivaṉ ām ep poruṭkum vīṭu mutal ām<br>
puṇaivaṉ piṟavikkaṭal nīntuvārkkē</div>

<span id="RO-2.8.2"></span>
'''2.8.2'''

<div lang="ta-Latn">nīntum tuyarp piṟavi uṭpaṭa maṟṟu ev evaiyum<br>
nīntum tuyar illā vīṭu mutal ām<br>
pūn taṇ puṉal poykai yāṉai iṭar kaṭinta<br>
pūn taṇ tuḻāy eṉ taṉi nāyakaṉ puṇarppē</div>

<span id="RO-2.8.3"></span>
'''2.8.3'''

<div lang="ta-Latn">puṇarkkum ayaṉ ām aḻikkum araṉ ām<br>
puṇartta taṉ untiyoṭu ākattu maṉṉi<br>
puṇartta tiruākit taṉ mārvil tāṉ cēr<br>
puṇarppaṉ perum puṇarppu eṅkum pulaṉē</div>

<span id="RO-2.8.4"></span>
'''2.8.4'''

<div lang="ta-Latn">pulaṉ aintu mēyum poṟi aintum nīṅki<br>
nalam antam illatu ōr nāṭu pukuvīr<br>
alamantu vīya acuraraic ceṟṟāṉ<br>
palam muntu cīril paṭimiṉ ovātē</div>

<span id="RO-2.8.5"></span>
'''2.8.5'''

<div lang="ta-Latn">ōvāt tuyarp piṟavi uṭpaṭa maṟṟu ev evaiyum<br>
mūvāt taṉi mutalāy mūvulakum kāvalōṉ<br>
mā āki āmai āy mīṉ āki māṉiṭam ām<br>
tēvāti tēva perumāṉ eṉ tīrttaṉē</div>

<span id="RO-2.8.6"></span>
'''2.8.6'''

<div lang="ta-Latn">tīrttaṉ ulaku aḷanta cēvaṭimēl pūntāmam<br>
cērtti avaiyē civaṉ muṭimēl tāṉ kaṇṭu<br>
pārttaṉ teḷintoḻinta paintuḻāyāṉ perumai<br>
pērttum oruvarāl pēcak kiṭantatē?</div>

<span id="RO-2.8.7"></span>
'''2.8.7'''

<div lang="ta-Latn">kiṭantu iruntu niṉṟu aḷantu kēḻal āy kīḻp pukku<br>
iṭantiṭum taṉṉuḷ karakkum umiḻum<br>
taṭam perun tōḷ ārat taḻuvum pār eṉṉum<br>
maṭantaiyai māl ceykiṉṟa māl ār kāṇpārē?</div>

<span id="RO-2.8.8"></span>
'''2.8.8'''

<div lang="ta-Latn">kāṇpār ār em īcaṉ kaṇṇaṉai? eṉ kāṇumāṟu?<br>
ūṇ pēcil ellā ulakum ōr tuṟṟu āṟṟā<br>
cēṇ pāla vīṭō uyirō maṟṟu ep poruṭkum<br>
ēṇ pālum cōrāṉ parantu uḷaṉ ām eṅkumē</div>

<span id="RO-2.8.9"></span>
'''2.8.9'''

<div lang="ta-Latn">eṅkum uḷaṉ kaṇṇaṉ eṉṟa makaṉaik kāyntu<br>
iṅku illaiyāl eṉṟu iraṇiyaṉ tūṇ puṭaippa<br>
aṅku appoḻutē avaṉ vīyat tōṉṟiya eṉ<br>
ciṅkap pirāṉ perumai ārāyum cīrmaittē?</div>

<span id="RO-2.8.10"></span>
'''2.8.10'''

<div lang="ta-Latn">cīrmai koḷ vīṭu cuvarkkam naraku īṟā<br>
īrmai koḷ tēvar naṭuvā maṟṟu ep poruṭkum<br>
vēr mutal āy vittu āy parantu taṉi niṉṟa<br>
kār mukil pōl vaṇṇaṉ eṉ kaṇṇaṉai nāṉ kaṇṭēṉē</div>

<span id="RO-2.8.11"></span>
'''2.8.11'''

<div lang="ta-Latn">kaṇ talaṅkaḷ ceyya karu mēṉi ammāṉai<br>
vaṇṭu alampum cōlai vaḻuti vaḷa nāṭaṉ<br>
paṇ talaiyil coṉṉa tamiḻ āyirattu ip pattum valār<br>
viṇ talaiyil vīṟṟiruntu āḷvar em mā vīṭē</div>

'''Hymnus 2.9'''

[[#DE-2.9.1|Deutsch]] · [[#TA-2.9.1|Tamil]]

<span id="RO-2.9.1"></span>
'''2.9.1'''

<div lang="ta-Latn">em mā vīṭṭut tiṟamum ceppam niṉ<br>
cem mā pāṭa paṟput talai cērttu ollai<br>
kaimmā tuṉpam kaṭinta pirāṉē<br>
ammā aṭiyēṉ vēṇṭuvatu ītē</div>

<span id="RO-2.9.2"></span>
'''2.9.2'''

<div lang="ta-Latn">ītē yāṉ uṉṉaik koḷvatu eññāṉṟum eṉ<br>
mai tōy cōti maṇivaṇṇa entāy<br>
eytā niṉ kaḻal yāṉ eyta ñāṉak<br>
kai tā kālak kaḻivu ceyyēlē</div>

<span id="RO-2.9.3"></span>
'''2.9.3'''

<div lang="ta-Latn">ceyyēl tīviṉai eṉṟu aruḷ ceyyum eṉ<br>
kai ār cakkarak kaṇṇa pirāṉē<br>
ai ār kaṇṭam aṭaikkilum niṉ kaḻal<br>
eyyātu ētta aruḷcey eṉakkē</div>

<span id="RO-2.9.4"></span>
'''2.9.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉakkē āṭcey ek kālattum eṉṟu eṉ<br>
maṉakkē vantu iṭaivīṭu iṉṟi maṉṉi<br>
taṉakkē āka eṉaik koḷḷum ītē<br>
eṉakkē kaṇṇaṉai yāṉ koḷ ciṟappē</div>

<span id="RO-2.9.5"></span>
'''2.9.5'''

<div lang="ta-Latn">ciṟappil vīṭu cuvarkkam narakam<br>
iṟappil eytuka eytaṟka yāṉum<br>
piṟappu il pal piṟavip perumāṉai<br>
maṟappu oṉṟu iṉṟi eṉṟum makiḻvaṉē</div>

<span id="RO-2.9.6"></span>
'''2.9.6'''

<div lang="ta-Latn">makiḻ koḷ teyvam ulōkam alōkam<br>
makiḻ koḷ cōti malarnta ammāṉē<br>
makiḻ koḷ cintai col ceykai koṇṭu eṉṟum<br>
makiḻvuṟṟu uṉṉai vaṇaṅka vārāyē</div>

<span id="RO-2.9.7"></span>
'''2.9.7'''

<div lang="ta-Latn">vārāy uṉ tirup pāta malarkkīḻp<br>
pērātē yāṉ vantu aṭaiyumpaṭi<br>
tārātāy uṉṉai eṉṉuḷ vaippil eṉṟum<br>
ārātāy eṉakku eṉṟum ekkālē</div>

<span id="RO-2.9.8"></span>
'''2.9.8'''

<div lang="ta-Latn">ekkālattu entaiyāy eṉṉuḷ maṉṉil maṟṟu<br>
ek kālattilum yātoṉṟum vēṇṭēṉ<br>
mikkār vēta vimalar viḻuṅkum eṉ<br>
akkārak kaṉiyē uṉṉai yāṉē</div>

<span id="RO-2.9.9"></span>
'''2.9.9'''

<div lang="ta-Latn">yāṉē eṉṉai aṟiyakilātē<br>
yāṉē eṉ taṉatē eṉṟu iruntēṉ<br>
yāṉē nī eṉ uṭaimaiyum nīyē<br>
vāṉē ēttum em vāṉavar ēṟē</div>

<span id="RO-2.9.10"></span>
'''2.9.10'''

<div lang="ta-Latn">ēṟēl ēḻum veṉṟu ēr koḷ ilaṅkaiyai<br>
nīṟē ceyta neṭuñ cuṭarc cōti<br>
tēṟēl eṉṉai uṉ poṉ aṭi cērttu ollai<br>
vēṟē pōka eññāṉṟum viṭalē</div>

<span id="RO-2.9.11"></span>
'''2.9.11'''

<div lang="ta-Latn">viṭal il cakkarattu aṇṇalai mēval<br>
viṭal il vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
keṭal il āyirattuḷ ivai pattum<br>
keṭal il vīṭu ceyyum kiḷarvārkkē</div>

'''Hymnus 2.10'''

[[#DE-2.10.1|Deutsch]] · [[#TA-2.10.1|Tamil]]

<span id="RO-2.10.1"></span>
'''2.10.1'''

<div lang="ta-Latn">kiḷar oḷi iḷamai keṭuvataṉ muṉṉam<br>
vaḷar oḷi māyōṉ maruviya kōyil<br>
vaḷar iḷam poḻil cūḻ māliruñcōlai<br>
taḷarvu ilar ākic cārvatu catirē</div>

<span id="RO-2.10.2"></span>
'''2.10.2'''

<div lang="ta-Latn">catir iḷa maṭavār tāḻcciyai matiyātu<br>
atir kural caṅkattu aḻakar tam kōyil<br>
mati tavaḻ kuṭumi māliruñcōlaip<br>
patiyatu ētti eḻuvatu payaṉē</div>

<span id="RO-2.10.3"></span>
'''2.10.3'''

<div lang="ta-Latn">payaṉ alla ceytu payaṉ illai neñcē<br>
puyal maḻai vaṇṇar purintu uṟai kōyil<br>
mayal miku poḻil cūḻ māliruñcōlai<br>
ayalmalai aṭaivatu atu karumamē</div>

<span id="RO-2.10.4"></span>
'''2.10.4'''

<div lang="ta-Latn">karuma vaṉ pācam kaḻittu uḻaṉṟu uyyavē<br>
perumalai eṭuttāṉ pīṭu uṟai kōyil<br>
varu maḻai tavaḻum māliruñcōlait<br>
tirumalai atuvē aṭaivatu tiṟamē</div>

<span id="RO-2.10.5"></span>
'''2.10.5'''

<div lang="ta-Latn">tiṟam uṭai valattāl tīviṉai perukkātu<br>
aṟam muyal āḻip paṭaiyavaṉ kōyil<br>
maṟu il vaṇ cuṉai cūḻ māliruñcōlaip<br>
puṟamalai cārap pōvatu kiṟiyē</div>

<span id="RO-2.10.6"></span>
'''2.10.6'''

<div lang="ta-Latn">kiṟi eṉa niṉaimiṉ kīḻmai ceyyātē<br>
uṟi amar veṇṇey uṇṭavaṉ kōyil<br>
maṟiyoṭu piṇai cēr māliruñcōlai<br>
neṟi paṭa atuvē niṉaivatu nalamē</div>

<span id="RO-2.10.7"></span>
'''2.10.7'''

<div lang="ta-Latn">nalam eṉa niṉaimiṉ naraku aḻuntātē<br>
nilam muṉam iṭantāṉ nīṭu uṟai kōyil<br>
malam aṟu mati cēr māliruñcōlai<br>
valam muṟai eyti maruvutal valamē</div>

<span id="RO-2.10.8"></span>
'''2.10.8'''

<div lang="ta-Latn">valañceytu vaikal valam kaḻiyātē<br>
valañceyyum āya māyavaṉ kōyil<br>
valañceyyum vāṉōr māliruñcōlai<br>
valañceytu nāḷum maruvutal vaḻakkē</div>

<span id="RO-2.10.9"></span>
'''2.10.9'''

<div lang="ta-Latn">vaḻakku eṉa niṉaimiṉ valviṉai mūḻkātu<br>
aḻakkoṭi aṭṭāṉ amar peruṅkōyil<br>
maḻak kaḷiṟṟu iṉam cēr māliruñcōlai<br>
toḻak karutuvatē tuṇivatu cūtē</div>

<span id="RO-2.10.10"></span>
'''2.10.10'''

<div lang="ta-Latn">cūtu eṉṟu kaḷavum cūtum ceyyātē<br>
vētam muṉ virittāṉ virumpiya kōyil<br>
mātu uṟu mayil cēr māliruñcōlaip<br>
pōtu aviḻ malaiyē pukuvatu poruḷē</div>

<span id="RO-2.10.11"></span>
'''2.10.11'''

<div lang="ta-Latn">poruḷ eṉṟu iv ulakam paṭaittavaṉ pukaḻmēl<br>
maruḷ il vaṇ kurukūr vaṇ caṭakōpaṉ<br>
teruḷ koḷḷac coṉṉa ōr āyirattuḷ ip pattu<br>
aruḷuṭaiyavaṉ tāḷ aṇaivikkum muṭittē</div>

<span id="RO-Teil-3"></span>
'''Großteil 3'''

[[#DE-Teil-3|Deutsch]] · [[#RO-Teil-3|Transliteration]] · [[#TA-Teil-3|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 3.1'''

[[#DE-3.1.1|Deutsch]] · [[#TA-3.1.1|Tamil]]

<span id="RO-3.1.1"></span>
'''3.1.1'''

<div lang="ta-Latn">muṭic cōtiyāy uṉatu mukac cōti malarntatuvō?<br>
aṭic cōti nī niṉṟa tāmaraiyāy alarntatuvō?<br>
paṭic cōti āṭaiyoṭum pal kalaṉāy niṉ paim poṉ<br>
kaṭic cōti kalantatuvō? tirumālē kaṭṭuraiyē</div>

<span id="RO-3.1.2"></span>
'''3.1.2'''

<div lang="ta-Latn">kaṭṭuraikkil tāmarai niṉ kaṇ pātam kai ovvā<br>
cuṭṭu uraitta naṉ poṉ uṉ tirumēṉi oḷi ovvātu<br>
oṭṭu uraittu iv ulaku uṉṉaip pukaḻvu ellām perumpālum<br>
paṭṭuraiyāy puṟku eṉṟē kāṭṭumāl parañcōtī</div>

<span id="RO-3.1.3"></span>
'''3.1.3'''

<div lang="ta-Latn">parañcōti nī paramāy niṉ ikaḻntu piṉ maṟṟu ōr<br>
param cōti iṉmaiyiṉ paṭi ōvi nikaḻkiṉṟa<br>
parañcōti niṉṉuḷḷē paṭar ulakam paṭaitta em<br>
parañcōti kōvintā paṇpu uraikkamāṭṭēṉē</div>

<span id="RO-3.1.4"></span>
'''3.1.4'''

<div lang="ta-Latn">māṭṭātē ākilum im malar talai mā ñālam niṉ<br>
māṭṭu āya malar puraiyum tiruvuruvam maṉam vaikka<br>
māṭṭāta pala camaya mati koṭuttāy malart tuḻāy<br>
māṭṭē nī maṉam vaittāy mā ñālam varuntātē?</div>

<span id="RO-3.1.5"></span>
'''3.1.5'''

<div lang="ta-Latn">varuntāta arum tavatta malar katiriṉ cuṭar uṭampu āy<br>
varuntāta ñāṉam āy varampu iṉṟi muḻutu iyaṉṟāy<br>
varum kālam nikaḻ kālam kaḻi kālam āy ulakai<br>
oruṅkāka aḷippāy cīr eṅku ulakka ōtuvaṉē?</div>

<span id="RO-3.1.6"></span>
'''3.1.6'''

<div lang="ta-Latn">ōtuvār ōttu ellām ev ulakattu ev evaiyum<br>
cātuvāy niṉ pukaḻiṉ takai allāl piṟitu illai<br>
pōtu vāḻ puṉam tuḻāy muṭiyiṉāy pūviṉmēl<br>
mātu vāḻ mārpiṉāy eṉ colli yāṉ vāḻttuvaṉē?</div>

<span id="RO-3.1.7"></span>
'''3.1.7'''

<div lang="ta-Latn">vāḻttuvār palar āka niṉṉuḷḷē nāṉmukaṉai<br>
mūḻtta nīr ulaku ellām paṭai eṉṟu mutal paṭaittāy<br>
kēḻtta cīr araṉ mutalāk kiḷar teyvamāyk kiḷarntu<br>
cūḻttu amarar tutittāl uṉ tol pukaḻ mācūṇātē?</div>

<span id="RO-3.1.8"></span>
'''3.1.8'''

<div lang="ta-Latn">mācūṇāc cuṭar uṭampuāy malarātu kuviyātu<br>
mācūṇā ñāṉam āy muḻutum āy muḻutu iyaṉṟāy<br>
mācūṇā vāṉ kōlattu amarar kōṉ vaḻippaṭṭāl<br>
mācūṇā uṉa pātamalarc cōti maḻuṅkātē?</div>

<span id="RO-3.1.9"></span>
'''3.1.9'''

<div lang="ta-Latn">maḻuṅkāta vain nutiya cakkara nal valattaiyāy<br>
toḻum kātal kaḷiṟu aḷippāṉ puḷ ūrntu tōṉṟiṉaiyē<br>
maḻuṅkāta ñāṉamē paṭai āka malar ulakil<br>
toḻumpāyārkku aḷittāl uṉ cuṭarc cōti maṟaiyātē?</div>

<span id="RO-3.1.10"></span>
'''3.1.10'''

<div lang="ta-Latn">maṟai āya nāl vētattuḷ niṉṟa malarc cuṭarē<br>
muṟaiyāl iv ulaku ellām paṭaittu iṭantu uṇṭu umiḻntu aḷantāy<br>
piṟai ēṟu caṭaiyāṉum nāṉmukaṉum intiraṉum<br>
iṟai ātal aṟintu ētta vīṟṟiruttal itu viyappē?</div>

<span id="RO-3.1.11"></span>
'''3.1.11'''

<div lang="ta-Latn">viyappu āya viyappu illā meyñ ñāṉa vētiyaṉaic<br>
cayap pukaḻār palar vāḻum taṭam kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
tuyakku iṉṟit toḻutu uraitta āyirattuḷ ip pattum<br>
uyakkoṇṭu piṟappu aṟukkum oli munnīr ñālattē</div>

'''Hymnus 3.2'''

[[#DE-3.2.1|Deutsch]] · [[#TA-3.2.1|Tamil]]

<span id="RO-3.2.1"></span>
'''3.2.1'''

<div lang="ta-Latn">munnīr ñālam paṭaitta em mukil vaṇṇaṉē<br>
an nāḷ nī tanta ākkaiyiṉvaḻi uḻalvēṉ<br>
vem nāḷ nōy vīya viṉaikaḷai vēr aṟap pāyntu<br>
en nāḷ yāṉ uṉṉai iṉi vantu kūṭuvaṉē?</div>

<span id="RO-3.2.2"></span>
'''3.2.2'''

<div lang="ta-Latn">vaṉ mā vaiyam aḷanta em vāmaṉā niṉ<br>
pal mā māyap pal piṟaviyil paṭikiṉṟa yāṉ<br>
tol mā valviṉait toṭarkaḷai mutal arintu<br>
niṉ mā tāḷ cērntu niṟpatu eññāṉṟukolō?</div>

<span id="RO-3.2.3"></span>
'''3.2.3'''

<div lang="ta-Latn">kollā mākkōl kolaiceytu pāratap pōr<br>
ellāc cēṉaiyum iru nilattu avitta entāy<br>
pollā ākkaiyiṉ puṇarviṉai aṟukkal aṟā<br>
collāy yāṉ uṉṉaic cārvatu ōr cūḻcciyē</div>

<span id="RO-3.2.4"></span>
'''3.2.4'''

<div lang="ta-Latn">cūḻcci ñāṉac cuṭar oḷi āki eṉṟum<br>
ēḻcci kēṭu iṉṟi eṅkaṇum niṟainta entāy<br>
tāḻcci maṟṟu eṅkum tavirntu niṉ tāḷ iṇaikkīḻ<br>
vāḻcci yāṉ cērum vakai aruḷāy vantē</div>

<span id="RO-3.2.5"></span>
'''3.2.5'''

<div lang="ta-Latn">vantāy pōlē vantum eṉ maṉattiṉai nī<br>
cintāmal ceyyāy ituvē itu ākil<br>
kontu ār kāyāviṉ koḻu malart tiru niṟatta<br>
entāy yāṉ uṉṉai eṅku vantu aṇukiṟpaṉē?</div>

<span id="RO-3.2.6"></span>
'''3.2.6'''

<div lang="ta-Latn">kiṟpaṉ killēṉ eṉṟu ilaṉ muṉam nāḷāl<br>
aṟpa cāraṅkaḷ avai cuvaittu akaṉṟoḻintēṉ<br>
paṟpal āyiram uyir ceyta paramā niṉ<br>
naṟ poṉ cōtittāḷ naṇukuvatu eññāṉṟē?</div>

<span id="RO-3.2.7"></span>
'''3.2.7'''

<div lang="ta-Latn">eññāṉṟum nām iruntu iruntu iraṅki neñcē<br>
meyññāṉam iṉṟi viṉai iyal piṟappu aḻunti<br>
eññāṉṟum eṅkum oḻivu aṟa niṟaintu niṉṟa<br>
meyñ ñāṉac cōtik kaṇṇaṉai mēvutumē</div>

<span id="RO-3.2.8"></span>
'''3.2.8'''

<div lang="ta-Latn">mēvu tuṉpa viṉaikaḷai viṭuttumilēṉ<br>
ōvutal iṉṟi uṉ kaḻal vaṇaṅkiṟṟilēṉ<br>
pāvu tol cīrk kaṇṇā eṉ parañcuṭarē<br>
kūvukiṉṟēṉ kāṇpāṉ eṅku eytak kūvuvaṉē?</div>

<span id="RO-3.2.9"></span>
'''3.2.9'''

<div lang="ta-Latn">kūvik kūvik koṭuviṉait tūṟṟuḷ niṉṟu<br>
pāviyēṉ pala kālam vaḻi tikaittu alamarkiṉṟēṉ<br>
mēvi aṉṟu ā nirai kāttavaṉ ulakam ellām<br>
tāviya ammāṉai eṅku iṉit talaippeyvaṉē?</div>

<span id="RO-3.2.10"></span>
'''3.2.10'''

<div lang="ta-Latn">talaippey kālam namaṉtamar pācam viṭṭāl<br>
alaippūṇ uṇṇum av allal ellām akala<br>
kalaip pal ñāṉattu eṉ kaṇṇaṉaik kaṇṭukoṇṭu<br>
nilaip peṟṟu eṉ neñcam peṟṟatu nīṭu uyirē</div>

<span id="RO-3.2.11"></span>
'''3.2.11'''

<div lang="ta-Latn">uyirkaḷ ellā ulakamum uṭaiyavaṉaik<br>
kuyil koḷ cōlait teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ceyir il col icai mālai āyirattuḷ ip pattum<br>
uyiriṉmēl ākkai ūṉiṭai oḻivikkumē</div>

'''Hymnus 3.3'''

[[#DE-3.3.1|Deutsch]] · [[#TA-3.3.1|Tamil]]

<span id="RO-3.3.1"></span>
'''3.3.1'''

<div lang="ta-Latn">oḻivu il kālam ellām uṭaṉāy maṉṉi<br>
vaḻu ilā aṭimai ceyyavēṇṭum nām<br>
teḻi kural aruvit tiruvēṅkaṭattu<br>
eḻil koḷ cōti entai tantai tantaikkē</div>

<span id="RO-3.3.2"></span>
'''3.3.2'''

<div lang="ta-Latn">entai tantai tantai tantai tantaikkum<br>
muntai vāṉavar vāṉavar kōṉoṭum<br>
cintu pū makiḻum tiruvēṅkaṭattu<br>
antam il pukaḻk kār eḻil aṇṇalē</div>

<span id="RO-3.3.3"></span>
'''3.3.3'''

<div lang="ta-Latn">aṇṇal māyaṉ aṇi koḷ centāmaraik<br>
kaṇṇaṉ ceṅkaṉi vāyk karumāṇikkam<br>
teḷ niṟai cuṉai nīrt tiruvēṅkaṭattu<br>
eṇ il tol pukaḻ vāṉavar īcaṉē</div>

<span id="RO-3.3.4"></span>
'''3.3.4'''

<div lang="ta-Latn">īcaṉ vāṉavarkku eṉpaṉ eṉṟāl atu<br>
tēcamō tiruvēṅkaṭattāṉukku?<br>
nīcaṉēṉ niṟaivu oṉṟum ilēṉ eṉkaṇ<br>
pācam vaitta param cuṭarc cōtikkē</div>

<span id="RO-3.3.5"></span>
'''3.3.5'''

<div lang="ta-Latn">cōti āki ellā ulakum toḻum<br>
ātimūrtti eṉṟāl aḷavu ākumō<br>
vētiyar muḻu vētattu amutattai<br>
tītu il cīrt tiruvēṅkaṭattāṉaiyē?</div>

<span id="RO-3.3.6"></span>
'''3.3.6'''

<div lang="ta-Latn">vēm kaṭaṅkaḷ meymēl viṉai muṟṟavum<br>
tāṅkaḷ taṅkaṭku nallaṉavē ceyvār<br>
vēṅkaṭattu uṟaivārkku nama eṉṉal<br>
ām kaṭamaiatu cumantārkaṭkē</div>

<span id="RO-3.3.7"></span>
'''3.3.7'''

<div lang="ta-Latn">cumantu mā malar nīr cuṭar tūpam koṇṭu<br>
amarntu vāṉavar vāṉavar kōṉoṭum<br>
namaṉṟu eḻum tiruvēṅkaṭam naṅkaṭkuc<br>
camaṉ koḷ vīṭu tarum taṭaṅ kuṉṟamē</div>

<span id="RO-3.3.8"></span>
'''3.3.8'''

<div lang="ta-Latn">kuṉṟam ēntik kuḷir maḻai kāttavaṉ<br>
aṉṟu ñālam aḷanta pirāṉ paraṉ<br>
ceṉṟu cēr tiruvēṅkaṭa mā malai<br>
oṉṟumē toḻa nam viṉai ōyumē</div>

<span id="RO-3.3.9"></span>
'''3.3.9'''

<div lang="ta-Latn">ōyum mūppup piṟappu iṟappu:piṇi<br>
vīyumāṟu ceyvāṉ tiruvēṅkaṭattu<br>
āyaṉ nāḷ malar ām aṭittāmarai<br>
vāyuḷḷum maṉattuḷḷum vaippārkaṭkē</div>

<span id="RO-3.3.10"></span>
'''3.3.10'''

<div lang="ta-Latn">vaitta nāḷ varai ellai kuṟukic ceṉṟu<br>
eyttu iḷaippataṉ muṉṉam aṭaimiṉō<br>
paitta pāmpu aṇaiyāṉ tiruvēṅkaṭam<br>
moytta cōlai moy pūn taṭan tāḻvarē</div>

<span id="RO-3.3.11"></span>
'''3.3.11'''

<div lang="ta-Latn">tāḷ parappi maṇ tāviya īcaṉai<br>
nīḷ poḻil kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
kēḻ il āyirattu ip pattum vallavar<br>
vāḻvar vāḻvu eyti ñālam pukaḻavē</div>

'''Hymnus 3.4'''

[[#DE-3.4.1|Deutsch]] · [[#TA-3.4.1|Tamil]]

<span id="RO-3.4.1"></span>
'''3.4.1'''

<div lang="ta-Latn">pukaḻum nal oruvaṉ eṉkō?<br>
poru il cīrp pūmi eṉkō?<br>
tikaḻum taṇ paravai eṉkō?<br>
tī eṉkō? vāyu eṉkō?<br>
nikaḻum ākācam eṉkō?<br>
nīḷ cuṭar iraṇṭum eṉkō?<br>
ikaḻvu il iv aṉaittum eṉkō?<br>
kaṇṇaṉaik kūvum āṟē</div>

<span id="RO-3.4.2"></span>
'''3.4.2'''

<div lang="ta-Latn">kūvum āṟu aṟiyamāṭṭēṉ<br>
kuṉṟaṅkaḷ aṉaittum eṉkō?<br>
mēvu cīr māri eṉkō?<br>
viḷaṅku tārakaikaḷ eṉkō?<br>
nā iyal kalaikaḷ eṉkō?<br>
ñāṉa nal āvi eṉkō?<br>
pāvu cīrk kaṇṇaṉ emmāṉ<br>
paṅkayak kaṇṇaṉaiyē</div>

<span id="RO-3.4.3"></span>
'''3.4.3'''

<div lang="ta-Latn">paṅkayak kaṇṇaṉ eṉkō?<br>
pavaḷac cevvāyaṉ eṉkō?<br>
am katir aṭiyaṉ eṉkō?<br>
añcaṉa vaṇṇaṉ eṉkō?<br>
ceṅkatir muṭiyaṉ eṉkō?<br>
tiru maṟu mārpaṉ eṉkō?<br>
caṅku cakkarattaṉ eṉkō?<br>
cāti māṇikkattaiyē</div>

<span id="RO-3.4.4"></span>
'''3.4.4'''

<div lang="ta-Latn">cāti māṇikkam eṉkō?<br>
cavi koḷ poṉ muttam eṉkō?<br>
cāti nal vayiram eṉkō?<br>
tavivu il cīr viḷakkam eṉkō?<br>
āti am cōti eṉkō?<br>
āti am puruṭaṉ eṉkō?<br>
ātum il kālattu entai<br>
accutaṉ amalaṉaiyē</div>

<span id="RO-3.4.5"></span>
'''3.4.5'''

<div lang="ta-Latn">accutaṉ amalaṉ eṉkō?<br>
aṭiyavar viṉai keṭukkum<br>
naccum mā maruntam eṉkō?<br>
nalaṅ kaṭal amutam eṉkō?<br>
ac cuvaik kaṭṭi eṉkō?<br>
aṟucuvai aṭicil eṉkō?<br>
neyc cuvait tēṟal eṉkō?<br>
kaṉi eṉkō? pāl eṉkēṉō?</div>

<span id="RO-3.4.6"></span>
'''3.4.6'''

<div lang="ta-Latn">pāl eṉkō? nāṉku vētap<br>
payaṉ eṉkō? camaya nīti<br>
nūl eṉkō? nuṭaṅku kēḷvi<br>
icai eṉkō? ivaṟṟuḷ nalla<br>
mēl eṉkō? viṉaiyiṉ mikka<br>
payaṉ eṉkō? kaṇṇaṉ eṉkō?<br>
māl eṉkō? māyaṉ eṉkō?<br>
vāṉavar ātiyaiyē</div>

<span id="RO-3.4.7"></span>
'''3.4.7'''

<div lang="ta-Latn">vāṉavar āti eṉkō?<br>
vāṉavar teyvam eṉkō?<br>
vāṉavar pōkam eṉkō?<br>
vāṉavar muṟṟum eṉkō?<br>
ūṉam il celvam eṉkō?<br>
ūṉam il cuvarkkam eṉkō?<br>
ūṉam il mōkkam eṉkō?<br>
oḷi maṇi vaṇṇaṉaiyē</div>

<span id="RO-3.4.8"></span>
'''3.4.8'''

<div lang="ta-Latn">oḷi maṇi vaṇṇaṉ eṉkō?<br>
oruvaṉ eṉṟu ētta niṉṟa<br>
naḷir matic caṭaiyaṉ eṉkō?<br>
nāṉmukak kaṭavuḷ eṉkō?<br>
aḷi makiḻntu ulakam ellām<br>
paṭaittu avai ētta niṉṟa<br>
kaḷi malart tuḷavaṉ emmāṉ<br>
kaṇṇaṉai māyaṉaiyē</div>

<span id="RO-3.4.9"></span>
'''3.4.9'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇaṉai māyaṉ taṉṉai<br>
kaṭal kaṭaintu amutam koṇṭa<br>
aṇṇalai accutaṉai<br>
aṉantaṉai aṉantaṉ taṉmēl<br>
naṇṇi naṉku uṟaikiṉṟāṉai<br>
ñālam uṇṭu umiḻnta mālai<br>
eṇṇum āṟu aṟiyamāṭṭēṉ<br>
yāvaiyum evarum tāṉē</div>

<span id="RO-3.4.10"></span>
'''3.4.10'''

<div lang="ta-Latn">yāvaiyum evarum tāṉāy<br>
avaravar camayam tōṟum<br>
tōyvu ilaṉ pulaṉ aintukkum<br>
colappaṭāṉ uṇarviṉ mūrtti<br>
āvi cēr uyiriṉ uḷḷāl<br>
ātum ōr paṟṟu ilāta<br>
pāvaṉai ataṉaik kūṭil<br>
avaṉaiyum kūṭalāmē</div>

<span id="RO-3.4.11"></span>
'''3.4.11'''

<div lang="ta-Latn">kūṭi vaṇṭu aṟaiyum taṇ tārk<br>
koṇṭal pōl vaṇṇaṉ taṉṉai<br>
māṭu alar poḻil kurukūr<br>
vaṇ caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
pāṭal ōr āyirattuḷ<br>
ivaiyum ōr pattum vallār<br>
vīṭu ila pōkam eyti<br>
virumpuvar amarar moyttē</div>

'''Hymnus 3.5'''

[[#DE-3.5.1|Deutsch]] · [[#TA-3.5.1|Tamil]]

<span id="RO-3.5.1"></span>
'''3.5.1'''

<div lang="ta-Latn">moym mām pūm poḻil poykai<br>
mutalaic ciṟaippaṭṭu niṉṟa<br>
kaimmāvukku aruḷ ceyta<br>
kār mukil pōl vaṇṇaṉ kaṇṇaṉ<br>
emmāṉaic collip pāṭi<br>
eḻuntum paṟantum tuḷḷātār<br>
tammām karumam eṉ? collīr<br>
taṇ kaṭal vaṭṭattu uḷḷīrē</div>

<span id="RO-3.5.2"></span>
'''3.5.2'''

<div lang="ta-Latn">taṇ kaṭal vaṭṭattu uḷḷārait<br>
tamakku iraiyāt taṭintu uṇṇum<br>
tiṇ kaḻal kāl acurarkkut<br>
tīṅku iḻaikkum tirumālaip<br>
paṇkaḷ talaikkoḷḷap pāṭi<br>
paṟantum kuṉittum uḻalātār<br>
maṇ koḷ ulakil piṟappār<br>
valviṉai mōta malaintē</div>

<span id="RO-3.5.3"></span>
'''3.5.3'''

<div lang="ta-Latn">malaiyai eṭuttu kal māri<br>
kāttu pacunirai taṉṉait<br>
tolaivu tavirtta pirāṉaic<br>
collic colli niṉṟu eppōtum<br>
talaiyiṉōṭu ātaṉam taṭṭat<br>
taṭukuṭṭamāyp paṟavātār<br>
alai koḷ narakattu aḻuntik<br>
kiṭantu uḻaikkiṉṟa vamparē</div>

<span id="RO-3.5.4"></span>
'''3.5.4'''

<div lang="ta-Latn">vampu aviḻ kōtaiporuṭṭā<br>
māl viṭai ēḻum aṭartta<br>
cempavaḷat tiraḷ vāyaṉ<br>
cirītaraṉ tol pukaḻ pāṭi<br>
kumpiṭu naṭṭam iṭṭu āṭi<br>
kōku ukaṭṭuṇṭu uḻalātār<br>
tam piṟappāl payaṉ eṉṉē<br>
cātu caṉaṅkaḷiṭaiyē?</div>

<span id="RO-3.5.5"></span>
'''3.5.5'''

<div lang="ta-Latn">cātu caṉattai naliyum<br>
kañcaṉaic cātippataṟku<br>
āti am cōti uruvai<br>
aṅku vaittu iṅkup piṟanta<br>
vēta mutalvaṉaip pāṭi<br>
vītikaḷ tōṟum tuḷḷātār<br>
ōti uṇarntavar muṉṉā<br>
eṉ cavippār maṉicarē?</div>

<span id="RO-3.5.6"></span>
'''3.5.6'''

<div lang="ta-Latn">maṉicarum maṟṟum muṟṟum āy<br>
māyap piṟavi piṟanta<br>
taṉiyaṉ piṟappili taṉṉai<br>
taṭaṅ kaṭal cērnta pirāṉai<br>
kaṉiyai karumpiṉ iṉ cāṟṟai<br>
kaṭṭiyai tēṉai amutai<br>
muṉivu iṉṟi ēttik kuṉippār<br>
muḻutu uṇar nīrmaiyiṉārē</div>

<span id="RO-3.5.7"></span>
'''3.5.7'''

<div lang="ta-Latn">nīrmai il nūṟṟuvar vīya<br>
aivarkku aruḷceytu niṉṟu<br>
pār malku cēṉai avitta<br>
parañcuṭarai niṉaintu āṭi<br>
nīr malku kaṇṇiṉar āki<br>
neñcam kuḻaintu naiyātē<br>
ūṉ malki mōṭu paruppār<br>
uttamarkaṭku eṉ ceyvārē?</div>

<span id="RO-3.5.8"></span>
'''3.5.8'''

<div lang="ta-Latn">vār puṉal am taṇ aruvi<br>
vaṭa tiruvēṅkaṭattu entai<br>
pēr pala collip pitaṟṟi<br>
pittar eṉṟē piṟar kūṟa<br>
ūr pala pukkum pukātum<br>
ulōkar cirikka niṉṟu āṭi<br>
ārvam perukik kuṉippār<br>
amarar toḻappaṭuvārē</div>

<span id="RO-3.5.9"></span>
'''3.5.9'''

<div lang="ta-Latn">amarar toḻappaṭuvāṉai<br>
aṉaittu ulakukkum pirāṉai<br>
amara maṉattiṉuḷ yōku puṇarntu<br>
avaṉ taṉṉōṭu oṉṟu āka<br>
amarat tuṇiya vallārkaḷ<br>
oḻiya allātavar ellām<br>
amara niṉaintu eḻuntu āṭi<br>
alaṟṟuvatē karumamē</div>

<span id="RO-3.5.10"></span>
'''3.5.10'''

<div lang="ta-Latn">karumamum karuma palaṉum<br>
ākiya kāraṇaṉ taṉṉai<br>
tiru maṇi vaṇṇaṉai ceṅkaṇ<br>
māliṉai tēvapirāṉai<br>
orumai maṉattiṉuḷ vaittu<br>
uḷḷam kuḻaintu eḻuntu āṭi<br>
perumaiyum nāṇum tavirntu<br>
pitaṟṟumiṉ pētaimai tīrntē</div>

<span id="RO-3.5.11"></span>
'''3.5.11'''

<div lang="ta-Latn">tīrnta aṭiyavar tammait<br>
tiruttip paṇikoḷḷa valla<br>
ārnta pukaḻ accutaṉai<br>
amarar pirāṉai emmāṉai<br>
vāynta vaḷa vayal cūḻ taṇ<br>
vaḷaṅ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
nērnta ōr āyirattu ip pattu<br>
aruviṉai nīṟu ceyyumē</div>

'''Hymnus 3.6'''

[[#DE-3.6.1|Deutsch]] · [[#TA-3.6.1|Tamil]]

<span id="RO-3.6.1"></span>
'''3.6.1'''

<div lang="ta-Latn">ceyya tāmaraik kaṇṇaṉ āy ulaku<br>
ēḻum uṇṭa avaṉ kaṇṭīr<br>
vaiyam vāṉam maṉicar teyvam<br>
maṟṟum maṟṟum maṟṟum muṟṟum āy<br>
ceyya cūḻ cuṭar ñāṉam āy veḷip<br>
paṭṭu ivai paṭaittāṉ piṉṉum<br>
moy koḷ cōtiyōṭu āyiṉāṉ oru<br>
mūvar ākiya mūrttiyē</div>

<span id="RO-3.6.2"></span>
'''3.6.2'''

<div lang="ta-Latn">mūvar ākiya mūrttiyai mutal<br>
mūvarkkum mutalvaṉ taṉṉai<br>
cāvam uḷḷaṉa nīkkuvāṉai<br>
taṭaṅ kaṭal kiṭantāṉ taṉṉai<br>
tēva tēvaṉai teṉ ilaṅkai<br>
eri eḻac ceṟṟa villiyai<br>
pāva nācaṉai paṅkayat taṭaṅ<br>
kaṇṇaṉaip paravumiṉō</div>

<span id="RO-3.6.3"></span>
'''3.6.3'''

<div lang="ta-Latn">paravi vāṉavar ētta niṉṟa<br>
paramaṉai parañcōtiyai<br>
kuravai kōtta kuḻakaṉai maṇi<br>
vaṇṇaṉai kuṭak kūttaṉai<br>
aravam ēṟi alai kaṭal<br>
amarum tuyilkoṇṭa aṇṇalai<br>
iravum naṉ pakalum viṭātu eṉṟum<br>
ēttutal maṉam vaimmiṉō</div>

<span id="RO-3.6.4"></span>
'''3.6.4'''

<div lang="ta-Latn">vaimmiṉ num maṉattu eṉṟu yāṉ<br>
uraikkiṉṟa māyavaṉ cīrmaiyai<br>
emmaṉōrkaḷ uraippatu eṉ? atu niṟka<br>
nāḷtoṟum vāṉavar<br>
tammai āḷum avaṉum nāṉmukaṉum<br>
caṭaimuṭi aṇṇalum<br>
cemmaiyāl avaṉ pāta paṅkayam<br>
cintittu ēttit tirivarē</div>

<span id="RO-3.6.5"></span>
'''3.6.5'''

<div lang="ta-Latn">tiriyum kāṟṟōṭu akal vicumpu<br>
tiṇinta maṇ kiṭanta kaṭal<br>
eriyum tīyōṭu iru cuṭar teyvam<br>
maṟṟum maṟṟum muṟṟum āy<br>
kariya mēṉiyaṉ ceyya tāmaraik<br>
kaṇṇaṉ kaṇṇaṉ viṇṇōr iṟai<br>
curiyum pal karuṅ kuñci eṅkaḷ<br>
cuṭar muṭi aṇṇal tōṟṟamē</div>

<span id="RO-3.6.6"></span>
'''3.6.6'''

<div lang="ta-Latn">tōṟṟam kēṭu avai illavaṉ uṭaiyāṉ<br>
avaṉ oru mūrttiyāy<br>
cīṟṟattōṭu aruḷ peṟṟavaṉ aṭik<br>
kīḻp puka niṉṟa ceṅkaṇmāl<br>
nāṟṟam tōṟṟam cuvai oli uṟal<br>
āki niṉṟa em vāṉavar<br>
ēṟṟaiyē aṉṟi maṟṟoruvarai<br>
yāṉ ilēṉ eḻumaikkumē</div>

<span id="RO-3.6.7"></span>
'''3.6.7'''

<div lang="ta-Latn">eḻumaikkum eṉatu āvikku iṉ<br>
amutattiṉai eṉatu ār uyir<br>
keḻumiya katirc cōtiyai maṇi<br>
vaṇṇaṉai kuṭak kūttaṉai<br>
viḻumiya amarar muṉivar<br>
viḻuṅkum kaṉṉal kaṉiyiṉai<br>
toḻumiṉ tūya maṉattar āy<br>
iṟaiyum nillā tuyaraṅkaḷē</div>

<span id="RO-3.6.8"></span>
'''3.6.8'''

<div lang="ta-Latn">tuyaramē taru tuṉpa iṉpa<br>
viṉaikaḷ āy avai allaṉ āy<br>
uyara niṉṟatu ōr cōti āy ulaku<br>
ēḻum uṇṭu umiḻntāṉ taṉṉai<br>
ayara vāṅkum namaṉ tamarkku aru<br>
nañciṉai accutaṉ taṉṉai<br>
tayarataṟku makaṉ taṉṉai aṉṟi<br>
maṟṟu ilēṉ tañcamākavē</div>

<span id="RO-3.6.9"></span>
'''3.6.9'''

<div lang="ta-Latn">tañcam ākiya tantai tāyoṭu<br>
tāṉum āy avai allaṉ āy<br>
eñcal il amarar kulamutal<br>
mūvar tammuḷḷum ātiyai<br>
añci nīr ulakattuḷḷīrkaḷ<br>
avaṉ ivaṉ eṉṟu kūḻēṉmiṉ<br>
neñciṉāl niṉaippāṉ evaṉ avaṉ<br>
ākum nīḷ kaṭal vaṇṇaṉē</div>

<span id="RO-3.6.10"></span>
'''3.6.10'''

<div lang="ta-Latn">kaṭal vaṇṇaṉ kaṇṇaṉ viṇṇavar<br>
karumāṇikkam eṉatu ār uyir<br>
paṭa araviṉ aṇaikkiṭanta<br>
parañcuṭar paṇṭu nūṟṟuvar<br>
aṭa varum paṭai maṅka aivarkaṭku<br>
āki vem camattu aṉṟu tēr<br>
kaṭaviya perumāṉ kaṉai kaḻal<br>
kāṇpatu eṉṟukol kaṇkaḷē</div>

<span id="RO-3.6.11"></span>
'''3.6.11'''

<div lang="ta-Latn">kaṇkaḷ kāṇṭaṟku ariyaṉ<br>
āy karuttukku naṉṟum eḷiyaṉ āy<br>
maṇ koḷ ñālattu uyirkku ellām<br>
aruḷ ceyyum vāṉavar īcaṉai<br>
paṇ koḷ cōlai vaḻuti nāṭaṉ<br>
kurukaikkōṉ caṭakōpaṉ col<br>
paṇ koḷ āyirattu ip pattāl<br>
pattar ākak kūṭum payilumiṉē</div>

'''Hymnus 3.7'''

[[#DE-3.7.1|Deutsch]] · [[#TA-3.7.1|Tamil]]

<span id="RO-3.7.1"></span>
'''3.7.1'''

<div lang="ta-Latn">payilum cuṭar oḷi mūrttiyai paṅkayak kaṇṇaṉai<br>
payila iṉiya nam pāṟkaṭal cērnta paramaṉai<br>
payilum tiru uṭaiyār evarēlum avar kaṇṭīr<br>
payilum piṟappiṭai tōṟu emmai āḷum paramarē</div>

<span id="RO-3.7.2"></span>
'''3.7.2'''

<div lang="ta-Latn">āḷum paramaṉai kaṇṇaṉai āḻip pirāṉ taṉṉai<br>
tōḷum ōr nāṉku uṭait tū maṇi vaṇṇaṉ emmāṉ taṉṉai<br>
tāḷum taṭak kaiyum kūppip paṇiyum avar kaṇṭīr<br>
nāḷum piṟappiṭaitōṟu emmai āḷuṭai nātarē</div>

<span id="RO-3.7.3"></span>
'''3.7.3'''

<div lang="ta-Latn">nātaṉai ñālamum vāṉamum ēttum naṟum tuḻāyp<br>
pōtaṉai poṉ neṭum cakkarattu entai pirāṉ taṉṉai<br>
pātam paṇiya vallāraip paṇiyum avar kaṇṭīr<br>
ōtum piṟappiṭaitōṟu emmai āḷuṭaiyārkaḷē</div>

<span id="RO-3.7.4"></span>
'''3.7.4'''

<div lang="ta-Latn">uṭai ārnta āṭaiyaṉ kaṇṭikaiyaṉ uṭai nāṇiṉaṉ<br>
puṭai ār poṉ nūliṉaṉ poṉ muṭiyaṉ maṟṟum palkalaṉ<br>
naṭaiyā uṭait tirunāraṇaṉ toṇṭar toṇṭar kaṇṭīr<br>
iṭai ār piṟappiṭaitōṟu emakku em perumakkaḷē</div>

<span id="RO-3.7.5"></span>
'''3.7.5'''

<div lang="ta-Latn">perumakkaḷ uḷḷavar tam perumāṉai amararkaṭku<br>
arumai oḻiya aṉṟu ār amutu ūṭṭiya appaṉai<br>
perumai pitaṟṟa vallāraip pitaṟṟum avar kaṇṭīr<br>
varumaiyum immaiyum nammai aḷikkum pirākkaḷē</div>

<span id="RO-3.7.6"></span>
'''3.7.6'''

<div lang="ta-Latn">aḷikkum paramaṉai kaṇṇaṉai āḻip pirāṉ taṉṉai<br>
tuḷikkum naṟum kaṇṇit tū maṇi vaṇṇaṉ emmāṉ taṉṉai<br>
oḷik koṇṭa cōtiyai uḷḷattuk koḷḷum avar kaṇṭīr<br>
calippu iṉṟi āṇṭu emmaic caṉma caṉmāntaram kāpparē</div>

<span id="RO-3.7.7"></span>
'''3.7.7'''

<div lang="ta-Latn">caṉma caṉmāntaram kāttu aṭiyārkaḷaik koṇṭupōy<br>
taṉmai peṟuttit taṉ tāḷiṇaikkīḻk koḷḷum appaṉai<br>
toṉmai pitaṟṟa vallāraip pitaṟṟum avar kaṇṭīr<br>
naṉmai peṟuttu emmai nāḷ uyyakkoḷkiṉṟa namparē</div>

<span id="RO-3.7.8"></span>
'''3.7.8'''

<div lang="ta-Latn">nampaṉai ñālam paṭaittavaṉai tiru mārpaṉai<br>
umpar ulakiṉil yārkkum uṇarvu ariyāṉ taṉṉai<br>
kumpi narakarkaḷ ēttuvarēlum avar kaṇṭīr<br>
em pal piṟappiṭaitōṟu em toḻukulam tāṅkaḷē</div>

<span id="RO-3.7.9"></span>
'''3.7.9'''

<div lang="ta-Latn">kulam tāṅku cātikaḷ nālilum kīḻ iḻintu ettaṉai<br>
nalam tāṉ ilāta caṇṭāḷa caṇṭāḷarkaḷ ākilum<br>
valam tāṅku cakkarattu aṇṇal maṇivaṇṇaṟku āḷ eṉṟu uḷ<br>
kalantār aṭiyār tam aṭiyār em aṭikaḷē</div>

<span id="RO-3.7.10"></span>
'''3.7.10'''

<div lang="ta-Latn">aṭi ārnta vaiyam uṇṭu āl ilai aṉṉavacam ceyyum<br>
paṭi yātum il kuḻavippaṭi entai pirāṉ taṉakku<br>
aṭiyār aṭiyār tam aṭiyār aṭiyār tamakku<br>
aṭiyār aṭiyār tam aṭiyār aṭiyōṅkaḷē</div>

<span id="RO-3.7.11"></span>
'''3.7.11'''

<div lang="ta-Latn">aṭi ōṅku nūṟṟuvar vīya aṉṟu aivarkku aruḷceyta<br>
neṭiyōṉait teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ kuṟṟēvalkaḷ<br>
aṭi ārnta āyirattuḷ ivai pattu avaṉ toṇṭarmēl<br>
muṭivu ārak kaṟkiṟkil caṉmam ceyyāmai muṭiyumē</div>

'''Hymnus 3.8'''

[[#DE-3.8.1|Deutsch]] · [[#TA-3.8.1|Tamil]]

<span id="RO-3.8.1"></span>
'''3.8.1'''

<div lang="ta-Latn">muṭiyāṉē mūvulakum toḻutu ēttum cīr<br>
aṭiyāṉē āḻ kaṭalaik kaṭaintāy puḷ ūr<br>
koṭiyāṉē koṇṭal vaṇṇā aṇṭattu umparil<br>
neṭiyāṉē eṉṟu kiṭakkum eṉ neñcamē</div>

<span id="RO-3.8.2"></span>
'''3.8.2'''

<div lang="ta-Latn">neñcamē nīḷ nakar āka irunta eṉ<br>
tañcaṉē taṇ ilaṅkaikku iṟaiyaic ceṟṟa<br>
nañcaṉē ñālam koḷvāṉ kuṟaḷ ākiya<br>
vañcaṉē eṉṉum eppōtum eṉ vācakamē</div>

<span id="RO-3.8.3"></span>
'''3.8.3'''

<div lang="ta-Latn">vācakamē ētta aruḷ ceyyum vāṉavar tam<br>
nāyakaṉē nāḷ iḷam tiṅkaḷaik kōḷ viṭuttu<br>
vēy akam pāl veṇṇey toṭu uṇṭa āṉ āyar<br>
tāyavaṉē eṉṟu taṭavum eṉ kaikaḷē</div>

<span id="RO-3.8.4"></span>
'''3.8.4'''

<div lang="ta-Latn">kaikaḷāl ārat toḻutu toḻutu uṉṉai<br>
vaikalum māttiraip pōtum ōr vīṭu iṉṟi<br>
pai koḷ pāmpu ēṟi uṟai paraṉē uṉṉai<br>
meykoḷḷak kāṇa virumpum eṉ kaṇkaḷē</div>

<span id="RO-3.8.5"></span>
'''3.8.5'''

<div lang="ta-Latn">kaṇkaḷāl kāṇa varuṅkol eṉṟu ācaiyāl<br>
maṇ koṇṭa vāmaṉaṉ ēṟa makiḻntu cel<br>
paṇ koṇṭa puḷḷiṉ ciṟaku oli pāvittu<br>
tiṇ koḷḷa ōrkkum kiṭantu eṉ cevikaḷē</div>

<span id="RO-3.8.6"></span>
'''3.8.6'''

<div lang="ta-Latn">cevikaḷāl āra niṉ kīrttik kaṉi eṉṉum<br>
kavikaḷē kālap paṇ tēṉ uṟaippat tuṟṟu<br>
puviyiṉmēl poṉ neṭum cakkarattu uṉṉaiyē<br>
avivu iṉṟi ātarikkum eṉatu āviyē</div>

<span id="RO-3.8.7"></span>
'''3.8.7'''

<div lang="ta-Latn">āviyē ār amutē eṉṉai āḷuṭait<br>
tūvi am puḷ uṭaiyāy cuṭar nēmiyāy<br>
pāviyēṉ neñcam pulampap palakālum<br>
kūviyum kāṇappeṟēṉ uṉa kōlamē</div>

<span id="RO-3.8.8"></span>
'''3.8.8'''

<div lang="ta-Latn">kōlamē tāmaraik kaṇṇatu ōr añcaṉa<br>
nīlamē niṉṟu eṉatu āviyai īrkiṉṟa<br>
cīlamē ceṉṟu cellātaṉa muṉ nilām<br>
kālamē uṉṉai en nāḷ kaṇṭukoḷvaṉē?</div>

<span id="RO-3.8.9"></span>
'''3.8.9'''

<div lang="ta-Latn">koḷvaṉ nāṉ māvali mūvaṭi tā eṉṟa<br>
kaḷvaṉē kañcaṉai vañcittu vāṇaṉai<br>
uḷ vaṉmai tīra ōr āyiram tōḷ tuṇitta<br>
puḷ vallāy uṉṉai eññāṉṟu poruntuvaṉē?</div>

<span id="RO-3.8.10"></span>
'''3.8.10'''

<div lang="ta-Latn">poruntiya mā marutiṉ iṭai pōya em<br>
peruntakāy uṉ kaḻal kāṇiya pētuṟṟu<br>
varunti nāṉ vācakamālai koṇṭu uṉṉaiyē<br>
iruntu iruntu ettaṉai kālam pulampuvaṉē?</div>

<span id="RO-3.8.11"></span>
'''3.8.11'''

<div lang="ta-Latn">pulampu cīrp pūmi aḷanta perumāṉai<br>
nalam koḷ cīr naṉ kurukūrc caṭakōpaṉcol<br>
valam koṇṭa āyirattuḷ ivaiyum ōr pattu<br>
ilaṅku vāṉ yāvarum ēṟuvar coṉṉālē</div>

'''Hymnus 3.9'''

[[#DE-3.9.1|Deutsch]] · [[#TA-3.9.1|Tamil]]

<span id="RO-3.9.1"></span>
'''3.9.1'''

<div lang="ta-Latn">coṉṉāl virōtam itu ākilum colluvāṉ kēṇmiṉō<br>
eṉ nāvil iṉ kavi yāṉ oruvarkkum koṭukkilēṉ<br>
teṉṉā teṉā eṉṟu vaṇṭu mural tiruvēṅkaṭattu<br>
eṉ āṉai eṉ appaṉ em perumāṉ uḷaṉākavē</div>

<span id="RO-3.9.2"></span>
'''3.9.2'''

<div lang="ta-Latn">uḷaṉākavē eṇṇi taṉṉai oṉṟāka taṉ celvattai<br>
vaḷaṉā matikkum im māṉiṭattaik kavi pāṭi eṉ<br>
kuḷaṉ ār kaḻaṉi cūḻ kaṇṇaṉ kuṟuṅkuṭi meymmaiyē<br>
uḷaṉāya entaiyai entai pemmāṉai oḻiyavē?</div>

<span id="RO-3.9.3"></span>
'''3.9.3'''

<div lang="ta-Latn">oḻivu oṉṟu illāta pal ūḻitōṟu ūḻi nilāvappōm<br>
vaḻiyait tarum naṅkaḷ vāṉavar īcaṉai niṟkap pōy<br>
kaḻiya mika nallavāṉ kavi koṇṭu pulavīrkāḷ<br>
iḻiyak karuti ōr māṉiṭam pāṭal eṉ āvatē?</div>

<span id="RO-3.9.4"></span>
'''3.9.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉ āvatu ettaṉai nāḷaikkup pōtum pulavīrkāḷ<br>
maṉṉā maṉicaraip pāṭip paṭaikkum perum poruḷ?<br>
miṉ ār maṇi muṭi viṇṇavar tātaiyaip pāṭiṉāl<br>
taṉṉākavē koṇṭu caṉmam ceyyāmaiyum koḷḷumē</div>

<span id="RO-3.9.5"></span>
'''3.9.5'''

<div lang="ta-Latn">koḷḷum payaṉ illai kuppai kiḷarttaṉṉa celvattai<br>
vaḷḷal pukaḻntu num vāymai iḻakkum pulavīrkāḷ<br>
koḷḷak kuṟaivu ilaṉ vēṇṭiṟṟu ellām tarum kōtu il eṉ<br>
vaḷḷal maṇivaṇṇaṉ taṉṉaik kavi colla vammiṉō</div>

<span id="RO-3.9.6"></span>
'''3.9.6'''

<div lang="ta-Latn">vammiṉ pulavīr num mey varuttik kaiceytu uymmiṉō<br>
im maṉ ulakiṉil celvar ippōtu illai nōkkiṉōm<br>
num iṉ kavi koṇṭu num num iṭṭā teyvam ēttiṉāl<br>
cem miṉ cuṭar muṭi eṉ tirumālukkuc cērumē</div>

<span id="RO-3.9.7"></span>
'''3.9.7'''

<div lang="ta-Latn">cērum koṭai pukaḻ ellai ilāṉai ōr āyiram<br>
pērum uṭaiya pirāṉai allāl maṟṟu yāṉ kilēṉ<br>
māri aṉaiya kai māl varai okkum tiṇ tōḷ eṉṟu<br>
pāril ōr paṟṟaiyaip paccaip pacum poykaḷ pēcavē</div>

<span id="RO-3.9.8"></span>
'''3.9.8'''

<div lang="ta-Latn">vēyiṉ malipurai tōḷi piṉṉaikku maṇāḷaṉai<br>
āya perum pukaḻ ellai ilātaṉa pāṭippōy<br>
kāyam kaḻittu avaṉ tāḷ iṇaikkīḻp pukum kātalaṉ<br>
māya maṉicarai eṉ colla vallēṉ eṉ vāykoṇṭē?</div>

<span id="RO-3.9.9"></span>
'''3.9.9'''

<div lang="ta-Latn">vāykoṇṭu māṉiṭam pāṭa vanta kaviyēṉ allēṉ<br>
āykoṇṭa cīr vaḷḷal āḻip pirāṉ eṉakkē uḷaṉ<br>
cāy koṇṭa immaiyum cātittu vāṉavar nāṭṭaiyum<br>
nī kaṇṭukoḷ eṉṟu vīṭum tarum niṉṟuniṉṟē</div>

<span id="RO-3.9.10"></span>
'''3.9.10'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟuniṉṟu pala nāḷ uykkum iv uṭal nīṅkippōy<br>
ceṉṟu ceṉṟu ākilum kaṇṭu caṉmam kaḻippāṉ eṇṇi<br>
oṉṟioṉṟi ulakam paṭaittāṉ kavi āyiṉēṟku<br>
eṉṟum eṉṟum iṉi maṟṟoruvar kavi ēṟkumē?</div>

<span id="RO-3.9.11"></span>
'''3.9.11'''

<div lang="ta-Latn">ēṟkum perum pukaḻ vāṉavar īcaṉ kaṇṇaṉ taṉakku<br>
ēṟkum perum pukaḻ vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
ēṟkum perum pukaḻ āyirattuḷ ivaiyum ōr pattu<br>
ēṟkum perum pukaḻ colla vallārkku illai caṉmamē</div>

'''Hymnus 3.10'''

[[#DE-3.10.1|Deutsch]] · [[#TA-3.10.1|Tamil]]

<span id="RO-3.10.1"></span>
'''3.10.1'''

<div lang="ta-Latn">caṉmam palapala ceytu veḷippaṭṭu<br>
caṅkoṭu cakkaram vil<br>
oṇmai uṭaiya ulakkai oḷ vāḷ<br>
taṇṭu koṇṭu puḷ ūrntu ulakil<br>
vaṉmai uṭaiya arakkar acurarai<br>
māḷap paṭai poruta<br>
naṉmai uṭaiyavaṉ cīr paravap peṟṟa<br>
nāṉ ōr kuṟaivu ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.2"></span>
'''3.10.2'''

<div lang="ta-Latn">kuṟaivu il taṭaṅ kaṭal kōḷ aravu ēṟi taṉ<br>
kōlac centāmaraikkaṇ<br>
uṟaipavaṉ pōla ōr yōku puṇarnta oḷi maṇi<br>
vaṇṇaṉ kaṇṇaṉ<br>
kaṟai aṇi mūkku uṭaip puḷḷaik kaṭāvi acuraraik<br>
kāynta ammāṉ<br>
niṟai pukaḻ ēttiyum pāṭiyum āṭiyum<br>
yāṉ oru muṭṭu ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.3"></span>
'''3.10.3'''

<div lang="ta-Latn">muṭṭu il pal pōkattu oru taṉi nāyakaṉ<br>
mūvulakukku uriya<br>
kaṭṭiyai tēṉai amutai naṉpālai<br>
kaṉiyai karumpu taṉṉai<br>
maṭṭu aviḻ taṇ am tuḻāy muṭiyāṉai<br>
vaṇaṅki avaṉ tiṟattup<br>
paṭṭa piṉṉai iṟaiyākilum yāṉ eṉ<br>
maṉattup parivu ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.4"></span>
'''3.10.4'''

<div lang="ta-Latn">parivu iṉṟi vāṇaṉaik kāttum eṉṟu aṉṟu<br>
paṭaiyoṭum vantu etirnta<br>
tiripuram ceṟṟavaṉum makaṉum piṉṉum<br>
aṅkiyum pōr tolaiya<br>
poru ciṟaip puḷḷaik kaṭāviya māyaṉai<br>
āyaṉai poṉ cakkarattu<br>
ariyiṉai accutaṉaip paṟṟi yāṉ<br>
iṟaiyēṉum iṭar ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.5"></span>
'''3.10.5'''

<div lang="ta-Latn">iṭar iṉṟiyē oru nāḷ oru pōḻtil ellā<br>
ulakum kaḻiya<br>
paṭar pukaḻp pārttaṉum vaitikaṉum uṭaṉ ēṟa<br>
tiṇ tēr kaṭavi<br>
cuṭar oḷiyāy niṉṟa taṉṉuṭaic cōtiyil<br>
vaitikaṉ piḷḷaikaḷai<br>
uṭaloṭum koṇṭu koṭuttavaṉaip paṟṟi<br>
oṉṟum tuyar ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.6"></span>
'''3.10.6'''

<div lang="ta-Latn">tuyar il cuṭar oḷi taṉṉuṭaic cōti<br>
niṉṟa vaṇṇam niṟkavē<br>
tuyaril maliyum maṉicar piṟaviyil<br>
tōṉṟi kaṇ kāṇa vantu<br>
tuyaraṅkaḷ ceytu taṉ teyvanilai ulakil<br>
puka uykkum ammāṉ<br>
tuyaram il cīrk kaṇṇaṉ māyaṉ pukaḻ tuṟṟa<br>
yāṉ ōr tuṉpam ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.7"></span>
'''3.10.7'''

<div lang="ta-Latn">tuṉpamum iṉpamum ākiya ceyviṉai<br>
āy ulakaṅkaḷum āy<br>
iṉpam il vem naraku āki iṉiya nal vāṉ<br>
cuvarkkaṅkaḷum āy<br>
maṉ pal uyirkaḷum āki palapala<br>
māya mayakkukkaḷāl<br>
iṉpuṟum iv viḷaiyāṭṭu uṭaiyāṉaip peṟṟu<br>
ētum allal ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.8"></span>
'''3.10.8'''

<div lang="ta-Latn">allal il iṉpam aḷavu iṟantu eṅkum<br>
aḻaku amar cūḻ oḷiyaṉ<br>
alli malar makaḷ pōka mayakkukkaḷ<br>
ākiyum niṟkum ammāṉ<br>
ellai il ñāṉattaṉ ñāṉam aḵtē koṇṭu<br>
ellāk karumaṅkaḷum cey<br>
ellai il māyaṉai kaṇṇaṉait tāḷ paṟṟi<br>
yāṉ ōr tukkam ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.9"></span>
'''3.10.9'''

<div lang="ta-Latn">tukkam il ñāṉac cuṭar oḷi mūrtti<br>
tuḻāy alaṅkal perumāṉ<br>
mikka pal māyaṅkaḷāl vikirtam ceytu<br>
vēṇṭum uruvu koṇṭu<br>
nakka pirāṉōṭu ayaṉ mutalāka ellārum<br>
evaiyum taṉṉuḷ<br>
okka oṭuṅka viḻuṅka vallāṉaip peṟṟu<br>
oṉṟum taḷarvu ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.10"></span>
'''3.10.10'''

<div lang="ta-Latn">taḷarvu iṉṟiyē eṉṟum eṅkum paranta<br>
taṉimutal ñāṉam oṉṟāy<br>
aḷavu uṭai aimpulaṉkaḷ aṟiyāvakaiyāl<br>
aruvu āki niṟkum<br>
vaḷar oḷi īcaṉai mūrttiyai pūtaṅkaḷ<br>
aintai iru cuṭarai<br>
kiḷar oḷi māyaṉai kaṇṇaṉait tāḷ paṟṟi<br>
yāṉ eṉṟum kēṭu ilaṉē</div>

<span id="RO-3.10.11"></span>
'''3.10.11'''

<div lang="ta-Latn">kēṭu il viḻup pukaḻk kēcavaṉai<br>
kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
pāṭal ōr āyirattuḷ ivai oru pattum<br>
payiṟṟa vallārkaṭku avaṉ<br>
nāṭum nakaramum naṉkuṭaṉ kāṇa<br>
nalaṉiṭai ūrti paṇṇi<br>
vīṭum peṟuttit taṉ mūvulakukkum<br>
tarum oru nāyakamē</div>

<span id="RO-Teil-4"></span>
'''Großteil 4'''

[[#DE-Teil-4|Deutsch]] · [[#RO-Teil-4|Transliteration]] · [[#TA-Teil-4|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 4.1'''

[[#DE-4.1.1|Deutsch]] · [[#TA-4.1.1|Tamil]]

<span id="RO-4.1.1"></span>
'''4.1.1'''

<div lang="ta-Latn">oru nāyakamāy ōṭa ulaku uṭaṉ āṇṭavar<br>
karu nāy kavarnta kālar citaikiya pāṉaiyar<br>
peru nāṭu kāṇa immaiyilē piccai tām koḷvar<br>
tirunāraṇaṉ tāḷ kālampeṟac cintittu uymmiṉō</div>

<span id="RO-4.1.2"></span>
'''4.1.2'''

<div lang="ta-Latn">uymmiṉ tiṟaikoṇarntu eṉṟu ulaku āṇṭavar immaiyē<br>
tam iṉcuvai maṭavāraip piṟar koḷḷat tām viṭṭu<br>
vem miṉ oḷi veyil kāṉakam pōyk kumaitiṉparkaḷ<br>
cemmiṉ muṭit tirumālai viraintu aṭi cērmiṉō</div>

<span id="RO-4.1.3"></span>
'''4.1.3'''

<div lang="ta-Latn">aṭi cēr muṭiyiṉar āki aracarkaḷ tām toḻa<br>
iṭi cēr muracaṅkaḷ muṟṟattu iyampa iruntavar<br>
poṭi cēr tukaḷāyp pōvarkaḷ ātalil nokkeṉak<br>
kaṭi cēr tuḻāy muṭik kaṇṇaṉ kaḻalkaḷ niṉaimiṉō</div>

<span id="RO-4.1.4"></span>
'''4.1.4'''

<div lang="ta-Latn">niṉaippāṉ pukil kaṭal ekkaliṉ nuṇmaṇalil palar<br>
eṉaittōr ukaṅkaḷum iv ulaku āṇṭu kaḻintavar<br>
maṉaippāl maruṅku aṟa māytal allāl maṟṟuk kaṇṭilam<br>
paṉait tāḷ mata kaḷiṟu aṭṭavaṉ pātam paṇimiṉō</div>

<span id="RO-4.1.5"></span>
'''4.1.5'''

<div lang="ta-Latn">paṇimiṉ tiruvaruḷ eṉṉum am cītap paim pūm paḷḷi<br>
aṇi meṉ kuḻalār iṉpak kalavi amutu uṇṭār<br>
tuṇi muṉpu nāla pal ēḻaiyar tām iḻippa celvar<br>
maṇi miṉṉu mēṉi nam māyavaṉ pēr colli vāḻmiṉō</div>

<span id="RO-4.1.6"></span>
'''4.1.6'''

<div lang="ta-Latn">vāḻntārkaḷ vāḻntatu mā maḻai mokkuḷiṉ māyntu māyntu<br>
āḻntār eṉṟu allāl aṉṟu mutal iṉṟu aṟutiyā<br>
vāḻntārkaḷ vāḻntē niṟpar eṉpatu illai niṟkuṟil<br>
āḻntu ār kaṭaṟpaḷḷi aṇṇal aṭiyavar āmiṉō</div>

<span id="RO-4.1.7"></span>
'''4.1.7'''

<div lang="ta-Latn">ām iṉ cuvai avai āṟōṭu aṭicil uṇṭu ārntapiṉ<br>
tū meṉ moḻi maṭavār irakkap piṉṉum tuṟṟuvār<br>
īmiṉ emakku oru tuṟṟu eṉṟu iṭaṟuvar ātaliṉ<br>
kōmiṉ tuḻāy muṭi āti am cōti kuṇaṅkaḷē</div>

<span id="RO-4.1.8"></span>
'''4.1.8'''

<div lang="ta-Latn">kuṇam koḷ niṟai pukaḻ maṉṉar koṭaikkaṭaṉ pūṇṭiruntu<br>
iṇaṅki ulaku uṭaṉ ākkilum āṅku avaṉai illār<br>
maṇam koṇṭa pōkattu maṉṉiyum mīḷvarkaḷ mīḷvu illai<br>
paṇam koḷ aravu aṇaiyāṉ tirunāmam paṭimiṉō</div>

<span id="RO-4.1.9"></span>
'''4.1.9'''

<div lang="ta-Latn">paṭi maṉṉu pal kalaṉ paṟṟōṭu aṟuttu aimpulaṉ veṉṟu<br>
ceṭi maṉṉu kāyam ceṟṟārkaḷum āṅku avaṉai illār<br>
kuṭi maṉṉum iṉ cuvarkkam eytiyum mīḷvarkaḷ mīḷvu illai<br>
koṭi maṉṉu puḷ uṭai aṇṇal kaḻalkaḷ kuṟukumiṉō</div>

<span id="RO-4.1.10"></span>
'''4.1.10'''

<div lang="ta-Latn">kuṟuka mika uṇarvattoṭu nōkki ellām viṭṭa<br>
iṟukal iṟappu eṉṉum ñāṉikkum ap payaṉ illaiyēl<br>
ciṟuka niṉaivatu ōr pācam uṇṭām piṉṉum vīṭu illai<br>
maṟukal il īcaṉaip paṟṟi viṭāviṭil vīṭu aḵtē</div>

<span id="RO-4.1.11"></span>
'''4.1.11'''

<div lang="ta-Latn">aḵtē uyyap pukum āṟu eṉṟu kaṇṇaṉ kaḻalkaḷ mēl<br>
koy pūm poḻil cūḻ kurukūrc caṭakōpaṉ kuṟṟēval<br>
cey kōlattu āyiram cīrt toṭaip pāṭal ivai pattum<br>
aḵkāmal kaṟpavar āḻ tuyar pōy uyyaṟpālarē</div>

'''Hymnus 4.2'''

[[#DE-4.2.1|Deutsch]] · [[#TA-4.2.1|Tamil]]

<span id="RO-4.2.1"></span>
'''4.2.1'''

<div lang="ta-Latn">pālaṉ āy ēḻ ulaku uṇṭu parivu iṉṟi<br>
āl ilai aṉṉavacam ceyyum aṇṇalār<br>
tāḷ iṇaimēl aṇi taṇ am tuḻāy eṉṟē<br>
mālumāl valviṉaiyēṉ maṭa valliyē</div>

<span id="RO-4.2.2"></span>
'''4.2.2'''

<div lang="ta-Latn">valli cēr nuṇ iṭai āycciyar tammoṭum<br>
kollaimai ceytu kuravai piṇaintavar<br>
nal aṭimēl aṇi nāṟu tuḻāy eṉṟē<br>
collumāl cūḻ viṉaiyāṭṭiyēṉ pāvaiyē</div>

<span id="RO-4.2.3"></span>
'''4.2.3'''

<div lang="ta-Latn">pā iyal vēta nal mālai pala koṇṭu<br>
tēvarkaḷ mā muṉivar iṟaiñca niṉṟa<br>
cēvaṭimēl aṇi cem poṉ tuḻāy eṉṟē<br>
kūvumāl kōḷ viṉaiyāṭṭiyēṉ kōtaiyē</div>

<span id="RO-4.2.4"></span>
'''4.2.4'''

<div lang="ta-Latn">kōtu ila vaṇ pukaḻ koṇṭu camayikaḷ<br>
pētaṅkaḷ collip pitaṟṟum pirāṉ paraṉ<br>
pātaṅkaḷ mēl aṇi paim poṉ tuḻāy eṉṟē<br>
ōtumāl ūḻviṉaiyēṉ taṭan tōḷiyē</div>

<span id="RO-4.2.5"></span>
'''4.2.5'''

<div lang="ta-Latn">tōḷi cēr piṉṉai poruṭṭu erutu ēḻ taḻīik<br>
kōḷiyār kōvalaṉār kuṭak kūttaṉār<br>
tāḷ iṇaimēl aṇi taṇ am tuḻāy eṉṟē<br>
nāḷum nāḷ naikiṉṟatāl eṉ taṉ mātarē</div>

<span id="RO-4.2.6"></span>
'''4.2.6'''

<div lang="ta-Latn">mātar mā maṇmaṭantaiporuṭṭu ēṉam āy<br>
āti am kālattu akal iṭam kīṇṭavar<br>
pātaṅkaḷmēl aṇi paim poṉ tuḻāy eṉṟē<br>
ōtum māl eytiṉaḷ eṉ taṉ maṭantaiyē</div>

<span id="RO-4.2.7"></span>
'''4.2.7'''

<div lang="ta-Latn">maṭantaiyai vaṇ kamalat tirumātiṉai<br>
taṭam koḷ tār mārpiṉil vaittavar tāḷiṉmēl<br>
vaṭam koḷ pūm taṇ am tuḻāy malarkkē ivaḷ<br>
maṭaṅkumāl vāḷ nutalīr! eṉ maṭakkompē</div>

<span id="RO-4.2.8"></span>
'''4.2.8'''

<div lang="ta-Latn">kompu pōl cītaiporuṭṭu ilaṅkai nakar<br>
ampu eri uyttavar tāḷ iṇaimēl aṇi<br>
vampu aviḻ taṇ am tuḻāy malarkkē ivaḷ<br>
nampumāl nāṉ itaṟku eṉ ceykēṉ naṅkaimīr?</div>

<span id="RO-4.2.9"></span>
'''4.2.9'''

<div lang="ta-Latn">naṅkaimīr nīrum ōr peṇ peṟṟu nalkiṉīr<br>
eṅṅaṉē collukēṉ yāṉ peṟṟa ēḻaiyai?<br>
caṅku eṉṉum cakkaram eṉṉum tuḻāy eṉṉum<br>
iṅṅaṉē collum irāp pakal eṉceykēṉ?</div>

<span id="RO-4.2.10"></span>
'''4.2.10'''

<div lang="ta-Latn">eṉ ceykēṉ? eṉṉuṭaip pētai eṉ kōmaḷam<br>
eṉ collum eṉ vacamum allaḷ naṅkaimīr<br>
miṉ cey pūṇ mārpiṉaṉ kaṇṇaṉ kaḻal tuḻāy<br>
poṉ cey pūṇ meṉ mulaikku eṉṟu meliyumē</div>

<span id="RO-4.2.11"></span>
'''4.2.11'''

<div lang="ta-Latn">meliyum nōy tīrkkum nam kaṇṇaṉ kaḻalkaḷmēl<br>
mali pukaḻ vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
oli pukaḻ āyirattu ip pattum vallavar<br>
mali pukaḻ vāṉavarkku āvar nal kōvaiyē</div>

'''Hymnus 4.3'''

[[#DE-4.3.1|Deutsch]] · [[#TA-4.3.1|Tamil]]

<span id="RO-4.3.1"></span>
'''4.3.1'''

<div lang="ta-Latn">kōvai vāyāḷporuṭṭu ēṟṟiṉ<br>
eruttam iṟuttāy matiḷ ilaṅkaik<br>
kōvai vīyac cilai kuṉittāy<br>
kula nal yāṉai maruppu ocittāy<br>
pūvai vīyā nīr tūvip<br>
pōtāl vaṇaṅkēṉēlum niṉ<br>
pūvai vīyām mēṉikkup<br>
pūcum cāntu eṉ neñcamē</div>

<span id="RO-4.3.2"></span>
'''4.3.2'''

<div lang="ta-Latn">pūcum cāntu eṉ neñcamē<br>
puṉaiyum kaṇṇi eṉatuṭaiya<br>
vācakam cey mālaiyē<br>
vāṉ paṭṭu āṭaiyum aḵtē<br>
tēcam āṉa aṇikalaṉum<br>
eṉ kaikūppuc ceykaiyē<br>
īcaṉ ñālam uṇṭu umiḻnta<br>
entai ēka mūrttikkē</div>

<span id="RO-4.3.3"></span>
'''4.3.3'''

<div lang="ta-Latn">ēka mūrtti iru mūrtti<br>
mūṉṟu mūrtti pala mūrtti<br>
āki aintu pūtam āy<br>
iraṇṭu cuṭar āy aruvu āki<br>
nākam ēṟi naṭuk kaṭaluḷ<br>
tuyiṉṟa nārāyaṇaṉē uṉ<br>
ākam muṟṟum akattu aṭakki<br>
āvi allal māyttatē</div>

<span id="RO-4.3.4"></span>
'''4.3.4'''

<div lang="ta-Latn">māyttal eṇṇi vāy mulai<br>
tanta māyap pēy uyir<br>
māytta āya māyaṉē vāmaṉaṉē mātavā<br>
pūt taṇ mālai koṇṭu uṉṉaip<br>
pōtāl vaṇaṅkēṉēlum niṉ<br>
pūt taṇ mālai neṭu muṭikkup<br>
puṉaiyum kaṇṇi eṉatu uyirē</div>

<span id="RO-4.3.5"></span>
'''4.3.5'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇi eṉatu uyir kātal<br>
kaṉakac cōti muṭi mutalā<br>
eṇ il pal kalaṉkaḷum<br>
ēlum āṭaiyum aḵtē<br>
naṇṇi mūvulakum<br>
naviṟṟum kīrttiyum aḵtē<br>
kaṇṇaṉ em pirāṉ emmāṉ<br>
kāla cakkarattāṉukkē</div>

<span id="RO-4.3.6"></span>
'''4.3.6'''

<div lang="ta-Latn">kāla cakkarattoṭu veṇ<br>
caṅkam kai ēntiṉāy<br>
ñālam muṟṟum uṇṭu umiḻnta<br>
nārāyaṇaṉē eṉṟu eṉṟu<br>
ōlam iṭṭu nāṉ aḻaittāl<br>
oṉṟum vārāyākilum<br>
kōlam ām eṉ ceṉṉikku uṉ<br>
kamalam aṉṉa kuraikaḻalē</div>

<span id="RO-4.3.7"></span>
'''4.3.7'''

<div lang="ta-Latn">kurai kaḻalkaḷ nīṭṭi maṇ<br>
koṇṭa kōla vāmaṉā<br>
kurai kaḻal kaikūppuvārkaḷ<br>
kūṭa niṉṟa māyaṉē<br>
virai koḷ pūvum nīrum koṇṭu<br>
ēttamāṭṭēṉēlum uṉ<br>
urai koḷ cōtit tiru uruvam<br>
eṉṉatu āvi mēlatē</div>

<span id="RO-4.3.8"></span>
'''4.3.8'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉatu āvi mēlaiyāy<br>
ēr koḷ ēḻ ulakamum<br>
tuṉṉi muṟṟum āki niṉṟa<br>
cōti ñāṉa mūrttiyāy<br>
uṉṉatu eṉṉatu āviyum<br>
eṉṉatu uṉṉatu āviyum<br>
iṉṉa vaṇṇamē niṉṟāy<br>
eṉṟu uraikka vallēṉē?</div>

<span id="RO-4.3.9"></span>
'''4.3.9'''

<div lang="ta-Latn">uraikka vallēṉ allēṉ uṉ<br>
ulappu il kīrtti veḷḷattiṉ<br>
karaikkaṇ eṉṟu celvaṉ nāṉ?<br>
kātal maiyal ēṟiṉēṉ<br>
puraippu ilāta paramparaṉē<br>
poy ilāta parañcuṭarē<br>
iraittu nalla mēṉmakkaḷ<br>
ētta yāṉum ēttiṉēṉ</div>

<span id="RO-4.3.10"></span>
'''4.3.10'''

<div lang="ta-Latn">yāṉum ētti ēḻ ulakum<br>
muṟṟum ētti piṉṉaiyum<br>
tāṉum ēttilum taṉṉai<br>
ētta ētta eṅku eytum?<br>
tēṉum pālum kaṉṉalum<br>
amutum ākit tittippa<br>
yāṉum em pirāṉaiyē<br>
ēttiṉēṉ yāṉ uyvāṉē</div>

<span id="RO-4.3.11"></span>
'''4.3.11'''

<div lang="ta-Latn">uyvu upāyam maṟṟu iṉmai tēṟi<br>
kaṇṇaṉ oṇ kaḻalkaḷ mēl<br>
ceyya tāmaraip paḻaṉat<br>
teṉṉaṉ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
poy il pāṭal āyirattuḷ<br>
ivaiyum pattum vallārkaḷ<br>
vaiyam maṉṉi vīṟṟiruntu<br>
viṇṇum āḷvar maṇṇūṭē</div>

'''Hymnus 4.4'''

[[#DE-4.4.1|Deutsch]] · [[#TA-4.4.1|Tamil]]

<span id="RO-4.4.1"></span>
'''4.4.1'''

<div lang="ta-Latn">maṇṇai iruntu tuḻāvi<br>
vāmaṉaṉ maṇ itu eṉṉum<br>
viṇṇait toḻutu avaṉ mēvu<br>
vaikuntam eṉṟu kai kāṭṭum<br>
kaṇṇai uḷnīr malka niṉṟu<br>
kaṭalvaṇṇaṉ eṉṉum aṉṉē eṉ<br>
peṇṇaip perumayal ceytāṟku<br>
eṉ ceykēṉ pey vaḷaiyīrē?</div>

<span id="RO-4.4.2"></span>
'''4.4.2'''

<div lang="ta-Latn">peyvaḷaik kaikaḷaik kūppi<br>
pirāṉ kiṭakkum kaṭal eṉṉum<br>
ceyyatu ōr ñāyiṟṟaik kāṭṭi<br>
cirītaraṉ mūrtti ītu eṉṉum<br>
naiyum kaṇṇīr malka niṉṟu<br>
nāraṇaṉ eṉṉum aṉṉē eṉ<br>
teyva uruvil ciṟumāṉ<br>
ceykiṉṟatu oṉṟu aṟiyēṉē</div>

<span id="RO-4.4.3"></span>
'''4.4.3'''

<div lang="ta-Latn">aṟiyum centīyait taḻuvi<br>
accutaṉ eṉṉum mey vēvāḷ<br>
eṟiyum taṇ kāṟṟait taḻuvi<br>
eṉṉuṭaik kōvintaṉ eṉṉum<br>
veṟi koḷ tuḻāy malar nāṟum<br>
viṉaiyuṭaiyāṭṭiyēṉ peṟṟa<br>
ceṟi vaḷai muṉ kaic ciṟumāṉ<br>
ceykiṉṟatu eṉ kaṇṇukku oṉṟē?</div>

<span id="RO-4.4.4"></span>
'''4.4.4'''

<div lang="ta-Latn">oṉṟiya tiṅkaḷaik kāṭṭi<br>
oḷi maṇi vaṇṇaṉē eṉṉum<br>
niṉṟa kuṉṟattiṉai nōkki<br>
neṭumālē vā eṉṟu kūvum<br>
naṉṟu peyyum maḻai kāṇil<br>
nāraṇaṉ vantāṉ eṉṟu ālum<br>
eṉṟu iṉa maiyalkaḷ ceytāṉ<br>
eṉṉuṭaik kōmaḷattaiyē?</div>

<span id="RO-4.4.5"></span>
'''4.4.5'''

<div lang="ta-Latn">kōmaḷa vāṉ kaṉṟaip pulki<br>
kōvintaṉ mēyttaṉa eṉṉum<br>
pōm iḷa nākattiṉ piṉ pōy<br>
avaṉ kiṭakkai ītu eṉṉum<br>
ām aḷavu oṉṟum aṟiyēṉ<br>
aruviṉaiyāṭṭiyēṉ peṟṟa<br>
kōmaḷa valliyai māyōṉ<br>
māl ceytu ceykiṉṟa kūttē</div>

<span id="RO-4.4.6"></span>
'''4.4.6'''

<div lang="ta-Latn">kūttar kuṭam eṭuttu āṭil<br>
kōvintaṉ ām eṉā ōṭum<br>
vāytta kuḻal ōcai kēṭkil<br>
māyavaṉ eṉṟu maiyākkum<br>
āycciyar veṇṇeykaḷ kāṇil<br>
avaṉ uṇṭa veṇṇey ītu eṉṉum<br>
pēycci mulai cuvaittāṟku<br>
eṉ peṇkoṭi ēṟiya pittē</div>

<span id="RO-4.4.7"></span>
'''4.4.7'''

<div lang="ta-Latn">ēṟiya pittiṉōṭu ellā<br>
ulakum kaṇṇaṉ paṭaippu eṉṉum<br>
nīṟu cevvē iṭak kāṇil<br>
neṭumāl aṭiyār eṉṟu ōṭum<br>
nāṟu tuḻāy malar kāṇil<br>
nāraṇaṉ kaṇṇi ītu eṉṉum<br>
tēṟiyum tēṟātum māyōṉ<br>
tiṟattaṉaḷē it tiruvē</div>

<span id="RO-4.4.8"></span>
'''4.4.8'''

<div lang="ta-Latn">tiru uṭai maṉṉaraik kāṇil<br>
tirumālaik kaṇṭēṉē eṉṉum<br>
uru uṭai vaṇṇaṅkaḷ kāṇil<br>
ulaku aḷantāṉ eṉṟu tuḷḷum<br>
karu uṭait tēvu ilkaḷ ellām<br>
kaṭal vaṇṇaṉ kōyilē eṉṉum<br>
veruvilum vīḻvilum ōvāḷ<br>
kaṇṇaṉ kaḻalkaḷ virumpumē</div>

<span id="RO-4.4.9"></span>
'''4.4.9'''

<div lang="ta-Latn">virumpip pakavaraik kāṇil<br>
viyal iṭam uṇṭāṉē eṉṉum<br>
karum peru mēkaṅkaḷ kāṇil<br>
kaṇṇaṉ eṉṟu ēṟap paṟakkum<br>
perum pula ā nirai kāṇil<br>
pirāṉ uḷaṉ eṉṟu piṉ cellum<br>
arum peṟal peṇṇiṉai māyōṉ<br>
alaṟṟi ayarppikkiṉṟāṉē</div>

<span id="RO-4.4.10"></span>
'''4.4.10'''

<div lang="ta-Latn">ayarkkum cuṟṟum paṟṟi nōkki<br>
akalavē nīḷ nōkkuk koḷḷum<br>
viyarkkum maḻaikkaṇ tuḷumpa<br>
vevvuyir koḷḷum mey cōrum<br>
peyarttum kaṇṇā eṉṟu pēcum<br>
perumāṉē vā eṉṟu kūvum<br>
mayal peruṅ kātal eṉ pētaikku<br>
eṉceykēṉ valviṉaiyēṉē?</div>

<span id="RO-4.4.11"></span>
'''4.4.11'''

<div lang="ta-Latn">valviṉai tīrkkum kaṇṇaṉai<br>
vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
col viṉaiyāl coṉṉa pāṭal<br>
āyirattuḷ ivai pattum<br>
nal viṉai eṉṟu kaṟpārkaḷ<br>
nalaṉiṭai vaikuntam naṇṇi<br>
tolviṉai tīra ellārum<br>
toḻutu eḻa vīṟṟiruppārē</div>

'''Hymnus 4.5'''

[[#DE-4.5.1|Deutsch]] · [[#TA-4.5.1|Tamil]]

<span id="RO-4.5.1"></span>
'''4.5.1'''

<div lang="ta-Latn">vīṟṟiruntu ēḻ ulakum taṉikkōl cella vīvu il cīr<br>
āṟṟal mikku āḷum ammāṉai vem mā piḷantāṉ taṉṉai<br>
pōṟṟi eṉṟē kaikaḷ ārat toḻutu col mālaikaḷ<br>
ēṟṟa nōṟṟēṟku iṉi eṉṉa kuṟai eḻumaiyumē?</div>

<span id="RO-4.5.2"></span>
'''4.5.2'''

<div lang="ta-Latn">maiya kaṇṇāḷ malar mēl uṟaivāḷ uṟai mārpiṉaṉ<br>
ceyya kōlat taṭaṅ kaṇṇaṉ viṇṇōr perumāṉ taṉṉai<br>
moyya collāl icaimālaikaḷ ētti uḷḷappeṟṟēṉ<br>
veyya nōykaḷ muḻutum viyaṉ ñālattu vīyavē</div>

<span id="RO-4.5.3"></span>
'''4.5.3'''

<div lang="ta-Latn">vīvu il iṉpam mika ellai nikaḻnta nam accutaṉ<br>
vīvu il cīraṉ malark kaṇṇaṉ viṇṇōr perumāṉ taṉṉai<br>
vīvu il kālam icaimālaikaḷ ētti mēvappeṟṟēṉ<br>
vīvu il iṉpam mika ellai nikaḻntaṉaṉ mēviyē</div>

<span id="RO-4.5.4"></span>
'''4.5.4'''

<div lang="ta-Latn">mēvi niṉṟu toḻuvār viṉai pōka mēvum pirāṉ<br>
tūvi am puḷ uṭaiyāṉ aṭal āḻi ammāṉ taṉṉai<br>
nā iyalāl icaimālaikaḷ ētti naṇṇap peṟṟēṉ<br>
āvi eṉ āviyai yāṉ aṟiyēṉ ceyta āṟṟaiyē</div>

<span id="RO-4.5.5"></span>
'''4.5.5'''

<div lang="ta-Latn">āṟṟa nalla vakai kāṭṭum ammāṉai amarar tam<br>
ēṟṟai ellāp poruḷum virittāṉai emmāṉ taṉṉai<br>
māṟṟa mālaip puṉaintu ētti nāḷum makiḻvu eytiṉēṉ<br>
kāṟṟiṉ muṉṉam kaṭuki viṉai nōykaḷ kariyavē</div>

<span id="RO-4.5.6"></span>
'''4.5.6'''

<div lang="ta-Latn">kariya mēṉimicai veḷiya nīṟu ciṟitē iṭum<br>
periya kōlat taṭaṅkaṇṇaṉ viṇṇōr perumāṉ taṉṉai<br>
uriya collāl icaimālaikaḷ ētti uḷḷappeṟṟēṟku<br>
ariyatu uṇṭō eṉakku iṉṟu toṭṭum iṉi eṉṟumē</div>

<span id="RO-4.5.7"></span>
'''4.5.7'''

<div lang="ta-Latn">eṉṟum oṉṟu āki ottārum mikkārkaḷum taṉ taṉakku<br>
iṉṟi niṉṟāṉai ellā ulakum uṭaiyāṉ taṉṉai<br>
kuṉṟam oṉṟāl maḻai kātta pirāṉai col mālaikaḷ<br>
naṉṟu cūṭṭum viti eytiṉam eṉṉa kuṟai namakkē?</div>

<span id="RO-4.5.8"></span>
'''4.5.8'''

<div lang="ta-Latn">namakkum pūviṉmicai naṅkaikkum iṉpaṉai ñālattār<br>
tamakkum vāṉattavarkkum perumāṉai taṇ tāmarai<br>
cumakkum pātap perumāṉai colmālaikaḷ collumāṟu<br>
amaikka vallēṟku iṉi yāvar nikar akal vāṉattē?</div>

<span id="RO-4.5.9"></span>
'''4.5.9'''

<div lang="ta-Latn">vāṉattum vāṉattuḷ umparum maṇṇuḷḷum maṇṇiṉkīḻt<br>
tāṉattum eṇ ticaiyum tavirātu niṉṟāṉ taṉṉai<br>
kūṉal caṅkat taṭakkaiyavaṉai kuṭam āṭiyai<br>
vāṉak kōṉai kavi colla vallēṟku iṉi māṟuuṇṭē?</div>

<span id="RO-4.5.10"></span>
'''4.5.10'''

<div lang="ta-Latn">uṇṭum umiḻntum kaṭantum iṭantum kiṭantum niṉṟum<br>
koṇṭa kōlattoṭu vīṟṟiruntum maṇam kūṭiyum<br>
kaṇṭa āṟṟāl taṉatē ulaku eṉa niṉṟāṉ taṉṉai<br>
vaṇ tamiḻ nūṟka nōṟṟēṉ aṭiyārkku iṉpa māriyē</div>

<span id="RO-4.5.11"></span>
'''4.5.11'''

<div lang="ta-Latn">māri māṟāta taṇ am malai vēṅkaṭattu aṇṇalai<br>
vāri māṟāta paim pūm poḻil cūḻ kurukūr nakark<br>
kāri māṟaṉ caṭakōpaṉ col āyirattu ip pattāl<br>
vēri māṟāta pūmēl iruppāḷ viṉai tīrkkumē</div>

'''Hymnus 4.6'''

[[#DE-4.6.1|Deutsch]] · [[#TA-4.6.1|Tamil]]

<span id="RO-4.6.1"></span>
'''4.6.1'''

<div lang="ta-Latn">tīrppārai yām iṉi eṅṅaṉam nāṭutum aṉṉaimīr!<br>
ōrppāl iv oḷ nutal uṟṟa nal nōy itu tēṟiṉōm<br>
pōrppāku tāṉ ceytu aṉṟu aivarai velvitta māyappōrt<br>
tērppākaṉārkku ivaḷ cintai tuḻāyt ticaikkiṉṟatē?</div>

<span id="RO-4.6.2"></span>
'''4.6.2'''

<div lang="ta-Latn">ticaikkiṉṟatē ivaḷ nōy itu mikka perun teyvam<br>
icaippu iṉṟi nīr aṇaṅku āṭum iḷan teyvam aṉṟu itu<br>
ticaippu iṉṟiyē caṅku cakkaram eṉṟu ivaḷ kēṭka nīr<br>
icaikkiṟṟirākil naṉṟē il peṟum itu kāṇmiṉē</div>

<span id="RO-4.6.3"></span>
'''4.6.3'''

<div lang="ta-Latn">itu kāṇmiṉ aṉṉaimīr ik kaṭṭuvicci col koṇṭu nīr<br>
etuvāṉum ceytu aṅku ōr kaḷḷum iṟaicciyum tūvēṉ miṉ<br>
matu vār tuḻāy muṭi māyap pirāṉ kaḻal vāḻttiṉāl<br>
atuvē ivaḷ uṟṟa nōykkum aru maruntu ākumē</div>

<span id="RO-4.6.4"></span>
'''4.6.4'''

<div lang="ta-Latn">maruntu ākum eṉṟu aṅku ōr māya valavai col koṇṭu nīr<br>
karuñ cōṟum maṟṟaic ceñ cōṟum kaḷaṉ iḻaittu eṉ payaṉ?<br>
oruṅkākavē ulaku ēḻum viḻuṅki umiḻntiṭṭa<br>
peruntēvaṉ pēr collakiṟkil ivaḷaip peṟutirē</div>

<span id="RO-4.6.5"></span>
'''4.6.5'''

<div lang="ta-Latn">ivaḷaip peṟum paricu iv aṇaṅku āṭutal aṉṟu antō<br>
kuvaḷait taṭaṅ kaṇṇum kōvaic cevvāyum payantaṉaḷ<br>
kavaḷak kaṭāk kaḷiṟu aṭṭa pirāṉ tirunāmattāl<br>
tavaḷap poṭik koṇṭu nīr iṭṭiṭumiṉ taṇiyumē</div>

<span id="RO-4.6.6"></span>
'''4.6.6'''

<div lang="ta-Latn">taṇiyum poḻutu illai nīr aṇaṅku āṭutir aṉṉaimīr<br>
piṇiyum oḻikiṉṟatu illai perukum itu allāl<br>
maṇiyiṉ aṇi niṟa māyaṉ tamar aṭi nīṟu koṇṭu<br>
aṇiya muyaliṉ maṟṟu illai kaṇṭīr iv aṇaṅkukkē</div>

<span id="RO-4.6.7"></span>
'''4.6.7'''

<div lang="ta-Latn">aṇaṅkukku aru maruntu eṉṟu aṅku ōr āṭum kaḷḷum parāy<br>
tuṇaṅkai eṟintu num tōḷ kulaikkappaṭum aṉṉaimīr<br>
uṇaṅkal keṭak kaḻutai utaṭu āṭṭam kaṇṭu eṉ payaṉ?<br>
vaṇaṅkīrkaḷ māyap pirāṉ tamar vētam vallāraiyē</div>

<span id="RO-4.6.8"></span>
'''4.6.8'''

<div lang="ta-Latn">vētam vallārkaḷaik koṇṭu viṇṇōr perumāṉ tirup<br>
pātam paṇintu ivaḷ nōy itu tīrttuk koḷḷātu pōy<br>
ētam paṟaintu alla ceytu kaḷ ūṭu kalāyt tūy<br>
kītam muḻavu iṭṭu nīr aṇaṅku āṭutal kīḻmaiyē</div>

<span id="RO-4.6.9"></span>
'''4.6.9'''

<div lang="ta-Latn">kīḻmaiyiṉāl aṅku ōr kīḻmakaṉ iṭṭa muḻaviṉ kīḻ<br>
nāḻmai pala colli nīr aṇaṅku āṭum poy kāṇkilēṉ<br>
ēḻmaip piṟappukkum cēmam in nōykkum ītē maruntu<br>
ūḻmaiyil kaṇṇa pirāṉ kaḻal vāḻttumiṉ uṉṉittē</div>

<span id="RO-4.6.10"></span>
'''4.6.10'''

<div lang="ta-Latn">uṉṉittu maṟṟu oru teyvam toḻāaḷ avaṉai allāl<br>
num iccai colli num tōḷ kulaikkappaṭum aṉṉaimīr<br>
maṉṉappaṭum maṟaivāṇaṉai vaṇ tuvarāpati<br>
maṉṉaṉai ēttumiṉ ēttutalum toḻutu āṭumē</div>

<span id="RO-4.6.11"></span>
'''4.6.11'''

<div lang="ta-Latn">toḻutu āṭi tū maṇi vaṇṇaṉukku āṭceytu nōy tīrnta<br>
vaḻuvāta tol pukaḻ vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
vaḻuvāta āyirattuḷ ivai pattu veṟikaḷum<br>
toḻutu āṭip pāṭa vallār tukka cīlam ilarkaḷē</div>

'''Hymnus 4.7'''

[[#DE-4.7.1|Deutsch]] · [[#TA-4.7.1|Tamil]]

<span id="RO-4.7.1"></span>
'''4.7.1'''

<div lang="ta-Latn">cīlam illāc ciṟiyaṉēlum ceyviṉaiyō peritāl<br>
ñālam uṇṭāy ñāṉa mūrtti nārāyaṇā eṉṟu eṉṟu<br>
kālantōṟum yāṉ iruntu kaitalaipūcal iṭṭāl<br>
kōla mēṉi kāṇa vārāy kūviyum koḷḷāyē</div>

<span id="RO-4.7.2"></span>
'''4.7.2'''

<div lang="ta-Latn">koḷḷa māḷā iṉpa veḷḷam kōtu ila tantiṭum eṉ<br>
vaḷḷalēyō vaiyam koṇṭa vāmaṉāvō eṉṟu eṉṟu<br>
naḷ irāvum naṉ pakalum nāṉ iruntu ōlam iṭṭāl<br>
kaḷḷa māyā uṉṉai eṉ kaṇ kāṇa vantu īyāyē</div>

<span id="RO-4.7.3"></span>
'''4.7.3'''

<div lang="ta-Latn">īvu ilāta tīviṉaikaḷ ettaṉai ceytaṉaṉkol?<br>
tāvi vaiyam koṇṭa entāy tāmōtarā eṉṟu eṉṟu<br>
kūvik kūvi neñcu uruki kaṇpaṉi cōra niṉṟāl<br>
pāvi nī eṉṟu oṉṟu collāy pāviyēṉ kāṇa vantē</div>

<span id="RO-4.7.4"></span>
'''4.7.4'''

<div lang="ta-Latn">kāṇa vantu eṉ kaṇmukappē tāmaraikkaṇ piṟaḻa<br>
āṇi cempoṉ mēṉi entāy niṉṟu aruḷāy eṉṟu eṉṟu<br>
nāṇam illāc ciṟu takaiyēṉ nāṉ iṅku alaṟṟuvatu eṉ<br>
pēṇi vāṉōr kāṇamāṭṭāp pīṭu uṭai appaṉaiyē?</div>

<span id="RO-4.7.5"></span>
'''4.7.5'''

<div lang="ta-Latn">appaṉē aṭal āḻiyāṉē āḻ kaṭalaik kaṭainta<br>
tuppaṉē uṉ tōḷkaḷ nāṉkum kaṇṭiṭakkūṭuṅkol? eṉṟu<br>
eppoḻutum kaṇṇa nīr koṇṭu āvi tuvarntu tuvarntu<br>
ippoḻutē vantiṭāy eṉṟu ēḻaiyēṉ nōkkuvaṉē</div>

<span id="RO-4.7.6"></span>
'''4.7.6'''

<div lang="ta-Latn">nōkki nōkki uṉṉaik kāṇpāṉ yāṉ eṉatu āviyuḷḷē<br>
nākku nīḷvaṉ ñāṉam illai nāḷtōṟum eṉṉuṭaiya<br>
ākkaiyuḷḷum āviyuḷḷum alla puṟattiṉuḷḷum<br>
nīkkam iṉṟi eṅkum niṉṟāy niṉṉai aṟintu aṟintē</div>

<span id="RO-4.7.7"></span>
'''4.7.7'''

<div lang="ta-Latn">aṟintu aṟintu tēṟit tēṟi yāṉ eṉatu āviyuḷḷē<br>
niṟainta ñāṉa mūrttiyāyai niṉmalamāka vaittu<br>
piṟantum cettum niṉṟu iṭaṟum pētaimai tīrntoḻintēṉ<br>
naṟun tuḻāyiṉ kaṇṇi ammā nāṉ uṉṉaik kaṇṭukoṇṭē</div>

<span id="RO-4.7.8"></span>
'''4.7.8'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭukoṇṭu eṉ kaikaḷ āra niṉ tiruppātaṅkaḷmēl<br>
eṇ ticaiyum uḷḷa pūk koṇṭu ētti ukantu ukantu<br>
toṇṭarōṅkaḷ pāṭi āṭa cūḻ kaṭal ñālattuḷḷē<br>
vaṇ tuḻāyiṉ kaṇṇi vēntē vantiṭakillāyē</div>

<span id="RO-4.7.9"></span>
'''4.7.9'''

<div lang="ta-Latn">iṭakilēṉ oṉṟu aṭṭa killēṉ aimpulaṉ vella killēṉ<br>
kaṭavaṉ āki kālantōṟum pūp paṟittu ētta killēṉ<br>
maṭa val neñcam kātal kūra valviṉaiyēṉ ayarppāyt<br>
taṭavukiṉṟēṉ eṅkuk kāṇpaṉ cakkarattu aṇṇalaiyē?</div>

<span id="RO-4.7.10"></span>
'''4.7.10'''

<div lang="ta-Latn">cakkarattu aṇṇalē eṉṟu tāḻntu kaṇṇīr tatumpa<br>
pakkam nōkki niṉṟu alantēṉ pāviyēṉ kāṇkiṉṟilēṉ<br>
mikka ñāṉa mūrtti āya vēta viḷakkiṉai eṉ<br>
takka ñāṉak kaṇkaḷālē kaṇṭu taḻuvuvaṉē</div>

<span id="RO-4.7.11"></span>
'''4.7.11'''

<div lang="ta-Latn">taḻuviniṉṟa kātal taṉṉāl tāmaraik kaṇṇaṉ taṉṉai<br>
kuḻuvu māṭat teṉ kurukūr māṟaṉ caṭakōpaṉ col<br>
vaḻuvu ilāta oṇ tamiḻkaḷ āyirattuḷ ip pattum<br>
taḻuvap pāṭi āṭa vallār vaikuntam ēṟuvarē</div>

'''Hymnus 4.8'''

[[#DE-4.8.1|Deutsch]] · [[#TA-4.8.1|Tamil]]

<span id="RO-4.8.1"></span>
'''4.8.1'''

<div lang="ta-Latn">ēṟu āḷum iṟaiyōṉum ticaimukaṉum tirumakaḷum<br>
kūṟu āḷum taṉi uṭampaṉ kulam kulamā acurarkaḷai<br>
nīṟu ākumpaṭiyāka nirumittu paṭai toṭṭa<br>
māṟāḷaṉ kavarāta maṇi māmai kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.2"></span>
'''4.8.2'''

<div lang="ta-Latn">maṇi māmai kuṟaivu illā malarmātar uṟai mārpaṉ<br>
aṇi māṉat taṭa varaittōḷ aṭal āḻit taṭakkaiyaṉ<br>
paṇi māṉam piḻaiyāmē aṭiyēṉaip paṇikoṇṭa<br>
maṇimāyaṉ kavarāta maṭa neñcāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.3"></span>
'''4.8.3'''

<div lang="ta-Latn">maṭa neñcāl kuṟaivu illā makaḷtāyceytu oru pēycci<br>
viṭa nañca mulai cuvaitta miku ñāṉac ciṟu kuḻavi<br>
paṭa nākattu aṇaik kiṭanta paru varait tōḷ parampuruṭaṉ<br>
neṭumāyaṉ kavarāta niṟaiyiṉāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.4"></span>
'''4.8.4'''

<div lang="ta-Latn">niṟaiyiṉāl kuṟaivu illā neṭum paṇait tōḷ maṭap piṉṉai<br>
poṟaiyiṉāl mulai aṇaivāṉ poru viṭai ēḻ aṭarttu ukanta<br>
kaṟaiyiṉār tuvar uṭukkai kaṭai āviṉ kaḻi kōl kaic<br>
caṟaiyiṉār kavarāta taḷir niṟattāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.5"></span>
'''4.8.5'''

<div lang="ta-Latn">taḷir niṟattāl kuṟaivu illāt taṉic ciṟaiyil viḷappu uṟṟa<br>
kiḷimoḻiyāḷ kāraṇamāk kiḷar arakkaṉ nakar eritta<br>
kaḷi malart tuḻāy alaṅkal kamaḻ muṭiyaṉ kaṭal ñālattu<br>
aḷimikkāṉ kavarāta aṟiviṉāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.6"></span>
'''4.8.6'''

<div lang="ta-Latn">aṟiviṉāl kuṟaivu illā akal ñālattavar aṟiya<br>
neṟi ellām eṭuttu uraitta niṟai ñāṉattu orumūrtti<br>
kuṟiya māṇ uru āki koṭuṅ kōḷāl nilam koṇṭa<br>
kiṟi ammāṉ kavarāta kiḷar oḷiyāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.7"></span>
'''4.8.7'''

<div lang="ta-Latn">kiḷar oḷiyāl kuṟaivu illā ari uruvāyk kiḷarntu eḻuntu<br>
kiḷar oḷiya iraṇiyaṉatu akal mārpam kiḻittu ukanta<br>
vaḷar oḷiya kaṉal āḻi valampuriyaṉ maṇi nīla<br>
vaḷar oḷiyāṉ kavarāta vari vaḷaiyāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.8"></span>
'''4.8.8'''

<div lang="ta-Latn">vari vaḷaiyāl kuṟaivu illāp peru muḻakkāl aṭaṅkārai<br>
eri aḻalam puka ūti iru nilam muṉ tuyar tavirtta<br>
terivu ariya civaṉ piramaṉ amarar kōṉ paṇintu ēttum<br>
viri pukaḻāṉ kavarāta mēkalaiyāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.9"></span>
'''4.8.9'''

<div lang="ta-Latn">mēkalaiyāl kuṟaivu illā melivu uṟṟa akal alkul<br>
pōkamakaḷ pukaḻt tantai viṟal vāṇaṉ puyam tuṇittu<br>
nākamicait tuyilvāṉpōl ulaku ellām naṉku oṭuṅka<br>
yōku aṇaivāṉ kavarāta uṭampiṉāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.10"></span>
'''4.8.10'''

<div lang="ta-Latn">uṭampiṉāl kuṟaivu illā uyir pirinta malaittuṇṭam<br>
kiṭantaṉapōl tuṇi palavā acurar kuḻām tuṇittu ukanta<br>
taṭam puṉala caṭaimuṭiyaṉ taṉi orukūṟu amarntu uṟaiyum<br>
uṭampu uṭaiyāṉ kavarāta uyiriṉāl kuṟaivu ilamē</div>

<span id="RO-4.8.11"></span>
'''4.8.11'''

<div lang="ta-Latn">uyiriṉāl kuṟaivu illā ulaku ēḻ taṉṉuḷ oṭukki<br>
tayir veṇṇey uṇṭāṉait taṭam kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ceyir il col icaimālai āyirattuḷ ip pattāl<br>
vayiram cēr piṟappu aṟuttu vaikuntam naṇṇuvarē</div>

'''Hymnus 4.9'''

[[#DE-4.9.1|Deutsch]] · [[#TA-4.9.1|Tamil]]

<span id="RO-4.9.1"></span>
'''4.9.1'''

<div lang="ta-Latn">naṇṇātār muṟuvalippa nal uṟṟār karaintu ēṅka<br>
eṇ ārāt tuyar viḷaikkum ivai eṉṉa ulaku iyaṟkai<br>
kaṇṇāḷā kaṭal kaṭaintāy uṉa kaḻaṟkē varum paricu<br>
taṇṇāvātu aṭiyēṉaip paṇi kaṇṭāy cāmāṟē</div>

<span id="RO-4.9.2"></span>
'''4.9.2'''

<div lang="ta-Latn">cām āṟum keṭum āṟum tamar uṟṟār talaittalaippeytu<br>
ēmāṟik kiṭantu alaṟṟum ivai eṉṉa ulaku iyaṟkai<br>
ām āṟu oṉṟu aṟiyēṉ nāṉ aravu aṇaiyāy ammāṉē<br>
kūmāṟē viraikaṇṭāy aṭiyēṉai kuṟikkoṇṭē</div>

<span id="RO-4.9.3"></span>
'''4.9.3'''

<div lang="ta-Latn">koṇṭāṭṭum kulam puṉaivum tamar uṟṟār viḻu nitiyum<br>
vaṇṭu ār pūṅ kuḻalāḷum maṉai oḻiya uyir māytal<br>
kaṇṭu āṟṟēṉ ulaku iyaṟkai! kaṭalvaṇṇā aṭiyēṉaip<br>
paṇṭēpōl karutātu uṉ aṭikkē kūyp paṇikkoḷḷē</div>

<span id="RO-4.9.4"></span>
'''4.9.4'''

<div lang="ta-Latn">koḷ eṉṟu kiḷarntu eḻunta perum celvam neruppu āka<br>
koḷ eṉṟu tamam mūṭum ivai eṉṉa ulaku iyaṟkai<br>
vaḷḷalē maṇivaṇṇā uṉa kaḻaṟkē varumparicu<br>
vaḷḷal ceytu aṭiyēṉai uṉatu aruḷāl vāṅkāyē</div>

<span id="RO-4.9.5"></span>
'''4.9.5'''

<div lang="ta-Latn">vāṅku nīr malar ulakil niṟpaṉavum tirivaṉavum<br>
āṅku uyirkaḷ piṟappu iṟappup piṇi mūppāl takarppuṇṇum<br>
īṅku itaṉmēl vem narakam ivai eṉṉa ulaku iyaṟkai<br>
vāṅku eṉai nī maṇivaṇṇā aṭiyēṉai maṟukkēlē</div>

<span id="RO-4.9.6"></span>
'''4.9.6'''

<div lang="ta-Latn">maṟukki val valaippaṭutti kumaittiṭṭu koṉṟu uṇpar<br>
aṟapporuḷai aṟintu ōrār ivai eṉṉa ulaku iyaṟkai<br>
veṟit tuḷava muṭiyāṉē viṉaiyēṉai uṉakku aṭimai<br>
aṟakkoṇṭāy iṉi eṉ ār amutē kūyaruḷāyē</div>

<span id="RO-4.9.7"></span>
'''4.9.7'''

<div lang="ta-Latn">āyē iv ulakattu niṟpaṉavum tirivaṉavum<br>
nīyē maṟṟu oru poruḷum iṉṟi nī niṉṟamaiyāl<br>
nōyē mūppu iṟappu piṟappu piṇiyē eṉṟu ivai oḻiya<br>
kūyēkoḷ aṭiyēṉai koṭu ulakam kāṭṭēlē</div>

<span id="RO-4.9.8"></span>
'''4.9.8'''

<div lang="ta-Latn">kāṭṭi nī karantu umiḻum nilam nīr tī vicumpu kāl<br>
īṭṭi nī vaittu amaitta imaiyōr vāḻ taṉi muṭṭaik<br>
kōṭṭaiyiṉil kaḻittu eṉṉai uṉ koḻum cōti uyarattuk<br>
kūṭṭu ariya tiruvaṭikkaḷ eññāṉṟu kūṭṭutiyē?</div>

<span id="RO-4.9.9"></span>
'''4.9.9'''

<div lang="ta-Latn">kūṭṭuti niṉ kurai kaḻalkaḷ imaiyōrum toḻāvakaiceytu<br>
āṭṭuti nī aravu aṇaiyāy aṭiyēṉum aḵtu aṟivaṉ<br>
vēṭkai ellām viṭuttu eṉṉai uṉ tiruvaṭiyē cumantu uḻalak<br>
kūṭṭu ariya tiruvaṭikkaḷ kūṭṭiṉai nāṉ kaṇṭēṉē</div>

<span id="RO-4.9.10"></span>
'''4.9.10'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭu kēṭṭu uṟṟu mōntu uṇṭu uḻalum aiṅkaruvi<br>
kaṇṭa iṉpam terivu ariya aḷavu illāc ciṟṟiṉpam<br>
oṇ toṭiyāḷ tirumakaḷum nīyumē nilāniṟpa<br>
kaṇṭa catir kaṇṭoḻintēṉ aṭaintēṉ uṉ tiruvaṭiyē</div>

<span id="RO-4.9.11"></span>
'''4.9.11'''

<div lang="ta-Latn">tiruvaṭiyai nāraṇaṉai kēcavaṉai parañcuṭarai<br>
tiruvaṭi cērvatu karuti ceḻuṅ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
tiruvaṭimēl uraitta tamiḻ āyirattuḷ ip pattum<br>
tiruvaṭiyē aṭaivikkum tiruvaṭi cērntu oṉṟumiṉē</div>

'''Hymnus 4.10'''

[[#DE-4.10.1|Deutsch]] · [[#TA-4.10.1|Tamil]]

<span id="RO-4.10.1"></span>
'''4.10.1'''

<div lang="ta-Latn">oṉṟum tēvum ulakum uyirum<br>
maṟṟum yātum illā<br>
aṉṟu nāṉmukaṉ taṉṉoṭu tēvar<br>
ulakōṭu uyir paṭaittāṉ<br>
kuṉṟam pōl maṇi māṭam nīṭu<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
niṉṟa ātippirāṉ niṟka maṟṟait teyvam nāṭutirē?</div>

<span id="RO-4.10.2"></span>
'''4.10.2'''

<div lang="ta-Latn">nāṭi nīr vaṇaṅkum teyvamum ummaiyum<br>
muṉ paṭaittāṉ<br>
vīṭu il cīrp pukaḻ ātippirāṉ avaṉ<br>
mēvi uṟai kōyil<br>
māṭa māḷikai cūḻntu aḻaku āya<br>
tirukkurukūr ataṉaip<br>
pāṭi āṭi paravic celmiṉkaḷ<br>
pal ulakīr parantē</div>

<span id="RO-4.10.3"></span>
'''4.10.3'''

<div lang="ta-Latn">paranta teyvamum pal ulakum paṭaittu aṉṟu<br>
uṭaṉē viḻuṅki<br>
karantu umiḻntu kaṭantu iṭantatu<br>
kaṇṭum teḷiyakillīr<br>
ciraṅkaḷāl amarar vaṇaṅkum<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
paraṉ tiṟam aṉṟi pal ulakīr teyvam<br>
maṟṟu illai pēcumiṉē</div>

<span id="RO-4.10.4"></span>
'''4.10.4'''

<div lang="ta-Latn">pēca niṉṟa civaṉukkum piramaṉ<br>
taṉakkum piṟarkkum<br>
nāyakaṉ avaṉē kapāla nal mōkkattuk<br>
kaṇṭukoṇmiṉ<br>
tēca mā matiḷ cūḻntu aḻaku āya<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
īcaṉpāl ōr avam paṟaital eṉ āvatu<br>
iliṅkiyarkkē?</div>

<span id="RO-4.10.5"></span>
'''4.10.5'''

<div lang="ta-Latn">iliṅkattu iṭṭa purāṇattīrum<br>
camaṇarum cākkiyarum<br>
valintu vātu ceyvīrkaḷum maṟṟum num<br>
teyvamum āki niṉṟāṉ<br>
malintu cennel kavari vīcum<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
polintu niṉṟa pirāṉ kaṇṭīr oṉṟum<br>
poy illai pōṟṟumiṉē</div>

<span id="RO-4.10.6"></span>
'''4.10.6'''

<div lang="ta-Latn">pōṟṟi maṟṟu ōr teyvam pēṇap<br>
puṟattiṭṭu ummai iṉṉē<br>
tēṟṟi vaittatu ellīrum vīṭu peṟṟāl<br>
ulaku illai eṉṟē<br>
cēṟṟil cennel kamalam ōṅku<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
āṟṟa vallavaṉ māyam kaṇṭīr atu<br>
aṟintu aṟintu ōṭumiṉē</div>

<span id="RO-4.10.7"></span>
'''4.10.7'''

<div lang="ta-Latn">ōṭi ōṭi pala piṟappum piṟantu<br>
maṟṟu ōr teyvam<br>
pāṭi āṭip paṇintu palpaṭikāl<br>
vaḻi ēṟik kaṇṭīr<br>
kūṭi vāṉavar ētta niṉṟa<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
āṭu puḷ koṭi āti mūrttikku<br>
aṭimaipukuvatuvē</div>

<span id="RO-4.10.8"></span>
'''4.10.8'''

<div lang="ta-Latn">pukku aṭimaiyiṉāl taṉṉaik kaṇṭa<br>
mārkkaṇṭēyaṉ avaṉai<br>
nakka pirāṉum aṉṟu uyyakkoṇṭatu<br>
nārāyaṇaṉ aruḷē<br>
kokku alar taṭam tāḻai vēlit<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
mikka ātippirāṉ niṟka maṟṟait<br>
teyvam viḷamputirē</div>

<span id="RO-4.10.9"></span>
'''4.10.9'''

<div lang="ta-Latn">viḷampum āṟu camayamum avaiākiyum<br>
maṟṟum taṉpāl<br>
aḷantu kāṇṭaṟku ariyaṉ ākiya<br>
ātippirāṉ amarum<br>
vaḷam koḷ taṇ paṇai cūḻntu aḻaku āya<br>
tirukkurukūr ataṉai<br>
uḷam koḷ ñāṉattu vaimmiṉ ummai<br>
uyyakkoṇṭu pōkuṟilē</div>

<span id="RO-4.10.10"></span>
'''4.10.10'''

<div lang="ta-Latn">uṟuvatu āvatu et tēvum ev ulakaṅkaḷum<br>
maṟṟum taṉpāl<br>
maṟu il mūrttiyōṭu ottu ittaṉaiyum<br>
niṉṟavaṇṇam niṟkavē<br>
ceṟuvil cennel karumpoṭu ōṅku<br>
tirukkurukūr ataṉuḷ<br>
kuṟiya māṇ uru ākiya nīḷ kuṭak<br>
kūttaṉukku āḷ ceyvatē</div>

<span id="RO-4.10.11"></span>
'''4.10.11'''

<div lang="ta-Latn">āḷ ceytu āḻip pirāṉaic cērntavaṉ<br>
vaṇ kurukūrnakarāṉ<br>
nāḷ kamaḻ makiḻ mālai mārpiṉaṉ<br>
māṟaṉ caṭakōpaṉ<br>
vēṭkaiyāl coṉṉa pāṭal āyirattuḷ<br>
ip pattum vallār<br>
mīṭci iṉṟi vaikunta mānakar<br>
maṟṟatu kaiyatuvē</div>

<span id="RO-Teil-5"></span>
'''Großteil 5'''

[[#DE-Teil-5|Deutsch]] · [[#RO-Teil-5|Transliteration]] · [[#TA-Teil-5|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 5.1'''

[[#DE-5.1.1|Deutsch]] · [[#TA-5.1.1|Tamil]]

<span id="RO-5.1.1"></span>
'''5.1.1'''

<div lang="ta-Latn">kai ār cakkarattu eṉ karumāṇikkamē eṉṟu eṉṟu<br>
poyyē kaimmai colli puṟamē puṟamē āṭi<br>
meyyē peṟṟoḻintēṉ viti vāykkiṉṟu kāppār ār?<br>
aiyō kaṇṇa pirāṉ aṟaiyō iṉip pōṉālē</div>

<span id="RO-5.1.2"></span>
'''5.1.2'''

<div lang="ta-Latn">pōṉāy mā marutiṉ naṭuvē eṉ pollā maṇiyē<br>
tēṉē iṉ amutē eṉṟu eṉṟē cila kūttuc colla<br>
tāṉēl em perumāṉ avaṉ eṉ āki oḻintāṉ<br>
vāṉē mā nilamē maṟṟum muṟṟum eṉ uḷḷaṉavē</div>

<span id="RO-5.1.3"></span>
'''5.1.3'''

<div lang="ta-Latn">uḷḷaṉa maṟṟu uḷavā puṟamē cila māyam colli<br>
vaḷḷal maṇivaṇṇaṉē eṉṟu eṉṟē uṉṉaiyum vañcikkum<br>
kaḷḷa maṉam tavirntē uṉṉaik kaṇṭukoṇṭu uyntoḻintēṉ<br>
veḷḷattu aṇaikkiṭantāy iṉi uṉṉai viṭṭu eṉ koḷvaṉē?</div>

<span id="RO-5.1.4"></span>
'''5.1.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉ koḷvaṉ uṉṉai viṭṭu? eṉṉum vācakaṅkaḷ colliyum<br>
vaṉ kaḷvaṉēṉ maṉattai valittu kaṇṇa nīr karantu<br>
niṉkaṇ neruṅkavaittē eṉatu āviyai nīkkakillēṉ<br>
eṉkaṇ maliṉam aṟuttu eṉṉaik kūvi aruḷāy kaṇṇaṉē</div>

<span id="RO-5.1.5"></span>
'''5.1.5'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇa pirāṉai viṇṇōr karumāṇikkattai amutai<br>
naṇṇiyum naṇṇakillēṉ naṭuvē ōr uṭampil iṭṭu<br>
tiṇṇam aḻuntak kaṭṭip pala ceyviṉai vaṉ kayiṟṟāl<br>
puṇṇai maṟaiya varintu eṉṉaip pōra vaittāy puṟamē</div>

<span id="RO-5.1.6"></span>
'''5.1.6'''

<div lang="ta-Latn">puṟam aṟak kaṭṭikkoṇṭu iru valviṉaiyār kumaikkum<br>
muṟai muṟai yākkai pukal oḻiyak kaṇṭu koṇṭoḻintēṉ<br>
niṟam uṭai nāl taṭam tōḷ ceyya vāy ceyya tāmaraikkaṇ<br>
aṟam muyal āḻi aṅkaik karumēṉi ammāṉ taṉṉaiyē</div>

<span id="RO-5.1.7"></span>
'''5.1.7'''

<div lang="ta-Latn">ammāṉ āḻippirāṉ avaṉ ev iṭattāṉ? yāṉ ār?<br>
em mā pāviyarkkum viti vāykkiṉṟu vāykkum kaṇṭīr<br>
kaimmā tuṉpu oḻittāy eṉṟu kaitalaipūcal iṭṭē<br>
meym māl āyoḻintēṉ empirāṉum eṉ mēlāṉē</div>

<span id="RO-5.1.8"></span>
'''5.1.8'''

<div lang="ta-Latn">mēlāt tēvarkaḷum nilat tēvarum mēvit toḻum<br>
mālār vantu iṉanāḷ aṭiyēṉ maṉattē maṉṉiṉār<br>
cēl ēy kaṇṇiyarum perum celvamum naṉmakkaḷum<br>
mēlāt tāy tantaiyum avarē iṉi āvārē</div>

<span id="RO-5.1.9"></span>
'''5.1.9'''

<div lang="ta-Latn">āvār ār tuṇai? eṉṟu alai nīrk kaṭaluḷ aḻuntum<br>
nāvāy pōl piṟavikkaṭaluḷ niṉṟu nāṉ tuḷaṅka<br>
tēvu ār kōlattoṭum tiruc cakkaram caṅkiṉoṭum<br>
āā eṉṟu aruḷceytu aṭiyēṉoṭum āṉāṉē</div>

<span id="RO-5.1.10"></span>
'''5.1.10'''

<div lang="ta-Latn">āṉāṉ āḷuṭaiyāṉ eṉṟu aḵtē koṇṭu ukantu vantu<br>
tāṉē iṉ aruḷ ceytu eṉṉai muṟṟavum tāṉ āṉāṉ<br>
mīṉ āy āmaiyum āy naraciṅkamum āy kuṟaḷ āy<br>
kāṉ ār ēṉamum āy kaṟki ām iṉṉam kār vaṇṇaṉē</div>

<span id="RO-5.1.11"></span>
'''5.1.11'''

<div lang="ta-Latn">kār vaṇṇaṉ kaṇṇa pirāṉ kamalattaṭaṅkaṇṇaṉ taṉṉai<br>
ēr vaḷa oṇ kaḻaṉik kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
cīr vaṇṇam oṇ tamiḻkaḷ ivai āyirattuḷ ip pattum<br>
ārvaṇṇattāl uraippār aṭikkīḻp pukuvār polintē</div>

'''Hymnus 5.2'''

[[#DE-5.2.1|Deutsch]] · [[#TA-5.2.1|Tamil]]

<span id="RO-5.2.1"></span>
'''5.2.1'''

<div lang="ta-Latn">polika polika polika<br>
pōyiṟṟu val uyirc cāpam<br>
naliyum narakamum nainta<br>
namaṉukku iṅku yātu oṉṟum illai<br>
kaliyum keṭum kaṇṭukoṇmiṉ<br>
kaṭalvaṇṇaṉ pūtaṅkaḷ maṇmēl<br>
maliyap pukuntu icai pāṭi<br>
āṭi uḻitarak kaṇṭōm</div>

<span id="RO-5.2.2"></span>
'''5.2.2'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭōm kaṇṭōm kaṇṭōm<br>
kaṇṇukku iṉiyaṉa kaṇṭōm<br>
toṇṭīr ellīrum vārīr<br>
toḻutu toḻutu niṉṟu ārttum<br>
vaṇṭu ār taṇ am tuḻāyāṉ<br>
mātavaṉ pūtaṅkaḷ maṇmēl<br>
paṇ tāṉ pāṭi niṉṟu āṭi<br>
parantu tirikiṉṟaṉavē</div>

<span id="RO-5.2.3"></span>
'''5.2.3'''

<div lang="ta-Latn">tiriyum kaliyukam nīṅki<br>
tēvarkaḷ tāmum pukuntu<br>
periya kitayukam paṟṟi<br>
pēriṉpa veḷḷam peruka<br>
kariya mukilvaṇṇaṉ emmāṉ<br>
kaṭalvaṇṇaṉ pūtaṅkaḷ maṇmēl<br>
iriyap pukuntu icai pāṭi<br>
eṅkum iṭam koṇṭaṉavē</div>

<span id="RO-5.2.4"></span>
'''5.2.4'''

<div lang="ta-Latn">iṭam koḷ camayattai ellām<br>
eṭuttuk kaḷaivaṉa pōlē<br>
taṭam kaṭal paḷḷip perumāṉ<br>
taṉṉuṭaip pūtaṅkaḷē āy<br>
kiṭantum iruntum eḻuntum<br>
kītam palapala pāṭi<br>
naṭantum paṟantum kuṉittum<br>
nāṭakam ceykiṉṟaṉavē</div>

<span id="RO-5.2.5"></span>
'''5.2.5'''

<div lang="ta-Latn">ceykiṉṟatu eṉ kaṇṇukku oṉṟē<br>
okkiṉṟatu iv ulakattu<br>
vaikuntaṉ pūtaṅkaḷē āy<br>
māyattiṉāl eṅkum maṉṉi<br>
aiyam oṉṟu illai arakkar<br>
acurar piṟantīr uḷḷīrēl<br>
uyyum vakai illai toṇṭīr<br>
ūḻi peyarttiṭum koṉṟē</div>

<span id="RO-5.2.6"></span>
'''5.2.6'''

<div lang="ta-Latn">koṉṟu uyir uṇṇum vicāti<br>
pakai paci tīyaṉa ellām<br>
niṉṟu iv ulakil kaṭivāṉ<br>
nēmip pirāṉ tamar pōntār<br>
naṉṟu icai pāṭiyum tuḷḷi<br>
āṭiyum ñālam parantār<br>
ceṉṟu toḻutu uymmiṉ toṇṭīr!<br>
cintaiyaic cenniṟuttiyē</div>

<span id="RO-5.2.7"></span>
'''5.2.7'''

<div lang="ta-Latn">niṟutti num uḷḷattuk koḷḷum<br>
teyvaṅkaḷ ummai uyyakkoḷ<br>
maṟuttum avaṉōṭē kaṇṭīr<br>
mārkkaṇṭēyaṉum kariyē<br>
kaṟutta maṉam oṉṟum vēṇṭā<br>
kaṇṇaṉ allāl teyvam illai<br>
iṟuppatu ellām avaṉ mūrtti<br>
yāyavarkkē iṟumiṉē</div>

<span id="RO-5.2.8"></span>
'''5.2.8'''

<div lang="ta-Latn">iṟukkum iṟai iṟuttu uṇṇa<br>
ev ulakukkum taṉ mūrtti<br>
niṟuttiṉāṉ teyvaṅkaḷ āka<br>
at teyva nāyakaṉ tāṉē<br>
maṟut tiru mārvaṉ avaṉ taṉ<br>
pūtaṅkaḷ kītaṅkaḷ pāṭi<br>
veṟuppu iṉṟi ñālattu mikkār<br>
mēvit toḻutu uymmiṉ nīrē</div>

<span id="RO-5.2.9"></span>
'''5.2.9'''

<div lang="ta-Latn">mēvit toḻutu uymmiṉ nīrkaḷ<br>
vētap puṉita irukkai<br>
nāvil koṇṭu accutaṉ taṉṉai<br>
ñāṉaviti piḻaiyāmē<br>
pūvil pukaiyum viḷakkum<br>
cāntamum nīrum malintu<br>
mēvit toḻum aṭiyārum<br>
pakavarum mikkatu ulakē</div>

<span id="RO-5.2.10"></span>
'''5.2.10'''

<div lang="ta-Latn">mikka ulakukaḷ tōṟum<br>
mēvi kaṇṇaṉ tirumūrtti<br>
nakka pirāṉōṭu ayaṉum<br>
intiraṉum mutalākat<br>
tokka amarar kuḻāṅkaḷ<br>
eṅkum parantaṉa toṇṭīr<br>
okkat toḻa kiṟṟirākil<br>
kaliyukam oṉṟum illaiyē</div>

<span id="RO-5.2.11"></span>
'''5.2.11'''

<div lang="ta-Latn">kaliyukam oṉṟum iṉṟikkē taṉ<br>
aṭiyārkku aruḷceyyum<br>
maliyum cuṭar oḷi mūrtti<br>
māyap pirāṉ kaṇṇaṉ taṉṉai<br>
kali vayal teṉ naṉ kurukūrk<br>
kārimāṟaṉ caṭakōpaṉ<br>
oli pukaḻ āyirattu ip pattu<br>
uḷḷattai mācu aṟukkumē</div>

'''Hymnus 5.3'''

[[#DE-5.3.1|Deutsch]] · [[#TA-5.3.1|Tamil]]

<span id="RO-5.3.1"></span>
'''5.3.1'''

<div lang="ta-Latn">mācu aṟu cōti eṉ ceyya vāy maṇikkuṉṟattai<br>
ācu aṟu cīlaṉai āti mūrttiyai nāṭiyē<br>
pācaṟavu eyti aṟivu iḻantu eṉai nāḷaiyam?<br>
ēcu aṟum ūravar kavvai tōḻī eṉ ceyyumē?</div>

<span id="RO-5.3.2"></span>
'''5.3.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉ ceyyum ūravar kavvai tōḻī iṉi nammai?<br>
eṉ ceyya tāmaraik kaṇṇaṉ eṉṉai niṟai koṇṭāṉ<br>
muṉ ceyya māmai iḻantu mēṉi melivu eyti<br>
eṉ ceyya vāyum karuṅ kaṇṇum payappu ūrntavē</div>

<span id="RO-5.3.3"></span>
'''5.3.3'''

<div lang="ta-Latn">ūrnta cakaṭam utaitta pātattaṉ pēymulai<br>
cārntu cuvaitta cevvāyaṉ eṉṉai niṟai koṇṭāṉ<br>
pērntum peyarntum avaṉōṭu aṉṟi ōr col ilēṉ<br>
tīrnta eṉ tōḻī eṉ ceyyum ūravar kavvaiyē?</div>

<span id="RO-5.3.4"></span>
'''5.3.4'''

<div lang="ta-Latn">ūravar kavvai eru iṭṭu aṉṉai col nīr paṭuttu<br>
īra nel vitti muḷaitta neñcap peruñ ceyyuḷ<br>
pēr amar kātal kaṭal puraiya viḷaivitta<br>
kār amar mēṉi nam kaṇṇaṉ tōḻī kaṭiyaṉē</div>

<span id="RO-5.3.5"></span>
'''5.3.5'''

<div lang="ta-Latn">kaṭiyaṉ koṭiyaṉ neṭiya māl ulakam koṇṭa<br>
aṭiyaṉ aṟivu aru mēṉi māyattaṉ ākilum<br>
koṭiya eṉ neñcam avaṉ eṉṟē kiṭakkum ellē<br>
tuṭi koḷ iṭai maṭat tōḻī aṉṉai eṉ ceyyumē?</div>

<span id="RO-5.3.6"></span>
'''5.3.6'''

<div lang="ta-Latn">aṉṉai eṉ ceyyil eṉ? ūr eṉ collil eṉ? tōḻimīr<br>
eṉṉai iṉi umakku ācai illai akappaṭṭēṉ<br>
muṉṉai amarar mutalvaṉ vaṇ tuvarāpati<br>
maṉṉaṉ maṇivaṇṇaṉ vācutēvaṉ valaiyuḷē</div>

<span id="RO-5.3.7"></span>
'''5.3.7'''

<div lang="ta-Latn">valaiyuḷ akappaṭuttu eṉṉai nal neñcam kūvikkoṇṭu<br>
alai kaṭal paḷḷi ammāṉai āḻippirāṉ taṉṉai<br>
kalai koḷ akal alkul tōḻī nam kaṇkaḷāl kaṇṭu<br>
talaiyil vaṇaṅkavum ām kolō taiyalār muṉpē?</div>

<span id="RO-5.3.8"></span>
'''5.3.8'''

<div lang="ta-Latn">pēy mulai uṇṭu cakaṭam pāyntu marutu iṭai<br>
pōy mutal cāyttu puḷ vāy piḷantu kaḷiṟu aṭṭa<br>
tū muṟuval toṇṭaivāyp pirāṉai en nāḷkolō<br>
yām uṟukiṉṟatu tōḻī aṉṉaiyar nāṇavē?</div>

<span id="RO-5.3.9"></span>
'''5.3.9'''

<div lang="ta-Latn">nāṇum niṟaiyum kavarntu eṉṉai nal neñcam kūvikkoṇṭu<br>
cēṇ uyar vāṉattu irukkum tēva pirāṉ taṉṉai<br>
āṇai eṉ tōḻī ulakutōṟu alar tūṟṟi ām<br>
kōṇaikaḷ ceytu kutiriyāy maṭal ūrtumē</div>

<span id="RO-5.3.10"></span>
'''5.3.10'''

<div lang="ta-Latn">yām maṭal ūrntum em āḻi aṅkaip pirāṉ uṭai<br>
tū maṭal taṇ am tuḻāy malar koṇṭu cūṭuvōm<br>
ām maṭam iṉṟi teruvutōṟu ayal taiyalār<br>
nā maṭaṅkāp paḻi tūṟṟi nāṭum iraikkavē</div>

<span id="RO-5.3.11"></span>
'''5.3.11'''

<div lang="ta-Latn">iraikkum karuṅ kaṭal vaṇṇaṉ kaṇṇa pirāṉ taṉṉai<br>
viraik koḷ poḻil kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
niraik koḷ antāti ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
uraikka vallārkku vaikuntam ākum tam ūr ellām</div>

'''Hymnus 5.4'''

[[#DE-5.4.1|Deutsch]] · [[#TA-5.4.1|Tamil]]

<span id="RO-5.4.1"></span>
'''5.4.1'''

<div lang="ta-Latn">ūr ellām tuñci ulaku ellām naḷ iruḷ āy<br>
nīr ellām tēṟi ōr nīḷ iravu āy nīṇṭatāl<br>
pār ellām uṇṭa nam pāmpu aṇaiyāṉ vārāṉāl<br>
ār ellē valviṉaiyēṉ āvi kāppār iṉiyē?</div>

<span id="RO-5.4.2"></span>
'''5.4.2'''

<div lang="ta-Latn">āvi kāppār iṉi yār? āḻ kaṭal maṇ viṇ mūṭi<br>
mā vikāram āy ōr val iravu āy nīṇṭatāl<br>
kāvi cēr vaṇṇaṉ eṉ kaṇṇaṉum vārāṉāl<br>
pāviyēṉ neñcamē nīyum pāṅku allaiyē.</div>

<span id="RO-5.4.3"></span>
'''5.4.3'''

<div lang="ta-Latn">nīyum pāṅku allaikāṇ neñcamē nīḷ iravum<br>
ōyum poḻutu iṉṟi ūḻi āy nīṇṭatāl<br>
kāyum kaṭum cilai eṉ kākuttaṉ vārāṉāl<br>
māyum vakai aṟiyēṉ valviṉaiyēṉ peṇ piṟantē</div>

<span id="RO-5.4.4"></span>
'''5.4.4'''

<div lang="ta-Latn">peṇ piṟantār eytum perum tuyar kāṇkilēṉ eṉṟu<br>
oṇ cuṭarōṉ vārātu oḷittāṉ im maṇ aḷanta<br>
kaṇ periya cevvāy em kār ēṟu vārāṉāl<br>
eṇ periya cintai nōy tīrppār ār eṉṉaiyē?</div>

<span id="RO-5.4.5"></span>
'''5.4.5'''

<div lang="ta-Latn">ār eṉṉai ārāyvār? aṉṉaiyarum tōḻiyarum<br>
nīr eṉṉē eṉṉātē nīḷ iravum tuñcuvarāl<br>
kār aṉṉa mēṉi nam kaṇṇaṉum vārāṉāl<br>
pēr eṉṉai māyātāl valviṉaiyēṉ piṉ niṉṟē</div>

<span id="RO-5.4.6"></span>
'''5.4.6'''

<div lang="ta-Latn">piṉniṉṟu kātal nōy neñcam peritu aṭumāl<br>
muṉniṉṟu irā ūḻi kaṇ putaiya mūṭiṟṟāl<br>
maṉ niṉṟa cakkarattu em māyavaṉum vārāṉāl<br>
in niṉṟa nīḷ āvi kāppār ār iv iṭattē?</div>

<span id="RO-5.4.7"></span>
'''5.4.7'''

<div lang="ta-Latn">kāppār ār iv iṭattu? kaṅku iruḷiṉ nuṇ tuḷi āy<br>
cēṇ pālatu ūḻi āy celkiṉṟa kaṅkulvāyt<br>
tūp pāla veṇ caṅku cakkarattaṉ tōṉṟāṉāl<br>
tīp pāla valviṉaiyēṉ teyvaṅkāḷ eṉ ceykēṉō?</div>

<span id="RO-5.4.8"></span>
'''5.4.8'''

<div lang="ta-Latn">teyvaṅkāḷ eṉ ceykēṉ? ōr iravu ēḻ ūḻi āy<br>
mey vantu niṉṟu eṉatu āvi melivikkum<br>
kaivanta cakkarattu eṉ kaṇṇaṉum vārāṉāl<br>
taivanta taṇ teṉṟal vem cuṭaril tāṉ aṭumē</div>

<span id="RO-5.4.9"></span>
'''5.4.9'''

<div lang="ta-Latn">vem cuṭaril tāṉ aṭumāl vīṅku iruḷiṉ nuṇ tuḷi āy<br>
am cuṭara veyyōṉ aṇi neṭum tēr tōṉṟātāl<br>
ceñ cuṭart tāmaraikkaṇ celvaṉum vārāṉāl<br>
neñcu iṭar tīrppār iṉi yār? niṉṟu urukukiṉṟēṉē</div>

<span id="RO-5.4.10"></span>
'''5.4.10'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟu urukukiṉṟēṉē pōla neṭu vāṉam<br>
ceṉṟu uruki nuṇ tuḷi āy celkiṉṟa kaṅkulvāy<br>
aṉṟu orukāl vaiyam aḷanta pirāṉ vārāṉ eṉṟu<br>
oṉṟu orukāl collātu ulakō uṟaṅkumē</div>

<span id="RO-5.4.11"></span>
'''5.4.11'''

<div lang="ta-Latn">uṟaṅkuvāṉ pōl yōkuceyta perumāṉai<br>
ciṟanta poḻil cūḻ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
niṟam kiḷarnta antāti āyirattuḷ ip pattāl<br>
iṟantu pōy vaikuntam cērāvāṟu eṅṅaṉēyō?</div>

'''Hymnus 5.5'''

[[#DE-5.5.1|Deutsch]] · [[#TA-5.5.1|Tamil]]

<span id="RO-5.5.1"></span>
'''5.5.1'''

<div lang="ta-Latn">eṅṅaṉēyō aṉṉaimīrkāḷ<br>
eṉṉai muṉivatu nīr?<br>
naṅkaḷ kōlat tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
caṅkiṉōṭum nēmiyōṭum<br>
tāmaraik kaṇkaḷōṭum<br>
ceṅkaṉi vāy oṉṟiṉōṭum<br>
celkiṉṟatu eṉ neñcamē</div>

<span id="RO-5.5.2"></span>
'''5.5.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉ neñciṉāl nōkkik kāṇīr<br>
eṉṉai muṉiyātē<br>
teṉ naṉ cōlait tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
miṉṉu nūlum kuṇṭalamum<br>
mārpil tirumaṟuvum<br>
maṉṉu pūṇum nāṉku tōḷum<br>
vantu eṅkum niṉṟiṭumē</div>

<span id="RO-5.5.3"></span>
'''5.5.3'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟiṭum ticaikkum naiyum eṉṟu<br>
aṉṉaiyarum muṉitir<br>
kuṉṟa māṭat tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
veṉṟi villum taṇṭum vāḷum<br>
cakkaramum caṅkamum<br>
niṉṟu tōṉṟik kaṇṇuḷ nīṅkā<br>
neñcuḷḷum nīṅkāvē</div>

<span id="RO-5.5.4"></span>
'''5.5.4'''

<div lang="ta-Latn">nīṅka nillā kaṇṇa nīrkaḷ eṉṟu<br>
aṉṉaiyarum muṉitir<br>
tēṉ koḷ cōlait tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
pūn taṇ mālait taṇ tuḻāyum<br>
poṉ muṭiyum vaṭivum<br>
pāṅku tōṉṟum paṭṭum nāṇum<br>
pāviyēṉ pakkattavē</div>

<span id="RO-5.5.5"></span>
'''5.5.5'''

<div lang="ta-Latn">pakkam nōkki niṟkum naiyum eṉṟu<br>
aṉṉaiyarum muṉitir<br>
takka kīrttit tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
tokka cōtit toṇṭai vāyum<br>
nīṇṭa puruvaṅkaḷum<br>
takka tāmaraik kaṇṇum pāviyēṉ<br>
āviyiṉ mēlaṉavē</div>

<span id="RO-5.5.6"></span>
'''5.5.6'''

<div lang="ta-Latn">mēlum vaṉ paḻi nam kuṭikku ivaḷ eṉṟu<br>
aṉṉai kāṇakkoṭāḷ<br>
cōlai cūḻ taṇ tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
kōla nīḷ koṭi mūkkum tāmaraik<br>
kaṇṇum kaṉi vāyum<br>
nīla mēṉiyum nāṉku tōḷum<br>
eṉ neñcam niṟaintaṉavē</div>

<span id="RO-5.5.7"></span>
'''5.5.7'''

<div lang="ta-Latn">niṟainta vaṉ paḻi nam kuṭikku ivaḷ eṉṟu<br>
aṉṉai kāṇakkoṭāḷ<br>
ciṟanta kīrttit tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
niṟainta cōti veḷḷam cūḻnta<br>
nīṇṭa poṉ mēṉiyoṭum<br>
niṟaintu eṉ uḷḷē niṉṟoḻintāṉ<br>
nēmi aṅkai uḷatē</div>

<span id="RO-5.5.8"></span>
'''5.5.8'''

<div lang="ta-Latn">kaiyuḷ naṉ mukam vaikkum naiyum eṉṟu<br>
aṉṉaiyarum muṉitir<br>
mai koḷ māṭat tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
ceyya tāmaraik kaṇṇum alkulum<br>
ciṟṟiṭaiyum vaṭivum<br>
moyya nīḷ kuḻal tāḻnta tōḷkaḷum<br>
pāviyēṉ muṉ niṟkumē</div>

<span id="RO-5.5.9"></span>
'''5.5.9'''

<div lang="ta-Latn">muṉ niṉṟāy eṉṟu tōḻimārkaḷum<br>
aṉṉaiyarum muṉitir<br>
maṉṉu māṭat tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
ceṉṉi nīḷ muṭi āti āya<br>
ulappu il aṇikalattaṉ<br>
kaṉṉal pāl amutu āki vantu eṉ<br>
neñcam kaḻiyāṉē</div>

<span id="RO-5.5.10"></span>
'''5.5.10'''

<div lang="ta-Latn">kaḻiya mikkatu ōr kātalaḷ ivaḷ eṉṟu<br>
aṉṉai kāṇakkoṭāḷ<br>
vaḻu il kīrttit tirukkuṟuṅkuṭi<br>
nampiyai nāṉ kaṇṭapiṉ<br>
kuḻumit tēvar kuḻāṅkaḷ kaitoḻac<br>
cōti veḷḷattiṉuḷḷē<br>
eḻuvatu ōr uru eṉ neñcuḷ eḻum<br>
ārkkum aṟivu aritē</div>

<span id="RO-5.5.11"></span>
'''5.5.11'''

<div lang="ta-Latn">aṟivu ariya pirāṉai<br>
āḻi aṅkaiyaṉaiyē alaṟṟi<br>
naṟiya naṉ malar nāṭi<br>
naṉ kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
kuṟi koḷ āyirattuḷ ivai pattum<br>
tirukkuṟuṅkuṭi ataṉmēl<br>
aṟiyak kaṟṟu vallār<br>
vaiṭṭavar āḻ kaṭal ñālattuḷḷē</div>

'''Hymnus 5.6'''

[[#DE-5.6.1|Deutsch]] · [[#TA-5.6.1|Tamil]]

<span id="RO-5.6.1"></span>
'''5.6.1'''

<div lang="ta-Latn">kaṭal ñālam ceytēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṭal ñālam āvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṭal ñālam koṇṭēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṭal ñālam kīṇṭēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṭal ñālam uṇṭēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṭal ñālam īcaṉ vantu ēṟakkolō?<br>
kaṭal ñālattīrkku ivai eṉ collukēṉ<br>
kaṭal ñālattu eṉ makaḷ kaṟkiṉṟavē?</div>

<span id="RO-5.6.2"></span>
'''5.6.2'''

<div lang="ta-Latn">kaṟkum kalvikku ellai ilaṉē eṉṉum<br>
kaṟkum kalvi āvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṟkum kalvic ceyvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṟkum kalvi tīrppēṉum yāṉē eṉṉum<br>
kaṟkum kalvic cāramum yāṉē eṉṉum<br>
kaṟkum kalvi nātaṉ vantu ēṟakkolō?<br>
kaṟkum kalviyīrkku ivai eṉ collukēṉ<br>
kaṟkum kalvi eṉ makaḷ kāṇkiṉṟavē?</div>

<span id="RO-5.6.3"></span>
'''5.6.3'''

<div lang="ta-Latn">kāṇkiṉṟa nilam ellām yāṉē eṉṉum<br>
kāṇkiṉṟa vicumpu ellām yāṉē eṉṉum<br>
kāṇkiṉṟa vem tī ellām yāṉē eṉṉum<br>
kāṇkiṉṟa ik kāṟṟu ellām yāṉē eṉṉum<br>
kāṇkiṉṟa kaṭal ellām yāṉē eṉṉum<br>
kāṇkiṉṟa kaṭalvaṇṇaṉ ēṟakkolō?<br>
kāṇkiṉṟa ulakattīrkku eṉ collukēṉ<br>
kāṇkiṉṟa eṉ kārikai ceykiṉṟavē?</div>

<span id="RO-5.6.4"></span>
'''5.6.4'''

<div lang="ta-Latn">ceykiṉṟa kiti ellām yāṉē eṉṉum<br>
ceyvāṉ niṉṟaṉakaḷum yāṉē eṉṉum<br>
ceytu muṉ iṟantavum yāṉē eṉṉum<br>
ceykaip payaṉ uṇpēṉum yāṉē eṉṉum<br>
ceyvārkaḷaic ceyvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
ceyya kamalakkaṇṇaṉ ēṟakkolō?<br>
ceyya ulakattīrkku ivai eṉ collukēṉ<br>
ceyya kaṉi vāy iḷa māṉ tiṟattē?</div>

<span id="RO-5.6.5"></span>
'''5.6.5'''

<div lang="ta-Latn">tiṟampāmal maṇ kākkiṉṟēṉ yāṉē eṉṉum<br>
tiṟampāmal malai eṭuttēṉē eṉṉum<br>
tiṟampāmal acuraraik koṉṟēṉē eṉṉum<br>
tiṟam kāṭṭi aṉṟu aivaraik kāttēṉē eṉṉum<br>
tiṟampāmal kaṭal kaṭaintēṉē eṉṉum<br>
tiṟampāta kaṭalvaṇṇaṉ ēṟakkolō?<br>
tiṟampāta ulakattīrkku eṉ collukēṉ<br>
tiṟampātu eṉ tirumakaḷ eytiṉavē?</div>

<span id="RO-5.6.6"></span>
'''5.6.6'''

<div lang="ta-Latn">iṉa vēy malai ēntiṉēṉ yāṉē eṉṉum<br>
iṉa ēṟukaḷ ceṟṟēṉum yāṉē eṉṉum<br>
iṉa āṉ kaṉṟu mēyttēṉum yāṉē eṉṉum<br>
iṉa ā nirai kāttēṉum yāṉē eṉṉum<br>
iṉa āyar talaivaṉum yāṉē eṉṉum<br>
iṉat tēvar talaivaṉ vantu ēṟakkolō?<br>
iṉa vēl kaṇ nallīrkku ivai eṉ collukēṉ<br>
iṉa vēl kaṇṇi eṉ makaḷ uṟṟaṉavē?</div>

<span id="RO-5.6.7"></span>
'''5.6.7'''

<div lang="ta-Latn">uṟṟārkaḷ eṉakku illai yārum eṉṉum<br>
uṟṟārkaḷ eṉakku iṅku ellārum eṉṉum<br>
uṟṟārkaḷaic ceyvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
uṟṟārkaḷai aḻippēṉum yāṉē eṉṉum<br>
uṟṟārkaḷukku uṟṟēṉum yāṉē eṉṉum<br>
uṟṟār ili māyaṉ vantu ēṟakkolō?<br>
uṟṟīrkaṭku eṉ collic collukēṉ yāṉ<br>
uṟṟu eṉṉuṭaip pētai uraikkiṉṟavē?</div>

<span id="RO-5.6.8"></span>
'''5.6.8'''

<div lang="ta-Latn">uraikkiṉṟa mukkaṇ pirāṉ yāṉē eṉṉum<br>
uraikkiṉṟa ticaimukaṉ yāṉē eṉṉum<br>
uraikkiṉṟa amararum yāṉē eṉṉum<br>
uraikkiṉṟa amarar kōṉ yāṉē eṉṉum<br>
uraikkiṉṟa muṉivarum yāṉē eṉṉum<br>
uraikkiṉṟa mukilvaṇṇaṉ ēṟakkolō?<br>
uraikkiṉṟa ulakattīrkku eṉ collukēṉ<br>
uraikkiṉṟa eṉ kōmaḷa oṇ koṭikkē?</div>

<span id="RO-5.6.9"></span>
'''5.6.9'''

<div lang="ta-Latn">koṭiya viṉai yātum ilaṉē eṉṉum<br>
koṭiya viṉai āvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
koṭiya viṉai ceyvēṉum yāṉē eṉṉum<br>
koṭiya viṉai tīrppēṉum yāṉē eṉṉum<br>
koṭiyāṉ ilaṅkai ceṟṟēṉē eṉṉum<br>
koṭiya puḷ uṭaiyavaṉ ēṟakkolō?<br>
koṭiya ulakattīrkku ivai eṉ collukēṉ<br>
koṭiyēṉ koṭi eṉ makaḷ kōlaṅkaḷē?</div>

<span id="RO-5.6.10"></span>
'''5.6.10'''

<div lang="ta-Latn">kōlam koḷ cuvarkkamum yāṉē eṉṉum<br>
kōlam il narakamum yāṉē eṉṉum<br>
kōlam tikaḻ mōkkamum yāṉē eṉṉum<br>
kōlam koḷ uyirkaḷum yāṉē eṉṉum<br>
kōlam koḷ taṉimutal yāṉē eṉṉum<br>
kōlam koḷ mukilvaṇṇaṉ ēṟakkolō?<br>
kōlam koḷ ulakattīrkku eṉ collukēṉ<br>
kōlam tikaḻ kōtai eṉ kūntalukkē?</div>

<span id="RO-5.6.11"></span>
'''5.6.11'''

<div lang="ta-Latn">kūntal malar maṅkaikkum maṇ maṭantaikkum<br>
kula āyar koḻuntukkum kēḷvaṉ taṉṉai<br>
vāynta vaḻuti vaḷa nāṭaṉ maṉṉu<br>
kurukūrc caṭakōpaṉ kuṟṟēval ceytu<br>
āynta tamiḻ mālai āyirattuḷ<br>
ivaiyum ōr pattum vallār ulakil<br>
ēntu perum celvattarāyt tirumāl<br>
aṭiyārkaḷaip pūcikka nōṟṟārkaḷē</div>

'''Hymnus 5.7'''

[[#DE-5.7.1|Deutsch]] · [[#TA-5.7.1|Tamil]]

<span id="RO-5.7.1"></span>
'''5.7.1'''

<div lang="ta-Latn">nōṟṟa nōṉpu ilēṉ nuṇ aṟivu ilēṉ ākilum<br>
iṉi uṉṉai viṭṭu oṉṟum<br>
āṟṟa kiṟkiṉṟilēṉ araviṉ aṇai ammāṉē<br>
cēṟṟut tāmarai cennel ūṭu malar<br>
cirīvaramaṅkala nakar<br>
vīṟṟirunta entāy uṉakku mikai allēṉ aṅkē</div>

<span id="RO-5.7.2"></span>
'''5.7.2'''

<div lang="ta-Latn">aṅkuṟṟēṉ allēṉ iṅkuṟṟēṉ allēṉ uṉṉaik<br>
kāṇum avāvil vīḻntu nāṉ<br>
eṅkuṟṟēṉum allēṉ ilaṅkai ceṟṟa ammāṉē<br>
tiṅkaḷ cēr maṇi māṭam nīṭu<br>
cirīvaramaṅkalanakar uṟai<br>
caṅku cakkarattāy tamiyēṉukku aruḷāyē</div>

<span id="RO-5.7.3"></span>
'''5.7.3'''

<div lang="ta-Latn">karuḷap puḷ koṭi cakkarap paṭai vāṉa nāṭa eṉ<br>
kārmukil vaṇṇā<br>
poruḷ allāta eṉṉaip poruḷākki aṭimaikoṇṭāy<br>
teruḷ koḷ nāṉmaṟai vallavar palar vāḻ<br>
cirīvaramaṅkalanakarkku<br>
aruḷceytu aṅku iruntāy aṟiyēṉ oru kaimmāṟē</div>

<span id="RO-5.7.4"></span>
'''5.7.4'''

<div lang="ta-Latn">māṟu cēr paṭai nūṟṟuvar maṅka ōr aivarkku āy aṉṟu<br>
māyappōr paṇṇi<br>
nīṟu ceyta entāy nilam kīṇṭa ammāṉē<br>
tēṟu ñāṉattar vēta vēḷvi aṟāc<br>
cirīvaramaṅkalanakar<br>
ēṟi vīṟṟiruntāy uṉṉai eṅku eytak kūvuvaṉē?</div>

<span id="RO-5.7.5"></span>
'''5.7.5'''

<div lang="ta-Latn">eytak kūvutal āvatē eṉakku? evva<br>
tevvattuḷ āyumāy niṉṟu<br>
kaitavaṅkaḷ ceyyum karu mēṉi ammāṉē<br>
ceyta vēḷviyar vaiyattēvar aṟāc<br>
cirīvaramaṅkalanakar<br>
kaitoḻa iruntāy atu nāṉum kaṇṭēṉē</div>

<span id="RO-5.7.6"></span>
'''5.7.6'''

<div lang="ta-Latn">ēṉam āy nilam kīṇṭa eṉ appaṉē kaṇṇā eṉṟum<br>
eṉṉai āḷuṭai<br>
vāṉa nāyakaṉē maṇi māṇikkaccuṭarē<br>
tēṉa māmpoḻil taṇ cirīvaramaṅkalattavar<br>
kaitoḻa uṟai<br>
vāṉamāmalaiyē aṭiyēṉ toḻa vantaruḷē</div>

<span id="RO-5.7.7"></span>
'''5.7.7'''

<div lang="ta-Latn">vantaruḷi eṉ neñcu iṭam koṇṭa vāṉavar<br>
koḻuntē ulakukku ōr<br>
muntait tāy tantaiyē muḻu ēḻ ulakum uṇṭāy<br>
centoḻilavar vēta vēḷvi aṟāc<br>
cirīvaramaṅkalanakar<br>
antam il pukaḻāy aṭiyēṉai akaṟṟēlē</div>

<span id="RO-5.7.8"></span>
'''5.7.8'''

<div lang="ta-Latn">akaṟṟa nī vaitta māya val aimpulaṉkaḷām avai<br>
naṉku aṟintaṉaṉ<br>
akaṟṟi eṉṉaiyum nī arum cēṟṟil vīḻttikaṇṭāy<br>
pakal katir maṇi māṭam nīṭu cirīvaramaṅkai<br>
vāṇaṉē eṉṟum<br>
pukaṟku ariya entāy puḷḷiṉ vāy piḷantāṉē</div>

<span id="RO-5.7.9"></span>
'''5.7.9'''

<div lang="ta-Latn">puḷḷiṉ vāy piḷantāy marutu iṭai pōyiṉāy<br>
erutu ēḻ aṭartta eṉ<br>
kaḷḷa māyavaṉē karumāṇikkac cuṭarē<br>
teḷḷiyār tiru nāṉmaṟaikaḷ vallār mali<br>
taṇ cirīvaramaṅkai<br>
yuḷ irunta entāy aruḷāy uyyumāṟu eṉakkē</div>

<span id="RO-5.7.10"></span>
'''5.7.10'''

<div lang="ta-Latn">āṟu eṉakku niṉ pātamē caraṇ ākat tantoḻintāy<br>
uṉakku ōrkaim<br>
māṟu nāṉ oṉṟu ilēṉ eṉatu āviyum uṉatē<br>
cēṟu koḷ karumpum perum cennelum mali<br>
taṇ cirīvaramaṅkai<br>
nāṟu pūn taṇ tuḻāy muṭiyāy teyva nāyakaṉē</div>

<span id="RO-5.7.11"></span>
'''5.7.11'''

<div lang="ta-Latn">teyva nāyakaṉ nāraṇaṉ<br>
tirivikkiramaṉ aṭi iṇaimicai<br>
koy koḷ pūm poḻil<br>
cūḻ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ceyta āyirattuḷ ivai taṇ<br>
cirīvaramaṅkai mēya pattuṭaṉ<br>
vaikal pāṭa vallār<br>
vāṉōrkku ārā amutē</div>

'''Hymnus 5.8'''

[[#DE-5.8.1|Deutsch]] · [[#TA-5.8.1|Tamil]]

<span id="RO-5.8.1"></span>
'''5.8.1'''

<div lang="ta-Latn">ārā amutē aṭiyēṉ uṭalam niṉpāl aṉpāyē<br>
nīrāy alaintu karaiya urukkukiṉṟa neṭumālē<br>
cīr ār cennel kavari vīcum ceḻu nīrt tirukkuṭantai<br>
ēr ār kōlam tikaḻak kiṭantāy kaṇṭēṉ emmāṉē</div>

<span id="RO-5.8.2"></span>
'''5.8.2'''

<div lang="ta-Latn">emmāṉē eṉ veḷḷai mūrtti eṉṉai āḷvāṉē<br>
em mā uruvum vēṇṭum āṟṟāl āvāy eḻil ēṟē<br>
cem mā kamalam ceḻu nīrmicaikkaṇ malarum tirukkuṭantai<br>
am mā malarkkaṇ vaḷarkiṉṟāṉē eṉ nāṉ ceykēṉē</div>

<span id="RO-5.8.3"></span>
'''5.8.3'''

<div lang="ta-Latn">eṉ nāṉ ceykēṉ? yārē kaḷaikaṇ? eṉṉai eṉ ceykiṉṟāy?<br>
uṉṉāl allāl yāvarālum oṉṟum kuṟai vēṇṭēṉ<br>
kaṉ ār matiḷ cūḻ kuṭantaik kiṭantāy aṭiyēṉ aru vāḻnāḷ<br>
cel nāḷ en nāḷ? an nāḷ uṉa tāḷ piṭittē celakkāṇē</div>

<span id="RO-5.8.4"></span>
'''5.8.4'''

<div lang="ta-Latn">celak kāṇkiṟpār kāṇum aḷavum cellum kīrttiyāy<br>
ulappu ilāṉē ellā ulakum uṭaiya oru mūrtti<br>
nalattāl mikkār kuṭantaik kiṭantāy uṉṉaik kāṇpāṉ nāṉ<br>
alappu āy ākācattai nōkki aḻuvaṉ toḻuvaṉē</div>

<span id="RO-5.8.5"></span>
'''5.8.5'''

<div lang="ta-Latn">aḻuvaṉ toḻuvaṉ āṭik kāṇpāṉ pāṭi alaṟṟuvaṉ<br>
taḻu valviṉaiyāl pakkam nōkki nāṇik kaviḻntiruppaṉ<br>
ceḻu oṇ paḻaṉak kuṭantaik kiṭantāy centāmaraik kaṇṇā<br>
toḻuvaṉēṉai uṉa tāḷ cērumvakaiyē cūḻkaṇṭāy</div>

<span id="RO-5.8.6"></span>
'''5.8.6'''

<div lang="ta-Latn">cūḻkaṇṭāy eṉ tollai viṉaiyai aṟuttu uṉ aṭicērum<br>
ūḻ kaṇṭiruntē tūrākkuḻi tūrttu eṉai nāḷ akaṉṟu iruppaṉ?<br>
vāḻ tol pukaḻār kuṭantaik kiṭantāy vāṉōr kōmāṉē<br>
yāḻiṉ icaiyē amutē aṟiviṉ payaṉē ariēṟē</div>

<span id="RO-5.8.7"></span>
'''5.8.7'''

<div lang="ta-Latn">ariēṟē eṉ am poṉ cuṭarē ceṅkaṇ karu mukilē<br>
eri ēy pavaḷak kuṉṟē nāl tōḷ entāy uṉatu aruḷē<br>
piriyā aṭimai eṉṉaik koṇṭāy kuṭantait tirumālē<br>
tariyēṉ iṉi uṉ caraṇam tantu eṉ caṉmam kaḷaiyāyē</div>

<span id="RO-5.8.8"></span>
'''5.8.8'''

<div lang="ta-Latn">kaḷaivāy tuṉpam kaḷaiyātu oḻivāy kaḷaikaṇ maṟṟu ilēṉ<br>
vaḷai vāy nēmip paṭaiyāy kuṭantaik kiṭanta mā māyā<br>
taḷarā uṭalam eṉatu āvi carintu pōmpōtu<br>
iḷaiyātu uṉa tāḷ oruṅkap piṭittup pōta icai nīyē</div>

<span id="RO-5.8.9"></span>
'''5.8.9'''

<div lang="ta-Latn">icaivittu eṉṉai uṉ tāḷ iṇaikkīḻ iruttum ammāṉē<br>
acaivu il amarar talaivar talaivā ātip peru mūrtti<br>
ticai vil vīcum ceḻu mā maṇikaḷ cērum tirukkuṭantai<br>
acaivu il ulakam paravak kiṭantāy kāṇa vārāyē</div>

<span id="RO-5.8.10"></span>
'''5.8.10'''

<div lang="ta-Latn">vārā aruvāy varum eṉ māyā māyā mūrttiyāy<br>
ārā amutāy aṭiyēṉ āvi akamē tittippāy<br>
tīrā viṉaikaḷ tīra eṉṉai āṇṭāy tirukkuṭantai<br>
ūrāy uṉakku āḷ paṭṭum aṭiyēṉ iṉṉam uḻalvēṉō?</div>

<span id="RO-5.8.11"></span>
'''5.8.11'''

<div lang="ta-Latn">uḻalai eṉpil pēycci mulaiyūṭu avaḷai uyir uṇṭāṉ<br>
kaḻalkaḷ avaiyē caraṇ ākak koṇṭa kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
kuḻaliṉ maliyac coṉṉa ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
maḻalai tīra vallār kāmar māṉ ēy nōkkiyarkkē</div>

'''Hymnus 5.9'''

[[#DE-5.9.1|Deutsch]] · [[#TA-5.9.1|Tamil]]

<span id="RO-5.9.1"></span>
'''5.9.1'''

<div lang="ta-Latn">māṉ ēy nōkku nallīr vaikalum viṉaiyēṉ meliya<br>
vāṉ ār vaṇ kamukum matu mallikai kamaḻum<br>
tēṉ ār cōlaikaḷ cūḻ tiruvallavāḻ uṟaiyum<br>
kōṉārai aṭiyēṉ aṭikūṭuvatu eṉṟukolō?</div>

<span id="RO-5.9.2"></span>
'''5.9.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉṟu kol tōḻimīrkāḷ emmai nīr nalintu eṉ ceytīrō?<br>
poṉtikaḻ puṉṉai makiḻ putu mātavi mītu aṇavi<br>
teṉṟal maṇam kamaḻum tiruvallavāḻ nakaruḷ<br>
niṉṟa pirāṉ aṭinīṟu aṭiyōm koṇṭu cūṭuvatē?</div>

<span id="RO-5.9.3"></span>
'''5.9.3'''

<div lang="ta-Latn">cūṭu malarkkuḻalīr tuyarāṭṭiyēṉ meliya<br>
pāṭum nal vēta oli paravait tirai pōl muḻaṅka<br>
māṭu uyarntu ōmap pukai kamaḻum taṇ tiruvallavāḻ<br>
nīṭu uṟaikiṉṟa pirāṉ kaḻal kāṇṭumkol niccalumē?</div>

<span id="RO-5.9.4"></span>
'''5.9.4'''

<div lang="ta-Latn">niccalum tōḻimīrkāḷ emmai nīr nalintu eṉ ceytīrō?<br>
paccilai nīḷ kamukum palavum teṅkum vāḻaikaḷum<br>
maccu aṇi māṭaṅkaḷ mītu aṇavum taṇ tiruvallavāḻ<br>
naccu araviṉ aṇaimēl nampirāṉatu nal nalamē</div>

<span id="RO-5.9.5"></span>
'''5.9.5'''

<div lang="ta-Latn">nal nalat tōḻimīrkāḷ nalla antaṇar vēḷvip pukai<br>
main nalam koṇṭu uyar viṇ maṟaikkum taṇ tiruvallavāḻ<br>
kaṉṉal am kaṭṭi taṉṉai kaṉiyai iṉ amutam taṉṉai<br>
eṉ nalam koḷ cuṭarai eṉṟukol kaṇkaḷ kāṇpatuvē?</div>

<span id="RO-5.9.6"></span>
'''5.9.6'''

<div lang="ta-Latn">kāṇpatu eññāṉṟukolō viṉaiyēṉ kaṉivāy maṭavīr<br>
pāṇ kural vaṇṭiṉoṭu pacun teṉṟalum āki eṅkum<br>
cēṇ ciṉai ōṅku marac ceḻuṅ kāṉal tiruvallavāḻ<br>
māṇ kuṟaḷ kōlap pirāṉ malart tāmaraip pātaṅkaḷē?</div>

<span id="RO-5.9.7"></span>
'''5.9.7'''

<div lang="ta-Latn">pātaṅkaḷmēl aṇi pūn toḻak kūṭuṅkol pāvai nallīr<br>
ōta neṭun taṭattuḷ uyar tāmarai ceṅkaḻunīr<br>
mātarkaḷ vāḷ mukamum kaṇṇum ēntum tiruvallavāḻ<br>
nātaṉ iñ ñālam uṇṭa nam pirāṉ taṉṉai nāḷtoṟumē?</div>

<span id="RO-5.9.8"></span>
'''5.9.8'''

<div lang="ta-Latn">nāḷtoṟum vīṭu iṉṟiyē toḻak kūṭuṅkol nal nutalīr<br>
āṭu uṟu tīṅ karumpum viḷai cennelum āki eṅkum<br>
māṭu uṟu pūn taṭam cēr vayal cūḻ taṇ tiruvallavāḻ<br>
nīṭu uṟaikiṉṟa pirāṉ nilam tāviya nīḷ kaḻalē?</div>

<span id="RO-5.9.9"></span>
'''5.9.9'''

<div lang="ta-Latn">kaḻal vaḷai pūrippa yām kaṇṭu kaitoḻak kūṭuṅkolō<br>
kuḻal eṉṉa yāḻum eṉṉa kuḷir cōlaiyuḷ tēṉ arunti<br>
maḻalai vari vaṇṭukaḷ icai pāṭum tiruvallavāḻ<br>
cuḻaliṉ mali cakkarap perumāṉatu tol aruḷē?</div>

<span id="RO-5.9.10"></span>
'''5.9.10'''

<div lang="ta-Latn">tol aruḷ nal viṉaiyāl colak kūṭuṅkol tōḻimīrkāḷ<br>
tol aruḷ maṇṇum viṇṇum toḻa niṉṟa tirunakaram<br>
nal aruḷ āyiravar nalaṉ ēntum tiruvallavāḻ<br>
nal aruḷ nam perumāṉ nārāyaṇaṉ nāmaṅkaḷē?</div>

<span id="RO-5.9.11"></span>
'''5.9.11'''

<div lang="ta-Latn">nāmaṅkaḷ āyiram uṭaiya nam perumāṉ aṭimēl<br>
cēmam koḷ teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ terintu uraitta<br>
nāmaṅkaḷ āyirattuḷ ivai pattum tiruvallavāḻ<br>
cēmam koḷ teṉ nakarmēl ceppuvār ciṟantār piṟantē</div>

'''Hymnus 5.10'''

[[#DE-5.10.1|Deutsch]] · [[#TA-5.10.1|Tamil]]

<span id="RO-5.10.1"></span>
'''5.10.1'''

<div lang="ta-Latn">piṟanta āṟum vaḷarnta āṟum periya pāratam<br>
kaiceytu aivarkkut<br>
tiṟaṅkaḷ kāṭṭiyiṭṭuc ceytu pōṉa māyaṅkaḷum<br>
niṟam taṉ ūṭu pukku eṉatu āviyai niṉṟu niṉṟu<br>
urukki uṇkiṉṟa ic<br>
ciṟanta vāṉ cuṭarē uṉṉai eṉṟukol cērvatuvē?</div>

<span id="RO-5.10.2"></span>
'''5.10.2'''

<div lang="ta-Latn">vatuvai vārttaiyuḷ ēṟu pāyntatum māya māviṉai<br>
vāy piḷantatum<br>
matuvai vār kuḻalār kuravai piṇainta kuḻakum<br>
atu itu utu eṉṉalāvaṉa alla eṉṉai uṉ<br>
ceykai naivikkum<br>
mutu vaiya mutalvā uṉṉai eṉṟu talaippeyvaṉē?</div>

<span id="RO-5.10.3"></span>
'''5.10.3'''

<div lang="ta-Latn">peyyum pūṅ kuḻal pēy mulai uṇṭa piḷḷait tēṟṟamum<br>
pērntu ōr cāṭu iṟac<br>
ceyya pātam oṉṟāl ceyta niṉ ciṟuc cēvakamum<br>
ney uṇ vārttaiyuḷ aṉṉai kōl koḷḷa nī uṉ<br>
tāmaraik kaṇkaḷ nīr malka<br>
paiyavē nilaiyum vantu eṉ neñcai urukkuṅkaḷē</div>

<span id="RO-5.10.4"></span>
'''5.10.4'''

<div lang="ta-Latn">kaḷḷa vēṭattaik koṇṭu pōy puram pukka āṟum<br>
kalantu acurarai<br>
uḷḷam pētam ceytiṭṭu uyir uṇṭa upāyaṅkaḷum<br>
veḷḷa nīrc caṭaiyāṉum niṉṉiṭai vēṟu alāmai<br>
viḷaṅka niṉṟatum<br>
uḷḷam uḷ kuṭaintu eṉ uyirai urukki uṇṇumē</div>

<span id="RO-5.10.5"></span>
'''5.10.5'''

<div lang="ta-Latn">uṇṇa vāṉavar kōṉukku āyar oruppaṭutta<br>
aṭicil uṇṭatum<br>
vaṇṇa māl varaiyai eṭuttu maḻai kāttalum<br>
maṇṇai muṉ paṭaittu uṇṭu umiḻntu kaṭantu iṭantu<br>
maṇanta māyaṅkaḷ<br>
eṇṇumtōṟum eṉ neñcu erivāy meḻuku okkum niṉṟē</div>

<span id="RO-5.10.6"></span>
'''5.10.6'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟa āṟum irunta āṟum kiṭanta āṟum<br>
niṉaippu ariyaṉa<br>
oṉṟu alā uruvu āy aruvu āya niṉ māyaṅkaḷ<br>
niṉṟu niṉṟu niṉaikkiṉṟēṉ uṉṉai eṅṅaṉam<br>
niṉaikiṟpaṉ? pāviyēṟku<br>
oṉṟu naṉku uraiyāy ulakam uṇṭa oṇ cuṭarē</div>

<span id="RO-5.10.7"></span>
'''5.10.7'''

<div lang="ta-Latn">oṇ cuṭarōṭu iruḷumāy niṉṟa āṟum uṇmaiyōṭu<br>
iṉmaiyāy vantu eṉ<br>
kaṇ koḷāvakai nī karantu eṉṉaic ceykiṉṟaṉa<br>
eṇ koḷ cintaiyuḷ naikiṉṟēṉ eṉ kariya<br>
māṇikkamē eṉ kaṇkaṭkut<br>
tiṇ koḷḷa oru nāḷ aruḷāy uṉ tiru uruvē</div>

<span id="RO-5.10.8"></span>
'''5.10.8'''

<div lang="ta-Latn">tiru uruvu kiṭanta āṟum koppūḻc<br>
centāmaraimēl ticaimukaṉ<br>
karuvuḷ vīṟṟiruntu paṭaittiṭṭa karumaṅkaḷum<br>
poru il uṉ taṉi nāyakam avai kēṭkumtōṟum<br>
eṉ neñcam niṉṟu nekku<br>
aruvi cōrum kaṇṇīr eṉ ceykēṉ aṭiyēṉē?</div>

<span id="RO-5.10.9"></span>
'''5.10.9'''

<div lang="ta-Latn">aṭiyai mūṉṟai iranta āṟum aṅkē niṉṟu āḻ kaṭalum<br>
maṇṇum viṇṇum<br>
muṭiya īr aṭiyāl muṭittukkoṇṭa mukkiyamum<br>
noṭiyumāṟu avai kēṭkumtōṟum eṉ neñcam<br>
niṉ taṉakkē karaintu ukum<br>
koṭiya valviṉaiyēṉ uṉṉai eṉṟukol kūṭuvatē?</div>

<span id="RO-5.10.10"></span>
'''5.10.10'''

<div lang="ta-Latn">kūṭi nīraik kaṭainta āṟum amutam tēvar<br>
uṇṇa acurarai<br>
vīṭum vaṇṇaṅkaḷē ceytu pōṉa vittakamum<br>
ūṭu pukku eṉatu āviyai urukki<br>
uṇṭiṭukiṉṟa niṉ taṉṉai<br>
nāṭum vaṇṇam collāy naccu nāku aṇaiyāṉē</div>

<span id="RO-5.10.11"></span>
'''5.10.11'''

<div lang="ta-Latn">nāku aṇaimicai nam pirāṉ caraṇē caraṇ<br>
namakku eṉṟu nāḷtoṟum<br>
ēka cintaiyaṉāyk kurukūrc<br>
caṭakōpaṉ māṟaṉ<br>
āka nūṟṟa antāti āyirattuḷ<br>
ivaiyum ōr pattum vallār<br>
māka vaikuntattu<br>
makiḻvu eytuvar vaikalumē</div>

<span id="RO-Teil-6"></span>
'''Großteil 6'''

[[#DE-Teil-6|Deutsch]] · [[#RO-Teil-6|Transliteration]] · [[#TA-Teil-6|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 6.1'''

[[#DE-6.1.1|Deutsch]] · [[#TA-6.1.1|Tamil]]

<span id="RO-6.1.1"></span>
'''6.1.1'''

<div lang="ta-Latn">vaikal pūṅ kaḻivāy vantu mēyum kurukiṉaṅkāḷ<br>
cey koḷ cennel uyar tiruvaṇvaṇṭūr uṟaiyum<br>
kai koḷ cakkarattu eṉ kaṉivāyp perumāṉaik kaṇṭu<br>
kaikaḷ kūppi collīr viṉaiyāṭṭiyēṉ kātaṉmaiyē</div>

<span id="RO-6.1.2"></span>
'''6.1.2'''

<div lang="ta-Latn">kātal meṉ peṭaiyōṭu uṭaṉ mēyum karu nārāy<br>
vēta vēḷvi oli muḻaṅkum taṇ tiruvaṇvaṇṭūr<br>
nātaṉ ñālam ellām uṇṭa nam perumāṉaik kaṇṭu<br>
pātam kaitoḻutu paṇiyīr aṭiyēṉ tiṟamē</div>

<span id="RO-6.1.3"></span>
'''6.1.3'''

<div lang="ta-Latn">tiṟaṅkaḷ āki eṅkum ceykaḷ ūṭu uḻal puḷḷiṉaṅkāḷ<br>
ciṟanta celvam malku tiruvaṇvaṇṭūr uṟaiyum<br>
kaṟaṅku cakkarak kaik kaṉivāyp perumāṉaik kaṇṭu<br>
iṟaṅki nīr toḻutu paṇiyīr aṭiyēṉ iṭarē</div>

<span id="RO-6.1.4"></span>
'''6.1.4'''

<div lang="ta-Latn">iṭar il pōkam mūḻki iṇaintu āṭum maṭa aṉṉaṅkāḷ<br>
viṭal il vēta oli muḻaṅkum taṇ tiruvaṇvaṇṭūr<br>
kaṭaliṉ mēṉippirāṉ kaṇṇaṉai neṭumālaik kaṇṭu<br>
uṭalam naintu orutti urukum eṉṟu uṇarttumiṉē</div>

<span id="RO-6.1.5"></span>
'''6.1.5'''

<div lang="ta-Latn">uṇarttal ūṭal uṇarntu uṭaṉ mēyum maṭa aṉṉaṅkāḷ<br>
tiṇartta vaṇṭalkaḷmēl caṅku cērum tiruvaṇvaṇṭūr<br>
puṇartta pūn taṇ tuḻāy muṭi nam perumāṉaik kaṇṭu<br>
puṇartta kaiyiṉarāy aṭiyēṉukkum pōṟṟumiṉē</div>

<span id="RO-6.1.6"></span>
'''6.1.6'''

<div lang="ta-Latn">pōṟṟi yāṉ irantēṉ puṉṉaimēl uṟai pūṅ kuyilkāḷ<br>
cēṟṟil vāḷai tuḷḷum tiruvaṇvaṇṭūr uṟaiyum<br>
āṟṟal āḻi aṅkai amarar perumāṉaik kaṇṭu<br>
māṟṟam koṇṭaruḷīr maiyal tīrvatu oruvaṇṇamē</div>

<span id="RO-6.1.7"></span>
'''6.1.7'''

<div lang="ta-Latn">oruvaṇṇam ceṉṟu pukku eṉakku oṉṟu urai oṇ kiḷiyē<br>
ceru oṇ pūm poḻil cūḻ cekkar vēlait tiruvaṇvaṇṭūr<br>
karu vaṇṇam ceyya vāy ceyya kaṇ ceyya kai ceyya kāl<br>
ceru oṇ cakkaram caṅku aṭaiyāḷam tiruntak kaṇṭē</div>

<span id="RO-6.1.8"></span>
'''6.1.8'''

<div lang="ta-Latn">tiruntak kaṇṭu eṉakku oṉṟu uraiyāy oṇ ciṟu pūvāy<br>
cerunti ñāḻal makiḻ puṉṉai cūḻ taṇ tiruvaṇvaṇṭūr<br>
perum taṇ tāmaraikkaṇ peru nīḷ muṭi nāl taṭantōḷ<br>
karun tiṇ mā mukil pōl tirumēṉi aṭikaḷaiyē</div>

<span id="RO-6.1.9"></span>
'''6.1.9'''

<div lang="ta-Latn">aṭikaḷ kaitoḻutu alarmēl acaiyum aṉṉaṅkāḷ<br>
viṭivai caṅku olikkum tiruvaṇvaṇṭūr uṟaiyum<br>
kaṭiya māyaṉ taṉṉai kaṇṇaṉai neṭumālaik kaṇṭu<br>
koṭiya valviṉaiyēṉ tiṟam kūṟumiṉ vēṟukoṇṭē</div>

<span id="RO-6.1.10"></span>
'''6.1.10'''

<div lang="ta-Latn">vēṟukoṇṭu ummai yāṉ irantēṉ veṟi vaṇṭiṉaṅkāḷ<br>
tēṟu nīrp pampai vaṭapālait tiruvaṇvaṇṭūr<br>
māṟu il pōr arakkaṉ matiḷ nīṟu eḻac ceṟṟu ukanta<br>
ēṟu cēvakaṉārkku eṉṉaiyum uḷaḷ eṉmiṉkaḷē</div>

<span id="RO-6.1.11"></span>
'''6.1.11'''

<div lang="ta-Latn">miṉ koḷ cēr purinūl kuṟaḷ āy akal ñālam koṇṭa<br>
vaṉ kaḷvaṉ aṭimēl kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
paṇ koḷ āyirattuḷ ivai pattum tiruvaṇvaṇṭūrkku<br>
iṉkoḷ pāṭal vallār mataṉar miṉṉiṭai yavarkkē</div>

'''Hymnus 6.2'''

[[#DE-6.2.1|Deutsch]] · [[#TA-6.2.1|Tamil]]

<span id="RO-6.2.1"></span>
'''6.2.1'''

<div lang="ta-Latn">miṉ iṭai maṭavārkaḷ niṉ aruḷ cūṭuvār muṉpu<br>
nāṉ atu añcuvaṉ<br>
maṉ uṭai ilaṅkai araṇ kāynta māyavaṉē<br>
uṉṉuṭaiya cuṇṭāyam nāṉ aṟivaṉ iṉi<br>
atukoṇṭu ceyvatu eṉ?<br>
eṉṉuṭaiya pantum kaḻalum tantu pōku nampī</div>

<span id="RO-6.2.2"></span>
'''6.2.2'''

<div lang="ta-Latn">pōku nampī uṉ tāmaraipurai kaṇ iṇaiyum<br>
cevvāy muṟuvalum<br>
ākulaṅkaḷ ceyya aḻitaṟkē nōṟṟōmē yām<br>
tōkai mā mayilārkaḷ niṉ aruḷ cūṭuvār<br>
cevi ōcai vaittu eḻa<br>
ākaḷ pōkaviṭṭu kuḻal ūtu pōyiruntē</div>

<span id="RO-6.2.3"></span>
'''6.2.3'''

<div lang="ta-Latn">pōyiruntu niṉ puḷḷuvam aṟiyātavarkku urai<br>
nampī niṉ ceyya<br>
vāy iruṅ kaṉiyum kaṇkaḷum viparītam in nāḷ<br>
vēy irum taṭam tōḷiṉār it tiruvaruḷ<br>
peṟuvār evarkol<br>
mā irum kaṭalaik kaṭainta perumāṉālē?</div>

<span id="RO-6.2.4"></span>
'''6.2.4'''

<div lang="ta-Latn">āliṉ nīḷ ilai ēḻ ulakum uṇṭu aṉṟu nī<br>
kiṭantāy uṉ māyaṅkaḷ<br>
mēlai vāṉavarum aṟiyār iṉi em paramē?<br>
vēliṉ nēr taṭam kaṇṇiṉār viḷaiyāṭu<br>
cūḻalaic cūḻavē niṉṟu<br>
kāli mēykka vallāy emmai nī kaḻaṟēlē</div>

<span id="RO-6.2.5"></span>
'''6.2.5'''

<div lang="ta-Latn">kaḻaṟēl nampī uṉ kaitavam maṇṇum viṇṇum<br>
naṉku aṟiyum tiṇ cakkara<br>
niḻaṟu tol paṭaiyāy uṉakku oṉṟu uṇarttuvaṉ nāṉ<br>
maḻaṟu tēṉ moḻiyārkaḷ niṉ aruḷ cūṭuvār<br>
maṉam vāṭi niṟka em<br>
kuḻaṟu pūvaiyoṭum kiḷiyōṭum kuḻakēlē</div>

<span id="RO-6.2.6"></span>
'''6.2.6'''

<div lang="ta-Latn">kuḻaki eṅkaḷ kuḻamaṇaṉkoṇṭu kōyiṉmai ceytu<br>
kaṉmam oṉṟu illai<br>
paḻaki yām iruppōm paramē it tiru aruḷkaḷ?<br>
aḻakiyār iv ulakam mūṉṟukkum tēvimai<br>
ītakuvār palar uḷar<br>
kaḻakam ēṟēl nampī uṉakkum iḷaitē kaṉmamē</div>

<span id="RO-6.2.7"></span>
'''6.2.7'''

<div lang="ta-Latn">kaṉmam aṉṟu eṅkaḷ kaiyil pāvai paṟippatu<br>
kaṭal ñālam uṇṭiṭṭa<br>
niṉmalā neṭiyāy uṉakkēlum piḻai piḻaiyē<br>
vaṉmamē colli emmai nī viḷaiyāṭuti atu<br>
kēṭkil eṉ aimmār<br>
taṉma pāvam eṉṉār oru nāṉṟu taṭi piṇakkē</div>

<span id="RO-6.2.8"></span>
'''6.2.8'''

<div lang="ta-Latn">piṇakki yāvaiyum yāvarum piḻaiyāmal pētittum<br>
pētiyātatu ōr<br>
kaṇakku il kīrtti veḷḷak katir ñāṉa mūrttiyiṉāy<br>
iṇakki emmai em tōḻimār viḷaiyāṭap pōtumiṉ<br>
eṉṉap pōntōmai<br>
uṇakki nī vaḷaittāl eṉ collār ukavātavarē?</div>

<span id="RO-6.2.9"></span>
'''6.2.9'''

<div lang="ta-Latn">ukavaiyāl neñcam uḷ uruki uṉ tāmarait<br>
taṭam kaṇ viḻikaḷiṉ<br>
aka valaip paṭuppāṉ aḻittāy uṉ tiruvaṭiyāl<br>
takavu ceytilai eṅkaḷ ciṟṟilum yām aṭu<br>
ciṟu cōṟum kaṇṭu niṉ<br>
muka oḷi tikaḻa muṟuval ceytu niṉṟilaiyē</div>

<span id="RO-6.2.10"></span>
'''6.2.10'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟu ilaṅku muṭiyiṉāy irupattōr kāl<br>
aracu kaḷaikaṭṭa<br>
veṉṟi nīḷ maḻuvā viyaṉ ñālam muṉ paṭaittāy<br>
iṉṟu iv āyar kulattai vīṭu uyyat tōṉṟiya<br>
karumāṇikkac cuṭar<br>
niṉtaṉṉāl nalivē paṭuvōm eṉṟum āycciyōmē</div>

<span id="RO-6.2.11"></span>
'''6.2.11'''

<div lang="ta-Latn">āycci ākiya aṉṉaiyāl aṉṟu veṇṇey<br>
vārttaiyuḷ cīṟṟa muṇṭu aḻu<br>
kūtta appaṉ taṉṉai kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ēttiya tamiḻ mālai āyirattuḷ ivaiyum ōr pattu<br>
icai yoṭum<br>
nāttaṉṉāl navila uraippārkku illai nalkuravē</div>

'''Hymnus 6.3'''

[[#DE-6.3.1|Deutsch]] · [[#TA-6.3.1|Tamil]]

<span id="RO-6.3.1"></span>
'''6.3.1'''

<div lang="ta-Latn">nalkuravum celvum narakum cuvarkkamum āy<br>
velpakaiyum naṭpum viṭamum amutamum āy<br>
palvakaiyum paranta perumāṉ eṉṉai āḷvāṉai<br>
celvam malku kuṭit tiruviṇṇakark kaṇṭēṉē</div>

<span id="RO-6.3.2"></span>
'''6.3.2'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭa iṉpam tuṉpam kalakkaṅkaḷum tēṟṟamum āy<br>
taṇṭamum taṇmaiyum taḻalum niḻalum āy<br>
kaṇṭukōṭaṟku ariya perumāṉ eṉṉai āḷvāṉ ūr<br>
teṇ tiraip puṉal cūḻ tiruviṇṇakar nal nakarē</div>

<span id="RO-6.3.3"></span>
'''6.3.3'''

<div lang="ta-Latn">nakaramum nāṭukaḷum ñāṉamum mūṭamum āy<br>
nikar il cūḻ cuṭar āy iruḷ āy nilaṉ āy vicumpu āy<br>
cikara māṭaṅkaḷ cūḻ tiruviṇṇakar cērnta pirāṉ<br>
pukar koḷ kīrtti allāl illai yāvarkkum puṇṇiyamē</div>

<span id="RO-6.3.4"></span>
'''6.3.4'''

<div lang="ta-Latn">puṇṇiyam pāvam puṇarcci pirivu eṉṟu ivai āy<br>
eṇṇam āy maṟappu āy uṇmai āy iṉmai āy allaṉ āy<br>
tiṇṇa māṭaṅkaḷ cūḻ tiruviṇṇakar cērnta pirāṉ<br>
kaṇṇaṉ iṉ aruḷē kaṇṭukoḷmiṉkaḷ kaitavamē?</div>

<span id="RO-6.3.5"></span>
'''6.3.5'''

<div lang="ta-Latn">kaitavam cemmai karumai veḷumaiyum āy<br>
mey poy iḷamai mutumai putumai paḻamaiyum āy<br>
ceyta tiṇ matiḷ cūḻ tiruviṇṇakar cērnta pirāṉ<br>
peyta kāvu kaṇṭīr perum tēvu uṭai mūvulakē</div>

<span id="RO-6.3.6"></span>
'''6.3.6'''

<div lang="ta-Latn">mūvulakaṅkaḷum āy allaṉ āy ukappu āy muṉivu āy<br>
pūvil vāḻ makaḷ āy tavvai āy pukaḻ āy paḻi āy<br>
tēvar mēvit toḻum tiruviṇṇakar cērnta pirāṉ<br>
pāviyēṉ maṉattē uṟaikiṉṟa parañcuṭarē</div>

<span id="RO-6.3.7"></span>
'''6.3.7'''

<div lang="ta-Latn">param cuṭar uṭampu āy aḻukkup patitta uṭampu āy<br>
karantum tōṉṟiyum niṉṟum kaitavaṅkaḷ ceytum viṇṇōr<br>
ciraṅkaḷāl vaṇaṅkum tiruviṇṇakar cērnta pirāṉ<br>
varam koḷ pātam allāl illai yāvarkkum vaṉ caraṇē</div>

<span id="RO-6.3.8"></span>
'''6.3.8'''

<div lang="ta-Latn">vaṉ caraṇ curarkku āy acurarkku vem kūṟṟamum āy<br>
taṉ caraṇ niḻaṟkīḻ ulakam vaittum vaiyātum<br>
teṉ caraṇ ticaikkut tiruviṇṇakar cērnta pirāṉ<br>
eṉ caraṇ eṉ kaṇṇaṉ eṉṉai āḷuṭai eṉ appaṉē</div>

<span id="RO-6.3.9"></span>
'''6.3.9'''

<div lang="ta-Latn">eṉ appaṉ eṉakku āy ikuḷ āy eṉṉaip peṟṟavaḷ āy<br>
poṉ appaṉ maṇi appaṉ muttu appaṉ aṉ appaṉum āy<br>
miṉṉap poṉ matiḷ cūḻ tiruviṇṇakar cērnta appaṉ<br>
taṉ oppār il appaṉ tantaṉaṉ taṉa tāḷ niḻalē</div>

<span id="RO-6.3.10"></span>
'''6.3.10'''

<div lang="ta-Latn">niḻal veyyil ciṟumai perumai kuṟumai neṭumaiyum āy<br>
cuḻalvaṉa niṟpaṉa maṟṟum āy avai allaṉum āy<br>
maḻalai vāy vaṇṭu vāḻ tiruviṇṇakar maṉṉu pirāṉ<br>
kaḻalkaḷ aṉṟi maṟṟōr kaḷaikaṇ ilam kāṇmiṉkaḷē</div>

<span id="RO-6.3.11"></span>
'''6.3.11'''

<div lang="ta-Latn">kāṇmiṉkaḷ ulakīr eṉṟu kaṇmukappē nimirnta<br>
tāḷ iṇaiyaṉ taṉṉaik kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
āṇai āyirattut tiruviṇṇakarp pattum vallār<br>
kōṇai iṉṟi viṇṇōrkku eṉṟum āvar kuravarkaḷē</div>

'''Hymnus 6.4'''

[[#DE-6.4.1|Deutsch]] · [[#TA-6.4.1|Tamil]]

<span id="RO-6.4.1"></span>
'''6.4.1'''

<div lang="ta-Latn">kuravai āycciyarōṭu kōttatum<br>
kuṉṟam oṉṟu ēntiyatum<br>
uravu nīrp poykai nākam kāyntatum<br>
uṭpaṭa maṟṟum pala<br>
aravil paḷḷip pirāṉ taṉ māya<br>
viṉaikaḷaiyē alaṟṟi<br>
iravum naṉ pakalum tavirkilaṉ<br>
eṉṉa kuṟai eṉakkē?</div>

<span id="RO-6.4.2"></span>
'''6.4.2'''

<div lang="ta-Latn">kēyat tīm kuḻal ūtiṟṟum nirai mēyttatum<br>
keṇṭai oṇ kaṇ<br>
vācap pūṅ kuḻal piṉṉai tōḷkaḷ<br>
maṇantatum maṟṟum pala<br>
māyak kōlap pirāṉ taṉ ceykai<br>
niṉaintu maṉam kuḻaintu<br>
nēyattōṭu kaḻinta pōtu eṉakku<br>
ev ulakam nikarē?</div>

<span id="RO-6.4.3"></span>
'''6.4.3'''

<div lang="ta-Latn">nikar il mallaraic ceṟṟatum nirai mēyttatum<br>
nīḷ neṭum kaic<br>
cikara mā kaḷiṟu aṭṭatum ivai<br>
pōlvaṉavum piṟavum<br>
pukarkoḷ cōtip pirāṉ taṉ ceykai<br>
niṉaintu pulampi eṉṟum<br>
nukara vaikal vaikappeṟṟēṉ eṉakku<br>
eṉ iṉi nōvatuvē?</div>

<span id="RO-6.4.4"></span>
'''6.4.4'''

<div lang="ta-Latn">nōva āycci uralōṭu ārkka iraṅkiṟṟum<br>
vañcap peṇṇaic<br>
cāvap pāl uṇṭatum ūr cakaṭam<br>
iṟac cāṭiyatum<br>
tēvak kōlap pirāṉ taṉ ceykai<br>
niṉaintu maṉam kuḻaintu<br>
mēvak kālaṅkaḷ kūṭiṉēṉ eṉakku<br>
eṉ iṉi vēṇṭuvatē?</div>

<span id="RO-6.4.5"></span>
'''6.4.5'''

<div lang="ta-Latn">vēṇṭit tēvar irakka vantu piṟantatum<br>
vīṅku iruḷvāy<br>
pūṇṭu aṉṟu aṉṉaip pulampa pōy aṅku ōr<br>
āykkulam pukkatum<br>
kāṇṭal iṉṟi vaḷarntu kañcaṉait tuñca<br>
vañcam ceytatum<br>
īṇṭu nāṉ alaṟṟappeṟṟēṉ eṉakku<br>
eṉṉa ikal uḷatē?</div>

<span id="RO-6.4.6"></span>
'''6.4.6'''

<div lang="ta-Latn">ikal koḷ puḷḷaip piḷantatum imil<br>
ēṟukaḷ ceṟṟatuvum<br>
uyar koḷ cōlaik kuruntu ocittatum<br>
uṭpaṭa maṟṟum pala<br>
akal koḷ vaiyam aḷanta māyaṉ eṉ<br>
appaṉ taṉ māyaṅkaḷē<br>
pakal irāp paravap peṟṟēṉ eṉakku<br>
eṉṉa maṉap parippē?</div>

<span id="RO-6.4.7"></span>
'''6.4.7'''

<div lang="ta-Latn">maṉap parippōṭu aḻukku māṉiṭa<br>
cātiyil tāṉpiṟantu<br>
taṉakku vēṇṭu urukkoṇṭu tāṉ taṉa<br>
cīṟṟattiṉai muṭikkum<br>
puṉat tuḻāy muṭi mālai mārpaṉ eṉ<br>
appaṉ taṉ māyaṅkaḷē<br>
niṉaikkum neñcu uṭaiyēṉ eṉakku<br>
iṉi yār nikar nīḷ nilattē?</div>

<span id="RO-6.4.8"></span>
'''6.4.8'''

<div lang="ta-Latn">nīḷ nilattoṭu vāṉ viyappa niṟai perum<br>
pōrkaḷ ceytu<br>
vāṇaṉ āyiram tōḷ tuṇittatum<br>
uṭpaṭa maṟṟum pala<br>
māṇi āy nilam koṇṭa māyaṉ eṉ<br>
appaṉ taṉ māyaṅkaḷē<br>
kāṇum neñcu uṭaiyēṉ eṉakku<br>
iṉi eṉṉa kalakkam uṇṭē?</div>

<span id="RO-6.4.9"></span>
'''6.4.9'''

<div lang="ta-Latn">kalakka ēḻ kaṭal ēḻ malai ulaku ēḻum<br>
kaḻiyak kaṭāy<br>
ulakkat tērkoṭu ceṉṟa māyamum<br>
uṭpaṭa maṟṟum pala<br>
valakkai āḻi iṭakkaic caṅkam<br>
ivai uṭai mālvaṇṇaṉai<br>
malakkum nā uṭaiyēṟku māṟu uḷatō<br>
im maṇṇiṉ micaiyē?</div>

<span id="RO-6.4.10"></span>
'''6.4.10'''

<div lang="ta-Latn">maṇmicaip perum pāram nīṅka ōr<br>
pārata mā perum pōr<br>
paṇṇi māyaṅkaḷ ceytu cēṉaiyaip pāḻpaṭa<br>
nūṟṟiṭṭup pōy<br>
viṇmicait taṉa tāmamē puka mēviya<br>
cōti taṉ tāḷ<br>
naṇṇi nāṉ vaṇaṅkappeṟṟēṉ eṉakku<br>
ār piṟar nāyakarē?</div>

<span id="RO-6.4.11"></span>
'''6.4.11'''

<div lang="ta-Latn">nāyakaṉ muḻu ēḻ ulakukkum<br>
āy muḻu ēḻ ulakum taṉ<br>
vāyakam puka vaittu umiḻntu<br>
avai āy avai allaṉum ām<br>
kēcavaṉ aṭi iṇaimicaik<br>
kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
tūya āyirattu ip pattāl<br>
pattar āvar tuvaḷ iṉṟiyē</div>

'''Hymnus 6.5'''

[[#DE-6.5.1|Deutsch]] · [[#TA-6.5.1|Tamil]]

<span id="RO-6.5.1"></span>
'''6.5.1'''

<div lang="ta-Latn">tuvaḷ il mā maṇi māṭam ōṅku<br>
tolaivillimaṅkalam toḻum<br>
ivaḷai nīr iṉi aṉṉaimīr umakku<br>
ācai illai viṭumiṉō<br>
tavaḷa oṇ caṅku cakkaram eṉṟum<br>
tāmarait taṭam kaṇ eṉṟum<br>
kuvaḷai oṇ malark kaṇkaḷ nīr malka<br>
niṉṟu niṉṟu kumuṟumē</div>

<span id="RO-6.5.2"></span>
'''6.5.2'''

<div lang="ta-Latn">kumuṟum ōcai viḻavu olit<br>
tolaivillimaṅkalam koṇṭupukku<br>
amuta meṉ moḻiyāḷai nīr umakku<br>
ācai iṉṟi akaṟṟiṉīr<br>
timir koṇṭāl ottu niṟkum maṟṟu ivaḷ<br>
tēva tēvapirāṉ eṉṟē<br>
nimiyum vāyoṭu kaṇkaḷ nīr malka<br>
nekku ocintu karaiyumē</div>

<span id="RO-6.5.3"></span>
'''6.5.3'''

<div lang="ta-Latn">karai koḷ paim poḻil taṇ paṇait<br>
tolaivillimaṅkalam koṇṭupukku<br>
urai koḷ iṉ moḻiyāḷai nīr umakku<br>
ācai iṉṟi akaṟṟiṉīr<br>
tirai koḷ pauvattuc cērntatum<br>
ticai ñālam tāvi aḷantatum<br>
niraikaḷ mēyttatumē pitaṟṟi<br>
neṭum kaṇ nīr malka niṟkumē</div>

<span id="RO-6.5.4"></span>
'''6.5.4'''

<div lang="ta-Latn">niṟkum nālmaṟaivāṇar vāḻ<br>
tolaivillimaṅkalam kaṇṭapiṉ<br>
aṟkam oṉṟum aṟa uṟāḷ malintāḷ<br>
kaṇṭīr ivaḷ aṉṉaimīr<br>
kaṟkum kalvi ellām karuṅ kaṭal<br>
vaṇṇaṉ kaṇṇa pirāṉ eṉṟē<br>
oṟkam oṉṟum ilaḷ ukantu ukantu<br>
uḷ makiḻntu kuḻaiyumē</div>

<span id="RO-6.5.5"></span>
'''6.5.5'''

<div lang="ta-Latn">kuḻaiyum vāḷ mukattu ēḻaiyait<br>
tolaivillimaṅkalam koṇṭupukku<br>
iḻai koḷ cōtic centāmaraik kaṇ<br>
pirāṉ iruntamai kāṭṭiṉīr<br>
maḻai peytāl okkum kaṇṇa nīriṉoṭu<br>
aṉṟu toṭṭum maiyāntu ivaḷ<br>
nuḻaiyum cintaiyaḷ aṉṉaimīr toḻum<br>
at ticai uṟṟu nōkkiyē</div>

<span id="RO-6.5.6"></span>
'''6.5.6'''

<div lang="ta-Latn">nōkkum pakkam ellām karumpoṭu<br>
cennel ōṅku centāmarai<br>
vāykkum taṇ porunal vaṭakarai<br>
vaṇ tolaivillimaṅkalam<br>
nōkkumēl at ticai allāl maṟu<br>
nōkku ilaḷ vaikal nāḷtoṟum<br>
vāykkoḷ vācakamum maṇivaṇṇaṉ<br>
nāmamē ivaḷ aṉṉaimīr!</div>

<span id="RO-6.5.7"></span>
'''6.5.7'''

<div lang="ta-Latn">aṉṉaimīr aṇi mā mayil ciṟumāṉ<br>
ivaḷ nammaik kaivalintu<br>
eṉṉa vārttaiyum kēṭkuṟāḷ<br>
tolaivillimaṅkalam eṉṟu allāl<br>
muṉṉam nōṟṟa vitikolō? mukil<br>
vaṇṇaṉ māyam kolō? avaṉ<br>
ciṉṉamum tirunāmamum ivaḷ<br>
vāyaṉakaḷ tiruntavē</div>

<span id="RO-6.5.8"></span>
'''6.5.8'''

<div lang="ta-Latn">tiruntu vētamum vēḷviyum<br>
tiru mā makaḷirum tām malintu<br>
iruntu vāḻ porunal vaṭakarai<br>
vaṇ tolaivillimaṅkalam<br>
karun taṭam kaṇṇi kaitoḻuta an nāḷ<br>
toṭaṅki in nāḷtoṟum<br>
iruntu iruntu aravintalōcaṉa<br>
eṉṟu eṉṟē naintu iraṅkumē</div>

<span id="RO-6.5.9"></span>
'''6.5.9'''

<div lang="ta-Latn">iraṅki nāḷtoṟum vāyverīi ivaḷ<br>
kaṇṇa nīrkaḷ alamara<br>
maraṅkaḷum iraṅkum vakai<br>
maṇivaṇṇavō eṉṟu kūvumāl<br>
turaṅkam vāy piḷantāṉ uṟai<br>
tolaivillimaṅkalam eṉṟu taṉ<br>
karaṅkaḷ kūppit toḻum av ūrt<br>
tirunāmam kaṟṟataṉ piṉṉaiyē</div>

<span id="RO-6.5.10"></span>
'''6.5.10'''

<div lang="ta-Latn">piṉṉaikol nila mā makaḷkol<br>
tirumakaḷkol piṟantiṭṭāḷ?<br>
eṉṉa māyamkolō ivaḷ neṭumāl<br>
eṉṟē niṉṟu kūvumāl<br>
muṉṉi vantu avaṉ niṉṟu iruntu<br>
uṟaiyum tolaivillimaṅkalam<br>
ceṉṉiyāl vaṇaṅkum av ūrt<br>
tirunāmam kēṭpatu cintaiyē.</div>

<span id="RO-6.5.11"></span>
'''6.5.11'''

<div lang="ta-Latn">cintaiyālum collālum<br>
ceykaiyiṉālum tēva pirāṉaiyē<br>
tantai tāy eṉṟu aṭainta<br>
vaṇ kurukūravar caṭakōpaṉ<br>
muntai āyirattuḷ ivai tolai<br>
villimaṅkalattaic coṉṉa<br>
centamiḻp pattum vallār<br>
aṭimaiceyvār tirumālukkē</div>

'''Hymnus 6.6'''

[[#DE-6.6.1|Deutsch]] · [[#TA-6.6.1|Tamil]]

<span id="RO-6.6.1"></span>
'''6.6.1'''

<div lang="ta-Latn">mālukku vaiyam aḷanta maṇāḷaṟku<br>
nīlak karu niṟa mēka niyāyaṟku<br>
kōlac centāmaraik kaṇṇaṟku eṉ koṅku alar<br>
ēlak kuḻali iḻantatu caṅkē</div>

<span id="RO-6.6.2"></span>
'''6.6.2'''

<div lang="ta-Latn">caṅku vil vāḷ taṇṭu cakkarak kaiyaṟku<br>
ceṅkaṉivāyc ceyya tāmaraik kaṇṇaṟku<br>
koṅku alar taṇ am tuḻāy muṭiyāṉukku eṉ<br>
maṅkai iḻantatu māmai niṟamē</div>

<span id="RO-6.6.3"></span>
'''6.6.3'''

<div lang="ta-Latn">niṟam kariyāṉukku nīṭu ulaku uṇṭa<br>
tiṟam kiḷar vāyc ciṟuk kaḷvaṉ avaṟku<br>
kaṟaṅkiya cakkarak kaiyavaṉukku eṉ<br>
piṟaṅku irum kūntal iḻantatu pīṭē</div>

<span id="RO-6.6.4"></span>
'''6.6.4'''

<div lang="ta-Latn">pīṭu uṭai nāṉmukaṉaip paṭaittāṉukku<br>
māṭu uṭai vaiyam aḷanta maṇāḷaṟku<br>
nāṭu uṭai maṉṉarkkut tūtu cel nampikku eṉ<br>
pāṭu uṭai alkul iḻantatu paṇpē</div>

<span id="RO-6.6.5"></span>
'''6.6.5'''

<div lang="ta-Latn">paṇpu uṭai vētam payanta paraṉukku<br>
maṇ purai vaiyam iṭanta varākaṟku<br>
teṇ puṉal paḷḷi em tēva pirāṉukku eṉ<br>
kaṇpuṉai kōtai iḻantatu kaṟpē</div>

<span id="RO-6.6.6"></span>
'''6.6.6'''

<div lang="ta-Latn">kaṟpakak kā aṉa nal pala tōḷaṟku<br>
poṉ cuṭark kuṉṟu aṉṉa pūn taṇ muṭiyaṟku<br>
nal pala tāmarai nāḷ malark kaiyaṟku eṉ<br>
vil puruvakkoṭi tōṟṟatu meyyē</div>

<span id="RO-6.6.7"></span>
'''6.6.7'''

<div lang="ta-Latn">mey amar pal kalaṉ naṉku aṇintāṉukku<br>
pai araviṉ aṇaip paḷḷiyiṉāṉukku<br>
kaiyoṭu kāl ceyya kaṇṇa pirāṉukku eṉ<br>
taiyal iḻantatu taṉṉuṭaic cāyē</div>

<span id="RO-6.6.8"></span>
'''6.6.8'''

<div lang="ta-Latn">cāyak kuruntam ocitta tamiyaṟku<br>
māyac cakaṭam utaitta maṇāḷaṟku<br>
pēyaip piṇampaṭap pāl uṇ pirāṉukku eṉ<br>
vācak kuḻali iḻantatu māṇpē</div>

<span id="RO-6.6.9"></span>
'''6.6.9'''

<div lang="ta-Latn">māṇpu amai kōlattu em māyak kuṟaḷaṟku<br>
cēṇ cuṭark kuṉṟu aṉṉa ceñcuṭar mūrttikku<br>
kāṇ perum tōṟṟattu em kākutta nampikku eṉ<br>
pūṇ puṉai meṉmulai tōṟṟatu poṟpē</div>

<span id="RO-6.6.10"></span>
'''6.6.10'''

<div lang="ta-Latn">poṟpu amai nīḷ muṭip pūn taṇ tuḻāyaṟku<br>
mal poru tōḷ uṭai māyap pirāṉukku<br>
niṟpaṉa pal uruvāy niṟkum māyaṟku eṉ<br>
kaṟpu uṭaiyāṭṭi iḻantatu kaṭṭē</div>

<span id="RO-6.6.11"></span>
'''6.6.11'''

<div lang="ta-Latn">kaṭṭu eḻil cōlai nal vēṅkaṭavāṇaṉaik<br>
kaṭṭu eḻil teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
kaṭṭu eḻil āyirattu ip pattum vallavar<br>
kaṭṭu eḻil vāṉavar pōkam uṇpārē</div>

'''Hymnus 6.7'''

[[#DE-6.7.1|Deutsch]] · [[#TA-6.7.1|Tamil]]

<span id="RO-6.7.1"></span>
'''6.7.1'''

<div lang="ta-Latn">uṇṇum cōṟu parukum nīr tiṉṉum veṟṟilaiyum ellām<br>
kaṇṇaṉ em perumāṉ eṉṟu eṉṟē kaṇkaḷ nīr malki<br>
maṇṇiṉuḷ avaṉ cīr vaḷam mikkavaṉ ūr viṉavi<br>
tiṇṇam eṉ iḷamāṉ pukum ūr tirukkōḷūrē</div>

<span id="RO-6.7.2"></span>
'''6.7.2'''

<div lang="ta-Latn">ūrum nāṭum ulakamum taṉṉaippōl avaṉuṭaiya<br>
pērum tārkaḷumē pitaṟṟa kaṟpu vāṉ iṭaṟi<br>
cērum nal vaḷam cēr paḻaṉat tirukkōḷūrkkē<br>
pōrum kol uraiyīr koṭiyēṉ koṭi pūvaikaḷē?</div>

<span id="RO-6.7.3"></span>
'''6.7.3'''

<div lang="ta-Latn">pūvai paiṅkiḷikaḷ pantu tūtai pūm puṭṭilkaḷ<br>
yāvaiyum tirumāl tirunāmaṅkaḷē kūvi eḻum eṉ<br>
pāvai pōy iṉit taṇ paḻaṉat tirukkōḷūrkkē<br>
kōvai vāy tuṭippa maḻaikkaṇṇoṭu eṉ ceyyumkolō?</div>

<span id="RO-6.7.4"></span>
'''6.7.4'''

<div lang="ta-Latn">kollai eṉparkolō kuṇam mikkaṉaḷ eṉparkolō<br>
cillai vāyp peṇṭukaḷ ayal cēri uḷḷārum? ellē<br>
celvam malki avaṉkiṭanta tirukkōḷūrkkē<br>
mēl iṭai nuṭaṅka iḷamāṉ cella mēviṉaḷē</div>

<span id="RO-6.7.5"></span>
'''6.7.5'''

<div lang="ta-Latn">mēvi naintu naintu viḷaiyāṭaluṟāḷ eṉ ciṟut<br>
tēvi pōy iṉit taṉ tirumāl tirukkōḷūril<br>
pū iyal poḻilum taṭamum avaṉ kōyilum kaṇṭu<br>
āvi uḷ kuḷira eṅṅaṉē ukakkumkol iṉṟē?</div>

<span id="RO-6.7.6"></span>
'''6.7.6'''

<div lang="ta-Latn">iṉṟu eṉakku utavātu akaṉṟa iḷamāṉ iṉip pōy<br>
teṉ ticait tilatam aṉaiya tirukkōḷūrkkē<br>
ceṉṟu taṉ tirumāl tirukkaṇṇum cevvāyum kaṇṭu<br>
niṉṟu niṉṟu naiyum neṭum kaṇkaḷ paṉi malkavē</div>

<span id="RO-6.7.7"></span>
'''6.7.7'''

<div lang="ta-Latn">malku nīrk kaṇṇoṭu maiyal uṟṟa maṉattiṉaḷāy<br>
allum naṉ pakalum neṭumāl eṉṟu aḻaittu iṉip pōy<br>
celvam malki avaṉ kiṭanta tirukkōḷurkkē<br>
olki olki naṭantu eṅṅaṉē pukumkol ocintē?</div>

<span id="RO-6.7.8"></span>
'''6.7.8'''

<div lang="ta-Latn">ocinta nuṇ iṭaimēl kaiyai vaittu nontu nontu<br>
kacinta neñciṉaḷāy kaṇṇa nīr tuḷumpac cellumkol<br>
ocinta oṇ malarāḷ koḻunaṉ tirukkōḷūrkkē<br>
kacinta neñciṉaḷāy emmai nītta em kārikaiyē?</div>

<span id="RO-6.7.9"></span>
'''6.7.9'''

<div lang="ta-Latn">kāriyam nallaṉakaḷ avai kāṇil eṉ kaṇṇaṉukku eṉṟu<br>
īriyāy iruppāḷ itu ellām kiṭakka iṉip pōy<br>
cēri pal paḻi tūuy iraippa tirukkōḷūrkkē<br>
nēriḻai naṭantāḷ emmai oṉṟum niṉaintilaḷē</div>

<span id="RO-6.7.10"></span>
'''6.7.10'''

<div lang="ta-Latn">niṉaikkilēṉ teyvaṅkāḷ neṭum kaṇ iḷamāṉ iṉip pōy<br>
aṉaittu ulakum uṭaiya aravintalōcaṉaṉait<br>
tiṉaittaṉaiyum viṭāḷ avaṉ cēr tirukkōḷūrkkē<br>
maṉaikku vāṉ paḻiyum niṉaiyāḷ cella vaittaṉaḷē</div>

<span id="RO-6.7.11"></span>
'''6.7.11'''

<div lang="ta-Latn">vaitta mā nitiyām matucūtaṉaiyē alaṟṟi<br>
kottu alar poḻil cūḻ kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
pattu nūṟṟuḷ ip pattu avaṉ cēr tirukkōḷūrkkē<br>
cittam vaittu uraippār tikaḻ poṉ ulaku āḷvārē</div>

'''Hymnus 6.8'''

[[#DE-6.8.1|Deutsch]] · [[#TA-6.8.1|Tamil]]

<span id="RO-6.8.1"></span>
'''6.8.1'''

<div lang="ta-Latn">poṉ ulaku āḷīrō puvaṉi muḻutu āḷīrō<br>
nal nalap puḷḷiṉaṅkāḷ viṉaiyāṭṭiyēṉ nāṉ irantēṉ<br>
muṉ ulakaṅkaḷ ellām paṭaitta mukilvaṇṇaṉ kaṇṇaṉ<br>
eṉ nalam koṇṭa pirāṉ taṉakku eṉ nilaimai uraittē.</div>

<span id="RO-6.8.2"></span>
'''6.8.2'''

<div lang="ta-Latn">mai amar vāḷ neṭum kaṇ maṅkaimār muṉpu eṉ kai iruntu<br>
ney amar iṉ aṭicil niccal pāloṭu mēvīrō<br>
kai amar cakkarattu eṉ kaṉivāyp perumāṉaik kaṇṭu<br>
mey amar kātal colli kiḷikāḷ viraintu ōṭivantē</div>

<span id="RO-6.8.3"></span>
'''6.8.3'''

<div lang="ta-Latn">ōṭivantu eṉ kuḻalmēl oḷi mā malar ūtīrō<br>
kūṭiya vaṇṭiṉaṅkāḷ kurunāṭu uṭai aivarkaṭku āy<br>
āṭiya mā neṭum tērppaṭai nīṟu eḻac ceṟṟa pirāṉ<br>
cūṭiya taṇ tuḷavam uṇṭa tū matu vāykaḷ koṇṭē</div>

<span id="RO-6.8.4"></span>
'''6.8.4'''

<div lang="ta-Latn">tū matu vāykaḷ koṇṭuvantu eṉ mullaikaḷmēl tumpikāḷ<br>
pū matu uṇṇac cellil viṉaiyēṉaip poyceytu akaṉṟa<br>
mā matu vār taṇ tuḻāy muṭi vāṉavar kōṉaik kaṇṭu<br>
yām ituvō takkavāṟu eṉṉavēṇṭum kaṇṭīr nuṅkaṭkē?</div>

<span id="RO-6.8.5"></span>
'''6.8.5'''

<div lang="ta-Latn">nuṅkaṭku yāṉ uraikkēṉ vammiṉ yāṉ vaḷartta kiḷikāḷ<br>
vem kaṇ puḷ ūrntu vantu viṉaiyēṉai neñcam kavarnta<br>
ceṅkaṇ karumukilai ceyya vāyc ceḻuṅ kaṟpakattai<br>
eṅkuc ceṉṟākilum kaṇṭu ituvō takkavāṟu? eṉmiṉē</div>

<span id="RO-6.8.6"></span>
'''6.8.6'''

<div lang="ta-Latn">eṉ miṉṉu nūl mārvaṉ eṉ karum perumāṉ eṉ kaṇṇaṉ<br>
taṉ maṉṉu nīḷ kaḻalmēl taṇ tuḻāy namakku aṉṟi nalkāṉ<br>
kalmiṉkaḷ eṉṟu ummai yāṉ kaṟpiyāvaitta māṟṟamcolli<br>
celmiṉkaḷ tīviṉaiyēṉ vaḷartta ciṟu pūvaikaḷē</div>

<span id="RO-6.8.7"></span>
'''6.8.7'''

<div lang="ta-Latn">pūvaikaḷ pōl niṟattaṉ puṇṭarīkaṅkaḷ pōlum kaṇṇaṉ<br>
yāvaiyum yāvarum āy niṉṟa māyaṉ eṉ āḻip pirāṉ<br>
māvai val vāy piḷanta matucūtaṟku eṉ māṟṟam colli<br>
pāvaikaḷ tīrkkiṟṟirē viṉaiyāṭṭiyēṉ pācaṟavē?</div>

<span id="RO-6.8.8"></span>
'''6.8.8'''

<div lang="ta-Latn">pācaṟavu eyti iṉṉē viṉaiyēṉ eṉai ūḻi naivēṉ<br>
ācu aṟu tūvi veḷḷaik kurukē aruḷceytu orunāḷ<br>
mācu aṟu nīlac cuṭar muṭi vāṉavar kōṉaik kaṇṭu<br>
ēcu aṟum nummai allāl maṟunōkku ilaḷ pērttu maṟṟē</div>

<span id="RO-6.8.9"></span>
'''6.8.9'''

<div lang="ta-Latn">pērttu maṟṟu ōr kaḷaikaṇ viṉaiyāṭṭiyēṉ nāṉ oṉṟu ilēṉ<br>
nīrt tiraimēl ulavi irai tērum putā iṉaṅkāḷ<br>
kārt tiraḷ mā mukil pōl kaṇṇaṉ viṇṇavar kōṉaik kaṇṭu<br>
vārttaikaḷ koṇṭu aruḷi uraiyīr vaikal vantiruntē</div>

<span id="RO-6.8.10"></span>
'''6.8.10'''

<div lang="ta-Latn">vantiruntu ummuṭaiya maṇic cēvalum nīrum ellām<br>
antaram oṉṟum iṉṟi alarmēl acaiyum aṉṉaṅkāḷ<br>
eṉ tiru mārvaṟku eṉṉai iṉṉavāṟu ivaḷ kāṇmiṉ eṉṟu<br>
mantirattu oṉṟu uṇartti uraiyīr maṟumāṟṟaṅkaḷē</div>

<span id="RO-6.8.11"></span>
'''6.8.11'''

<div lang="ta-Latn">māṟṟaṅkaḷ āyntukoṇṭu matucūta pirāṉ aṭimēl<br>
nāṟṟaṅkoḷ pūm poḻil cūḻ kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
tōṟṟaṅkaḷ āyirattuḷ ivaiyum orupattum vallār<br>
ūṟṟiṉkaṇ nuṇ maṇal pōl urukāniṟpar nīrāyē</div>

'''Hymnus 6.9'''

[[#DE-6.9.1|Deutsch]] · [[#TA-6.9.1|Tamil]]

<span id="RO-6.9.1"></span>
'''6.9.1'''

<div lang="ta-Latn">nīr āy nilaṉ āy tī āy kāl āy neṭu vāṉ āy<br>
cīr ār cuṭarkaḷ iraṇṭu āy civaṉ āy ayaṉ āṉāy<br>
kūr ār āḻi veṇ caṅku ēnti koṭiyēṉpāl<br>
vārāy orunāḷ maṇṇum viṇṇum makiḻavē</div>

<span id="RO-6.9.2"></span>
'''6.9.2'''

<div lang="ta-Latn">maṇṇum viṇṇum makiḻa kuṟaḷ āy valam kāṭṭi<br>
maṇṇum viṇṇum koṇṭa māya ammāṉē<br>
naṇṇi uṉai nāṉ kaṇṭu ukantu kūttāṭa<br>
naṇṇi orunāḷ ñālattūṭē naṭavāyē</div>

<span id="RO-6.9.3"></span>
'''6.9.3'''

<div lang="ta-Latn">ñālattūṭē naṭantum niṉṟum kiṭantu iruntum<br>
cālap pala nāḷ ukamtōṟu uyirkaḷ kāppāṉē<br>
kōlat tiru mā makaḷōṭu uṉṉaik kūṭātē<br>
cālap pala nāḷ aṭiyēṉ iṉṉum taḷarvēṉō?</div>

<span id="RO-6.9.4"></span>
'''6.9.4'''

<div lang="ta-Latn">taḷarntum muṟintum cakaṭa acurar uṭal vēṟāp<br>
piḷantu vīya tirukkāl āṇṭa perumāṉē<br>
kiḷarntu piramaṉ civaṉ intiraṉ viṇṇavar cūḻa<br>
viḷaṅka orunāḷ kāṇa vārāy viṇmītē</div>

<span id="RO-6.9.5"></span>
'''6.9.5'''

<div lang="ta-Latn">viṇmītu iruppāy malaimēl niṟpāy kaṭal cērppāy<br>
maṇmītu uḻalvāy ivaṟṟuḷ eṅkum maṟaintu uṟaivāy<br>
eṇmītu iyaṉṟa puṟa aṇṭattāy eṉatu āvi<br>
yuḷ mītu āṭi uruk kāṭṭātē oḷippāyō?</div>

<span id="RO-6.9.6"></span>
'''6.9.6'''

<div lang="ta-Latn">pāy ōr aṭi vaittu ataṉ kīḻp paravai nilam ellām<br>
tāy ōr aṭiyāl ellā ulakum taṭavanta<br>
māyōṉ uṉṉaik kāṇpāṉ varunti eṉaināḷum<br>
tīyōṭu uṭaṉcēr meḻukāy ulakil tirivēṉō?</div>

<span id="RO-6.9.7"></span>
'''6.9.7'''

<div lang="ta-Latn">ulakil tiriyum karuma kati āy ulakam āy<br>
ulakukkē ōr uyirum āṉāy puṟa aṇṭattu<br>
alakil polinta ticai pattu āya aruvēyō<br>
alakil polinta aṟivilēṉukku aruḷāyē</div>

<span id="RO-6.9.8"></span>
'''6.9.8'''

<div lang="ta-Latn">aṟivilēṉukku aruḷāy aṟivār uyir āṉāy<br>
veṟi koḷ cōti mūrtti aṭiyēṉ neṭumālē<br>
kiṟiceytu eṉṉaip puṟattiṭṭu iṉṉam keṭuppāyō<br>
piṟitu oṉṟu aṟiyā aṭiyēṉ āvi tikaikkavē?</div>

<span id="RO-6.9.9"></span>
'''6.9.9'''

<div lang="ta-Latn">āvi tikaikka aivar kumaikkum ciṟṟiṉpam<br>
pāviyēṉaip pala nī kāṭṭip paṭuppāyō?<br>
tāvi vaiyam koṇṭa taṭam tāmarai kaṭkē<br>
kūvik koḷḷum kālam iṉṉam kuṟukātō?</div>

<span id="RO-6.9.10"></span>
'''6.9.10'''

<div lang="ta-Latn">kuṟukā nīḷā iṟutikūṭā eṉai ūḻi<br>
ciṟukā perukā aḷavu il iṉpam cērntālum<br>
maṟu kāl iṉṟi māyōṉ uṉakkē āḷākum<br>
ciṟu kālattai uṟumō antō teriyilē?</div>

<span id="RO-6.9.11"></span>
'''6.9.11'''

<div lang="ta-Latn">terital niṉaital eṇṇal ākāt tirumālukku<br>
uriya toṇṭar toṇṭar toṇṭaṉ caṭakōpaṉ<br>
teriyac coṉṉa ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
uriya toṇṭar ākkum ulakam uṇṭāṟkē</div>

'''Hymnus 6.10'''

[[#DE-6.10.1|Deutsch]] · [[#TA-6.10.1|Tamil]]

<span id="RO-6.10.1"></span>
'''6.10.1'''

<div lang="ta-Latn">ulakam uṇṭa peruvāyā<br>
ulappu il kīrtti ammāṉē<br>
nilavum cuṭar cūḻ oḷi mūrtti<br>
neṭiyāy aṭiyēṉ ār uyirē<br>
tilatam ulakukku āy niṉṟa<br>
tiruvēṅkaṭattu em perumāṉē<br>
kula tol aṭiyēṉ uṉa pātam<br>
kūṭum āṟu kūṟāyē</div>

<span id="RO-6.10.2"></span>
'''6.10.2'''

<div lang="ta-Latn">kūṟu āy nīṟu āy nilaṉ āki<br>
koṭu val acurar kulam ellām<br>
cīṟā eriyum tiru nēmi<br>
valavā teyvak kōmāṉē<br>
cēṟu ār cuṉait tāmarai centī<br>
malarum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
āṟā aṉpil aṭiyēṉ uṉ<br>
aṭicēr vaṇṇam aruḷāyē</div>

<span id="RO-6.10.3"></span>
'''6.10.3'''

<div lang="ta-Latn">vaṇṇam maruḷ koḷ aṇi mēka<br>
vaṇṇā māya ammāṉē<br>
eṇṇam pukuntu tittikkum<br>
amutē imaiyōr atipatiyē<br>
teḷ nal aruvi maṇi poṉ muttu<br>
alaikkum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
aṇṇalē uṉ aṭi cēra<br>
aṭiyēṟku āā eṉṉāyē</div>

<span id="RO-6.10.4"></span>
'''6.10.4'''

<div lang="ta-Latn">āā eṉṉātu ulakattai<br>
alaikkum acurar vāḻ nāḷmēl<br>
tī vāy vāḷi maḻai poḻinta<br>
cilaiyā tiru mā makaḷ kēḷvā<br>
tēvā curarkaḷ muṉikkaṇaṅkaḷ<br>
virumpum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
pū ār kaḻalkaḷ aruviṉaiyēṉ<br>
poruntumāṟu puṇarāyē</div>

<span id="RO-6.10.5"></span>
'''6.10.5'''

<div lang="ta-Latn">puṇarā niṉṟa maram ēḻ aṉṟu<br>
eyta oru vil valavā ō<br>
puṇar ēy niṉṟa maram iraṇṭiṉ<br>
naṭuvē pōṉa mutalvā ō<br>
tiṇar ār mēkam eṉak kaḷiṟu<br>
cērum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
tiṇar ār cārṅkattu uṉa pātam<br>
cērvatu aṭiyēṉ ennāḷē?</div>

<span id="RO-6.10.6"></span>
'''6.10.6'''

<div lang="ta-Latn">ennāḷē nām maṇ aḷanta<br>
iṇait tāmaraikaḷ kāṇpataṟku eṉṟu<br>
ennāḷum niṉṟu imaiyōrkaḷ<br>
ētti iṟaiñci iṉam iṉamāy<br>
meyn nā maṉattāl vaḻipāṭu<br>
ceyyum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
meyn nāṉ eyti en nāḷ uṉ<br>
aṭikkaṇ aṭiyēṉ mēvuvatē?</div>

<span id="RO-6.10.7"></span>
'''6.10.7'''

<div lang="ta-Latn">aṭiyēṉ mēvi amarkiṉṟa<br>
amutē imaiyōr atipatiyē<br>
koṭiyā aṭu puḷ uṭaiyāṉē<br>
kōlak kaṉivāyp perumāṉē<br>
ceṭi ār viṉaikaḷ tīr maruntē<br>
tiruvēṅkaṭattu em perumāṉē<br>
noṭi ār poḻutum uṉa pātam<br>
kāṇa nōlātu āṟṟēṉē</div>

<span id="RO-6.10.8"></span>
'''6.10.8'''

<div lang="ta-Latn">nōlātu āṟṟēṉ uṉa pātam<br>
kāṇa eṉṟu nuṇ uṇarviṉ<br>
nīl ār kaṇṭattu ammāṉum<br>
niṟai nāṉmukaṉum intiraṉum<br>
cēl ēy kaṇṇār palar cūḻa<br>
virumpum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
mālāy mayakki aṭiyēṉpāl<br>
vantāy pōlē vārāyē</div>

<span id="RO-6.10.9"></span>
'''6.10.9'''

<div lang="ta-Latn">vantāy pōlē vārātāy<br>
vārātāy pōl varuvāṉē<br>
centāmaraik kaṇ ceṅkaṉi vāy<br>
nāl tōḷ amutē eṉatu uyirē<br>
cintāmaṇikaḷ pakar allaip<br>
pakal cey tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
antō aṭiyēṉ uṉa pātam<br>
akalakillēṉ iṟaiyumē</div>

<span id="RO-6.10.10"></span>
'''6.10.10'''

<div lang="ta-Latn">akalakillēṉ iṟaiyum eṉṟu<br>
alarmēl maṅkai uṟai mārpā<br>
nikar il pukaḻāy ulakam mūṉṟu<br>
uṭaiyāy eṉṉai āḷvāṉē<br>
nikar il amarar muṉikkaṇaṅkaḷ<br>
virumpum tiruvēṅkaṭattāṉē<br>
pukal oṉṟu illā aṭiyēṉ uṉ<br>
aṭikkīḻ amarntu pukuntēṉē.</div>

<span id="RO-6.10.11"></span>
'''6.10.11'''

<div lang="ta-Latn">aṭikkīḻ amarntu pukuntu aṭiyīr<br>
vāḻmiṉ eṉṟu eṉṟu aruḷkoṭukkum<br>
paṭik kēḻ illāp perumāṉaip<br>
paḻaṉak kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
muṭippāṉ coṉṉa āyirattut<br>
tiruvēṅkaṭattukku ivai pattum<br>
piṭittār piṭittār vīṟṟiruntu<br>
periya vāṉuḷ nilāvuvarē.</div>

<span id="RO-Teil-7"></span>
'''Großteil 7'''

[[#DE-Teil-7|Deutsch]] · [[#RO-Teil-7|Transliteration]] · [[#TA-Teil-7|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 7.1'''

[[#DE-7.1.1|Deutsch]] · [[#TA-7.1.1|Tamil]]

<span id="RO-7.1.1"></span>
'''7.1.1'''

<div lang="ta-Latn">uḷ nilāviya aivarāl kumaitīṟṟi eṉṉai<br>
uṉ pātapaṅkayam<br>
naṇṇilāvakaiyē nalivāṉ iṉṉum eṇṇukiṉṟāy<br>
eṇ ilāp peṟu māyaṉē imaiyōrkaḷ<br>
ēttum ulakam mūṉṟu uṭai<br>
aṇṇalē amutē appaṉē eṉṉai āḷvāṉē</div>

<span id="RO-7.1.2"></span>
'''7.1.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉai āḷum vaṉ kō ōr aintu ivai peytu<br>
irāppakal mōtuvittiṭṭu<br>
uṉṉai nāṉ aṇukāvakai ceytu pōtikaṇṭāy<br>
kaṉṉalē amutē kār mukil vaṇṇaṉē<br>
kaṭal ñālam kākkiṉṟa<br>
miṉṉu nēmiyiṉāy viṉaiyēṉuṭai vētiyaṉē</div>

<span id="RO-7.1.3"></span>
'''7.1.3'''

<div lang="ta-Latn">vētiyāniṟkum aivarāl viṉaiyēṉai<br>
mōtuvittu uṉ tiruvaṭic<br>
cātiyāvakai nī taṭuttu eṉ peṟuti? antō!<br>
āti āki akal iṭam paṭaittu uṇṭu<br>
umiḻntu kaṭantu iṭantiṭṭa<br>
cōti nīḷ muṭiyāy toṇṭaṉēṉ matucūtaṉaṉē</div>

<span id="RO-7.1.4"></span>
'''7.1.4'''

<div lang="ta-Latn">cūtu nāṉ aṟiyāvakai cuḻaṟṟi ōr aivaraik<br>
kāṭṭi uṉ aṭip<br>
pōtu nāṉ aṇukāvakai ceytu pōtikaṇṭāy<br>
yātum yāvarum iṉṟi niṉ akampāl oṭukki<br>
ōr āliṉ nīḷ ilai<br>
mītu cēr kuḻavi viṉaiyēṉ viṉaitīr maruntē</div>

<span id="RO-7.1.5"></span>
'''7.1.5'''

<div lang="ta-Latn">tīr maruntu iṉṟi aintu nōy aṭum cekkil iṭṭut<br>
tirikkum aivarai<br>
nēr maruṅku uṭaittā aṭaittu nekiḻppāṉ okkiṉṟāy<br>
ār maruntu iṉi ākuvār aṭal āḻi ēnti<br>
acurar vaṉ kulam<br>
vēr maruṅku aṟuttāy viṇṇuḷār perumāṉē? ō</div>

<span id="RO-7.1.6"></span>
'''7.1.6'''

<div lang="ta-Latn">viṇṇuḷār perumāṟku aṭimai ceyvāraiyum<br>
ceṟum aimpulaṉ ivai<br>
maṇṇuḷ eṉṉaip peṟṟāl eṉ ceyyā maṟṟu nīyum viṭṭāl?<br>
paṇṇuḷāy kavi taṉṉuḷāy pattiyiṉ uḷḷāy<br>
paramīcaṉē vantu eṉ<br>
kaṇṇuḷāy neñcuḷāy colluḷāy oṉṟu collāyē</div>

<span id="RO-7.1.7"></span>
'''7.1.7'''

<div lang="ta-Latn">oṉṟu colli oruttiṉil niṟkilāta<br>
ōr aivar vaṉ kayavarai<br>
eṉṟu yāṉ velkiṟpaṉ uṉ tiruvaruḷ illaiyēl?<br>
aṉṟu tēvar acurar vāṅka alaikaṭal<br>
aravam aḷāvi ōr<br>
kuṉṟam vaitta entāy koṭiyēṉ paruku iṉ amutē</div>

<span id="RO-7.1.8"></span>
'''7.1.8'''

<div lang="ta-Latn">iṉ amutu eṉat tōṉṟi ōr aivar yāvaraiyum<br>
mayakka nī vaitta<br>
muṉṉam māyam ellām muḻu vēr arintu eṉṉai uṉ<br>
ciṉṉamum tiru mūrttiyum cintittu ēttik<br>
kaitoḻavē aruḷ eṉakku<br>
eṉ ammā eṉ kaṇṇā imaiyōr tam kulamutalē</div>

<span id="RO-7.1.9"></span>
'''7.1.9'''

<div lang="ta-Latn">kulam mutal aṭum tīviṉaik koṭu vaṉ kuḻiyiṉil<br>
vīḻkkum aivarai<br>
valam mutal keṭukkum varamē tantaruḷkaṇṭāy<br>
nilam mutal iṉi ev ulakukkum niṟpaṉa<br>
celvaṉa eṉap poruḷ<br>
pala mutal paṭaittāy eṉ kaṇṇā eṉ parañcuṭarē</div>

<span id="RO-7.1.10"></span>
'''7.1.10'''

<div lang="ta-Latn">eṉ parañcuṭarē eṉṟu uṉṉai alaṟṟi<br>
uṉ iṇait tāmaraikaṭku<br>
aṉpu uruki niṟkum atu niṟka cumaṭu tantāy<br>
vaṉ paraṅkaḷ eṭuttu aivar ticai ticai<br>
valittu eṟṟukiṉṟaṉar<br>
muṉ paravai kaṭaintu amutam koṇṭa mūrtti ō</div>

<span id="RO-7.1.11"></span>
'''7.1.11'''

<div lang="ta-Latn">koṇṭa mūrtti ōr mūvarāyk kuṇaṅkaḷ paṭaittu<br>
aḷittu keṭukkum ap<br>
puṇṭarīkak koppūḻp puṉal paḷḷi appaṉukkē<br>
toṇṭar toṇṭar toṇṭar toṇṭaṉ<br>
caṭakōpaṉ col āyirattuḷ ip pattum<br>
kaṇṭu pāṭa vallār viṉai pōm kaṅkulum pakalē</div>

'''Hymnus 7.2'''

[[#DE-7.2.1|Deutsch]] · [[#TA-7.2.1|Tamil]]

<span id="RO-7.2.1"></span>
'''7.2.1'''

<div lang="ta-Latn">kaṅkulum pakalum kaṇ tuyil aṟiyāḷ<br>
kaṇṇa nīr kaikaḷāl iṟaikkum<br>
caṅku cakkaraṅkaḷ eṉṟu kai kūppum<br>
tāmaraik kaṇ eṉṟē taḷarum<br>
eṅṅaṉē tarikkēṉ uṉṉaiviṭṭu? eṉṉum<br>
iru nilam kai tuḻā irukkum<br>
ceṅkayal pāy nīrt tiruvaraṅkattāy<br>
ivaḷ tiṟattu eṉ ceykiṉṟāyē?</div>

<span id="RO-7.2.2"></span>
'''7.2.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉ ceykiṉṟāy eṉ tāmaraik kaṇṇā?<br>
eṉṉum kaṇṇīr malka irukkum<br>
eṉ ceykēṉ eṟi nīrt tiruvaraṅkattāy?<br>
eṉṉum vevvuyirttu uyirttu urukum<br>
muṉ ceyta viṉaiyē mukappaṭāy eṉṉum<br>
mukilvaṇṇā takuvatō? eṉṉum<br>
muṉ ceytu iv ulakam uṇṭu umiḻntu aḷantāy<br>
eṉkolō muṭikiṉṟatu ivaṭkē?</div>

<span id="RO-7.2.3"></span>
'''7.2.3'''

<div lang="ta-Latn">vaṭku ilaḷ iṟaiyum maṇivaṇṇā eṉṉum<br>
vāṉamē nōkkum maiyākkum<br>
uṭku uṭai acurar uyir ellām uṇṭa<br>
oruvaṉē eṉṉum uḷ urukum<br>
kaṭkilī uṉṉaik kāṇumāṟu aruḷāy<br>
kākuttā kaṇṇaṉē eṉṉum<br>
tiṇ koṭi matiḷ cūḻ tiruvaraṅkattāy<br>
ivaḷtiṟattu eṉ ceytiṭṭāyē?</div>

<span id="RO-7.2.4"></span>
'''7.2.4'''

<div lang="ta-Latn">iṭṭa kāl iṭṭa kaiyaḷāy irukkum<br>
eḻuntu ulāy mayaṅkum kai kūppum<br>
kaṭṭamē kātal eṉṟu mūrccikkum<br>
kaṭalvaṇṇā kaṭiyaikāṇ eṉṉum<br>
vaṭṭa vāy nēmi valaṅkaiyā eṉṉum<br>
vantiṭāy eṉṟu eṉṟē mayaṅkum<br>
ciṭṭaṉē ceḻu nīrt tiruvaraṅkattāy<br>
ivaḷtiṟattu eṉ cintittāyē?</div>

<span id="RO-7.2.5"></span>
'''7.2.5'''

<div lang="ta-Latn">cintikkum ticaikkum tēṟum kai kūppum<br>
tiruvaraṅkattuḷḷāy eṉṉum<br>
vantikkum āṅkē maḻaikkaṇ nīr malka<br>
vantiṭāy eṉṟu eṉṟē mayaṅkum<br>
antippōtu avuṇaṉ uṭal iṭantāṉē<br>
alai kaṭal kaṭainta ār amutē<br>
cantittu uṉ caraṇam cārvatē valitta<br>
taiyalai maiyal ceytāṉē</div>

<span id="RO-7.2.6"></span>
'''7.2.6'''

<div lang="ta-Latn">maiyal ceytu eṉṉai maṉam kavarntāṉē<br>
eṉṉum mā māyaṉē eṉṉum<br>
ceyya vāy maṇiyē eṉṉum taṇ puṉal cūḻ<br>
tiruvaraṅkattuḷḷāy eṉṉum<br>
veyya vāḷ taṇṭu caṅku cakkaram vil<br>
ēntum viṇṇōr mutal eṉṉum;<br>
pai koḷ pāmpu aṇaiyāy ivaḷtiṟattu aruḷāy<br>
pāviyēṉ ceyaṟpālatuvē</div>

<span id="RO-7.2.7"></span>
'''7.2.7'''

<div lang="ta-Latn">pāla tuṉpaṅkaḷ iṉpaṅkaḷ paṭaittāy<br>
paṟṟilār paṟṟa niṉṟāṉē<br>
kāla cakkarattāy kaṭal iṭam koṇṭa<br>
kaṭalvaṇṇā kaṇṇaṉē eṉṉum<br>
cēl koḷ taṇ puṉal cūḻ tiruvaraṅkattāy<br>
eṉṉum eṉ tīrttaṉē eṉṉum<br>
kōla mā maḻaikkaṇ paṉi malka irukkum<br>
eṉṉuṭaik kōmaḷak koḻuntē</div>

<span id="RO-7.2.8"></span>
'''7.2.8'''

<div lang="ta-Latn">koḻuntu vāṉavarkaṭku eṉṉum kuṉṟu ēnti<br>
kō nirai kāttavaṉ eṉṉum<br>
aḻum toḻum āvi aṉala vevvuyirkkum<br>
añcaṉa vaṇṇaṉē eṉṉum<br>
eḻuntu mēl nōkki imaippilaḷ irukkum<br>
eṅṅaṉē nōkkukēṉ? eṉṉum<br>
ceḻum taṭam puṉal cūḻ tiruvaraṅkattāy<br>
eṉ ceykēṉ eṉ tirumakaṭkē?</div>

<span id="RO-7.2.9"></span>
'''7.2.9'''

<div lang="ta-Latn">eṉ tirumakaḷ cēr mārvaṉē eṉṉum<br>
eṉṉuṭai āviyē eṉṉum<br>
niṉ tiru eyiṟṟāl iṭantu nī koṇṭa<br>
nilamakaḷ kēḷvaṉē eṉṉum<br>
aṉṟu uru ēḻum taḻuvi nī koṇṭa<br>
āymakaḷ aṉpaṉē eṉṉum<br>
teṉ tiruvaraṅkam kōyilkoṇṭāṉē<br>
teḷikilēṉ muṭivu ivaḷ taṉakkē</div>

<span id="RO-7.2.10"></span>
'''7.2.10'''

<div lang="ta-Latn">muṭivu ivaḷ taṉakku oṉṟu aṟikilēṉ eṉṉum<br>
mūvulaku āḷiyē eṉṉum<br>
kaṭi kamaḻ koṉṟaic caṭaiyaṉē eṉṉum<br>
nāṉmukak kaṭavuḷē eṉṉum<br>
vaṭivu uṭai vāṉōr talaivaṉē eṉṉum<br>
vaṇ tiruvaraṅkaṉē eṉṉum<br>
aṭi aṭaiyātāḷ pōl ivaḷ aṇuki<br>
aṭaintaṉaḷ mukilvaṇṇaṉ aṭiyē</div>

<span id="RO-7.2.11"></span>
'''7.2.11'''

<div lang="ta-Latn">mukilvaṇṇaṉ aṭiyai aṭaintu aruḷ cūṭi<br>
uyntavaṉ moy puṉal porunal<br>
tukil vaṇṇat tū nīrc cērppaṉ vaṇ poḻil cūḻ<br>
vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
mukilvaṇṇaṉ aṭimēl coṉṉa col mālai<br>
āyirattu ip pattum vallār<br>
mukil vaṇṇa vāṉattu imaiyavar cūḻa<br>
iruppar pēriṉpa veḷḷattē</div>

'''Hymnus 7.3'''

[[#DE-7.3.1|Deutsch]] · [[#TA-7.3.1|Tamil]]

<span id="RO-7.3.1"></span>
'''7.3.1'''

<div lang="ta-Latn">veḷḷaic curi caṅkoṭu āḻi ēnti<br>
tāmaraik kaṇṇaṉ eṉ neñciṉūṭē<br>
puḷḷaik kaṭākiṉṟa āṟṟaik kāṇīr<br>
eṉ collic collukēṉ aṉṉaimīrkāḷ?<br>
veḷḷac cukam avaṉ vīṟṟirunta<br>
vēta oliyum viḻā oliyum<br>
piḷḷaik kuḻā viḷaiyāṭṭu oliyum<br>
aṟā tiruppēreyil cērvaṉ nāṉē</div>

<span id="RO-7.3.2"></span>
'''7.3.2'''

<div lang="ta-Latn">nāṉak karuṅ kuḻal tōḻimīrkāḷ<br>
aṉṉaiyarkāḷ ayal cēriyīrkāḷ<br>
nāṉ it taṉi neñcam kākkamāṭṭēṉ<br>
eṉ vacam aṉṟu itu irāppakal pōy<br>
tēṉ moytta pūmpoḻil taṇ paṇai cūḻ<br>
teṉ tiruppēreyil vīṟṟirunta<br>
vāṉap pirāṉ maṇivaṇṇaṉ kaṇṇaṉ<br>
ceṅkaṉi vāyiṉ tiṟattatuvē</div>

<span id="RO-7.3.3"></span>
'''7.3.3'''

<div lang="ta-Latn">ceṅkaṉi vāyiṉ tiṟattatāyum<br>
ceñ cuṭar nīḷ muṭi tāḻntatāyum<br>
caṅkoṭu cakkaram kaṇṭu ukantum<br>
tāmaraik kaṇkaḷukku aṟṟut tīrntum<br>
tiṅkaḷum nāḷum viḻā aṟāta<br>
teṉ tiruppēreyil vīṟṟirunta<br>
naṅkaḷ pirāṉukku eṉ neñcam tōḻī<br>
nāṇum niṟaiyum iḻantatuvē</div>

<span id="RO-7.3.4"></span>
'''7.3.4'''

<div lang="ta-Latn">iḻanta em māmaittiṟattup pōṉa<br>
eṉ neñciṉārum aṅkē oḻintār<br>
uḻantu iṉi yāraikkoṇṭu eṉ ucākō?<br>
ōtak kaṭal oli pōla eṅkum<br>
eḻunta nal vētattu oli niṉṟu ōṅku<br>
teṉ tiruppēreyil vīṟṟirunta<br>
muḻaṅku caṅkak kaiyaṉ māyattu āḻntēṉ<br>
aṉṉaiyarkāḷ eṉṉai eṉ muṉintē?</div>

<span id="RO-7.3.5"></span>
'''7.3.5'''

<div lang="ta-Latn">muṉintu cakaṭam utaittu māyap<br>
pēy mulai uṇṭu marutu iṭai pōy<br>
kaṉinta viḷavukkuk kaṉṟu eṟinta<br>
kaṇṇa pirāṉukku eṉ peṇmai tōṟṟēṉ<br>
muṉintu iṉi eṉ ceytīr aṉṉaimīrkāḷ?<br>
muṉṉi avaṉ vantu vīṟṟirunta<br>
kaṉinta poḻil tiruppēreyiṟkē<br>
kālampeṟa eṉṉaik kāṭṭumiṉē</div>

<span id="RO-7.3.6"></span>
'''7.3.6'''

<div lang="ta-Latn">kālampeṟa eṉṉaik kāṭṭumiṉkaḷ<br>
kātal kaṭaliṉ mikap peritāl<br>
nīla mukil vaṇṇattu em perumāṉ<br>
niṟkum muṉṉē vantu eṉ kaikkum eytāṉ<br>
ñālattu avaṉ vantu vīṟṟirunta<br>
nāṉmaṟaiyāḷarum vēḷvi ōvā<br>
kōlac cenneṟkaḷ kavari vīcum<br>
kūṭu puṉal tiruppēreyiṟkē.</div>

<span id="RO-7.3.7"></span>
'''7.3.7'''

<div lang="ta-Latn">pēr eyil cūḻ kaṭal teṉ ilaṅkai<br>
ceṟṟa pirāṉ vantu vīṟṟirunta<br>
pēreyiṟkē pukku eṉ neñcam nāṭi<br>
pērttu vara eṅkum kāṇamāṭṭēṉ<br>
ārai iṉi iṅku uṭaiyam tōḻī?<br>
eṉ neñcam kūva vallārum illai<br>
ārai iṉikkoṇṭu eṉ cātikkiṉṟatu?<br>
eṉ neñcam kaṇṭatuvē kaṇṭēṉē</div>

<span id="RO-7.3.8"></span>
'''7.3.8'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭatuvē koṇṭu ellārum kūṭi<br>
kārk kaṭal vaṇṇaṉōṭu eṉ tiṟattuk<br>
koṇṭu alar tūṟṟiṟṟu atu mutalāk<br>
koṇṭa eṉ kātal uraikkil tōḻī<br>
maṇ tiṇi ñālamum ēḻ kaṭalum<br>
nīḷ vicumpum kaḻiyap peritāl<br>
teṇ tirai cūḻntu avaṉ vīṟṟirunta<br>
teṉ tiruppēreyil cērvaṉ ceṉṟē</div>

<span id="RO-7.3.9"></span>
'''7.3.9'''

<div lang="ta-Latn">cērvaṉ ceṉṟu eṉṉuṭait tōḻimīrkāḷ<br>
aṉṉaiyarkāḷ eṉṉait tēṟṟa vēṇṭā<br>
nīrkaḷ uraikkiṉṟatu eṉ itaṟku?<br>
neñcum niṟaivum eṉakku iṅku illai<br>
kārvaṇṇaṉ kārk kaṭal ñālam uṇṭa<br>
kaṇṇa pirāṉ vantu vīṟṟirunta<br>
ēr vaḷa oṇ kaḻaṉip paḻaṉa<br>
teṉ tiruppēreyil mānakarē.</div>

<span id="RO-7.3.10"></span>
'''7.3.10'''

<div lang="ta-Latn">nakaramum nāṭum piṟavum tērvēṉ<br>
nāṇ eṉakku illai eṉ tōḻimīrkāḷ<br>
cikara maṇi neṭu māṭam nīṭu<br>
teṉ tiruppēreyil vīṟṟirunta<br>
makara neṭuṅkuḻaik kātaṉ māyaṉ<br>
nūṟṟuvarai aṉṟu maṅka nūṟṟa<br>
nikar il mukilvaṇṇaṉ nēmiyāṉ eṉ<br>
neñcam kavarntu eṉai ūḻiyāṉē?</div>

<span id="RO-7.3.11"></span>
'''7.3.11'''

<div lang="ta-Latn">ūḻitōṟu ūḻi uruvum pērum<br>
ceykaiyum vēṟavaṉ vaiyam kākkum<br>
āḻi nīr vaṇṇaṉai accutaṉai<br>
aṇi kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
kēḻ il antāti ōr āyirattuḷ<br>
ivai tiruppēreyil mēya pattum<br>
āḻi aṅkaiyaṉai ētta vallār<br>
avar aṭimaittiṟattu āḻiyārē.</div>

'''Hymnus 7.4'''

[[#DE-7.4.1|Deutsch]] · [[#TA-7.4.1|Tamil]]

<span id="RO-7.4.1"></span>
'''7.4.1'''

<div lang="ta-Latn">āḻi eḻa caṅkum villum eḻa ticai<br>
vāḻi eḻa taṇṭum vāḷum eḻa aṇṭam<br>
mōḻai eḻa muṭi pātam eḻa appaṉ<br>
ūḻi eḻa ulakam koṇṭavāṟē</div>

<span id="RO-7.4.2"></span>
'''7.4.2'''

<div lang="ta-Latn">āṟu malaikku etirntu ōṭum oli aravu<br>
ūṟu culāy malai tēykkum oli kaṭal<br>
māṟu cuḻaṉṟu aḻaikkiṉṟa oli appaṉ<br>
cāṟupaṭa amutam koṇṭa nāṉṟē</div>

<span id="RO-7.4.3"></span>
'''7.4.3'''

<div lang="ta-Latn">nāṉṟila ēḻ maṇṇum tāṉattavē piṉṉum<br>
nāṉṟila ēḻ malai tāṉattavē piṉṉum<br>
nāṉṟila ēḻ kaṭal tāṉattavē appaṉ<br>
ūṉṟi iṭantu eyiṟṟil koṇṭa nāḷē</div>

<span id="RO-7.4.4"></span>
'''7.4.4'''

<div lang="ta-Latn">nāḷum eḻa nilam nīrum eḻa viṇṇum<br>
kōḷum eḻa eri kālum eḻa malai<br>
tāḷum eḻa cuṭar tāṉum eḻa appaṉ<br>
ūḷi eḻa ulakam uṇṭa ūṇē</div>

<span id="RO-7.4.5"></span>
'''7.4.5'''

<div lang="ta-Latn">ūṇuṭai mallar tatarnta oli maṉṉar<br>
āṇ uṭaic cēṉai naṭuṅkum oli viṇṇuḷ<br>
ēṇ uṭait tēvar veḷippaṭṭa oli appaṉ<br>
kāṇuṭaip pāratam kai aṟai pōḻtē</div>

<span id="RO-7.4.6"></span>
'''7.4.6'''

<div lang="ta-Latn">pōḻtu melinta puṉ cekkaril vāṉ ticai<br>
cūḻum eḻuntu utirap puṉalā malai<br>
kīḻtu piḷanta ciṅkam ottatāl appaṉ<br>
āḻ tuyar ceytu acuraraik kollumāṟē</div>

<span id="RO-7.4.7"></span>
'''7.4.7'''

<div lang="ta-Latn">māṟu niraittu iraikkum caraṅkaḷ iṉa<br>
nūṟu piṇam malaipōl puraḷa kaṭal<br>
āṟu maṭuttu utirap puṉalā appaṉ<br>
nīṟu paṭa ilaṅkai ceṟṟa nērē</div>

<span id="RO-7.4.8"></span>
'''7.4.8'''

<div lang="ta-Latn">nērcarintāṉ koṭik kōḻi koṇṭāṉ piṉṉum<br>
nērcarintāṉ eriyum aṉalōṉ piṉṉum<br>
nērcarintāṉ mukkaṇ mūrtti kaṇṭīr appaṉ<br>
nērcari vāṇaṉ tiṇtōḷ koṇṭa aṉṟē</div>

<span id="RO-7.4.9"></span>
'''7.4.9'''

<div lang="ta-Latn">aṉṟu maṇ nīr eri kāl viṇ malai mutal<br>
aṉṟu cuṭar iraṇṭu piṟavum piṉṉum<br>
aṉṟu maḻai uyir tēvum maṟṟum appaṉ<br>
aṉṟu mutal ulakam ceytatumē</div>

<span id="RO-7.4.10"></span>
'''7.4.10'''

<div lang="ta-Latn">mēy nirai kīḻ puka mā puraḷa cuṉai<br>
vāy niṟai nīr piḷiṟic coriya iṉa<br>
ā niraipāṭi aṅkē oṭuṅka appaṉ<br>
tī maḻai kāttu kuṉṟam eṭuttāṉē</div>

<span id="RO-7.4.11"></span>
'''7.4.11'''

<div lang="ta-Latn">kuṉṟam eṭutta pirāṉ aṭiyāroṭum<br>
oṉṟi niṉṟa caṭakōpaṉ uraiceyal<br>
naṉṟi puṉainta ōr āyirattuḷ ivai<br>
veṉṟi tarum pattum mēvik kaṟpārkkē</div>

'''Hymnus 7.5'''

[[#DE-7.5.1|Deutsch]] · [[#TA-7.5.1|Tamil]]

<span id="RO-7.5.1"></span>
'''7.5.1'''

<div lang="ta-Latn">kaṟpār irāma pirāṉai allāl maṟṟum kaṟparō<br>
pul pā mutalā pul eṟumpu āti oṉṟu iṉṟiyē<br>
nal pāl ayōttiyil vāḻum carācaram muṟṟavum<br>
nal pālukku uyttaṉaṉ nāṉmukaṉār peṟṟa nāṭṭuḷē?</div>

<span id="RO-7.5.2"></span>
'''7.5.2'''

<div lang="ta-Latn">nāṭṭil piṟantavar nāraṇaṟku āḷ aṉṟi āvarō<br>
nāṭṭil piṟantu paṭātaṉa paṭṭu maṉicarkkāy<br>
nāṭṭai naliyum arakkarai nāṭit taṭintiṭṭu<br>
nāṭṭai aḷittu uyyac ceytu naṭantamai kēṭṭumē?</div>

<span id="RO-7.5.3"></span>
'''7.5.3'''

<div lang="ta-Latn">kēṭpārkaḷ kēcavaṉ kīrtti allāl maṟṟum kēṭparō<br>
kēṭpār cevi cuṭu kīḻmai vacaivukaḷē vaiyum<br>
cēṇpāl paḻam pakaivaṉ cicupālaṉ tiruvaṭi<br>
tāḷ pāl aṭainta taṉmai aṟivārai aṟintumē?</div>

<span id="RO-7.5.4"></span>
'''7.5.4'''

<div lang="ta-Latn">taṉmai aṟipavar tām avaṟku āḷ aṉṟi āvarō<br>
paṉmaip paṭar poruḷ ātum il pāḻ neṭum kālattu<br>
naṉmaip puṉal paṇṇi nāṉmukaṉaip paṇṇi taṉṉuḷḷē<br>
toṉmai mayakkiya tōṟṟiya cūḻalkaḷ cintittē?</div>

<span id="RO-7.5.5"></span>
'''7.5.5'''

<div lang="ta-Latn">cūḻalkaḷ cintikkil māyaṉ kaḻal aṉṟi cūḻvarō<br>
āḻap perum puṉal taṉṉuḷ aḻuntiya ñālattait<br>
tāḻap paṭāmal taṉpāl oru kōṭṭiṭait tāṉ koṇṭa<br>
kēḻal tiru uru āyiṟṟuk kēṭṭum uṇarntumē?</div>

<span id="RO-7.5.6"></span>
'''7.5.6'''

<div lang="ta-Latn">kēṭṭum uṇarntavar kēcavaṟku āḷ aṉṟi āvarō<br>
vāṭṭam ilā vaṇ kai māvali vātikka vātippuṇṭu<br>
īṭṭamkoḷ tēvarkaḷ ceṉṟu irantārkku iṭar nīkkiya<br>
kōṭṭu aṅkai vāmaṉaṉ āy ceyta kūttukkaḷ kaṇṭumē?</div>

<span id="RO-7.5.7"></span>
'''7.5.7'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭum teḷintum kaṟṟār kaṇṇaṟku āḷ aṉṟi āvarō<br>
vaṇṭu uṇ malart toṅkal mārkkaṇṭēyaṉukku vāḻum nāḷ<br>
iṇṭaic caṭaimuṭi īcaṉ uṭaṉkoṇṭu ucāc cella<br>
koṇṭu aṅku taṉṉoṭum koṇṭu uṭaṉ ceṉṟatu uṇarntumē?</div>

<span id="RO-7.5.8"></span>
'''7.5.8'''

<div lang="ta-Latn">cella uṇarntavar celvaṉ taṉ cīr aṉṟi kaṟparō<br>
ellai ilāta perum tavattāl pala cey miṟai<br>
allal amararaic ceyyum iraṇiyaṉ ākattai<br>
mallal ari uru āy ceyta māyam aṟintumē?</div>

<span id="RO-7.5.9"></span>
'''7.5.9'''

<div lang="ta-Latn">māyam aṟipavar māyavaṟku āḷ aṉṟi āvarō<br>
tāyam ceṟum oru nūṟṟuvar maṅka ōr aivarkku āy<br>
tēcam aṟiya ōr cāratiyāyc ceṉṟu cēṉaiyai<br>
nācam ceytiṭṭu naṭanta nal vārttai aṟintumē?</div>

<span id="RO-7.5.10"></span>
'''7.5.10'''

<div lang="ta-Latn">vārttai aṟipavar māyavaṟku āḷ aṉṟi āvarō<br>
pōrtta piṟappoṭu nōyoṭu mūppoṭu iṟappu ivai<br>
pērttu perum tuṉpam vēr aṟa nīkki taṉ tāḷiṉkīḻc<br>
cērttu avaṉ ceyyum cēmattai eṇṇit teḷivuṟṟē?</div>

<span id="RO-7.5.11"></span>
'''7.5.11'''

<div lang="ta-Latn">teḷivuṟṟu vīvu iṉṟi niṉṟavarkku iṉpak kati ceyyum<br>
teḷivuṟṟa kaṇṇaṉait teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
teḷivuṟṟa āyirattuḷ ivai pattum vallār avar<br>
teḷivuṟṟa cintaiyar pā maru mūvulakattuḷḷē</div>

'''Hymnus 7.6'''

[[#DE-7.6.1|Deutsch]] · [[#TA-7.6.1|Tamil]]

<span id="RO-7.6.1"></span>
'''7.6.1'''

<div lang="ta-Latn">pā maru mūvulakum paṭaitta paṟpanāpā ō<br>
pā maru mūvulakum aḷanta paṟpa pātā ō<br>
tāmaraik kaṇṇā ō taṉiyēṉ taṉi āḷā ō<br>
tāmaraik kaiyā ō uṉṉai eṉṟukol cērvatuvē?</div>

<span id="RO-7.6.2"></span>
'''7.6.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉṟukol cērvatu antō! araṉ nāṉmukaṉ ēttum ceyya<br>
niṉ tiruppātattai yāṉ? nilam nīr eri kāl viṇ uyir<br>
eṉṟu ivai tām mutalā muṟṟum āy niṉṟa entāy ō<br>
kuṉṟu eṭuttu ā nirai mēyttu avai kātta em kūttā ō!</div>

<span id="RO-7.6.3"></span>
'''7.6.3'''

<div lang="ta-Latn">kātta em kūttā ō! malai ēntik kal māri taṉṉai<br>
pūt taṇ tuḻāy muṭiyāy puṉai koṉṟai am ceñcaṭaiyāy<br>
vāytta eṉ nāṉmukaṉē vantu eṉ ār uyir nī āṉāl<br>
ēttu arum kīrttiyiṉāy! uṉṉai eṅkut talaippeyvaṉē?</div>

<span id="RO-7.6.4"></span>
'''7.6.4'''

<div lang="ta-Latn">eṅkut talaippeyvaṉ nāṉ eḻil mūvulakum nīyē<br>
aṅku uyar mukkaṇ pirāṉ pirama perumāṉ avaṉ nī<br>
vem katir vaccirak kai intiraṉ mutalāt teyvam nī;<br>
koṅku alar taṇ am tuḻāy muṭi eṉṉuṭaik kōvalaṉē?</div>

<span id="RO-7.6.5"></span>
'''7.6.5'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉuṭaik kōvalaṉē eṉ pollāk karumāṇikkamē<br>
uṉṉuṭai unti malar ulakam avai mūṉṟum parantu<br>
uṉṉuṭaic cōtiveḷḷattu akampāl uṉṉaik kaṇṭu koṇṭiṭṭu<br>
eṉṉuṭai ār uyirār eṅṅaṉēkol vantu eytuvarē?</div>

<span id="RO-7.6.6"></span>
'''7.6.6'''

<div lang="ta-Latn">vantu eytumāṟu aṟiyēṉ malku nīlac cuṭar taḻaippa<br>
ceñcuṭarc cōtikaḷ pūttu oru māṇikkam cērvatu pōl<br>
antaramēl cempaṭṭōṭu aṭi unti kai mārpu kaṇ vāy<br>
ceñcuṭarc cōti viṭa uṟai eṉ tirumārpaṉaiyē</div>

<span id="RO-7.6.7"></span>
'''7.6.7'''

<div lang="ta-Latn">eṉ tirumārpaṉ taṉṉai eṉ malaimakaḷ kūṟaṉ taṉṉai<br>
eṉṟum eṉ nāmakaḷai akampāl koṇṭa nāṉmukaṉai<br>
niṉṟa cacipatiyai nilam kīṇṭu eyil mūṉṟu eritta<br>
veṉṟu pulaṉ turanta vicumpu āḷiyai kāṇēṉō?</div>

<span id="RO-7.6.8"></span>
'''7.6.8'''

<div lang="ta-Latn">āḷiyaik kāṇ pariyāy ari kāṇ nariyāy arakkar<br>
ūḷai iṭṭu aṉṟu ilaṅkai kaṭantu pilam pukku oḷippa<br>
mīḷi am puḷḷaik kaṭāy viṟal māliyaik koṉṟu piṉṉum<br>
āḷ uyar kuṉṟaṅkaḷ ceytu aṭarttāṉaiyum kāṇṭumkolō?</div>

<span id="RO-7.6.9"></span>
'''7.6.9'''

<div lang="ta-Latn">kāṇṭumkolō neñcamē! kaṭiya viṉaiyē muyalum<br>
āṇ tiṟal mīḷi moympiṉ arakkaṉ kulattait taṭintu<br>
mīṇṭum avaṉ tampikkē viri nīr ilaṅkai aruḷi<br>
āṇṭu taṉ cōti pukka amarar ariyēṟṟiṉaiyē?</div>

<span id="RO-7.6.10"></span>
'''7.6.10'''

<div lang="ta-Latn">ēṟṟu arum vaikuntattai aruḷum namakku āyar kulattu<br>
īṟṟu iḷam piḷḷai oṉṟāyp pukku māyaṅkaḷē iyaṟṟi<br>
kūṟṟu iyal kañcaṉaik koṉṟu aivarkku āy koṭum cēṉai taṭintu<br>
āṟṟal mikkāṉ periya parañcōti pukka ariyē</div>

<span id="RO-7.6.11"></span>
'''7.6.11'''

<div lang="ta-Latn">pukka ari uru āy avuṇaṉ uṭal kīṇṭu ukanta<br>
cakkarac celvaṉ taṉṉaik kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
mikka ōr āyirattuḷ ivai pattum vallār avarait<br>
tokku pallāṇṭu icaittu kavariceyvar ēḻaiyarē</div>

'''Hymnus 7.7'''

[[#DE-7.7.1|Deutsch]] · [[#TA-7.7.1|Tamil]]

<span id="RO-7.7.1"></span>
'''7.7.1'''

<div lang="ta-Latn">ēḻaiyar āvi uṇṇum iṇaik kūṟṟamkolō? aṟiyēṉ<br>
āḻi am kaṇṇa pirāṉ tirukkaṇkaḷkolō? aṟiyēṉ<br>
cūḻavum tāmarai nāḷ malar pōl vantu tōṉṟum kaṇṭīr<br>
tōḻiyarkāḷ aṉṉaimīr eṉ ceykēṉ tuyarāṭṭiyēṉē?</div>

<span id="RO-7.7.2"></span>
'''7.7.2'''

<div lang="ta-Latn">āṭṭiyum tūṟṟiyum niṉṟu aṉṉaimīr eṉṉai nīr nalintu eṉ?<br>
māṭṭu uyar kaṟpakattiṉ valliyō? koḻuntō? aṟiyēṉ?<br>
īṭṭiya veṇṇey uṇṭāṉ tirumūkku eṉatu āviyuḷḷē<br>
māṭṭiya val viḷakkiṉ cuṭarāy niṟkum vāliyatē</div>

<span id="RO-7.7.3"></span>
'''7.7.3'''

<div lang="ta-Latn">vāliyatu ōr kaṉikol? viṉaiyāṭṭiyēṉ valviṉaikol?<br>
kōlam tiraḷ pavaḷak koḻum tuṇṭamkolō? aṟiyēṉ<br>
nīla neṭu mukil pōl tirumēṉi ammāṉ toṇṭaivāy<br>
ēlum ticaiyuḷ ellām vantu tōṉṟum eṉ iṉ uyirkkē</div>

<span id="RO-7.7.4"></span>
'''7.7.4'''

<div lang="ta-Latn">iṉ uyirkku ēḻaiyarmēl vaḷaiyum iṇai nīla viṟkol<br>
maṉṉiya cīr mataṉaṉ karuppuc cilaikol mataṉaṉ<br>
taṉ uyirt tātai kaṇṇa perumāṉ puruvam? avaiyē<br>
eṉ uyir mēlaṉavāy aṭukiṉṟaṉa eṉṟum niṉṟē</div>

<span id="RO-7.7.5"></span>
'''7.7.5'''

<div lang="ta-Latn">eṉṟum niṉṟē tikaḻum ceyya īṉ cuṭar veṇ miṉṉukkol?<br>
aṉṟi eṉ āvi aṭum aṇi muttamkolō? aṟiyēṉ<br>
kuṉṟam eṭutta pirāṉ muṟuval eṉatu āvi aṭum<br>
oṉṟum aṟikiṉṟilēṉ aṉṉaimīr! eṉakku uyvu iṭamē</div>

<span id="RO-7.7.6"></span>
'''7.7.6'''

<div lang="ta-Latn">uyvu iṭam ēḻaiyarkkum acurarkkum arakkarkaṭkum<br>
evviṭam eṉṟu ilaṅki makaram taḻaikkum taḷirkol<br>
pai viṭap pāmpu aṇaiyāṉ tiruk kuṇṭalak kātukaḷē?<br>
kaiviṭal oṉṟum iṉṟi aṭukiṉṟaṉa kāṇmiṉkaḷē</div>

<span id="RO-7.7.7"></span>
'''7.7.7'''

<div lang="ta-Latn">kāṇmiṉkaḷ aṉṉaiyarkāḷ eṉṟu kāṭṭum vakai aṟiyēṉ<br>
nāḷ maṉṉu veṇ tiṅkaḷ kol nayantārkaṭku naccu ilaikol<br>
cēṇ maṉṉu nāl taṭam tōḷ perumāṉ taṉ tiru nutalē?<br>
kōḷ maṉṉi āvi aṭum koṭiyēṉ uyir kōḷ iḻaittē</div>

<span id="RO-7.7.8"></span>
'''7.7.8'''

<div lang="ta-Latn">kōḷ iḻait tāmaraiyum koṭiyum pavaḷamum villum<br>
kōḷ iḻait taṇ muttamum taḷirum kuḷir vāṉ piṟaiyum<br>
kōḷ iḻaiyā uṭaiya koḻum cōtivaṭṭam kol kaṇṇaṉ<br>
kōḷ iḻai vāḷ mukamāy koṭiyēṉ uyir koḷkiṉṟatē?</div>

<span id="RO-7.7.9"></span>
'''7.7.9'''

<div lang="ta-Latn">koḷkiṉṟa kōḷ iruḷaic cukirntiṭṭa koḻum curuḷiṉ<br>
uḷkoṇṭa nīla nal nūl taḻaikol? aṉṟu māyaṉ kuḻal<br>
viḷkiṉṟa pūn taṇ tuḻāy virai nāṟa vantu eṉ uyiraik<br>
kaḷkiṉṟavāṟu aṟiyīr aṉṉaimīr! kaḻaṟā niṟṟirē</div>

<span id="RO-7.7.10"></span>
'''7.7.10'''

<div lang="ta-Latn">niṟṟi muṟṟattuḷ eṉṟu neritta kaiyar āy eṉṉai nīr<br>
cuṟṟiyum cūḻntum vaitir cuṭarc cōti maṇi niṟam āy<br>
muṟṟa im mūvulakum virikiṉṟa cuṭar muṭikkē<br>
oṟṟumai koṇṭatu uḷḷam aṉṉaimīr nacai eṉ nuṅkaṭkē?</div>

<span id="RO-7.7.11"></span>
'''7.7.11'''

<div lang="ta-Latn">kaṭku ariya piramaṉ civaṉ intiraṉ eṉṟu ivarkkum<br>
kaṭku ariya kaṇṇaṉaik kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
uṭku uṭai āyirattuḷ ivaiyum oru pattum vallār<br>
uṭku uṭai vāṉavarōṭu uṭaṉāy eṉṟum māyārē</div>

'''Hymnus 7.8'''

[[#DE-7.8.1|Deutsch]] · [[#TA-7.8.1|Tamil]]

<span id="RO-7.8.1"></span>
'''7.8.1'''

<div lang="ta-Latn">māyā vāmaṉaṉē matucūtā nī aruḷāy<br>
tī āy nīr āy nilaṉ āy vicumpu āy kāl āy<br>
tāy āy tantai āy makkaḷ āy maṟṟum āy muṟṟum āy<br>
nī āy nī niṉṟavāṟu ivai eṉṉa niyāyaṅkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.2"></span>
'''7.8.2'''

<div lang="ta-Latn">am kaḷ malart taṇ tuḻāy muṭi accutaṉē aruḷāy<br>
tiṅkaḷum ñāyiṟum āy ceḻum pal cuṭar āy iruḷ āy<br>
poṅku poḻi maḻai āy pukaḻ āy paḻi āy piṉṉum nī<br>
vem kaṇ vem kūṟṟamum ām ivai eṉṉa vicittiramē</div>

<span id="RO-7.8.3"></span>
'''7.8.3'''

<div lang="ta-Latn">cittirat tēr valavā tiruc cakkarattāy aruḷāy<br>
ettaṉai ōr ukamum avai āy avaṟṟuḷ iyalum<br>
otta ōṇ pal poruḷkaḷ ulappu illaṉa āy viyavu āy<br>
vittakattāy niṟṟi nī ivai eṉṉa viṭamaṅkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.4"></span>
'''7.8.4'''

<div lang="ta-Latn">kaḷ aviḻ tāmaraikkaṇ kaṇṇaṉē eṉakku oṉṟu aruḷāy<br>
uḷḷatum illatum āy ulappu illaṉa āy viyavu āy<br>
veḷḷat taṭam kaṭaluḷ viṭa nāku aṇaimēl maruvi<br>
uḷḷap pal yōku ceyti ivai eṉṉa upāyaṅkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.5"></span>
'''7.8.5'''

<div lang="ta-Latn">pācaṅkaḷ nīkki eṉṉai uṉakkē aṟak koṇṭiṭṭu nī<br>
vāca malart taṇ tuḻāy muṭi māyavaṉē aruḷāy<br>
kāyamum cīvaṉum āy kaḻivu āy piṟappu āy piṉṉum nī<br>
māyaṅkaḷ ceytu vaitti ivai eṉṉa mayakkukkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.6"></span>
'''7.8.6'''

<div lang="ta-Latn">mayakkā vāmaṉaṉē mati ām vaṇṇam oṉṟu aruḷāy<br>
ayarppu āy tēṟṟamum āy aḻal āy kuḷir āy viyavu āy<br>
viyappu āy veṉṟikaḷ āy viṉai āy payaṉ āy piṉṉum nī<br>
tuyakku āy nī niṉṟavāṟu ivai eṉṉa tuyaraṅkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.7"></span>
'''7.8.7'''

<div lang="ta-Latn">tuyaraṅkaḷ ceyyum kaṇṇā cuṭar nīḷ muṭiyāy aruḷāy<br>
tuyaram cey māṉaṅkaḷ āy mataṉ āki ukavaikaḷ āy<br>
tuyaram cey kāmaṅkaḷ āy tulai āy nilai āy naṭai āy<br>
tuyaraṅkaḷ ceytu vaitti ivai eṉṉa cuṇṭāyaṅkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.8"></span>
'''7.8.8'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉa cuṇṭāyaṅkaḷāl niṉṟiṭṭāy eṉṉai āḷum kaṇṇā?<br>
iṉṉatu ōr taṉmaiyai eṉṟu uṉṉai yāvarkkum tēṟṟariyai<br>
muṉṉiya mūvulakum avai āy avaṟṟaip paṭaittu<br>
piṉṉum uḷḷāy puṟattāy! ivai eṉṉa iyaṟkaikaḷē</div>

<span id="RO-7.8.9"></span>
'''7.8.9'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉa iyaṟkaikaḷāl eṅṅaṉē niṉṟiṭṭāy eṉ kaṇṇā?<br>
tuṉṉu karacaraṇam mutalāka ellā uṟuppum<br>
uṉṉu cuvai oḷi ūṟu oli nāṟṟam muṟṟum nīyē<br>
uṉṉai uṇaravuṟil ulappu illai nuṇukkaṅkaḷē</div>

<span id="RO-7.8.10"></span>
'''7.8.10'''

<div lang="ta-Latn">illai nuṇukkaṅkaḷē itaṉil piṟitu eṉṉum vaṇṇam<br>
tollai nal nūlil coṉṉa uruvum aruvum nīyē<br>
allit tuḻāy alaṅkal aṇi mārpa eṉ accutaṉē<br>
vallatu ōr vaṇṇam coṉṉāl atuvē uṉakku ām vaṇṇamē</div>

<span id="RO-7.8.11"></span>
'''7.8.11'''

<div lang="ta-Latn">ām vaṇṇam iṉṉatu oṉṟu eṉṟu aṟivatu ariya ariyai<br>
ām vaṇṇattāl kurukūrc caṭakōpaṉ aṟintu uraitta<br>
ām vaṇṇa oṇ tamiḻkaḷ ivai āyirattuḷ ip pattum<br>
ām vaṇṇattāl uraippār amaintār tamakku eṉṟaikkumē</div>

'''Hymnus 7.9'''

[[#DE-7.9.1|Deutsch]] · [[#TA-7.9.1|Tamil]]

<span id="RO-7.9.1"></span>
'''7.9.1'''

<div lang="ta-Latn">eṉṟaikkum eṉṉai uyyakkoṇṭu pōkiya<br>
aṉṟaikku aṉṟu eṉṉait taṉṉākki eṉṉāl taṉṉai<br>
iṉ tamiḻ pāṭiya īcaṉai ātiyāy<br>
niṉṟa eṉ cōtiyai eṉ colli niṟpaṉō?</div>

<span id="RO-7.9.2"></span>
'''7.9.2'''

<div lang="ta-Latn">eṉ colli niṟpaṉ eṉ iṉ uyir iṉṟu oṉṟāy<br>
eṉ collāl yāṉ coṉṉa iṉ kavi eṉpittu<br>
taṉ collāl tāṉ taṉṉaik kīrttitta māyaṉ eṉ<br>
muṉ collum mūvuruvām mutalvaṉē?</div>

<span id="RO-7.9.3"></span>
'''7.9.3'''

<div lang="ta-Latn">ām mutalvaṉ ivaṉ eṉṟu taṉ tēṟṟi eṉ<br>
nā mutal vantu pukuntu nal iṉ kavi<br>
tū mutal pattarkkut tāṉ taṉṉaic coṉṉa eṉ<br>
vāy mutal appaṉai eṉṟu maṟappaṉō?</div>

<span id="RO-7.9.4"></span>
'''7.9.4'''

<div lang="ta-Latn">appaṉai eṉṟu maṟappaṉ eṉ ākiyē<br>
tapputal iṉṟi taṉaik kavi tāṉ colli<br>
oppilāt tīviṉaiyēṉai uyyakkoṇṭu<br>
ceppamē ceytu tirikiṉṟa cīrkaṇṭē?</div>

<span id="RO-7.9.5"></span>
'''7.9.5'''

<div lang="ta-Latn">cīr kaṇṭukoṇṭu tiruntu nal iṉkavi<br>
nērpaṭa yāṉ collum nīrmai ilāmaiyil<br>
ērvu ilā eṉṉait taṉṉākki eṉṉāl taṉṉaip<br>
pār paravu iṉ kavi pāṭum paramarē</div>

<span id="RO-7.9.6"></span>
'''7.9.6'''

<div lang="ta-Latn">iṉ kavi pāṭum param kavikaḷāl<br>
taṉ kavi tāṉ taṉṉaip pāṭuviyātu iṉṟu<br>
naṉku vantu eṉṉuṭaṉ ākki eṉṉāl taṉṉai<br>
vaṉ kavi pāṭum eṉ vaikunta nātaṉē</div>

<span id="RO-7.9.7"></span>
'''7.9.7'''

<div lang="ta-Latn">vaikunta nātaṉ eṉa valviṉai māyntu aṟac<br>
cey kuntaṉ taṉṉai eṉ ākki eṉṉāl taṉṉai<br>
vaikuntaṉ ākap pukaḻa vaṇ tīm kavi<br>
cey kuntaṉ taṉṉai en nāḷ cintittu ārvaṉō?</div>

<span id="RO-7.9.8"></span>
'''7.9.8'''

<div lang="ta-Latn">ārvaṉō āḻi aṅkai em pirāṉ pukaḻ<br>
pār viṇ nīr muṟṟum kalantu parukilum<br>
ērvu ilā eṉṉait taṉṉākki eṉṉāl taṉṉaic<br>
cīrpeṟa iṉ kavi coṉṉa tiṟattukkē?</div>

<span id="RO-7.9.9"></span>
'''7.9.9'''

<div lang="ta-Latn">tiṟattukku ēy tuppuravu ām tirumāliṉ cīr<br>
iṟappu etir kālam parukilum ārvaṉō<br>
maṟappu ilā eṉṉait taṉṉākki eṉṉāl taṉṉai<br>
uṟap pala iṉ kavi coṉṉa utavikkē?</div>

<span id="RO-7.9.10"></span>
'''7.9.10'''

<div lang="ta-Latn">utavik kaimmāṟu eṉ uyir eṉṉa uṟṟu eṇṇil<br>
atuvum maṟṟu āṅkavaṉ taṉṉatu eṉṉāl taṉṉaip<br>
pataviya iṉ kavi pāṭiya appaṉukku<br>
etuvum oṉṟum illai ceyvatu iṅkum aṅkē</div>

<span id="RO-7.9.11"></span>
'''7.9.11'''

<div lang="ta-Latn">iṅkum aṅkum tirumāl aṉṟi iṉmai kaṇṭu<br>
aṅṅaṉē vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
iṅṅaṉē coṉṉa ōr āyirattu ip pattum<br>
eṅṅaṉē colliṉum iṉpam payakkumē</div>

'''Hymnus 7.10'''

[[#DE-7.10.1|Deutsch]] · [[#TA-7.10.1|Tamil]]

<span id="RO-7.10.1"></span>
'''7.10.1'''

<div lang="ta-Latn">iṉpam payakka eḻil malar mātarum tāṉum<br>
iv ēḻ ulakai<br>
iṉpam payakka iṉitu uṭaṉ vīṟṟiruntu<br>
āḷkiṉṟa eṅkaḷ pirāṉ<br>
aṉpuṟṟu amarntu uṟaikiṉṟa aṇi poḻil<br>
cūḻ tiruvāṟaṉviḷai<br>
aṉpuṟṟu amarntu valañceytu kaitoḻum<br>
nāḷkaḷum ākumkolō?</div>

<span id="RO-7.10.2"></span>
'''7.10.2'''

<div lang="ta-Latn">ākumkol aiyam oṉṟu iṉṟi? akal iṭam<br>
muṟṟavum īr aṭiyē<br>
ākumparicu nimirnta tirukkuṟaḷ appaṉ<br>
amarntu uṟaiyum<br>
mākam tikaḻ koṭi māṭaṅkaḷ nīṭu<br>
matiḷ tiruvāṟaṉviḷai<br>
mā kanta nīrkoṇṭu tūvi valañceytu<br>
kaitoḻak kūṭumkolō?</div>

<span id="RO-7.10.3"></span>
'''7.10.3'''

<div lang="ta-Latn">kūṭum kol vaikalum? kōvintaṉai<br>
matucūtaṉai kōḷariyai<br>
āṭum paṟavaimicaik kaṇṭu kaitoḻutu<br>
aṉṟi avaṉ uṟaiyum<br>
pāṭum perum pukaḻ nāṉmaṟai vēḷvi aintu<br>
āṟu aṅkam paṉṉiṉar vāḻ<br>
nīṭu poḻil tiruvāṟaṉviḷai toḻa<br>
vāykkumkol niccalumē?</div>

<span id="RO-7.10.4"></span>
'''7.10.4'''

<div lang="ta-Latn">vāykkumkol niccalum eppoḻutum maṉattu<br>
īṅku niṉaikkappeṟa<br>
vāykkum karumpum perum cennelum<br>
vayal cūḻ tiruvāṟaṉviḷai<br>
vāykkum perum pukaḻ mūvulaku īcaṉ<br>
vaṭamaturaip piṟanta<br>
vāykkum maṇi niṟak kaṇṇa pirāṉ taṉ<br>
malar aṭippōtukaḷē?</div>

<span id="RO-7.10.5"></span>
'''7.10.5'''

<div lang="ta-Latn">malar aṭippōtukaḷ eṉ neñcattu eppoḻutum<br>
irutti vaṇaṅka<br>
palar aṭiyār muṉpu aruḷiya pāmpu aṇai appaṉ<br>
amarntu uṟaiyum<br>
malariṉ maṇi neṭu māṭaṅkaḷ nīṭu<br>
matiḷ tiruvāṟaṉviḷai<br>
ulakam mali pukaḻ pāṭa nammēl viṉai<br>
oṉṟum nillā keṭumē.</div>

<span id="RO-7.10.6"></span>
'''7.10.6'''

<div lang="ta-Latn">oṉṟum nillā keṭum muṟṟavum tīviṉai uḷḷit<br>
toḻumiṉ toṇṭīr!<br>
aṉṟu aṅku amar veṉṟu uruppiṇi naṅkai<br>
aṇi neṭum tōḷ puṇarntāṉ<br>
eṉṟum eppōtum eṉ neñcam tutippa<br>
uḷḷē irukkiṉṟa pirāṉ<br>
niṉṟa aṇi tiruvāṟaṉviḷai eṉṉum<br>
nīḷ nakaram atuvē</div>

<span id="RO-7.10.7"></span>
'''7.10.7'''

<div lang="ta-Latn">nīḷ nakaram atuvē malarc cōlaikaḷ<br>
cūḻ tiruvāṟaṉviḷai<br>
nīḷ nakarattu uṟaikiṉṟa pirāṉ neṭumāl<br>
kaṇṇaṉ viṇṇavar kōṉ<br>
vāṇapuram pukku mukkaṇ pirāṉait tolaiya<br>
vem pōrkaḷ ceytu<br>
vāṇaṉai āyiram tōḷ tuṇittāṉ caraṇ<br>
aṉṟi maṟṟu oṉṟu ilamē</div>

<span id="RO-7.10.8"></span>
'''7.10.8'''

<div lang="ta-Latn">aṉṟi maṟṟu oṉṟu ilam niṉ caraṇē eṉṟu<br>
akal irum poykaiyiṉvāy<br>
niṉṟu taṉ nīḷ kaḻal ēttiya āṉaiyiṉ<br>
neñcu iṭar tīrtta pirāṉ<br>
ceṉṟu aṅku iṉitu uṟaikiṉṟa ceḻum poḻil<br>
cūḻ tiruvāṟaṉviḷai<br>
oṉṟi valañceyya oṉṟumō? tīviṉai<br>
uḷḷattiṉ cārvu allavē</div>

<span id="RO-7.10.9"></span>
'''7.10.9'''

<div lang="ta-Latn">tīviṉai uḷḷattiṉ cārvu alla āki<br>
teḷi vicumpu ēṟaluṟṟāl<br>
nāviṉuḷḷum uḷḷattuḷḷum amainta<br>
toḻiliṉuḷḷum naviṉṟu<br>
yāvarum vantu vaṇaṅkum poḻil<br>
tiruvāṟaṉviḷai ataṉai<br>
mēvi valañceytu kaitoḻak kūṭumkol?<br>
eṉṉum eṉ cintaṉaiyē</div>

<span id="RO-7.10.10"></span>
'''7.10.10'''

<div lang="ta-Latn">cintai maṟṟoṉṟiṉ tiṟattatu allāt taṉmai<br>
tēva pirāṉ aṟiyum<br>
cintaiyiṉāl ceyva tāṉ aṟiyātaṉa<br>
māyaṅkaḷ oṉṟum illai<br>
cintaiyiṉāl colliṉāl ceykaiyāl nilattēvar<br>
kuḻu vaṇaṅkum<br>
cintai makiḻ tiruvāṟaṉviḷai uṟai<br>
tīrttaṉukku aṟṟa piṉṉē</div>

<span id="RO-7.10.11"></span>
'''7.10.11'''

<div lang="ta-Latn">tīrttaṉukku aṟṟapiṉ maṟṟu ōr caraṇ<br>
illai eṉṟu eṇṇi tīrttaṉukkē<br>
tīrtta maṉattaṉaṉ āki ceḻuṅ<br>
kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
tīrttaṅkaḷ āyirattuḷ ivai pattum<br>
vallārkaḷait tēvar vaikal<br>
tīrttaṅkaḷē eṉṟu pūcittu nalki<br>
uraippar tam tēviyarkkē</div>

<span id="RO-Teil-8"></span>
'''Großteil 8'''

[[#DE-Teil-8|Deutsch]] · [[#RO-Teil-8|Transliteration]] · [[#TA-Teil-8|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 8.1'''

[[#DE-8.1.1|Deutsch]] · [[#TA-8.1.1|Tamil]]

<span id="RO-8.1.1"></span>
'''8.1.1'''

<div lang="ta-Latn">tēvimār āvār tirumakaḷ pūmi<br>
ēva maṟṟu amarar āṭceyvār<br>
mēviya ulakam mūṉṟu avai āṭci<br>
vēṇṭu vēṇṭu uruvam niṉ uruvam<br>
pāviyēṉ taṉṉai aṭukiṉṟa kamalak<br>
kaṇṇatu ōr pavaḷa vāy maṇiyē<br>
āviyē amutē alai kaṭal kaṭainta<br>
appaṉē kāṇumāṟu aruḷāy</div>

<span id="RO-8.1.2"></span>
'''8.1.2'''

<div lang="ta-Latn">kāṇumāṟu aruḷāy eṉṟu eṉṟē kalaṅki<br>
kaṇṇa nīr alamara viṉaiyēṉ<br>
pēṇumāṟu ellām pēṇi niṉ peyarē<br>
pitaṟṟumāṟu aruḷ eṉakku antō<br>
kāṇumāṟu aruḷāy kākuttā kaṇṇā<br>
toṇṭaṉēṉ kaṟpakak kaṉiyē<br>
pēṇuvār amutē periya taṇ puṉal cūḻ<br>
peru nilam eṭutta pērāḷā</div>

<span id="RO-8.1.3"></span>
'''8.1.3'''

<div lang="ta-Latn">eṭutta pērāḷaṉ nantakōpaṉ taṉ<br>
iṉ uyirc ciṟuvaṉē acōtaikku<br>
aṭutta pēriṉpak kula iḷam kaḷiṟē<br>
aṭiyaṉēṉ periya ammāṉē<br>
kaṭutta pōr avuṇaṉ uṭal iru piḷavāk<br>
kaiukir āṇṭa em kaṭalē<br>
aṭuttatu ōr uruvāy iṉṟu nī vārāy<br>
eṅṅaṉam tēṟuvar umarē?</div>

<span id="RO-8.1.4"></span>
'''8.1.4'''

<div lang="ta-Latn">umar ukantu ukanta uruvam niṉ uruvam<br>
āki uṉ taṉakku aṉpar āṉār<br>
avar ukantu amarnta ceykai uṉ māyai<br>
aṟivu oṉṟum caṅkippaṉ viṉaiyēṉ<br>
amar atu paṇṇi akal iṭam puṭaicūḻ<br>
aṭu paṭai avitta ammāṉē<br>
amarar tam amutē acurarkaḷ nañcē<br>
eṉṉuṭai ār uyirēyō</div>

<span id="RO-8.1.5"></span>
'''8.1.5'''

<div lang="ta-Latn">ār uyirēyō akal iṭam muḻutum<br>
paṭaittu iṭantu uṇṭu umiḻntu aḷanta<br>
pēr uyirēyō periya nīr paṭaittu aṅku<br>
uṟaintu atu kaṭaintu aṭaittu uṭaitta<br>
cīr uyirēyō maṉicarkkut tēvar<br>
pōlat tēvarkkum tēvāvō<br>
ōr uyirēyō ulakaṅkaṭku ellām!<br>
uṉṉai nāṉ eṅku vantu uṟukō?</div>

<span id="RO-8.1.6"></span>
'''8.1.6'''

<div lang="ta-Latn">eṅku vantu uṟukō eṉṉai āḷvāṉē?<br>
ēḻ ulakaṅkaḷum nīyē<br>
aṅku avarkku amaitta teyvamum nīyē<br>
avaṟṟu avai karumamum nīyē<br>
poṅkiya puṟampāl poruḷ uḷavēlum<br>
avaiyumō nī iṉṉē āṉāl<br>
maṅkiya aṟivām nērppamum nīyē<br>
vāṉ pulaṉ iṟantatum nīyē</div>

<span id="RO-8.1.7"></span>
'''8.1.7'''

<div lang="ta-Latn">iṟantatum nīyē etirntatum nīyē<br>
nikaḻvatō nī iṉṉē āṉāl<br>
ciṟanta niṉ taṉmai atu itu utu eṉṟu<br>
aṟivu oṉṟum caṅkippaṉ viṉaiyēṉ<br>
kaṟanta pāl neyyē neyyiṉ iṉ cuvaiyē<br>
kaṭaliṉuḷ amutamē amutil<br>
piṟanta iṉ cuvaiyē cuvaiyatu payaṉē<br>
piṉṉai tōḷ maṇanta pēr āyā</div>

<span id="RO-8.1.8"></span>
'''8.1.8'''

<div lang="ta-Latn">maṇanta pēr āyā māyattāl muḻutum<br>
valviṉaiyēṉai īrkiṉṟa<br>
kuṇaṅkaḷai uṭaiyāy acurar vaṉ kaiyar<br>
kūṟṟamē koṭiya puḷ uyarttāy<br>
paṇaṅkaḷ āyiramum uṭaiya pain nākap<br>
paḷḷiyāy pāṟkaṭal cērppā<br>
vaṇaṅkumāṟu aṟiyēṉ maṉamum vācakamum<br>
ceykaiyum yāṉum nī tāṉē</div>

<span id="RO-8.1.9"></span>
'''8.1.9'''

<div lang="ta-Latn">yāṉum nī tāṉē āvatō meyyē<br>
aru naraku avaiyum nī āṉāl<br>
vāṉ uyar iṉpam eytil eṉ? maṟṟai<br>
narakamē eytil eṉ? eṉiṉum<br>
yāṉum nī tāṉāyt teḷitoṟum naṉṟum<br>
añcuvaṉ narakam nāṉ aṭaital<br>
vāṉ uyar iṉpam maṉṉi vīṟṟiruntāy!<br>
aruḷu niṉ tāḷkaḷai eṉakkē</div>

<span id="RO-8.1.10"></span>
'''8.1.10'''

<div lang="ta-Latn">tāḷkaḷai eṉakkē talaittalaic ciṟappat<br>
tanta pēr utavik kaimmāṟāt<br>
tōḷkaḷai ārat taḻuvi eṉ uyirai<br>
aṟa vilai ceytaṉaṉ cōtī<br>
tōḷkaḷ āyirattāy muṭikaḷ āyirattāy<br>
tuṇaimalark kaṇkaḷ āyirattāy<br>
tāḷkaḷ āyirattāy pērkaḷ āyirattāy<br>
tamiyaṉēṉ periya appaṉē</div>

<span id="RO-8.1.11"></span>
'''8.1.11'''

<div lang="ta-Latn">periya appaṉai piramaṉ appaṉai<br>
uruttiraṉ appaṉai muṉivarkku<br>
uriya appaṉai amarar appaṉai<br>
ulakukku ōr taṉi appaṉ taṉṉai<br>
periya vaṇ kurukūr vaṇ caṭakōpaṉ<br>
pēṇiṉa āyirattuḷḷum<br>
uriya col mālai ivaiyum pattu ivaṟṟāl<br>
uyyalām toṇṭīr! naṅkaṭkē</div>

'''Hymnus 8.2'''

[[#DE-8.2.1|Deutsch]] · [[#TA-8.2.1|Tamil]]

<span id="RO-8.2.1"></span>
'''8.2.1'''

<div lang="ta-Latn">naṅkaḷ varivaḷai āyaṅkāḷō<br>
nammuṭai ētalar muṉpu nāṇi<br>
nuṅkaṭku yāṉ oṉṟu uraikkum māṟṟam<br>
nōkkukiṉṟēṉ eṅkum kāṇamāṭṭēṉ<br>
caṅkam carintaṉa cāy iḻantēṉ<br>
taṭa mulai poṉ niṟamāyt taḷarntēṉ<br>
veṅkaṇ paṟavaiyiṉ pākaṉ eṅkōṉ<br>
vēṅkaṭavāṇaṉai vēṇṭic ceṉṟē</div>

<span id="RO-8.2.2"></span>
'''8.2.2'''

<div lang="ta-Latn">vēṇṭic ceṉṟu oṉṟu peṟukiṟpāril<br>
eṉṉuṭait tōḻiyar nuṅkaṭkēlum<br>
īṇṭu itu uraikkum paṭiyai antō<br>
kāṇkiṉṟilēṉ iṭarāṭṭiyēṉ nāṉ<br>
kāṇ taku tāmaraik kaṇṇaṉ kaḷvaṉ<br>
viṇṇavar kōṉ naṅkaḷ kōṉaik kaṇṭāl<br>
īṇṭiya caṅkum niṟaivum koḷvāṉ<br>
ettaṉai kālam iḷaikkiṉṟēṉē</div>

<span id="RO-8.2.3"></span>
'''8.2.3'''

<div lang="ta-Latn">kālam iḷaikkil allāl viṉaiyēṉ<br>
nāṉ iḷaikkiṉṟilaṉ kaṇṭukoḷmiṉ<br>
ñālam aṟiyap paḻi cumantēṉ<br>
nal nutalīr iṉi nāṇit tāṉ eṉ<br>
nīla malar neṭum cōti cūḻnta<br>
nīṇṭa mukil vaṇṇaṉ kaṇṇaṉ koṇṭa<br>
kōla vaḷaiyoṭum māmai koḷvāṉ<br>
ettaṉai kālamum kūṭac ceṉṟē?</div>

<span id="RO-8.2.4"></span>
'''8.2.4'''

<div lang="ta-Latn">kūṭac ceṉṟēṉ iṉi eṉ koṭukkēṉ?<br>
kōlvaḷai neñcat toṭakkam ellām<br>
pāṭu aṟṟu oḻiya iḻantu vaikal<br>
palvaḷaiyārmuṉ paricu aḻintēṉ<br>
māṭak koṭi matiḷ teṉ kuḷantai<br>
vaṇ kuṭapāl niṉṟa māyak kūttaṉ<br>
āṭal paṟavai uyartta vel pōr<br>
āḻivalavaṉai ātarittē</div>

<span id="RO-8.2.5"></span>
'''8.2.5'''

<div lang="ta-Latn">āḻivalavaṉai ātarippum<br>
āṅku avaṉ nammil varavum ellām<br>
tōḻiyarkāḷ nam uṭaiyamētāṉ?<br>
colluvatō iṅku ariyatutāṉ<br>
ūḻitōṟu ūḻi oruvaṉāka<br>
naṉku uṇarvārkkum uṇaralākāc<br>
cūḻal uṭaiya cuṭar koḷ ātit<br>
tollai am cōti niṉaikkuṅkālē?</div>

<span id="RO-8.2.6"></span>
'''8.2.6'''

<div lang="ta-Latn">tollai am cōti niṉaikkuṅkāl eṉ<br>
col aḷavu aṉṟu imaiyōr tamakkum<br>
ellai ilātaṉa kūḻppuc ceyyum<br>
at tiṟam niṟka em māmai koṇṭāṉ<br>
alli malart taṇ tuḻāyum tārāṉ<br>
ārkku iṭukō iṉip pūcal? collīr!<br>
valli vaḷa vayal cūḻ kuṭantai<br>
mā malarkkaṇ vaḷarkiṉṟa mālē</div>

<span id="RO-8.2.7"></span>
'''8.2.7'''

<div lang="ta-Latn">māl ari kēcavaṉ nāraṇaṉ cīmātavaṉ<br>
kōvintaṉ vaikuntaṉ eṉṟu eṉṟu<br>
ōlam iṭa eṉṉaip paṇṇi viṭṭiṭṭu<br>
oṉṟum uruvum cuvaṭum kāṭṭāṉ<br>
ēla malarkkuḻal aṉṉaimīrkāḷ<br>
eṉṉuṭait tōḻiyarkāḷ eṉ ceykēṉ?<br>
kālam pala ceṉṟum kāṇpatu āṇai<br>
uṅkaḷōṭu eṅkaḷ iṭai illaiyē</div>

<span id="RO-8.2.8"></span>
'''8.2.8'''

<div lang="ta-Latn">iṭai illai yāṉ vaḷartta kiḷikāḷ<br>
pūvaikaḷkāḷ kuyilkāḷ mayilkāḷ!<br>
uṭaiya nam māmaiyum caṅkum neñcum<br>
oṉṟum oḻiya oṭṭātu koṇṭāṉ<br>
aṭaiyum vaikuntamum pāṟkaṭalum<br>
añcaṉa veṟpum avai naṇiya<br>
kaṭaiyaṟap pācaṅkaḷ viṭṭapiṉṉai<br>
aṉṟi avaṉ avai kāṇkoṭāṉē</div>

<span id="RO-8.2.9"></span>
'''8.2.9'''

<div lang="ta-Latn">kāṇkoṭuppāṉ allaṉ ārkkum taṉṉai<br>
kaicey appālatu ōr māyam taṉṉāl<br>
māṇ kuṟaḷ kōla vaṭivu kāṭṭi<br>
maṇṇum viṇṇum niṟaiya malarnta<br>
cēṇ cuṭart tōḷkaḷ pala taḻaitta<br>
tēva pirāṟku eṉ niṟaiviṉōṭu<br>
nāṇ koṭuttēṉ iṉi eṉ koṭukkēṉ<br>
eṉṉuṭai nal nutal naṅkaimīrkāḷ?</div>

<span id="RO-8.2.10"></span>
'''8.2.10'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉuṭai nal nutal naṅkaimīrkāḷ<br>
yāṉ iṉic ceyvatu eṉ eṉ neñcu eṉṉai<br>
niṉ iṭaiyēṉ allēṉ eṉṟu nīṅki<br>
nēmiyum caṅkum irukaik koṇṭu<br>
pal neṭum cūḻ cuṭar ñāyiṟṟōṭu<br>
pāl mati ēnti ōr kōla nīla<br>
nal neṭum kuṉṟam varuvatu oppāṉ<br>
nāḷ malarp pātam aṭaintatuvē</div>

<span id="RO-8.2.11"></span>
'''8.2.11'''

<div lang="ta-Latn">pātam aṭaivataṉ pācattālē<br>
maṟṟavaṉ pācaṅkaḷ muṟṟa viṭṭu<br>
kōtu il pukaḻk kaṇṇaṉ taṉ aṭimēl<br>
vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
tītu il antāti ōr āyirattuḷ<br>
ivaiyum ōr pattu icaiyoṭum vallār<br>
ātum ōr tītu ilar āki iṅkum<br>
aṅkum ellām amaivārkaḷ tāmē.</div>

'''Hymnus 8.3'''

[[#DE-8.3.1|Deutsch]] · [[#TA-8.3.1|Tamil]]

<span id="RO-8.3.1"></span>
'''8.3.1'''

<div lang="ta-Latn">aṅkum iṅkum vāṉavar tāṉavar yāvarum<br>
eṅkum iṉaiyai eṉṟu uṉṉai aṟiyakilātu alaṟṟi<br>
aṅkam cērum pūmakaḷ maṇmakaḷ āymakaḷ<br>
caṅku cakkarak kaiyavaṉ eṉpar caraṇamē</div>

<span id="RO-8.3.2"></span>
'''8.3.2'''

<div lang="ta-Latn">caraṇam ākiya nāṉmaṟai nūlkaḷum cārātē<br>
maraṇam tōṟṟam vāṉpiṇi mūppu eṉṟu ivai māyttōm<br>
karaṇap pal paṭai paṟṟu aṟa ōṭum kaṉal āḻi<br>
araṇat tiṇ paṭai ēntiya īcaṟku āḷāyē</div>

<span id="RO-8.3.3"></span>
'''8.3.3'''

<div lang="ta-Latn">āḷum āḷār āḻiyum caṅkum cumappār tām<br>
vāḷum villum koṇṭu piṉ celvār maṟṟu illai<br>
tāḷum tōḷum kaikaḷai ārat toḻak kāṇēṉ<br>
nāḷum nāḷum nāṭuvaṉ aṭiyēṉ ñālattē</div>

<span id="RO-8.3.4"></span>
'''8.3.4'''

<div lang="ta-Latn">ñālam pōṉakam paṟṟi ōr muṟṟā uru āki<br>
ālam pēr ilai aṉṉavacam ceyyum ammāṉē<br>
kālam pērvatu ōr kār iruḷ ūḻi ottu uḷatāl uṉ<br>
kōlam kār eḻil kāṇaluṟṟu āḻum koṭiyēṟkē</div>

<span id="RO-8.3.5"></span>
'''8.3.5'''

<div lang="ta-Latn">koṭiyār māṭak kōḷūr akattum puḷiyaṅkuṭiyum<br>
maṭiyātu iṉṉē nī tuyil mēvi makiḻntatu tāṉ<br>
aṭiyār allal tavirtta acaivō? aṉṟēl ip<br>
paṭi tāṉ nīṇṭu tāviya acaivō? paṇiyāyē</div>

<span id="RO-8.3.6"></span>
'''8.3.6'''

<div lang="ta-Latn">paṇiyā amarar paṇivum paṇpum tāmē ām<br>
aṇi ār āḻiyum caṅkamum ēntum avar kāṇmiṉ<br>
taṇiyā vem nōy ulakil tavirppāṉ tirunīla<br>
maṇi ār mēṉiyōṭu eṉ maṉam cūḻa varuvārē</div>

<span id="RO-8.3.7"></span>
'''8.3.7'''

<div lang="ta-Latn">varuvār celvār vaṇparicārattu irunta eṉ<br>
tiruvāḻ mārvaṟku eṉ tiṟam collār ceyvatu eṉ<br>
uru ār cakkaram caṅku cumantu iṅku ummōṭu<br>
orupāṭu uḻalvāṉ ōr aṭiyāṉum uḷaṉ eṉṟē?</div>

<span id="RO-8.3.8"></span>
'''8.3.8'''

<div lang="ta-Latn">eṉṟē eṉṉai uṉ ēr ār kōlat tiruntu aṭikkīḻ<br>
niṉṟē āṭceyya nī koṇṭaruḷa niṉaippatutāṉ?<br>
kuṉṟu ēḻ pār ēḻ cūḻ kaṭal ñālam muḻu ēḻum<br>
niṉṟē tāviya nīḷ kaḻal āḻit tirumālē</div>

<span id="RO-8.3.9"></span>
'''8.3.9'''

<div lang="ta-Latn">tirumāl nāṉmukaṉ ceñcaṭaiyāṉ eṉṟu ivarkaḷ em<br>
perumāṉ taṉmaiyai yār aṟikiṟpār? pēci eṉ?<br>
oru mā mutalvā ūḻip pirāṉ eṉṉai āḷuṭaik<br>
karu mā mēṉiyaṉ eṉpaṉ eṉ kātal kalakkavē</div>

<span id="RO-8.3.10"></span>
'''8.3.10'''

<div lang="ta-Latn">kalakkam illā nal tava muṉivar karai kaṇṭōr<br>
tuḷakkam illā vāṉavar ellām toḻuvārkaḷ<br>
malakkam eyta mā kaṭal taṉṉaik kaṭaintāṉai<br>
ulakka nām pukaḻkiṟpatu eṉ ceyvatu? uraiyīrē?</div>

<span id="RO-8.3.11"></span>
'''8.3.11'''

<div lang="ta-Latn">uraiyā vem nōy tavira aruḷ nīḷ muṭiyāṉai<br>
varai ār māṭam maṉṉu kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
urai ēy coltoṭai ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
niraiyē vallār nīṭu ulakattup piṟavārē</div>

'''Hymnus 8.4'''

[[#DE-8.4.1|Deutsch]] · [[#TA-8.4.1|Tamil]]

<span id="RO-8.4.1"></span>
'''8.4.1'''

<div lang="ta-Latn">vār kaṭā aruvi yāṉai mā malaiyiṉ<br>
maruppu iṇaik kuvaṭu iṟuttu uruṭṭi<br>
ūr koḷ tiṇ pākaṉ uyir cekuttu araṅkiṉ<br>
mallaraik koṉṟu cūḻ paraṇmēl<br>
pōr kaṭā aracar puṟakkiṭa māṭam<br>
mīmicaik kañcaṉait takartta<br>
cīr koḷ ciṟṟāyaṉ tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟu eṅkaḷ celcārvē</div>

<span id="RO-8.4.2"></span>
'''8.4.2'''

<div lang="ta-Latn">eṅkaḷ celcārvu yāmuṭai amutam<br>
imaiyavar appaṉ eṉ appaṉ<br>
poṅku mūvulakum paṭaittu aḷittu aḻikkum<br>
poruntu mūvuruvaṉ em aruvaṉ<br>
ceṅkayal ukaḷum tēm paṇai puṭai cūḻ<br>
tirucceṅkuṉṟūrt tirucciṟṟāṟu<br>
aṅku amarkiṉṟa ātiyāṉ allāl<br>
yāvar maṟṟu eṉ amar tuṇaiyē?</div>

<span id="RO-8.4.3"></span>
'''8.4.3'''

<div lang="ta-Latn">eṉ amar perumāṉ imaiyavar perumāṉ<br>
iru nilam iṭanta em perumāṉ<br>
muṉṉai val viṉaikaḷ muḻutu uṭaṉ māḷa<br>
eṉṉai āḷkiṉṟa em perumāṉ<br>
teṉ ticaikku aṇi koḷ tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟṟaṅkarai mīpāl<br>
niṉṟa em perumāṉ aṭi allāl caraṇ<br>
niṉaippilum piṟitu illai eṉakkē</div>

<span id="RO-8.4.4"></span>
'''8.4.4'''

<div lang="ta-Latn">piṟitu illai eṉakku periya mūvulakum<br>
niṟaiyap pēr uruvamāy nimirnta<br>
kuṟiya māṇ emmāṉ kurai kaṭal kaṭainta<br>
kōla māṇikkam eṉ ammāṉ<br>
ceṟi kulai vāḻai kamuku teṅku aṇi cūḻ<br>
tirucceṅkuṉṟūrt tirucciṟṟāṟu<br>
aṟiya meymmaiyē niṉṟa em perumāṉ<br>
aṭiiṇai allatu ōr araṇē</div>

<span id="RO-8.4.5"></span>
'''8.4.5'''

<div lang="ta-Latn">allatu ōr araṇum avaṉil vēṟu illai<br>
atu poruḷ ākilum avaṉai<br>
allatu eṉ āvi amarntu aṇaikillātu<br>
ātalāl avaṉ uṟaikiṉṟa<br>
nalla nāṉmaṟaiyōr vēḷviyuḷ maṭutta<br>
naṟum pukai vicumpu oḷi maṟaikkum<br>
nalla nīḷ māṭat tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟu eṉakku nal araṇē</div>

<span id="RO-8.4.6"></span>
'''8.4.6'''

<div lang="ta-Latn">eṉakku nal araṇai eṉatu ār uyirai<br>
imaiyavar tantai tāy taṉṉai<br>
taṉakkum taṉ taṉmai aṟivu ariyāṉai<br>
taṭam kaṭal paḷḷi ammāṉai<br>
maṉakkoḷ cīr mūvāyiravar vaṇ civaṉum<br>
ayaṉum tāṉum oppār vāḻ<br>
kaṉakkoḷ tiṇ māṭat tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟu ataṉuḷ kaṇṭēṉē</div>

<span id="RO-8.4.7"></span>
'''8.4.7'''

<div lang="ta-Latn">tirucceṅkuṉṟūril tirucciṟṟāṟu ataṉuḷ<br>
kaṇṭa at tiruvaṭi eṉṟum<br>
tiruc ceyya kamalak kaṇṇum cevvāyum<br>
cevvaṭiyum ceyya kaiyum<br>
tiruc ceyya kamala untiyum ceyya<br>
kamalai mārpum ceyya uṭaiyum<br>
tiruc ceyya muṭiyum āramum paṭaiyum<br>
tikaḻa eṉ cintaiyuḷāṉē</div>

<span id="RO-8.4.8"></span>
'''8.4.8'''

<div lang="ta-Latn">tikaḻa eṉ cintaiyuḷ iruntāṉai<br>
ceḻu nilattēvar nāṉmaṟaiyōr<br>
ticai kaikūppi ēttum tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟṟaṅ karaiyāṉai<br>
pukar koḷ vāṉavarkaḷ pukaliṭam taṉṉai<br>
acurar vaṉ kaiyar vem kūṟṟai<br>
pukaḻumāṟu aṟiyēṉ poruntu mūvulakum<br>
paṭaippoṭu keṭuppuk kāppavaṉē</div>

<span id="RO-8.4.9"></span>
'''8.4.9'''

<div lang="ta-Latn">paṭaippoṭu keṭuppuk kāppavaṉ pirama<br>
paramparaṉ civappirāṉ avaṉē<br>
iṭaippukku ōr uruvum oḻivu illai avaṉē<br>
pukaḻvu illai yāvaiyum tāṉē<br>
koṭaip perum pukaḻār iṉaiyar taṉ āṉār<br>
kūriya viccaiyōṭu oḻukkam<br>
naṭaip pali iyaṟkait tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟu amarnta nātaṉē</div>

<span id="RO-8.4.10"></span>
'''8.4.10'''

<div lang="ta-Latn">amarnta nātaṉai avar avar āki<br>
avarkku aruḷ aruḷum ammāṉai<br>
amarnta taṇ paḻaṉat tirucceṅkuṉṟūril<br>
tirucciṟṟāṟṟaṅ karaiyāṉai<br>
amarnta cīr mūvāyiravar vētiyarkaḷ<br>
tampati avaṉitēvar vāḻvu<br>
amarnta māyōṉai mukkaṇ ammāṉai<br>
nāṉmukaṉai amarntēṉē</div>

<span id="RO-8.4.11"></span>
'''8.4.11'''

<div lang="ta-Latn">tēṉai naṉ pālai kaṉṉalai amutai<br>
tiruntu ulaku uṇṭa ammāṉai<br>
vāṉa nāṉmukaṉai malarnta taṇ koppūḻ<br>
malarmicaip paṭaitta māyōṉai<br>
kōṉai vaṇ kurukūr vaṇ caṭakōpaṉ<br>
coṉṉa āyirattuḷ ip pattum<br>
vāṉiṉ mītu ēṟṟi aruḷceytu muṭikkum<br>
piṟavi mā māyak kūttiṉaiyē</div>

'''Hymnus 8.5'''

[[#DE-8.5.1|Deutsch]] · [[#TA-8.5.1|Tamil]]

<span id="RO-8.5.1"></span>
'''8.5.1'''

<div lang="ta-Latn">māyak kūttā vāmaṉā<br>
viṉaiyēṉ kaṇṇā kaṇ kai kāl<br>
tūya ceyya malarkaḷā<br>
cōtic cevvāy mukiḻatā<br>
cāyal cāmat tirumēṉi<br>
taṇ pācaṭaiyā tāmarai nīḷ<br>
vācat taṭampōl varuvāṉē<br>
orunāḷ kāṇa vārāyē</div>

<span id="RO-8.5.2"></span>
'''8.5.2'''

<div lang="ta-Latn">kāṇa vārāy eṉṟu eṉṟu<br>
kaṇṇum vāyum tuvarntu aṭiyēṉ<br>
nāṇi nal nāṭṭu alamantāl<br>
iraṅki orunāḷ nī antō<br>
kāṇa vārāy! karu nāyiṟu<br>
utikkum karu mā māṇikka<br>
nāḷ nal malaipōl cuṭarc cōti<br>
muṭi cēr ceṉṉi ammāṉē!</div>

<span id="RO-8.5.3"></span>
'''8.5.3'''

<div lang="ta-Latn">muṭicēr ceṉṉi ammā niṉ<br>
moy pūm tāmat taṇ tuḻāyk<br>
kaṭicēr kaṇṇip perumāṉē<br>
eṉṟu eṉṟu ēṅki aḻutakkāl<br>
paṭicēr makarak kuḻaikaḷum<br>
pavaḷa vāyum nāl tōḷum<br>
tuṭi cēr iṭaiyum amaintatu ōr<br>
tū nīr mukil pōl tōṉṟāyē.</div>

<span id="RO-8.5.4"></span>
'''8.5.4'''

<div lang="ta-Latn">tū nīr mukil pōl tōṉṟum niṉ<br>
cuṭar koḷ vaṭivum kaṉivāyum<br>
tē nīrk kamalak kaṇkaḷum<br>
vantu eṉ cintai niṟaintavā<br>
mā nīr veḷḷi malaitaṉmēl<br>
vaṇ kār nīla mukil pōla<br>
tū nīrk kaṭaluḷ tuyilvāṉē<br>
entāy! collamāṭṭēṉē</div>

<span id="RO-8.5.5"></span>
'''8.5.5'''

<div lang="ta-Latn">colla māṭṭēṉ aṭiyēṉ uṉ<br>
tuḷaṅku cōtit tiruppātam<br>
ellai il cīr iḷa nāyiṟu<br>
iraṇṭupōl eṉ uḷḷavā<br>
allal eṉṉum iruḷ cērtaṟku<br>
upāyam eṉṉē āḻi cūḻ<br>
mallai ñālam muḻutu uṇṭa<br>
mā nīrk koṇṭal vaṇṇaṉē?</div>

<span id="RO-8.5.6"></span>
'''8.5.6'''

<div lang="ta-Latn">koṇṭal vaṇṇā kuṭakkūttā<br>
viṉaiyēṉ kaṇṇā kaṇṇā eṉ<br>
aṇṭa vāṇā eṉṟu eṉṉai<br>
āḷak kūppiṭṭu aḻaittakkāl<br>
viṇ taṉmēl tāṉ maṇmēl tāṉ<br>
viri nīrk kaṭal tāṉ maṟṟuttāṉ<br>
toṇṭaṉēṉ uṉ kaḻalkāṇa<br>
orunāḷ vantu tōṉṟāyē</div>

<span id="RO-8.5.7"></span>
'''8.5.7'''

<div lang="ta-Latn">vantu tōṉṟāy aṉṟēl uṉ<br>
vaiyam tāya malar aṭikkīḻ<br>
munti vantu yāṉ niṟpa<br>
mukappē kūvip paṇikkoḷḷāy<br>
centaṇ kamalak kaṇ kai kāl<br>
civanta vāy ōr karu nāyiṟu<br>
antam illāk katir parappi<br>
alarntatu okkum ammāṉē</div>

<span id="RO-8.5.8"></span>
'''8.5.8'''

<div lang="ta-Latn">okkum ammāṉ uruvam eṉṟu<br>
uḷḷam kuḻaintu nāḷ nāḷum<br>
tokka mēkap pal kuḻāṅkaḷ<br>
kāṇumtōṟum tolaivaṉ nāṉ<br>
takka aivar tamakkāy aṉṟu<br>
īr aimpatiṉmar tāḷ cāyap<br>
pukka naltērt taṉippākā<br>
vārāy ituvō poruttamē?</div>

<span id="RO-8.5.9"></span>
'''8.5.9'''

<div lang="ta-Latn">ituvō poruttam? miṉ āḻip<br>
paṭaiyāy ēṟum irum ciṟaippuḷ<br>
atuvē koṭiyā uyarttāṉē<br>
eṉṟu eṉṟu ēṅki aḻutakkāl<br>
etuvēyākak karutuṅkol<br>
im mā ñālam poṟai tīrppāṉ<br>
matu vār cōlai uttara<br>
maturaip piṟanta māyaṉē?</div>

<span id="RO-8.5.10"></span>
'''8.5.10'''

<div lang="ta-Latn">piṟanta māyā pāratam<br>
poruta māyā nī iṉṉē<br>
ciṟanta kāl tī nīr vāṉ maṇ<br>
piṟavum āya perumāṉē<br>
kaṟanta pāluḷ neyyē pōl<br>
ivaṟṟuḷ eṅkum kaṇṭukoḷ<br>
iṟantu niṉṟa peru māyā<br>
uṉṉai eṅkē kāṇkēṉē?</div>

<span id="RO-8.5.11"></span>
'''8.5.11'''

<div lang="ta-Latn">eṅkē kāṇkēṉ īṉ tuḻāy ammāṉ taṉṉai yāṉ? eṉṟu eṉṟu<br>
aṅkē tāḻnta coṟkaḷāl am taṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
ceṅkēḻ coṉṉa āyirattuḷ ivaiyum pattum vallārkaḷ<br>
iṅkē kāṇa ippiṟappē makiḻvar elliyum kālaiyē.</div>

'''Hymnus 8.6'''

[[#DE-8.6.1|Deutsch]] · [[#TA-8.6.1|Tamil]]

<span id="RO-8.6.1"></span>
'''8.6.1'''

<div lang="ta-Latn">elliyum kālaiyum taṉṉai niṉaintu eḻa<br>
nalla aruḷkaḷ namakkē tantu aruḷ ceyvāṉ<br>
alli am taṇ am tuḻāy muṭi appaṉ ūr<br>
celvarkaḷ vāḻum tirukkaṭittāṉamē</div>

<span id="RO-8.6.2"></span>
'''8.6.2'''

<div lang="ta-Latn">tirukkaṭittāṉamum eṉṉuṭaiyac cintaiyum<br>
orukkaṭuttu uḷḷē uṟaiyum pirāṉ kaṇṭīr<br>
ceruk kaṭuttu aṉṟu tikaitta arakkarai<br>
uruk keṭa vāḷi poḻinta oruvaṉē</div>

<span id="RO-8.6.3"></span>
'''8.6.3'''

<div lang="ta-Latn">oruvar iruvar ōr mūvar eṉa niṉṟu<br>
uruvu karantu uḷḷumtōṟum tittippāṉ<br>
tiru amar mārvaṉ tirukkaṭittāṉattai<br>
maruvi uṟaikiṉṟa māyap pirāṉē</div>

<span id="RO-8.6.4"></span>
'''8.6.4'''

<div lang="ta-Latn">māyap pirāṉ eṉa valviṉai māyntu aṟa<br>
nēcattiṉāl neñcam nāṭu kuṭikoṇṭāṉ<br>
tēcattu amarar tirukkaṭittāṉattai<br>
vācap poḻil maṉṉu kōyil koṇṭāṉē</div>

<span id="RO-8.6.5"></span>
'''8.6.5'''

<div lang="ta-Latn">kōyil koṇṭāṉ taṉ tirukkaṭittāṉattai<br>
kōyil koṇṭāṉ ataṉōṭum eṉ neñcakam;<br>
kōyilkoḷ teyvam ellām toḻa vaikuntam<br>
kōyil koṇṭa kuṭakkūtta ammāṉē</div>

<span id="RO-8.6.6"></span>
'''8.6.6'''

<div lang="ta-Latn">kūtta ammāṉ koṭiyēṉ iṭar muṟṟavum<br>
māytta ammāṉ matucūta ammāṉ uṟai<br>
pūtta poḻil taṇ tirukkaṭittāṉattai<br>
ētta nillā kuṟikkoḷmiṉ iṭarē</div>

<span id="RO-8.6.7"></span>
'''8.6.7'''

<div lang="ta-Latn">koḷmiṉ iṭar keṭa uḷḷattu kōvintaṉ<br>
maṇ viṇ muḻutum aḷanta oṇ tāmarai<br>
maṇṇavar tām toḻa vāṉavar tām vantu<br>
naṇṇu tirukkaṭittāṉa nakarē</div>

<span id="RO-8.6.8"></span>
'''8.6.8'''

<div lang="ta-Latn">tāṉa nakarkaḷ talaicciṟantu eṅkeṅkum<br>
vāṉ in nilam kaṭal muṟṟum em māyaṟkē<br>
āṉaviṭattum eṉ neñcum tirukkaṭit<br>
tāṉa nakarum taṉa tāyap patiyē</div>

<span id="RO-8.6.9"></span>
'''8.6.9'''

<div lang="ta-Latn">tāyap patikaḷ talaicciṟantu eṅkeṅkum<br>
māyattiṉāl maṉṉi vīṟṟiruntāṉ uṟai<br>
tēcattu amarar tirukkaṭittāṉattuḷ<br>
āyarkku atipati aṟputaṉ tāṉē</div>

<span id="RO-8.6.10"></span>
'''8.6.10'''

<div lang="ta-Latn">aṟputaṉ nārāyaṇaṉ ari vāmaṉaṉ<br>
niṟpatu mēvi iruppatu eṉ neñcakam<br>
nal pukaḻ vētiyar nāṉmaṟai niṉṟu atir<br>
kaṟpakac cōlait tirukkaṭittāṉamē</div>

<span id="RO-8.6.11"></span>
'''8.6.11'''

<div lang="ta-Latn">cōlait tirukkaṭittāṉattu uṟai tiru<br>
mālai matiḷ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
pālōṭu amutu aṉṉa āyirattu ip pattum<br>
mēlai vaikuntattu iruttum viyantē</div>

'''Hymnus 8.7'''

[[#DE-8.7.1|Deutsch]] · [[#TA-8.7.1|Tamil]]

<span id="RO-8.7.1"></span>
'''8.7.1'''

<div lang="ta-Latn">iruttum viyantu eṉṉait taṉ poṉ aṭikkīḻ eṉṟu<br>
aruttittu eṉaittu ōr pala nāḷ aḻaittēṟku<br>
poruttam uṭai vāmaṉaṉ tāṉ pukuntu eṉ taṉ<br>
karuttai uṟa vīṟṟiruntāṉ kaṇṭu koṇṭē</div>

<span id="RO-8.7.2"></span>
'''8.7.2'''

<div lang="ta-Latn">iruntāṉ kaṇṭukoṇṭu eṉatu ēḻai neñcu āḷum<br>
tiruntāta ōr aivarait tēyntu aṟa maṉṉi<br>
perum tāḷ kaḷiṟṟukku aruḷceyta perumāṉ<br>
tarum tāṉ aruḷ tāṉ iṉi yāṉ aṟiyēṉē</div>

<span id="RO-8.7.3"></span>
'''8.7.3'''

<div lang="ta-Latn">aruḷ tāṉ iṉi yāṉ aṟiyēṉ avaṉ eṉ uḷ<br>
iruḷ tāṉ aṟa vīṟṟiruntāṉ itu allāl<br>
poruḷ tāṉ eṉil mūvulakum poruḷ alla<br>
maruḷ tāṉ ītō? māya mayakku mayakkē?</div>

<span id="RO-8.7.4"></span>
'''8.7.4'''

<div lang="ta-Latn">māya mayakku mayakkāṉ eṉṉai vañcittu<br>
āyaṉ amararkku ariēṟu eṉatu ammāṉ<br>
tūya cuṭarccōti taṉatu eṉ uḷ vaittāṉ<br>
tēcam tikaḻum taṉ tiruvaruḷ ceytē</div>

<span id="RO-8.7.5"></span>
'''8.7.5'''

<div lang="ta-Latn">tikaḻum taṉ tiruvaruḷ ceytu ulakattār<br>
pukaḻum pukaḻ tāṉ atu kāṭṭit tantu eṉ uḷ<br>
tikaḻum maṇik kuṉṟam oṉṟē ottu niṉṟāṉ<br>
pukaḻum pukaḻ maṟṟu eṉakkum ōr poruḷē?</div>

<span id="RO-8.7.6"></span>
'''8.7.6'''

<div lang="ta-Latn">poruḷ maṟṟu eṉakkum ōr poruḷ taṉṉil cīrkkat<br>
tarumēl piṉṉai yārkku avaṉ taṉṉaik koṭukkum<br>
karu māṇikkak kuṉṟattut tāmaraipōl<br>
tiru mārpu kāl kaṇ kai cevvāy untiyāṉē?</div>

<span id="RO-8.7.7"></span>
'''8.7.7'''

<div lang="ta-Latn">cevvāy unti veṇ pal cuṭark kuḻai tammōṭu<br>
evvāyc cuṭarum tammil muṉ vaḷāykkoḷḷa<br>
cevvāy muṟuvalōṭu eṉatu uḷḷattu irunta<br>
avvāy aṉṟi yāṉ aṟiyēṉ maṟṟu aruḷē</div>

<span id="RO-8.7.8"></span>
'''8.7.8'''

<div lang="ta-Latn">aṟiyēṉ maṟṟu aruḷ eṉṉai āḷum pirāṉār<br>
veṟitē aruḷceyvar ceyvārkaṭku ukantu<br>
ciṟiyēṉuṭaic cintaiyuḷ mūvulakum taṉ<br>
neṟiyā vayiṟṟil koṇṭu niṉṟoḻintārē</div>

<span id="RO-8.7.9"></span>
'''8.7.9'''

<div lang="ta-Latn">vayiṟṟil koṇṭu niṉṟoḻintārum evarum<br>
vayiṟṟil koṇṭu niṉṟu oru mūvulakum tam<br>
vayiṟṟil koṇṭu niṉṟavaṇṇam niṉṟa mālai<br>
vayiṟṟil koṇṭu maṉṉa vaittēṉ matiyālē</div>

<span id="RO-8.7.10"></span>
'''8.7.10'''

<div lang="ta-Latn">vaittēṉ matiyāl eṉatu uḷḷattu akattē<br>
eyttē oḻivēṉ allēṉ eṉṟum eppōtum<br>
moyttu ēy tirai mōtu taṇ pāṟkaṭaluḷāl<br>
paittu ēy cuṭarp pāmpu aṇai nam paraṉaiyē</div>

<span id="RO-8.7.11"></span>
'''8.7.11'''

<div lang="ta-Latn">cuṭarp pāmpu aṇai nam paraṉai tirumālai<br>
aṭic cērvakai vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
muṭippāṉ coṉṉa āyirattu ip pattum caṉmam<br>
viṭat tēyntu aṟa nōkkum taṉ kaṇkaḷ civantē</div>

'''Hymnus 8.8'''

[[#DE-8.8.1|Deutsch]] · [[#TA-8.8.1|Tamil]]

<span id="RO-8.8.1"></span>
'''8.8.1'''

<div lang="ta-Latn">kaṇkaḷ civantu periyavāy<br>
vāyum civantu kaṉintu uḷḷē<br>
veṇ pal ilaku cuṭar ilaku<br>
vilaku makara kuṇṭalattaṉ<br>
koṇṭal vaṇṇaṉ cuṭar muṭiyaṉ<br>
nāṉku tōḷaṉ kuṉi cārṅkaṉ<br>
oṇ caṅ(ku) katai vāḷ āḻiyāṉ<br>
oruvaṉ aṭiyēṉ uḷḷāṉē.</div>

<span id="RO-8.8.2"></span>
'''8.8.2'''

<div lang="ta-Latn">aṭiyēṉ uḷḷāṉ uṭal uḷḷāṉ<br>
aṇṭattu akattāṉ puṟattuḷḷāṉ<br>
paṭiyē itu eṉṟu uraikkalām<br>
paṭiyaṉ allaṉ paramparaṉ<br>
kaṭicēr nāṟṟattuḷ ālai<br>
iṉpat tuṉpak kaḻi nērmai<br>
oṭiyā iṉpap perumaiyōṉ<br>
uṇarvil umpar oruvaṉē</div>

<span id="RO-8.8.3"></span>
'''8.8.3'''

<div lang="ta-Latn">uṇarvil umpar oruvaṉai<br>
avaṉatu aruḷāl uṟaṟporuṭṭu eṉ<br>
uṇarviṉ uḷḷē iruttiṉēṉ<br>
atuvum avaṉatu iṉ aruḷē<br>
uṇarvum uyirum uṭampum<br>
maṟṟu ulappilaṉavum paḻutēyām<br>
uṇarvaip peṟa ūrntu iṟa ēṟi<br>
yāṉum tāṉāy oḻintāṉē.</div>

<span id="RO-8.8.4"></span>
'''8.8.4'''

<div lang="ta-Latn">yāṉum tāṉāy oḻintāṉai<br>
yātum evarkkum muṉṉōṉai<br>
tāṉum civaṉum piramaṉum<br>
ākip paṇaitta taṉi mutalai<br>
tēṉum pālum kaṉṉalum<br>
amutum ākit tittittu eṉ<br>
ūṉil uyiril uṇarviṉil<br>
niṉṟa oṉṟai uṇarntēṉē</div>

<span id="RO-8.8.5"></span>
'''8.8.5'''

<div lang="ta-Latn">niṉṟa oṉṟai uṇarntēṉukku<br>
ataṉ nuṇ nērmai atu itu eṉṟu<br>
oṉṟum oruvarkku uṇaralākātu<br>
uṇarntum mēlum kāṇpu aritu<br>
ceṉṟu ceṉṟu paramparam āy<br>
yātum iṉṟit tēyntu aṟṟu<br>
naṉṟu tītu eṉṟu aṟivu aritāy<br>
naṉṟāy ñāṉam kaṭantatē</div>

<span id="RO-8.8.6"></span>
'''8.8.6'''

<div lang="ta-Latn">naṉṟāy ñāṉam kaṭantupōy<br>
nal intiriyam ellām īrttu<br>
oṉṟāyk kiṭanta arum perum pāḻ<br>
ulappu il ataṉai uṇarntu uṇarntu<br>
ceṉṟu āṅku iṉpat tuṉpaṅkaḷ<br>
ceṟṟuk kaḷaintu pacai aṟṟāl<br>
aṉṟē appōtē vīṭu<br>
atuvē vīṭu vīṭāmē</div>

<span id="RO-8.8.7"></span>
'''8.8.7'''

<div lang="ta-Latn">atuvē vīṭu vīṭupēṟṟu<br>
iṉpam tāṉum atu tēṟi<br>
etuvē tāṉum paṟṟu iṉṟi<br>
yātum ilikaḷ ākiṟkil<br>
atuvē vīṭu vīṭupēṟṟu<br>
iṉpam tāṉum atu tēṟātu<br>
etuvē vīṭu? ētu iṉpam? eṉṟu<br>
eyttār eyttār eyttārē</div>

<span id="RO-8.8.8"></span>
'''8.8.8'''

<div lang="ta-Latn">eyttār eyttār eyttār<br>
eṉṟu illattārum puṟattārum<br>
moyttu āṅku alaṟi muyaṅka tām<br>
pōkumpōtu uṉmattarpōl<br>
pittē ēṟi anurākam<br>
poḻiyumpōtu em pemmāṉōṭu<br>
ottē ceṉṟu aṅku uḷḷam<br>
kūṭak kūṭiṟṟākil nal uṟaippē</div>

<span id="RO-8.8.9"></span>
'''8.8.9'''

<div lang="ta-Latn">kūṭiṟṟākil nal uṟaippu<br>
kūṭāmaiyaik kūṭiṉāl<br>
āṭal paṟavai uyar koṭi em<br>
māyaṉ āvatu atu atuvē<br>
vīṭaip paṇṇi oru paricē<br>
etirvum nikaḻvum kaḻivumāy<br>
ōṭit tiriyum yōkikaḷum<br>
uḷarum illai allarē</div>

<span id="RO-8.8.10"></span>
'''8.8.10'''

<div lang="ta-Latn">uḷarum illai allarāy<br>
uḷarāy illai ākiyē<br>
uḷar em oruvar avar vantu eṉ<br>
uḷḷattuḷḷē uṟaikiṉṟār<br>
vaḷarum piṟaiyum tēy piṟaiyum<br>
pōla acaivum ākkamum<br>
vaḷarum cuṭarum iruḷum pōl<br>
teruḷum maruḷum māyttōmē</div>

<span id="RO-8.8.11"></span>
'''8.8.11'''

<div lang="ta-Latn">teruḷum maruḷum māyttu taṉ tiruntu cempoṉ kaḻal aṭikkīḻ<br>
aruḷi iruttum ammāṉām ayaṉām civaṉām<br>
tirumālāl aruḷap paṭṭa caṭakōpaṉ ōr āyirattuḷ ip pattāl<br>
aruḷi aṭikkīḻ iruttum nammaṇṇal karumāṇikkamē.</div>

'''Hymnus 8.9'''

[[#DE-8.9.1|Deutsch]] · [[#TA-8.9.1|Tamil]]

<span id="RO-8.9.1"></span>
'''8.9.1'''

<div lang="ta-Latn">karu māṇikka malaimēl maṇit taṭam<br>
tāmaraik kāṭukaḷ pōl<br>
tirumārvu vāy kaṇ kai unti kāl uṭai<br>
āṭaikaḷ ceyya pirāṉ<br>
tirumāl emmāṉ ceḻu nīr vayal kuṭṭa<br>
nāṭṭut tiruppuliyūr<br>
aru māyaṉ pēr aṉṟip pēccu ilaḷ aṉṉaimīr!<br>
itaṟku eṉ ceykēṉō?</div>

<span id="RO-8.9.2"></span>
'''8.9.2'''

<div lang="ta-Latn">aṉṉaimīr itaṟku eṉ ceykēṉ? aṇi<br>
mēruviṉ mītu ulavum<br>
tuṉṉu cūḻ cuṭar ñāyiṟum aṉṟiyum<br>
pal cuṭarkaḷum pōl<br>
miṉṉu nīḷ muṭi āram pal kalaṉ tāṉ<br>
uṭai emperumāṉ<br>
puṉṉai am poḻil cūḻ tiruppuliyūr<br>
pukaḻum ivaḷē</div>

<span id="RO-8.9.3"></span>
'''8.9.3'''

<div lang="ta-Latn">pukaḻum ivaḷ niṉṟu irāppakal poru nīrk<br>
kaṭal tīp paṭṭu eṅkum<br>
tikaḻum eriyoṭu celvatu oppa<br>
ceḻum katir āḻi mutal<br>
pukaḻum poru paṭai ēnti pōr pukku<br>
acuraraip poṉṟuvittāṉ<br>
tikaḻum maṇi neṭu māṭam nīṭu<br>
tiruppuliyūr vaḷamē</div>

<span id="RO-8.9.4"></span>
'''8.9.4'''

<div lang="ta-Latn">ūr vaḷam kiḷar cōlaiyum karumpum<br>
perum cennelum cūḻntu<br>
ēr vaḷam kiḷar taṇ paṇaik kuṭṭa<br>
nāṭṭut tiruppuliyūr<br>
cīr vaḷam kiḷar mūvulaku uṇṭu umiḻ<br>
tēva pirāṉ<br>
pēr vaḷam kiḷarntaṉṟip pēccu ilaḷ<br>
iṉṟu ip puṉai iḻaiyē</div>

<span id="RO-8.9.5"></span>
'''8.9.5'''

<div lang="ta-Latn">puṉai iḻaikaḷ aṇivum āṭai uṭaiyum<br>
putukkaṇippum<br>
niṉaiyum nīrmaiyatu aṉṟu ivaṭku itu niṉṟu<br>
niṉaikkappukkāl<br>
cuṉaiyiṉuḷ taṭam tāmarai malarum<br>
taṇ tiruppuliyūr<br>
muṉaivaṉ mūvulaku āḷi appaṉ<br>
tiru aruḷ mūḻkiṉaḷē.</div>

<span id="RO-8.9.6"></span>
'''8.9.6'''

<div lang="ta-Latn">tiru aruḷ mūḻki vaikalum ceḻu nīr<br>
niṟak kaṇṇa pirāṉ<br>
tiru aruḷkaḷum cērntamaikku aṭai<br>
yāḷam tirunta uḷa<br>
tiru aruḷ aruḷāl avaṉ ceṉṟu<br>
cēr taṇ tiruppuliyūr<br>
tiru aruḷ kamuku oṇ paḻattatu<br>
melliyal cevvitaḻē</div>

<span id="RO-8.9.7"></span>
'''8.9.7'''

<div lang="ta-Latn">mel ilaic celva vaṇ koṭip pulka<br>
vīṅku iḷam tāḷ kamukiṉ<br>
mal ilai maṭal vāḻai īṉ kaṉi cūḻntu<br>
maṇam kamaḻntu<br>
pul ilait teṅkiṉūṭu kāl ulavum<br>
taṇ tiruppuliyūr<br>
mallal am celvak kaṇṇaṉ tāḷ aṭaintāḷ<br>
im maṭavaralē</div>

<span id="RO-8.9.8"></span>
'''8.9.8'''

<div lang="ta-Latn">maṭavaral aṉṉaimīrkaṭku eṉ collic collukēṉ?<br>
mallaic celva<br>
vaṭamoḻi maṟaivāṇar vēḷviyuḷ ney aḻal<br>
vāṉ pukai pōyt<br>
tiṭa vicumpil amarar nāṭṭai maṟaikkum<br>
taṇ tiruppuliyūr<br>
paṭa aravu aṇaiyāṉ taṉ nāmam allāl<br>
paravāḷ ivaḷē</div>

<span id="RO-8.9.9"></span>
'''8.9.9'''

<div lang="ta-Latn">paravāḷ ivaḷ niṉṟu irāppakal paṉi nīr<br>
niṟak kaṇṇa pirāṉ<br>
viravu ār icai maṟai vētiyar oli vēlaiyiṉ<br>
niṉṟu olippa<br>
karavu ār taṭamtoṟum tāmaraik kayam<br>
tīvikai niṉṟu alarum<br>
puravu ār kaḻaṉikaḷ cūḻ tiruppuliyūrp<br>
pukaḻ aṉṟi maṟṟē</div>

<span id="RO-8.9.10"></span>
'''8.9.10'''

<div lang="ta-Latn">aṉṟi maṟṟōr upāyam eṉ ivaḷ am<br>
taṇ tuḻāy kamaḻtal<br>
kuṉṟa mā maṇi māṭa māḷikaik kōlak<br>
kuḻāṅkaḷ malki<br>
teṉ ticait tilatam purai kuṭṭa<br>
nāṭṭut tiruppuliyūr<br>
niṉṟa māyap pirāṉ tiruvaruḷām<br>
ivaḷ nērpaṭṭatē?</div>

<span id="RO-8.9.11"></span>
'''8.9.11'''

<div lang="ta-Latn">nērpaṭṭa niṟai mūvulakukkum nāyakaṉ taṉ aṭimai<br>
nērpaṭṭa toṇṭar toṇṭar toṇṭar toṇṭaṉ caṭakōpaṉ col<br>
nērpaṭṭa tamiḻ mālai āyirattuḷ ivai pattum<br>
nērpaṭṭār avar nērpaṭṭār neṭumāṟku aṭimai ceyyavē</div>

'''Hymnus 8.10'''

[[#DE-8.10.1|Deutsch]] · [[#TA-8.10.1|Tamil]]

<span id="RO-8.10.1"></span>
'''8.10.1'''

<div lang="ta-Latn">neṭumāṟku aṭimai ceyvēṉpōl<br>
avaṉaik karuta vañcittu<br>
taṭumāṟṟu aṟṟa tīkkatikaḷ muṟṟum<br>
tavirnta catir niṉaintāl<br>
koṭu mā viṉaiyēṉ avaṉ aṭiyār<br>
aṭiyē kūṭum itu allāl<br>
viṭumāṟu eṉpatu eṉ antō!<br>
viyaṉ mūvulaku peṟiṉumē?</div>

<span id="RO-8.10.2"></span>
'''8.10.2'''

<div lang="ta-Latn">viyaṉ mūvulaku peṟiṉum pōy<br>
tāṉē tāṉē āṉālum<br>
puyal mēkampōl tirumēṉi<br>
ammāṉ puṉai pūm kaḻal aṭikkīḻc<br>
cayamē aṭimai talainiṉṟār<br>
tiruttāḷ vaṇaṅki immaiyē<br>
payaṉē iṉpam yāṉ peṟṟatu<br>
uṟumō pāviyēṉukkē?</div>

<span id="RO-8.10.3"></span>
'''8.10.3'''

<div lang="ta-Latn">uṟumō pāviyēṉukku iv<br>
ulakam mūṉṟum uṭaṉ niṟaiya<br>
ciṟu mā mēṉi nimirtta eṉ<br>
centāmaraikkaṇ tirukkuṟaḷaṉ<br>
naṟu mā virai nāḷ malar aṭikkīḻp<br>
pukutal aṉṟi avaṉ aṭiyār<br>
ciṟu mā maṉicarāy eṉṉai<br>
āṇṭār iṅkē tiriyavē?</div>

<span id="RO-8.10.4"></span>
'''8.10.4'''

<div lang="ta-Latn">iṅkē tirintēṟku iḻukku uṟṟu eṉ<br>
iru mā nilam muṉ uṇṭu umiḻnta<br>
ceṅkōlatta pavaḷavāyc<br>
centāmaraikkaṇ eṉ ammāṉ<br>
poṅku ēḻ pukaḻkaḷ vāya āy<br>
pulaṉkoḷ vaṭivu eṉ maṉattatu āy<br>
aṅku ēy malarkaḷ kaiya āy<br>
vaḻipaṭṭu ōṭa aruḷilē?</div>

<span id="RO-8.10.5"></span>
'''8.10.5'''

<div lang="ta-Latn">vaḻipaṭṭu ōṭa aruḷ peṟṟu<br>
māyaṉ kōla malar aṭikkīḻc<br>
cuḻipaṭṭu ōṭum cuṭarccōti<br>
veḷḷattu iṉpuṟṟu iruntālum<br>
iḻipaṭṭu ōṭum uṭaliṉil<br>
piṟantu taṉ cīr yāṉ kaṟṟu<br>
moḻipaṭṭu ōṭum kaviamutam<br>
nukarcci uṟumō muḻutumē?</div>

<span id="RO-8.10.6"></span>
'''8.10.6'''

<div lang="ta-Latn">nukarcci uṟumō mūvulakiṉ<br>
vīṭu pēṟu taṉ kēḻ il<br>
pukarc cem mukatta kaḷiṟu aṭṭa<br>
poṉ āḻikkai eṉ ammāṉ<br>
nikarc cem paṅki eri viḻikaḷ<br>
nīṇṭa acurar uyir ellām<br>
takarttu uṇṭu uḻalum puḷ pākaṉ<br>
periya taṉi māp pukaḻē?</div>

<span id="RO-8.10.7"></span>
'''8.10.7'''

<div lang="ta-Latn">taṉi māp pukaḻē eññāṉṟum<br>
niṟkum paṭiyāt tāṉ tōṉṟi<br>
muṉi māp pirama mutal vittāy<br>
ulakam mūṉṟum muḷaippitta<br>
taṉi māt teyvat taḷir aṭikkīḻp<br>
pukutal aṉṟi avaṉ aṭiyār<br>
naṉi māk kalavi iṉpamē<br>
nāḷum vāykka naṅkaṭkē</div>

<span id="RO-8.10.8"></span>
'''8.10.8'''

<div lang="ta-Latn">nāḷum vāykka naṅkaṭku<br>
naḷir nīrk kaṭalaip paṭaittu taṉ<br>
tāḷum tōḷum muṭikaḷum<br>
camaṉ ilāta pala parappi<br>
nīḷum paṭar pūṅ kaṟpakak<br>
kāvum niṟai pal nāyiṟṟiṉ<br>
kōḷum uṭaiya maṇi malaipōl<br>
kiṭantāṉ tamarkaḷ kūṭṭamē.</div>

<span id="RO-8.10.9"></span>
'''8.10.9'''

<div lang="ta-Latn">tamarkaḷ kūṭṭa valviṉaiyai<br>
nācam ceyyum catu mūrtti<br>
amar koḷ āḻi caṅku vāḷ<br>
vil taṇṭu āti pal paṭaiyaṉ<br>
kumaraṉ kōla aiṅkaṇai vēḷ<br>
tātai kōtu il aṭiyār tam<br>
tamarkaḷ tamarkaḷ tamarkaḷām<br>
catirē vāykka tamiyēṟkē</div>

<span id="RO-8.10.10"></span>
'''8.10.10'''

<div lang="ta-Latn">vāykka tamiyēṟku ūḻitōṟu<br>
ūḻi ūḻi mā kāyām<br>
pūk koḷ mēṉi nāṉku tōḷ<br>
poṉ āḻik kai eṉ ammāṉ<br>
nīkkam illā aṭiyār tam<br>
aṭiyār aṭiyār aṭiyār em<br>
kōkkaḷ avarkkē kuṭikaḷāyc<br>
cellum nalla kōṭpāṭē</div>

<span id="RO-8.10.11"></span>
'''8.10.11'''

<div lang="ta-Latn">nalla kōṭpāṭṭu ulakaṅkaḷ<br>
mūṉṟiṉuḷḷum tāṉ niṟainta<br>
allik kamalak kaṇṇaṉai<br>
am taṇ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
collappaṭṭa āyirattuḷ<br>
ivaiyum pattum vallārkaḷ<br>
nalla patattāl maṉai vāḻvar<br>
koṇṭa peṇṭīr makkaḷē</div>

<span id="RO-Teil-9"></span>
'''Großteil 9'''

[[#DE-Teil-9|Deutsch]] · [[#RO-Teil-9|Transliteration]] · [[#TA-Teil-9|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 9.1'''

[[#DE-9.1.1|Deutsch]] · [[#TA-9.1.1|Tamil]]

<span id="RO-9.1.1"></span>
'''9.1.1'''

<div lang="ta-Latn">koṇṭa peṇṭir makkaḷ uṟṟār cuṟṟattavar piṟarum<br>
kaṇṭatōṭu paṭṭatu allāl kātal maṟṟu yātum illai<br>
eṇ ticaiyum kīḻum mēlum muṟṟavum uṇṭa pirāṉ<br>
toṇṭarōmāy uyyal allāl illai kaṇṭīr tuṇaiyē</div>

<span id="RO-9.1.2"></span>
'''9.1.2'''

<div lang="ta-Latn">tuṇaiyum cārvum ākuvār pōl cuṟṟattavar piṟarum<br>
aṇaiya vanta ākkam uṇṭēl aṭṭaikaḷpōl cuvaippar<br>
kaṇai oṉṟālē ēḻ maramum eyta em kār mukilaip<br>
puṇai eṉṟu uyyap pōkal allāl illai kaṇṭīr poruḷē</div>

<span id="RO-9.1.3"></span>
'''9.1.3'''

<div lang="ta-Latn">poruḷ kai uṇṭāyc cellakkāṇil pōṟṟi eṉṟu ēṟṟu eḻuvar<br>
iruḷkoḷ tuṉpattu iṉmai kāṇil eṉṉē eṉpārum illai<br>
maruḷkoḷ ceykai acurar maṅka vaṭamaturaip piṟantāṟku<br>
aruḷkoḷ āḷāy uyyal allāl illai kaṇṭīr araṇē</div>

<span id="RO-9.1.4"></span>
'''9.1.4'''

<div lang="ta-Latn">araṇam āvar aṟṟa kālaikku eṉṟu eṉṟu amaikkappaṭṭār<br>
iraṇam koṇṭa teppar āvar iṉṟiyiṭṭālum aḵtē<br>
varuṇittu eṉṉē vaṭamaturaip piṟantavaṉ vaṇ pukaḻē<br>
caraṇ eṉṟu uyyap pōkal allāl illai kaṇṭīr catirē</div>

<span id="RO-9.1.5"></span>
'''9.1.5'''

<div lang="ta-Latn">caturam eṉṟu tammait tāmē cammatittu iṉmoḻiyār<br>
matura pōkam tuṟṟavarē vaiki maṟṟu oṉṟu uṟuvar<br>
atirkoḷ ceykai acurar maṅka vaṭamaturaip piṟantāṟku<br>
etirkoḷ āḷāy uyyal allāl illai kaṇṭīr iṉpamē</div>

<span id="RO-9.1.6"></span>
'''9.1.6'''

<div lang="ta-Latn">illai kaṇṭīr iṉpam antō uḷḷatu niṉaiyātē<br>
tollaiyārkaḷ ettaṉaivar tōṉṟik kaḻintoḻintār<br>
mallai mūtūr vaṭamaturaip piṟantavaṉ vaṇ pukaḻē<br>
colli uyyap pōkal allāl maṟṟoṉṟu illai curukkē</div>

<span id="RO-9.1.7"></span>
'''9.1.7'''

<div lang="ta-Latn">maṟṟoṉṟu illai curuṅkac coṉṉōm mā nilattu ev uyirkkum<br>
ciṟṟa vēṇṭā cintippē amaiyum kaṇṭīrkaḷ antō<br>
kuṟṟam aṉṟu eṅkaḷ peṟṟat tāyaṉ vaṭamaturaip piṟantāṉ<br>
kuṟṟam il cīr kaṟṟu vaikal vāḻtal kaṇṭīr kuṇamē</div>

<span id="RO-9.1.8"></span>
'''9.1.8'''

<div lang="ta-Latn">vāḻtal kaṇṭīr kuṇam itu antō māyavaṉ aṭi paravip<br>
pōḻtu pōka uḷḷakiṟkum puṉmai ilātavarkku<br>
vāḻ tuṇaiyā vaṭamaturaip piṟantavaṉ vaṇ pukaḻē<br>
vīḻ tuṇaiyāp pōm itaṉil yātum illai mikkatē</div>

<span id="RO-9.1.9"></span>
'''9.1.9'''

<div lang="ta-Latn">yātum illai mikku ataṉil eṉṟu eṉṟu atu karuti<br>
kātu ceyvāṉ kūtai ceytu kaṭaimuṟai vāḻkkaiyum pōm<br>
mā tukiliṉ koṭikkoḷ māṭa vaṭamaturaip piṟanta<br>
tātu cēr tōḷ kaṇṇaṉ allāl illai kaṇṭīr caraṇē</div>

<span id="RO-9.1.10"></span>
'''9.1.10'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇaṉ allāl illai kaṇṭīr caraṇ atu niṟka vantu<br>
maṇṇiṉ pāram nīkkutaṟkē vaṭamaturaip piṟantāṉ<br>
tiṇṇamā num uṭaimai uṇṭēl avaṉ aṭi cērttu uymmiṉō<br>
eṇṇa vēṇṭā nummatu ātum avaṉ aṉṟi maṟṟu illaiyē</div>

<span id="RO-9.1.11"></span>
'''9.1.11'''

<div lang="ta-Latn">ātum illai maṟṟu avaṉil eṉṟu atuvē tuṇintu<br>
tātu cēr tōḷ kaṇṇaṉaik kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
tītu ilāta oṇ tamiḻkaḷ ivai āyirattuḷ ip pattum<br>
ōta valla pirākkaḷ nammai āḷuṭaiyārkaḷ paṇṭē</div>

'''Hymnus 9.2'''

[[#DE-9.2.1|Deutsch]] · [[#TA-9.2.1|Tamil]]

<span id="RO-9.2.1"></span>
'''9.2.1'''

<div lang="ta-Latn">paṇṭai nāḷālē niṉ tiru aruḷum<br>
paṅkayattāḷ tiru aruḷum<br>
koṇṭu niṉ kōyil cīyttu palpaṭikāl<br>
kuṭikuṭi vaḻivantu āṭceyyum<br>
toṇṭarōrkku aruḷi cōti vāy tiṟantu uṉ<br>
tāmaraik kaṇkaḷāl nōkkāy<br>
teṇ tiraip porunal taṇ paṇai cūḻnta<br>
tiruppuḷiṅkuṭik kiṭantāṉē</div>

<span id="RO-9.2.2"></span>
'''9.2.2'''

<div lang="ta-Latn">kuṭikkiṭantu ākkam ceytu niṉ tīrtta<br>
aṭimaik kuṟṟēvalceytu uṉ poṉ<br>
aṭik kaṭavātē vaḻi varukiṉṟa<br>
aṭiyarōrkku aruḷi nī orunāḷ<br>
paṭikku aḷavāka nimirtta niṉ pāta<br>
paṅkayamē talaikku aṇiyāy<br>
koṭikkoḷ poṉ matiḷ cūḻ kuḷir vayal cōlai<br>
tiruppuḷiṅkuṭik kiṭantāṉē</div>

<span id="RO-9.2.3"></span>
'''9.2.3'''

<div lang="ta-Latn">kiṭanta nāḷ kiṭantāy ettaṉai kālam<br>
kiṭatti uṉ tiruuṭampu acaiya<br>
toṭarntu kuṟṟēvalceytu tol aṭimai<br>
vaḻi varum toṇṭarōrkku aruḷi<br>
taṭam koḷ tāmaraik kaṇ viḻittu nī eḻuntu uṉ<br>
tāmarai maṅkaiyum nīyum<br>
iṭam koḷ mūvulakum toḻa iruntaruḷāy<br>
tiruppuḷiṅkuṭik kiṭantāṉē</div>

<span id="RO-9.2.4"></span>
'''9.2.4'''

<div lang="ta-Latn">puḷiṅkuṭik kiṭantu varakuṇamaṅkai<br>
iruntu vaikuntattuḷ niṉṟu<br>
teḷinta eṉ cintaiyakam kaḻiyātē<br>
eṉṉai āḷvāy eṉakku aruḷi<br>
naḷirnta cīr ulakam mūṉṟuṭaṉ viyappa<br>
nāṅkaḷ kūttu āṭi niṉṟu ārppa<br>
paḷiṅku nīr mukiliṉ pavaḷam pōl kaṉivāy<br>
civappa nī kāṇa vārāyē</div>

<span id="RO-9.2.5"></span>
'''9.2.5'''

<div lang="ta-Latn">pavaḷampōl kaṉi vāy civappa nī kāṇa<br>
vantu niṉ pal nilā muttam<br>
tavaḻ katir muṟuval ceytu niṉ tirukkaṇ<br>
tāmarai tayaṅka niṉṟaruḷāy<br>
pavaḷa naṉ paṭarkkīḻ caṅku uṟai porunal<br>
taṇ tiruppuḷiṅkuṭik kiṭantāy<br>
kavaḷa mā kaḷiṟṟiṉ iṭar keṭat taṭattuk<br>
kāy ciṉap paṟavai ūrntāṉē</div>

<span id="RO-9.2.6"></span>
'''9.2.6'''

<div lang="ta-Latn">kāy ciṉap paṟavai ūrntu poṉ malaiyiṉ<br>
mīmicaik kār mukil pōla<br>
mā ciṉa māli mālimāṉ eṉṟu aṅku<br>
avar paṭak kaṉaṉṟu muṉ niṉṟa<br>
kāy ciṉa vēntē katir muṭiyāṉē<br>
kali vayal tiruppuḷiṅkuṭiyāy<br>
kāy ciṉa āḻi caṅku vāḷ vil taṇṭu<br>
ēnti em iṭar kaṭivāṉē</div>

<span id="RO-9.2.7"></span>
'''9.2.7'''

<div lang="ta-Latn">em iṭar kaṭintu iṅku eṉṉai āḷvāṉē<br>
imaiyavar tamakkum āṅku aṉaiyāy<br>
cem maṭal malarun tāmaraip paḻaṉat<br>
taṇ tiruppuḷiṅkuṭik kiṭantāy<br>
nammuṭai aṭiyar kavvaikaṇṭu ukantu<br>
nām kaḷittu uḷam nalam kūra<br>
im maṭa ulakar kāṇa nī orunāḷ<br>
iruntiṭāy eṅkaḷ kaṇmukappē</div>

<span id="RO-9.2.8"></span>
'''9.2.8'''

<div lang="ta-Latn">eṅkaḷ kaṇ mukappē ulakarkaḷ ellām<br>
iṇai aṭi toḻutu eḻutu iṟaiñci<br>
taṅkaḷ aṉpu āra tamatu col valattāl<br>
talaittalaic ciṟantu pūcippa<br>
tiṅkaḷ cēr māṭat tiruppuḷiṅkuṭiyāy<br>
tiru vaikuntattuḷḷāy tēvā<br>
iṅkaṇ mā ñālattu itaṉuḷum orunāḷ<br>
iruntiṭāy vīṟṟu iṭam koṇṭē</div>

<span id="RO-9.2.9"></span>
'''9.2.9'''

<div lang="ta-Latn">vīṟṟu iṭamkoṇṭu viyaṉkoḷ mā ñālattu<br>
itaṉuḷum iruntiṭāy aṭiyōm<br>
pōṟṟi ōvātē kaṇ iṇai kuḷira<br>
putu malar ākattaip paruka<br>
cēṟṟu iḷa vāḷai cennelūṭu ukaḷum<br>
ceḻum paṉait tiruppuḷiṅkuṭiyāy<br>
kūṟṟamāy acurar kulamutal arinta<br>
koṭuviṉaip paṭaikaḷ vallāṉē</div>

<span id="RO-9.2.10"></span>
'''9.2.10'''

<div lang="ta-Latn">koṭu viṉaip paṭaikaḷ vallaiyāy amararkku<br>
iṭar keṭa acurarkaṭku iṭar cey<br>
kaṭu viṉai nañcē eṉṉuṭai amutē<br>
kali vayal tiruppuḷiṅkuṭiyāy<br>
vaṭivu iṇai illā malarmakaḷ maṟṟai<br>
nilamakaḷ piṭikkum mel aṭiyaik<br>
koṭuviṉaiyēṉum piṭikka nī orunāḷ<br>
kūvutal varutal ceyyāyē</div>

<span id="RO-9.2.11"></span>
'''9.2.11'''

<div lang="ta-Latn">kūvutal varutal ceytiṭāy eṉṟu<br>
kurai kaṭal kaṭaintavaṉ taṉṉai<br>
mēvi naṉku amarnta viyaṉ puṉal porunal<br>
vaḻuti nāṭaṉ caṭakōpaṉ<br>
nā iyal pāṭal āyirattuḷḷum<br>
ivaiyum ōr pattum vallārkaḷ<br>
ōvutal iṉṟi ulakam mūṉṟu aḷantāṉ<br>
aṭi iṇai uḷḷattu ōrvārē</div>

'''Hymnus 9.3'''

[[#DE-9.3.1|Deutsch]] · [[#TA-9.3.1|Tamil]]

<span id="RO-9.3.1"></span>
'''9.3.1'''

<div lang="ta-Latn">ōr āyiramāy ulaku ēḻ aḷikkum<br>
pēr āyiram koṇṭatu ōr pīṭu uṭaiyaṉ<br>
kār āyiṉa kāḷa nal mēṉiyiṉaṉ<br>
nārayaṇaṉ naṅkaḷ pirāṉ avaṉē</div>

<span id="RO-9.3.2"></span>
'''9.3.2'''

<div lang="ta-Latn">avaṉē akal ñālam paṭaittu iṭantāṉ<br>
avaṉē aḵtu uṇṭu umiḻntāṉ aḷantāṉ<br>
avaṉē avaṉum avaṉum avaṉum<br>
avaṉē maṟṟu ellāmum aṟintaṉamē</div>

<span id="RO-9.3.3"></span>
'''9.3.3'''

<div lang="ta-Latn">aṟintaṉa vēta arum poruḷ nūlkaḷ<br>
aṟintaṉa koḷka arum poruḷ ātal<br>
aṟintaṉar ellām ariyai vaṇaṅki<br>
aṟintaṉar nōykaḷ aṟukkum maruntē</div>

<span id="RO-9.3.4"></span>
'''9.3.4'''

<div lang="ta-Latn">maruntē naṅkaḷ pōka makiḻccikku eṉṟu<br>
perum tēvar kuḻāṅkaḷ pitaṟṟum pirāṉ<br>
karum tēvaṉ emmāṉ kaṇṇaṉ viṇ ulakam<br>
tarum tēvaṉaic cōrēl kaṇṭāy maṉamē</div>

<span id="RO-9.3.5"></span>
'''9.3.5'''

<div lang="ta-Latn">maṉamē uṉṉai valviṉaiyēṉ irantu<br>
kaṉamē colliṉēṉ itu cōrēl kaṇṭāy!<br>
puṉam mēviya pūn taṇ tuḻāy alaṅkal<br>
iṉam ētum ilāṉai aṭaivatumē</div>

<span id="RO-9.3.6"></span>
'''9.3.6'''

<div lang="ta-Latn">aṭaivatum aṇi ār malar maṅkaitōḷ<br>
miṭaivatum acurarkku vem pōrkaḷē<br>
kaṭaivatum kaṭaluḷ amutam eṉ maṉam<br>
uṭaivatum avaṟkē oruṅkākavē</div>

<span id="RO-9.3.7"></span>
'''9.3.7'''

<div lang="ta-Latn">ākam cēr naraciṅkam atu āki ōr<br>
ākam vaḷ ukirāl piḷantāṉ uṟai<br>
māka vaikuntam kāṇpataṟku eṉ maṉam<br>
ēkam eṇṇum irāppakal iṉṟiyē</div>

<span id="RO-9.3.8"></span>
'''9.3.8'''

<div lang="ta-Latn">iṉṟip pōka iruviṉaiyum keṭuttu<br>
oṉṟi yākkai pukāmai uyyakkoḷvāṉ<br>
niṉṟa vēṅkaṭam nīḷ nilattu uḷḷatu<br>
ceṉṟu tēvarkaḷ kaitoḻuvārkaḷē</div>

<span id="RO-9.3.9"></span>
'''9.3.9'''

<div lang="ta-Latn">toḻutu mā malar nīr cuṭar tūpam koṇṭu<br>
eḻutum eṉṉum itu mikai ātaliṉ<br>
paḻutu il tol pukaḻp pāmpu aṇaip paḷḷiyāy<br>
taḻuvumāṟu aṟiyēṉ uṉa tāḷkaḷē</div>

<span id="RO-9.3.10"></span>
'''9.3.10'''

<div lang="ta-Latn">tāḷa tāmaraiyāṉ uṉatu untiyāṉ<br>
vāḷ koḷ nīḷ maḻu āḷi uṉ ākattāṉ<br>
āḷarāyt toḻuvārum amararkaḷ<br>
nāḷum eṉ pukaḻkō uṉa cīlamē?</div>

<span id="RO-9.3.11"></span>
'''9.3.11'''

<div lang="ta-Latn">cīlam ellai ilāṉ aṭimēl aṇi<br>
kōlam nīḷ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
mālai āyirattuḷ ivai pattiṉiṉ<br>
pālar vaikuntam ēṟutal pāṉmaiyē</div>

'''Hymnus 9.4'''

[[#DE-9.4.1|Deutsch]] · [[#TA-9.4.1|Tamil]]

<span id="RO-9.4.1"></span>
'''9.4.1'''

<div lang="ta-Latn">mai ār karuṅkaṇṇi kamala malarmēl<br>
ceyyāḷ tirumārviṉil cēr tirumālē<br>
veyyār cuṭar āḻi curi caṅkam ēntum<br>
kaiyā uṉṉaik kāṇak karutum eṉ kaṇṇē</div>

<span id="RO-9.4.2"></span>
'''9.4.2'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇē uṉṉaik kāṇak karuti eṉ neñcam<br>
eṇṇē koṇṭa cintaiyatāy niṉṟu iyampum<br>
viṇṇōr muṉivarkku eṉṟum kāṇpu ariyāyai<br>
naṇṇātoḻiyēṉ eṉṟu nāṉ aḻaippaṉē</div>

<span id="RO-9.4.3"></span>
'''9.4.3'''

<div lang="ta-Latn">aḻaikkiṉṟa aṭināyēṉ nāy kūḻai vālāl<br>
kuḻaikkiṉṟatu pōla eṉ uḷḷam kuḻaiyum<br>
maḻaikku aṉṟu kuṉṟam eṭuttu ānirai kāttāy<br>
piḻaikkiṉṟatu aruḷ eṉṟu pētuṟuvaṉē</div>

<span id="RO-9.4.4"></span>
'''9.4.4'''

<div lang="ta-Latn">uṟuvatu itu eṉṟu uṉakku āḷ paṭṭu niṉkaṇ<br>
peṟuvatu etukol eṉṟu pētaiyēṉ neñcam<br>
maṟukal ceyyum vāṉavar tāṉavarkku eṉṟum<br>
aṟivatu ariya ariyāya ammāṉē</div>

<span id="RO-9.4.5"></span>
'''9.4.5'''

<div lang="ta-Latn">ariyāya ammāṉai amarar pirāṉai<br>
periyāṉai piramaṉai muṉ paṭaittāṉai<br>
vari vāḷ araviṉ aṇaip paḷḷikoḷkiṉṟa<br>
kariyāṉ kaḻal kāṇak karutum karuttē</div>

<span id="RO-9.4.6"></span>
'''9.4.6'''

<div lang="ta-Latn">karuttē uṉṉaik kāṇak karuti eṉ neñcattu<br>
iruttāka iruttiṉēṉ tēvarkaṭku ellām<br>
viruttā viḷaṅkum cuṭarccōti uyarattu<br>
oruttā uṉṉai uḷḷum eṉ uḷḷam ukantē</div>

<span id="RO-9.4.7"></span>
'''9.4.7'''

<div lang="ta-Latn">ukantē uṉṉai uḷḷum eṉ uḷḷattu akampāl<br>
akam tāṉ amarntē iṭam koṇṭa amalā<br>
mikum tāṉavaṉ mārvu akalam iru kūṟā<br>
nakantāy naraciṅkam atu āya uruvē</div>

<span id="RO-9.4.8"></span>
'''9.4.8'''

<div lang="ta-Latn">uru ākiya āṟu camayaṅkaṭku ellām<br>
poru āki niṉṟāṉ avaṉ ellāp poruṭkum<br>
aru ākiya ātiyai tēvarkaṭku ellām<br>
karu ākiya kaṇṇaṉai kaṇṭukoṇṭēṉē</div>

<span id="RO-9.4.9"></span>
'''9.4.9'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭukoṇṭu eṉ kaṇ iṇai ārak kaḷittu<br>
paṇṭai viṉaiyāyiṉa paṟṟōṭu aṟuttu<br>
toṇṭarkku amutu uṇṇac col mālaikaḷ coṉṉēṉ<br>
aṇṭattu amarar perumāṉ aṭiyēṉē</div>

<span id="RO-9.4.10"></span>
'''9.4.10'''

<div lang="ta-Latn">aṭiyāṉ ivaṉ eṉṟu eṉakku ār aruḷ ceyyum<br>
neṭiyāṉai niṟai pukaḻ am ciṟaip puḷḷiṉ<br>
koṭiyāṉai kuṉṟāmal ulakam aḷanta<br>
aṭiyāṉai aṭaintu aṭiyēṉ uyntavāṟē</div>

<span id="RO-9.4.11"></span>
'''9.4.11'''

<div lang="ta-Latn">āṟā matayāṉai aṭarttavaṉ taṉṉai<br>
cēṟu ār vayal teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
nūṟē coṉṉa ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
ēṟē tarum vāṉavar tam iṉ uyirkkē</div>

'''Hymnus 9.5'''

[[#DE-9.5.1|Deutsch]] · [[#TA-9.5.1|Tamil]]

<span id="RO-9.5.1"></span>
'''9.5.1'''

<div lang="ta-Latn">iṉ uyirc cēvalum nīrum kūvikkoṇṭu iṅku ettaṉai<br>
eṉ uyir nōva miḻaṟṟēlmiṉ kuyil pēṭaikāḷ<br>
eṉ uyirk kaṇṇa pirāṉai nīr varak kūvukilīr<br>
eṉ uyir kūvik koṭuppārkkum ittaṉai vēṇṭumō?</div>

<span id="RO-9.5.2"></span>
'''9.5.2'''

<div lang="ta-Latn">ittaṉai vēṇṭuvatu aṉṟu antō aṉṟil pēṭaikāḷ<br>
ettaṉai nīrum num cēvalum karaintu ēṅkutir?<br>
vittakaṉ kōvintaṉ meyyaṉ allaṉ oruvarkkum<br>
attaṉai ām iṉi eṉ uyir avaṉ kaiyatē</div>

<span id="RO-9.5.3"></span>
'''9.5.3'''

<div lang="ta-Latn">avaṉ kaiyatē eṉatu ār uyir aṉṟil pēṭaikāḷ<br>
evaṉ colli nīr kuṭaintu āṭutir puṭai cūḻavē?<br>
tavam ceytillā viṉaiyāṭṭiyēṉ uyir iṅku uṇṭō<br>
evaṉ colli niṟṟum num ēṅku kūkkural kēṭṭumē?</div>

<span id="RO-9.5.4"></span>
'''9.5.4'''

<div lang="ta-Latn">kūkkural kēṭṭum nam kaṇṇaṉ māyaṉ veḷippaṭāṉ<br>
mēl kiḷai koḷḷēlmiṉ nīrum cēvalum kōḻikāḷ<br>
vākkum maṉamum karumamum namakku āṅkatē<br>
ākkaiyum āviyum antaram niṉṟu uḻalumē</div>

<span id="RO-9.5.5"></span>
'''9.5.5'''

<div lang="ta-Latn">antaram niṉṟu uḻalkiṉṟa yāṉuṭaip pūvaikāḷ<br>
num tiṟattu ētum iṭai illai kuḻaṟēlmiṉō<br>
intira ñālaṅkaḷ kāṭṭi iv ēḻ ulakum koṇṭa<br>
nam tiru mārpaṉ nam āvi uṇṇa naṉku eṇṇiṉāṉ</div>

<span id="RO-9.5.6"></span>
'''9.5.6'''

<div lang="ta-Latn">naṉku eṇṇi nāṉ vaḷartta ciṟu kiḷip paitalē<br>
iṉ kural nī miḻaṟṟēl eṉ ār uyirk kākuttaṉ<br>
niṉ ceyya vāy okkum vāyaṉ kaṇṇaṉ kai kāliṉaṉ<br>
niṉ pacum cāma niṟattaṉ kūṭṭuṇṭu nīṅkiṉāṉ</div>

<span id="RO-9.5.7"></span>
'''9.5.7'''

<div lang="ta-Latn">kūṭṭuṇṭu nīṅkiya kōlat tāmaraik kaṇ cevvāy<br>
vāṭṭam il eṉ karumāṇikkam kaṇṇaṉ māyaṉpōl<br>
kōṭṭiya villoṭu miṉṉum mēkak kuḻāṅkaḷkāḷ<br>
kāṭṭēlmiṉ num uru eṉ uyirkku atu kālaṉē</div>

<span id="RO-9.5.8"></span>
'''9.5.8'''

<div lang="ta-Latn">uyirkku atu kālaṉ eṉṟu ummai yāṉ irantēṟku nīr<br>
kuyil paitalkāḷ kaṇṇaṉ nāmamē kuḻaṟik koṉṟīr<br>
tayirp paḻañ cōṟṟoṭu pāl aṭicilum tantu col<br>
payiṟṟiya nal vaḷam ūṭṭiṉīr! paṇpu uṭaiyīrē</div>

<span id="RO-9.5.9"></span>
'''9.5.9'''

<div lang="ta-Latn">paṇpu uṭai vaṇṭoṭu tumpikāḷ paṇ miḻaṟṟēlmiṉ<br>
puṇ purai vēl koṭu kuttāl okkum num iṉ kural<br>
taṇ peru nīrt taṭam tāmarai malarntāl okkum<br>
kaṇ perum kaṇṇaṉ nam āvi uṇṭu eḻa naṇṇiṉāṉ</div>

<span id="RO-9.5.10"></span>
'''9.5.10'''

<div lang="ta-Latn">eḻa naṇṇi nāmum nam vāṉa nāṭaṉōṭu oṉṟiṉōm<br>
paḻaṉa nal nāraik kuḻāṅkaḷkāḷ payiṉṟu eṉ iṉi?<br>
iḻai nalla ākkaiyum paiyavē puyakku aṟṟatu<br>
taḻai nalla iṉpam talaippeytu eṅkum taḻaikkavē</div>

<span id="RO-9.5.11"></span>
'''9.5.11'''

<div lang="ta-Latn">iṉpam talaippeytu eṅkum taḻaitta pal ūḻikkut<br>
taṉ pukaḻ ēttat taṉakku aruḷ ceyta māyaṉait<br>
teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ col āyirattuḷ ivai<br>
oṉpatōṭu oṉṟukkum mūvulakum urukumē</div>

'''Hymnus 9.6'''

[[#DE-9.6.1|Deutsch]] · [[#TA-9.6.1|Tamil]]

<span id="RO-9.6.1"></span>
'''9.6.1'''

<div lang="ta-Latn">urukumāl neñcam uyiriṉ paramaṉṟi<br>
perukumāl vēṭkaiyum eṉ ceykēṉ toṇṭaṉēṉ<br>
teruvu ellām kāvi kamaḻ tirukkāṭkarai<br>
maruviya māyaṉ taṉ māyam niṉaitoṟē?</div>

<span id="RO-9.6.2"></span>
'''9.6.2'''

<div lang="ta-Latn">niṉaitoṟum collumtoṟum neñcu iṭintu ukum<br>
viṉaikoḷ cīr pāṭilum vēm eṉatu ār uyir<br>
cuṉaikoḷ pūñcōlait teṉ kāṭkarai eṉ appā<br>
niṉaikilēṉ nāṉ uṉakku āṭceyyum nīrmaiyē</div>

<span id="RO-9.6.3"></span>
'''9.6.3'''

<div lang="ta-Latn">nīrmaiyāl neñcam vañcittup pukuntu eṉṉai<br>
īrmaiceytu eṉ uyir āy eṉ uyir uṇṭāṉ<br>
cīr malku cōlait teṉ kāṭkarai eṉ appaṉ<br>
kār mukil vaṇṇaṉ taṉ kaḷvam aṟikilēṉ</div>

<span id="RO-9.6.4"></span>
'''9.6.4'''

<div lang="ta-Latn">aṟikilēṉ taṉṉuḷ aṉaittu ulakum niṟka<br>
neṟimaiyāl tāṉum avaṟṟuḷ niṟkum pirāṉ<br>
veṟi kamaḻ cōlait teṉ kāṭkarai eṉ appaṉ<br>
ciṟiya eṉ ār uyir uṇṭa tiru aruḷē</div>

<span id="RO-9.6.5"></span>
'''9.6.5'''

<div lang="ta-Latn">tiru aruḷ ceypavaṉ pōla eṉṉuḷ pukuntu<br>
uruvamum ār uyirum uṭaṉē uṇṭāṉ<br>
tiru vaḷar cōlait teṉ kāṭkarai eṉ appaṉ<br>
karu vaḷar mēṉi eṉ kaṇṇaṉ kaḷvaṅkaḷē</div>

<span id="RO-9.6.6"></span>
'''9.6.6'''

<div lang="ta-Latn">eṉ kaṇṇaṉ kaḷvam eṉakkuc cemmāy niṟkum<br>
am kaṇṇaṉ uṇṭa eṉ ār uyirk kōtu itu<br>
puṉkaṇmai eyti pulampi irāppakal<br>
eṉ kaṇṇaṉ eṉṟu avaṉ kāṭkarai ēttumē</div>

<span id="RO-9.6.7"></span>
'''9.6.7'''

<div lang="ta-Latn">kāṭkarai ēttum ataṉuḷ kaṇṇā eṉṉum<br>
vēṭkai nōy kūra niṉaintu karaintu ukum<br>
āṭkoḷvāṉ ottu eṉ uyir uṇṭa māyaṉāl<br>
kōḷ kuṟaipaṭṭatu eṉ ār uyir kōḷ uṇṭē</div>

<span id="RO-9.6.8"></span>
'''9.6.8'''

<div lang="ta-Latn">kōḷ uṇṭāṉ aṉṟi vantu eṉ uyir tāṉ uṇṭāṉ<br>
nāḷum nāḷ vantu eṉṉai muṟṟavum tāṉ uṇṭāṉ<br>
kāḷa nīr mēkat teṉ kāṭkarai eṉ appaṟku<br>
āḷ aṉṟē paṭṭatu? eṉ ār uyir paṭṭatē</div>

<span id="RO-9.6.9"></span>
'''9.6.9'''

<div lang="ta-Latn">ār uyir paṭṭatu eṉatu uyir paṭṭatu<br>
pēr itaḻt tāmaraik kaṇ kaṉi vāyatu ōr<br>
kār eḻil mēkat teṉ kāṭkarai kōyil koḷ<br>
cīr eḻil nāl taṭam tōḷ teyvavārikkē?</div>

<span id="RO-9.6.10"></span>
'''9.6.10'''

<div lang="ta-Latn">vārikkoṇṭu uṉṉai viḻuṅkuvaṉ kāṇil eṉṟu<br>
ārvu uṟṟa eṉṉai oḻiya eṉṉil muṉṉam<br>
pārittut tāṉ eṉṉai muṟṟap parukiṉāṉ<br>
kār okkum kāṭkarai appaṉ kaṭiyaṉē</div>

<span id="RO-9.6.11"></span>
'''9.6.11'''

<div lang="ta-Latn">kaṭiyaṉāyk kañcaṉaik koṉṟa pirāṉ taṉṉai<br>
koṭi matiḷ teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
vaṭivu amai āyirattu ip pattiṉāl caṉmam<br>
muṭivu eyti nācam kaṇṭīrkaḷ em kāṉalē</div>

'''Hymnus 9.7'''

[[#DE-9.7.1|Deutsch]] · [[#TA-9.7.1|Tamil]]

<span id="RO-9.7.1"></span>
'''9.7.1'''

<div lang="ta-Latn">em kāṉal akam kaḻivāy irai tērntu iṅku iṉitu amarum<br>
ceṅkāla maṭa nārāy tirumūḻikkaḷattu uṟaiyum<br>
koṅku ār pūn tuḻāy muṭi em kuṭakkūttarkku eṉ tūtāy<br>
num kālkaḷ eṉ talaimēl keḻumīrō numarōṭē</div>

<span id="RO-9.7.2"></span>
'''9.7.2'''

<div lang="ta-Latn">numarōṭum piriyātē nīrum num cēvalumāy<br>
amar kātal kuruku iṉaṅkāḷ aṇi mūḻikkaḷattu uṟaiyum<br>
emarālum paḻippuṇṭu iṅku eṉ tammāl iḻippuṇṭu?<br>
tamarōṭu aṅku uṟaivārkkut takkilamē? kēḷīrē</div>

<span id="RO-9.7.3"></span>
'''9.7.3'''

<div lang="ta-Latn">takkilamē kēḷīrkaḷ! taṭam puṉalvāy irai tērum<br>
kokku iṉaṅkāḷ kuruku iṉaṅkāḷ kuḷirmūḻikkaḷattu uṟaiyum<br>
cekkamalattu alar pōlum kaṇ kai kāl ceṅkaṉi vāy<br>
ak kamalattu ilaip pōlum tirumēṉi aṭikaḷukkē</div>

<span id="RO-9.7.4"></span>
'''9.7.4'''

<div lang="ta-Latn">tirumēṉi aṭikaḷukkut tīviṉaiyēṉ viṭu tūtāy<br>
tirumūḻikkaḷam eṉṉum ceḻu nakarvāy aṇi mukilkāḷ<br>
tirumēṉi avaṭku aruḷīr eṉṟakkāl ummait taṉ<br>
tirumēṉi oḷi akaṟṟi teḷi vicumpu kaṭiyumē?</div>

<span id="RO-9.7.5"></span>
'''9.7.5'''

<div lang="ta-Latn">teḷi vicumpu kaṭitu ōṭi tī vaḷaittu miṉ ilakum<br>
oḷi mukilkāḷ tirumūḻikkaḷattu uṟaiyum oṇcuṭarkku<br>
teḷi vicumpu tirunāṭāt tīviṉaiyēṉ maṉattu uṟaiyum<br>
tuḷi vār kaḷ kuḻalārkku eṉ tūtu uraittal ceppumiṉē</div>

<span id="RO-9.7.6"></span>
'''9.7.6'''

<div lang="ta-Latn">tūtu uraittal ceppumiṉkaḷ tū moḻi vāy vaṇṭu iṉaṅkāḷ<br>
pōtu iraittu matu nukarum poḻil mūḻikkaḷattu uṟaiyum<br>
mātarait tam mārvakattē vaittārkku eṉ vāy māṟṟam<br>
tūtu uraittal cepputirēl cuṭar vaḷaiyum kalaiyumē</div>

<span id="RO-9.7.7"></span>
'''9.7.7'''

<div lang="ta-Latn">cuṭar vaḷaiyum kalaiyum koṇṭu aruviṉaiyēṉ tōḷ tuṟanta<br>
paṭar pukaḻāṉ tirumūḻikkaḷattu uṟaiyum paṅkayakkaṇ<br>
cuṭar pavaḷa vāyaṉaik kaṇṭu orunāḷ ōr tūy māṟṟam<br>
paṭar poḻilvāyk kuruku iṉaṅkāḷ eṉakku oṉṟu paṇiyīrē.</div>

<span id="RO-9.7.8"></span>
'''9.7.8'''

<div lang="ta-Latn">eṉakku oṉṟu paṇiyīrkaḷ irum poḻilvāy irai tērntu<br>
maṉakku iṉpam paṭa mēvum vaṇṭu iṉaṅkāḷ tumpikāḷ<br>
kaṉakkoḷ tiṇ matiḷ puṭai cūḻ tirumūḻikkaḷattu uṟaiyum<br>
puṉakkoḷ kāyā mēṉip pūn tuḻāy muṭiyārkkē</div>

<span id="RO-9.7.9"></span>
'''9.7.9'''

<div lang="ta-Latn">pūn tuḻāy muṭiyārkku poṉ āḻik kaiyārukku<br>
ēntu nīr iḷam kurukē tirumūḻik kaḷattārukku<br>
ēntu pūṇ mulai payantu eṉ iṇai malark kaṇ nīr tatumpa<br>
tām tammaikkoṇṭu akaltal takavu aṉṟu eṉṟu uraiyīrē</div>

<span id="RO-9.7.10"></span>
'''9.7.10'''

<div lang="ta-Latn">takavu aṉṟu eṉṟu uraiyīrkaḷ taṭam puṉalvāy irai tērntu<br>
mika iṉpam paṭa mēvum mēl naṭaiya aṉṉaṅkāḷ<br>
mika mēṉi melivu eyti mēkalaiyum īṭu aḻintu eṉ<br>
akamēṉi oḻiyāmē tirumūḻikkaḷattārkkē</div>

<span id="RO-9.7.11"></span>
'''9.7.11'''

<div lang="ta-Latn">oḻivu iṉṟit tirumūḻikkaḷattu uṟaiyum oṇcuṭarai<br>
oḻivu illā aṇi maḻalaik kiḷimoḻiyāḷ alaṟṟiya col<br>
vaḻu illā vaṇ kurukūrc caṭakōpaṉ vāyntu uraitta<br>
aḻivu illā āyirattu ip pattum nōy aṟukkumē</div>

'''Hymnus 9.8'''

[[#DE-9.8.1|Deutsch]] · [[#TA-9.8.1|Tamil]]

<span id="RO-9.8.1"></span>
'''9.8.1'''

<div lang="ta-Latn">aṟukkum viṉaiyāyiṉa ākattu avaṉai<br>
niṟuttum maṉattu oṉṟiya cintaiyiṉārkku<br>
veṟit taṇ malarc cōlaikaḷ cūḻ tirunāvāy<br>
kuṟukkum vakai uṇṭukolō koṭiyēṟkē?</div>

<span id="RO-9.8.2"></span>
'''9.8.2'''

<div lang="ta-Latn">koṭi ēr iṭaik kōkaṉakattavaḷ kēḷvaṉ<br>
vaṭi vēl taṭam kaṇ maṭap piṉṉai maṇāḷaṉ<br>
neṭiyāṉ uṟai cōlaikaḷ cūḻ tirunāvāy<br>
aṭiyēṉ aṇukappeṟum nāḷ evaikolō?</div>

<span id="RO-9.8.3"></span>
'''9.8.3'''

<div lang="ta-Latn">evaikol aṇukap peṟum nāḷ eṉṟu eppōtum<br>
kavaiyil maṉam iṉṟi kaṇṇīrkaḷ kaluḻvaṉ<br>
navai il tirunāraṇaṉ cēr tirunāvāy<br>
avaiyuḷ pukalāvatu ōr nāḷ aṟiyēṉē</div>

<span id="RO-9.8.4"></span>
'''9.8.4'''

<div lang="ta-Latn">nāḷēl aṟiyēṉ eṉakku uḷḷaṉa nāṉum<br>
mīḷā aṭimaippaṇi ceyyap pukuntēṉ<br>
nīḷ ār malarc cōlaikaḷ cūḻ tirunāvāy<br>
vāḷ ēy taṭam kaṇ maṭap piṉṉai maṇāḷā</div>

<span id="RO-9.8.5"></span>
'''9.8.5'''

<div lang="ta-Latn">maṇāḷaṉ malar maṅkaikkum maṇ maṭantaikkum<br>
kaṇṇāḷaṉ ulakattu uyir tēvarkaṭku ellām<br>
viṇṇāḷaṉ virumpi uṟaiyum tirunāvāy<br>
kaṇ ārak kaḷikkiṉṟatu iṅku eṉṟukol kaṇṭē?</div>

<span id="RO-9.8.6"></span>
'''9.8.6'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭē kaḷikkiṉṟatu iṅku eṉṟukol kaṇkaḷ<br>
toṇṭē uṉakkāy oḻintēṉ turicu iṉṟi<br>
vaṇṭu ār malarc cōlaikaḷ cūḻ tirunāvāy<br>
koṇṭē uṟaikiṉṟa em kōvalar kōvē?</div>

<span id="RO-9.8.7"></span>
'''9.8.7'''

<div lang="ta-Latn">kō ākiya mā valiyai nilam koṇṭāy<br>
tēvācuram ceṟṟavaṉē tirumālē<br>
nāvāy uṟaikiṉṟa eṉ nāraṇa nampī<br>
āā aṭiyāṉ ivaṉ eṉṟu aruḷāyē</div>

<span id="RO-9.8.8"></span>
'''9.8.8'''

<div lang="ta-Latn">aruḷātu oḻivāy aruḷ ceytu aṭiyēṉaip<br>
poruḷākki uṉ poṉ aṭik kīḻp puka vaippāy<br>
maruḷē iṉṟi uṉṉai eṉ neñcattu iruttum<br>
teruḷē taru teṉ tirunāvāy eṉ tēvē</div>

<span id="RO-9.8.9"></span>
'''9.8.9'''

<div lang="ta-Latn">tēvar muṉivarkku eṉṟum kāṇṭaṟku ariyaṉ<br>
mūvar mutalvaṉ oru mūvulaku āḷi<br>
tēvaṉ virumpi uṟaiyum tirunāvāy<br>
yāvar aṇukap peṟuvār iṉi? antō</div>

<span id="RO-9.8.10"></span>
'''9.8.10'''

<div lang="ta-Latn">antō aṇukap peṟum nāḷ eṉṟu eppōtum<br>
cintai kalaṅkit tirumāl eṉṟu aḻaippaṉ<br>
kontu ār malarc cōlaikaḷ cūḻ tirunāvāy<br>
vantē uṟaikiṉṟa em mā maṇi vaṇṇā.</div>

<span id="RO-9.8.11"></span>
'''9.8.11'''

<div lang="ta-Latn">vaṇṇam maṇi māṭa nal nāvāy uḷḷāṉait<br>
tiṇṇam matiḷ teṉ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
paṇ ār tamiḻ āyirattu ip pattum vallār<br>
maṇ āṇṭu maṇam kamaḻvar mallikaiyē</div>

'''Hymnus 9.9'''

[[#DE-9.9.1|Deutsch]] · [[#TA-9.9.1|Tamil]]

<span id="RO-9.9.1"></span>
'''9.9.1'''

<div lang="ta-Latn">mallikai kamaḻ teṉṟal īrum ālō<br>
vaṇ kuṟiñci icai tavarum ālō<br>
cel katir mālaiyum mayakkum ālō<br>
cekkar nal mēkaṅkaḷ citaikkum ālō<br>
alli am tāmaraik kaṇṇaṉ emmāṉ<br>
āyarkaḷ ēṟu ari ēṟu em māyōṉ<br>
pulliya mulaikaḷum tōḷum koṇṭu<br>
pukaliṭam aṟikilam tamiyam ālō</div>

<span id="RO-9.9.2"></span>
'''9.9.2'''

<div lang="ta-Latn">pukaliṭam aṟikilam tamiyam ālō<br>
pulampuṟu maṇi teṉṟal āmpal ālō<br>
pakal aṭu mālai vaṇ cāntam ālō<br>
pañcamam mullai taṇ vāṭai ālō<br>
akal iṭam paṭaittu iṭantu uṇṭu umiḻntu<br>
aḷantu eṅkum aḷikkiṉṟa āyaṉ māyōṉ<br>
ikaliṭattu acurarkaḷ kūṟṟam vārāṉ<br>
iṉi iruntu eṉ uyir kākkum āṟu eṉ?</div>

<span id="RO-9.9.3"></span>
'''9.9.3'''

<div lang="ta-Latn">iṉi iruntu eṉ uyir kākkum āṟu eṉ?<br>
iṇai mulai namuka nuṇ iṭai nuṭaṅka<br>
tuṉi irum kalaviceytu ākam tōyntu<br>
tuṟantu emmai iṭṭu akal kaṇṇaṉ kaḷvaṉ<br>
taṉi iḷam ciṅkam em māyaṉ vārāṉ<br>
tāmaraik kaṇṇum cevvāyum nīlap<br>
paṉi irum kuḻalkaḷum nāṉku tōḷum<br>
pāviyēṉ maṉattē niṉṟu īrum ālō</div>

<span id="RO-9.9.4"></span>
'''9.9.4'''

<div lang="ta-Latn">pāviyēṉ maṉattē niṉṟu īrum ālō<br>
vāṭai taṇ vāṭai vev vāṭai ālō<br>
mēvu taṇ matiyam vem matiyam ālō<br>
meṉ malarp paḷḷi vem paḷḷi ālō<br>
tūvi am puḷ uṭait teyva vaṇṭu<br>
tutainta em peṇmai am pū itu ālō<br>
āviyiṉ param alla vakaikaḷ ālō<br>
yāmuṭai neñcamum tuṇai aṉṟu ālō</div>

<span id="RO-9.9.5"></span>
'''9.9.5'''

<div lang="ta-Latn">yāmuṭai neñcamum tuṇai aṉṟu ālō<br>
ā puku mālaiyum ākiṉṟu ālō<br>
yāmuṭai āyaṉ taṉ maṉam kal ālō<br>
avaṉuṭait tīm kuḻal īrum ālō<br>
yāmuṭait tuṇai eṉṉum tōḻimārum<br>
emmil muṉ avaṉukku māyvar ālō<br>
yāmuṭai ār uyir kākkumāṟu eṉ?<br>
avaṉuṭai aruḷpeṟum pōtu aritē</div>

<span id="RO-9.9.6"></span>
'''9.9.6'''

<div lang="ta-Latn">avaṉuṭai aruḷpeṟum pōtu aritāl<br>
av aruḷ allaṉa aruḷum alla<br>
avaṉ aruḷ peṟum aḷavu āvi nillātu<br>
aṭu pakal mālaiyum neñcum kāṇēṉ<br>
civaṉoṭu piramaṉ vaṇ tirumaṭantai<br>
cēr tiru ākam em āvi īrum<br>
evaṉ iṉip pukum iṭam? evaṉ ceykēṉō?<br>
ārukku eṉ collukēṉ? aṉṉaimīrkāḷ</div>

<span id="RO-9.9.7"></span>
'''9.9.7'''

<div lang="ta-Latn">ārukku eṉ collukēṉ? aṉṉaimīrkāḷ<br>
ār uyir aḷavu aṉṟu ik kūr taṇ vāṭai<br>
kār okkum mēṉi nam kaṇṇaṉ kaḷvam<br>
kavarnta at taṉi neñcam avaṉ kaṇaḵtē<br>
cīr uṟṟa akil pukai yāḻ narampu<br>
pañcamam taṇ pacum cāntu aṇaintu<br>
pōr uṟṟa vāṭai taṇ mallikaippūp<br>
putu maṇam mukantukoṇṭu eṟiyum ālō</div>

<span id="RO-9.9.8"></span>
'''9.9.8'''

<div lang="ta-Latn">putu maṇam mukantu koṇṭu eṟiyum ālō<br>
poṅku iḷa vāṭai puṉ cekkar ālō<br>
atu maṇantu akaṉṟa nam kaṇṇaṉ kaḷvam<br>
kaṇṇaṉil koṭitu iṉi ataṉil umpar<br>
matu maṇa mallikai mantak kōvai<br>
vaṇ pacum cāntiṉil pañcamam vaittu<br>
atu maṇantu iṉ aruḷ āycciyarkkē<br>
ūtum at tīm kuḻaṟkē uyyēṉ nāṉ</div>

<span id="RO-9.9.9"></span>
'''9.9.9'''

<div lang="ta-Latn">ūtum at tīm kuḻaṟkē uyyēṉ nāṉ<br>
atu moḻintu iṭai iṭai taṉ cey kōlat<br>
tūtu cey kaṇkaḷ koṇṭu oṉṟu pēci<br>
tū moḻi icaikaḷ koṇṭu oṉṟu nōkki<br>
pētuṟu mukamceytu nontu nontu<br>
pētai neñcu aṟavu aṟap pāṭum pāṭṭai<br>
yātum oṉṟu aṟikilam amma amma<br>
mālaiyum vantatu māyaṉ vārāṉ</div>

<span id="RO-9.9.10"></span>
'''9.9.10'''

<div lang="ta-Latn">mālaiyum vantatu māyaṉ vārāṉ<br>
mā maṇi pulampa val ēṟu aṇainta<br>
kōla nal nākukaḷ ukaḷum ālō<br>
koṭiyaṉa kuḻalkaḷum kuḻaṟum ālō<br>
vāl oḷi vaḷar mullai karumukaikaḷ<br>
mallikai alampi vaṇṭu ālum ālō<br>
vēlaiyum vicumpil viṇṭu alaṟum ālō<br>
eṉ colli uyvaṉ iṅku avaṉai viṭṭē?</div>

<span id="RO-9.9.11"></span>
'''9.9.11'''

<div lang="ta-Latn">avaṉaiviṭṭu akaṉṟu uyir āṟṟakillā<br>
aṇi iḻai āycciyar mālaip pūcal<br>
avaṉai viṭṭu akalvataṟkē iraṅki<br>
aṇi kurukūrc caṭakōpaṉ māṟaṉ<br>
avaṉi uṇṭu umiḻntavaṉmēl uraitta<br>
āyirattuḷ ivai pattum koṇṭu<br>
avaṉiyuḷ alaṟṟi niṉṟu uymmiṉ toṇṭīr<br>
ac coṉṉa mālai naṇṇit toḻutē</div>

'''Hymnus 9.10'''

[[#DE-9.10.1|Deutsch]] · [[#TA-9.10.1|Tamil]]

<span id="RO-9.10.1"></span>
'''9.10.1'''

<div lang="ta-Latn">mālai naṇṇit toḻutu eḻumiṉō viṉai keṭa<br>
kālai mālai kamala malar iṭṭu nīr<br>
vēlai mōtum matiḷ cūḻ tiruk kaṇṇapurattu<br>
āliṉmēl āl amarntāṉ aṭi iṇaikaḷē</div>

<span id="RO-9.10.2"></span>
'''9.10.2'''

<div lang="ta-Latn">kaḷ aviḻum malar iṭṭu nīr iṟaiñcumiṉ<br>
naḷḷi cērum vayal cūḻ kiṭaṅkiṉ puṭai<br>
veḷḷi ēynta matiḷ cūḻ tiruk kaṇṇapuram<br>
uḷḷi nāḷum toḻutu eḻumiṉō toṇṭarē</div>

<span id="RO-9.10.3"></span>
'''9.10.3'''

<div lang="ta-Latn">toṇṭar num tam tuyar pōka nīr ēkamāy<br>
viṇṭu vāṭā malar iṭṭu nīr iṟaiñcumiṉ<br>
vaṇṭu pāṭum poḻil cūḻ tirukkaṇṇapurattu<br>
aṇṭa vāṇaṉ amarar perumāṉaiyē</div>

<span id="RO-9.10.4"></span>
'''9.10.4'''

<div lang="ta-Latn">māṉai nōkki maṭap piṉṉai taṉ kēḷvaṉai<br>
tēṉai vāṭā malar iṭṭu nīr iṟaiñcumiṉ<br>
vāṉai untum matiḷ cūḻ tirukkaṇṇapuram<br>
tāṉ nayanta perumāṉ caraṇ ākumē</div>

<span id="RO-9.10.5"></span>
'''9.10.5'''

<div lang="ta-Latn">caraṇam ākum taṉa tāḷ aṭaintārkku ellām<br>
maraṇam āṉāl vaikuntam koṭukkum pirāṉ<br>
araṇ amainta matiḷ cūḻ tirukkaṇṇapurat<br>
taraṇiyāḷaṉ taṉatu aṉparkku aṉpu ākumē</div>

<span id="RO-9.10.6"></span>
'''9.10.6'''

<div lang="ta-Latn">aṉpaṉ ākum taṉa tāḷ aṭaintārkku ellām<br>
cem poṉ ākattu avuṇaṉ uṭal kīṇṭavaṉ<br>
naṉ poṉ ēynta matiḷ cūḻ tirukkaṇṇapurattu<br>
aṉpaṉ nāḷum taṉa meyyarkku meyyaṉē</div>

<span id="RO-9.10.7"></span>
'''9.10.7'''

<div lang="ta-Latn">meyyaṉ ākum virumpit toḻuvārkku ellām<br>
poyyaṉ ākum puṟamē toḻuvārkku ellām<br>
ceyyil vāḷai ukaḷum tirukkaṇṇapurattu<br>
aiyaṉ ākattu aṇaippārkaṭku aṇiyaṉē</div>

<span id="RO-9.10.8"></span>
'''9.10.8'''

<div lang="ta-Latn">aṇiyaṉ ākum taṉa tāḷ aṭaintārkku ellām<br>
piṇiyum cārā piṟavi keṭuttu āḷum<br>
maṇi poṉ ēynta matiḷ cūḻ tirukkaṇṇaram<br>
paṇimiṉ nāḷum paramēṭṭi taṉ pātamē</div>

<span id="RO-9.10.9"></span>
'''9.10.9'''

<div lang="ta-Latn">pātam nāḷum paṇiya taṇiyum piṇi<br>
ētam cārā eṉakkēl iṉi eṉkuṟai?<br>
vēta nāvar virumpum tirukkaṇṇapurattu<br>
ātiyāṉai aṭaintārkku allal illaiyē</div>

<span id="RO-9.10.10"></span>
'''9.10.10'''

<div lang="ta-Latn">illai allal eṉakkēl iṉi eṉ kuṟai?<br>
alli mātar amarum tirumārpiṉaṉ<br>
kallil ēynta matiḷ cūḻ tirukkaṇṇapuram<br>
colla nāḷum tuyar pāṭu cārāvē</div>

<span id="RO-9.10.11"></span>
'''9.10.11'''

<div lang="ta-Latn">pāṭu cārāviṉai paṟṟu aṟa vēṇṭuvīr<br>
māṭam nīṭu kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
pāṭalāṉa tamiḻ āyirattuḷ ippattum<br>
pāṭi āṭip paṇimiṉ avaṉ tāḷkaḷē</div>

<span id="RO-Teil-10"></span>
'''Großteil 10'''

[[#DE-Teil-10|Deutsch]] · [[#RO-Teil-10|Transliteration]] · [[#TA-Teil-10|Tamil]] · [[#RO-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 10.1'''

[[#DE-10.1.1|Deutsch]] · [[#TA-10.1.1|Tamil]]

<span id="RO-10.1.1"></span>
'''10.1.1'''

<div lang="ta-Latn">tāḷa tāmarait taṭam aṇi vayal tirumōkūr<br>
nāḷum mēvi naṉku amarntu niṉṟu acurarait takarkkum<br>
tōḷum nāṉku uṭaic curi kuḻal kamalak kaṇ kaṉi vāyk<br>
kāḷamēkattai aṉṟi maṟṟoṉṟu ilam katiyē</div>

<span id="RO-10.1.2"></span>
'''10.1.2'''

<div lang="ta-Latn">ilam kati maṟṟoṉṟu emmaikkum īṉ taṇ tuḻāyiṉ<br>
alaṅkal am kaṇṇi āyiram pēr uṭai ammāṉ<br>
nalam koḷ nāṉmaṟai vāṇarkaḷ vāḻ tirumōkūr<br>
nalam kaḻal avaṉ aṭi niḻal taṭam aṉṟi yāmē</div>

<span id="RO-10.1.3"></span>
'''10.1.3'''

<div lang="ta-Latn">aṉṟi yām oru pukaliṭam ilam eṉṟu eṉṟu alaṟṟi<br>
niṉṟu nāṉmukaṉ araṉoṭu tēvarkaḷ nāṭa<br>
veṉṟu im mūvulaku aḷittu uḻalvāṉ tirumōkūr<br>
naṉṟu nām iṉi naṇukutum namatu iṭar keṭavē</div>

<span id="RO-10.1.4"></span>
'''10.1.4'''

<div lang="ta-Latn">iṭar keṭa emmaip pōntu aḷiyāy eṉṟu eṉṟu ētti<br>
cuṭar koḷ cōtiyait tēvarum muṉivarum toṭara<br>
paṭar koḷ pāmpu aṇaip paḷḷi koḷvāṉ tirumōkūr<br>
iṭar keṭa aṭi paravutum toṇṭīr! vammiṉē</div>

<span id="RO-10.1.5"></span>
'''10.1.5'''

<div lang="ta-Latn">toṇṭīr vammiṉ nam cuṭar oḷi oru taṉi mutalvaṉ<br>
aṇṭam mūvulaku aḷantavaṉ aṇi tirumōkūr<br>
eṇ ticaiyum īṉ karumpoṭu perum cennel viḷaiyak<br>
koṇṭa kōyilai valañceytu iṅku āṭutum kūttē</div>

<span id="RO-10.1.6"></span>
'''10.1.6'''

<div lang="ta-Latn">kūttaṉ kōvalaṉ kutaṟṟu val acurarkaḷ kūṟṟam<br>
ēttum naṅkaṭkum amararkkum muṉivarkkum iṉpaṉ<br>
vāytta taṇ paṇai vaḷa vayal cūḻ tirumōkūr<br>
āttaṉ tāmarai aṭi aṉṟi maṟṟu ilam araṇē</div>

<span id="RO-10.1.7"></span>
'''10.1.7'''

<div lang="ta-Latn">maṟṟu ilam araṇ vāṉ perum pāḻ taṉi mutalāc<br>
cuṟṟum nīr paṭaittu ataṉ vaḻit tol muṉi mutalā<br>
muṟṟum tēvarōṭu ulakuceyvāṉ tirumōkūr<br>
cuṟṟi nām valañ ceyya nam tuyar keṭum kaṭitē</div>

<span id="RO-10.1.8"></span>
'''10.1.8'''

<div lang="ta-Latn">tuyar keṭum kaṭitu aṭaintu vantu aṭiyavar toḻumiṉ<br>
uyar koḷ cōlai oṇ taṭam aṇi oḷi tirumōkūr<br>
peyarkaḷ āyiram uṭaiya val arakkar pukku aḻunta<br>
tayarataṉ peṟṟa marakata maṇit taṭattiṉaiyē</div>

<span id="RO-10.1.9"></span>
'''10.1.9'''

<div lang="ta-Latn">maṇit taṭattu aṭi malark kaṇkaḷ pavaḷac cevvāy<br>
aṇik koḷ nāl taṭam tōḷ teyvam acurarai eṉṟum<br>
tuṇikkum val araṭṭaṉ uṟai poḻil tirumōkūr<br>
naṇittu nammuṭai nal araṇ nām aṭaintaṉamē</div>

<span id="RO-10.1.10"></span>
'''10.1.10'''

<div lang="ta-Latn">nām aṭainta nal araṇ namakku eṉṟu nal amarar<br>
tīmai ceyyum val acurarai añcic ceṉṟu aṭaintāl<br>
kāma rūpam koṇṭu eḻuntu aḷippāṉ tirumōkūr<br>
nāmamē naviṉṟu eṇṇumiṉ ēttumiṉ namarkāḷ</div>

<span id="RO-10.1.11"></span>
'''10.1.11'''

<div lang="ta-Latn">ēttumiṉ namarkāḷ eṉṟu tāṉ kuṭam āṭu<br>
kūttaṉaik kurukūrc caṭakōpaṉ kuṟṟēvalkaḷ<br>
vāytta āyirattuḷ ivai vaṇ tirumōkūrkku<br>
ītta pattu ivai ētta vallārkku iṭar keṭumē</div>

'''Hymnus 10.2'''

[[#DE-10.2.1|Deutsch]] · [[#TA-10.2.1|Tamil]]

<span id="RO-10.2.1"></span>
'''10.2.1'''

<div lang="ta-Latn">keṭum iṭar āya ellām kēcavā eṉṉa nāḷum<br>
koṭuviṉai ceyyum kūṟṟiṉ tamarkaḷum kuṟukakillār<br>
viṭam uṭai aravil paḷḷi virumpiṉāṉ curumpu alaṟṟum<br>
taṭam uṭai vayal aṉantapuranakar pukutum iṉṟē</div>

<span id="RO-10.2.2"></span>
'''10.2.2'''

<div lang="ta-Latn">iṉṟu pōyp pukutirākil eḻumaiyum ētam cārā<br>
kuṉṟu nēr māṭam māṭē kuruntu cēr cerunti puṉṉai<br>
maṉṟu alar poḻil aṉantapuranakar māyaṉ nāmam<br>
oṉṟum ōr āyiramām uḷḷuvārkku umpar ūrē</div>

<span id="RO-10.2.3"></span>
'''10.2.3'''

<div lang="ta-Latn">ūrum puḷ koṭiyum aḵtē ulaku ellām uṇṭu umiḻntāṉ<br>
cērum taṇ aṉantapuram cikkeṉap pukutirākil<br>
tīrum nōy viṉaikaḷ ellām tiṇṇam nām aṟiyac coṉṉōm<br>
pērum ōr āyirattuḷ oṉṟu nīr pēcumiṉē</div>

<span id="RO-10.2.4"></span>
'''10.2.4'''

<div lang="ta-Latn">pēcumiṉ kūcam iṉṟi periya nīr vēlai cūḻntu<br>
vācamē kamaḻum cōlai vayal aṇi aṉantapuram<br>
nēcam ceytu uṟaikiṉṟāṉai neṟimaiyāl malarkaḷ tūvi<br>
pūcaṉai ceykiṉṟārkaḷ puṇṇiyam ceytavāṟē</div>

<span id="RO-10.2.5"></span>
'''10.2.5'''

<div lang="ta-Latn">puṇṇiyam ceytu nalla puṉaloṭu malarkaḷ tūvi<br>
eṇṇumiṉ entai nāmam ip piṟappu aṟukkum appāl<br>
tiṇṇam nām aṟiyac coṉṉōm ceṟi poḻil aṉantapurattu<br>
aṇṇalār kamala pātam aṇukuvār amarar āvār</div>

<span id="RO-10.2.6"></span>
'''10.2.6'''

<div lang="ta-Latn">amararāyt tirikiṉṟārkaṭku āti cēr aṉantapurattu<br>
amarar kōṉ arccikkiṉṟu aṅku akap paṇi ceyvar viṇṇōr<br>
namarkaḷō collak kēḷmiṉ nāmum pōy naṇukavēṇṭum<br>
kumaraṉār tātai tuṉpam tuṭaitta kōvintaṉārē</div>

<span id="RO-10.2.7"></span>
'''10.2.7'''

<div lang="ta-Latn">tuṭaitta kōvintaṉārē ulaku uyir tēvum maṟṟum<br>
paṭaitta em parama mūrtti pāmpu aṇaip paḷḷi koṇṭāṉ<br>
maṭaittalai vāḷai pāyum vayal aṇi aṉantapuram<br>
kaṭaittalai cīykkappeṟṟāl kaṭuviṉai kaḷaiyalāmē</div>

<span id="RO-10.2.8"></span>
'''10.2.8'''

<div lang="ta-Latn">kaṭuviṉai kaḷaiyalākum kāmaṉaip payanta kāḷai<br>
iṭavakai koṇṭatu eṉpar eḻil aṇi aṉantapuram<br>
paṭam uṭai aravil paḷḷi payiṉṟavaṉ pātam kāṇa<br>
naṭamiṉō namarkaḷ uḷḷīr! nām umakku aṟiyac coṉṉōm.</div>

<span id="RO-10.2.9"></span>
'''10.2.9'''

<div lang="ta-Latn">nām umakku aṟiyac coṉṉa nāḷkaḷum naṇiya āṉa<br>
cēmam naṉku uṭaittuk kaṇṭīr ceṟi poḻil aṉantapuram<br>
tūmam nal virai malarkaḷ tuvaḷ aṟa āyntukoṇṭu<br>
vāmaṉaṉ aṭikku eṉṟu ētta māyntu aṟum viṉaikaḷ tāmē.</div>

<span id="RO-10.2.10"></span>
'''10.2.10'''

<div lang="ta-Latn">māyntu aṟum viṉaikaḷ tāmē mātavā eṉṉa nāḷum<br>
ēynta poṉ matiḷ aṉantapuranakar entaikku eṉṟu<br>
cāntoṭu viḷakkam tūpam tāmarai malarkaḷ nalla<br>
āyntu koṇṭu ētta vallār antam il pukaḻiṉārē</div>

<span id="RO-10.2.11"></span>
'''10.2.11'''

<div lang="ta-Latn">antam il pukaḻ aṉantapuranakar āti taṉṉaik<br>
kontu alar poḻil kurukūr māṟaṉ col āyirattuḷ<br>
aintiṉōṭu aintum vallār aṇaivar pōy amar ulakil<br>
paintoṭi maṭantaiyar tam vēy maru tōḷ iṇaiyē</div>

'''Hymnus 10.3'''

[[#DE-10.3.1|Deutsch]] · [[#TA-10.3.1|Tamil]]

<span id="RO-10.3.1"></span>
'''10.3.1'''

<div lang="ta-Latn">vēy maru tōḷ iṇai meliyum ālō<br>
melivum eṉ taṉimaiyum yātum nōkkāk<br>
kāmaru kuyilkaḷum kūvum ālō<br>
kaṇa mayil avai kalantu ālum ālō<br>
ā maruvu iṉa nirai mēykka nī pōkku<br>
oru pakal āyiram ūḻi ālō<br>
tāmaraik kaṇkaḷkoṇṭu īrti ālō<br>
takavilai takavilaiyē nī kaṇṇā</div>

<span id="RO-10.3.2"></span>
'''10.3.2'''

<div lang="ta-Latn">takavilai takavilaiyē nī kaṇṇā<br>
taṭa mulai puṇartoṟum puṇarccikku ārāc<br>
cukaveḷḷam vicumpu iṟantu aṟivai mūḻkac<br>
cūḻntu atu kaṉavu eṉa nīṅki āṅkē<br>
aka uyir akam akamtōṟum uḷ pukku<br>
āviyiṉ param alla vēṭkai antō<br>
mika mika iṉi uṉṉaip pirivai āmāl<br>
vīva niṉ pacu nirai mēykkap pōkkē</div>

<span id="RO-10.3.3"></span>
'''10.3.3'''

<div lang="ta-Latn">vīvaṉ niṉ pacu nirai mēykkap pōkku<br>
vevvuyir koṇṭu eṉatu āvi vēmāl<br>
yāvarum tuṇai illai yāṉ iruntu uṉ<br>
añcaṉa mēṉiyai āṭṭam kāṇēṉ<br>
pōvatu aṉṟu oru pakal nī akaṉṟāl<br>
poru kayal kaṇ iṇai nīrum nillā<br>
cāvatu iv āykkulattu āycciyōmāyp<br>
piṟanta it toḻuttaiyōm taṉimai tāṉē</div>

<span id="RO-10.3.4"></span>
'''10.3.4'''

<div lang="ta-Latn">toḻuttaiyōm taṉimaiyum tuṇai pirintār<br>
tuyaramum niṉaikilai kōvintā niṉ<br>
toḻuttaṉil pacukkaḷaiyē virumpi<br>
tuṟantu emmai iṭṭu avai mēykkap pōti<br>
paḻutta nal amutiṉ iṉ cāṟṟu veḷḷam<br>
pāviyēṉ maṉam akamtōṟum uḷpukku<br>
aḻutta niṉ ceṅkaṉi vāyiṉ kaḷvap<br>
paṇimoḻi niṉaitoṟum āvi vēmāl</div>

<span id="RO-10.3.5"></span>
'''10.3.5'''

<div lang="ta-Latn">paṇimoḻi niṉaitoṟum āvi vēmāl<br>
pakal nirai mēykkiya pōya kaṇṇā<br>
piṇi aviḻ mallikai vāṭai tūva<br>
peru mata mālaiyum vantiṉṟu ālō<br>
maṇi miku mārpiṉil mullaippōtu eṉ<br>
vaṉa mulai kamaḻvittu uṉ vāy amutam tantu<br>
aṇi miku tāmaraik kaiyai antō!<br>
aṭicciyōm talaimicai nī aṇiyāy</div>

<span id="RO-10.3.6"></span>
'''10.3.6'''

<div lang="ta-Latn">aṭicciyōm talaimicai nī aṇiyāy<br>
āḻi am kaṇṇā uṉ kōlap pātam<br>
piṭittu atu naṭuvu uṉakku arivaiyarum<br>
palar atu niṟka em peṇmai āṟṟōm<br>
vaṭittaṭam kaṇ iṇai nīrum nillā<br>
maṉamum nillā emakku atu taṉṉālē<br>
veṭippu niṉ pacu nirai mēykkap pōkku<br>
vēm ematu uyir aḻal meḻukil ukkē</div>

<span id="RO-10.3.7"></span>
'''10.3.7'''

<div lang="ta-Latn">vēm ematu uyir aḻal meḻukil ukku<br>
veḷ vaḷai mēkalai kaḻaṉṟu vīḻa<br>
tū malark kaṇ iṇai muttam cōra<br>
tuṇai mulai payantu eṉa tōḷkaḷ vāṭa<br>
mā maṇi vaṇṇā uṉ ceṅkamala<br>
vaṇṇa mel malar aṭi nōva nī pōy<br>
ā makiḻntu ukantu avai mēykkiṉṟu uṉṉōṭu<br>
acurarkaḷ talaippeyyil evaṉkol āṅkē?</div>

<span id="RO-10.3.8"></span>
'''10.3.8'''

<div lang="ta-Latn">acurarkaḷ talaippeyyil evaṉkol āṅku? eṉṟu<br>
āḻum eṉ ār uyir āṉ piṉ pōkēl<br>
kacikaiyum vēṭkaiyum uḷkalantu<br>
kalaviyum naliyum eṉ kaikaḻiyēl<br>
vacicey uṉ tāmaraik kaṇṇum vāyum<br>
kaikaḷum pītaka uṭaiyum kāṭṭi<br>
ocicey nuṇ iṭai iḷa āycciyar nī<br>
ukakkum nallavaroṭum uḻitarāyē</div>

<span id="RO-10.3.9"></span>
'''10.3.9'''

<div lang="ta-Latn">ukakkum nallavaroṭum uḻitantu uṉ taṉ<br>
tiruvuḷḷam iṭar keṭumtōṟum nāṅkaḷ<br>
viyakka iṉpuṟutum em peṇmai āṟṟōm<br>
em perumāṉ pacu mēykkap pōkēl<br>
mikap pala acurarkaḷ vēṇṭu uruvam koṇṭu<br>
niṉṟu uḻitaruvar kañcaṉ ēva<br>
akappaṭil avaroṭum niṉṉoṭu āṅkē<br>
avattaṅkaḷ viḷaiyum eṉ col koḷ antō</div>

<span id="RO-10.3.10"></span>
'''10.3.10'''

<div lang="ta-Latn">avattaṅkaḷ viḷaiyum eṉ col koḷ antō<br>
acurarkaḷ vaṉ kaiyar kañcaṉ ēva<br>
tavattavar maṟuka niṉṟu uḻitaruvar<br>
taṉimaiyum peritu uṉakku irāmaṉaiyum<br>
uvarttalai uṭaṉ tirikilaiyum eṉṟu eṉṟu<br>
ūṭuṟa eṉṉuṭai āvi vēmāl<br>
tivattilum pacu nirai mēyppu uvatti<br>
ceṅkaṉi vāy eṅkaḷ āyar tēvē</div>

<span id="RO-10.3.11"></span>
'''10.3.11'''

<div lang="ta-Latn">ceṅkaṉi vāy eṅkaḷ āyar tēvu at<br>
tiruvaṭi tiruvaṭimēl porunal<br>
caṅku aṇi tuṟaivaṉ vaṇ teṉ kurukūr<br>
vaṇ caṭakōpaṉ col āyirattuḷ<br>
maṅkaiyar āycciyar āynta mālai<br>
avaṉoṭum pirivataṟku iraṅki taiyal<br>
aṅku avaṉ pacu nirai mēyppu oḻippāṉ<br>
uraittaṉa ivaiyum pattu avaṟṟiṉ cārvē</div>

'''Hymnus 10.4'''

[[#DE-10.4.1|Deutsch]] · [[#TA-10.4.1|Tamil]]

<span id="RO-10.4.1"></span>
'''10.4.1'''

<div lang="ta-Latn">cārvē tavaneṟikkut tāmōtaraṉ tāḷkaḷ<br>
kār mēka vaṇṇaṉ kamala nayaṉattaṉ<br>
nīr vāṉam maṇ eri kāl āy niṉṟa nēmiyāṉ<br>
pēr vāṉavarkaḷ pitaṟṟum perumaiyaṉē</div>

<span id="RO-10.4.2"></span>
'''10.4.2'''

<div lang="ta-Latn">perumaiyaṉē vāṉattu imaiyōrkkum kāṇṭaṟku<br>
arumaiyaṉē ākattu aṇaiyātārkku eṉṟum<br>
tiru mey uṟaikiṉṟa ceṅkaṇ māl nāḷum<br>
irumai viṉai kaṭintu iṅku eṉṉai āḷkiṉṟāṉē</div>

<span id="RO-10.4.3"></span>
'''10.4.3'''

<div lang="ta-Latn">āḷkiṉṟāṉ āḻiyāṉ ārāl kuṟaivu uṭaiyam?<br>
mīḷkiṉṟatu illai piṟavit tuyar kaṭintōm<br>
vāḷ keṇṭai oṇkaṇ maṭap piṉṉai taṉ kēḷvaṉ<br>
tāḷ kaṇṭukoṇṭu eṉ talaimēl puṉaintēṉē</div>

<span id="RO-10.4.4"></span>
'''10.4.4'''

<div lang="ta-Latn">talaimēl puṉaintēṉ caraṇaṅkaḷ āliṉ<br>
ilaimēl tuyiṉṟāṉ imaiyōr vaṇaṅka<br>
malaimēl tāṉ niṉṟu eṉ maṉattuḷ iruntāṉai<br>
nilai pērkkal ākāmai niccittu iruntēṉē</div>

<span id="RO-10.4.5"></span>
'''10.4.5'''

<div lang="ta-Latn">niccittu iruntēṉ eṉ neñcam kaḻiyāmai<br>
kaic cakkarattu aṇṇal kaḷvam peritu uṭaiyaṉ<br>
meccappaṭāṉ piṟarkku meypōlum poy vallaṉ<br>
naccappaṭum namakku nākattu aṇaiyāṉē</div>

<span id="RO-10.4.6"></span>
'''10.4.6'''

<div lang="ta-Latn">nākattu aṇaiyāṉai nāḷtōṟum ñāṉattāl<br>
ākattu aṇaippārkku aruḷceyyum ammāṉai<br>
mākattu iḷa matiyam cērum caṭaiyāṉaip<br>
pākattu vaittāṉ taṉ pātam paṇintēṉē</div>

<span id="RO-10.4.7"></span>
'''10.4.7'''

<div lang="ta-Latn">paṇi neñcē nāḷum parama paramparaṉai<br>
piṇi oṉṟum cārā piṟavi keṭuttu āḷum<br>
maṇi niṉṟa cōti matucūtaṉ eṉ ammāṉ<br>
aṇi niṉṟa cempoṉ aṭal āḻiyāṉē</div>

<span id="RO-10.4.8"></span>
'''10.4.8'''

<div lang="ta-Latn">āḻiyāṉ āḻi amararkkum appālāṉ<br>
ūḻiyāṉ ūḻi paṭaittāṉ nirai mēyttāṉ<br>
pāḻi am tōḷāl varai eṭuttāṉ pātaṅkaḷ<br>
vāḻi eṉ neñcē! maṟavātu vāḻkaṇṭāy</div>

<span id="RO-10.4.9"></span>
'''10.4.9'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṭēṉ kamala malarp pātam kāṇṭalumē<br>
viṇṭē oḻinta viṉaiyāyiṉa ellām<br>
toṇṭē ceytu eṉṟum toḻutu vaḻiyoḻuka<br>
paṇṭē paramaṉ paṇitta paṇivakaiyē</div>

<span id="RO-10.4.10"></span>
'''10.4.10'''

<div lang="ta-Latn">vakaiyāl maṉam oṉṟi mātavaṉai nāḷum<br>
pukaiyāl viḷakkāl putu malarāl nīrāl<br>
ticaitōṟu amararkaḷ ceṉṟu iṟaiñca niṉṟa<br>
takaiyāṉ caraṇam tamarkaṭku ōr paṟṟē</div>

<span id="RO-10.4.11"></span>
'''10.4.11'''

<div lang="ta-Latn">paṟṟu eṉṟu paṟṟi parama paramparaṉai<br>
mal tiṇ tōḷ mālai vaḻuti vaḷanāṭaṉ<br>
col toṭai antāti ōr āyirattuḷ ip pattum<br>
kaṟṟārkku ōr paṟṟākum kaṇṇaṉ kaḻal iṇaiyē</div>

'''Hymnus 10.5'''

[[#DE-10.5.1|Deutsch]] · [[#TA-10.5.1|Tamil]]

<span id="RO-10.5.1"></span>
'''10.5.1'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇaṉ kaḻal iṇai<br>
naṇṇum maṉam uṭaiyīr<br>
eṇṇum tirunāmam<br>
tiṇṇam nāraṇamē</div>

<span id="RO-10.5.2"></span>
'''10.5.2'''

<div lang="ta-Latn">nāraṇaṉ emmāṉ<br>
pār aṇaṅku āḷaṉ<br>
vāraṇam tolaitta<br>
kāraṇaṉ tāṉē</div>

<span id="RO-10.5.3"></span>
'''10.5.3'''

<div lang="ta-Latn">tāṉē ulaku ellām<br>
tāṉē paṭaittu iṭantu<br>
tāṉē uṇṭu umiḻntu<br>
tāṉē āḷvāṉē</div>

<span id="RO-10.5.4"></span>
'''10.5.4'''

<div lang="ta-Latn">āḷvāṉ āḻi nīrk<br>
kōḷvāy aravu aṇaiyāṉ<br>
tāḷvāy malar iṭṭu<br>
nāḷvāy nāṭīrē</div>

<span id="RO-10.5.5"></span>
'''10.5.5'''

<div lang="ta-Latn">nāṭīr nāḷtōṟum<br>
vāṭā malarkoṇṭu<br>
pāṭīr avaṉ nāmam<br>
vīṭē peṟalāmē</div>

<span id="RO-10.5.6"></span>
'''10.5.6'''

<div lang="ta-Latn">mēyāṉ vēṅkaṭam<br>
kāyāmalar vaṇṇaṉ<br>
pēyār mulai uṇṭa<br>
vāyāṉ mātavaṉē</div>

<span id="RO-10.5.7"></span>
'''10.5.7'''

<div lang="ta-Latn">mātavaṉ eṉṟu eṉṟu<br>
ōta vallīrēl<br>
tītu oṉṟum aṭaiyā<br>
ētam cārāvē</div>

<span id="RO-10.5.8"></span>
'''10.5.8'''

<div lang="ta-Latn">cārā ētaṅkaḷ<br>
nīr ār mukil vaṇṇaṉ<br>
pēr ār ōtuvār<br>
ārār amararē</div>

<span id="RO-10.5.9"></span>
'''10.5.9'''

<div lang="ta-Latn">amararkku ariyāṉai<br>
tamarkaṭku eḷiyāṉai<br>
amarat toḻuvārkaṭku<br>
amarā viṉaikaḷē</div>

<span id="RO-10.5.10"></span>
'''10.5.10'''

<div lang="ta-Latn">viṉai val iruḷ eṉṉum<br>
muṉaikaḷ veruvip pōm<br>
cuṉai nal malar iṭṭu<br>
niṉaimiṉ neṭiyāṉē</div>

<span id="RO-10.5.11"></span>
'''10.5.11'''

<div lang="ta-Latn">neṭiyāṉ aruḷ cūṭum<br>
paṭiyāṉ caṭakōpaṉ<br>
noṭi āyirattu ip pattu<br>
aṭiyārkku aruḷpēṟē</div>

'''Hymnus 10.6'''

[[#DE-10.6.1|Deutsch]] · [[#TA-10.6.1|Tamil]]

<span id="RO-10.6.1"></span>
'''10.6.1'''

<div lang="ta-Latn">aruḷpeṟuvār aṭiyār tam aṭiyaṉēṟku āḻiyāṉ<br>
aruḷtaruvāṉ amaikiṉṟāṉ atu namatu vitivakaiyē<br>
iruḷ taru mā ñālattuḷ iṉip piṟavi yāṉ vēṇṭēṉ<br>
maruḷ oḻi nī maṭa neñcē vāṭṭāṟṟāṉ aṭi vaṇaṅkē</div>

<span id="RO-10.6.2"></span>
'''10.6.2'''

<div lang="ta-Latn">vāṭṭāṟṟāṉ aṭi vaṇaṅki mā ñālap piṟappu aṟuppāṉ<br>
kēṭṭāyē maṭa neñcē! kēcavaṉ em perumāṉaip<br>
pāṭṭu āya pala pāṭi paḻaviṉaikaḷ paṟṟu aṟuttu<br>
nāṭṭārōṭu iyalvu oḻintu nāraṇaṉai naṇṇiṉamē</div>

<span id="RO-10.6.3"></span>
'''10.6.3'''

<div lang="ta-Latn">naṇṇiṉam nārāyaṇaṉai nāmaṅkaḷ pala colli<br>
maṇ ulakil vaḷam mikka vāṭṭāṟṟāṉ vantu iṉṟu<br>
viṇ ulakam taruvāṉāy viraikiṉṟāṉ vitivakaiyē<br>
eṇṇiṉavāṟu ākā ik karumaṅkaḷ eṉ neñcē</div>

<span id="RO-10.6.4"></span>
'''10.6.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉ neñcattu uḷ iruntu iṅku irum tamiḻ nūl ivai moḻintu<br>
val neñcattu iraṇiyaṉai mārvu iṭanta vāṭṭāṟṟāṉ<br>
maṉ añca pāratattup pāṇṭavarkkāp paṭaitoṭṭāṉ<br>
nal neñcē nam perumāṉ namakku aruḷ tāṉ ceyvāṉē</div>

<span id="RO-10.6.5"></span>
'''10.6.5'''

<div lang="ta-Latn">vāṉ ēṟa vaḻi tanta vāṭṭāṟṟāṉ paṇivakaiyē<br>
nāṉ ēṟap peṟukiṉṟēṉ narakattai naku neñcē!<br>
tēṉ ēṟu malart tuḷavam tikaḻ pātaṉ ceḻum paṟavai<br>
tāṉ ēṟit tirivāṉa tāḷ iṇai eṉ talaimēlē</div>

<span id="RO-10.6.6"></span>
'''10.6.6'''

<div lang="ta-Latn">talaimēla tāḷ iṇaikaḷ tāmaraikkaṇ eṉ ammāṉ<br>
nilaipērāṉ eṉ neñcattu eppoḻutum em perumāṉ<br>
malai māṭattu aravu aṇaimēl vāṭṭāṟṟāṉ matam mikka<br>
kolai yāṉai maruppu ocittāṉ kurai kaḻalkaḷ kuṟukiṉamē</div>

<span id="RO-10.6.7"></span>
'''10.6.7'''

<div lang="ta-Latn">kurai kaḻalkaḷ kuṟukiṉam nam kōvintaṉ kuṭikoṇṭāṉ<br>
tirai kuḻuvu kaṭal puṭai cūḻ teṉ nāṭṭut tilatam aṉṉa<br>
varai kuḻuvu maṇi māṭa vāṭṭāṟṟāṉ malar aṭimēl<br>
virai kuḻuvu naṟum tuḷavam meynniṉṟu kamaḻumē</div>

<span id="RO-10.6.8"></span>
'''10.6.8'''

<div lang="ta-Latn">meynniṉṟu kamaḻ tuḷava virai ēṟu tirumuṭiyaṉ<br>
kainniṉṟa cakkarattaṉ karutum iṭam porutu puṉal<br>
mainniṉṟa varai pōlum tiru uruva vāṭṭāṟṟāṟku<br>
en naṉṟi ceytēṉā eṉ neñcil tikaḻvatuvē?</div>

<span id="RO-10.6.9"></span>
'''10.6.9'''

<div lang="ta-Latn">tikaḻkiṉṟa tirumārpil tirumaṅkai taṉṉōṭum<br>
tikaḻkiṉṟa tirumālār cērviṭam taṇ vāṭṭāṟu<br>
pukaḻniṉṟa puḷ ūrti pōr arakkar kulam keṭuttāṉ<br>
ikaḻvu iṉṟi eṉ neñcattu eppoḻutum piriyāṉē</div>

<span id="RO-10.6.10"></span>
'''10.6.10'''

<div lang="ta-Latn">piriyātu āṭcey eṉṟu piṟappu aṟuttu āḷ aṟakkoṇṭāṉ<br>
ari āki iraṇiyaṉai ākam kīṇṭāṉ aṉṟu<br>
periyārkku āṭpaṭṭakkāl peṟāta payaṉ peṟumāṟu<br>
vari vāḷ vāy aravu aṇaimēl vāṭṭāṟṟāṉ kāṭṭiṉaṉē</div>

<span id="RO-10.6.11"></span>
'''10.6.11'''

<div lang="ta-Latn">kāṭṭit taṉ kaṉai kaḻalkaḷ kaṭu narakam pukal oḻitta<br>
vāṭṭāṟṟu em perumāṉai vaḷaṅ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
pāṭṭāya tamiḻ mālai āyirattuḷ ip pattum<br>
kēṭṭu ārār vāṉavarkaḷ cevikku iṉiya ceñcollē</div>

'''Hymnus 10.7'''

[[#DE-10.7.1|Deutsch]] · [[#TA-10.7.1|Tamil]]

<span id="RO-10.7.1"></span>
'''10.7.1'''

<div lang="ta-Latn">ceñcol kavikāḷ uyir kāttu āṭceymmiṉ tirumāliruñcōlai<br>
vañcak kaḷvaṉ mā māyaṉ māyak kaviyāy vantu eṉ<br>
neñcum uyirum uḷ kalantu niṉṟār aṟiyāvaṇṇam eṉ<br>
neñcum uyirum avai uṇṭu tāṉē āki niṟaintāṉē</div>

<span id="RO-10.7.2"></span>
'''10.7.2'''

<div lang="ta-Latn">tāṉē āki niṟaintu ellā ulakum uyirum tāṉē āy<br>
tāṉē yāṉ eṉpāṉ āki taṉṉait tāṉē tutittu eṉakkut<br>
tēṉē pālē kaṉṉalē amutē tirumāliruñcōlaik<br>
kōṉē āki niṉṟoḻintāṉ eṉṉai muṟṟum uyir uṇṭē</div>

<span id="RO-10.7.3"></span>
'''10.7.3'''

<div lang="ta-Latn">eṉṉai muṟṟum uyir uṇṭu eṉ māya ākkai itaṉuḷ pukku<br>
eṉṉai muṟṟum tāṉē āy niṉṟa māya ammāṉ cēr<br>
teṉ naṉ tirumāliruñcōlait ticai kaikūppic cērnta yāṉ<br>
iṉṉum pōvēṉēkolō? eṉkol ammāṉ tiru aruḷē?</div>

<span id="RO-10.7.4"></span>
'''10.7.4'''

<div lang="ta-Latn">eṉkol ammāṉ tiru aruḷkaḷ ulakum uyirum tāṉē āy<br>
naṉku eṉ uṭalam kaiviṭāṉ ñālattūṭē naṭantu uḻakki<br>
teṉ koḷ ticaikkut tilatamāy niṉṟa tirumāliruñcōlai<br>
naṅkaḷ kuṉṟam kaiviṭāṉ naṇṇā acurar naliyavē?</div>

<span id="RO-10.7.5"></span>
'''10.7.5'''

<div lang="ta-Latn">naṇṇā acurar nalivu eyta nalla amarar polivu eyta<br>
eṇṇātaṉakaḷ eṇṇum nal muṉivar iṉpam talaiciṟappa<br>
paṇ ār pāṭal iṉ kavikaḷ yāṉāyt taṉṉait tāṉ pāṭi<br>
teṉṉā eṉṉum eṉ ammāṉ tirumāliruñcōlaiyāṉē</div>

<span id="RO-10.7.6"></span>
'''10.7.6'''

<div lang="ta-Latn">tirumāliruñcōlaiyāṉē āki ceḻu mūvulakum taṉ<br>
oru mā vayiṟṟiṉ uḷḷē vaittu ūḻi ūḻi talaiyaḷikkum<br>
tirumāl eṉṉai āḷum māl civaṉum piramaṉum kāṇātu<br>
aru māl eyti aṭi parava aruḷai īnta ammāṉē</div>

<span id="RO-10.7.7"></span>
'''10.7.7'''

<div lang="ta-Latn">aruḷai ī eṉ ammāṉē eṉṉum mukkaṇ ammāṉum<br>
teruḷ koḷ piramaṉ ammāṉum tēvar kōṉum tēvarum<br>
iruḷkaḷ kaṭiyum muṉivarum ēttum ammāṉ tirumalai<br>
maruḷkaḷ kaṭiyum maṇimalai tirumāliruñcōlai malaiyē</div>

<span id="RO-10.7.8"></span>
'''10.7.8'''

<div lang="ta-Latn">tirumāliruñcōlai malaiyē tiruppāṟkaṭalē eṉ talaiyē<br>
tirumāl vaikuntamē taṇ tiruvēṅkaṭamē eṉatu uṭalē<br>
aru mā māyattu eṉatu uyirē maṉamē vākkē karumamē<br>
oru mā noṭiyum piriyāṉ eṉ ūḻi mutalvaṉ oruvaṉē</div>

<span id="RO-10.7.9"></span>
'''10.7.9'''

<div lang="ta-Latn">ūḻi mutalvaṉ oruvaṉē eṉṉum oruvaṉ ulaku ellām<br>
ūḻitōṟum taṉṉuḷḷē paṭaittu kāttu keṭuttu uḻalum<br>
āḻivaṇṇaṉ eṉ ammāṉ am taṇ tirumāliruñcōlai<br>
vāḻi maṉamē! kaiviṭēl uṭalum uyirum maṅka oṭṭē</div>

<span id="RO-10.7.10"></span>
'''10.7.10'''

<div lang="ta-Latn">maṅka oṭṭu uṉ mā māyai tirumāliruñcōlai mēya<br>
naṅkaḷ kōṉē yāṉē nī āki eṉṉai aḷittāṉē<br>
poṅku aimpulaṉum poṟi aintum karumēntiriyam aimpūtam<br>
iṅku iv uyir ēy pirakiruti māṉ āṅkāram maṉaṅkaḷē.</div>

<span id="RO-10.7.11"></span>
'''10.7.11'''

<div lang="ta-Latn">māṉ āṅkāram maṉam keṭa aivar vaṉkaiyar maṅka<br>
tāṉ āṅkāramāyp pukku tāṉē tāṉē āṉāṉait<br>
tēṉ āṅkārap poḻil kurukūrc caṭakōpaṉ col āyirattuḷ<br>
māṉ āṅkārattu ivai pattum tirumāliruñcōlai malaikkē.</div>

'''Hymnus 10.8'''

[[#DE-10.8.1|Deutsch]] · [[#TA-10.8.1|Tamil]]

<span id="RO-10.8.1"></span>
'''10.8.1'''

<div lang="ta-Latn">tirumāliruñcōlai malai eṉṟēṉ eṉṉa<br>
tirumāl vantu eṉ neñcu niṟaiyap pukuntāṉ<br>
kuru mā maṇi untu puṉal poṉṉit teṉpāl<br>
tirumāl ceṉṟu cērviṭam teṉ tiruppērē</div>

<span id="RO-10.8.2"></span>
'''10.8.2'''

<div lang="ta-Latn">pērē uṟaikiṉṟa pirāṉ iṉṟu vantu<br>
pērēṉ eṉṟu eṉ neñcu niṟaiyap pukuntāṉ<br>
kār ēḻ kaṭal ēḻ malai ēḻ ulaku uṇṭum<br>
ārā vayiṟṟāṉai aṭaṅkap piṭittēṉē</div>

<span id="RO-10.8.3"></span>
'''10.8.3'''

<div lang="ta-Latn">piṭittēṉ piṟavi keṭuttēṉ piṇi cārēṉ<br>
maṭittēṉ maṉai vāḻkkaiyuḷ niṟpatu ōr māyaiyai<br>
koṭik kōpura māṭaṅkaḷ cūḻ tiruppērāṉ<br>
aṭic cērvatu eṉakku eḷitu āyiṉavāṟē</div>

<span id="RO-10.8.4"></span>
'''10.8.4'''

<div lang="ta-Latn">eḷitāyiṉavāṟu eṉṟu eṉ kaṇkaḷ kaḷippak<br>
kaḷitu ākiya cintaiyaṉāyk kaḷikkiṉṟēṉ<br>
kiḷi tāviya cōlaikaḷ cūḻ tiruppērāṉ<br>
teḷitu ākiya cēṇ vicumpu taruvāṉē</div>

<span id="RO-10.8.5"></span>
'''10.8.5'''

<div lang="ta-Latn">vāṉē taruvāṉ eṉakkāy eṉṉōṭu oṭṭi<br>
ūṉ ēy kurampai itaṉuḷ pukuntu iṉṟu<br>
tāṉē taṭumāṟṟa viṉaikaḷ tavirttāṉ<br>
tēṉ ēy poḻil teṉ tiruppēr nakarāṉē</div>

<span id="RO-10.8.6"></span>
'''10.8.6'''

<div lang="ta-Latn">tiruppēr nakarāṉ tirumāliruñcōlaip<br>
poruppē uṟaikiṉṟa pirāṉ iṉṟu vantu<br>
iruppēṉ eṉṟu eṉ neñcu niṟaiyap pukuntāṉ<br>
viruppē peṟṟu amutam uṇṭu kaḷittēṉē</div>

<span id="RO-10.8.7"></span>
'''10.8.7'''

<div lang="ta-Latn">uṇṭu kaḷittēṟku umpar eṉ kuṟai mēlait<br>
toṇṭu ukaḷittu anti toḻum collup peṟṟēṉ<br>
vaṇṭu kaḷikkum poḻil cūḻ tiruppērāṉ<br>
kaṇṭu kaḷippa kaṇṇuḷ niṉṟu akalāṉē?</div>

<span id="RO-10.8.8"></span>
'''10.8.8'''

<div lang="ta-Latn">kaṇṇuḷ niṉṟu akalāṉ karuttiṉkaṇ periyaṉ<br>
eṇṇil nuṇ poruḷ ēḻ icaiyiṉ cuvai tāṉē<br>
vaṇṇa nal maṇi māṭaṅkaḷ cūḻ tiruppērāṉ<br>
tiṇṇam eṉ maṉattup pukuntāṉ ceṟintu iṉṟē</div>

<span id="RO-10.8.9"></span>
'''10.8.9'''

<div lang="ta-Latn">iṉṟu eṉṉaip poruḷākki taṉṉai eṉṉuḷ vaittāṉ<br>
aṉṟu eṉṉaip puṟampōkap puṇarttatu eṉ ceyvāṉ?<br>
kuṉṟu eṉṉat tikaḻ māṭaṅkaḷ cūḻ tiruppērāṉ<br>
oṉṟu eṉakku aruḷ ceyya uṇarttal uṟṟēṉē</div>

<span id="RO-10.8.10"></span>
'''10.8.10'''

<div lang="ta-Latn">uṟṟēṉ ukantu paṇiceytu uṉ pātam<br>
peṟṟēṉ ītē iṉṉam vēṇṭuvatu entāy<br>
kaṟṟār maṟaivāṇarkaḷ cūḻ tiruppērāṟku<br>
aṟṟār aṭiyār tamakku allal nillāvē</div>

<span id="RO-10.8.11"></span>
'''10.8.11'''

<div lang="ta-Latn">nillā allal nīḷ vayal cūḻ tiruppērmēl<br>
nallār palar vāḻ kurukūrc caṭakōpaṉ<br>
col ār tamiḻ āyirattuḷ ivai pattum<br>
vallār toṇṭar āḷvatu cūḻ poṉ vicumpē</div>

'''Hymnus 10.9'''

[[#DE-10.9.1|Deutsch]] · [[#TA-10.9.1|Tamil]]

<span id="RO-10.9.1"></span>
'''10.9.1'''

<div lang="ta-Latn">cūḻ vicumpu aṇi mukil tūriyam muḻakkiṉa<br>
āḻ kaṭal alai tiraik kai eṭuttu āṭiṉa:<br>
ēḻ poḻilum vaḷam ēntiya eṉ appaṉ<br>
vāḻ pukaḻ nāraṇaṉ tamaraik kaṇṭu ukantē</div>

<span id="RO-10.9.2"></span>
'''10.9.2'''

<div lang="ta-Latn">nāraṇaṉ tamaraik kaṇṭu ukantu nal nīr mukil<br>
pūraṇa poṉ kuṭam pūrittatu uyar viṇṇil<br>
nīr aṇi kaṭalkaḷ niṉṟu ārttaṉa neṭu varait<br>
tōraṇam niraittu eṅkum toḻutaṉar ulakē</div>

<span id="RO-10.9.3"></span>
'''10.9.3'''

<div lang="ta-Latn">toḻutaṉar ulakarkaḷ tūpa nal malar maḻai<br>
poḻivaṉar pūmi aṉṟu aḷantavaṉ tamar muṉṉē<br>
eḻumiṉ eṉṟu irumaruṅku icaittaṉar muṉivarkaḷ<br>
vaḻi itu vaikuntarkku eṉṟu vantu etirē</div>

<span id="RO-10.9.4"></span>
'''10.9.4'''

<div lang="ta-Latn">etir etir imaiyavar iruppiṭam vakuttaṉar<br>
katiravar avar avar kainnirai kāṭṭiṉar<br>
atir kural muracaṅkaḷ alai kaṭal muḻakku otta<br>
matu viri tuḻāy muṭi mātavaṉ tamarkkē</div>

<span id="RO-10.9.5"></span>
'''10.9.5'''

<div lang="ta-Latn">mātavaṉ tamar eṉṟu vācalil vāṉavar<br>
pōtumiṉ ematu iṭam pukutuka eṉṟalum<br>
kītaṅkaḷ pāṭiṉar kiṉṉarar keruṭarkaḷ<br>
vēta nal vāyavar vēḷvi uḷmaṭuttē</div>

<span id="RO-10.9.6"></span>
'''10.9.6'''

<div lang="ta-Latn">vēḷvi uḷmaṭuttalum virai kamaḻ naṟum pukai<br>
kāḷaṅkaḷ valampuri kalantu eṅkum icaittaṉar<br>
āḷmiṉkaḷ vāṉakam āḻiyāṉ tamar eṉṟu<br>
vāḷ oṇ kaṇ maṭantaiyar vāḻttiṉar makiḻntē</div>

<span id="RO-10.9.7"></span>
'''10.9.7'''

<div lang="ta-Latn">maṭantaiyar vāḻttalum marutarum vacukkaḷum<br>
toṭarntu eṅkum tōttiram colliṉar toṭukaṭal<br>
kiṭanta em kēcavaṉ kiḷar oḷi maṇimuṭi<br>
kuṭantai em kōvalaṉ kuṭi aṭiyārkkē</div>

<span id="RO-10.9.8"></span>
'''10.9.8'''

<div lang="ta-Latn">kuṭi aṭiyār ivar kōvintaṉ taṉakku eṉṟu<br>
muṭi uṭai vāṉavar muṟai muṟai etirkoḷḷa<br>
koṭi aṇi neṭu matiḷ kōpuram kuṟukiṉar<br>
vaṭivu uṭai mātavaṉ vaikuntam pukavē</div>

<span id="RO-10.9.9"></span>
'''10.9.9'''

<div lang="ta-Latn">vaikuntam pukutalum vācalil vāṉavar<br>
vaikuntaṉ tamar emar ematu iṭam pukuta eṉṟu<br>
vaikuntattu amararum muṉivarum viyantaṉar<br>
vaikuntam pukuvatu maṇṇavar vitiyē</div>

<span id="RO-10.9.10"></span>
'''10.9.10'''

<div lang="ta-Latn">vitivakai pukuntaṉar eṉṟu nal vētiyar<br>
patiyiṉil pāṅkiṉil pātaṅkaḷ kaḻuviṉar<br>
nitiyum nal cuṇṇamum niṟai kuṭa viḷakkamum<br>
mati muka maṭantaiyar ēntiṉar vantē</div>

<span id="RO-10.9.11"></span>
'''10.9.11'''

<div lang="ta-Latn">vantu avar etir koḷḷa mā maṇi maṇṭapattu<br>
antam il pēriṉpattu aṭiyarōṭu iruntamai<br>
kontu alar poḻil kurukūrc caṭakōpaṉ col<br>
cantaṅkaḷ āyirattu ivai vallār muṉivarē</div>

'''Hymnus 10.10'''

[[#DE-10.10.1|Deutsch]] · [[#TA-10.10.1|Tamil]]

<span id="RO-10.10.1"></span>
'''10.10.1'''

<div lang="ta-Latn">muṉiyē nāṉmukaṉē mukkaṇ appā eṉ pollāk<br>
kaṉivāyt tāmaraik kaṇ karu māṇikkamē eṉ kaḷvā<br>
taṉiyēṉ ār uyirē eṉ talaimicaiyāy vantiṭṭu<br>
iṉi nāṉ pōkal oṭṭēṉ oṉṟum māyam ceyyēl eṉṉaiyē</div>

<span id="RO-10.10.2"></span>
'''10.10.2'''

<div lang="ta-Latn">māyam ceyyēl eṉṉai uṉ tiru mārvattu mālai naṅkai<br>
vācam cey pūṅ kuḻalāḷ tiru āṇai niṉ āṇaikaṇṭāy<br>
nēcam ceytu uṉṉōṭu eṉṉai uyir vēṟu iṉṟi oṉṟākavē<br>
kūcam ceyyātu koṇṭāy eṉṉaik kūvik koḷḷāy vantu antō!</div>

<span id="RO-10.10.3"></span>
'''10.10.3'''

<div lang="ta-Latn">kūvik koḷḷāy vantu antō! eṉ pollāk karumāṇikkamē<br>
āvikku ōr paṟṟukkompu niṉ alāl aṟikiṉṟilēṉ yāṉ<br>
mēvit toḻum piramaṉ civaṉ intiraṉ ātikku ellām<br>
nāvik kamala mutal kiḻaṅkē umpar anta atuvē</div>

<span id="RO-10.10.4"></span>
'''10.10.4'''

<div lang="ta-Latn">umpar am taṇ pāḻē ō ataṉuḷmicai nīyē ō<br>
amparam nal cōti ataṉuḷ piramaṉ araṉ nī<br>
umparum yātavarum paṭaitta muṉivaṉ avaṉ nī<br>
emparam cātikkaluṟṟu eṉṉaip pōra viṭṭiṭṭāyē</div>

<span id="RO-10.10.5"></span>
'''10.10.5'''

<div lang="ta-Latn">pōra viṭṭiṭṭu eṉṉai nī puṟam pōkkaluṟṟāl piṉṉai yāṉ<br>
āraik koṇṭu ettai? antō eṉatu eṉpatu eṉ? yāṉ eṉpatu eṉ?<br>
tīra irumpu uṇṭa nīr atu pōla eṉ ār uyirai<br>
ārap paruka eṉakku ārā amutu āṉāyē</div>

<span id="RO-10.10.6"></span>
'''10.10.6'''

<div lang="ta-Latn">eṉakku ārā amutāy eṉatu āviyai iṉ uyirai<br>
maṉakku ārāmai maṉṉi uṇṭiṭṭāy iṉi uṇṭoḻiyāy<br>
puṉak kāyā niṟatta puṇṭarīkak kaṇ ceṅkaṉivāy<br>
uṉakku ēṟkum kōla malarppāvaikku aṉpā eṉ aṉpēyō</div>

<span id="RO-10.10.7"></span>
'''10.10.7'''

<div lang="ta-Latn">kōla malarppāvaikku aṉpu ākiya eṉ aṉpēyō<br>
nīla varai iraṇṭu piṟai kavvi nimirntatu oppa<br>
kōla varākam oṉṟāy nilam kōṭṭiṭaik koṇṭa entāy<br>
nīlak kaṭal kaṭaintāy uṉṉai peṟṟu iṉip pōkkuvaṉō?</div>

<span id="RO-10.10.8"></span>
'''10.10.8'''

<div lang="ta-Latn">peṟṟu iṉip pōkkuvaṉō uṉṉai eṉ taṉip pēruyirai?<br>
uṟṟa iruviṉai āy uyir āy payaṉ āyavai āy<br>
muṟṟa im mūvulakum perum tūṟu āy tūṟṟil pukku<br>
muṟṟak karantu oḷittāy eṉ mutal taṉi vittēyō</div>

<span id="RO-10.10.9"></span>
'''10.10.9'''

<div lang="ta-Latn">mutal taṉi vittēyō muḻu mūvulaku ātikku ellām<br>
mutal taṉi uṉṉai uṉṉai eṉai nāḷ vantu kūṭuvaṉ nāṉ<br>
mutal taṉi aṅkum iṅkum muḻumuṟṟuṟu vāḻ pāḻāy<br>
mutal taṉi cūḻntu akaṉṟu āḻntu uyarnta muṭivilī ō!</div>

<span id="RO-10.10.10"></span>
'''10.10.10'''

<div lang="ta-Latn">cūḻntu akaṉṟu āḻntu uyarnta muṭivil perum pāḻē ō<br>
cūḻntu ataṉil periya para nal malarc cōtī ō<br>
cūḻntu ataṉil periya cuṭar ñāṉa iṉpamē ō<br>
cūḻntu ataṉil periya eṉ avā aṟac cūḻntāyē</div>

<span id="RO-10.10.11"></span>
'''10.10.11'''

<div lang="ta-Latn">avā aṟac cūḻ ariyai ayaṉai araṉai alaṟṟi<br>
avā aṟṟu vīṭu peṟṟa kurukūrc caṭakōpaṉ coṉṉa<br>
avā il antātikaḷāl ivai āyiramum muṭinta<br>
avā il antāti ip pattu aṟintār piṟantār uyarntē</div>

<span id="TA-Gesamt"></span>

== Tiruvaymoli in tamilischer Schrift ==

Vollständiger tamilischer Grundtext: 1.102 Verse. Grundlage und redaktionelle Berichtigungen sind im Quellenabschnitt erläutert.

'''Direkt zu den zehn Großteilen:''' [[#TA-Teil-1|1]] · [[#TA-Teil-2|2]] · [[#TA-Teil-3|3]] · [[#TA-Teil-4|4]] · [[#TA-Teil-5|5]] · [[#TA-Teil-6|6]] · [[#TA-Teil-7|7]] · [[#TA-Teil-8|8]] · [[#TA-Teil-9|9]] · [[#TA-Teil-10|10]]

[[#DE-Gesamt|Deutsche Übersetzung]] · [[#RO-Gesamt|Transliteration]] · [[#TA-Gesamt|Tamilischer Text]]

'''Traditionelle Anrufung und Vorverse (Taniyans)'''

Diese sechs Lobverse stehen außerhalb der 1.102 Verse Nammalvars. Die Verfasserangaben folgen den traditionellen Zuschreibungen; T1 ist Sanskrit in tamilischer Schrift, T2–T6 sind Tamil. Die Vorverse bezeugen die spätere Verehrung und Auslegung des Tiruvaymoli.<ref name="taniyans" />

<div lang="sa-Taml">ஸ்ரீ<br>ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம</div>

<span id="TA-T1"></span>
'''T1 – Nathamuni zugeschrieben; Sanskrit'''

<div lang="sa-Taml">பக்தாம்ருதம் விச்வஜநாநுமோதநம்<br>
ஸர்வார்த்ததம் ஸ்ரீசடகோப வாங்க்மயம்<br>
ஸஹஸ்ரசாகோபநிஷத்ஸமாகமம்<br>
நமாம்யஹம் த்ராவிட வேத ஸாகரம்.</div>

<span id="TA-T2"></span>
'''T2 – Ishvaramuni zugeschrieben'''

<div lang="ta">திருவழுதி நாடென்றும் தென்குருகூ ரென்றும்,<br>
மருவினிய வண்பொருநல் என்றும், – அருமறைகள்<br>
அந்தாதி செய்தான் அடியிணையே எப்பொழுதும்,<br>
சிந்தியாய் நெஞ்சே தெளிந்து.</div>

<span id="TA-T3"></span>
'''T3 – Sottai Nambi zugeschrieben'''

<div lang="ta">மனத்தாலும் வாயாலும் வண்குருகூர் பேணும்<br>
இனத்தாரை யல்லா திறைஞ்சேன், – தனத்தாலும்<br>
ஏதுங் குறைவிலேன் எந்தை சடகோபன்,<br>
பாதங்கள் யாமுடைய பற்று.</div>

<span id="TA-T4"></span>
'''T4 – Anantalvan zugeschrieben'''

<div lang="ta">ஏய்ந்தபெருங் கீர்த்தி இராமானுசமுனிதன்<br>
வாய்ந்தமலர்ப் பாதம் வணங்குகின்றேன், – ஆய்ந்தபெருஞ்<br>
சீரார் சடகோபன் செந்தமிழ் வேதந்தரிக்கும்,<br>
பேராத வுள்ளம் பெற.</div>

<span id="TA-T5"></span>
'''T5 – Parashara Bhattar zugeschrieben'''

<div lang="ta">வான்திகழும் சோலை மதிளரங்கர் வண்புகழ்மேல்<br>
ஆன்ற தமிழ்மறைகள் ஆயிரமும், – ஈன்ற<br>
முதல்தாய் சடகோபன், மொய்ம்பால் வளர்த்த<br>
இதத்தாய் இராமானுசன்.</div>

<span id="TA-T6"></span>
'''T6 – Parashara Bhattar zugeschrieben'''

<div lang="ta">மிக்க இறைநிலையும் மெய்யாம் உயிர்நிலையும்,<br>
தக்க நெறியும் தடையாகித் – தொக்கியலும்,<br>
ஊழ்வினையும் வாழ்வினையும் ஓதும் குருகையர்கோன்,<br>
யாழினிசை வேதத் தியல்.</div>

<span id="TA-Teil-1"></span>
'''Großteil 1'''

[[#DE-Teil-1|Deutsch]] · [[#RO-Teil-1|Transliteration]] · [[#TA-Teil-1|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 1.1'''

[[#DE-1.1.1|Deutsch]] · [[#RO-1.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.1.1"></span>
'''1.1.1'''

<div lang="ta">உயர்வு அற உயர் நலம் உடையவன் எவன்? அவன்<br>
மயர்வு அற மதி நலம் அருளினன் எவன்? அவன்<br>
அயர்வு அறும் அமரர்கள் அதிபதி எவன்? அவன்<br>
துயர் அறு சுடர் அடி தொழுது எழு என் மனனே</div>

<span id="TA-1.1.2"></span>
'''1.1.2'''

<div lang="ta">மனன் அகம் மலம் அற மலர்மிசை எழுதரும்<br>
மனன் உணர்வு அளவு இலன் பொறி உணர்வு அவை இலன்<br>
இனன் உணர் முழு நலம் எதிர் நிகழ் கழிவினும்<br>
இனன் இலன் எனன் உயிர் மிகுநரை இலனே</div>

<span id="TA-1.1.3"></span>
'''1.1.3'''

<div lang="ta">இலன் அது உடையன் இது என நினைவு அரியவன்<br>
நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்<br>
புலனொடு புலன் அலன் ஒழிவு இலன் பரந்த அந்<br>
நலன் உடை ஒருவனை நணுகினம் நாமே</div>

<span id="TA-1.1.4"></span>
'''1.1.4'''

<div lang="ta">நாம் அவன் இவன் உவன் அவள் இவள் உவள் எவள்<br>
தாம் அவர் இவர் உவர் அது இது உது எது<br>
வீம் அவை இவை உவை அவை நலம் தீங்கு அவை<br>
ஆம் அவை ஆயவை ஆய்நின்ற அவரே</div>

<span id="TA-1.1.5"></span>
'''1.1.5'''

<div lang="ta">அவரவர் தமதமது அறிவு அறி வகைவகை<br>
அவரவர் இறையவர் என அடி அடைவர்கள்<br>
அவரவர் இறையவர் குறைவு இலர் இறையவர்<br>
அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே</div>

<span id="TA-1.1.6"></span>
'''1.1.6'''

<div lang="ta">நின்றனர் இருந்தனர் கிடந்தனர் திரிந்தனர்<br>
நின்றிலர் இருந்திலர் கிடந்திலர் திரிந்திலர்<br>
என்றும் ஓர் இயல்வினர் என நினைவு அரியவர்<br>
என்றும் ஓர் இயல்வொடு நின்ற எம் திடரே</div>

<span id="TA-1.1.7"></span>
'''1.1.7'''

<div lang="ta">திட விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவைமிசைப்<br>
படர் பொருள் முழுவதும் ஆய் அவைஅவைதொறும்<br>
உடல்மிசை உயிர் எனக் கரந்து எங்கும் பரந்துளன்<br>
சுடர் மிகு சுருதியுள் இவை உண்ட சுரனே</div>

<span id="TA-1.1.8"></span>
'''1.1.8'''

<div lang="ta">சுரர் அறிவு அரு நிலை விண் முதல் முழுவதும்<br>
வரன் முதலாய் அவை முழுது உண்ட பரபரன்<br>
புரம் ஒரு மூன்று எரித்து அமரர்க்கும் அறிவியந்து<br>
அரன் அயன் என உலகு அழித்து அமைத்து உளனே</div>

<span id="TA-1.1.9"></span>
'''1.1.9'''

<div lang="ta">உளன் எனில் உளன் அவன் உருவம் இவ் உருவுகள்<br>
உளன் அலன் எனில் அவன் அருவம் இவ் அருவுகள்<br>
உளன் என இலன் என இவை குணம் உடைமையில்<br>
உளன் இரு தகைமையொடு ஒழிவு இலன் பரந்தே</div>

<span id="TA-1.1.10"></span>
'''1.1.10'''

<div lang="ta">பரந்த தண் பரவையுள் நீர்தொறும் பரந்துளன்<br>
பரந்த அண்டம் இது என நிலம் விசும்பு ஒழிவு அறக்<br>
கரந்த சில் இடந்தொறும் இடம் திகழ் பொருள்தொறும்<br>
கரந்து எங்கும் பரந்துளன் இவை உண்ட கரனே</div>

<span id="TA-1.1.11"></span>
'''1.1.11'''

<div lang="ta">கர விசும்பு எரி வளி நீர் நிலம் இவைமிசை<br>
வரன் நவில் திறல் வலி அளி பொறை ஆய்நின்ற<br>
பரன் அடிமேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
நிரல் நிறை ஆயிரத்து இவை பத்தும் வீடே</div>

'''Hymnus 1.2'''

[[#DE-1.2.1|Deutsch]] · [[#RO-1.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.2.1"></span>
'''1.2.1'''

<div lang="ta">வீடுமின் முற்றவும்<br>
வீடு செய்து உம் உயிர்<br>
வீடு உடையானிடை<br>
வீடு செய்ம்மினே</div>

<span id="TA-1.2.2"></span>
'''1.2.2'''

<div lang="ta">மின்னின் நிலை இல<br>
மன் உயிர் ஆக்கைகள்<br>
என்னும் இடத்து இறை<br>
உன்னுமின் நீரே</div>

<span id="TA-1.2.3"></span>
'''1.2.3'''

<div lang="ta">நீர் நுமது என்று இவை<br>
வேர்முதல் மாய்த்து இறை<br>
சேர்மின் உயிர்க்கு அதன்<br>
நேர் நிறை இல்லே</div>

<span id="TA-1.2.4"></span>
'''1.2.4'''

<div lang="ta">இல்லதும் உள்ளதும்<br>
அல்லது அவன் உரு<br>
எல்லை இல் அந் நலம்<br>
புல்கு பற்று அற்றே</div>

<span id="TA-1.2.5"></span>
'''1.2.5'''

<div lang="ta">அற்றது பற்று எனில்<br>
உற்றது வீடு உயிர்<br>
செற்ற அது மன் உறில்<br>
அற்று இறை பற்றே</div>

<span id="TA-1.2.6"></span>
'''1.2.6'''

<div lang="ta">பற்று இலன் ஈசனும்<br>
முற்றவும் நின்றனன்<br>
பற்று இலையாய் அவன்<br>
முற்றில் அடங்கே</div>

<span id="TA-1.2.7"></span>
'''1.2.7'''

<div lang="ta">அடங்கு எழில் சம்பத்து<br>
அடங்கக் கண்டு ஈசன்<br>
அடங்கு எழில் அஃது என்று<br>
அடங்குக உள்ளே</div>

<span id="TA-1.2.8"></span>
'''1.2.8'''

<div lang="ta">உள்ளம் உரை செயல்<br>
உள்ள இம் மூன்றையும்<br>
உள்ளிக் கெடுத்து இறை<br>
உள்ளில் ஒடுங்கே</div>

<span id="TA-1.2.9"></span>
'''1.2.9'''

<div lang="ta">ஒடுங்க அவன்கண்<br>
ஒடுங்கலும் எல்லாம்<br>
விடும் பின்னும் ஆக்கை<br>
விடும்பொழுது எண்ணே</div>

<span id="TA-1.2.10"></span>
'''1.2.10'''

<div lang="ta">எண் பெருக்கு அந் நலத்து<br>
ஒண் பொருள் ஈறு இல<br>
வண் புகழ் நாரணன்<br>
திண் கழல் சேரே</div>

<span id="TA-1.2.11"></span>
'''1.2.11'''

<div lang="ta">சேர்த்தடத் தென் குரு<br>
கூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
சீர்த் தொடை ஆயிரத்து<br>
ஓர்த்த இப் பத்தே</div>

'''Hymnus 1.3'''

[[#DE-1.3.1|Deutsch]] · [[#RO-1.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.3.1"></span>
'''1.3.1'''

<div lang="ta">பத்து உடை அடியவர்க்கு எளியவன்<br>
பிறர்களுக்கு அரிய<br>
வித்தகன் மலர்மகள் விரும்பும் நம்<br>
அரும்பெறல் அடிகள்<br>
மத்து உறு கடை வெண்ணெய் களவினில்<br>
உரவிடை யாப்புண்டு<br>
எத்திறம் உரலினோடு இணைந்திருந்து<br>
ஏங்கிய எளியவே</div>

<span id="TA-1.3.2"></span>
'''1.3.2'''

<div lang="ta">எளிவரும் இயல்வினன் நிலை வரம்பு<br>
இல பல பிறப்பாய்<br>
ஒளிவரும் முழு நலம் முதல் இல<br>
கேடு இல வீடு ஆம்<br>
தெளிதரும் நிலைமையது ஒழிவு இலன்<br>
முழுவதும் இறையோன்<br>
அளிவரும் அருளினோடு அகத்தனன்<br>
புறத்தனன் அமைந்தே</div>

<span id="TA-1.3.3"></span>
'''1.3.3'''

<div lang="ta">அமைவு உடை அறநெறி முழுவதும்<br>
உயர்வு அற உயர்ந்து<br>
அமைவு உடை முதல் கெடல் ஒடிவு இடை<br>
அற நிலம் அது ஆம்<br>
அமைவு உடை அமரரும் யாவையும்<br>
யாவரும் தான் ஆம்<br>
அமைவு உடை நாரணன் மாயையை<br>
அறிபவர் யாரே?</div>

<span id="TA-1.3.4"></span>
'''1.3.4'''

<div lang="ta">யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவு<br>
அரிய எம் பெருமான்<br>
யாரும் ஓர் நிலைமையன் என அறிவு<br>
எளிய எம் பெருமான்<br>
பேரும் ஓர் ஆயிரம் பிற பல<br>
உடைய எம் பெருமான்<br>
பேரும் ஓர் உருவமும் உளது இல்லை<br>
இலது இல்லை பிணக்கே</div>

<span id="TA-1.3.5"></span>
'''1.3.5'''

<div lang="ta">பிணக்கு அற அறு வகைச் சமயமும்<br>
நெறி உள்ளி உரைத்த<br>
கணக்கு அறு நலத்தனன் அந்தம் இல்<br>
ஆதி அம் பகவன்<br>
வணக்கு உடைத் தவநெறி வழிநின்று<br>
புறநெறி களைகட்டு<br>
உணக்குமின் பசை அற அவனுடை<br>
உணர்வுகொண்டு உணர்ந்தே</div>

<span id="TA-1.3.6"></span>
'''1.3.6'''

<div lang="ta">உணர்ந்து உணர்ந்து இழிந்து அகன்று உயர்ந்து உரு<br>
வியந்த இந் நிலைமை<br>
உணர்ந்து உணர்ந்து உணரிலும் இறைநிலை<br>
உணர்வு அரிது உயிர்காள்<br>
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து அரி அயன்<br>
அரன் என்னும் இவரை<br>
உணர்ந்து உணர்ந்து உரைத்து உரைத்து இறைஞ்சுமின்<br>
மனப்பட்டது ஒன்றே</div>

<span id="TA-1.3.7"></span>
'''1.3.7'''

<div lang="ta">ஒன்று எனப் பல என அறிவு அரும்<br>
வடிவினுள் நின்ற<br>
நன்று எழில் நாரணன் நான்முகன்<br>
அரன் என்னும் இவரை<br>
ஒன்ற நும் மனத்து வைத்து உள்ளி நும்<br>
இரு பசை அறுத்து<br>
நன்று என நலம் செய்வது அவனிடை<br>
நம்முடை நாளே</div>

<span id="TA-1.3.8"></span>
'''1.3.8'''

<div lang="ta">நாளும் நின்று அடு நம பழமை அம்<br>
கொடுவினை உடனே<br>
மாளும் ஓர் குறைவு இல்லை மனன் அகம்<br>
மலம் அறக் கழுவி<br>
நாளும் நம் திரு உடை அடிகள் தம்<br>
நலம் கழல் வணங்கி<br>
மாளும் ஓர் இடத்திலும் வணக்கொடு<br>
மாள்வது வலமே</div>

<span id="TA-1.3.9"></span>
'''1.3.9'''

<div lang="ta">வலத்தனன் திரிபுரம் எரித்தவன்<br>
இடம்பெறத் துந்தித்<br>
தலத்து எழு திசைமுகன் படைத்த நல்<br>
உலகமும் தானும்<br>
புலப்பட பின்னும் தன் உலகத்தில்<br>
அகத்தனன் தானே<br>
சொலப் புகில் இவை பின்னும் வயிற்று உள<br>
இவை அவன் துயக்கே</div>

<span id="TA-1.3.10"></span>
'''1.3.10'''

<div lang="ta">துயக்கு அறு மதியில் நல் ஞானத்துள்<br>
அமரரைத் துயக்கும்<br>
மயக்கு உடை மாயைகள் வானிலும்<br>
பெரியன வல்லன்<br>
புயல் கரு நிறத்தனன் பெரு நிலங்<br>
கடந்த நல் அடிப் போது<br>
அயர்ப்பிலன் அலற்றுவன் தழுவுவன்<br>
வணங்குவன் அமர்ந்தே</div>

<span id="TA-1.3.11"></span>
'''1.3.11'''

<div lang="ta">அமரர்கள் தொழுது எழ அலை கடல்<br>
கடைந்தவன் தன்னை<br>
அமர் பொழில் வளங் குருகூர்ச்<br>
சடகோபன் குற்றேவல்கள்<br>
அமர் சுவை ஆயிரத்து அவற்றினுள்<br>
இவை பத்தும் வல்லார்<br>
அமரரோடு உயர்வில் சென்று அறுவர் தம்<br>
பிறவி அம் சிறையே</div>

'''Hymnus 1.4'''

[[#DE-1.4.1|Deutsch]] · [[#RO-1.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.4.1"></span>
'''1.4.1'''

<div lang="ta">அம் சிறைய மட நாராய் அளியத்தாய் நீயும் நின்<br>
அம் சிறைய சேவலுமாய் ஆஆ என்று எனக்கு அருளி<br>
வெம் சிறைப் புள் உயர்த்தார்க்கு என் விடு தூதாய்ச் சென்றக்கால்<br>
வன் சிறையில் அவன் வைக்கில் வைப்புண்டால் என் செயுமோ?</div>

<span id="TA-1.4.2"></span>
'''1.4.2'''

<div lang="ta">என் செய்ய தாமரைக்கண் பெருமானார்க்கு என் தூதாய்<br>
என் செய்யும் உரைத்தக்கால்? இனக் குயில்காள் நீர் அலிரே?<br>
முன் செய்த முழுவினையால் திருவடிக்கீழ்க் குற்றேவல்<br>
முன் செய்ய முயலாதேன் அகல்வதுவோ? விதியினமே</div>

<span id="TA-1.4.3"></span>
'''1.4.3'''

<div lang="ta">விதியினால் பெடை மணக்கும் மென்நடைய அன்னங்காள்<br>
மதியினால் குறள் மாணாய் உலகு இரந்த கள்வர்க்கு<br>
மதியிலேன் வல் வினையே மாளாதோ? என்று ஒருத்தி<br>
மதி எல்லாம் உள் கலங்கி மயங்குமால் என்னீரே</div>

<span id="TA-1.4.4"></span>
'''1.4.4'''

<div lang="ta">என் நீர்மை கண்டு இரங்கி இது தகாது என்னாத<br>
என் நீல முகில் வண்ணற்கு என் சொல்லி யான் சொல்லுகேனோ?<br>
நன் நீர்மை இனி அவர்கண் தங்காது என்று ஒரு வாய்ச்சொல்<br>
நன் நீல மகன்றில்காள் நல்குதிரோ? நல்கீரோ?</div>

<span id="TA-1.4.5"></span>
'''1.4.5'''

<div lang="ta">நல்கித் தான் காத்து அளிக்கும் பொழில் ஏழும் வினையேற்கே<br>
நல்கத் தான் ஆகாதோ? நாரணனைக் கண்டக்கால்<br>
மல்கு நீர்ப் புனல் படப்பை இரை தேர் வண் சிறு குருகே<br>
மல்கு நீர்க் கண்ணேற்கு ஓர் வாசகம் கொண்டு அருளாயே</div>

<span id="TA-1.4.6"></span>
'''1.4.6'''

<div lang="ta">அருளாத நீர் அருளி அவர் ஆவி துவராமுன்<br>
அருள் ஆழிப் புட்கடவீர் அவர் வீதி ஒருநாள் என்று<br>
அருள் ஆழி அம்மானைக் கண்டக்கால் இது சொல்லி<br>
அருள் ஆழி வரி வண்டே யாமும் என் பிழைத்தோமே?</div>

<span id="TA-1.4.7"></span>
'''1.4.7'''

<div lang="ta">என்பு இழை கோப்பது போலப் பனி வாடை ஈர்கின்றது<br>
என் பிழையே நினைந்தருளி அருளாத திருமாலார்க்கு<br>
என் பிழைத்தாள் திருவடியின் தகவினுக்கு என்று ஒரு வாய்ச்சொல்<br>
என்பிழைக்கும்? இளங் கிளியே யான் வளர்த்த நீ அலையே?</div>

<span id="TA-1.4.8"></span>
'''1.4.8'''

<div lang="ta">நீ அலையே? சிறு பூவாய் நெடுமாலார்க்கு என் தூதாய்<br>
நோய் எனது நுவல் என்ன நுவலாதே இருந்தொழிந்தாய்<br>
சாயலொடு மணி மாமை தளர்ந்தேன் நான் இனி உனது<br>
வாய் அலகில் இன் அடிசில் வைப்பாரை நாடாயே</div>

<span id="TA-1.4.9"></span>
'''1.4.9'''

<div lang="ta">நாடாத மலர் நாடி நாள்தோறும் நாரணன் தன்<br>
வாடாத மலர் அடிக்கீழ் வைக்கவே வகுக்கின்று<br>
வீடாடி வீற்றிருத்தல் வினை அற்றது என் செய்வதோ?<br>
ஊடாடு பனி வாடாய் உரைத்து ஈராய் எனது உடலே</div>

<span id="TA-1.4.10"></span>
'''1.4.10'''

<div lang="ta">உடல் ஆழிப் பிறப்பு வீடு உயிர் முதலா முற்றுமாய்க்<br>
கடல் ஆழி நீர் தோற்றி அதனுள்ளே கண்வளரும்<br>
அடல் ஆழி அம்மானைக் கண்டக்கால் இது சொல்லி<br>
விடல் ஆழி மட நெஞ்சே வினையோம் ஒன்றாம் அளவே</div>

<span id="TA-1.4.11"></span>
'''1.4.11'''

<div lang="ta">அளவு இயன்ற ஏழ் உலகத்தவர் பெருமான் கண்ணனை<br>
வள வயல் சூழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் வாய்ந்து உரைத்த<br>
அளவு இயன்ற அந்தாதி ஆயிரத்துள் இப் பத்தின்<br>
வள உரையால் பெறலாகும் வான் ஓங்கு பெரு வளமே</div>

'''Hymnus 1.5'''

[[#DE-1.5.1|Deutsch]] · [[#RO-1.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.5.1"></span>
'''1.5.1'''

<div lang="ta">வள ஏழ் உலகின் முதலாய<br>
வானோர் இறையை அருவினையேன்<br>
களவேழ் வெண்ணெய் தொடு உண்ட<br>
கள்வா என்பன் பின்னையும்<br>
தளவு ஏழ் முறுவல் பின்னைக்கு ஆய்<br>
வல் ஆன் ஆயர் தலைவனாய்<br>
இள ஏறு ஏழும் தழுவிய<br>
எந்தாய் என்பன் நினைந்து நைந்தே</div>

<span id="TA-1.5.2"></span>
'''1.5.2'''

<div lang="ta">நினைந்து நைந்து உள் கரைந்து உருகி<br>
இமையோர் பலரும் முனிவரும்<br>
புனைந்த கண்ணி நீர் சாந்தம்<br>
புகையோடு ஏந்தி வணங்கினால்<br>
நினைந்த எல்லாப் பொருள்கட்கும்<br>
வித்துஆய் முதலில் சிதையாமே<br>
மனம் செய் ஞானத்து உன் பெருமை<br>
மாசூணாதோ? மாயோனே</div>

<span id="TA-1.5.3"></span>
'''1.5.3'''

<div lang="ta">மா யோனிகளாய் நடை கற்ற<br>
வானோர் பலரும் முனிவரும்<br>
நீ யோனிகளைப் படை என்று<br>
நிறை நான்முகனைப் படைத்தவன்<br>
சேயோன் எல்லா அறிவுக்கும்<br>
திசைகள் எல்லாம் திருவடியால்<br>
தாயோன் எல்லா எவ் உயிர்க்கும்<br>
தாயோன் தான் ஓர் உருவனே</div>

<span id="TA-1.5.4"></span>
'''1.5.4'''

<div lang="ta">தான் ஓர் உருவே தனி வித்து ஆய்<br>
தன்னின் மூவர் முதலாய<br>
வானோர் பலரும் முனிவரும்<br>
மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய்<br>
தான் ஓர் பெருநீர் தன்னுள்ளே<br>
தோற்றி அதனுள் கண்வளரும்<br>
வானோர் பெருமான் மா மாயன்<br>
வைகுந்தன் எம் பெருமானே</div>

<span id="TA-1.5.5"></span>
'''1.5.5'''

<div lang="ta">மான் ஏய் நோக்கி மடவாளை<br>
மார்பில் கொண்டாய் மாதவா<br>
கூனே சிதைய உண்டை வில்<br>
நிறத்தில் தெறித்தாய் கோவிந்தா<br>
வான் ஆர் சோதி மணிவண்ணா<br>
மதுசூதா நீ அருளாய் உன்<br>
தேனே மலரும் திருப்பாதம்<br>
சேருமாறு வினையேனே</div>

<span id="TA-1.5.6"></span>
'''1.5.6'''

<div lang="ta">வினையேன் வினை தீர் மருந்து ஆனாய்<br>
விண்ணோர் தலைவா கேசவா<br>
மனை சேர் ஆயர் குல முதலே<br>
மா மாயனே மாதவா<br>
சினை ஏய் தழைய மராமரங்கள்<br>
ஏழும் எய்தாய் சிரீதரா<br>
இனையாய் இனைய பெயரினாய்<br>
என்று நைவன் அடியேனே</div>

<span id="TA-1.5.7"></span>
'''1.5.7'''

<div lang="ta">அடியேன் சிறிய ஞானத்தன்<br>
அறிதல் ஆர்க்கும் அரியானை<br>
கடி சேர் தண் அம் துழாய்க் கண்ணி<br>
புனைந்தான் தன்னை கண்ணனை<br>
செடி ஆர் ஆக்கை அடியாரைச்<br>
சேர்தல் தீர்க்கும் திருமாலை<br>
அடியேன் காண்பான் அலற்றுவன்<br>
இதனின் மிக்கு ஓர் அயர்வு உண்டே?</div>

<span id="TA-1.5.8"></span>
'''1.5.8'''

<div lang="ta">உண்டாய் உலகு ஏழ் முன்னமே<br>
உமிழ்ந்து மாயையால் புக்கு<br>
உண்டாய் வெண்ணெய் சிறு மனிசர்<br>
உவலை ஆக்கை நிலை எய்தி<br>
மண் தான் சோர்ந்தது உண்டேலும்<br>
மனிசர்க்கு ஆகும் பீர் சிறிதும்<br>
அண்டாவண்ணம் மண் கரைய<br>
நெய் ஊண் மருந்தோ? மாயோனே</div>

<span id="TA-1.5.9"></span>
'''1.5.9'''

<div lang="ta">மாயோம் தீய அலவலைப்<br>
பெரு மா வஞ்சப் பேய் வீயத்<br>
தூய குழவியாய் விடப் பால்<br>
அமுதா அமுது செய்திட்ட<br>
மாயன் வானோர் தனித் தலைவன்<br>
மலராள் மைந்தன் எவ் உயிர்க்கும்<br>
தாயோன் தம்மான் என் அம்மான்<br>
அம்மா மூர்த்தியைச் சார்ந்தே</div>

<span id="TA-1.5.10"></span>
'''1.5.10'''

<div lang="ta">சார்ந்த இரு வல் வினைகளும்<br>
சரித்து மாயப் பற்று அறுத்து<br>
தீர்ந்து தன்பால் மனம் வைக்கத்<br>
திருத்தி வீடு திருத்துவான்<br>
ஆர்ந்த ஞானச் சுடர் ஆகி<br>
அகலம் கீழ் மேல் அளவு இறந்து<br>
நேர்ந்த உருவாய் அருவாகும்<br>
இவற்றின் உயிராம் நெடுமாலே</div>

<span id="TA-1.5.11"></span>
'''1.5.11'''

<div lang="ta">மாலே மாயப் பெருமானே<br>
மா மாயவனே என்று என்று<br>
மாலே ஏறி மால் அருளால்<br>
மன்னு குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
பால் ஏய் தமிழர் இசைகாரர்<br>
பத்தர் பரவும் ஆயிரத்தின்<br>
பாலே பட்ட இவை பத்தும்<br>
வல்லார்க்கு இல்லை பரிவதே</div>

'''Hymnus 1.6'''

[[#DE-1.6.1|Deutsch]] · [[#RO-1.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.6.1"></span>
'''1.6.1'''

<div lang="ta">பரிவது இல் ஈசனைப் பாடி<br>
விரிவது மேவல் உறுவீர்<br>
பிரிவகை இன்றி நல் நீர் தூய்<br>
புரிவதுவும் புகை பூவே</div>

<span id="TA-1.6.2"></span>
'''1.6.2'''

<div lang="ta">மதுவார் தண் அம் துழாயான்<br>
முது வேத முதலவனுக்கு<br>
எது ஏது என் பணி என்னாது<br>
அதுவே ஆள் செய்யும் ஈடே</div>

<span id="TA-1.6.3"></span>
'''1.6.3'''

<div lang="ta">ஈடும் எடுப்பும் இல் ஈசன்<br>
மாடு விடாது என் மனனே<br>
பாடும் என் நா அவன் பாடல்<br>
ஆடும் என் அங்கம் அணங்கே</div>

<span id="TA-1.6.4"></span>
'''1.6.4'''

<div lang="ta">அணங்கு என ஆடும் என் அங்கம்<br>
வணங்கி வழிபடும் ஈசன்<br>
பிணங்கி அமரர் பிதற்றும்<br>
குணங்கெழு கொள்கையினானே</div>

<span id="TA-1.6.5"></span>
'''1.6.5'''

<div lang="ta">கொள்கை கொளாமை இலாதான்<br>
எள்கல் இராகம் இலாதான்<br>
விள்கை விள்ளாமை விரும்பி<br>
உள் கலந்தார்க்கு ஓர் அமுதே</div>

<span id="TA-1.6.6"></span>
'''1.6.6'''

<div lang="ta">அமுதம் அமரர்கட்கு ஈந்த<br>
நிமிர் சுடர் ஆழி நெடுமால்<br>
அமுதிலும் ஆற்ற இனியன்<br>
நிமிர் திரை நீள் கடலானே</div>

<span id="TA-1.6.7"></span>
'''1.6.7'''

<div lang="ta">நீள் கடல் சூழ் இலங்கைக் கோன்<br>
தோள்கள் தலை துணிசெய்தான்<br>
தாள்கள் தலையில் வணங்கி<br>
நாள்கள் தலைக்கழிமின்னே</div>

<span id="TA-1.6.8"></span>
'''1.6.8'''

<div lang="ta">கழிமின் தொண்டீர்கள் கழித்துத்<br>
தொழுமின் அவனை தொழுதால்<br>
வழி நின்ற வல்வினை மாள்வித்து<br>
அழிவின்றி ஆக்கம் தருமே</div>

<span id="TA-1.6.9"></span>
'''1.6.9'''

<div lang="ta">தரும அரும் பயன் ஆய<br>
திருமகளார் தனிக் கேள்வன்<br>
பெருமை உடைய பிரானார்<br>
இருமை வினை கடிவாரே</div>

<span id="TA-1.6.10"></span>
'''1.6.10'''

<div lang="ta">கடிவார் தீய வினைகள்<br>
நொடியாரும் அளவைக்கண்<br>
கொடியா அடு புள் உயர்த்த<br>
வடிவு ஆர் மாதவனாரே</div>

<span id="TA-1.6.11"></span>
'''1.6.11'''

<div lang="ta">மாதவன்பால் சடகோபன்<br>
தீது அவம் இன்றி உரைத்த<br>
ஏதம் இல் ஆயிரத்து இப் பத்து<br>
ஓத வல்லார் பிறவாரே</div>

'''Hymnus 1.7'''

[[#DE-1.7.1|Deutsch]] · [[#RO-1.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.7.1"></span>
'''1.7.1'''

<div lang="ta">பிறவித்துயர் அற ஞானத்துள் நின்று<br>
துறவிச் சுடர் விளக்கம் தலைப்பெய்வார்<br>
அறவனை ஆழிப்படை அந்தணனை<br>
மறவியை இன்றி மனத்து வைப்பாரே</div>

<span id="TA-1.7.2"></span>
'''1.7.2'''

<div lang="ta">வைப்பு ஆம் மருந்து ஆம் அடியரை வல்வினைத்<br>
துப்பு ஆம் புலன் ஐந்தும் துஞ்சக்கொடான் அவன்<br>
எப்பால் எவர்க்கும் நலத்தால் உயர்ந்து உயர்ந்து<br>
அப்பாலவன் எங்கள் ஆயர் கொழுந்தே</div>

<span id="TA-1.7.3"></span>
'''1.7.3'''

<div lang="ta">ஆயர் கொழுந்தாய் அவரால் புடையுண்ணும்<br>
மாயப் பிரானை என் மாணிக்கச் சோதியை<br>
தூய அமுதைப் பருகிப் பருகி என்<br>
மாயப் பிறவி மயர்வு அறுத்தேனே</div>

<span id="TA-1.7.4"></span>
'''1.7.4'''

<div lang="ta">மயர்வு அற என் மனத்தே மன்னினான் தன்னை<br>
உயர்வினையே தரும் ஒண் சுடர்க் கற்றையை<br>
அயர்வு இல் அமரர்கள் ஆதிக் கொழுந்தை என்<br>
இசைவினை என் சொல்லி யான் விடுவேனோ?</div>

<span id="TA-1.7.5"></span>
'''1.7.5'''

<div lang="ta">விடுவேனோ என் விளக்கை என் ஆவியை<br>
நடுவே வந்து உய்யக் கொள்கின்ற நாதனை<br>
தொடுவே செய்து இள ஆய்ச்சியர் கண்ணினுள்<br>
விடவே செய்து விழிக்கும் பிரானையே?</div>

<span id="TA-1.7.6"></span>
'''1.7.6'''

<div lang="ta">பிரா அன் பெரு நிலம் கீண்டவன் பின்னும்<br>
விரா அய் மலர்த் துழாய் வேய்ந்த முடியன்<br>
மராமரம் எய்த மாயவன் என்னுள்<br>
இரான் எனில் பின்னை யான் ஒட்டுவேனோ?</div>

<span id="TA-1.7.7"></span>
'''1.7.7'''

<div lang="ta">யான் ஒட்டி என்னுள் இருத்துவன் என்றிலன்<br>
தான் ஒட்டி வந்து என் தனி நெஞ்சை வஞ்சித்து<br>
ஊன் ஒட்டி நின்று என் உயிரில் கலந்து இயல்<br>
வான் ஒட்டுமோ இனி என்னை நெகிழ்க்கவே?</div>

<span id="TA-1.7.8"></span>
'''1.7.8'''

<div lang="ta">என்னை நெகிழ்க்கிலும் என்னுடை நன் நெஞ்சம்<br>
தன்னை அகல்விக்கத் தானும் கில்லான் இனி<br>
பின்னை நெடும் பணைத் தோள் மகிழ் பீடு உடை<br>
முன்னை அமரர் முழுமுதல் தானே</div>

<span id="TA-1.7.9"></span>
'''1.7.9'''

<div lang="ta">அமரர் முழுமுதல் ஆகிய ஆதியை<br>
அமரர்க்கு அமுது ஈந்த ஆயர் கொழுந்தை<br>
அமர அழும்பத் துழாவி என் ஆவி<br>
அமரத் தழுவிற்று இனி அகலும்மோ?</div>

<span id="TA-1.7.10"></span>
'''1.7.10'''

<div lang="ta">அகலில் அகலும் அணுகில் அணுகும்<br>
புகலும் அரியன் பொரு அல்லன் எம்மான்<br>
நிகர் இல் அவன் புகழ் பாடி இளைப்பு இலம்<br>
பகலும் இரவும் படிந்து குடைந்தே</div>

<span id="TA-1.7.11"></span>
'''1.7.11'''

<div lang="ta">குடைந்து வண்டு உண்ணும் துழாய் முடியானை<br>
அடைந்த தென் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
மிடைந்த சொல் தொடை ஆயிரத்து இப் பத்து<br>
உடைந்து நோய்களை ஓடுவிக்குமே</div>

'''Hymnus 1.8'''

[[#DE-1.8.1|Deutsch]] · [[#RO-1.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.8.1"></span>
'''1.8.1'''

<div lang="ta">ஓடும் புள் ஏறி<br>
சூடும் தண் துழாய்<br>
நீடு நின்றவை<br>
ஆடும் அம்மானே</div>

<span id="TA-1.8.2"></span>
'''1.8.2'''

<div lang="ta">அம்மானாய்ப் பின்னும்<br>
எம் மாண்பும் ஆனான்<br>
வெம் மா வாய் கீண்ட<br>
செம் மா கண்ணனே</div>

<span id="TA-1.8.3"></span>
'''1.8.3'''

<div lang="ta">கண் ஆவான் என்றும்<br>
மண்ணோர் விண்ணோர்க்கு<br>
தண் ஆர் வேங்கட<br>
விண்ணோர் வெற்பனே</div>

<span id="TA-1.8.4"></span>
'''1.8.4'''

<div lang="ta">வெற்பை ஒன்று எடுத்து<br>
ஒற்கம் இன்றியே<br>
நிற்கும் அம்மான் சீர்<br>
கற்பன் வைகலே</div>

<span id="TA-1.8.5"></span>
'''1.8.5'''

<div lang="ta">வைகலும் வெண்ணெய்<br>
கைகலந்து உண்டான்<br>
பொய் கலவாது என்<br>
மெய் கலந்தானே</div>

<span id="TA-1.8.6"></span>
'''1.8.6'''

<div lang="ta">கலந்து என் ஆவி<br>
நலம் கொள் நாதன்<br>
புலன் கொள் மாணாய்<br>
நிலம் கொண்டானே</div>

<span id="TA-1.8.7"></span>
'''1.8.7'''

<div lang="ta">கொண்டான் ஏழ் விடை<br>
உண்டான் ஏழ் வையம்<br>
தண் தாமம் செய்து என்<br>
எண் தான் ஆனானே</div>

<span id="TA-1.8.8"></span>
'''1.8.8'''

<div lang="ta">ஆனான் ஆன் ஆயன்<br>
மீனோடு ஏனமும்<br>
தான் ஆனான் என்னில்<br>
தான் ஆய சங்கே</div>

<span id="TA-1.8.9"></span>
'''1.8.9'''

<div lang="ta">சங்கு சக்கரம்<br>
அங்கையில் கொண்டான்<br>
எங்கும் தானாய<br>
நங்கள் நாதனே</div>

<span id="TA-1.8.10"></span>
'''1.8.10'''

<div lang="ta">நாதன் ஞாலம் கொள்<br>
பாதன் என் அம்மான்<br>
ஓதம் போல் கிளர்<br>
வேத நீரனே</div>

<span id="TA-1.8.11"></span>
'''1.8.11'''

<div lang="ta">நீர்புரை வண்ணன்<br>
சீர் சடகோபன்<br>
நேர்தல் ஆயிரத்து<br>
ஓர்தல் இவையே</div>

'''Hymnus 1.9'''

[[#DE-1.9.1|Deutsch]] · [[#RO-1.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.9.1"></span>
'''1.9.1'''

<div lang="ta">இவையும் அவையும் உவையும்<br>
இவரும் அவரும் உவரும்<br>
எவையும் எவரும் தன்னுளே<br>
ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்<br>
அவையுள் தனிமுதல் எம்மான்<br>
கண்ண பிரான் என் அமுதம்<br>
சுவையன் திருவின் மணாளன்<br>
என்னுடைச் சூழல் உளானே</div>

<span id="TA-1.9.2"></span>
'''1.9.2'''

<div lang="ta">சூழல் பலபல வல்லான்<br>
தொல்லை அம் காலத்து உலகைக்<br>
கேழல் ஒன்று ஆகி இடந்த<br>
கேசவன் என்னுடை அம்மான்<br>
வேழ மருப்பை ஒசித்தான்<br>
விண்ணவர்க்கு எண்ணல் அரியான்<br>
ஆழ நெடுங் கடல் சேர்ந்தான்<br>
அவன் என் அருகவிலானே</div>

<span id="TA-1.9.3"></span>
'''1.9.3'''

<div lang="ta">அருகல் இலாய பெரும் சீர்<br>
அமரர்கள் ஆதி முதல்வன்<br>
கருகிய நீல நன் மேனி<br>
வண்ணன் செந்தாமரைக் கண்ணன்<br>
பொரு சிறைப் புள் உவந்து ஏறும்<br>
பூமகளார் தனிக் கேள்வன்<br>
ஒருகதியின் சுவை தந்திட்டு<br>
ஒழிவு இலன் என்னோடு உடனே</div>

<span id="TA-1.9.4"></span>
'''1.9.4'''

<div lang="ta">உடன் அமர் காதல் மகளிர்<br>
திருமகள் மண்மகள் ஆயர்<br>
மட மகள் என்று இவர் மூவர்<br>
ஆளும் உலகமும் மூன்றே<br>
உடன் அவை ஒக்க விழுங்கி<br>
ஆல் இலைச் சேர்ந்தவன் எம்மான்<br>
கடல் மலி மாயப் பெருமான்<br>
கண்ணன் என் ஒக்கலையானே</div>

<span id="TA-1.9.5"></span>
'''1.9.5'''

<div lang="ta">ஒக்கலை வைத்து முலைப் பால்<br>
உண் என்று தந்திட வாங்கிச்<br>
செக்கம் செக அன்று அவள்பால்<br>
உயிர் செக உண்ட பெருமான்<br>
நக்க பிரானோடு அயனும்<br>
இந்திரனும் முதலாக<br>
ஒக்கவும் தோற்றிய ஈசன்<br>
மாயன் என் நெஞ்சின் உளானே</div>

<span id="TA-1.9.6"></span>
'''1.9.6'''

<div lang="ta">மாயன் என் நெஞ்சின் உள்ளான்<br>
மற்றும் எவர்க்கும் அதுவே<br>
காயமும் சீவனும் தானே<br>
காலும் எரியும் அவனே<br>
சேயன் அணியன் எவர்க்கும்<br>
சிந்தைக்கும் கோசரம் அல்லன்<br>
தூயன் துயக்கன் மயக்கன்<br>
என்னுடைத் தோளிணையானே</div>

<span id="TA-1.9.7"></span>
'''1.9.7'''

<div lang="ta">தோள் இணை மேலும் நன் மார்பின்<br>
மேலும் சுடர் முடி மேலும்<br>
தாள் இணை மேலும் புனைந்த<br>
தண் அம் துழாய் உடை அம்மான்<br>
கேள் இணை ஒன்றும் இலாதான்<br>
கிளரும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி<br>
நாள் அணைந்து ஒன்றும் அகலான்<br>
என்னுடை நாவின் உளானே</div>

<span id="TA-1.9.8"></span>
'''1.9.8'''

<div lang="ta">நாவினுள் நின்று மலரும்<br>
ஞானக் கலைகளுக்கு எல்லாம்<br>
ஆவியும் ஆக்கையும் தானே<br>
அழிப்போடு அளிப்பவன் தானே<br>
பூ இயல் நால் தடம் தோளன்<br>
பொரு படை ஆழி சங்கு ஏந்தும்<br>
காவி நன் மேனிக் கமலக்<br>
கண்ணன் என் கண்ணின் உளானே</div>

<span id="TA-1.9.9"></span>
'''1.9.9'''

<div lang="ta">கமலக் கண்ணன் என் கண்ணின் உள்ளான்<br>
காண்பன் அவன் கண்களாலே<br>
அமலங்கள் ஆக விழிக்கும்<br>
ஐம்புலனும் அவன் மூர்த்தி<br>
கமலத்து அயன் நம்பி தன்னைக்<br>
கண்ணுதலானொடும் தோற்றி<br>
அமலத் தெய்வத்தொடு உலகம்<br>
ஆக்கி என் நெற்றி உளானே</div>

<span id="TA-1.9.10"></span>
'''1.9.10'''

<div lang="ta">நெற்றியுள் நின்று என்னை ஆளும்<br>
நிரை மலர்ப் பாதங்கள் சூடிக்<br>
கற்றைத் துழாய் முடிக் கோலக்<br>
கண்ண பிரானைத் தொழுவார்<br>
ஒற்றைப் பிறை அணிந்தானும்<br>
நான்முகனும் இந்திரனும்<br>
மற்றை அமரரும் எல்லாம்<br>
வந்து எனது உச்சியுளானே</div>

<span id="TA-1.9.11"></span>
'''1.9.11'''

<div lang="ta">உச்சியுள்ளே நிற்கும் தேவ<br>
தேவற்குக் கண்ண பிரானுக்கு<br>
இச்சையுள் செல்ல உணர்த்தி<br>
வண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
இச் சொன்ன ஆயிரத்துள்ளே<br>
இவையும் ஓர் பத்து எம்பிராற்கு<br>
நிச்சலும் விண்ணப்பம் செய்ய<br>
நீள் கழல் சென்னி பொருமே</div>

'''Hymnus 1.10'''

[[#DE-1.10.1|Deutsch]] · [[#RO-1.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-1.10.1"></span>
'''1.10.1'''

<div lang="ta">பொரு மா நீள் படை ஆழி சங்கத்தொடு<br>
திரு மா நீள் கழல் ஏழ் உலகும் தொழ<br>
ஒரு மாணிக் குறள் ஆகி நிமிர்ந்த அக்<br>
கரு மாணிக்கம் என் கண்ணுளது ஆகுமே</div>

<span id="TA-1.10.2"></span>
'''1.10.2'''

<div lang="ta">கண்ணுள்ளே நிற்கும் காதன்மையால் தொழில்<br>
எண்ணிலும் வரும் என் இனி வேண்டுவம்<br>
மண்ணும் நீரும் எரியும் நல் வாயுவும்<br>
விண்ணும் ஆய் விரியும் எம் பிரானையே?</div>

<span id="TA-1.10.3"></span>
'''1.10.3'''

<div lang="ta">எம்பிரானை எந்தை தந்தை தந்தைக்கும்<br>
தம்பிரானை தண் தாமரைக் கண்ணனை<br>
கொம்பு அராவு நுண் நேர் இடை மார்பனை<br>
எம்பிரானைத் தொழாய் மட நெஞ்சமே</div>

<span id="TA-1.10.4"></span>
'''1.10.4'''

<div lang="ta">நெஞ்சமே நல்லை நல்லை உன்னைப் பெற்றால்<br>
என் செய்யோம்? இனி என்ன குறைவினம்?<br>
மைந்தனை மலராள் மணவாளனைத்<br>
துஞ்சும்போதும் விடாது தொடர்கண்டாய்</div>

<span id="TA-1.10.5"></span>
'''1.10.5'''

<div lang="ta">கண்டாயே நெஞ்சே கருமங்கள் வாய்க்கின்று ஓர்<br>
எண் தானும் இன்றியே வந்து இயலுமாறு<br>
உண்டானை உலகு ஏழும் ஓர் மூவடி<br>
கொண்டானைக் கண்டுகொண்டனை நீயுமே</div>

<span id="TA-1.10.6"></span>
'''1.10.6'''

<div lang="ta">நீயும் நானும் இந் நேர்நிற்கில் மேல் மற்றோர்<br>
நோயும் சார்கொடான் நெஞ்சமே சொன்னேன்<br>
தாயும் தந்தையும் ஆய் இவ் உலகினில்<br>
வாயும் ஈசன் மணிவண்ணன் எந்தையே</div>

<span id="TA-1.10.7"></span>
'''1.10.7'''

<div lang="ta">எந்தையே என்றும் எம் பெருமான் என்றும்<br>
சிந்தையுள் வைப்பன் சொல்லுவன் பாவியேன்<br>
எந்தை எம் பெருமான் என்று வானவர்<br>
சிந்தையுள் வைத்துச் சொல்லும் செல்வனையே</div>

<span id="TA-1.10.8"></span>
'''1.10.8'''

<div lang="ta">செல்வ நாரணன் என்ற சொல் கேட்டலும்<br>
மல்கும் கண் பனி நாடுவன் மாயமே<br>
அல்லும் நன் பகலும் இடைவீடு இன்றி<br>
நல்கி என்னை விடான் நம்பி நம்பியே</div>

<span id="TA-1.10.9"></span>
'''1.10.9'''

<div lang="ta">நம்பியை தென் குறுங்குடி நின்ற அச்<br>
செம்பொனே திகழும் திரு மூர்த்தியை<br>
உம்பர் வானவர் ஆதி அம் சோதியை<br>
எம் பிரானை என் சொல்லி மறப்பனோ?</div>

<span id="TA-1.10.10"></span>
'''1.10.10'''

<div lang="ta">மறப்பும் ஞானமும் நான் ஒன்று உணர்ந்திலன்<br>
மறக்கும் என்று செந்தாமரைக் கண்ணொடு<br>
மறப்பு அற என் உள்ளே மன்னினான் தன்னை<br>
மறப்பனோ இனி யான் என் மணியையே?</div>

<span id="TA-1.10.11"></span>
'''1.10.11'''

<div lang="ta">மணியை வானவர் கண்ணனை தன்னது ஓர்<br>
அணியை தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
பணிசெய் ஆயிரத்துள் இவை பத்துடன்<br>
தணிவிலர் கற்பரேல் கல்வி வாயுமே</div>

<span id="TA-Teil-2"></span>
'''Großteil 2'''

[[#DE-Teil-2|Deutsch]] · [[#RO-Teil-2|Transliteration]] · [[#TA-Teil-2|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 2.1'''

[[#DE-2.1.1|Deutsch]] · [[#RO-2.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.1.1"></span>
'''2.1.1'''

<div lang="ta">வாயும் திரை உகளும் கானல் மட நாராய்<br>
ஆயும் அமர் உலகும் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்<br>
நோயும் பயலைமையும் மீது ஊர எம்மேபோல்<br>
நீயும் திருமாலால் நெஞ்சம் கோள் பட்டாயே?</div>

<span id="TA-2.1.2"></span>
'''2.1.2'''

<div lang="ta">கோள் பட்ட சிந்தையையாய்க் கூர்வாய அன்றிலே<br>
சேண் பட்ட யாமங்கள் சேராது இரங்குதியால்<br>
ஆள் பட்ட எம்மேபோல் நீயும் அரவு அணையான்<br>
தாள் பட்ட தண் துழாய்த் தாமம் காமுற்றாயே?</div>

<span id="TA-2.1.3"></span>
'''2.1.3'''

<div lang="ta">காமுற்ற கையறவோடு எல்லே இராப்பகல்<br>
நீ முற்றக் கண்துயிலாய் நெஞ்சு உருகி ஏங்குதியால்<br>
தீ முற்றத் தென் இலங்கை ஊட்டினான் தாள் நயந்த<br>
யாம் உற்றது உற்றாயோ? வாழி கனை கடலே</div>

<span id="TA-2.1.4"></span>
'''2.1.4'''

<div lang="ta">கடலும் மலையும் விசும்பும் துழாய் எம்போல்<br>
சுடர் கொள் இராப்பகல் துஞ்சாயால் தண் வாடாய்<br>
அடல் கொள் படை ஆழி அம்மானைக் காண்பான் நீ<br>
உடலம் நோய் உற்றாயோ ஊழிதோறு ஊழியே?</div>

<span id="TA-2.1.5"></span>
'''2.1.5'''

<div lang="ta">ஊழிதோறு ஊழி உலகுக்கு நீர்கொண்டு<br>
தோழியரும் யாமும் போல் நீராய் நெகிழ்கின்ற<br>
வாழிய வானமே நீயும் மதுசூதன்<br>
பாழிமையில் பட்டு அவன்கண் பாசத்தால் நைவாயே?</div>

<span id="TA-2.1.6"></span>
'''2.1.6'''

<div lang="ta">நைவாய எம்மேபோல் நாள் மதியே நீ இந் நாள்<br>
மை வான் இருள் அகற்றாய் மாழாந்து தேம்புதியால்<br>
ஐ வாய் அரவு அணைமேல் ஆழிப் பெருமானார்<br>
மெய் வாசகம் கேட்டு உன் மெய்ந்நீர்மை தோற்றாயே?</div>

<span id="TA-2.1.7"></span>
'''2.1.7'''

<div lang="ta">தோற்றோம் மட நெஞ்சம் எம் பெருமான் நாரணற்கு எம்<br>
ஆற்றாமை சொல்லி அழுவோமை நீ நடுவே<br>
வேற்றோர் வகையில் கொடிதாய் எனை ஊழி<br>
மாற்றாண்மை நிற்றியோ? வாழி கனை இருளே</div>

<span id="TA-2.1.8"></span>
'''2.1.8'''

<div lang="ta">இருளின் திணி வண்ணம் மா நீர்க் கழியே போய்<br>
மருளுற்று இராப்பகல் துஞ்சிலும் நீ துஞ்சாயால்<br>
உருளும் சகடம் உதைத்த பெருமானார்<br>
அருளின் பெரு நசையால் ஆழாந்து நொந்தாயே?</div>

<span id="TA-2.1.9"></span>
'''2.1.9'''

<div lang="ta">நொந்து ஆராக் காதல் நோய் மெல் ஆவி உள் உலர்த்த<br>
நந்தா விளக்கமே நீயும் அளியத்தாய்<br>
செந்தாமரைத் தடங்கண் செங்கனி வாய் எம் பெருமான்<br>
அம் தாமம் தண் துழாய் ஆசையால் வேவாயே?</div>

<span id="TA-2.1.10"></span>
'''2.1.10'''

<div lang="ta">வேவு ஆரா வேட்கை நோய் மெல் ஆவி உள் உலர்த்த<br>
ஓவாது இராப்பகல் உன்பாலே வீழ்த்து ஒழிந்தாய்<br>
மா வாய் பிளந்து மருதிடை போய் மண் அளந்த<br>
மூவா முதல்வா இனி எம்மைச் சோரேலே</div>

<span id="TA-2.1.11"></span>
'''2.1.11'''

<div lang="ta">சோராத எப் பொருட்கும் ஆதியாம் சோதிக்கே<br>
ஆராத காதல் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
ஓராயிரம் சொன்ன அவற்றுள் இவை பத்தும்<br>
சோரார் விடார் கண்டீர் வைகுந்தம் திண்ணனவே</div>

'''Hymnus 2.2'''

[[#DE-2.2.1|Deutsch]] · [[#RO-2.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.2.1"></span>
'''2.2.1'''

<div lang="ta">திண்ணன் வீடு முதல் முழுதும் ஆய்<br>
எண்ணின் மீதியன் எம் பெருமான்<br>
மண்ணும் விண்ணும் எல்லாம் உடன் உண்ட நம்<br>
கண்ணன் கண் அல்லது இல்லை ஓர் கண்ணே</div>

<span id="TA-2.2.2"></span>
'''2.2.2'''

<div lang="ta">ஏ பாவம் பரமே ஏழ் உலகும்<br>
ஈ பாவம் செய்து அருளால் அளிப்பார் ஆர்<br>
மா பாவம் விட அரற்குப் பிச்சை பெய்<br>
கோபால கோளரிஏறு அன்றியே?</div>

<span id="TA-2.2.3"></span>
'''2.2.3'''

<div lang="ta">ஏறனை பூவனை பூமகள் தன்னை<br>
வேறுஇன்றி விண் தொழத் தன்னுள் வைத்து<br>
மேல் தன்னை மீதிட நிமிர்ந்து மண் கொண்ட<br>
மால் தனின் மிக்கும் ஓர் தேவும் உளதே?</div>

<span id="TA-2.2.4"></span>
'''2.2.4'''

<div lang="ta">தேவும் எப் பொருளும் படைக்கப்<br>
பூவில் நான்முகனைப் படைத்த<br>
தேவன் எம் பெருமானுக்கு அல்லால்<br>
பூவும் பூசனையும் தகுமே?</div>

<span id="TA-2.2.5"></span>
'''2.2.5'''

<div lang="ta">தகும் சீர்த் தன் தனி முதலினுள்ளே<br>
மிகும் தேவும் எப் பொருளும் படைக்கத்<br>
தகும் கோலத் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான்<br>
மிகும் சோதி மேல் அறிவார் எவரே?</div>

<span id="TA-2.2.6"></span>
'''2.2.6'''

<div lang="ta">எவரும் யாவையும் எல்லாப் பொருளும்<br>
கவர்வு இன்றித் தன்னுள் ஒடுங்க நின்ற<br>
பவர் கொள் ஞான வெள்ளச் சுடர் மூர்த்தி<br>
அவர் எம் ஆழி அம் பள்ளியாரே</div>

<span id="TA-2.2.7"></span>
'''2.2.7'''

<div lang="ta">பள்ளி ஆல் இலை ஏழ் உலகும் கொள்ளும்<br>
வள்ளல் வல் வயிற்றுப் பெருமான்<br>
உள் உள் ஆர் அறிவார் அவன் தன்<br>
கள்ள மாய மனக்கருத்தே?</div>

<span id="TA-2.2.8"></span>
'''2.2.8'''

<div lang="ta">கருத்தில் தேவும் எல்லாப் பொருளும்<br>
வருத்தித்த மாயப் பிரான் அன்றி யாரே<br>
திருத்தித் திண் நிலை மூவுலகும் தம்முள்<br>
இருத்திக் காக்கும் இயல்வினரே?</div>

<span id="TA-2.2.9"></span>
'''2.2.9'''

<div lang="ta">காக்கும் இயல்வினன் கண்ண பெருமான்<br>
சேர்க்கை செய்து தன் உந்தியுள்ளே<br>
வாய்த்த திசைமுகன் இந்திரன் வானவர்<br>
ஆக்கினான் தெய்வ உலகுகளே</div>

<span id="TA-2.2.10"></span>
'''2.2.10'''

<div lang="ta">கள்வா எம்மையும் ஏழ் உலகும் நின்<br>
உள்ளே தோற்றிய இறைவ என்று<br>
வெள் ஏறன் நான்முகன் இந்திரன் வானவர்<br>
புள் ஊர்தி கழல் பணிந்து ஏத்துவரே</div>

<span id="TA-2.2.11"></span>
'''2.2.11'''

<div lang="ta">ஏத்த ஏழ் உலகும் கொண்ட கோலக்<br>
கூத்தனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
வாய்த்த ஆயிரத்துள் இவை பத்துடன்<br>
ஏத்த வல்லவர்க்கு இல்லை ஓர் ஊனமே</div>

'''Hymnus 2.3'''

[[#DE-2.3.1|Deutsch]] · [[#RO-2.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.3.1"></span>
'''2.3.1'''

<div lang="ta">ஊனில் வாழ் உயிரே நல்லை போ உன்னைப் பெற்று<br>
வான் உளார் பெருமான் மதுசூதன் என் அம்மான்<br>
தானும் யானும் எல்லாம் தன்னுள்ளே கலந்தொழிந்தோம்<br>
தேனும் பாலும் நெய்யும் கன்னலும் அமுதும் ஒத்தே</div>

<span id="TA-2.3.2"></span>
'''2.3.2'''

<div lang="ta">ஒத்தார் மிக்காரை இலையாய மா மாய<br>
ஒத்தாய் எப் பொருட்கும் உயிர் ஆய் என்னைப் பெற்ற<br>
அத் தாய் ஆய் தந்தை ஆய் அறியாதன அறிவித்து<br>
அத்தா நீ செய்தன அடியேன் அறியேனே</div>

<span id="TA-2.3.3"></span>
'''2.3.3'''

<div lang="ta">அறியாக் காலத்துள்ளே அடிமைக்கண் அன்பு செய்வித்து<br>
அறியா மா மாயத்து அடியேனை வைத்தாயால்<br>
அறியாமைக் குறள் ஆய் நிலம் மாவலி மூவடி என்று<br>
அறியாமை வஞ்சித்தாய் எனது ஆவியுள் கலந்தே</div>

<span id="TA-2.3.4"></span>
'''2.3.4'''

<div lang="ta">எனது ஆவியுள் கலந்த பெரு நல் உதவிக் கைம்மாறு<br>
எனது ஆவி தந்தொழிந்தேன் இனி மீள்வது என்பது உண்டே?<br>
எனது ஆவி ஆவியும் நீ பொழில் ஏழும் உண்ட எந்தாய்<br>
எனது ஆவி யார்? யான் ஆர்? தந்த நீ கொண்டாக்கினையே</div>

<span id="TA-2.3.5"></span>
'''2.3.5'''

<div lang="ta">இனி யார் ஞானங்களால் எடுக்கல் எழாத எந்தாய்<br>
கனிவார் வீட்டு இன்பமே என் கடல் படா அமுதே<br>
தனியேன் வாழ் முதலே பொழில் ஏழும் ஏனம் ஒன்றாய்<br>
நுனி ஆர் கோட்டில் வைத்தாய் நுன பாதம் சேர்ந்தேனே</div>

<span id="TA-2.3.6"></span>
'''2.3.6'''

<div lang="ta">சேர்ந்தார் தீவினைகட்கு அரு நஞ்சை திண் மதியை<br>
தீர்ந்தார் தம் மனத்துப் பிரியாது அவர் உயிரைச்<br>
சோர்ந்தே புகல் கொடாச் சுடரை அரக்கியை மூக்கு<br>
ஈர்ந்தாயை அடியேன் அடைந்தேன் முதல் முன்னமே</div>

<span id="TA-2.3.7"></span>
'''2.3.7'''

<div lang="ta">முன் நல் யாழ் பயில் நூல் நரம்பின் முதிர் சுவையே<br>
பல் நலார் பயிலும் பரனே பவித்திரனே<br>
கன்னலே அமுதே கார் முகிலே என் கண்ணா<br>
நின் அலால் இலேன்காண் என்னை நீ குறிக்கொள்ளே</div>

<span id="TA-2.3.8"></span>
'''2.3.8'''

<div lang="ta">குறிக்கொள் ஞானங்களால் எனை ஊழி செய் தவமும்<br>
கிறிக்கொண்டு இப் பிறப்பே சில நாளில் எய்தினன் யான்<br>
உறிக்கொண்ட வெண்ணெய் பால் ஒளித்து உண்ணும் அம்மான் பின்<br>
நெறிக்கொண்ட நெஞ்சனாய்ப் பிறவித் துயர் கடிந்தே</div>

<span id="TA-2.3.9"></span>
'''2.3.9'''

<div lang="ta">கடி வார் தண் அம் துழாய்க் கண்ணன் விண்ணவர் பெருமான்<br>
படி வானம் இறந்த பரமன் பவித்திரன் சீர்<br>
செடி ஆர் நோய்கள் கெட படிந்து குடைந்து ஆடி<br>
அடியேன் வாய்மடுத்துப் பருகிக் களித்தேனே</div>

<span id="TA-2.3.10"></span>
'''2.3.10'''

<div lang="ta">களிப்பும் கவர்வும் அற்று பிறப்புப் பிணி மூப்பு இறப்பு அற்று<br>
ஒளிக்கொண்ட சோதியுமாய் உடன்கூடுவது என்று கொலோ<br>
துளிக்கின்ற வான் இந் நிலம் சுடர் ஆழி சங்கு ஏந்தி<br>
அளிக்கின்ற மாயப் பிரான் அடியார்கள் குழாங்களையே?</div>

<span id="TA-2.3.11"></span>
'''2.3.11'''

<div lang="ta">குழாம் கொள் பேர் அரக்கன் குலம் வீய முனிந்தவனை<br>
குழாம் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்து உரைத்த<br>
குழாம் கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் உடன் பாடி<br>
குழாங்களாய் அடியீர் உடன்கூடிநின்று ஆடுமினே</div>

'''Hymnus 2.4'''

[[#DE-2.4.1|Deutsch]] · [[#RO-2.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.4.1"></span>
'''2.4.1'''

<div lang="ta">ஆடி ஆடி அகம் கரைந்து இசை<br>
பாடிப் பாடிக் கண்ணீர் மல்கி எங்கும்<br>
நாடி நாடி நரசிங்கா என்று<br>
வாடி வாடும் இவ் வாள் நுதலே</div>

<span id="TA-2.4.2"></span>
'''2.4.2'''

<div lang="ta">வாள் நுதல் இம் மடவரல் உம்மைக்<br>
காணும் ஆசையுள் நைகின்றாள் விறல்<br>
வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்தீர் உம்மைக்<br>
காண நீர் இரக்கம் இலீரே</div>

<span id="TA-2.4.3"></span>
'''2.4.3'''

<div lang="ta">இரக்க மனத்தோடு எரி அணை<br>
அரக்கும் மெழுகும் ஒக்கும் இவள்<br>
இரக்கம் எழீர் இதற்கு என் செய்கேன்<br>
அரக்கன் இலங்கை செற்றீருக்கே?</div>

<span id="TA-2.4.4"></span>
'''2.4.4'''

<div lang="ta">இலங்கை செற்றவனே என்னும் பின்னும்<br>
வலம் கொள் புள் உயர்த்தாய் என்னும் உள்ளம்<br>
மலங்க வெவ் உயிர்க்கும் கண்ணீர் மிகக்<br>
கலங்கிக் கைதொழும் நின்று இவளே</div>

<span id="TA-2.4.5"></span>
'''2.4.5'''

<div lang="ta">இவள் இராப்பகல் வாய்வெரீ இத் தன<br>
குவளை ஒண் கண்ண நீர் கொண்டாள் வண்டு<br>
திவளும் தண் அம் துழாய் கொடீர் என<br>
தவள வண்ணர் தகவுகளே?</div>

<span id="TA-2.4.6"></span>
'''2.4.6'''

<div lang="ta">தகவு உடையவனே என்னும் பின்னும்<br>
மிக விரும்பும் பிரான் என்னும் எனது<br>
அக உயிர்க்கு அமுதே என்னும் உள்ளம்<br>
உக உருகிநின்று உள் உளே</div>

<span id="TA-2.4.7"></span>
'''2.4.7'''

<div lang="ta">உள் உள் ஆவி உலர்ந்து உலர்ந்து என<br>
வள்ளலே கண்ணனே என்னும் பின்னும்<br>
வெள்ள நீர்க் கிடந்தாய் என்னும் என<br>
கள்வி தான் பட்ட வஞ்சனையே</div>

<span id="TA-2.4.8"></span>
'''2.4.8'''

<div lang="ta">வஞ்சனே என்னும் கைதொழும் தன<br>
நெஞ்சம் வேவ நெடிது உயிர்க்கும் விறல்<br>
கஞ்சனை வஞ்சனை செய்தீர் உம்மைத்<br>
தஞ்சம் என்று இவள் பட்டனவே</div>

<span id="TA-2.4.9"></span>
'''2.4.9'''

<div lang="ta">பட்ட போது எழு போது அறியாள் விரை<br>
மட்டு அலர் தண் துழாய் என்னும் சுடர்<br>
வட்ட வாய் நுதி நேமியீர் நுமது<br>
இட்டம் என்கொல் இவ் ஏழைக்கே?</div>

<span id="TA-2.4.10"></span>
'''2.4.10'''

<div lang="ta">ஏழை பேதை இராப்பகல் தன<br>
கேழ் இல் ஒண் கண்ண நீர் கொண்டாள் கிளர்<br>
வாழ்வை வேவ இலங்கை செற்றீர் இவள்<br>
மாழை நோக்கு ஒன்றும் வாட்டேன்மினே</div>

<span id="TA-2.4.11"></span>
'''2.4.11'''

<div lang="ta">வாட்டம் இல் புகழ் வாமனனை இசை<br>
கூட்டி வண் சடகோபன் சொல் அமை<br>
பாட்டு ஓர் ஆயிரத்து இப் பத்தால் அடி<br>
சூட்டலாகும் அம் தாமமே</div>

'''Hymnus 2.5'''

[[#DE-2.5.1|Deutsch]] · [[#RO-2.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.5.1"></span>
'''2.5.1'''

<div lang="ta">அம் தாமத்து அன்பு செய்து என் ஆவி சேர் அம்மானுக்கு<br>
அம் தாமம் வாழ் முடி சங்கு ஆழி நூல் ஆரம் உள<br>
செந்தாமரைத்தடம் கண் செங்கனி வாய் செங்கமலம்<br>
செந்தாமரை அடிகள் செம்பொன் திரு உடம்பே</div>

<span id="TA-2.5.2"></span>
'''2.5.2'''

<div lang="ta">திரு உடம்பு வான் சுடர் செந்தாமரை கண் கை கமலம்<br>
திரு இடமே மார்வம் அயன் இடமே கொப்பூழ்<br>
ஒருவு இடமும் எந்தை பெருமாற்கு அரனே ஓ<br>
ஒருவு இடம் ஒன்று இன்றி என்னுள் கலந்தானுக்கே</div>

<span id="TA-2.5.3"></span>
'''2.5.3'''

<div lang="ta">என்னுள் கலந்தவன் செங்கனி வாய் செங்கமலம்<br>
மின்னும் சுடர் மலைக்குக் கண் பாதம் கை கமலம்<br>
மன்னும் முழு ஏழ் உலகும் வயிற்றின் உள<br>
தன்னுள் கலவாதது எப் பொருளும் தான் இலையே</div>

<span id="TA-2.5.4"></span>
'''2.5.4'''

<div lang="ta">எப் பொருளும் தான் ஆய் மரகதக் குன்றம் ஒக்கும்<br>
அப்பொழுதைத் தாமரைப்பூக் கண் பாதம் கை கமலம்<br>
எப்பொழுதும் நாள் திங்கள் ஆண்டு ஊழி ஊழிதொறும்<br>
அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது என் ஆரா அமுதமே</div>

<span id="TA-2.5.5"></span>
'''2.5.5'''

<div lang="ta">ஆரா அமுதமாய் அல் ஆவியுள் கலந்த<br>
கார் ஆர் கருமுகில் போல் என் அம்மான் கண்ணனுக்கு<br>
நேரா வாய் செம்பவளம் கண் பாதம் கை கமலம்<br>
பேர் ஆரம் நீள் முடி நாண் பின்னும் இழை பலவே</div>

<span id="TA-2.5.6"></span>
'''2.5.6'''

<div lang="ta">பலபலவே ஆபரணம் பேரும் பலபலவே<br>
பலபலவே சோதி வடிவு பண்பு எண்ணில்<br>
பலபல கண்டு உண்டு கேட்டு உற்று மோந்து இன்பம்<br>
பலபலவே ஞானமும் பாம்பு அணை மேலாற்கேயோ</div>

<span id="TA-2.5.7"></span>
'''2.5.7'''

<div lang="ta">பாம்பு அணைமேல் பாற்கடலுள் பள்ளி அமர்ந்ததுவும்<br>
காம்பு அணை தோள் பின்னைக்கு ஆய் ஏறு உடன் ஏழ் செற்றதுவும்<br>
தேம் பணைய சோலை மராமரம் ஏழ் எய்ததுவும்<br>
பூம் பிணைய தண் துழாய்ப் பொன் முடி அம் போர் ஏறே</div>

<span id="TA-2.5.8"></span>
'''2.5.8'''

<div lang="ta">பொன் முடி அம் போர் ஏற்றை எம்மானை நால் தடம் தோள்<br>
தன் முடிவு ஒன்று இல்லாத தண் துழாய் மாலையனை<br>
என் முடிவு காணாதே என்னுள் கலந்தானை<br>
சொல்முடிவு காணேன் நான் சொல்லுவது என்? சொல்லீரே</div>

<span id="TA-2.5.9"></span>
'''2.5.9'''

<div lang="ta">சொல்லீர் என் அம்மானை என் ஆவி ஆவிதனை<br>
எல்லை இல் சீர் என் கருமாணிக்கச் சுடரை<br>
நல்ல அமுதம் பெறற்கு அரிய வீடும் ஆய்<br>
அல்லி மலர் விரை ஒத்து ஆண் அல்லன் பெண் அலனே</div>

<span id="TA-2.5.10"></span>
'''2.5.10'''

<div lang="ta">ஆண் அல்லன் பெண் அல்லன் அல்லா அலியும் அல்லன்<br>
காணலும் ஆகான் உளன் அல்லன் இல்லை அல்லன்<br>
பேணுங்கால் பேணும் உரு ஆகும் அல்லனும் ஆம்<br>
கோணை பெரிது உடைத்து எம் பெம்மானைக் கூறுதலே</div>

<span id="TA-2.5.11"></span>
'''2.5.11'''

<div lang="ta">கூறுதல் ஒன்று ஆராக் குடக் கூத்த அம்மானைக்<br>
கூறுதலே மேவிக் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
கூறின அந்தாதி ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
கூறுதல் வல்லார் உளரேல் கூடுவர் வைகுந்தமே</div>

'''Hymnus 2.6'''

[[#DE-2.6.1|Deutsch]] · [[#RO-2.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.6.1"></span>
'''2.6.1'''

<div lang="ta">வைகுந்தா மணிவண்ணனே என் பொல்லாத்<br>
திருக்குறளா என்னுள் மன்னி<br>
வைகும் வைகல் தோறும் அமுது ஆய வான் ஏறே<br>
செய் குந்தா அரும் தீமை உன் அடியார்க்குத் தீர்த்து<br>
அசுரர்க்குத் தீமைகள்<br>
செய் குந்தா உன்னை நான் பிடித்தேன் கொள் சிக்கெனவே.</div>

<span id="TA-2.6.2"></span>
'''2.6.2'''

<div lang="ta">சிக்கெனச் சிறிது ஓர் இடமும் புறப்படாத்<br>
தன்னுள்ளே உலகுகள்<br>
ஒக்கவே விழுங்கிப் புகுந்தான் புகுந்ததற்பின்<br>
மிக்க ஞான வெள்ளச் சுடர் விளக்குஆய் துளக்கு<br>
அற்று அமுதம் ஆய் எங்கும்<br>
பக்கம் நோக்கு அறியான் என் பைந்தாமரைக் கண்ணனே</div>

<span id="TA-2.6.3"></span>
'''2.6.3'''

<div lang="ta">தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவும் தலைமகனை<br>
துழாய் விரைப்<br>
பூ மருவு கண்ணி எம் பிரானை பொன்மலையை<br>
நாம் மருவி நன்கு ஏத்தி உள்ளி வணங்கி நாம்<br>
மகிழ்ந்து ஆட நாவு அலர்<br>
பா மருவி நிற்கத் தந்த பான்மையே வள்ளலே</div>

<span id="TA-2.6.4"></span>
'''2.6.4'''

<div lang="ta">வள்ளலே மதுசூதனா என் மரகத மலையே<br>
உனை நினைந்து<br>
எள்கல் தந்த எந்தாய் உன்னை எங்ஙனம் விடுகேன்<br>
வெள்ளமே புரை நின் புகழ் குடைந்து ஆடிப்<br>
பாடிக் களித்து உகந்து உகந்து<br>
உள்ள நோய்கள் எல்லாம் துரந்து உய்ந்து போந்திருந்தே?</div>

<span id="TA-2.6.5"></span>
'''2.6.5'''

<div lang="ta">உய்ந்து போந்து என் உலப்பு இலாத வெம் தீவினைகளை<br>
நாசம் செய்து உனது<br>
அந்தம் இல் அடிமை அடைந்தேன் விடுவேனோ<br>
ஐந்து பைந்தலை ஆடு அரவு அணை மேவிப் பாற்கடல்<br>
யோக நித்திரை<br>
சிந்தை செய்த எந்தாய் உன்னைச் சிந்தை செய்து செய்தே?</div>

<span id="TA-2.6.6"></span>
'''2.6.6'''

<div lang="ta">உன்னைச் சிந்தை செய்து செய்து உன் நெடு மா மொழி இசை<br>
பாடி ஆடி என்<br>
முன்னைத் தீவினைகள் முழு வேர் அரிந்தனன் யான்<br>
உன்னைச் சிந்தையினால் இகழ்ந்த இரணியன் அகல்<br>
மார்வம் கீண்ட என்<br>
முன்னைக் கோளரியே முடியாதது என் எனக்கே?</div>

<span id="TA-2.6.7"></span>
'''2.6.7'''

<div lang="ta">முடியாதது என் எனக்கேல் இனி? முழு ஏழ் உலகும்<br>
உண்டான் உகந்து வந்து<br>
அடியேன் உட்புகுந்தான் அகல்வானும் அல்லன் இனி<br>
செடி ஆர் நோய்கள் எல்லாம் துரந்து எமர் கீழ்<br>
மேல் எழு பிறப்பும்<br>
விடியா வெம் நரகத்து என்றும் சேர்தல் மாறினரே</div>

<span id="TA-2.6.8"></span>
'''2.6.8'''

<div lang="ta">மாறி மாறிப் பல பிறப்பும் பிறந்து அடியை அடைந்து<br>
உள்ளம் தேறி<br>
ஈறு இல் இன்பத்து இரு வெள்ளம் யான் மூழ்கினன்<br>
பாறிப் பாறி அசுரர் தம் பல் குழாங்கள் நீறு எழ<br>
பாய் பறவை ஒன்று<br>
ஏறி வீற்றிருந்தாய் உன்னை என்னுள் நீக்கேல் எந்தாய்</div>

<span id="TA-2.6.9"></span>
'''2.6.9'''

<div lang="ta">எந்தாய் தண் திருவேங்கடத்துள் நின்றாய் இலங்கை<br>
செற்றாய் மராமரம்<br>
பைந்தாள் ஏழ் உருவ ஒரு வாளி கோத்த வில்லா<br>
கொந்து ஆர் தண் அம் துழாயினாய் அமுதே உன்னை<br>
என்னுள்ளே குழைத்த எம்<br>
மைந்தா வான் ஏறே இனி எங்குப் போகின்றதே?</div>

<span id="TA-2.6.10"></span>
'''2.6.10'''

<div lang="ta">போகின்ற காலங்கள் போய காலங்கள் போகு காலங்கள்<br>
தாய் தந்தை உயிர்<br>
ஆகின்றாய் உன்னை நான் அடைந்தேன் விடுவேனோ?<br>
பாகின்ற தொல் புகழ் மூவுலகுக்கும் நாதனே<br>
பரமா தண் வேங்கடம்<br>
மேகின்றாய் தண் துழாய் விரை நாறு கண்ணியனே</div>

<span id="TA-2.6.11"></span>
'''2.6.11'''

<div lang="ta">கண்ணித் தண் அம் துழாய் முடிக் கமலத் தடம் பெருங்<br>
கண்ணனைப் புகழ்<br>
நண்ணி தென் குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன் சொன்ன<br>
எண்ணில் சோர்வு இல் அந்தாதி ஆயிரத்துள் இவையும்<br>
ஓர் பத்து இசையொடும்<br>
பண்ணில் பாட வல்லார் அவர் கேசவன் தமரே</div>

'''Hymnus 2.7'''

[[#DE-2.7.1|Deutsch]] · [[#RO-2.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.7.1"></span>
'''2.7.1'''

<div lang="ta">கேசவன் தமர் கீழ் மேல் எமர் ஏழ் எழு பிறப்பும்<br>
மா சதிர் இது பெற்று நம்முடை வாழ்வு வாய்க்கின்றவா!<br>
ஈசன் என் கருமாணிக்கம் என் செங்கோலக் கண்ணன் விண்ணோர்<br>
நாயகன் எம் பிரான் எம்மான் நாராயணனாலே</div>

<span id="TA-2.7.2"></span>
'''2.7.2'''

<div lang="ta">நாரணன் முழு ஏழ் உலகுக்கும் நாதன் வேத மயன்<br>
காரணம் கிரிசை கருமம் இவை முதல்வன் எந்தை<br>
சீர் அணங்கு அமரர் பிறர் பலரும் தொழுது ஏத்த நின்று<br>
வாரணத்தை மருப்பு ஒசித்த பிரான் என் மாதவனே</div>

<span id="TA-2.7.3"></span>
'''2.7.3'''

<div lang="ta">மாதவன் என்றதே கொண்டு என்னை இனி இப்பால் பட்டது<br>
யாது அவங்களும் சேர்கொடேன் என்று என்னுள் புகுந்து இருந்து<br>
தீது அவம் கெடுக்கும் அமுதம் செந்தாமரைக் கண் குன்றம்<br>
கோது அவம் இல் என் கன்னல் கட்டி எம்மான் என் கோவிந்தனே</div>

<span id="TA-2.7.4"></span>
'''2.7.4'''

<div lang="ta">கோவிந்தன் குடக் கூத்தன் கோவலன் என்று என்றே குனித்துத்<br>
தேவும் தன்னையும் பாடி ஆடத் திருத்தி என்னைக் கொண்டு என்<br>
பாவம் தன்னையும் பாறக் கைத்து எமர் ஏழ் எழு பிறப்பும்<br>
மேவும் தன்மையம் ஆக்கினான் வல்லன் எம்பிரான் விட்டுவே</div>

<span id="TA-2.7.5"></span>
'''2.7.5'''

<div lang="ta">விட்டு இலங்கு செஞ்சோதித் தாமரை பாதம் கைகள் கண்கள்<br>
விட்டு இலங்கு கருஞ்சுடர் மலையே திரு உடம்பு<br>
விட்டு இலங்கு மதியம் சீர் சங்கு சக்கரம் பரிதி<br>
விட்டு இலங்கு முடி அம்மான் மதுசூதனன் தனக்கே</div>

<span id="TA-2.7.6"></span>
'''2.7.6'''

<div lang="ta">மதுசூதனை அன்றி மற்று இலேன் என்று எத்தாலும் கருமம் இன்றி<br>
துதி சூழ்ந்த பாடல்கள் பாடி ஆட நின்று ஊழி ஊழிதொறும்<br>
எதிர் சூழல் புக்கு எனைத்தோர் பிறப்பும் எனக்கே அருள்கள் செய்ய<br>
விதி சூழ்ந்ததால் எனக்கேல் அம்மான் திரிவிக்கிரமனையே</div>

<span id="TA-2.7.7"></span>
'''2.7.7'''

<div lang="ta">திரிவிக்கிரமன் செந்தாமரைக் கண் எம்மான் என் செங்கனி வாய்<br>
உருவில் பொலிந்த வெள்ளைப் பளிங்கு நிறத்தனன் என்று என்று உள்ளி<br>
பரவிப் பணிந்து பல் ஊழி ஊழி நின் பாத பங்கயமே<br>
மருவித் தொழும் மனமே தந்தாய் வல்லைகாண் என் வாமனனே</div>

<span id="TA-2.7.8"></span>
'''2.7.8'''

<div lang="ta">வாமனன் என் மரகத வண்ணன் தாமரைக் கண்ணினன்<br>
காமனைப் பயந்தாய் என்று என்று உன் கழல் பாடியே பணிந்து<br>
தூ மனத்தனனாய்ப் பிறவித் துழதி நீங்க என்னைத்<br>
தீ மனம் கெடுத்தாய் உனக்கு என் செய்கேன்? என் சிரீதரனே</div>

<span id="TA-2.7.9"></span>
'''2.7.9'''

<div lang="ta">சிரீதரன் செய்ய தாமரைக் கண்ணன் என்று என்று இராப்பகல் வாய்<br>
வெரீஇ அலமந்து கண்கள் நீர் மல்கி வெவ்வுயிர்த்து உயிர்த்து<br>
மரீஇய தீவினை மாள இன்பம் வளர வைகல் வைகல்<br>
இரீஇ உன்னை என்னுள் வைத்தனை என் இருடீகேசனே</div>

<span id="TA-2.7.10"></span>
'''2.7.10'''

<div lang="ta">இருடீகேசன் எம் பிரான் இலங்கை அரக்கர் குலம்<br>
முருடு தீர்த்த பிரான் எம்மான் அமரர் பெம்மான் என்று என்று<br>
தெருடியாகில் நெஞ்சே வணங்கு திண்ணம் அறி அறிந்து<br>
மருடியேலும் விடேல் கண்டாய் நம்பி பற்பநாபனையே</div>

<span id="TA-2.7.11"></span>
'''2.7.11'''

<div lang="ta">பற்பநாபன் உயர்வு அற உயரும் பெரும் திறலோன்<br>
எற்பரன் என்னை ஆக்கிக் கொண்டு எனக்கே தன்னைத் தந்த<br>
கற்பகம் என் அமுதம் கார் முகில் போலும் வேங்கட நல்<br>
வெற்பன் விசும்போர் பிரான் எந்தை தாமோதரனே</div>

<span id="TA-2.7.12"></span>
'''2.7.12'''

<div lang="ta">தாமோதரனை தனி முதல்வனை ஞாலம் உண்டவனை<br>
ஆமோ தரம் அறிய ஒருவர்க்கு? என்றே தொழும் அவர்கள்<br>
தாமோதரன் உரு ஆகிய சிவற்கும் திசைமுகற்கும்<br>
ஆமோ தரம் அறிய எம்மானை என் ஆழி வண்ணனையே?</div>

<span id="TA-2.7.13"></span>
'''2.7.13'''

<div lang="ta">வண்ண மா மணிச் சோதியை அமரர் தலைமகனை<br>
கண்ணனை நெடுமாலைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
பண்ணிய தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இவை பன்னிரண்டும்<br>
பண்ணில் பன்னிரு நாமப் பாட்டு அண்ணல் தாள் அணைவிக்குமே</div>

'''Hymnus 2.8'''

[[#DE-2.8.1|Deutsch]] · [[#RO-2.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.8.1"></span>
'''2.8.1'''

<div lang="ta">அணைவது அரவு அணைமேல் பூம்பாவை ஆகம்<br>
புணர்வது இருவர் அவர் முதலும் தானே<br>
இணைவன் ஆம் எப் பொருட்கும் வீடு முதல் ஆம்<br>
புணைவன் பிறவிக்கடல் நீந்துவார்க்கே</div>

<span id="TA-2.8.2"></span>
'''2.8.2'''

<div lang="ta">நீந்தும் துயர்ப் பிறவி உட்பட மற்று எவ் எவையும்<br>
நீந்தும் துயர் இல்லா வீடு முதல் ஆம்<br>
பூந் தண் புனல் பொய்கை யானை இடர் கடிந்த<br>
பூந் தண் துழாய் என் தனி நாயகன் புணர்ப்பே</div>

<span id="TA-2.8.3"></span>
'''2.8.3'''

<div lang="ta">புணர்க்கும் அயன் ஆம் அழிக்கும் அரன் ஆம்<br>
புணர்த்த தன் உந்தியொடு ஆகத்து மன்னி<br>
புணர்த்த திருஆகித் தன் மார்வில் தான் சேர்<br>
புணர்ப்பன் பெரும் புணர்ப்பு எங்கும் புலனே</div>

<span id="TA-2.8.4"></span>
'''2.8.4'''

<div lang="ta">புலன் ஐந்து மேயும் பொறி ஐந்தும் நீங்கி<br>
நலம் அந்தம் இல்லது ஓர் நாடு புகுவீர்<br>
அலமந்து வீய அசுரரைச் செற்றான்<br>
பலம் முந்து சீரில் படிமின் ஒவாதே</div>

<span id="TA-2.8.5"></span>
'''2.8.5'''

<div lang="ta">ஓவாத் துயர்ப் பிறவி உட்பட மற்று எவ் எவையும்<br>
மூவாத் தனி முதலாய் மூவுலகும் காவலோன்<br>
மா ஆகி ஆமை ஆய் மீன் ஆகி மானிடம் ஆம்<br>
தேவாதி தேவ பெருமான் என் தீர்த்தனே</div>

<span id="TA-2.8.6"></span>
'''2.8.6'''

<div lang="ta">தீர்த்தன் உலகு அளந்த சேவடிமேல் பூந்தாமம்<br>
சேர்த்தி அவையே சிவன் முடிமேல் தான் கண்டு<br>
பார்த்தன் தெளிந்தொழிந்த பைந்துழாயான் பெருமை<br>
பேர்த்தும் ஒருவரால் பேசக் கிடந்ததே?</div>

<span id="TA-2.8.7"></span>
'''2.8.7'''

<div lang="ta">கிடந்து இருந்து நின்று அளந்து கேழல் ஆய் கீழ்ப் புக்கு<br>
இடந்திடும் தன்னுள் கரக்கும் உமிழும்<br>
தடம் பெருந் தோள் ஆரத் தழுவும் பார் என்னும்<br>
மடந்தையை மால் செய்கின்ற மால் ஆர் காண்பாரே?</div>

<span id="TA-2.8.8"></span>
'''2.8.8'''

<div lang="ta">காண்பார் ஆர் எம் ஈசன் கண்ணனை? என் காணுமாறு?<br>
ஊண் பேசில் எல்லா உலகும் ஓர் துற்று ஆற்றா<br>
சேண் பால வீடோ உயிரோ மற்று எப் பொருட்கும்<br>
ஏண் பாலும் சோரான் பரந்து உளன் ஆம் எங்குமே</div>

<span id="TA-2.8.9"></span>
'''2.8.9'''

<div lang="ta">எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து<br>
இங்கு இல்லையால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப<br>
அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய என்<br>
சிங்கப் பிரான் பெருமை ஆராயும் சீர்மைத்தே?</div>

<span id="TA-2.8.10"></span>
'''2.8.10'''

<div lang="ta">சீர்மை கொள் வீடு சுவர்க்கம் நரகு ஈறா<br>
ஈர்மை கொள் தேவர் நடுவா மற்று எப் பொருட்கும்<br>
வேர் முதல் ஆய் வித்து ஆய் பரந்து தனி நின்ற<br>
கார் முகில் போல் வண்ணன் என் கண்ணனை நான் கண்டேனே</div>

<span id="TA-2.8.11"></span>
'''2.8.11'''

<div lang="ta">கண் தலங்கள் செய்ய கரு மேனி அம்மானை<br>
வண்டு அலம்பும் சோலை வழுதி வள நாடன்<br>
பண் தலையில் சொன்ன தமிழ் ஆயிரத்து இப் பத்தும் வலார்<br>
விண் தலையில் வீற்றிருந்து ஆள்வர் எம் மா வீடே</div>

'''Hymnus 2.9'''

[[#DE-2.9.1|Deutsch]] · [[#RO-2.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.9.1"></span>
'''2.9.1'''

<div lang="ta">எம் மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம் நின்<br>
செம் மா பாட பற்புத் தலை சேர்த்து ஒல்லை<br>
கைம்மா துன்பம் கடிந்த பிரானே<br>
அம்மா அடியேன் வேண்டுவது ஈதே</div>

<span id="TA-2.9.2"></span>
'''2.9.2'''

<div lang="ta">ஈதே யான் உன்னைக் கொள்வது எஞ்ஞான்றும் என்<br>
மை தோய் சோதி மணிவண்ண எந்தாய்<br>
எய்தா நின் கழல் யான் எய்த ஞானக்<br>
கை தா காலக் கழிவு செய்யேலே</div>

<span id="TA-2.9.3"></span>
'''2.9.3'''

<div lang="ta">செய்யேல் தீவினை என்று அருள் செய்யும் என்<br>
கை ஆர் சக்கரக் கண்ண பிரானே<br>
ஐ ஆர் கண்டம் அடைக்கிலும் நின் கழல்<br>
எய்யாது ஏத்த அருள்செய் எனக்கே</div>

<span id="TA-2.9.4"></span>
'''2.9.4'''

<div lang="ta">எனக்கே ஆட்செய் எக் காலத்தும் என்று என்<br>
மனக்கே வந்து இடைவீடு இன்றி மன்னி<br>
தனக்கே ஆக எனைக் கொள்ளும் ஈதே<br>
எனக்கே கண்ணனை யான் கொள் சிறப்பே</div>

<span id="TA-2.9.5"></span>
'''2.9.5'''

<div lang="ta">சிறப்பில் வீடு சுவர்க்கம் நரகம்<br>
இறப்பில் எய்துக எய்தற்க யானும்<br>
பிறப்பு இல் பல் பிறவிப் பெருமானை<br>
மறப்பு ஒன்று இன்றி என்றும் மகிழ்வனே</div>

<span id="TA-2.9.6"></span>
'''2.9.6'''

<div lang="ta">மகிழ் கொள் தெய்வம் உலோகம் அலோகம்<br>
மகிழ் கொள் சோதி மலர்ந்த அம்மானே<br>
மகிழ் கொள் சிந்தை சொல் செய்கை கொண்டு என்றும்<br>
மகிழ்வுற்று உன்னை வணங்க வாராயே</div>

<span id="TA-2.9.7"></span>
'''2.9.7'''

<div lang="ta">வாராய் உன் திருப் பாத மலர்க்கீழ்ப்<br>
பேராதே யான் வந்து அடையும்படி<br>
தாராதாய் உன்னை என்னுள் வைப்பில் என்றும்<br>
ஆராதாய் எனக்கு என்றும் எக்காலே</div>

<span id="TA-2.9.8"></span>
'''2.9.8'''

<div lang="ta">எக்காலத்து எந்தையாய் என்னுள் மன்னில் மற்று<br>
எக் காலத்திலும் யாதொன்றும் வேண்டேன்<br>
மிக்கார் வேத விமலர் விழுங்கும் என்<br>
அக்காரக் கனியே உன்னை யானே</div>

<span id="TA-2.9.9"></span>
'''2.9.9'''

<div lang="ta">யானே என்னை அறியகிலாதே<br>
யானே என் தனதே என்று இருந்தேன்<br>
யானே நீ என் உடைமையும் நீயே<br>
வானே ஏத்தும் எம் வானவர் ஏறே</div>

<span id="TA-2.9.10"></span>
'''2.9.10'''

<div lang="ta">ஏறேல் ஏழும் வென்று ஏர் கொள் இலங்கையை<br>
நீறே செய்த நெடுஞ் சுடர்ச் சோதி<br>
தேறேல் என்னை உன் பொன் அடி சேர்த்து ஒல்லை<br>
வேறே போக எஞ்ஞான்றும் விடலே</div>

<span id="TA-2.9.11"></span>
'''2.9.11'''

<div lang="ta">விடல் இல் சக்கரத்து அண்ணலை மேவல்<br>
விடல் இல் வண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
கெடல் இல் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்<br>
கெடல் இல் வீடு செய்யும் கிளர்வார்க்கே</div>

'''Hymnus 2.10'''

[[#DE-2.10.1|Deutsch]] · [[#RO-2.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-2.10.1"></span>
'''2.10.1'''

<div lang="ta">கிளர் ஒளி இளமை கெடுவதன் முன்னம்<br>
வளர் ஒளி மாயோன் மருவிய கோயில்<br>
வளர் இளம் பொழில் சூழ் மாலிருஞ்சோலை<br>
தளர்வு இலர் ஆகிச் சார்வது சதிரே</div>

<span id="TA-2.10.2"></span>
'''2.10.2'''

<div lang="ta">சதிர் இள மடவார் தாழ்ச்சியை மதியாது<br>
அதிர் குரல் சங்கத்து அழகர் தம் கோயில்<br>
மதி தவழ் குடுமி மாலிருஞ்சோலைப்<br>
பதியது ஏத்தி எழுவது பயனே</div>

<span id="TA-2.10.3"></span>
'''2.10.3'''

<div lang="ta">பயன் அல்ல செய்து பயன் இல்லை நெஞ்சே<br>
புயல் மழை வண்ணர் புரிந்து உறை கோயில்<br>
மயல் மிகு பொழில் சூழ் மாலிருஞ்சோலை<br>
அயல்மலை அடைவது அது கருமமே</div>

<span id="TA-2.10.4"></span>
'''2.10.4'''

<div lang="ta">கரும வன் பாசம் கழித்து உழன்று உய்யவே<br>
பெருமலை எடுத்தான் பீடு உறை கோயில்<br>
வரு மழை தவழும் மாலிருஞ்சோலைத்<br>
திருமலை அதுவே அடைவது திறமே</div>

<span id="TA-2.10.5"></span>
'''2.10.5'''

<div lang="ta">திறம் உடை வலத்தால் தீவினை பெருக்காது<br>
அறம் முயல் ஆழிப் படையவன் கோயில்<br>
மறு இல் வண் சுனை சூழ் மாலிருஞ்சோலைப்<br>
புறமலை சாரப் போவது கிறியே</div>

<span id="TA-2.10.6"></span>
'''2.10.6'''

<div lang="ta">கிறி என நினைமின் கீழ்மை செய்யாதே<br>
உறி அமர் வெண்ணெய் உண்டவன் கோயில்<br>
மறியொடு பிணை சேர் மாலிருஞ்சோலை<br>
நெறி பட அதுவே நினைவது நலமே</div>

<span id="TA-2.10.7"></span>
'''2.10.7'''

<div lang="ta">நலம் என நினைமின் நரகு அழுந்தாதே<br>
நிலம் முனம் இடந்தான் நீடு உறை கோயில்<br>
மலம் அறு மதி சேர் மாலிருஞ்சோலை<br>
வலம் முறை எய்தி மருவுதல் வலமே</div>

<span id="TA-2.10.8"></span>
'''2.10.8'''

<div lang="ta">வலஞ்செய்து வைகல் வலம் கழியாதே<br>
வலஞ்செய்யும் ஆய மாயவன் கோயில்<br>
வலஞ்செய்யும் வானோர் மாலிருஞ்சோலை<br>
வலஞ்செய்து நாளும் மருவுதல் வழக்கே</div>

<span id="TA-2.10.9"></span>
'''2.10.9'''

<div lang="ta">வழக்கு என நினைமின் வல்வினை மூழ்காது<br>
அழக்கொடி அட்டான் அமர் பெருங்கோயில்<br>
மழக் களிற்று இனம் சேர் மாலிருஞ்சோலை<br>
தொழக் கருதுவதே துணிவது சூதே</div>

<span id="TA-2.10.10"></span>
'''2.10.10'''

<div lang="ta">சூது என்று களவும் சூதும் செய்யாதே<br>
வேதம் முன் விரித்தான் விரும்பிய கோயில்<br>
மாது உறு மயில் சேர் மாலிருஞ்சோலைப்<br>
போது அவிழ் மலையே புகுவது பொருளே</div>

<span id="TA-2.10.11"></span>
'''2.10.11'''

<div lang="ta">பொருள் என்று இவ் உலகம் படைத்தவன் புகழ்மேல்<br>
மருள் இல் வண் குருகூர் வண் சடகோபன்<br>
தெருள் கொள்ளச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்து<br>
அருளுடையவன் தாள் அணைவிக்கும் முடித்தே</div>

<span id="TA-Teil-3"></span>
'''Großteil 3'''

[[#DE-Teil-3|Deutsch]] · [[#RO-Teil-3|Transliteration]] · [[#TA-Teil-3|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 3.1'''

[[#DE-3.1.1|Deutsch]] · [[#RO-3.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.1.1"></span>
'''3.1.1'''

<div lang="ta">முடிச் சோதியாய் உனது முகச் சோதி மலர்ந்ததுவோ?<br>
அடிச் சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ?<br>
படிச் சோதி ஆடையொடும் பல் கலனாய் நின் பைம் பொன்<br>
கடிச் சோதி கலந்ததுவோ? திருமாலே கட்டுரையே</div>

<span id="TA-3.1.2"></span>
'''3.1.2'''

<div lang="ta">கட்டுரைக்கில் தாமரை நின் கண் பாதம் கை ஒவ்வா<br>
சுட்டு உரைத்த நன் பொன் உன் திருமேனி ஒளி ஒவ்வாது<br>
ஒட்டு உரைத்து இவ் உலகு உன்னைப் புகழ்வு எல்லாம் பெரும்பாலும்<br>
பட்டுரையாய் புற்கு என்றே காட்டுமால் பரஞ்சோதீ</div>

<span id="TA-3.1.3"></span>
'''3.1.3'''

<div lang="ta">பரஞ்சோதி நீ பரமாய் நின் இகழ்ந்து பின் மற்று ஓர்<br>
பரம் சோதி இன்மையின் படி ஓவி நிகழ்கின்ற<br>
பரஞ்சோதி நின்னுள்ளே படர் உலகம் படைத்த எம்<br>
பரஞ்சோதி கோவிந்தா பண்பு உரைக்கமாட்டேனே</div>

<span id="TA-3.1.4"></span>
'''3.1.4'''

<div lang="ta">மாட்டாதே ஆகிலும் இம் மலர் தலை மா ஞாலம் நின்<br>
மாட்டு ஆய மலர் புரையும் திருவுருவம் மனம் வைக்க<br>
மாட்டாத பல சமய மதி கொடுத்தாய் மலர்த் துழாய்<br>
மாட்டே நீ மனம் வைத்தாய் மா ஞாலம் வருந்தாதே?</div>

<span id="TA-3.1.5"></span>
'''3.1.5'''

<div lang="ta">வருந்தாத அரும் தவத்த மலர் கதிரின் சுடர் உடம்பு ஆய்<br>
வருந்தாத ஞானம் ஆய் வரம்பு இன்றி முழுது இயன்றாய்<br>
வரும் காலம் நிகழ் காலம் கழி காலம் ஆய் உலகை<br>
ஒருங்காக அளிப்பாய் சீர் எங்கு உலக்க ஓதுவனே?</div>

<span id="TA-3.1.6"></span>
'''3.1.6'''

<div lang="ta">ஓதுவார் ஓத்து எல்லாம் எவ் உலகத்து எவ் எவையும்<br>
சாதுவாய் நின் புகழின் தகை அல்லால் பிறிது இல்லை<br>
போது வாழ் புனம் துழாய் முடியினாய் பூவின்மேல்<br>
மாது வாழ் மார்பினாய் என் சொல்லி யான் வாழ்த்துவனே?</div>

<span id="TA-3.1.7"></span>
'''3.1.7'''

<div lang="ta">வாழ்த்துவார் பலர் ஆக நின்னுள்ளே நான்முகனை<br>
மூழ்த்த நீர் உலகு எல்லாம் படை என்று முதல் படைத்தாய்<br>
கேழ்த்த சீர் அரன் முதலாக் கிளர் தெய்வமாய்க் கிளர்ந்து<br>
சூழ்த்து அமரர் துதித்தால் உன் தொல் புகழ் மாசூணாதே?</div>

<span id="TA-3.1.8"></span>
'''3.1.8'''

<div lang="ta">மாசூணாச் சுடர் உடம்புஆய் மலராது குவியாது<br>
மாசூணா ஞானம் ஆய் முழுதும் ஆய் முழுது இயன்றாய்<br>
மாசூணா வான் கோலத்து அமரர் கோன் வழிப்பட்டால்<br>
மாசூணா உன பாதமலர்ச் சோதி மழுங்காதே?</div>

<span id="TA-3.1.9"></span>
'''3.1.9'''

<div lang="ta">மழுங்காத வைந் நுதிய சக்கர நல் வலத்தையாய்<br>
தொழும் காதல் களிறு அளிப்பான் புள் ஊர்ந்து தோன்றினையே<br>
மழுங்காத ஞானமே படை ஆக மலர் உலகில்<br>
தொழும்பாயார்க்கு அளித்தால் உன் சுடர்ச் சோதி மறையாதே?</div>

<span id="TA-3.1.10"></span>
'''3.1.10'''

<div lang="ta">மறை ஆய நால் வேதத்துள் நின்ற மலர்ச் சுடரே<br>
முறையால் இவ் உலகு எல்லாம் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தாய்<br>
பிறை ஏறு சடையானும் நான்முகனும் இந்திரனும்<br>
இறை ஆதல் அறிந்து ஏத்த வீற்றிருத்தல் இது வியப்பே?</div>

<span id="TA-3.1.11"></span>
'''3.1.11'''

<div lang="ta">வியப்பு ஆய வியப்பு இல்லா மெய்ஞ் ஞான வேதியனைச்<br>
சயப் புகழார் பலர் வாழும் தடம் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
துயக்கு இன்றித் தொழுது உரைத்த ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
உயக்கொண்டு பிறப்பு அறுக்கும் ஒலி முந்நீர் ஞாலத்தே</div>

'''Hymnus 3.2'''

[[#DE-3.2.1|Deutsch]] · [[#RO-3.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.2.1"></span>
'''3.2.1'''

<div lang="ta">முந்நீர் ஞாலம் படைத்த எம் முகில் வண்ணனே<br>
அந் நாள் நீ தந்த ஆக்கையின்வழி உழல்வேன்<br>
வெம் நாள் நோய் வீய வினைகளை வேர் அறப் பாய்ந்து<br>
எந் நாள் யான் உன்னை இனி வந்து கூடுவனே?</div>

<span id="TA-3.2.2"></span>
'''3.2.2'''

<div lang="ta">வன் மா வையம் அளந்த எம் வாமனா நின்<br>
பல் மா மாயப் பல் பிறவியில் படிகின்ற யான்<br>
தொல் மா வல்வினைத் தொடர்களை முதல் அரிந்து<br>
நின் மா தாள் சேர்ந்து நிற்பது எஞ்ஞான்றுகொலோ?</div>

<span id="TA-3.2.3"></span>
'''3.2.3'''

<div lang="ta">கொல்லா மாக்கோல் கொலைசெய்து பாரதப் போர்<br>
எல்லாச் சேனையும் இரு நிலத்து அவித்த எந்தாய்<br>
பொல்லா ஆக்கையின் புணர்வினை அறுக்கல் அறா<br>
சொல்லாய் யான் உன்னைச் சார்வது ஓர் சூழ்ச்சியே</div>

<span id="TA-3.2.4"></span>
'''3.2.4'''

<div lang="ta">சூழ்ச்சி ஞானச் சுடர் ஒளி ஆகி என்றும்<br>
ஏழ்ச்சி கேடு இன்றி எங்கணும் நிறைந்த எந்தாய்<br>
தாழ்ச்சி மற்று எங்கும் தவிர்ந்து நின் தாள் இணைக்கீழ்<br>
வாழ்ச்சி யான் சேரும் வகை அருளாய் வந்தே</div>

<span id="TA-3.2.5"></span>
'''3.2.5'''

<div lang="ta">வந்தாய் போலே வந்தும் என் மனத்தினை நீ<br>
சிந்தாமல் செய்யாய் இதுவே இது ஆகில்<br>
கொந்து ஆர் காயாவின் கொழு மலர்த் திரு நிறத்த<br>
எந்தாய் யான் உன்னை எங்கு வந்து அணுகிற்பனே?</div>

<span id="TA-3.2.6"></span>
'''3.2.6'''

<div lang="ta">கிற்பன் கில்லேன் என்று இலன் முனம் நாளால்<br>
அற்ப சாரங்கள் அவை சுவைத்து அகன்றொழிந்தேன்<br>
பற்பல் ஆயிரம் உயிர் செய்த பரமா நின்<br>
நற் பொன் சோதித்தாள் நணுகுவது எஞ்ஞான்றே?</div>

<span id="TA-3.2.7"></span>
'''3.2.7'''

<div lang="ta">எஞ்ஞான்றும் நாம் இருந்து இருந்து இரங்கி நெஞ்சே<br>
மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி வினை இயல் பிறப்பு அழுந்தி<br>
எஞ்ஞான்றும் எங்கும் ஒழிவு அற நிறைந்து நின்ற<br>
மெய்ஞ் ஞானச் சோதிக் கண்ணனை மேவுதுமே</div>

<span id="TA-3.2.8"></span>
'''3.2.8'''

<div lang="ta">மேவு துன்ப வினைகளை விடுத்துமிலேன்<br>
ஓவுதல் இன்றி உன் கழல் வணங்கிற்றிலேன்<br>
பாவு தொல் சீர்க் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே<br>
கூவுகின்றேன் காண்பான் எங்கு எய்தக் கூவுவனே?</div>

<span id="TA-3.2.9"></span>
'''3.2.9'''

<div lang="ta">கூவிக் கூவிக் கொடுவினைத் தூற்றுள் நின்று<br>
பாவியேன் பல காலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்<br>
மேவி அன்று ஆ நிரை காத்தவன் உலகம் எல்லாம்<br>
தாவிய அம்மானை எங்கு இனித் தலைப்பெய்வனே?</div>

<span id="TA-3.2.10"></span>
'''3.2.10'''

<div lang="ta">தலைப்பெய் காலம் நமன்தமர் பாசம் விட்டால்<br>
அலைப்பூண் உண்ணும் அவ் அல்லல் எல்லாம் அகல<br>
கலைப் பல் ஞானத்து என் கண்ணனைக் கண்டுகொண்டு<br>
நிலைப் பெற்று என் நெஞ்சம் பெற்றது நீடு உயிரே</div>

<span id="TA-3.2.11"></span>
'''3.2.11'''

<div lang="ta">உயிர்கள் எல்லா உலகமும் உடையவனைக்<br>
குயில் கொள் சோலைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
செயிர் இல் சொல் இசை மாலை ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
உயிரின்மேல் ஆக்கை ஊனிடை ஒழிவிக்குமே</div>

'''Hymnus 3.3'''

[[#DE-3.3.1|Deutsch]] · [[#RO-3.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.3.1"></span>
'''3.3.1'''

<div lang="ta">ஒழிவு இல் காலம் எல்லாம் உடனாய் மன்னி<br>
வழு இலா அடிமை செய்யவேண்டும் நாம்<br>
தெழி குரல் அருவித் திருவேங்கடத்து<br>
எழில் கொள் சோதி எந்தை தந்தை தந்தைக்கே</div>

<span id="TA-3.3.2"></span>
'''3.3.2'''

<div lang="ta">எந்தை தந்தை தந்தை தந்தை தந்தைக்கும்<br>
முந்தை வானவர் வானவர் கோனொடும்<br>
சிந்து பூ மகிழும் திருவேங்கடத்து<br>
அந்தம் இல் புகழ்க் கார் எழில் அண்ணலே</div>

<span id="TA-3.3.3"></span>
'''3.3.3'''

<div lang="ta">அண்ணல் மாயன் அணி கொள் செந்தாமரைக்<br>
கண்ணன் செங்கனி வாய்க் கருமாணிக்கம்<br>
தெள் நிறை சுனை நீர்த் திருவேங்கடத்து<br>
எண் இல் தொல் புகழ் வானவர் ஈசனே</div>

<span id="TA-3.3.4"></span>
'''3.3.4'''

<div lang="ta">ஈசன் வானவர்க்கு என்பன் என்றால் அது<br>
தேசமோ திருவேங்கடத்தானுக்கு?<br>
நீசனேன் நிறைவு ஒன்றும் இலேன் என்கண்<br>
பாசம் வைத்த பரம் சுடர்ச் சோதிக்கே</div>

<span id="TA-3.3.5"></span>
'''3.3.5'''

<div lang="ta">சோதி ஆகி எல்லா உலகும் தொழும்<br>
ஆதிமூர்த்தி என்றால் அளவு ஆகுமோ<br>
வேதியர் முழு வேதத்து அமுதத்தை<br>
தீது இல் சீர்த் திருவேங்கடத்தானையே?</div>

<span id="TA-3.3.6"></span>
'''3.3.6'''

<div lang="ta">வேம் கடங்கள் மெய்மேல் வினை முற்றவும்<br>
தாங்கள் தங்கட்கு நல்லனவே செய்வார்<br>
வேங்கடத்து உறைவார்க்கு நம என்னல்<br>
ஆம் கடமைஅது சுமந்தார்கட்கே</div>

<span id="TA-3.3.7"></span>
'''3.3.7'''

<div lang="ta">சுமந்து மா மலர் நீர் சுடர் தூபம் கொண்டு<br>
அமர்ந்து வானவர் வானவர் கோனொடும்<br>
நமன்று எழும் திருவேங்கடம் நங்கட்குச்<br>
சமன் கொள் வீடு தரும் தடங் குன்றமே</div>

<span id="TA-3.3.8"></span>
'''3.3.8'''

<div lang="ta">குன்றம் ஏந்திக் குளிர் மழை காத்தவன்<br>
அன்று ஞாலம் அளந்த பிரான் பரன்<br>
சென்று சேர் திருவேங்கட மா மலை<br>
ஒன்றுமே தொழ நம் வினை ஓயுமே</div>

<span id="TA-3.3.9"></span>
'''3.3.9'''

<div lang="ta">ஓயும் மூப்புப் பிறப்பு இறப்பு:பிணி<br>
வீயுமாறு செய்வான் திருவேங்கடத்து<br>
ஆயன் நாள் மலர் ஆம் அடித்தாமரை<br>
வாயுள்ளும் மனத்துள்ளும் வைப்பார்கட்கே</div>

<span id="TA-3.3.10"></span>
'''3.3.10'''

<div lang="ta">வைத்த நாள் வரை எல்லை குறுகிச் சென்று<br>
எய்த்து இளைப்பதன் முன்னம் அடைமினோ<br>
பைத்த பாம்பு அணையான் திருவேங்கடம்<br>
மொய்த்த சோலை மொய் பூந் தடந் தாழ்வரே</div>

<span id="TA-3.3.11"></span>
'''3.3.11'''

<div lang="ta">தாள் பரப்பி மண் தாவிய ஈசனை<br>
நீள் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
கேழ் இல் ஆயிரத்து இப் பத்தும் வல்லவர்<br>
வாழ்வர் வாழ்வு எய்தி ஞாலம் புகழவே</div>

'''Hymnus 3.4'''

[[#DE-3.4.1|Deutsch]] · [[#RO-3.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.4.1"></span>
'''3.4.1'''

<div lang="ta">புகழும் நல் ஒருவன் என்கோ?<br>
பொரு இல் சீர்ப் பூமி என்கோ?<br>
திகழும் தண் பரவை என்கோ?<br>
தீ என்கோ? வாயு என்கோ?<br>
நிகழும் ஆகாசம் என்கோ?<br>
நீள் சுடர் இரண்டும் என்கோ?<br>
இகழ்வு இல் இவ் அனைத்தும் என்கோ?<br>
கண்ணனைக் கூவும் ஆறே</div>

<span id="TA-3.4.2"></span>
'''3.4.2'''

<div lang="ta">கூவும் ஆறு அறியமாட்டேன்<br>
குன்றங்கள் அனைத்தும் என்கோ?<br>
மேவு சீர் மாரி என்கோ?<br>
விளங்கு தாரகைகள் என்கோ?<br>
நா இயல் கலைகள் என்கோ?<br>
ஞான நல் ஆவி என்கோ?<br>
பாவு சீர்க் கண்ணன் எம்மான்<br>
பங்கயக் கண்ணனையே</div>

<span id="TA-3.4.3"></span>
'''3.4.3'''

<div lang="ta">பங்கயக் கண்ணன் என்கோ?<br>
பவளச் செவ்வாயன் என்கோ?<br>
அம் கதிர் அடியன் என்கோ?<br>
அஞ்சன வண்ணன் என்கோ?<br>
செங்கதிர் முடியன் என்கோ?<br>
திரு மறு மார்பன் என்கோ?<br>
சங்கு சக்கரத்தன் என்கோ?<br>
சாதி மாணிக்கத்தையே</div>

<span id="TA-3.4.4"></span>
'''3.4.4'''

<div lang="ta">சாதி மாணிக்கம் என்கோ?<br>
சவி கொள் பொன் முத்தம் என்கோ?<br>
சாதி நல் வயிரம் என்கோ?<br>
தவிவு இல் சீர் விளக்கம் என்கோ?<br>
ஆதி அம் சோதி என்கோ?<br>
ஆதி அம் புருடன் என்கோ?<br>
ஆதும் இல் காலத்து எந்தை<br>
அச்சுதன் அமலனையே</div>

<span id="TA-3.4.5"></span>
'''3.4.5'''

<div lang="ta">அச்சுதன் அமலன் என்கோ?<br>
அடியவர் வினை கெடுக்கும்<br>
நச்சும் மா மருந்தம் என்கோ?<br>
நலங் கடல் அமுதம் என்கோ?<br>
அச் சுவைக் கட்டி என்கோ?<br>
அறுசுவை அடிசில் என்கோ?<br>
நெய்ச் சுவைத் தேறல் என்கோ?<br>
கனி என்கோ? பால் என்கேனோ?</div>

<span id="TA-3.4.6"></span>
'''3.4.6'''

<div lang="ta">பால் என்கோ? நான்கு வேதப்<br>
பயன் என்கோ? சமய நீதி<br>
நூல் என்கோ? நுடங்கு கேள்வி<br>
இசை என்கோ? இவற்றுள் நல்ல<br>
மேல் என்கோ? வினையின் மிக்க<br>
பயன் என்கோ? கண்ணன் என்கோ?<br>
மால் என்கோ? மாயன் என்கோ?<br>
வானவர் ஆதியையே</div>

<span id="TA-3.4.7"></span>
'''3.4.7'''

<div lang="ta">வானவர் ஆதி என்கோ?<br>
வானவர் தெய்வம் என்கோ?<br>
வானவர் போகம் என்கோ?<br>
வானவர் முற்றும் என்கோ?<br>
ஊனம் இல் செல்வம் என்கோ?<br>
ஊனம் இல் சுவர்க்கம் என்கோ?<br>
ஊனம் இல் மோக்கம் என்கோ?<br>
ஒளி மணி வண்ணனையே</div>

<span id="TA-3.4.8"></span>
'''3.4.8'''

<div lang="ta">ஒளி மணி வண்ணன் என்கோ?<br>
ஒருவன் என்று ஏத்த நின்ற<br>
நளிர் மதிச் சடையன் என்கோ?<br>
நான்முகக் கடவுள் என்கோ?<br>
அளி மகிழ்ந்து உலகம் எல்லாம்<br>
படைத்து அவை ஏத்த நின்ற<br>
களி மலர்த் துளவன் எம்மான்<br>
கண்ணனை மாயனையே</div>

<span id="TA-3.4.9"></span>
'''3.4.9'''

<div lang="ta">கண்ணனை மாயன் தன்னை<br>
கடல் கடைந்து அமுதம் கொண்ட<br>
அண்ணலை அச்சுதனை<br>
அனந்தனை அனந்தன் தன்மேல்<br>
நண்ணி நன்கு உறைகின்றானை<br>
ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த மாலை<br>
எண்ணும் ஆறு அறியமாட்டேன்<br>
யாவையும் எவரும் தானே</div>

<span id="TA-3.4.10"></span>
'''3.4.10'''

<div lang="ta">யாவையும் எவரும் தானாய்<br>
அவரவர் சமயம் தோறும்<br>
தோய்வு இலன் புலன் ஐந்துக்கும்<br>
சொலப்படான் உணர்வின் மூர்த்தி<br>
ஆவி சேர் உயிரின் உள்ளால்<br>
ஆதும் ஓர் பற்று இலாத<br>
பாவனை அதனைக் கூடில்<br>
அவனையும் கூடலாமே</div>

<span id="TA-3.4.11"></span>
'''3.4.11'''

<div lang="ta">கூடி வண்டு அறையும் தண் தார்க்<br>
கொண்டல் போல் வண்ணன் தன்னை<br>
மாடு அலர் பொழில் குருகூர்<br>
வண் சடகோபன் சொன்ன<br>
பாடல் ஓர் ஆயிரத்துள்<br>
இவையும் ஓர் பத்தும் வல்லார்<br>
வீடு இல போகம் எய்தி<br>
விரும்புவர் அமரர் மொய்த்தே</div>

'''Hymnus 3.5'''

[[#DE-3.5.1|Deutsch]] · [[#RO-3.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.5.1"></span>
'''3.5.1'''

<div lang="ta">மொய்ம் மாம் பூம் பொழில் பொய்கை<br>
முதலைச் சிறைப்பட்டு நின்ற<br>
கைம்மாவுக்கு அருள் செய்த<br>
கார் முகில் போல் வண்ணன் கண்ணன்<br>
எம்மானைச் சொல்லிப் பாடி<br>
எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார்<br>
தம்மாம் கருமம் என்? சொல்லீர்<br>
தண் கடல் வட்டத்து உள்ளீரே</div>

<span id="TA-3.5.2"></span>
'''3.5.2'''

<div lang="ta">தண் கடல் வட்டத்து உள்ளாரைத்<br>
தமக்கு இரையாத் தடிந்து உண்ணும்<br>
திண் கழல் கால் அசுரர்க்குத்<br>
தீங்கு இழைக்கும் திருமாலைப்<br>
பண்கள் தலைக்கொள்ளப் பாடி<br>
பறந்தும் குனித்தும் உழலாதார்<br>
மண் கொள் உலகில் பிறப்பார்<br>
வல்வினை மோத மலைந்தே</div>

<span id="TA-3.5.3"></span>
'''3.5.3'''

<div lang="ta">மலையை எடுத்து கல் மாரி<br>
காத்து பசுநிரை தன்னைத்<br>
தொலைவு தவிர்த்த பிரானைச்<br>
சொல்லிச் சொல்லி நின்று எப்போதும்<br>
தலையினோடு ஆதனம் தட்டத்<br>
தடுகுட்டமாய்ப் பறவாதார்<br>
அலை கொள் நரகத்து அழுந்திக்<br>
கிடந்து உழைக்கின்ற வம்பரே</div>

<span id="TA-3.5.4"></span>
'''3.5.4'''

<div lang="ta">வம்பு அவிழ் கோதைபொருட்டா<br>
மால் விடை ஏழும் அடர்த்த<br>
செம்பவளத் திரள் வாயன்<br>
சிரீதரன் தொல் புகழ் பாடி<br>
கும்பிடு நட்டம் இட்டு ஆடி<br>
கோகு உகட்டுண்டு உழலாதார்<br>
தம் பிறப்பால் பயன் என்னே<br>
சாது சனங்களிடையே?</div>

<span id="TA-3.5.5"></span>
'''3.5.5'''

<div lang="ta">சாது சனத்தை நலியும்<br>
கஞ்சனைச் சாதிப்பதற்கு<br>
ஆதி அம் சோதி உருவை<br>
அங்கு வைத்து இங்குப் பிறந்த<br>
வேத முதல்வனைப் பாடி<br>
வீதிகள் தோறும் துள்ளாதார்<br>
ஓதி உணர்ந்தவர் முன்னா<br>
என் சவிப்பார் மனிசரே?</div>

<span id="TA-3.5.6"></span>
'''3.5.6'''

<div lang="ta">மனிசரும் மற்றும் முற்றும் ஆய்<br>
மாயப் பிறவி பிறந்த<br>
தனியன் பிறப்பிலி தன்னை<br>
தடங் கடல் சேர்ந்த பிரானை<br>
கனியை கரும்பின் இன் சாற்றை<br>
கட்டியை தேனை அமுதை<br>
முனிவு இன்றி ஏத்திக் குனிப்பார்<br>
முழுது உணர் நீர்மையினாரே</div>

<span id="TA-3.5.7"></span>
'''3.5.7'''

<div lang="ta">நீர்மை இல் நூற்றுவர் வீய<br>
ஐவர்க்கு அருள்செய்து நின்று<br>
பார் மல்கு சேனை அவித்த<br>
பரஞ்சுடரை நினைந்து ஆடி<br>
நீர் மல்கு கண்ணினர் ஆகி<br>
நெஞ்சம் குழைந்து நையாதே<br>
ஊன் மல்கி மோடு பருப்பார்<br>
உத்தமர்கட்கு என் செய்வாரே?</div>

<span id="TA-3.5.8"></span>
'''3.5.8'''

<div lang="ta">வார் புனல் அம் தண் அருவி<br>
வட திருவேங்கடத்து எந்தை<br>
பேர் பல சொல்லிப் பிதற்றி<br>
பித்தர் என்றே பிறர் கூற<br>
ஊர் பல புக்கும் புகாதும்<br>
உலோகர் சிரிக்க நின்று ஆடி<br>
ஆர்வம் பெருகிக் குனிப்பார்<br>
அமரர் தொழப்படுவாரே</div>

<span id="TA-3.5.9"></span>
'''3.5.9'''

<div lang="ta">அமரர் தொழப்படுவானை<br>
அனைத்து உலகுக்கும் பிரானை<br>
அமர மனத்தினுள் யோகு புணர்ந்து<br>
அவன் தன்னோடு ஒன்று ஆக<br>
அமரத் துணிய வல்லார்கள்<br>
ஒழிய அல்லாதவர் எல்லாம்<br>
அமர நினைந்து எழுந்து ஆடி<br>
அலற்றுவதே கருமமே</div>

<span id="TA-3.5.10"></span>
'''3.5.10'''

<div lang="ta">கருமமும் கரும பலனும்<br>
ஆகிய காரணன் தன்னை<br>
திரு மணி வண்ணனை செங்கண்<br>
மாலினை தேவபிரானை<br>
ஒருமை மனத்தினுள் வைத்து<br>
உள்ளம் குழைந்து எழுந்து ஆடி<br>
பெருமையும் நாணும் தவிர்ந்து<br>
பிதற்றுமின் பேதைமை தீர்ந்தே</div>

<span id="TA-3.5.11"></span>
'''3.5.11'''

<div lang="ta">தீர்ந்த அடியவர் தம்மைத்<br>
திருத்திப் பணிகொள்ள வல்ல<br>
ஆர்ந்த புகழ் அச்சுதனை<br>
அமரர் பிரானை எம்மானை<br>
வாய்ந்த வள வயல் சூழ் தண்<br>
வளங் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
நேர்ந்த ஓர் ஆயிரத்து இப் பத்து<br>
அருவினை நீறு செய்யுமே</div>

'''Hymnus 3.6'''

[[#DE-3.6.1|Deutsch]] · [[#RO-3.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.6.1"></span>
'''3.6.1'''

<div lang="ta">செய்ய தாமரைக் கண்ணன் ஆய் உலகு<br>
ஏழும் உண்ட அவன் கண்டீர்<br>
வையம் வானம் மனிசர் தெய்வம்<br>
மற்றும் மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய்<br>
செய்ய சூழ் சுடர் ஞானம் ஆய் வெளிப்<br>
பட்டு இவை படைத்தான் பின்னும்<br>
மொய் கொள் சோதியோடு ஆயினான் ஒரு<br>
மூவர் ஆகிய மூர்த்தியே</div>

<span id="TA-3.6.2"></span>
'''3.6.2'''

<div lang="ta">மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை முதல்<br>
மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னை<br>
சாவம் உள்ளன நீக்குவானை<br>
தடங் கடல் கிடந்தான் தன்னை<br>
தேவ தேவனை தென் இலங்கை<br>
எரி எழச் செற்ற வில்லியை<br>
பாவ நாசனை பங்கயத் தடங்<br>
கண்ணனைப் பரவுமினோ</div>

<span id="TA-3.6.3"></span>
'''3.6.3'''

<div lang="ta">பரவி வானவர் ஏத்த நின்ற<br>
பரமனை பரஞ்சோதியை<br>
குரவை கோத்த குழகனை மணி<br>
வண்ணனை குடக் கூத்தனை<br>
அரவம் ஏறி அலை கடல்<br>
அமரும் துயில்கொண்ட அண்ணலை<br>
இரவும் நன் பகலும் விடாது என்றும்<br>
ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ</div>

<span id="TA-3.6.4"></span>
'''3.6.4'''

<div lang="ta">வைம்மின் நும் மனத்து என்று யான்<br>
உரைக்கின்ற மாயவன் சீர்மையை<br>
எம்மனோர்கள் உரைப்பது என்? அது நிற்க<br>
நாள்தொறும் வானவர்<br>
தம்மை ஆளும் அவனும் நான்முகனும்<br>
சடைமுடி அண்ணலும்<br>
செம்மையால் அவன் பாத பங்கயம்<br>
சிந்தித்து ஏத்தித் திரிவரே</div>

<span id="TA-3.6.5"></span>
'''3.6.5'''

<div lang="ta">திரியும் காற்றோடு அகல் விசும்பு<br>
திணிந்த மண் கிடந்த கடல்<br>
எரியும் தீயோடு இரு சுடர் தெய்வம்<br>
மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய்<br>
கரிய மேனியன் செய்ய தாமரைக்<br>
கண்ணன் கண்ணன் விண்ணோர் இறை<br>
சுரியும் பல் கருங் குஞ்சி எங்கள்<br>
சுடர் முடி அண்ணல் தோற்றமே</div>

<span id="TA-3.6.6"></span>
'''3.6.6'''

<div lang="ta">தோற்றம் கேடு அவை இல்லவன் உடையான்<br>
அவன் ஒரு மூர்த்தியாய்<br>
சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன் அடிக்<br>
கீழ்ப் புக நின்ற செங்கண்மால்<br>
நாற்றம் தோற்றம் சுவை ஒலி உறல்<br>
ஆகி நின்ற எம் வானவர்<br>
ஏற்றையே அன்றி மற்றொருவரை<br>
யான் இலேன் எழுமைக்குமே</div>

<span id="TA-3.6.7"></span>
'''3.6.7'''

<div lang="ta">எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்<br>
அமுதத்தினை எனது ஆர் உயிர்<br>
கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணி<br>
வண்ணனை குடக் கூத்தனை<br>
விழுமிய அமரர் முனிவர்<br>
விழுங்கும் கன்னல் கனியினை<br>
தொழுமின் தூய மனத்தர் ஆய்<br>
இறையும் நில்லா துயரங்களே</div>

<span id="TA-3.6.8"></span>
'''3.6.8'''

<div lang="ta">துயரமே தரு துன்ப இன்ப<br>
வினைகள் ஆய் அவை அல்லன் ஆய்<br>
உயர நின்றது ஓர் சோதி ஆய் உலகு<br>
ஏழும் உண்டு உமிழ்ந்தான் தன்னை<br>
அயர வாங்கும் நமன் தமர்க்கு அரு<br>
நஞ்சினை அச்சுதன் தன்னை<br>
தயரதற்கு மகன் தன்னை அன்றி<br>
மற்று இலேன் தஞ்சமாகவே</div>

<span id="TA-3.6.9"></span>
'''3.6.9'''

<div lang="ta">தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு<br>
தானும் ஆய் அவை அல்லன் ஆய்<br>
எஞ்சல் இல் அமரர் குலமுதல்<br>
மூவர் தம்முள்ளும் ஆதியை<br>
அஞ்சி நீர் உலகத்துள்ளீர்கள்<br>
அவன் இவன் என்று கூழேன்மின்<br>
நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் அவன்<br>
ஆகும் நீள் கடல் வண்ணனே</div>

<span id="TA-3.6.10"></span>
'''3.6.10'''

<div lang="ta">கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர்<br>
கருமாணிக்கம் எனது ஆர் உயிர்<br>
பட அரவின் அணைக்கிடந்த<br>
பரஞ்சுடர் பண்டு நூற்றுவர்<br>
அட வரும் படை மங்க ஐவர்கட்கு<br>
ஆகி வெம் சமத்து அன்று தேர்<br>
கடவிய பெருமான் கனை கழல்<br>
காண்பது என்றுகொல் கண்களே</div>

<span id="TA-3.6.11"></span>
'''3.6.11'''

<div lang="ta">கண்கள் காண்டற்கு அரியன்<br>
ஆய் கருத்துக்கு நன்றும் எளியன் ஆய்<br>
மண் கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கு எல்லாம்<br>
அருள் செய்யும் வானவர் ஈசனை<br>
பண் கொள் சோலை வழுதி நாடன்<br>
குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல்<br>
பண் கொள் ஆயிரத்து இப் பத்தால்<br>
பத்தர் ஆகக் கூடும் பயிலுமினே</div>

'''Hymnus 3.7'''

[[#DE-3.7.1|Deutsch]] · [[#RO-3.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.7.1"></span>
'''3.7.1'''

<div lang="ta">பயிலும் சுடர் ஒளி மூர்த்தியை பங்கயக் கண்ணனை<br>
பயில இனிய நம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமனை<br>
பயிலும் திரு உடையார் எவரேலும் அவர் கண்டீர்<br>
பயிலும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளும் பரமரே</div>

<span id="TA-3.7.2"></span>
'''3.7.2'''

<div lang="ta">ஆளும் பரமனை கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னை<br>
தோளும் ஓர் நான்கு உடைத் தூ மணி வண்ணன் எம்மான் தன்னை<br>
தாளும் தடக் கையும் கூப்பிப் பணியும் அவர் கண்டீர்<br>
நாளும் பிறப்பிடைதோறு எம்மை ஆளுடை நாதரே</div>

<span id="TA-3.7.3"></span>
'''3.7.3'''

<div lang="ta">நாதனை ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறும் துழாய்ப்<br>
போதனை பொன் நெடும் சக்கரத்து எந்தை பிரான் தன்னை<br>
பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியும் அவர் கண்டீர்<br>
ஓதும் பிறப்பிடைதோறு எம்மை ஆளுடையார்களே</div>

<span id="TA-3.7.4"></span>
'''3.7.4'''

<div lang="ta">உடை ஆர்ந்த ஆடையன் கண்டிகையன் உடை நாணினன்<br>
புடை ஆர் பொன் நூலினன் பொன் முடியன் மற்றும் பல்கலன்<br>
நடையா உடைத் திருநாரணன் தொண்டர் தொண்டர் கண்டீர்<br>
இடை ஆர் பிறப்பிடைதோறு எமக்கு எம் பெருமக்களே</div>

<span id="TA-3.7.5"></span>
'''3.7.5'''

<div lang="ta">பெருமக்கள் உள்ளவர் தம் பெருமானை அமரர்கட்கு<br>
அருமை ஒழிய அன்று ஆர் அமுது ஊட்டிய அப்பனை<br>
பெருமை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றும் அவர் கண்டீர்<br>
வருமையும் இம்மையும் நம்மை அளிக்கும் பிராக்களே</div>

<span id="TA-3.7.6"></span>
'''3.7.6'''

<div lang="ta">அளிக்கும் பரமனை கண்ணனை ஆழிப் பிரான் தன்னை<br>
துளிக்கும் நறும் கண்ணித் தூ மணி வண்ணன் எம்மான் தன்னை<br>
ஒளிக் கொண்ட சோதியை உள்ளத்துக் கொள்ளும் அவர் கண்டீர்<br>
சலிப்பு இன்றி ஆண்டு எம்மைச் சன்ம சன்மாந்தரம் காப்பரே</div>

<span id="TA-3.7.7"></span>
'''3.7.7'''

<div lang="ta">சன்ம சன்மாந்தரம் காத்து அடியார்களைக் கொண்டுபோய்<br>
தன்மை பெறுத்தித் தன் தாளிணைக்கீழ்க் கொள்ளும் அப்பனை<br>
தொன்மை பிதற்ற வல்லாரைப் பிதற்றும் அவர் கண்டீர்<br>
நன்மை பெறுத்து எம்மை நாள் உய்யக்கொள்கின்ற நம்பரே</div>

<span id="TA-3.7.8"></span>
'''3.7.8'''

<div lang="ta">நம்பனை ஞாலம் படைத்தவனை திரு மார்பனை<br>
உம்பர் உலகினில் யார்க்கும் உணர்வு அரியான் தன்னை<br>
கும்பி நரகர்கள் ஏத்துவரேலும் அவர் கண்டீர்<br>
எம் பல் பிறப்பிடைதோறு எம் தொழுகுலம் தாங்களே</div>

<span id="TA-3.7.9"></span>
'''3.7.9'''

<div lang="ta">குலம் தாங்கு சாதிகள் நாலிலும் கீழ் இழிந்து எத்தனை<br>
நலம் தான் இலாத சண்டாள சண்டாளர்கள் ஆகிலும்<br>
வலம் தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல் மணிவண்ணற்கு ஆள் என்று உள்<br>
கலந்தார் அடியார் தம் அடியார் எம் அடிகளே</div>

<span id="TA-3.7.10"></span>
'''3.7.10'''

<div lang="ta">அடி ஆர்ந்த வையம் உண்டு ஆல் இலை அன்னவசம் செய்யும்<br>
படி யாதும் இல் குழவிப்படி எந்தை பிரான் தனக்கு<br>
அடியார் அடியார் தம் அடியார் அடியார் தமக்கு<br>
அடியார் அடியார் தம் அடியார் அடியோங்களே</div>

<span id="TA-3.7.11"></span>
'''3.7.11'''

<div lang="ta">அடி ஓங்கு நூற்றுவர் வீய அன்று ஐவர்க்கு அருள்செய்த<br>
நெடியோனைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள்<br>
அடி ஆர்ந்த ஆயிரத்துள் இவை பத்து அவன் தொண்டர்மேல்<br>
முடிவு ஆரக் கற்கிற்கில் சன்மம் செய்யாமை முடியுமே</div>

'''Hymnus 3.8'''

[[#DE-3.8.1|Deutsch]] · [[#RO-3.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.8.1"></span>
'''3.8.1'''

<div lang="ta">முடியானே மூவுலகும் தொழுது ஏத்தும் சீர்<br>
அடியானே ஆழ் கடலைக் கடைந்தாய் புள் ஊர்<br>
கொடியானே கொண்டல் வண்ணா அண்டத்து உம்பரில்<br>
நெடியானே என்று கிடக்கும் என் நெஞ்சமே</div>

<span id="TA-3.8.2"></span>
'''3.8.2'''

<div lang="ta">நெஞ்சமே நீள் நகர் ஆக இருந்த என்<br>
தஞ்சனே தண் இலங்கைக்கு இறையைச் செற்ற<br>
நஞ்சனே ஞாலம் கொள்வான் குறள் ஆகிய<br>
வஞ்சனே என்னும் எப்போதும் என் வாசகமே</div>

<span id="TA-3.8.3"></span>
'''3.8.3'''

<div lang="ta">வாசகமே ஏத்த அருள் செய்யும் வானவர் தம்<br>
நாயகனே நாள் இளம் திங்களைக் கோள் விடுத்து<br>
வேய் அகம் பால் வெண்ணெய் தொடு உண்ட ஆன் ஆயர்<br>
தாயவனே என்று தடவும் என் கைகளே</div>

<span id="TA-3.8.4"></span>
'''3.8.4'''

<div lang="ta">கைகளால் ஆரத் தொழுது தொழுது உன்னை<br>
வைகலும் மாத்திரைப் போதும் ஓர் வீடு இன்றி<br>
பை கொள் பாம்பு ஏறி உறை பரனே உன்னை<br>
மெய்கொள்ளக் காண விரும்பும் என் கண்களே</div>

<span id="TA-3.8.5"></span>
'''3.8.5'''

<div lang="ta">கண்களால் காண வருங்கொல் என்று ஆசையால்<br>
மண் கொண்ட வாமனன் ஏற மகிழ்ந்து செல்<br>
பண் கொண்ட புள்ளின் சிறகு ஒலி பாவித்து<br>
திண் கொள்ள ஓர்க்கும் கிடந்து என் செவிகளே</div>

<span id="TA-3.8.6"></span>
'''3.8.6'''

<div lang="ta">செவிகளால் ஆர நின் கீர்த்திக் கனி என்னும்<br>
கவிகளே காலப் பண் தேன் உறைப்பத் துற்று<br>
புவியின்மேல் பொன் நெடும் சக்கரத்து உன்னையே<br>
அவிவு இன்றி ஆதரிக்கும் எனது ஆவியே</div>

<span id="TA-3.8.7"></span>
'''3.8.7'''

<div lang="ta">ஆவியே ஆர் அமுதே என்னை ஆளுடைத்<br>
தூவி அம் புள் உடையாய் சுடர் நேமியாய்<br>
பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பலகாலும்<br>
கூவியும் காணப்பெறேன் உன கோலமே</div>

<span id="TA-3.8.8"></span>
'''3.8.8'''

<div lang="ta">கோலமே தாமரைக் கண்ணது ஓர் அஞ்சன<br>
நீலமே நின்று எனது ஆவியை ஈர்கின்ற<br>
சீலமே சென்று செல்லாதன முன் நிலாம்<br>
காலமே உன்னை எந் நாள் கண்டுகொள்வனே?</div>

<span id="TA-3.8.9"></span>
'''3.8.9'''

<div lang="ta">கொள்வன் நான் மாவலி மூவடி தா என்ற<br>
கள்வனே கஞ்சனை வஞ்சித்து வாணனை<br>
உள் வன்மை தீர ஓர் ஆயிரம் தோள் துணித்த<br>
புள் வல்லாய் உன்னை எஞ்ஞான்று பொருந்துவனே?</div>

<span id="TA-3.8.10"></span>
'''3.8.10'''

<div lang="ta">பொருந்திய மா மருதின் இடை போய எம்<br>
பெருந்தகாய் உன் கழல் காணிய பேதுற்று<br>
வருந்தி நான் வாசகமாலை கொண்டு உன்னையே<br>
இருந்து இருந்து எத்தனை காலம் புலம்புவனே?</div>

<span id="TA-3.8.11"></span>
'''3.8.11'''

<div lang="ta">புலம்பு சீர்ப் பூமி அளந்த பெருமானை<br>
நலம் கொள் சீர் நன் குருகூர்ச் சடகோபன்சொல்<br>
வலம் கொண்ட ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர் பத்து<br>
இலங்கு வான் யாவரும் ஏறுவர் சொன்னாலே</div>

'''Hymnus 3.9'''

[[#DE-3.9.1|Deutsch]] · [[#RO-3.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.9.1"></span>
'''3.9.1'''

<div lang="ta">சொன்னால் விரோதம் இது ஆகிலும் சொல்லுவான் கேண்மினோ<br>
என் நாவில் இன் கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்<br>
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திருவேங்கடத்து<br>
என் ஆனை என் அப்பன் எம் பெருமான் உளனாகவே</div>

<span id="TA-3.9.2"></span>
'''3.9.2'''

<div lang="ta">உளனாகவே எண்ணி தன்னை ஒன்றாக தன் செல்வத்தை<br>
வளனா மதிக்கும் இம் மானிடத்தைக் கவி பாடி என்<br>
குளன் ஆர் கழனி சூழ் கண்ணன் குறுங்குடி மெய்ம்மையே<br>
உளனாய எந்தையை எந்தை பெம்மானை ஒழியவே?</div>

<span id="TA-3.9.3"></span>
'''3.9.3'''

<div lang="ta">ஒழிவு ஒன்று இல்லாத பல் ஊழிதோறு ஊழி நிலாவப்போம்<br>
வழியைத் தரும் நங்கள் வானவர் ஈசனை நிற்கப் போய்<br>
கழிய மிக நல்லவான் கவி கொண்டு புலவீர்காள்<br>
இழியக் கருதி ஓர் மானிடம் பாடல் என் ஆவதே?</div>

<span id="TA-3.9.4"></span>
'''3.9.4'''

<div lang="ta">என் ஆவது எத்தனை நாளைக்குப் போதும் புலவீர்காள்<br>
மன்னா மனிசரைப் பாடிப் படைக்கும் பெரும் பொருள்?<br>
மின் ஆர் மணி முடி விண்ணவர் தாதையைப் பாடினால்<br>
தன்னாகவே கொண்டு சன்மம் செய்யாமையும் கொள்ளுமே</div>

<span id="TA-3.9.5"></span>
'''3.9.5'''

<div lang="ta">கொள்ளும் பயன் இல்லை குப்பை கிளர்த்தன்ன செல்வத்தை<br>
வள்ளல் புகழ்ந்து நும் வாய்மை இழக்கும் புலவீர்காள்<br>
கொள்ளக் குறைவு இலன் வேண்டிற்று எல்லாம் தரும் கோது இல் என்<br>
வள்ளல் மணிவண்ணன் தன்னைக் கவி சொல்ல வம்மினோ</div>

<span id="TA-3.9.6"></span>
'''3.9.6'''

<div lang="ta">வம்மின் புலவீர் நும் மெய் வருத்திக் கைசெய்து உய்ம்மினோ<br>
இம் மன் உலகினில் செல்வர் இப்போது இல்லை நோக்கினோம்<br>
நும் இன் கவி கொண்டு நும் நும் இட்டா தெய்வம் ஏத்தினால்<br>
செம் மின் சுடர் முடி என் திருமாலுக்குச் சேருமே</div>

<span id="TA-3.9.7"></span>
'''3.9.7'''

<div lang="ta">சேரும் கொடை புகழ் எல்லை இலானை ஓர் ஆயிரம்<br>
பேரும் உடைய பிரானை அல்லால் மற்று யான் கிலேன்<br>
மாரி அனைய கை மால் வரை ஒக்கும் திண் தோள் என்று<br>
பாரில் ஓர் பற்றையைப் பச்சைப் பசும் பொய்கள் பேசவே</div>

<span id="TA-3.9.8"></span>
'''3.9.8'''

<div lang="ta">வேயின் மலிபுரை தோளி பின்னைக்கு மணாளனை<br>
ஆய பெரும் புகழ் எல்லை இலாதன பாடிப்போய்<br>
காயம் கழித்து அவன் தாள் இணைக்கீழ்ப் புகும் காதலன்<br>
மாய மனிசரை என் சொல்ல வல்லேன் என் வாய்கொண்டே?</div>

<span id="TA-3.9.9"></span>
'''3.9.9'''

<div lang="ta">வாய்கொண்டு மானிடம் பாட வந்த கவியேன் அல்லேன்<br>
ஆய்கொண்ட சீர் வள்ளல் ஆழிப் பிரான் எனக்கே உளன்<br>
சாய் கொண்ட இம்மையும் சாதித்து வானவர் நாட்டையும்<br>
நீ கண்டுகொள் என்று வீடும் தரும் நின்றுநின்றே</div>

<span id="TA-3.9.10"></span>
'''3.9.10'''

<div lang="ta">நின்றுநின்று பல நாள் உய்க்கும் இவ் உடல் நீங்கிப்போய்<br>
சென்று சென்று ஆகிலும் கண்டு சன்மம் கழிப்பான் எண்ணி<br>
ஒன்றிஒன்றி உலகம் படைத்தான் கவி ஆயினேற்கு<br>
என்றும் என்றும் இனி மற்றொருவர் கவி ஏற்குமே?</div>

<span id="TA-3.9.11"></span>
'''3.9.11'''

<div lang="ta">ஏற்கும் பெரும் புகழ் வானவர் ஈசன் கண்ணன் தனக்கு<br>
ஏற்கும் பெரும் புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
ஏற்கும் பெரும் புகழ் ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர் பத்து<br>
ஏற்கும் பெரும் புகழ் சொல்ல வல்லார்க்கு இல்லை சன்மமே</div>

'''Hymnus 3.10'''

[[#DE-3.10.1|Deutsch]] · [[#RO-3.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-3.10.1"></span>
'''3.10.1'''

<div lang="ta">சன்மம் பலபல செய்து வெளிப்பட்டு<br>
சங்கொடு சக்கரம் வில்<br>
ஒண்மை உடைய உலக்கை ஒள் வாள்<br>
தண்டு கொண்டு புள் ஊர்ந்து உலகில்<br>
வன்மை உடைய அரக்கர் அசுரரை<br>
மாளப் படை பொருத<br>
நன்மை உடையவன் சீர் பரவப் பெற்ற<br>
நான் ஓர் குறைவு இலனே</div>

<span id="TA-3.10.2"></span>
'''3.10.2'''

<div lang="ta">குறைவு இல் தடங் கடல் கோள் அரவு ஏறி தன்<br>
கோலச் செந்தாமரைக்கண்<br>
உறைபவன் போல ஓர் யோகு புணர்ந்த ஒளி மணி<br>
வண்ணன் கண்ணன்<br>
கறை அணி மூக்கு உடைப் புள்ளைக் கடாவி அசுரரைக்<br>
காய்ந்த அம்மான்<br>
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும்<br>
யான் ஒரு முட்டு இலனே</div>

<span id="TA-3.10.3"></span>
'''3.10.3'''

<div lang="ta">முட்டு இல் பல் போகத்து ஒரு தனி நாயகன்<br>
மூவுலகுக்கு உரிய<br>
கட்டியை தேனை அமுதை நன்பாலை<br>
கனியை கரும்பு தன்னை<br>
மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடியானை<br>
வணங்கி அவன் திறத்துப்<br>
பட்ட பின்னை இறையாகிலும் யான் என்<br>
மனத்துப் பரிவு இலனே</div>

<span id="TA-3.10.4"></span>
'''3.10.4'''

<div lang="ta">பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும் என்று அன்று<br>
படையொடும் வந்து எதிர்ந்த<br>
திரிபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும்<br>
அங்கியும் போர் தொலைய<br>
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை<br>
ஆயனை பொன் சக்கரத்து<br>
அரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான்<br>
இறையேனும் இடர் இலனே</div>

<span id="TA-3.10.5"></span>
'''3.10.5'''

<div lang="ta">இடர் இன்றியே ஒரு நாள் ஒரு போழ்தில் எல்லா<br>
உலகும் கழிய<br>
படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏற<br>
திண் தேர் கடவி<br>
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில்<br>
வைதிகன் பிள்ளைகளை<br>
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி<br>
ஒன்றும் துயர் இலனே</div>

<span id="TA-3.10.6"></span>
'''3.10.6'''

<div lang="ta">துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி<br>
நின்ற வண்ணம் நிற்கவே<br>
துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில்<br>
தோன்றி கண் காண வந்து<br>
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வநிலை உலகில்<br>
புக உய்க்கும் அம்மான்<br>
துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் மாயன் புகழ் துற்ற<br>
யான் ஓர் துன்பம் இலனே</div>

<span id="TA-3.10.7"></span>
'''3.10.7'''

<div lang="ta">துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய்வினை<br>
ஆய் உலகங்களும் ஆய்<br>
இன்பம் இல் வெம் நரகு ஆகி இனிய நல் வான்<br>
சுவர்க்கங்களும் ஆய்<br>
மன் பல் உயிர்களும் ஆகி பலபல<br>
மாய மயக்குக்களால்<br>
இன்புறும் இவ் விளையாட்டு உடையானைப் பெற்று<br>
ஏதும் அல்லல் இலனே</div>

<span id="TA-3.10.8"></span>
'''3.10.8'''

<div lang="ta">அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து எங்கும்<br>
அழகு அமர் சூழ் ஒளியன்<br>
அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குக்கள்<br>
ஆகியும் நிற்கும் அம்மான்<br>
எல்லை இல் ஞானத்தன் ஞானம் அஃதே கொண்டு<br>
எல்லாக் கருமங்களும் செய்<br>
எல்லை இல் மாயனை கண்ணனைத் தாள் பற்றி<br>
யான் ஓர் துக்கம் இலனே</div>

<span id="TA-3.10.9"></span>
'''3.10.9'''

<div lang="ta">துக்கம் இல் ஞானச் சுடர் ஒளி மூர்த்தி<br>
துழாய் அலங்கல் பெருமான்<br>
மிக்க பல் மாயங்களால் விகிர்தம் செய்து<br>
வேண்டும் உருவு கொண்டு<br>
நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும்<br>
எவையும் தன்னுள்<br>
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானைப் பெற்று<br>
ஒன்றும் தளர்வு இலனே</div>

<span id="TA-3.10.10"></span>
'''3.10.10'''

<div lang="ta">தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த<br>
தனிமுதல் ஞானம் ஒன்றாய்<br>
அளவு உடை ஐம்புலன்கள் அறியாவகையால்<br>
அருவு ஆகி நிற்கும்<br>
வளர் ஒளி ஈசனை மூர்த்தியை பூதங்கள்<br>
ஐந்தை இரு சுடரை<br>
கிளர் ஒளி மாயனை கண்ணனைத் தாள் பற்றி<br>
யான் என்றும் கேடு இலனே</div>

<span id="TA-3.10.11"></span>
'''3.10.11'''

<div lang="ta">கேடு இல் விழுப் புகழ்க் கேசவனை<br>
குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
பாடல் ஓர் ஆயிரத்துள் இவை ஒரு பத்தும்<br>
பயிற்ற வல்லார்கட்கு அவன்<br>
நாடும் நகரமும் நன்குடன் காண<br>
நலனிடை ஊர்தி பண்ணி<br>
வீடும் பெறுத்தித் தன் மூவுலகுக்கும்<br>
தரும் ஒரு நாயகமே</div>

<span id="TA-Teil-4"></span>
'''Großteil 4'''

[[#DE-Teil-4|Deutsch]] · [[#RO-Teil-4|Transliteration]] · [[#TA-Teil-4|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 4.1'''

[[#DE-4.1.1|Deutsch]] · [[#RO-4.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.1.1"></span>
'''4.1.1'''

<div lang="ta">ஒரு நாயகமாய் ஓட உலகு உடன் ஆண்டவர்<br>
கரு நாய் கவர்ந்த காலர் சிதைகிய பானையர்<br>
பெரு நாடு காண இம்மையிலே பிச்சை தாம் கொள்வர்<br>
திருநாரணன் தாள் காலம்பெறச் சிந்தித்து உய்ம்மினோ</div>

<span id="TA-4.1.2"></span>
'''4.1.2'''

<div lang="ta">உய்ம்மின் திறைகொணர்ந்து என்று உலகு ஆண்டவர் இம்மையே<br>
தம் இன்சுவை மடவாரைப் பிறர் கொள்ளத் தாம் விட்டு<br>
வெம் மின் ஒளி வெயில் கானகம் போய்க் குமைதின்பர்கள்<br>
செம்மின் முடித் திருமாலை விரைந்து அடி சேர்மினோ</div>

<span id="TA-4.1.3"></span>
'''4.1.3'''

<div lang="ta">அடி சேர் முடியினர் ஆகி அரசர்கள் தாம் தொழ<br>
இடி சேர் முரசங்கள் முற்றத்து இயம்ப இருந்தவர்<br>
பொடி சேர் துகளாய்ப் போவர்கள் ஆதலில் நொக்கெனக்<br>
கடி சேர் துழாய் முடிக் கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ</div>

<span id="TA-4.1.4"></span>
'''4.1.4'''

<div lang="ta">நினைப்பான் புகில் கடல் எக்கலின் நுண்மணலில் பலர்<br>
எனைத்தோர் உகங்களும் இவ் உலகு ஆண்டு கழிந்தவர்<br>
மனைப்பால் மருங்கு அற மாய்தல் அல்லால் மற்றுக் கண்டிலம்<br>
பனைத் தாள் மத களிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ</div>

<span id="TA-4.1.5"></span>
'''4.1.5'''

<div lang="ta">பணிமின் திருவருள் என்னும் அம் சீதப் பைம் பூம் பள்ளி<br>
அணி மென் குழலார் இன்பக் கலவி அமுது உண்டார்<br>
துணி முன்பு நால பல் ஏழையர் தாம் இழிப்ப செல்வர்<br>
மணி மின்னு மேனி நம் மாயவன் பேர் சொல்லி வாழ்மினோ</div>

<span id="TA-4.1.6"></span>
'''4.1.6'''

<div lang="ta">வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது மா மழை மொக்குளின் மாய்ந்து மாய்ந்து<br>
ஆழ்ந்தார் என்று அல்லால் அன்று முதல் இன்று அறுதியா<br>
வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர் என்பது இல்லை நிற்குறில்<br>
ஆழ்ந்து ஆர் கடற்பள்ளி அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ</div>

<span id="TA-4.1.7"></span>
'''4.1.7'''

<div lang="ta">ஆம் இன் சுவை அவை ஆறோடு அடிசில் உண்டு ஆர்ந்தபின்<br>
தூ மென் மொழி மடவார் இரக்கப் பின்னும் துற்றுவார்<br>
ஈமின் எமக்கு ஒரு துற்று என்று இடறுவர் ஆதலின்<br>
கோமின் துழாய் முடி ஆதி அம் சோதி குணங்களே</div>

<span id="TA-4.1.8"></span>
'''4.1.8'''

<div lang="ta">குணம் கொள் நிறை புகழ் மன்னர் கொடைக்கடன் பூண்டிருந்து<br>
இணங்கி உலகு உடன் ஆக்கிலும் ஆங்கு அவனை இல்லார்<br>
மணம் கொண்ட போகத்து மன்னியும் மீள்வர்கள் மீள்வு இல்லை<br>
பணம் கொள் அரவு அணையான் திருநாமம் படிமினோ</div>

<span id="TA-4.1.9"></span>
'''4.1.9'''

<div lang="ta">படி மன்னு பல் கலன் பற்றோடு அறுத்து ஐம்புலன் வென்று<br>
செடி மன்னு காயம் செற்றார்களும் ஆங்கு அவனை இல்லார்<br>
குடி மன்னும் இன் சுவர்க்கம் எய்தியும் மீள்வர்கள் மீள்வு இல்லை<br>
கொடி மன்னு புள் உடை அண்ணல் கழல்கள் குறுகுமினோ</div>

<span id="TA-4.1.10"></span>
'''4.1.10'''

<div lang="ta">குறுக மிக உணர்வத்தொடு நோக்கி எல்லாம் விட்ட<br>
இறுகல் இறப்பு என்னும் ஞானிக்கும் அப் பயன் இல்லையேல்<br>
சிறுக நினைவது ஓர் பாசம் உண்டாம் பின்னும் வீடு இல்லை<br>
மறுகல் இல் ஈசனைப் பற்றி விடாவிடில் வீடு அஃதே</div>

<span id="TA-4.1.11"></span>
'''4.1.11'''

<div lang="ta">அஃதே உய்யப் புகும் ஆறு என்று கண்ணன் கழல்கள் மேல்<br>
கொய் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்<br>
செய் கோலத்து ஆயிரம் சீர்த் தொடைப் பாடல் இவை பத்தும்<br>
அஃகாமல் கற்பவர் ஆழ் துயர் போய் உய்யற்பாலரே</div>

'''Hymnus 4.2'''

[[#DE-4.2.1|Deutsch]] · [[#RO-4.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.2.1"></span>
'''4.2.1'''

<div lang="ta">பாலன் ஆய் ஏழ் உலகு உண்டு பரிவு இன்றி<br>
ஆல் இலை அன்னவசம் செய்யும் அண்ணலார்<br>
தாள் இணைமேல் அணி தண் அம் துழாய் என்றே<br>
மாலுமால் வல்வினையேன் மட வல்லியே</div>

<span id="TA-4.2.2"></span>
'''4.2.2'''

<div lang="ta">வல்லி சேர் நுண் இடை ஆய்ச்சியர் தம்மொடும்<br>
கொல்லைமை செய்து குரவை பிணைந்தவர்<br>
நல் அடிமேல் அணி நாறு துழாய் என்றே<br>
சொல்லுமால் சூழ் வினையாட்டியேன் பாவையே</div>

<span id="TA-4.2.3"></span>
'''4.2.3'''

<div lang="ta">பா இயல் வேத நல் மாலை பல கொண்டு<br>
தேவர்கள் மா முனிவர் இறைஞ்ச நின்ற<br>
சேவடிமேல் அணி செம் பொன் துழாய் என்றே<br>
கூவுமால் கோள் வினையாட்டியேன் கோதையே</div>

<span id="TA-4.2.4"></span>
'''4.2.4'''

<div lang="ta">கோது இல வண் புகழ் கொண்டு சமயிகள்<br>
பேதங்கள் சொல்லிப் பிதற்றும் பிரான் பரன்<br>
பாதங்கள் மேல் அணி பைம் பொன் துழாய் என்றே<br>
ஓதுமால் ஊழ்வினையேன் தடந் தோளியே</div>

<span id="TA-4.2.5"></span>
'''4.2.5'''

<div lang="ta">தோளி சேர் பின்னை பொருட்டு எருது ஏழ் தழீஇக்<br>
கோளியார் கோவலனார் குடக் கூத்தனார்<br>
தாள் இணைமேல் அணி தண் அம் துழாய் என்றே<br>
நாளும் நாள் நைகின்றதால் என் தன் மாதரே</div>

<span id="TA-4.2.6"></span>
'''4.2.6'''

<div lang="ta">மாதர் மா மண்மடந்தைபொருட்டு ஏனம் ஆய்<br>
ஆதி அம் காலத்து அகல் இடம் கீண்டவர்<br>
பாதங்கள்மேல் அணி பைம் பொன் துழாய் என்றே<br>
ஓதும் மால் எய்தினள் என் தன் மடந்தையே</div>

<span id="TA-4.2.7"></span>
'''4.2.7'''

<div lang="ta">மடந்தையை வண் கமலத் திருமாதினை<br>
தடம் கொள் தார் மார்பினில் வைத்தவர் தாளின்மேல்<br>
வடம் கொள் பூம் தண் அம் துழாய் மலர்க்கே இவள்<br>
மடங்குமால் வாள் நுதலீர்! என் மடக்கொம்பே</div>

<span id="TA-4.2.8"></span>
'''4.2.8'''

<div lang="ta">கொம்பு போல் சீதைபொருட்டு இலங்கை நகர்<br>
அம்பு எரி உய்த்தவர் தாள் இணைமேல் அணி<br>
வம்பு அவிழ் தண் அம் துழாய் மலர்க்கே இவள்<br>
நம்புமால் நான் இதற்கு என் செய்கேன் நங்கைமீர்?</div>

<span id="TA-4.2.9"></span>
'''4.2.9'''

<div lang="ta">நங்கைமீர் நீரும் ஓர் பெண் பெற்று நல்கினீர்<br>
எங்ஙனே சொல்லுகேன் யான் பெற்ற ஏழையை?<br>
சங்கு என்னும் சக்கரம் என்னும் துழாய் என்னும்<br>
இங்ஙனே சொல்லும் இராப் பகல் என்செய்கேன்?</div>

<span id="TA-4.2.10"></span>
'''4.2.10'''

<div lang="ta">என் செய்கேன்? என்னுடைப் பேதை என் கோமளம்<br>
என் சொல்லும் என் வசமும் அல்லள் நங்கைமீர்<br>
மின் செய் பூண் மார்பினன் கண்ணன் கழல் துழாய்<br>
பொன் செய் பூண் மென் முலைக்கு என்று மெலியுமே</div>

<span id="TA-4.2.11"></span>
'''4.2.11'''

<div lang="ta">மெலியும் நோய் தீர்க்கும் நம் கண்ணன் கழல்கள்மேல்<br>
மலி புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப் பத்தும் வல்லவர்<br>
மலி புகழ் வானவர்க்கு ஆவர் நல் கோவையே</div>

'''Hymnus 4.3'''

[[#DE-4.3.1|Deutsch]] · [[#RO-4.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.3.1"></span>
'''4.3.1'''

<div lang="ta">கோவை வாயாள்பொருட்டு ஏற்றின்<br>
எருத்தம் இறுத்தாய் மதிள் இலங்கைக்<br>
கோவை வீயச் சிலை குனித்தாய்<br>
குல நல் யானை மருப்பு ஒசித்தாய்<br>
பூவை வீயா நீர் தூவிப்<br>
போதால் வணங்கேனேலும் நின்<br>
பூவை வீயாம் மேனிக்குப்<br>
பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே</div>

<span id="TA-4.3.2"></span>
'''4.3.2'''

<div lang="ta">பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே<br>
புனையும் கண்ணி எனதுடைய<br>
வாசகம் செய் மாலையே<br>
வான் பட்டு ஆடையும் அஃதே<br>
தேசம் ஆன அணிகலனும்<br>
என் கைகூப்புச் செய்கையே<br>
ஈசன் ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த<br>
எந்தை ஏக மூர்த்திக்கே</div>

<span id="TA-4.3.3"></span>
'''4.3.3'''

<div lang="ta">ஏக மூர்த்தி இரு மூர்த்தி<br>
மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி<br>
ஆகி ஐந்து பூதம் ஆய்<br>
இரண்டு சுடர் ஆய் அருவு ஆகி<br>
நாகம் ஏறி நடுக் கடலுள்<br>
துயின்ற நாராயணனே உன்<br>
ஆகம் முற்றும் அகத்து அடக்கி<br>
ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே</div>

<span id="TA-4.3.4"></span>
'''4.3.4'''

<div lang="ta">மாய்த்தல் எண்ணி வாய் முலை<br>
தந்த மாயப் பேய் உயிர்<br>
மாய்த்த ஆய மாயனே வாமனனே மாதவா<br>
பூத் தண் மாலை கொண்டு உன்னைப்<br>
போதால் வணங்கேனேலும் நின்<br>
பூத் தண் மாலை நெடு முடிக்குப்<br>
புனையும் கண்ணி எனது உயிரே</div>

<span id="TA-4.3.5"></span>
'''4.3.5'''

<div lang="ta">கண்ணி எனது உயிர் காதல்<br>
கனகச் சோதி முடி முதலா<br>
எண் இல் பல் கலன்களும்<br>
ஏலும் ஆடையும் அஃதே<br>
நண்ணி மூவுலகும்<br>
நவிற்றும் கீர்த்தியும் அஃதே<br>
கண்ணன் எம் பிரான் எம்மான்<br>
கால சக்கரத்தானுக்கே</div>

<span id="TA-4.3.6"></span>
'''4.3.6'''

<div lang="ta">கால சக்கரத்தொடு வெண்<br>
சங்கம் கை ஏந்தினாய்<br>
ஞாலம் முற்றும் உண்டு உமிழ்ந்த<br>
நாராயணனே என்று என்று<br>
ஓலம் இட்டு நான் அழைத்தால்<br>
ஒன்றும் வாராயாகிலும்<br>
கோலம் ஆம் என் சென்னிக்கு உன்<br>
கமலம் அன்ன குரைகழலே</div>

<span id="TA-4.3.7"></span>
'''4.3.7'''

<div lang="ta">குரை கழல்கள் நீட்டி மண்<br>
கொண்ட கோல வாமனா<br>
குரை கழல் கைகூப்புவார்கள்<br>
கூட நின்ற மாயனே<br>
விரை கொள் பூவும் நீரும் கொண்டு<br>
ஏத்தமாட்டேனேலும் உன்<br>
உரை கொள் சோதித் திரு உருவம்<br>
என்னது ஆவி மேலதே</div>

<span id="TA-4.3.8"></span>
'''4.3.8'''

<div lang="ta">என்னது ஆவி மேலையாய்<br>
ஏர் கொள் ஏழ் உலகமும்<br>
துன்னி முற்றும் ஆகி நின்ற<br>
சோதி ஞான மூர்த்தியாய்<br>
உன்னது என்னது ஆவியும்<br>
என்னது உன்னது ஆவியும்<br>
இன்ன வண்ணமே நின்றாய்<br>
என்று உரைக்க வல்லேனே?</div>

<span id="TA-4.3.9"></span>
'''4.3.9'''

<div lang="ta">உரைக்க வல்லேன் அல்லேன் உன்<br>
உலப்பு இல் கீர்த்தி வெள்ளத்தின்<br>
கரைக்கண் என்று செல்வன் நான்?<br>
காதல் மையல் ஏறினேன்<br>
புரைப்பு இலாத பரம்பரனே<br>
பொய் இலாத பரஞ்சுடரே<br>
இரைத்து நல்ல மேன்மக்கள்<br>
ஏத்த யானும் ஏத்தினேன்</div>

<span id="TA-4.3.10"></span>
'''4.3.10'''

<div lang="ta">யானும் ஏத்தி ஏழ் உலகும்<br>
முற்றும் ஏத்தி பின்னையும்<br>
தானும் ஏத்திலும் தன்னை<br>
ஏத்த ஏத்த எங்கு எய்தும்?<br>
தேனும் பாலும் கன்னலும்<br>
அமுதும் ஆகித் தித்திப்ப<br>
யானும் எம் பிரானையே<br>
ஏத்தினேன் யான் உய்வானே</div>

<span id="TA-4.3.11"></span>
'''4.3.11'''

<div lang="ta">உய்வு உபாயம் மற்று இன்மை தேறி<br>
கண்ணன் ஒண் கழல்கள் மேல்<br>
செய்ய தாமரைப் பழனத்<br>
தென்னன் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
பொய் இல் பாடல் ஆயிரத்துள்<br>
இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்<br>
வையம் மன்னி வீற்றிருந்து<br>
விண்ணும் ஆள்வர் மண்ணூடே</div>

'''Hymnus 4.4'''

[[#DE-4.4.1|Deutsch]] · [[#RO-4.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.4.1"></span>
'''4.4.1'''

<div lang="ta">மண்ணை இருந்து துழாவி<br>
வாமனன் மண் இது என்னும்<br>
விண்ணைத் தொழுது அவன் மேவு<br>
வைகுந்தம் என்று கை காட்டும்<br>
கண்ணை உள்நீர் மல்க நின்று<br>
கடல்வண்ணன் என்னும் அன்னே என்<br>
பெண்ணைப் பெருமயல் செய்தாற்கு<br>
என் செய்கேன் பெய் வளையீரே?</div>

<span id="TA-4.4.2"></span>
'''4.4.2'''

<div lang="ta">பெய்வளைக் கைகளைக் கூப்பி<br>
பிரான் கிடக்கும் கடல் என்னும்<br>
செய்யது ஓர் ஞாயிற்றைக் காட்டி<br>
சிரீதரன் மூர்த்தி ஈது என்னும்<br>
நையும் கண்ணீர் மல்க நின்று<br>
நாரணன் என்னும் அன்னே என்<br>
தெய்வ உருவில் சிறுமான்<br>
செய்கின்றது ஒன்று அறியேனே</div>

<span id="TA-4.4.3"></span>
'''4.4.3'''

<div lang="ta">அறியும் செந்தீயைத் தழுவி<br>
அச்சுதன் என்னும் மெய் வேவாள்<br>
எறியும் தண் காற்றைத் தழுவி<br>
என்னுடைக் கோவிந்தன் என்னும்<br>
வெறி கொள் துழாய் மலர் நாறும்<br>
வினையுடையாட்டியேன் பெற்ற<br>
செறி வளை முன் கைச் சிறுமான்<br>
செய்கின்றது என் கண்ணுக்கு ஒன்றே?</div>

<span id="TA-4.4.4"></span>
'''4.4.4'''

<div lang="ta">ஒன்றிய திங்களைக் காட்டி<br>
ஒளி மணி வண்ணனே என்னும்<br>
நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி<br>
நெடுமாலே வா என்று கூவும்<br>
நன்று பெய்யும் மழை காணில்<br>
நாரணன் வந்தான் என்று ஆலும்<br>
என்று இன மையல்கள் செய்தான்<br>
என்னுடைக் கோமளத்தையே?</div>

<span id="TA-4.4.5"></span>
'''4.4.5'''

<div lang="ta">கோமள வான் கன்றைப் புல்கி<br>
கோவிந்தன் மேய்த்தன என்னும்<br>
போம் இள நாகத்தின் பின் போய்<br>
அவன் கிடக்கை ஈது என்னும்<br>
ஆம் அளவு ஒன்றும் அறியேன்<br>
அருவினையாட்டியேன் பெற்ற<br>
கோமள வல்லியை மாயோன்<br>
மால் செய்து செய்கின்ற கூத்தே</div>

<span id="TA-4.4.6"></span>
'''4.4.6'''

<div lang="ta">கூத்தர் குடம் எடுத்து ஆடில்<br>
கோவிந்தன் ஆம் எனா ஓடும்<br>
வாய்த்த குழல் ஓசை கேட்கில்<br>
மாயவன் என்று மையாக்கும்<br>
ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்கள் காணில்<br>
அவன் உண்ட வெண்ணெய் ஈது என்னும்<br>
பேய்ச்சி முலை சுவைத்தாற்கு<br>
என் பெண்கொடி ஏறிய பித்தே</div>

<span id="TA-4.4.7"></span>
'''4.4.7'''

<div lang="ta">ஏறிய பித்தினோடு எல்லா<br>
உலகும் கண்ணன் படைப்பு என்னும்<br>
நீறு செவ்வே இடக் காணில்<br>
நெடுமால் அடியார் என்று ஓடும்<br>
நாறு துழாய் மலர் காணில்<br>
நாரணன் கண்ணி ஈது என்னும்<br>
தேறியும் தேறாதும் மாயோன்<br>
திறத்தனளே இத் திருவே</div>

<span id="TA-4.4.8"></span>
'''4.4.8'''

<div lang="ta">திரு உடை மன்னரைக் காணில்<br>
திருமாலைக் கண்டேனே என்னும்<br>
உரு உடை வண்ணங்கள் காணில்<br>
உலகு அளந்தான் என்று துள்ளும்<br>
கரு உடைத் தேவு இல்கள் எல்லாம்<br>
கடல் வண்ணன் கோயிலே என்னும்<br>
வெருவிலும் வீழ்விலும் ஓவாள்<br>
கண்ணன் கழல்கள் விரும்புமே</div>

<span id="TA-4.4.9"></span>
'''4.4.9'''

<div lang="ta">விரும்பிப் பகவரைக் காணில்<br>
வியல் இடம் உண்டானே என்னும்<br>
கரும் பெரு மேகங்கள் காணில்<br>
கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும்<br>
பெரும் புல ஆ நிரை காணில்<br>
பிரான் உளன் என்று பின் செல்லும்<br>
அரும் பெறல் பெண்ணினை மாயோன்<br>
அலற்றி அயர்ப்பிக்கின்றானே</div>

<span id="TA-4.4.10"></span>
'''4.4.10'''

<div lang="ta">அயர்க்கும் சுற்றும் பற்றி நோக்கி<br>
அகலவே நீள் நோக்குக் கொள்ளும்<br>
வியர்க்கும் மழைக்கண் துளும்ப<br>
வெவ்வுயிர் கொள்ளும் மெய் சோரும்<br>
பெயர்த்தும் கண்ணா என்று பேசும்<br>
பெருமானே வா என்று கூவும்<br>
மயல் பெருங் காதல் என் பேதைக்கு<br>
என்செய்கேன் வல்வினையேனே?</div>

<span id="TA-4.4.11"></span>
'''4.4.11'''

<div lang="ta">வல்வினை தீர்க்கும் கண்ணனை<br>
வண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
சொல் வினையால் சொன்ன பாடல்<br>
ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்<br>
நல் வினை என்று கற்பார்கள்<br>
நலனிடை வைகுந்தம் நண்ணி<br>
தொல்வினை தீர எல்லாரும்<br>
தொழுது எழ வீற்றிருப்பாரே</div>

'''Hymnus 4.5'''

[[#DE-4.5.1|Deutsch]] · [[#RO-4.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.5.1"></span>
'''4.5.1'''

<div lang="ta">வீற்றிருந்து ஏழ் உலகும் தனிக்கோல் செல்ல வீவு இல் சீர்<br>
ஆற்றல் மிக்கு ஆளும் அம்மானை வெம் மா பிளந்தான் தன்னை<br>
போற்றி என்றே கைகள் ஆரத் தொழுது சொல் மாலைகள்<br>
ஏற்ற நோற்றேற்கு இனி என்ன குறை எழுமையுமே?</div>

<span id="TA-4.5.2"></span>
'''4.5.2'''

<div lang="ta">மைய கண்ணாள் மலர் மேல் உறைவாள் உறை மார்பினன்<br>
செய்ய கோலத் தடங் கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தன்னை<br>
மொய்ய சொல்லால் இசைமாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேன்<br>
வெய்ய நோய்கள் முழுதும் வியன் ஞாலத்து வீயவே</div>

<span id="TA-4.5.3"></span>
'''4.5.3'''

<div lang="ta">வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்த நம் அச்சுதன்<br>
வீவு இல் சீரன் மலர்க் கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தன்னை<br>
வீவு இல் காலம் இசைமாலைகள் ஏத்தி மேவப்பெற்றேன்<br>
வீவு இல் இன்பம் மிக எல்லை நிகழ்ந்தனன் மேவியே</div>

<span id="TA-4.5.4"></span>
'''4.5.4'''

<div lang="ta">மேவி நின்று தொழுவார் வினை போக மேவும் பிரான்<br>
தூவி அம் புள் உடையான் அடல் ஆழி அம்மான் தன்னை<br>
நா இயலால் இசைமாலைகள் ஏத்தி நண்ணப் பெற்றேன்<br>
ஆவி என் ஆவியை யான் அறியேன் செய்த ஆற்றையே</div>

<span id="TA-4.5.5"></span>
'''4.5.5'''

<div lang="ta">ஆற்ற நல்ல வகை காட்டும் அம்மானை அமரர் தம்<br>
ஏற்றை எல்லாப் பொருளும் விரித்தானை எம்மான் தன்னை<br>
மாற்ற மாலைப் புனைந்து ஏத்தி நாளும் மகிழ்வு எய்தினேன்<br>
காற்றின் முன்னம் கடுகி வினை நோய்கள் கரியவே</div>

<span id="TA-4.5.6"></span>
'''4.5.6'''

<div lang="ta">கரிய மேனிமிசை வெளிய நீறு சிறிதே இடும்<br>
பெரிய கோலத் தடங்கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தன்னை<br>
உரிய சொல்லால் இசைமாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேற்கு<br>
அரியது உண்டோ எனக்கு இன்று தொட்டும் இனி என்றுமே</div>

<span id="TA-4.5.7"></span>
'''4.5.7'''

<div lang="ta">என்றும் ஒன்று ஆகி ஒத்தாரும் மிக்கார்களும் தன் தனக்கு<br>
இன்றி நின்றானை எல்லா உலகும் உடையான் தன்னை<br>
குன்றம் ஒன்றால் மழை காத்த பிரானை சொல் மாலைகள்<br>
நன்று சூட்டும் விதி எய்தினம் என்ன குறை நமக்கே?</div>

<span id="TA-4.5.8"></span>
'''4.5.8'''

<div lang="ta">நமக்கும் பூவின்மிசை நங்கைக்கும் இன்பனை ஞாலத்தார்<br>
தமக்கும் வானத்தவர்க்கும் பெருமானை தண் தாமரை<br>
சுமக்கும் பாதப் பெருமானை சொல்மாலைகள் சொல்லுமாறு<br>
அமைக்க வல்லேற்கு இனி யாவர் நிகர் அகல் வானத்தே?</div>

<span id="TA-4.5.9"></span>
'''4.5.9'''

<div lang="ta">வானத்தும் வானத்துள் உம்பரும் மண்ணுள்ளும் மண்ணின்கீழ்த்<br>
தானத்தும் எண் திசையும் தவிராது நின்றான் தன்னை<br>
கூனல் சங்கத் தடக்கையவனை குடம் ஆடியை<br>
வானக் கோனை கவி சொல்ல வல்லேற்கு இனி மாறுஉண்டே?</div>

<span id="TA-4.5.10"></span>
'''4.5.10'''

<div lang="ta">உண்டும் உமிழ்ந்தும் கடந்தும் இடந்தும் கிடந்தும் நின்றும்<br>
கொண்ட கோலத்தொடு வீற்றிருந்தும் மணம் கூடியும்<br>
கண்ட ஆற்றால் தனதே உலகு என நின்றான் தன்னை<br>
வண் தமிழ் நூற்க நோற்றேன் அடியார்க்கு இன்ப மாரியே</div>

<span id="TA-4.5.11"></span>
'''4.5.11'''

<div lang="ta">மாரி மாறாத தண் அம் மலை வேங்கடத்து அண்ணலை<br>
வாரி மாறாத பைம் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர் நகர்க்<br>
காரி மாறன் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்து இப் பத்தால்<br>
வேரி மாறாத பூமேல் இருப்பாள் வினை தீர்க்குமே</div>

'''Hymnus 4.6'''

[[#DE-4.6.1|Deutsch]] · [[#RO-4.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.6.1"></span>
'''4.6.1'''

<div lang="ta">தீர்ப்பாரை யாம் இனி எங்ஙனம் நாடுதும் அன்னைமீர்!<br>
ஓர்ப்பால் இவ் ஒள் நுதல் உற்ற நல் நோய் இது தேறினோம்<br>
போர்ப்பாகு தான் செய்து அன்று ஐவரை வெல்வித்த மாயப்போர்த்<br>
தேர்ப்பாகனார்க்கு இவள் சிந்தை துழாய்த் திசைக்கின்றதே?</div>

<span id="TA-4.6.2"></span>
'''4.6.2'''

<div lang="ta">திசைக்கின்றதே இவள் நோய் இது மிக்க பெருந் தெய்வம்<br>
இசைப்பு இன்றி நீர் அணங்கு ஆடும் இளந் தெய்வம் அன்று இது<br>
திசைப்பு இன்றியே சங்கு சக்கரம் என்று இவள் கேட்க நீர்<br>
இசைக்கிற்றிராகில் நன்றே இல் பெறும் இது காண்மினே</div>

<span id="TA-4.6.3"></span>
'''4.6.3'''

<div lang="ta">இது காண்மின் அன்னைமீர் இக் கட்டுவிச்சி சொல் கொண்டு நீர்<br>
எதுவானும் செய்து அங்கு ஓர் கள்ளும் இறைச்சியும் தூவேன் மின்<br>
மது வார் துழாய் முடி மாயப் பிரான் கழல் வாழ்த்தினால்<br>
அதுவே இவள் உற்ற நோய்க்கும் அரு மருந்து ஆகுமே</div>

<span id="TA-4.6.4"></span>
'''4.6.4'''

<div lang="ta">மருந்து ஆகும் என்று அங்கு ஓர் மாய வலவை சொல் கொண்டு நீர்<br>
கருஞ் சோறும் மற்றைச் செஞ் சோறும் களன் இழைத்து என் பயன்?<br>
ஒருங்காகவே உலகு ஏழும் விழுங்கி உமிழ்ந்திட்ட<br>
பெருந்தேவன் பேர் சொல்லகிற்கில் இவளைப் பெறுதிரே</div>

<span id="TA-4.6.5"></span>
'''4.6.5'''

<div lang="ta">இவளைப் பெறும் பரிசு இவ் அணங்கு ஆடுதல் அன்று அந்தோ<br>
குவளைத் தடங் கண்ணும் கோவைச் செவ்வாயும் பயந்தனள்<br>
கவளக் கடாக் களிறு அட்ட பிரான் திருநாமத்தால்<br>
தவளப் பொடிக் கொண்டு நீர் இட்டிடுமின் தணியுமே</div>

<span id="TA-4.6.6"></span>
'''4.6.6'''

<div lang="ta">தணியும் பொழுது இல்லை நீர் அணங்கு ஆடுதிர் அன்னைமீர்<br>
பிணியும் ஒழிகின்றது இல்லை பெருகும் இது அல்லால்<br>
மணியின் அணி நிற மாயன் தமர் அடி நீறு கொண்டு<br>
அணிய முயலின் மற்று இல்லை கண்டீர் இவ் அணங்குக்கே</div>

<span id="TA-4.6.7"></span>
'''4.6.7'''

<div lang="ta">அணங்குக்கு அரு மருந்து என்று அங்கு ஓர் ஆடும் கள்ளும் பராய்<br>
துணங்கை எறிந்து நும் தோள் குலைக்கப்படும் அன்னைமீர்<br>
உணங்கல் கெடக் கழுதை உதடு ஆட்டம் கண்டு என் பயன்?<br>
வணங்கீர்கள் மாயப் பிரான் தமர் வேதம் வல்லாரையே</div>

<span id="TA-4.6.8"></span>
'''4.6.8'''

<div lang="ta">வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்<br>
பாதம் பணிந்து இவள் நோய் இது தீர்த்துக் கொள்ளாது போய்<br>
ஏதம் பறைந்து அல்ல செய்து கள் ஊடு கலாய்த் தூய்<br>
கீதம் முழவு இட்டு நீர் அணங்கு ஆடுதல் கீழ்மையே</div>

<span id="TA-4.6.9"></span>
'''4.6.9'''

<div lang="ta">கீழ்மையினால் அங்கு ஓர் கீழ்மகன் இட்ட முழவின் கீழ்<br>
நாழ்மை பல சொல்லி நீர் அணங்கு ஆடும் பொய் காண்கிலேன்<br>
ஏழ்மைப் பிறப்புக்கும் சேமம் இந் நோய்க்கும் ஈதே மருந்து<br>
ஊழ்மையில் கண்ண பிரான் கழல் வாழ்த்துமின் உன்னித்தே</div>

<span id="TA-4.6.10"></span>
'''4.6.10'''

<div lang="ta">உன்னித்து மற்று ஒரு தெய்வம் தொழாஅள் அவனை அல்லால்<br>
நும் இச்சை சொல்லி நும் தோள் குலைக்கப்படும் அன்னைமீர்<br>
மன்னப்படும் மறைவாணனை வண் துவராபதி<br>
மன்னனை ஏத்துமின் ஏத்துதலும் தொழுது ஆடுமே</div>

<span id="TA-4.6.11"></span>
'''4.6.11'''

<div lang="ta">தொழுது ஆடி தூ மணி வண்ணனுக்கு ஆட்செய்து நோய் தீர்ந்த<br>
வழுவாத தொல் புகழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
வழுவாத ஆயிரத்துள் இவை பத்து வெறிகளும்<br>
தொழுது ஆடிப் பாட வல்லார் துக்க சீலம் இலர்களே</div>

'''Hymnus 4.7'''

[[#DE-4.7.1|Deutsch]] · [[#RO-4.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.7.1"></span>
'''4.7.1'''

<div lang="ta">சீலம் இல்லாச் சிறியனேலும் செய்வினையோ பெரிதால்<br>
ஞாலம் உண்டாய் ஞான மூர்த்தி நாராயணா என்று என்று<br>
காலந்தோறும் யான் இருந்து கைதலைபூசல் இட்டால்<br>
கோல மேனி காண வாராய் கூவியும் கொள்ளாயே</div>

<span id="TA-4.7.2"></span>
'''4.7.2'''

<div lang="ta">கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம் கோது இல தந்திடும் என்<br>
வள்ளலேயோ வையம் கொண்ட வாமனாவோ என்று என்று<br>
நள் இராவும் நன் பகலும் நான் இருந்து ஓலம் இட்டால்<br>
கள்ள மாயா உன்னை என் கண் காண வந்து ஈயாயே</div>

<span id="TA-4.7.3"></span>
'''4.7.3'''

<div lang="ta">ஈவு இலாத தீவினைகள் எத்தனை செய்தனன்கொல்?<br>
தாவி வையம் கொண்ட எந்தாய் தாமோதரா என்று என்று<br>
கூவிக் கூவி நெஞ்சு உருகி கண்பனி சோர நின்றால்<br>
பாவி நீ என்று ஒன்று சொல்லாய் பாவியேன் காண வந்தே</div>

<span id="TA-4.7.4"></span>
'''4.7.4'''

<div lang="ta">காண வந்து என் கண்முகப்பே தாமரைக்கண் பிறழ<br>
ஆணி செம்பொன் மேனி எந்தாய் நின்று அருளாய் என்று என்று<br>
நாணம் இல்லாச் சிறு தகையேன் நான் இங்கு அலற்றுவது என்<br>
பேணி வானோர் காணமாட்டாப் பீடு உடை அப்பனையே?</div>

<span id="TA-4.7.5"></span>
'''4.7.5'''

<div lang="ta">அப்பனே அடல் ஆழியானே ஆழ் கடலைக் கடைந்த<br>
துப்பனே உன் தோள்கள் நான்கும் கண்டிடக்கூடுங்கொல்? என்று<br>
எப்பொழுதும் கண்ண நீர் கொண்டு ஆவி துவர்ந்து துவர்ந்து<br>
இப்பொழுதே வந்திடாய் என்று ஏழையேன் நோக்குவனே</div>

<span id="TA-4.7.6"></span>
'''4.7.6'''

<div lang="ta">நோக்கி நோக்கி உன்னைக் காண்பான் யான் எனது ஆவியுள்ளே<br>
நாக்கு நீள்வன் ஞானம் இல்லை நாள்தோறும் என்னுடைய<br>
ஆக்கையுள்ளும் ஆவியுள்ளும் அல்ல புறத்தினுள்ளும்<br>
நீக்கம் இன்றி எங்கும் நின்றாய் நின்னை அறிந்து அறிந்தே</div>

<span id="TA-4.7.7"></span>
'''4.7.7'''

<div lang="ta">அறிந்து அறிந்து தேறித் தேறி யான் எனது ஆவியுள்ளே<br>
நிறைந்த ஞான மூர்த்தியாயை நின்மலமாக வைத்து<br>
பிறந்தும் செத்தும் நின்று இடறும் பேதைமை தீர்ந்தொழிந்தேன்<br>
நறுந் துழாயின் கண்ணி அம்மா நான் உன்னைக் கண்டுகொண்டே</div>

<span id="TA-4.7.8"></span>
'''4.7.8'''

<div lang="ta">கண்டுகொண்டு என் கைகள் ஆர நின் திருப்பாதங்கள்மேல்<br>
எண் திசையும் உள்ள பூக் கொண்டு ஏத்தி உகந்து உகந்து<br>
தொண்டரோங்கள் பாடி ஆட சூழ் கடல் ஞாலத்துள்ளே<br>
வண் துழாயின் கண்ணி வேந்தே வந்திடகில்லாயே</div>

<span id="TA-4.7.9"></span>
'''4.7.9'''

<div lang="ta">இடகிலேன் ஒன்று அட்ட கில்லேன் ஐம்புலன் வெல்ல கில்லேன்<br>
கடவன் ஆகி காலந்தோறும் பூப் பறித்து ஏத்த கில்லேன்<br>
மட வல் நெஞ்சம் காதல் கூர வல்வினையேன் அயர்ப்பாய்த்<br>
தடவுகின்றேன் எங்குக் காண்பன் சக்கரத்து அண்ணலையே?</div>

<span id="TA-4.7.10"></span>
'''4.7.10'''

<div lang="ta">சக்கரத்து அண்ணலே என்று தாழ்ந்து கண்ணீர் ததும்ப<br>
பக்கம் நோக்கி நின்று அலந்தேன் பாவியேன் காண்கின்றிலேன்<br>
மிக்க ஞான மூர்த்தி ஆய வேத விளக்கினை என்<br>
தக்க ஞானக் கண்களாலே கண்டு தழுவுவனே</div>

<span id="TA-4.7.11"></span>
'''4.7.11'''

<div lang="ta">தழுவிநின்ற காதல் தன்னால் தாமரைக் கண்ணன் தன்னை<br>
குழுவு மாடத் தென் குருகூர் மாறன் சடகோபன் சொல்<br>
வழுவு இலாத ஒண் தமிழ்கள் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
தழுவப் பாடி ஆட வல்லார் வைகுந்தம் ஏறுவரே</div>

'''Hymnus 4.8'''

[[#DE-4.8.1|Deutsch]] · [[#RO-4.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.8.1"></span>
'''4.8.1'''

<div lang="ta">ஏறு ஆளும் இறையோனும் திசைமுகனும் திருமகளும்<br>
கூறு ஆளும் தனி உடம்பன் குலம் குலமா அசுரர்களை<br>
நீறு ஆகும்படியாக நிருமித்து படை தொட்ட<br>
மாறாளன் கவராத மணி மாமை குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.2"></span>
'''4.8.2'''

<div lang="ta">மணி மாமை குறைவு இல்லா மலர்மாதர் உறை மார்பன்<br>
அணி மானத் தட வரைத்தோள் அடல் ஆழித் தடக்கையன்<br>
பணி மானம் பிழையாமே அடியேனைப் பணிகொண்ட<br>
மணிமாயன் கவராத மட நெஞ்சால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.3"></span>
'''4.8.3'''

<div lang="ta">மட நெஞ்சால் குறைவு இல்லா மகள்தாய்செய்து ஒரு பேய்ச்சி<br>
விட நஞ்ச முலை சுவைத்த மிகு ஞானச் சிறு குழவி<br>
பட நாகத்து அணைக் கிடந்த பரு வரைத் தோள் பரம்புருடன்<br>
நெடுமாயன் கவராத நிறையினால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.4"></span>
'''4.8.4'''

<div lang="ta">நிறையினால் குறைவு இல்லா நெடும் பணைத் தோள் மடப் பின்னை<br>
பொறையினால் முலை அணைவான் பொரு விடை ஏழ் அடர்த்து உகந்த<br>
கறையினார் துவர் உடுக்கை கடை ஆவின் கழி கோல் கைச்<br>
சறையினார் கவராத தளிர் நிறத்தால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.5"></span>
'''4.8.5'''

<div lang="ta">தளிர் நிறத்தால் குறைவு இல்லாத் தனிச் சிறையில் விளப்பு உற்ற<br>
கிளிமொழியாள் காரணமாக் கிளர் அரக்கன் நகர் எரித்த<br>
களி மலர்த் துழாய் அலங்கல் கமழ் முடியன் கடல் ஞாலத்து<br>
அளிமிக்கான் கவராத அறிவினால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.6"></span>
'''4.8.6'''

<div lang="ta">அறிவினால் குறைவு இல்லா அகல் ஞாலத்தவர் அறிய<br>
நெறி எல்லாம் எடுத்து உரைத்த நிறை ஞானத்து ஒருமூர்த்தி<br>
குறிய மாண் உரு ஆகி கொடுங் கோளால் நிலம் கொண்ட<br>
கிறி அம்மான் கவராத கிளர் ஒளியால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.7"></span>
'''4.8.7'''

<div lang="ta">கிளர் ஒளியால் குறைவு இல்லா அரி உருவாய்க் கிளர்ந்து எழுந்து<br>
கிளர் ஒளிய இரணியனது அகல் மார்பம் கிழித்து உகந்த<br>
வளர் ஒளிய கனல் ஆழி வலம்புரியன் மணி நீல<br>
வளர் ஒளியான் கவராத வரி வளையால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.8"></span>
'''4.8.8'''

<div lang="ta">வரி வளையால் குறைவு இல்லாப் பெரு முழக்கால் அடங்காரை<br>
எரி அழலம் புக ஊதி இரு நிலம் முன் துயர் தவிர்த்த<br>
தெரிவு அரிய சிவன் பிரமன் அமரர் கோன் பணிந்து ஏத்தும்<br>
விரி புகழான் கவராத மேகலையால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.9"></span>
'''4.8.9'''

<div lang="ta">மேகலையால் குறைவு இல்லா மெலிவு உற்ற அகல் அல்குல்<br>
போகமகள் புகழ்த் தந்தை விறல் வாணன் புயம் துணித்து<br>
நாகமிசைத் துயில்வான்போல் உலகு எல்லாம் நன்கு ஒடுங்க<br>
யோகு அணைவான் கவராத உடம்பினால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.10"></span>
'''4.8.10'''

<div lang="ta">உடம்பினால் குறைவு இல்லா உயிர் பிரிந்த மலைத்துண்டம்<br>
கிடந்தனபோல் துணி பலவா அசுரர் குழாம் துணித்து உகந்த<br>
தடம் புனல சடைமுடியன் தனி ஒருகூறு அமர்ந்து உறையும்<br>
உடம்பு உடையான் கவராத உயிரினால் குறைவு இலமே</div>

<span id="TA-4.8.11"></span>
'''4.8.11'''

<div lang="ta">உயிரினால் குறைவு இல்லா உலகு ஏழ் தன்னுள் ஒடுக்கி<br>
தயிர் வெண்ணெய் உண்டானைத் தடம் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
செயிர் இல் சொல் இசைமாலை ஆயிரத்துள் இப் பத்தால்<br>
வயிரம் சேர் பிறப்பு அறுத்து வைகுந்தம் நண்ணுவரே</div>

'''Hymnus 4.9'''

[[#DE-4.9.1|Deutsch]] · [[#RO-4.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.9.1"></span>
'''4.9.1'''

<div lang="ta">நண்ணாதார் முறுவலிப்ப நல் உற்றார் கரைந்து ஏங்க<br>
எண் ஆராத் துயர் விளைக்கும் இவை என்ன உலகு இயற்கை<br>
கண்ணாளா கடல் கடைந்தாய் உன கழற்கே வரும் பரிசு<br>
தண்ணாவாது அடியேனைப் பணி கண்டாய் சாமாறே</div>

<span id="TA-4.9.2"></span>
'''4.9.2'''

<div lang="ta">சாம் ஆறும் கெடும் ஆறும் தமர் உற்றார் தலைத்தலைப்பெய்து<br>
ஏமாறிக் கிடந்து அலற்றும் இவை என்ன உலகு இயற்கை<br>
ஆம் ஆறு ஒன்று அறியேன் நான் அரவு அணையாய் அம்மானே<br>
கூமாறே விரைகண்டாய் அடியேனை குறிக்கொண்டே</div>

<span id="TA-4.9.3"></span>
'''4.9.3'''

<div lang="ta">கொண்டாட்டும் குலம் புனைவும் தமர் உற்றார் விழு நிதியும்<br>
வண்டு ஆர் பூங் குழலாளும் மனை ஒழிய உயிர் மாய்தல்<br>
கண்டு ஆற்றேன் உலகு இயற்கை! கடல்வண்ணா அடியேனைப்<br>
பண்டேபோல் கருதாது உன் அடிக்கே கூய்ப் பணிக்கொள்ளே</div>

<span id="TA-4.9.4"></span>
'''4.9.4'''

<div lang="ta">கொள் என்று கிளர்ந்து எழுந்த பெரும் செல்வம் நெருப்பு ஆக<br>
கொள் என்று தமம் மூடும் இவை என்ன உலகு இயற்கை<br>
வள்ளலே மணிவண்ணா உன கழற்கே வரும்பரிசு<br>
வள்ளல் செய்து அடியேனை உனது அருளால் வாங்காயே</div>

<span id="TA-4.9.5"></span>
'''4.9.5'''

<div lang="ta">வாங்கு நீர் மலர் உலகில் நிற்பனவும் திரிவனவும்<br>
ஆங்கு உயிர்கள் பிறப்பு இறப்புப் பிணி மூப்பால் தகர்ப்புண்ணும்<br>
ஈங்கு இதன்மேல் வெம் நரகம் இவை என்ன உலகு இயற்கை<br>
வாங்கு எனை நீ மணிவண்ணா அடியேனை மறுக்கேலே</div>

<span id="TA-4.9.6"></span>
'''4.9.6'''

<div lang="ta">மறுக்கி வல் வலைப்படுத்தி குமைத்திட்டு கொன்று உண்பர்<br>
அறப்பொருளை அறிந்து ஓரார் இவை என்ன உலகு இயற்கை<br>
வெறித் துளவ முடியானே வினையேனை உனக்கு அடிமை<br>
அறக்கொண்டாய் இனி என் ஆர் அமுதே கூயருளாயே</div>

<span id="TA-4.9.7"></span>
'''4.9.7'''

<div lang="ta">ஆயே இவ் உலகத்து நிற்பனவும் திரிவனவும்<br>
நீயே மற்று ஒரு பொருளும் இன்றி நீ நின்றமையால்<br>
நோயே மூப்பு இறப்பு பிறப்பு பிணியே என்று இவை ஒழிய<br>
கூயேகொள் அடியேனை கொடு உலகம் காட்டேலே</div>

<span id="TA-4.9.8"></span>
'''4.9.8'''

<div lang="ta">காட்டி நீ கரந்து உமிழும் நிலம் நீர் தீ விசும்பு கால்<br>
ஈட்டி நீ வைத்து அமைத்த இமையோர் வாழ் தனி முட்டைக்<br>
கோட்டையினில் கழித்து என்னை உன் கொழும் சோதி உயரத்துக்<br>
கூட்டு அரிய திருவடிக்கள் எஞ்ஞான்று கூட்டுதியே?</div>

<span id="TA-4.9.9"></span>
'''4.9.9'''

<div lang="ta">கூட்டுதி நின் குரை கழல்கள் இமையோரும் தொழாவகைசெய்து<br>
ஆட்டுதி நீ அரவு அணையாய் அடியேனும் அஃது அறிவன்<br>
வேட்கை எல்லாம் விடுத்து என்னை உன் திருவடியே சுமந்து உழலக்<br>
கூட்டு அரிய திருவடிக்கள் கூட்டினை நான் கண்டேனே</div>

<span id="TA-4.9.10"></span>
'''4.9.10'''

<div lang="ta">கண்டு கேட்டு உற்று மோந்து உண்டு உழலும் ஐங்கருவி<br>
கண்ட இன்பம் தெரிவு அரிய அளவு இல்லாச் சிற்றின்பம்<br>
ஒண் தொடியாள் திருமகளும் நீயுமே நிலாநிற்ப<br>
கண்ட சதிர் கண்டொழிந்தேன் அடைந்தேன் உன் திருவடியே</div>

<span id="TA-4.9.11"></span>
'''4.9.11'''

<div lang="ta">திருவடியை நாரணனை கேசவனை பரஞ்சுடரை<br>
திருவடி சேர்வது கருதி செழுங் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
திருவடிமேல் உரைத்த தமிழ் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
திருவடியே அடைவிக்கும் திருவடி சேர்ந்து ஒன்றுமினே</div>

'''Hymnus 4.10'''

[[#DE-4.10.1|Deutsch]] · [[#RO-4.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-4.10.1"></span>
'''4.10.1'''

<div lang="ta">ஒன்றும் தேவும் உலகும் உயிரும்<br>
மற்றும் யாதும் இல்லா<br>
அன்று நான்முகன் தன்னொடு தேவர்<br>
உலகோடு உயிர் படைத்தான்<br>
குன்றம் போல் மணி மாடம் நீடு<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
நின்ற ஆதிப்பிரான் நிற்க மற்றைத் தெய்வம் நாடுதிரே?</div>

<span id="TA-4.10.2"></span>
'''4.10.2'''

<div lang="ta">நாடி நீர் வணங்கும் தெய்வமும் உம்மையும்<br>
முன் படைத்தான்<br>
வீடு இல் சீர்ப் புகழ் ஆதிப்பிரான் அவன்<br>
மேவி உறை கோயில்<br>
மாட மாளிகை சூழ்ந்து அழகு ஆய<br>
திருக்குருகூர் அதனைப்<br>
பாடி ஆடி பரவிச் செல்மின்கள்<br>
பல் உலகீர் பரந்தே</div>

<span id="TA-4.10.3"></span>
'''4.10.3'''

<div lang="ta">பரந்த தெய்வமும் பல் உலகும் படைத்து அன்று<br>
உடனே விழுங்கி<br>
கரந்து உமிழ்ந்து கடந்து இடந்தது<br>
கண்டும் தெளியகில்லீர்<br>
சிரங்களால் அமரர் வணங்கும்<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
பரன் திறம் அன்றி பல் உலகீர் தெய்வம்<br>
மற்று இல்லை பேசுமினே</div>

<span id="TA-4.10.4"></span>
'''4.10.4'''

<div lang="ta">பேச நின்ற சிவனுக்கும் பிரமன்<br>
தனக்கும் பிறர்க்கும்<br>
நாயகன் அவனே கபால நல் மோக்கத்துக்<br>
கண்டுகொண்மின்<br>
தேச மா மதிள் சூழ்ந்து அழகு ஆய<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
ஈசன்பால் ஓர் அவம் பறைதல் என் ஆவது<br>
இலிங்கியர்க்கே?</div>

<span id="TA-4.10.5"></span>
'''4.10.5'''

<div lang="ta">இலிங்கத்து இட்ட புராணத்தீரும்<br>
சமணரும் சாக்கியரும்<br>
வலிந்து வாது செய்வீர்களும் மற்றும் நும்<br>
தெய்வமும் ஆகி நின்றான்<br>
மலிந்து செந்நெல் கவரி வீசும்<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
பொலிந்து நின்ற பிரான் கண்டீர் ஒன்றும்<br>
பொய் இல்லை போற்றுமினே</div>

<span id="TA-4.10.6"></span>
'''4.10.6'''

<div lang="ta">போற்றி மற்று ஓர் தெய்வம் பேணப்<br>
புறத்திட்டு உம்மை இன்னே<br>
தேற்றி வைத்தது எல்லீரும் வீடு பெற்றால்<br>
உலகு இல்லை என்றே<br>
சேற்றில் செந்நெல் கமலம் ஓங்கு<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
ஆற்ற வல்லவன் மாயம் கண்டீர் அது<br>
அறிந்து அறிந்து ஓடுமினே</div>

<span id="TA-4.10.7"></span>
'''4.10.7'''

<div lang="ta">ஓடி ஓடி பல பிறப்பும் பிறந்து<br>
மற்று ஓர் தெய்வம்<br>
பாடி ஆடிப் பணிந்து பல்படிகால்<br>
வழி ஏறிக் கண்டீர்<br>
கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
ஆடு புள் கொடி ஆதி மூர்த்திக்கு<br>
அடிமைபுகுவதுவே</div>

<span id="TA-4.10.8"></span>
'''4.10.8'''

<div lang="ta">புக்கு அடிமையினால் தன்னைக் கண்ட<br>
மார்க்கண்டேயன் அவனை<br>
நக்க பிரானும் அன்று உய்யக்கொண்டது<br>
நாராயணன் அருளே<br>
கொக்கு அலர் தடம் தாழை வேலித்<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
மிக்க ஆதிப்பிரான் நிற்க மற்றைத்<br>
தெய்வம் விளம்புதிரே</div>

<span id="TA-4.10.9"></span>
'''4.10.9'''

<div lang="ta">விளம்பும் ஆறு சமயமும் அவைஆகியும்<br>
மற்றும் தன்பால்<br>
அளந்து காண்டற்கு அரியன் ஆகிய<br>
ஆதிப்பிரான் அமரும்<br>
வளம் கொள் தண் பணை சூழ்ந்து அழகு ஆய<br>
திருக்குருகூர் அதனை<br>
உளம் கொள் ஞானத்து வைம்மின் உம்மை<br>
உய்யக்கொண்டு போகுறிலே</div>

<span id="TA-4.10.10"></span>
'''4.10.10'''

<div lang="ta">உறுவது ஆவது எத் தேவும் எவ் உலகங்களும்<br>
மற்றும் தன்பால்<br>
மறு இல் மூர்த்தியோடு ஒத்து இத்தனையும்<br>
நின்றவண்ணம் நிற்கவே<br>
செறுவில் செந்நெல் கரும்பொடு ஓங்கு<br>
திருக்குருகூர் அதனுள்<br>
குறிய மாண் உரு ஆகிய நீள் குடக்<br>
கூத்தனுக்கு ஆள் செய்வதே</div>

<span id="TA-4.10.11"></span>
'''4.10.11'''

<div lang="ta">ஆள் செய்து ஆழிப் பிரானைச் சேர்ந்தவன்<br>
வண் குருகூர்நகரான்<br>
நாள் கமழ் மகிழ் மாலை மார்பினன்<br>
மாறன் சடகோபன்<br>
வேட்கையால் சொன்ன பாடல் ஆயிரத்துள்<br>
இப் பத்தும் வல்லார்<br>
மீட்சி இன்றி வைகுந்த மாநகர்<br>
மற்றது கையதுவே</div>

<span id="TA-Teil-5"></span>
'''Großteil 5'''

[[#DE-Teil-5|Deutsch]] · [[#RO-Teil-5|Transliteration]] · [[#TA-Teil-5|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 5.1'''

[[#DE-5.1.1|Deutsch]] · [[#RO-5.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.1.1"></span>
'''5.1.1'''

<div lang="ta">கை ஆர் சக்கரத்து என் கருமாணிக்கமே என்று என்று<br>
பொய்யே கைம்மை சொல்லி புறமே புறமே ஆடி<br>
மெய்யே பெற்றொழிந்தேன் விதி வாய்க்கின்று காப்பார் ஆர்?<br>
ஐயோ கண்ண பிரான் அறையோ இனிப் போனாலே</div>

<span id="TA-5.1.2"></span>
'''5.1.2'''

<div lang="ta">போனாய் மா மருதின் நடுவே என் பொல்லா மணியே<br>
தேனே இன் அமுதே என்று என்றே சில கூத்துச் சொல்ல<br>
தானேல் எம் பெருமான் அவன் என் ஆகி ஒழிந்தான்<br>
வானே மா நிலமே மற்றும் முற்றும் என் உள்ளனவே</div>

<span id="TA-5.1.3"></span>
'''5.1.3'''

<div lang="ta">உள்ளன மற்று உளவா புறமே சில மாயம் சொல்லி<br>
வள்ளல் மணிவண்ணனே என்று என்றே உன்னையும் வஞ்சிக்கும்<br>
கள்ள மனம் தவிர்ந்தே உன்னைக் கண்டுகொண்டு உய்ந்தொழிந்தேன்<br>
வெள்ளத்து அணைக்கிடந்தாய் இனி உன்னை விட்டு என் கொள்வனே?</div>

<span id="TA-5.1.4"></span>
'''5.1.4'''

<div lang="ta">என் கொள்வன் உன்னை விட்டு? என்னும் வாசகங்கள் சொல்லியும்<br>
வன் கள்வனேன் மனத்தை வலித்து கண்ண நீர் கரந்து<br>
நின்கண் நெருங்கவைத்தே எனது ஆவியை நீக்ககில்லேன்<br>
என்கண் மலினம் அறுத்து என்னைக் கூவி அருளாய் கண்ணனே</div>

<span id="TA-5.1.5"></span>
'''5.1.5'''

<div lang="ta">கண்ண பிரானை விண்ணோர் கருமாணிக்கத்தை அமுதை<br>
நண்ணியும் நண்ணகில்லேன் நடுவே ஓர் உடம்பில் இட்டு<br>
திண்ணம் அழுந்தக் கட்டிப் பல செய்வினை வன் கயிற்றால்<br>
புண்ணை மறைய வரிந்து என்னைப் போர வைத்தாய் புறமே</div>

<span id="TA-5.1.6"></span>
'''5.1.6'''

<div lang="ta">புறம் அறக் கட்டிக்கொண்டு இரு வல்வினையார் குமைக்கும்<br>
முறை முறை யாக்கை புகல் ஒழியக் கண்டு கொண்டொழிந்தேன்<br>
நிறம் உடை நால் தடம் தோள் செய்ய வாய் செய்ய தாமரைக்கண்<br>
அறம் முயல் ஆழி அங்கைக் கருமேனி அம்மான் தன்னையே</div>

<span id="TA-5.1.7"></span>
'''5.1.7'''

<div lang="ta">அம்மான் ஆழிப்பிரான் அவன் எவ் இடத்தான்? யான் ஆர்?<br>
எம் மா பாவியர்க்கும் விதி வாய்க்கின்று வாய்க்கும் கண்டீர்<br>
கைம்மா துன்பு ஒழித்தாய் என்று கைதலைபூசல் இட்டே<br>
மெய்ம் மால் ஆயொழிந்தேன் எம்பிரானும் என் மேலானே</div>

<span id="TA-5.1.8"></span>
'''5.1.8'''

<div lang="ta">மேலாத் தேவர்களும் நிலத் தேவரும் மேவித் தொழும்<br>
மாலார் வந்து இனநாள் அடியேன் மனத்தே மன்னினார்<br>
சேல் ஏய் கண்ணியரும் பெரும் செல்வமும் நன்மக்களும்<br>
மேலாத் தாய் தந்தையும் அவரே இனி ஆவாரே</div>

<span id="TA-5.1.9"></span>
'''5.1.9'''

<div lang="ta">ஆவார் ஆர் துணை? என்று அலை நீர்க் கடலுள் அழுந்தும்<br>
நாவாய் போல் பிறவிக்கடலுள் நின்று நான் துளங்க<br>
தேவு ஆர் கோலத்தொடும் திருச் சக்கரம் சங்கினொடும்<br>
ஆஆ என்று அருள்செய்து அடியேனொடும் ஆனானே</div>

<span id="TA-5.1.10"></span>
'''5.1.10'''

<div lang="ta">ஆனான் ஆளுடையான் என்று அஃதே கொண்டு உகந்து வந்து<br>
தானே இன் அருள் செய்து என்னை முற்றவும் தான் ஆனான்<br>
மீன் ஆய் ஆமையும் ஆய் நரசிங்கமும் ஆய் குறள் ஆய்<br>
கான் ஆர் ஏனமும் ஆய் கற்கி ஆம் இன்னம் கார் வண்ணனே</div>

<span id="TA-5.1.11"></span>
'''5.1.11'''

<div lang="ta">கார் வண்ணன் கண்ண பிரான் கமலத்தடங்கண்ணன் தன்னை<br>
ஏர் வள ஒண் கழனிக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
சீர் வண்ணம் ஒண் தமிழ்கள் இவை ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
ஆர்வண்ணத்தால் உரைப்பார் அடிக்கீழ்ப் புகுவார் பொலிந்தே</div>

'''Hymnus 5.2'''

[[#DE-5.2.1|Deutsch]] · [[#RO-5.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.2.1"></span>
'''5.2.1'''

<div lang="ta">பொலிக பொலிக பொலிக<br>
போயிற்று வல் உயிர்ச் சாபம்<br>
நலியும் நரகமும் நைந்த<br>
நமனுக்கு இங்கு யாது ஒன்றும் இல்லை<br>
கலியும் கெடும் கண்டுகொண்மின்<br>
கடல்வண்ணன் பூதங்கள் மண்மேல்<br>
மலியப் புகுந்து இசை பாடி<br>
ஆடி உழிதரக் கண்டோம்</div>

<span id="TA-5.2.2"></span>
'''5.2.2'''

<div lang="ta">கண்டோம் கண்டோம் கண்டோம்<br>
கண்ணுக்கு இனியன கண்டோம்<br>
தொண்டீர் எல்லீரும் வாரீர்<br>
தொழுது தொழுது நின்று ஆர்த்தும்<br>
வண்டு ஆர் தண் அம் துழாயான்<br>
மாதவன் பூதங்கள் மண்மேல்<br>
பண் தான் பாடி நின்று ஆடி<br>
பரந்து திரிகின்றனவே</div>

<span id="TA-5.2.3"></span>
'''5.2.3'''

<div lang="ta">திரியும் கலியுகம் நீங்கி<br>
தேவர்கள் தாமும் புகுந்து<br>
பெரிய கிதயுகம் பற்றி<br>
பேரின்ப வெள்ளம் பெருக<br>
கரிய முகில்வண்ணன் எம்மான்<br>
கடல்வண்ணன் பூதங்கள் மண்மேல்<br>
இரியப் புகுந்து இசை பாடி<br>
எங்கும் இடம் கொண்டனவே</div>

<span id="TA-5.2.4"></span>
'''5.2.4'''

<div lang="ta">இடம் கொள் சமயத்தை எல்லாம்<br>
எடுத்துக் களைவன போலே<br>
தடம் கடல் பள்ளிப் பெருமான்<br>
தன்னுடைப் பூதங்களே ஆய்<br>
கிடந்தும் இருந்தும் எழுந்தும்<br>
கீதம் பலபல பாடி<br>
நடந்தும் பறந்தும் குனித்தும்<br>
நாடகம் செய்கின்றனவே</div>

<span id="TA-5.2.5"></span>
'''5.2.5'''

<div lang="ta">செய்கின்றது என் கண்ணுக்கு ஒன்றே<br>
ஒக்கின்றது இவ் உலகத்து<br>
வைகுந்தன் பூதங்களே ஆய்<br>
மாயத்தினால் எங்கும் மன்னி<br>
ஐயம் ஒன்று இல்லை அரக்கர்<br>
அசுரர் பிறந்தீர் உள்ளீரேல்<br>
உய்யும் வகை இல்லை தொண்டீர்<br>
ஊழி பெயர்த்திடும் கொன்றே</div>

<span id="TA-5.2.6"></span>
'''5.2.6'''

<div lang="ta">கொன்று உயிர் உண்ணும் விசாதி<br>
பகை பசி தீயன எல்லாம்<br>
நின்று இவ் உலகில் கடிவான்<br>
நேமிப் பிரான் தமர் போந்தார்<br>
நன்று இசை பாடியும் துள்ளி<br>
ஆடியும் ஞாலம் பரந்தார்<br>
சென்று தொழுது உய்ம்மின் தொண்டீர்!<br>
சிந்தையைச் செந்நிறுத்தியே</div>

<span id="TA-5.2.7"></span>
'''5.2.7'''

<div lang="ta">நிறுத்தி நும் உள்ளத்துக் கொள்ளும்<br>
தெய்வங்கள் உம்மை உய்யக்கொள்<br>
மறுத்தும் அவனோடே கண்டீர்<br>
மார்க்கண்டேயனும் கரியே<br>
கறுத்த மனம் ஒன்றும் வேண்டா<br>
கண்ணன் அல்லால் தெய்வம் இல்லை<br>
இறுப்பது எல்லாம் அவன் மூர்த்தி<br>
யாயவர்க்கே இறுமினே</div>

<span id="TA-5.2.8"></span>
'''5.2.8'''

<div lang="ta">இறுக்கும் இறை இறுத்து உண்ண<br>
எவ் உலகுக்கும் தன் மூர்த்தி<br>
நிறுத்தினான் தெய்வங்கள் ஆக<br>
அத் தெய்வ நாயகன் தானே<br>
மறுத் திரு மார்வன் அவன் தன்<br>
பூதங்கள் கீதங்கள் பாடி<br>
வெறுப்பு இன்றி ஞாலத்து மிக்கார்<br>
மேவித் தொழுது உய்ம்மின் நீரே</div>

<span id="TA-5.2.9"></span>
'''5.2.9'''

<div lang="ta">மேவித் தொழுது உய்ம்மின் நீர்கள்<br>
வேதப் புனித இருக்கை<br>
நாவில் கொண்டு அச்சுதன் தன்னை<br>
ஞானவிதி பிழையாமே<br>
பூவில் புகையும் விளக்கும்<br>
சாந்தமும் நீரும் மலிந்து<br>
மேவித் தொழும் அடியாரும்<br>
பகவரும் மிக்கது உலகே</div>

<span id="TA-5.2.10"></span>
'''5.2.10'''

<div lang="ta">மிக்க உலகுகள் தோறும்<br>
மேவி கண்ணன் திருமூர்த்தி<br>
நக்க பிரானோடு அயனும்<br>
இந்திரனும் முதலாகத்<br>
தொக்க அமரர் குழாங்கள்<br>
எங்கும் பரந்தன தொண்டீர்<br>
ஒக்கத் தொழ கிற்றிராகில்<br>
கலியுகம் ஒன்றும் இல்லையே</div>

<span id="TA-5.2.11"></span>
'''5.2.11'''

<div lang="ta">கலியுகம் ஒன்றும் இன்றிக்கே தன்<br>
அடியார்க்கு அருள்செய்யும்<br>
மலியும் சுடர் ஒளி மூர்த்தி<br>
மாயப் பிரான் கண்ணன் தன்னை<br>
கலி வயல் தென் நன் குருகூர்க்<br>
காரிமாறன் சடகோபன்<br>
ஒலி புகழ் ஆயிரத்து இப் பத்து<br>
உள்ளத்தை மாசு அறுக்குமே</div>

'''Hymnus 5.3'''

[[#DE-5.3.1|Deutsch]] · [[#RO-5.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.3.1"></span>
'''5.3.1'''

<div lang="ta">மாசு அறு சோதி என் செய்ய வாய் மணிக்குன்றத்தை<br>
ஆசு அறு சீலனை ஆதி மூர்த்தியை நாடியே<br>
பாசறவு எய்தி அறிவு இழந்து எனை நாளையம்?<br>
ஏசு அறும் ஊரவர் கவ்வை தோழீ என் செய்யுமே?</div>

<span id="TA-5.3.2"></span>
'''5.3.2'''

<div lang="ta">என் செய்யும் ஊரவர் கவ்வை தோழீ இனி நம்மை?<br>
என் செய்ய தாமரைக் கண்ணன் என்னை நிறை கொண்டான்<br>
முன் செய்ய மாமை இழந்து மேனி மெலிவு எய்தி<br>
என் செய்ய வாயும் கருங் கண்ணும் பயப்பு ஊர்ந்தவே</div>

<span id="TA-5.3.3"></span>
'''5.3.3'''

<div lang="ta">ஊர்ந்த சகடம் உதைத்த பாதத்தன் பேய்முலை<br>
சார்ந்து சுவைத்த செவ்வாயன் என்னை நிறை கொண்டான்<br>
பேர்ந்தும் பெயர்ந்தும் அவனோடு அன்றி ஓர் சொல் இலேன்<br>
தீர்ந்த என் தோழீ என் செய்யும் ஊரவர் கவ்வையே?</div>

<span id="TA-5.3.4"></span>
'''5.3.4'''

<div lang="ta">ஊரவர் கவ்வை எரு இட்டு அன்னை சொல் நீர் படுத்து<br>
ஈர நெல் வித்தி முளைத்த நெஞ்சப் பெருஞ் செய்யுள்<br>
பேர் அமர் காதல் கடல் புரைய விளைவித்த<br>
கார் அமர் மேனி நம் கண்ணன் தோழீ கடியனே</div>

<span id="TA-5.3.5"></span>
'''5.3.5'''

<div lang="ta">கடியன் கொடியன் நெடிய மால் உலகம் கொண்ட<br>
அடியன் அறிவு அரு மேனி மாயத்தன் ஆகிலும்<br>
கொடிய என் நெஞ்சம் அவன் என்றே கிடக்கும் எல்லே<br>
துடி கொள் இடை மடத் தோழீ அன்னை என் செய்யுமே?</div>

<span id="TA-5.3.6"></span>
'''5.3.6'''

<div lang="ta">அன்னை என் செய்யில் என்? ஊர் என் சொல்லில் என்? தோழிமீர்<br>
என்னை இனி உமக்கு ஆசை இல்லை அகப்பட்டேன்<br>
முன்னை அமரர் முதல்வன் வண் துவராபதி<br>
மன்னன் மணிவண்ணன் வாசுதேவன் வலையுளே</div>

<span id="TA-5.3.7"></span>
'''5.3.7'''

<div lang="ta">வலையுள் அகப்படுத்து என்னை நல் நெஞ்சம் கூவிக்கொண்டு<br>
அலை கடல் பள்ளி அம்மானை ஆழிப்பிரான் தன்னை<br>
கலை கொள் அகல் அல்குல் தோழீ நம் கண்களால் கண்டு<br>
தலையில் வணங்கவும் ஆம் கொலோ தையலார் முன்பே?</div>

<span id="TA-5.3.8"></span>
'''5.3.8'''

<div lang="ta">பேய் முலை உண்டு சகடம் பாய்ந்து மருது இடை<br>
போய் முதல் சாய்த்து புள் வாய் பிளந்து களிறு அட்ட<br>
தூ முறுவல் தொண்டைவாய்ப் பிரானை எந் நாள்கொலோ<br>
யாம் உறுகின்றது தோழீ அன்னையர் நாணவே?</div>

<span id="TA-5.3.9"></span>
'''5.3.9'''

<div lang="ta">நாணும் நிறையும் கவர்ந்து என்னை நல் நெஞ்சம் கூவிக்கொண்டு<br>
சேண் உயர் வானத்து இருக்கும் தேவ பிரான் தன்னை<br>
ஆணை என் தோழீ உலகுதோறு அலர் தூற்றி ஆம்<br>
கோணைகள் செய்து குதிரியாய் மடல் ஊர்துமே</div>

<span id="TA-5.3.10"></span>
'''5.3.10'''

<div lang="ta">யாம் மடல் ஊர்ந்தும் எம் ஆழி அங்கைப் பிரான் உடை<br>
தூ மடல் தண் அம் துழாய் மலர் கொண்டு சூடுவோம்<br>
ஆம் மடம் இன்றி தெருவுதோறு அயல் தையலார்<br>
நா மடங்காப் பழி தூற்றி நாடும் இரைக்கவே</div>

<span id="TA-5.3.11"></span>
'''5.3.11'''

<div lang="ta">இரைக்கும் கருங் கடல் வண்ணன் கண்ண பிரான் தன்னை<br>
விரைக் கொள் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
நிரைக் கொள் அந்தாதி ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
உரைக்க வல்லார்க்கு வைகுந்தம் ஆகும் தம் ஊர் எல்லாம்</div>

'''Hymnus 5.4'''

[[#DE-5.4.1|Deutsch]] · [[#RO-5.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.4.1"></span>
'''5.4.1'''

<div lang="ta">ஊர் எல்லாம் துஞ்சி உலகு எல்லாம் நள் இருள் ஆய்<br>
நீர் எல்லாம் தேறி ஓர் நீள் இரவு ஆய் நீண்டதால்<br>
பார் எல்லாம் உண்ட நம் பாம்பு அணையான் வாரானால்<br>
ஆர் எல்லே வல்வினையேன் ஆவி காப்பார் இனியே?</div>

<span id="TA-5.4.2"></span>
'''5.4.2'''

<div lang="ta">ஆவி காப்பார் இனி யார்? ஆழ் கடல் மண் விண் மூடி<br>
மா விகாரம் ஆய் ஓர் வல் இரவு ஆய் நீண்டதால்<br>
காவி சேர் வண்ணன் என் கண்ணனும் வாரானால்<br>
பாவியேன் நெஞ்சமே நீயும் பாங்கு அல்லையே.</div>

<span id="TA-5.4.3"></span>
'''5.4.3'''

<div lang="ta">நீயும் பாங்கு அல்லைகாண் நெஞ்சமே நீள் இரவும்<br>
ஓயும் பொழுது இன்றி ஊழி ஆய் நீண்டதால்<br>
காயும் கடும் சிலை என் காகுத்தன் வாரானால்<br>
மாயும் வகை அறியேன் வல்வினையேன் பெண் பிறந்தே</div>

<span id="TA-5.4.4"></span>
'''5.4.4'''

<div lang="ta">பெண் பிறந்தார் எய்தும் பெரும் துயர் காண்கிலேன் என்று<br>
ஒண் சுடரோன் வாராது ஒளித்தான் இம் மண் அளந்த<br>
கண் பெரிய செவ்வாய் எம் கார் ஏறு வாரானால்<br>
எண் பெரிய சிந்தை நோய் தீர்ப்பார் ஆர் என்னையே?</div>

<span id="TA-5.4.5"></span>
'''5.4.5'''

<div lang="ta">ஆர் என்னை ஆராய்வார்? அன்னையரும் தோழியரும்<br>
நீர் என்னே என்னாதே நீள் இரவும் துஞ்சுவரால்<br>
கார் அன்ன மேனி நம் கண்ணனும் வாரானால்<br>
பேர் என்னை மாயாதால் வல்வினையேன் பின் நின்றே</div>

<span id="TA-5.4.6"></span>
'''5.4.6'''

<div lang="ta">பின்நின்று காதல் நோய் நெஞ்சம் பெரிது அடுமால்<br>
முன்நின்று இரா ஊழி கண் புதைய மூடிற்றால்<br>
மன் நின்ற சக்கரத்து எம் மாயவனும் வாரானால்<br>
இந் நின்ற நீள் ஆவி காப்பார் ஆர் இவ் இடத்தே?</div>

<span id="TA-5.4.7"></span>
'''5.4.7'''

<div lang="ta">காப்பார் ஆர் இவ் இடத்து? கங்கு இருளின் நுண் துளி ஆய்<br>
சேண் பாலது ஊழி ஆய் செல்கின்ற கங்குல்வாய்த்<br>
தூப் பால வெண் சங்கு சக்கரத்தன் தோன்றானால்<br>
தீப் பால வல்வினையேன் தெய்வங்காள் என் செய்கேனோ?</div>

<span id="TA-5.4.8"></span>
'''5.4.8'''

<div lang="ta">தெய்வங்காள் என் செய்கேன்? ஓர் இரவு ஏழ் ஊழி ஆய்<br>
மெய் வந்து நின்று எனது ஆவி மெலிவிக்கும்<br>
கைவந்த சக்கரத்து என் கண்ணனும் வாரானால்<br>
தைவந்த தண் தென்றல் வெம் சுடரில் தான் அடுமே</div>

<span id="TA-5.4.9"></span>
'''5.4.9'''

<div lang="ta">வெம் சுடரில் தான் அடுமால் வீங்கு இருளின் நுண் துளி ஆய்<br>
அம் சுடர வெய்யோன் அணி நெடும் தேர் தோன்றாதால்<br>
செஞ் சுடர்த் தாமரைக்கண் செல்வனும் வாரானால்<br>
நெஞ்சு இடர் தீர்ப்பார் இனி யார்? நின்று உருகுகின்றேனே</div>

<span id="TA-5.4.10"></span>
'''5.4.10'''

<div lang="ta">நின்று உருகுகின்றேனே போல நெடு வானம்<br>
சென்று உருகி நுண் துளி ஆய் செல்கின்ற கங்குல்வாய்<br>
அன்று ஒருகால் வையம் அளந்த பிரான் வாரான் என்று<br>
ஒன்று ஒருகால் சொல்லாது உலகோ உறங்குமே</div>

<span id="TA-5.4.11"></span>
'''5.4.11'''

<div lang="ta">உறங்குவான் போல் யோகுசெய்த பெருமானை<br>
சிறந்த பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
நிறம் கிளர்ந்த அந்தாதி ஆயிரத்துள் இப் பத்தால்<br>
இறந்து போய் வைகுந்தம் சேராவாறு எங்ஙனேயோ?</div>

'''Hymnus 5.5'''

[[#DE-5.5.1|Deutsch]] · [[#RO-5.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.5.1"></span>
'''5.5.1'''

<div lang="ta">எங்ஙனேயோ அன்னைமீர்காள்<br>
என்னை முனிவது நீர்?<br>
நங்கள் கோலத் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
சங்கினோடும் நேமியோடும்<br>
தாமரைக் கண்களோடும்<br>
செங்கனி வாய் ஒன்றினோடும்<br>
செல்கின்றது என் நெஞ்சமே</div>

<span id="TA-5.5.2"></span>
'''5.5.2'''

<div lang="ta">என் நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர்<br>
என்னை முனியாதே<br>
தென் நன் சோலைத் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
மின்னு நூலும் குண்டலமும்<br>
மார்பில் திருமறுவும்<br>
மன்னு பூணும் நான்கு தோளும்<br>
வந்து எங்கும் நின்றிடுமே</div>

<span id="TA-5.5.3"></span>
'''5.5.3'''

<div lang="ta">நின்றிடும் திசைக்கும் நையும் என்று<br>
அன்னையரும் முனிதிர்<br>
குன்ற மாடத் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
வென்றி வில்லும் தண்டும் வாளும்<br>
சக்கரமும் சங்கமும்<br>
நின்று தோன்றிக் கண்ணுள் நீங்கா<br>
நெஞ்சுள்ளும் நீங்காவே</div>

<span id="TA-5.5.4"></span>
'''5.5.4'''

<div lang="ta">நீங்க நில்லா கண்ண நீர்கள் என்று<br>
அன்னையரும் முனிதிர்<br>
தேன் கொள் சோலைத் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
பூந் தண் மாலைத் தண் துழாயும்<br>
பொன் முடியும் வடிவும்<br>
பாங்கு தோன்றும் பட்டும் நாணும்<br>
பாவியேன் பக்கத்தவே</div>

<span id="TA-5.5.5"></span>
'''5.5.5'''

<div lang="ta">பக்கம் நோக்கி நிற்கும் நையும் என்று<br>
அன்னையரும் முனிதிர்<br>
தக்க கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
தொக்க சோதித் தொண்டை வாயும்<br>
நீண்ட புருவங்களும்<br>
தக்க தாமரைக் கண்ணும் பாவியேன்<br>
ஆவியின் மேலனவே</div>

<span id="TA-5.5.6"></span>
'''5.5.6'''

<div lang="ta">மேலும் வன் பழி நம் குடிக்கு இவள் என்று<br>
அன்னை காணக்கொடாள்<br>
சோலை சூழ் தண் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
கோல நீள் கொடி மூக்கும் தாமரைக்<br>
கண்ணும் கனி வாயும்<br>
நீல மேனியும் நான்கு தோளும்<br>
என் நெஞ்சம் நிறைந்தனவே</div>

<span id="TA-5.5.7"></span>
'''5.5.7'''

<div lang="ta">நிறைந்த வன் பழி நம் குடிக்கு இவள் என்று<br>
அன்னை காணக்கொடாள்<br>
சிறந்த கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
நிறைந்த சோதி வெள்ளம் சூழ்ந்த<br>
நீண்ட பொன் மேனியொடும்<br>
நிறைந்து என் உள்ளே நின்றொழிந்தான்<br>
நேமி அங்கை உளதே</div>

<span id="TA-5.5.8"></span>
'''5.5.8'''

<div lang="ta">கையுள் நன் முகம் வைக்கும் நையும் என்று<br>
அன்னையரும் முனிதிர்<br>
மை கொள் மாடத் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
செய்ய தாமரைக் கண்ணும் அல்குலும்<br>
சிற்றிடையும் வடிவும்<br>
மொய்ய நீள் குழல் தாழ்ந்த தோள்களும்<br>
பாவியேன் முன் நிற்குமே</div>

<span id="TA-5.5.9"></span>
'''5.5.9'''

<div lang="ta">முன் நின்றாய் என்று தோழிமார்களும்<br>
அன்னையரும் முனிதிர்<br>
மன்னு மாடத் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
சென்னி நீள் முடி ஆதி ஆய<br>
உலப்பு இல் அணிகலத்தன்<br>
கன்னல் பால் அமுது ஆகி வந்து என்<br>
நெஞ்சம் கழியானே</div>

<span id="TA-5.5.10"></span>
'''5.5.10'''

<div lang="ta">கழிய மிக்கது ஓர் காதலள் இவள் என்று<br>
அன்னை காணக்கொடாள்<br>
வழு இல் கீர்த்தித் திருக்குறுங்குடி<br>
நம்பியை நான் கண்டபின்<br>
குழுமித் தேவர் குழாங்கள் கைதொழச்<br>
சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே<br>
எழுவது ஓர் உரு என் நெஞ்சுள் எழும்<br>
ஆர்க்கும் அறிவு அரிதே</div>

<span id="TA-5.5.11"></span>
'''5.5.11'''

<div lang="ta">அறிவு அரிய பிரானை<br>
ஆழி அங்கையனையே அலற்றி<br>
நறிய நன் மலர் நாடி<br>
நன் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
குறி கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்<br>
திருக்குறுங்குடி அதன்மேல்<br>
அறியக் கற்று வல்லார்<br>
வைட்டவர் ஆழ் கடல் ஞாலத்துள்ளே</div>

'''Hymnus 5.6'''

[[#DE-5.6.1|Deutsch]] · [[#RO-5.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.6.1"></span>
'''5.6.1'''

<div lang="ta">கடல் ஞாலம் செய்தேனும் யானே என்னும்<br>
கடல் ஞாலம் ஆவேனும் யானே என்னும்<br>
கடல் ஞாலம் கொண்டேனும் யானே என்னும்<br>
கடல் ஞாலம் கீண்டேனும் யானே என்னும்<br>
கடல் ஞாலம் உண்டேனும் யானே என்னும்<br>
கடல் ஞாலம் ஈசன் வந்து ஏறக்கொலோ?<br>
கடல் ஞாலத்தீர்க்கு இவை என் சொல்லுகேன்<br>
கடல் ஞாலத்து என் மகள் கற்கின்றவே?</div>

<span id="TA-5.6.2"></span>
'''5.6.2'''

<div lang="ta">கற்கும் கல்விக்கு எல்லை இலனே என்னும்<br>
கற்கும் கல்வி ஆவேனும் யானே என்னும்<br>
கற்கும் கல்விச் செய்வேனும் யானே என்னும்<br>
கற்கும் கல்வி தீர்ப்பேனும் யானே என்னும்<br>
கற்கும் கல்விச் சாரமும் யானே என்னும்<br>
கற்கும் கல்வி நாதன் வந்து ஏறக்கொலோ?<br>
கற்கும் கல்வியீர்க்கு இவை என் சொல்லுகேன்<br>
கற்கும் கல்வி என் மகள் காண்கின்றவே?</div>

<span id="TA-5.6.3"></span>
'''5.6.3'''

<div lang="ta">காண்கின்ற நிலம் எல்லாம் யானே என்னும்<br>
காண்கின்ற விசும்பு எல்லாம் யானே என்னும்<br>
காண்கின்ற வெம் தீ எல்லாம் யானே என்னும்<br>
காண்கின்ற இக் காற்று எல்லாம் யானே என்னும்<br>
காண்கின்ற கடல் எல்லாம் யானே என்னும்<br>
காண்கின்ற கடல்வண்ணன் ஏறக்கொலோ?<br>
காண்கின்ற உலகத்தீர்க்கு என் சொல்லுகேன்<br>
காண்கின்ற என் காரிகை செய்கின்றவே?</div>

<span id="TA-5.6.4"></span>
'''5.6.4'''

<div lang="ta">செய்கின்ற கிதி எல்லாம் யானே என்னும்<br>
செய்வான் நின்றனகளும் யானே என்னும்<br>
செய்து முன் இறந்தவும் யானே என்னும்<br>
செய்கைப் பயன் உண்பேனும் யானே என்னும்<br>
செய்வார்களைச் செய்வேனும் யானே என்னும்<br>
செய்ய கமலக்கண்ணன் ஏறக்கொலோ?<br>
செய்ய உலகத்தீர்க்கு இவை என் சொல்லுகேன்<br>
செய்ய கனி வாய் இள மான் திறத்தே?</div>

<span id="TA-5.6.5"></span>
'''5.6.5'''

<div lang="ta">திறம்பாமல் மண் காக்கின்றேன் யானே என்னும்<br>
திறம்பாமல் மலை எடுத்தேனே என்னும்<br>
திறம்பாமல் அசுரரைக் கொன்றேனே என்னும்<br>
திறம் காட்டி அன்று ஐவரைக் காத்தேனே என்னும்<br>
திறம்பாமல் கடல் கடைந்தேனே என்னும்<br>
திறம்பாத கடல்வண்ணன் ஏறக்கொலோ?<br>
திறம்பாத உலகத்தீர்க்கு என் சொல்லுகேன்<br>
திறம்பாது என் திருமகள் எய்தினவே?</div>

<span id="TA-5.6.6"></span>
'''5.6.6'''

<div lang="ta">இன வேய் மலை ஏந்தினேன் யானே என்னும்<br>
இன ஏறுகள் செற்றேனும் யானே என்னும்<br>
இன ஆன் கன்று மேய்த்தேனும் யானே என்னும்<br>
இன ஆ நிரை காத்தேனும் யானே என்னும்<br>
இன ஆயர் தலைவனும் யானே என்னும்<br>
இனத் தேவர் தலைவன் வந்து ஏறக்கொலோ?<br>
இன வேல் கண் நல்லீர்க்கு இவை என் சொல்லுகேன்<br>
இன வேல் கண்ணி என் மகள் உற்றனவே?</div>

<span id="TA-5.6.7"></span>
'''5.6.7'''

<div lang="ta">உற்றார்கள் எனக்கு இல்லை யாரும் என்னும்<br>
உற்றார்கள் எனக்கு இங்கு எல்லாரும் என்னும்<br>
உற்றார்களைச் செய்வேனும் யானே என்னும்<br>
உற்றார்களை அழிப்பேனும் யானே என்னும்<br>
உற்றார்களுக்கு உற்றேனும் யானே என்னும்<br>
உற்றார் இலி மாயன் வந்து ஏறக்கொலோ?<br>
உற்றீர்கட்கு என் சொல்லிச் சொல்லுகேன் யான்<br>
உற்று என்னுடைப் பேதை உரைக்கின்றவே?</div>

<span id="TA-5.6.8"></span>
'''5.6.8'''

<div lang="ta">உரைக்கின்ற முக்கண் பிரான் யானே என்னும்<br>
உரைக்கின்ற திசைமுகன் யானே என்னும்<br>
உரைக்கின்ற அமரரும் யானே என்னும்<br>
உரைக்கின்ற அமரர் கோன் யானே என்னும்<br>
உரைக்கின்ற முனிவரும் யானே என்னும்<br>
உரைக்கின்ற முகில்வண்ணன் ஏறக்கொலோ?<br>
உரைக்கின்ற உலகத்தீர்க்கு என் சொல்லுகேன்<br>
உரைக்கின்ற என் கோமள ஒண் கொடிக்கே?</div>

<span id="TA-5.6.9"></span>
'''5.6.9'''

<div lang="ta">கொடிய வினை யாதும் இலனே என்னும்<br>
கொடிய வினை ஆவேனும் யானே என்னும்<br>
கொடிய வினை செய்வேனும் யானே என்னும்<br>
கொடிய வினை தீர்ப்பேனும் யானே என்னும்<br>
கொடியான் இலங்கை செற்றேனே என்னும்<br>
கொடிய புள் உடையவன் ஏறக்கொலோ?<br>
கொடிய உலகத்தீர்க்கு இவை என் சொல்லுகேன்<br>
கொடியேன் கொடி என் மகள் கோலங்களே?</div>

<span id="TA-5.6.10"></span>
'''5.6.10'''

<div lang="ta">கோலம் கொள் சுவர்க்கமும் யானே என்னும்<br>
கோலம் இல் நரகமும் யானே என்னும்<br>
கோலம் திகழ் மோக்கமும் யானே என்னும்<br>
கோலம் கொள் உயிர்களும் யானே என்னும்<br>
கோலம் கொள் தனிமுதல் யானே என்னும்<br>
கோலம் கொள் முகில்வண்ணன் ஏறக்கொலோ?<br>
கோலம் கொள் உலகத்தீர்க்கு என் சொல்லுகேன்<br>
கோலம் திகழ் கோதை என் கூந்தலுக்கே?</div>

<span id="TA-5.6.11"></span>
'''5.6.11'''

<div lang="ta">கூந்தல் மலர் மங்கைக்கும் மண் மடந்தைக்கும்<br>
குல ஆயர் கொழுந்துக்கும் கேள்வன் தன்னை<br>
வாய்ந்த வழுதி வள நாடன் மன்னு<br>
குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல் செய்து<br>
ஆய்ந்த தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள்<br>
இவையும் ஓர் பத்தும் வல்லார் உலகில்<br>
ஏந்து பெரும் செல்வத்தராய்த் திருமால்<br>
அடியார்களைப் பூசிக்க நோற்றார்களே</div>

'''Hymnus 5.7'''

[[#DE-5.7.1|Deutsch]] · [[#RO-5.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.7.1"></span>
'''5.7.1'''

<div lang="ta">நோற்ற நோன்பு இலேன் நுண் அறிவு இலேன் ஆகிலும்<br>
இனி உன்னை விட்டு ஒன்றும்<br>
ஆற்ற கிற்கின்றிலேன் அரவின் அணை அம்மானே<br>
சேற்றுத் தாமரை செந்நெல் ஊடு மலர்<br>
சிரீவரமங்கல நகர்<br>
வீற்றிருந்த எந்தாய் உனக்கு மிகை அல்லேன் அங்கே</div>

<span id="TA-5.7.2"></span>
'''5.7.2'''

<div lang="ta">அங்குற்றேன் அல்லேன் இங்குற்றேன் அல்லேன் உன்னைக்<br>
காணும் அவாவில் வீழ்ந்து நான்<br>
எங்குற்றேனும் அல்லேன் இலங்கை செற்ற அம்மானே<br>
திங்கள் சேர் மணி மாடம் நீடு<br>
சிரீவரமங்கலநகர் உறை<br>
சங்கு சக்கரத்தாய் தமியேனுக்கு அருளாயே</div>

<span id="TA-5.7.3"></span>
'''5.7.3'''

<div lang="ta">கருளப் புள் கொடி சக்கரப் படை வான நாட என்<br>
கார்முகில் வண்ணா<br>
பொருள் அல்லாத என்னைப் பொருளாக்கி அடிமைகொண்டாய்<br>
தெருள் கொள் நான்மறை வல்லவர் பலர் வாழ்<br>
சிரீவரமங்கலநகர்க்கு<br>
அருள்செய்து அங்கு இருந்தாய் அறியேன் ஒரு கைம்மாறே</div>

<span id="TA-5.7.4"></span>
'''5.7.4'''

<div lang="ta">மாறு சேர் படை நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்கு ஆய் அன்று<br>
மாயப்போர் பண்ணி<br>
நீறு செய்த எந்தாய் நிலம் கீண்ட அம்மானே<br>
தேறு ஞானத்தர் வேத வேள்வி அறாச்<br>
சிரீவரமங்கலநகர்<br>
ஏறி வீற்றிருந்தாய் உன்னை எங்கு எய்தக் கூவுவனே?</div>

<span id="TA-5.7.5"></span>
'''5.7.5'''

<div lang="ta">எய்தக் கூவுதல் ஆவதே எனக்கு? எவ்வ<br>
தெவ்வத்துள் ஆயுமாய் நின்று<br>
கைதவங்கள் செய்யும் கரு மேனி அம்மானே<br>
செய்த வேள்வியர் வையத்தேவர் அறாச்<br>
சிரீவரமங்கலநகர்<br>
கைதொழ இருந்தாய் அது நானும் கண்டேனே</div>

<span id="TA-5.7.6"></span>
'''5.7.6'''

<div lang="ta">ஏனம் ஆய் நிலம் கீண்ட என் அப்பனே கண்ணா என்றும்<br>
என்னை ஆளுடை<br>
வான நாயகனே மணி மாணிக்கச்சுடரே<br>
தேன மாம்பொழில் தண் சிரீவரமங்கலத்தவர்<br>
கைதொழ உறை<br>
வானமாமலையே அடியேன் தொழ வந்தருளே</div>

<span id="TA-5.7.7"></span>
'''5.7.7'''

<div lang="ta">வந்தருளி என் நெஞ்சு இடம் கொண்ட வானவர்<br>
கொழுந்தே உலகுக்கு ஓர்<br>
முந்தைத் தாய் தந்தையே முழு ஏழ் உலகும் உண்டாய்<br>
செந்தொழிலவர் வேத வேள்வி அறாச்<br>
சிரீவரமங்கலநகர்<br>
அந்தம் இல் புகழாய் அடியேனை அகற்றேலே</div>

<span id="TA-5.7.8"></span>
'''5.7.8'''

<div lang="ta">அகற்ற நீ வைத்த மாய வல் ஐம்புலன்களாம் அவை<br>
நன்கு அறிந்தனன்<br>
அகற்றி என்னையும் நீ அரும் சேற்றில் வீழ்த்திகண்டாய்<br>
பகல் கதிர் மணி மாடம் நீடு சிரீவரமங்கை<br>
வாணனே என்றும்<br>
புகற்கு அரிய எந்தாய் புள்ளின் வாய் பிளந்தானே</div>

<span id="TA-5.7.9"></span>
'''5.7.9'''

<div lang="ta">புள்ளின் வாய் பிளந்தாய் மருது இடை போயினாய்<br>
எருது ஏழ் அடர்த்த என்<br>
கள்ள மாயவனே கருமாணிக்கச் சுடரே<br>
தெள்ளியார் திரு நான்மறைகள் வல்லார் மலி<br>
தண் சிரீவரமங்கை<br>
யுள் இருந்த எந்தாய் அருளாய் உய்யுமாறு எனக்கே</div>

<span id="TA-5.7.10"></span>
'''5.7.10'''

<div lang="ta">ஆறு எனக்கு நின் பாதமே சரண் ஆகத் தந்தொழிந்தாய்<br>
உனக்கு ஓர்கைம்<br>
மாறு நான் ஒன்று இலேன் எனது ஆவியும் உனதே<br>
சேறு கொள் கரும்பும் பெரும் செந்நெலும் மலி<br>
தண் சிரீவரமங்கை<br>
நாறு பூந் தண் துழாய் முடியாய் தெய்வ நாயகனே</div>

<span id="TA-5.7.11"></span>
'''5.7.11'''

<div lang="ta">தெய்வ நாயகன் நாரணன்<br>
திரிவிக்கிரமன் அடி இணைமிசை<br>
கொய் கொள் பூம் பொழில்<br>
சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
செய்த ஆயிரத்துள் இவை தண்<br>
சிரீவரமங்கை மேய பத்துடன்<br>
வைகல் பாட வல்லார்<br>
வானோர்க்கு ஆரா அமுதே</div>

'''Hymnus 5.8'''

[[#DE-5.8.1|Deutsch]] · [[#RO-5.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.8.1"></span>
'''5.8.1'''

<div lang="ta">ஆரா அமுதே அடியேன் உடலம் நின்பால் அன்பாயே<br>
நீராய் அலைந்து கரைய உருக்குகின்ற நெடுமாலே<br>
சீர் ஆர் செந்நெல் கவரி வீசும் செழு நீர்த் திருக்குடந்தை<br>
ஏர் ஆர் கோலம் திகழக் கிடந்தாய் கண்டேன் எம்மானே</div>

<span id="TA-5.8.2"></span>
'''5.8.2'''

<div lang="ta">எம்மானே என் வெள்ளை மூர்த்தி என்னை ஆள்வானே<br>
எம் மா உருவும் வேண்டும் ஆற்றால் ஆவாய் எழில் ஏறே<br>
செம் மா கமலம் செழு நீர்மிசைக்கண் மலரும் திருக்குடந்தை<br>
அம் மா மலர்க்கண் வளர்கின்றானே என் நான் செய்கேனே</div>

<span id="TA-5.8.3"></span>
'''5.8.3'''

<div lang="ta">என் நான் செய்கேன்? யாரே களைகண்? என்னை என் செய்கின்றாய்?<br>
உன்னால் அல்லால் யாவராலும் ஒன்றும் குறை வேண்டேன்<br>
கன் ஆர் மதிள் சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய் அடியேன் அரு வாழ்நாள்<br>
செல் நாள் எந் நாள்? அந் நாள் உன தாள் பிடித்தே செலக்காணே</div>

<span id="TA-5.8.4"></span>
'''5.8.4'''

<div lang="ta">செலக் காண்கிற்பார் காணும் அளவும் செல்லும் கீர்த்தியாய்<br>
உலப்பு இலானே எல்லா உலகும் உடைய ஒரு மூர்த்தி<br>
நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடந்தாய் உன்னைக் காண்பான் நான்<br>
அலப்பு ஆய் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன் தொழுவனே</div>

<span id="TA-5.8.5"></span>
'''5.8.5'''

<div lang="ta">அழுவன் தொழுவன் ஆடிக் காண்பான் பாடி அலற்றுவன்<br>
தழு வல்வினையால் பக்கம் நோக்கி நாணிக் கவிழ்ந்திருப்பன்<br>
செழு ஒண் பழனக் குடந்தைக் கிடந்தாய் செந்தாமரைக் கண்ணா<br>
தொழுவனேனை உன தாள் சேரும்வகையே சூழ்கண்டாய்</div>

<span id="TA-5.8.6"></span>
'''5.8.6'''

<div lang="ta">சூழ்கண்டாய் என் தொல்லை வினையை அறுத்து உன் அடிசேரும்<br>
ஊழ் கண்டிருந்தே தூராக்குழி தூர்த்து எனை நாள் அகன்று இருப்பன்?<br>
வாழ் தொல் புகழார் குடந்தைக் கிடந்தாய் வானோர் கோமானே<br>
யாழின் இசையே அமுதே அறிவின் பயனே அரிஏறே</div>

<span id="TA-5.8.7"></span>
'''5.8.7'''

<div lang="ta">அரிஏறே என் அம் பொன் சுடரே செங்கண் கரு முகிலே<br>
எரி ஏய் பவளக் குன்றே நால் தோள் எந்தாய் உனது அருளே<br>
பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய் குடந்தைத் திருமாலே<br>
தரியேன் இனி உன் சரணம் தந்து என் சன்மம் களையாயே</div>

<span id="TA-5.8.8"></span>
'''5.8.8'''

<div lang="ta">களைவாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களைகண் மற்று இலேன்<br>
வளை வாய் நேமிப் படையாய் குடந்தைக் கிடந்த மா மாயா<br>
தளரா உடலம் எனது ஆவி சரிந்து போம்போது<br>
இளையாது உன தாள் ஒருங்கப் பிடித்துப் போத இசை நீயே</div>

<span id="TA-5.8.9"></span>
'''5.8.9'''

<div lang="ta">இசைவித்து என்னை உன் தாள் இணைக்கீழ் இருத்தும் அம்மானே<br>
அசைவு இல் அமரர் தலைவர் தலைவா ஆதிப் பெரு மூர்த்தி<br>
திசை வில் வீசும் செழு மா மணிகள் சேரும் திருக்குடந்தை<br>
அசைவு இல் உலகம் பரவக் கிடந்தாய் காண வாராயே</div>

<span id="TA-5.8.10"></span>
'''5.8.10'''

<div lang="ta">வாரா அருவாய் வரும் என் மாயா மாயா மூர்த்தியாய்<br>
ஆரா அமுதாய் அடியேன் ஆவி அகமே தித்திப்பாய்<br>
தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய் திருக்குடந்தை<br>
ஊராய் உனக்கு ஆள் பட்டும் அடியேன் இன்னம் உழல்வேனோ?</div>

<span id="TA-5.8.11"></span>
'''5.8.11'''

<div lang="ta">உழலை என்பில் பேய்ச்சி முலையூடு அவளை உயிர் உண்டான்<br>
கழல்கள் அவையே சரண் ஆகக் கொண்ட குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
குழலின் மலியச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
மழலை தீர வல்லார் காமர் மான் ஏய் நோக்கியர்க்கே</div>

'''Hymnus 5.9'''

[[#DE-5.9.1|Deutsch]] · [[#RO-5.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.9.1"></span>
'''5.9.1'''

<div lang="ta">மான் ஏய் நோக்கு நல்லீர் வைகலும் வினையேன் மெலிய<br>
வான் ஆர் வண் கமுகும் மது மல்லிகை கமழும்<br>
தேன் ஆர் சோலைகள் சூழ் திருவல்லவாழ் உறையும்<br>
கோனாரை அடியேன் அடிகூடுவது என்றுகொலோ?</div>

<span id="TA-5.9.2"></span>
'''5.9.2'''

<div lang="ta">என்று கொல் தோழிமீர்காள் எம்மை நீர் நலிந்து என் செய்தீரோ?<br>
பொன்திகழ் புன்னை மகிழ் புது மாதவி மீது அணவி<br>
தென்றல் மணம் கமழும் திருவல்லவாழ் நகருள்<br>
நின்ற பிரான் அடிநீறு அடியோம் கொண்டு சூடுவதே?</div>

<span id="TA-5.9.3"></span>
'''5.9.3'''

<div lang="ta">சூடு மலர்க்குழலீர் துயராட்டியேன் மெலிய<br>
பாடும் நல் வேத ஒலி பரவைத் திரை போல் முழங்க<br>
மாடு உயர்ந்து ஓமப் புகை கமழும் தண் திருவல்லவாழ்<br>
நீடு உறைகின்ற பிரான் கழல் காண்டும்கொல் நிச்சலுமே?</div>

<span id="TA-5.9.4"></span>
'''5.9.4'''

<div lang="ta">நிச்சலும் தோழிமீர்காள் எம்மை நீர் நலிந்து என் செய்தீரோ?<br>
பச்சிலை நீள் கமுகும் பலவும் தெங்கும் வாழைகளும்<br>
மச்சு அணி மாடங்கள் மீது அணவும் தண் திருவல்லவாழ்<br>
நச்சு அரவின் அணைமேல் நம்பிரானது நல் நலமே</div>

<span id="TA-5.9.5"></span>
'''5.9.5'''

<div lang="ta">நல் நலத் தோழிமீர்காள் நல்ல அந்தணர் வேள்விப் புகை<br>
மைந் நலம் கொண்டு உயர் விண் மறைக்கும் தண் திருவல்லவாழ்<br>
கன்னல் அம் கட்டி தன்னை கனியை இன் அமுதம் தன்னை<br>
என் நலம் கொள் சுடரை என்றுகொல் கண்கள் காண்பதுவே?</div>

<span id="TA-5.9.6"></span>
'''5.9.6'''

<div lang="ta">காண்பது எஞ்ஞான்றுகொலோ வினையேன் கனிவாய் மடவீர்<br>
பாண் குரல் வண்டினொடு பசுந் தென்றலும் ஆகி எங்கும்<br>
சேண் சினை ஓங்கு மரச் செழுங் கானல் திருவல்லவாழ்<br>
மாண் குறள் கோலப் பிரான் மலர்த் தாமரைப் பாதங்களே?</div>

<span id="TA-5.9.7"></span>
'''5.9.7'''

<div lang="ta">பாதங்கள்மேல் அணி பூந் தொழக் கூடுங்கொல் பாவை நல்லீர்<br>
ஓத நெடுந் தடத்துள் உயர் தாமரை செங்கழுநீர்<br>
மாதர்கள் வாள் முகமும் கண்ணும் ஏந்தும் திருவல்லவாழ்<br>
நாதன் இஞ் ஞாலம் உண்ட நம் பிரான் தன்னை நாள்தொறுமே?</div>

<span id="TA-5.9.8"></span>
'''5.9.8'''

<div lang="ta">நாள்தொறும் வீடு இன்றியே தொழக் கூடுங்கொல் நல் நுதலீர்<br>
ஆடு உறு தீங் கரும்பும் விளை செந்நெலும் ஆகி எங்கும்<br>
மாடு உறு பூந் தடம் சேர் வயல் சூழ் தண் திருவல்லவாழ்<br>
நீடு உறைகின்ற பிரான் நிலம் தாவிய நீள் கழலே?</div>

<span id="TA-5.9.9"></span>
'''5.9.9'''

<div lang="ta">கழல் வளை பூரிப்ப யாம் கண்டு கைதொழக் கூடுங்கொலோ<br>
குழல் என்ன யாழும் என்ன குளிர் சோலையுள் தேன் அருந்தி<br>
மழலை வரி வண்டுகள் இசை பாடும் திருவல்லவாழ்<br>
சுழலின் மலி சக்கரப் பெருமானது தொல் அருளே?</div>

<span id="TA-5.9.10"></span>
'''5.9.10'''

<div lang="ta">தொல் அருள் நல் வினையால் சொலக் கூடுங்கொல் தோழிமீர்காள்<br>
தொல் அருள் மண்ணும் விண்ணும் தொழ நின்ற திருநகரம்<br>
நல் அருள் ஆயிரவர் நலன் ஏந்தும் திருவல்லவாழ்<br>
நல் அருள் நம் பெருமான் நாராயணன் நாமங்களே?</div>

<span id="TA-5.9.11"></span>
'''5.9.11'''

<div lang="ta">நாமங்கள் ஆயிரம் உடைய நம் பெருமான் அடிமேல்<br>
சேமம் கொள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் தெரிந்து உரைத்த<br>
நாமங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திருவல்லவாழ்<br>
சேமம் கொள் தென் நகர்மேல் செப்புவார் சிறந்தார் பிறந்தே</div>

'''Hymnus 5.10'''

[[#DE-5.10.1|Deutsch]] · [[#RO-5.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-5.10.1"></span>
'''5.10.1'''

<div lang="ta">பிறந்த ஆறும் வளர்ந்த ஆறும் பெரிய பாரதம்<br>
கைசெய்து ஐவர்க்குத்<br>
திறங்கள் காட்டியிட்டுச் செய்து போன மாயங்களும்<br>
நிறம் தன் ஊடு புக்கு எனது ஆவியை நின்று நின்று<br>
உருக்கி உண்கின்ற இச்<br>
சிறந்த வான் சுடரே உன்னை என்றுகொல் சேர்வதுவே?</div>

<span id="TA-5.10.2"></span>
'''5.10.2'''

<div lang="ta">வதுவை வார்த்தையுள் ஏறு பாய்ந்ததும் மாய மாவினை<br>
வாய் பிளந்ததும்<br>
மதுவை வார் குழலார் குரவை பிணைந்த குழகும்<br>
அது இது உது என்னலாவன அல்ல என்னை உன்<br>
செய்கை நைவிக்கும்<br>
முது வைய முதல்வா உன்னை என்று தலைப்பெய்வனே?</div>

<span id="TA-5.10.3"></span>
'''5.10.3'''

<div lang="ta">பெய்யும் பூங் குழல் பேய் முலை உண்ட பிள்ளைத் தேற்றமும்<br>
பேர்ந்து ஓர் சாடு இறச்<br>
செய்ய பாதம் ஒன்றால் செய்த நின் சிறுச் சேவகமும்<br>
நெய் உண் வார்த்தையுள் அன்னை கோல் கொள்ள நீ உன்<br>
தாமரைக் கண்கள் நீர் மல்க<br>
பையவே நிலையும் வந்து என் நெஞ்சை உருக்குங்களே</div>

<span id="TA-5.10.4"></span>
'''5.10.4'''

<div lang="ta">கள்ள வேடத்தைக் கொண்டு போய் புரம் புக்க ஆறும்<br>
கலந்து அசுரரை<br>
உள்ளம் பேதம் செய்திட்டு உயிர் உண்ட உபாயங்களும்<br>
வெள்ள நீர்ச் சடையானும் நின்னிடை வேறு அலாமை<br>
விளங்க நின்றதும்<br>
உள்ளம் உள் குடைந்து என் உயிரை உருக்கி உண்ணுமே</div>

<span id="TA-5.10.5"></span>
'''5.10.5'''

<div lang="ta">உண்ண வானவர் கோனுக்கு ஆயர் ஒருப்படுத்த<br>
அடிசில் உண்டதும்<br>
வண்ண மால் வரையை எடுத்து மழை காத்தலும்<br>
மண்ணை முன் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்து கடந்து இடந்து<br>
மணந்த மாயங்கள்<br>
எண்ணும்தோறும் என் நெஞ்சு எரிவாய் மெழுகு ஒக்கும் நின்றே</div>

<span id="TA-5.10.6"></span>
'''5.10.6'''

<div lang="ta">நின்ற ஆறும் இருந்த ஆறும் கிடந்த ஆறும்<br>
நினைப்பு அரியன<br>
ஒன்று அலா உருவு ஆய் அருவு ஆய நின் மாயங்கள்<br>
நின்று நின்று நினைக்கின்றேன் உன்னை எங்ஙனம்<br>
நினைகிற்பன்? பாவியேற்கு<br>
ஒன்று நன்கு உரையாய் உலகம் உண்ட ஒண் சுடரே</div>

<span id="TA-5.10.7"></span>
'''5.10.7'''

<div lang="ta">ஒண் சுடரோடு இருளுமாய் நின்ற ஆறும் உண்மையோடு<br>
இன்மையாய் வந்து என்<br>
கண் கொளாவகை நீ கரந்து என்னைச் செய்கின்றன<br>
எண் கொள் சிந்தையுள் நைகின்றேன் என் கரிய<br>
மாணிக்கமே என் கண்கட்குத்<br>
திண் கொள்ள ஒரு நாள் அருளாய் உன் திரு உருவே</div>

<span id="TA-5.10.8"></span>
'''5.10.8'''

<div lang="ta">திரு உருவு கிடந்த ஆறும் கொப்பூழ்ச்<br>
செந்தாமரைமேல் திசைமுகன்<br>
கருவுள் வீற்றிருந்து படைத்திட்ட கருமங்களும்<br>
பொரு இல் உன் தனி நாயகம் அவை கேட்கும்தோறும்<br>
என் நெஞ்சம் நின்று நெக்கு<br>
அருவி சோரும் கண்ணீர் என் செய்கேன் அடியேனே?</div>

<span id="TA-5.10.9"></span>
'''5.10.9'''

<div lang="ta">அடியை மூன்றை இரந்த ஆறும் அங்கே நின்று ஆழ் கடலும்<br>
மண்ணும் விண்ணும்<br>
முடிய ஈர் அடியால் முடித்துக்கொண்ட முக்கியமும்<br>
நொடியுமாறு அவை கேட்கும்தோறும் என் நெஞ்சம்<br>
நின் தனக்கே கரைந்து உகும்<br>
கொடிய வல்வினையேன் உன்னை என்றுகொல் கூடுவதே?</div>

<span id="TA-5.10.10"></span>
'''5.10.10'''

<div lang="ta">கூடி நீரைக் கடைந்த ஆறும் அமுதம் தேவர்<br>
உண்ண அசுரரை<br>
வீடும் வண்ணங்களே செய்து போன வித்தகமும்<br>
ஊடு புக்கு எனது ஆவியை உருக்கி<br>
உண்டிடுகின்ற நின் தன்னை<br>
நாடும் வண்ணம் சொல்லாய் நச்சு நாகு அணையானே</div>

<span id="TA-5.10.11"></span>
'''5.10.11'''

<div lang="ta">நாகு அணைமிசை நம் பிரான் சரணே சரண்<br>
நமக்கு என்று நாள்தொறும்<br>
ஏக சிந்தையனாய்க் குருகூர்ச்<br>
சடகோபன் மாறன்<br>
ஆக நூற்ற அந்தாதி ஆயிரத்துள்<br>
இவையும் ஓர் பத்தும் வல்லார்<br>
மாக வைகுந்தத்து<br>
மகிழ்வு எய்துவர் வைகலுமே</div>

<span id="TA-Teil-6"></span>
'''Großteil 6'''

[[#DE-Teil-6|Deutsch]] · [[#RO-Teil-6|Transliteration]] · [[#TA-Teil-6|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 6.1'''

[[#DE-6.1.1|Deutsch]] · [[#RO-6.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.1.1"></span>
'''6.1.1'''

<div lang="ta">வைகல் பூங் கழிவாய் வந்து மேயும் குருகினங்காள்<br>
செய் கொள் செந்நெல் உயர் திருவண்வண்டூர் உறையும்<br>
கை கொள் சக்கரத்து என் கனிவாய்ப் பெருமானைக் கண்டு<br>
கைகள் கூப்பி சொல்லீர் வினையாட்டியேன் காதன்மையே</div>

<span id="TA-6.1.2"></span>
'''6.1.2'''

<div lang="ta">காதல் மென் பெடையோடு உடன் மேயும் கரு நாராய்<br>
வேத வேள்வி ஒலி முழங்கும் தண் திருவண்வண்டூர்<br>
நாதன் ஞாலம் எல்லாம் உண்ட நம் பெருமானைக் கண்டு<br>
பாதம் கைதொழுது பணியீர் அடியேன் திறமே</div>

<span id="TA-6.1.3"></span>
'''6.1.3'''

<div lang="ta">திறங்கள் ஆகி எங்கும் செய்கள் ஊடு உழல் புள்ளினங்காள்<br>
சிறந்த செல்வம் மல்கு திருவண்வண்டூர் உறையும்<br>
கறங்கு சக்கரக் கைக் கனிவாய்ப் பெருமானைக் கண்டு<br>
இறங்கி நீர் தொழுது பணியீர் அடியேன் இடரே</div>

<span id="TA-6.1.4"></span>
'''6.1.4'''

<div lang="ta">இடர் இல் போகம் மூழ்கி இணைந்து ஆடும் மட அன்னங்காள்<br>
விடல் இல் வேத ஒலி முழங்கும் தண் திருவண்வண்டூர்<br>
கடலின் மேனிப்பிரான் கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு<br>
உடலம் நைந்து ஒருத்தி உருகும் என்று உணர்த்துமினே</div>

<span id="TA-6.1.5"></span>
'''6.1.5'''

<div lang="ta">உணர்த்தல் ஊடல் உணர்ந்து உடன் மேயும் மட அன்னங்காள்<br>
திணர்த்த வண்டல்கள்மேல் சங்கு சேரும் திருவண்வண்டூர்<br>
புணர்த்த பூந் தண் துழாய் முடி நம் பெருமானைக் கண்டு<br>
புணர்த்த கையினராய் அடியேனுக்கும் போற்றுமினே</div>

<span id="TA-6.1.6"></span>
'''6.1.6'''

<div lang="ta">போற்றி யான் இரந்தேன் புன்னைமேல் உறை பூங் குயில்காள்<br>
சேற்றில் வாளை துள்ளும் திருவண்வண்டூர் உறையும்<br>
ஆற்றல் ஆழி அங்கை அமரர் பெருமானைக் கண்டு<br>
மாற்றம் கொண்டருளீர் மையல் தீர்வது ஒருவண்ணமே</div>

<span id="TA-6.1.7"></span>
'''6.1.7'''

<div lang="ta">ஒருவண்ணம் சென்று புக்கு எனக்கு ஒன்று உரை ஒண் கிளியே<br>
செரு ஒண் பூம் பொழில் சூழ் செக்கர் வேலைத் திருவண்வண்டூர்<br>
கரு வண்ணம் செய்ய வாய் செய்ய கண் செய்ய கை செய்ய கால்<br>
செரு ஒண் சக்கரம் சங்கு அடையாளம் திருந்தக் கண்டே</div>

<span id="TA-6.1.8"></span>
'''6.1.8'''

<div lang="ta">திருந்தக் கண்டு எனக்கு ஒன்று உரையாய் ஒண் சிறு பூவாய்<br>
செருந்தி ஞாழல் மகிழ் புன்னை சூழ் தண் திருவண்வண்டூர்<br>
பெரும் தண் தாமரைக்கண் பெரு நீள் முடி நால் தடந்தோள்<br>
கருந் திண் மா முகில் போல் திருமேனி அடிகளையே</div>

<span id="TA-6.1.9"></span>
'''6.1.9'''

<div lang="ta">அடிகள் கைதொழுது அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்<br>
விடிவை சங்கு ஒலிக்கும் திருவண்வண்டூர் உறையும்<br>
கடிய மாயன் தன்னை கண்ணனை நெடுமாலைக் கண்டு<br>
கொடிய வல்வினையேன் திறம் கூறுமின் வேறுகொண்டே</div>

<span id="TA-6.1.10"></span>
'''6.1.10'''

<div lang="ta">வேறுகொண்டு உம்மை யான் இரந்தேன் வெறி வண்டினங்காள்<br>
தேறு நீர்ப் பம்பை வடபாலைத் திருவண்வண்டூர்<br>
மாறு இல் போர் அரக்கன் மதிள் நீறு எழச் செற்று உகந்த<br>
ஏறு சேவகனார்க்கு என்னையும் உளள் என்மின்களே</div>

<span id="TA-6.1.11"></span>
'''6.1.11'''

<div lang="ta">மின் கொள் சேர் புரிநூல் குறள் ஆய் அகல் ஞாலம் கொண்ட<br>
வன் கள்வன் அடிமேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
பண் கொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் திருவண்வண்டூர்க்கு<br>
இன்கொள் பாடல் வல்லார் மதனர் மின்னிடை யவர்க்கே</div>

'''Hymnus 6.2'''

[[#DE-6.2.1|Deutsch]] · [[#RO-6.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.2.1"></span>
'''6.2.1'''

<div lang="ta">மின் இடை மடவார்கள் நின் அருள் சூடுவார் முன்பு<br>
நான் அது அஞ்சுவன்<br>
மன் உடை இலங்கை அரண் காய்ந்த மாயவனே<br>
உன்னுடைய சுண்டாயம் நான் அறிவன் இனி<br>
அதுகொண்டு செய்வது என்?<br>
என்னுடைய பந்தும் கழலும் தந்து போகு நம்பீ</div>

<span id="TA-6.2.2"></span>
'''6.2.2'''

<div lang="ta">போகு நம்பீ உன் தாமரைபுரை கண் இணையும்<br>
செவ்வாய் முறுவலும்<br>
ஆகுலங்கள் செய்ய அழிதற்கே நோற்றோமே யாம்<br>
தோகை மா மயிலார்கள் நின் அருள் சூடுவார்<br>
செவி ஓசை வைத்து எழ<br>
ஆகள் போகவிட்டு குழல் ஊது போயிருந்தே</div>

<span id="TA-6.2.3"></span>
'''6.2.3'''

<div lang="ta">போயிருந்து நின் புள்ளுவம் அறியாதவர்க்கு உரை<br>
நம்பீ நின் செய்ய<br>
வாய் இருங் கனியும் கண்களும் விபரீதம் இந் நாள்<br>
வேய் இரும் தடம் தோளினார் இத் திருவருள்<br>
பெறுவார் எவர்கொல்<br>
மா இரும் கடலைக் கடைந்த பெருமானாலே?</div>

<span id="TA-6.2.4"></span>
'''6.2.4'''

<div lang="ta">ஆலின் நீள் இலை ஏழ் உலகும் உண்டு அன்று நீ<br>
கிடந்தாய் உன் மாயங்கள்<br>
மேலை வானவரும் அறியார் இனி எம் பரமே?<br>
வேலின் நேர் தடம் கண்ணினார் விளையாடு<br>
சூழலைச் சூழவே நின்று<br>
காலி மேய்க்க வல்லாய் எம்மை நீ கழறேலே</div>

<span id="TA-6.2.5"></span>
'''6.2.5'''

<div lang="ta">கழறேல் நம்பீ உன் கைதவம் மண்ணும் விண்ணும்<br>
நன்கு அறியும் திண் சக்கர<br>
நிழறு தொல் படையாய் உனக்கு ஒன்று உணர்த்துவன் நான்<br>
மழறு தேன் மொழியார்கள் நின் அருள் சூடுவார்<br>
மனம் வாடி நிற்க எம்<br>
குழறு பூவையொடும் கிளியோடும் குழகேலே</div>

<span id="TA-6.2.6"></span>
'''6.2.6'''

<div lang="ta">குழகி எங்கள் குழமணன்கொண்டு கோயின்மை செய்து<br>
கன்மம் ஒன்று இல்லை<br>
பழகி யாம் இருப்போம் பரமே இத் திரு அருள்கள்?<br>
அழகியார் இவ் உலகம் மூன்றுக்கும் தேவிமை<br>
ஈதகுவார் பலர் உளர்<br>
கழகம் ஏறேல் நம்பீ உனக்கும் இளைதே கன்மமே</div>

<span id="TA-6.2.7"></span>
'''6.2.7'''

<div lang="ta">கன்மம் அன்று எங்கள் கையில் பாவை பறிப்பது<br>
கடல் ஞாலம் உண்டிட்ட<br>
நின்மலா நெடியாய் உனக்கேலும் பிழை பிழையே<br>
வன்மமே சொல்லி எம்மை நீ விளையாடுதி அது<br>
கேட்கில் என் ஐம்மார்<br>
தன்ம பாவம் என்னார் ஒரு நான்று தடி பிணக்கே</div>

<span id="TA-6.2.8"></span>
'''6.2.8'''

<div lang="ta">பிணக்கி யாவையும் யாவரும் பிழையாமல் பேதித்தும்<br>
பேதியாதது ஓர்<br>
கணக்கு இல் கீர்த்தி வெள்ளக் கதிர் ஞான மூர்த்தியினாய்<br>
இணக்கி எம்மை எம் தோழிமார் விளையாடப் போதுமின்<br>
என்னப் போந்தோமை<br>
உணக்கி நீ வளைத்தால் என் சொல்லார் உகவாதவரே?</div>

<span id="TA-6.2.9"></span>
'''6.2.9'''

<div lang="ta">உகவையால் நெஞ்சம் உள் உருகி உன் தாமரைத்<br>
தடம் கண் விழிகளின்<br>
அக வலைப் படுப்பான் அழித்தாய் உன் திருவடியால்<br>
தகவு செய்திலை எங்கள் சிற்றிலும் யாம் அடு<br>
சிறு சோறும் கண்டு நின்<br>
முக ஒளி திகழ முறுவல் செய்து நின்றிலையே</div>

<span id="TA-6.2.10"></span>
'''6.2.10'''

<div lang="ta">நின்று இலங்கு முடியினாய் இருபத்தோர் கால்<br>
அரசு களைகட்ட<br>
வென்றி நீள் மழுவா வியன் ஞாலம் முன் படைத்தாய்<br>
இன்று இவ் ஆயர் குலத்தை வீடு உய்யத் தோன்றிய<br>
கருமாணிக்கச் சுடர்<br>
நின்தன்னால் நலிவே படுவோம் என்றும் ஆய்ச்சியோமே</div>

<span id="TA-6.2.11"></span>
'''6.2.11'''

<div lang="ta">ஆய்ச்சி ஆகிய அன்னையால் அன்று வெண்ணெய்<br>
வார்த்தையுள் சீற்ற முண்டு அழு<br>
கூத்த அப்பன் தன்னை குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
ஏத்திய தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இவையும் ஓர் பத்து<br>
இசை யொடும்<br>
நாத்தன்னால் நவில உரைப்பார்க்கு இல்லை நல்குரவே</div>

'''Hymnus 6.3'''

[[#DE-6.3.1|Deutsch]] · [[#RO-6.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.3.1"></span>
'''6.3.1'''

<div lang="ta">நல்குரவும் செல்வும் நரகும் சுவர்க்கமும் ஆய்<br>
வெல்பகையும் நட்பும் விடமும் அமுதமும் ஆய்<br>
பல்வகையும் பரந்த பெருமான் என்னை ஆள்வானை<br>
செல்வம் மல்கு குடித் திருவிண்ணகர்க் கண்டேனே</div>

<span id="TA-6.3.2"></span>
'''6.3.2'''

<div lang="ta">கண்ட இன்பம் துன்பம் கலக்கங்களும் தேற்றமும் ஆய்<br>
தண்டமும் தண்மையும் தழலும் நிழலும் ஆய்<br>
கண்டுகோடற்கு அரிய பெருமான் என்னை ஆள்வான் ஊர்<br>
தெண் திரைப் புனல் சூழ் திருவிண்ணகர் நல் நகரே</div>

<span id="TA-6.3.3"></span>
'''6.3.3'''

<div lang="ta">நகரமும் நாடுகளும் ஞானமும் மூடமும் ஆய்<br>
நிகர் இல் சூழ் சுடர் ஆய் இருள் ஆய் நிலன் ஆய் விசும்பு ஆய்<br>
சிகர மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்<br>
புகர் கொள் கீர்த்தி அல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் புண்ணியமே</div>

<span id="TA-6.3.4"></span>
'''6.3.4'''

<div lang="ta">புண்ணியம் பாவம் புணர்ச்சி பிரிவு என்று இவை ஆய்<br>
எண்ணம் ஆய் மறப்பு ஆய் உண்மை ஆய் இன்மை ஆய் அல்லன் ஆய்<br>
திண்ண மாடங்கள் சூழ் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்<br>
கண்ணன் இன் அருளே கண்டுகொள்மின்கள் கைதவமே?</div>

<span id="TA-6.3.5"></span>
'''6.3.5'''

<div lang="ta">கைதவம் செம்மை கருமை வெளுமையும் ஆய்<br>
மெய் பொய் இளமை முதுமை புதுமை பழமையும் ஆய்<br>
செய்த திண் மதிள் சூழ் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்<br>
பெய்த காவு கண்டீர் பெரும் தேவு உடை மூவுலகே</div>

<span id="TA-6.3.6"></span>
'''6.3.6'''

<div lang="ta">மூவுலகங்களும் ஆய் அல்லன் ஆய் உகப்பு ஆய் முனிவு ஆய்<br>
பூவில் வாழ் மகள் ஆய் தவ்வை ஆய் புகழ் ஆய் பழி ஆய்<br>
தேவர் மேவித் தொழும் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்<br>
பாவியேன் மனத்தே உறைகின்ற பரஞ்சுடரே</div>

<span id="TA-6.3.7"></span>
'''6.3.7'''

<div lang="ta">பரம் சுடர் உடம்பு ஆய் அழுக்குப் பதித்த உடம்பு ஆய்<br>
கரந்தும் தோன்றியும் நின்றும் கைதவங்கள் செய்தும் விண்ணோர்<br>
சிரங்களால் வணங்கும் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்<br>
வரம் கொள் பாதம் அல்லால் இல்லை யாவர்க்கும் வன் சரணே</div>

<span id="TA-6.3.8"></span>
'''6.3.8'''

<div lang="ta">வன் சரண் சுரர்க்கு ஆய் அசுரர்க்கு வெம் கூற்றமும் ஆய்<br>
தன் சரண் நிழற்கீழ் உலகம் வைத்தும் வையாதும்<br>
தென் சரண் திசைக்குத் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த பிரான்<br>
என் சரண் என் கண்ணன் என்னை ஆளுடை என் அப்பனே</div>

<span id="TA-6.3.9"></span>
'''6.3.9'''

<div lang="ta">என் அப்பன் எனக்கு ஆய் இகுள் ஆய் என்னைப் பெற்றவள் ஆய்<br>
பொன் அப்பன் மணி அப்பன் முத்து அப்பன் அன் அப்பனும் ஆய்<br>
மின்னப் பொன் மதிள் சூழ் திருவிண்ணகர் சேர்ந்த அப்பன்<br>
தன் ஒப்பார் இல் அப்பன் தந்தனன் தன தாள் நிழலே</div>

<span id="TA-6.3.10"></span>
'''6.3.10'''

<div lang="ta">நிழல் வெய்யில் சிறுமை பெருமை குறுமை நெடுமையும் ஆய்<br>
சுழல்வன நிற்பன மற்றும் ஆய் அவை அல்லனும் ஆய்<br>
மழலை வாய் வண்டு வாழ் திருவிண்ணகர் மன்னு பிரான்<br>
கழல்கள் அன்றி மற்றோர் களைகண் இலம் காண்மின்களே</div>

<span id="TA-6.3.11"></span>
'''6.3.11'''

<div lang="ta">காண்மின்கள் உலகீர் என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த<br>
தாள் இணையன் தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
ஆணை ஆயிரத்துத் திருவிண்ணகர்ப் பத்தும் வல்லார்<br>
கோணை இன்றி விண்ணோர்க்கு என்றும் ஆவர் குரவர்களே</div>

'''Hymnus 6.4'''

[[#DE-6.4.1|Deutsch]] · [[#RO-6.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.4.1"></span>
'''6.4.1'''

<div lang="ta">குரவை ஆய்ச்சியரோடு கோத்ததும்<br>
குன்றம் ஒன்று ஏந்தியதும்<br>
உரவு நீர்ப் பொய்கை நாகம் காய்ந்ததும்<br>
உட்பட மற்றும் பல<br>
அரவில் பள்ளிப் பிரான் தன் மாய<br>
வினைகளையே அலற்றி<br>
இரவும் நன் பகலும் தவிர்கிலன்<br>
என்ன குறை எனக்கே?</div>

<span id="TA-6.4.2"></span>
'''6.4.2'''

<div lang="ta">கேயத் தீம் குழல் ஊதிற்றும் நிரை மேய்த்ததும்<br>
கெண்டை ஒண் கண்<br>
வாசப் பூங் குழல் பின்னை தோள்கள்<br>
மணந்ததும் மற்றும் பல<br>
மாயக் கோலப் பிரான் தன் செய்கை<br>
நினைந்து மனம் குழைந்து<br>
நேயத்தோடு கழிந்த போது எனக்கு<br>
எவ் உலகம் நிகரே?</div>

<span id="TA-6.4.3"></span>
'''6.4.3'''

<div lang="ta">நிகர் இல் மல்லரைச் செற்றதும் நிரை மேய்த்ததும்<br>
நீள் நெடும் கைச்<br>
சிகர மா களிறு அட்டதும் இவை<br>
போல்வனவும் பிறவும்<br>
புகர்கொள் சோதிப் பிரான் தன் செய்கை<br>
நினைந்து புலம்பி என்றும்<br>
நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன் எனக்கு<br>
என் இனி நோவதுவே?</div>

<span id="TA-6.4.4"></span>
'''6.4.4'''

<div lang="ta">நோவ ஆய்ச்சி உரலோடு ஆர்க்க இரங்கிற்றும்<br>
வஞ்சப் பெண்ணைச்<br>
சாவப் பால் உண்டதும் ஊர் சகடம்<br>
இறச் சாடியதும்<br>
தேவக் கோலப் பிரான் தன் செய்கை<br>
நினைந்து மனம் குழைந்து<br>
மேவக் காலங்கள் கூடினேன் எனக்கு<br>
என் இனி வேண்டுவதே?</div>

<span id="TA-6.4.5"></span>
'''6.4.5'''

<div lang="ta">வேண்டித் தேவர் இரக்க வந்து பிறந்ததும்<br>
வீங்கு இருள்வாய்<br>
பூண்டு அன்று அன்னைப் புலம்ப போய் அங்கு ஓர்<br>
ஆய்க்குலம் புக்கதும்<br>
காண்டல் இன்றி வளர்ந்து கஞ்சனைத் துஞ்ச<br>
வஞ்சம் செய்ததும்<br>
ஈண்டு நான் அலற்றப்பெற்றேன் எனக்கு<br>
என்ன இகல் உளதே?</div>

<span id="TA-6.4.6"></span>
'''6.4.6'''

<div lang="ta">இகல் கொள் புள்ளைப் பிளந்ததும் இமில்<br>
ஏறுகள் செற்றதுவும்<br>
உயர் கொள் சோலைக் குருந்து ஒசித்ததும்<br>
உட்பட மற்றும் பல<br>
அகல் கொள் வையம் அளந்த மாயன் என்<br>
அப்பன் தன் மாயங்களே<br>
பகல் இராப் பரவப் பெற்றேன் எனக்கு<br>
என்ன மனப் பரிப்பே?</div>

<span id="TA-6.4.7"></span>
'''6.4.7'''

<div lang="ta">மனப் பரிப்போடு அழுக்கு மானிட<br>
சாதியில் தான்பிறந்து<br>
தனக்கு வேண்டு உருக்கொண்டு தான் தன<br>
சீற்றத்தினை முடிக்கும்<br>
புனத் துழாய் முடி மாலை மார்பன் என்<br>
அப்பன் தன் மாயங்களே<br>
நினைக்கும் நெஞ்சு உடையேன் எனக்கு<br>
இனி யார் நிகர் நீள் நிலத்தே?</div>

<span id="TA-6.4.8"></span>
'''6.4.8'''

<div lang="ta">நீள் நிலத்தொடு வான் வியப்ப நிறை பெரும்<br>
போர்கள் செய்து<br>
வாணன் ஆயிரம் தோள் துணித்ததும்<br>
உட்பட மற்றும் பல<br>
மாணி ஆய் நிலம் கொண்ட மாயன் என்<br>
அப்பன் தன் மாயங்களே<br>
காணும் நெஞ்சு உடையேன் எனக்கு<br>
இனி என்ன கலக்கம் உண்டே?</div>

<span id="TA-6.4.9"></span>
'''6.4.9'''

<div lang="ta">கலக்க ஏழ் கடல் ஏழ் மலை உலகு ஏழும்<br>
கழியக் கடாய்<br>
உலக்கத் தேர்கொடு சென்ற மாயமும்<br>
உட்பட மற்றும் பல<br>
வலக்கை ஆழி இடக்கைச் சங்கம்<br>
இவை உடை மால்வண்ணனை<br>
மலக்கும் நா உடையேற்கு மாறு உளதோ<br>
இம் மண்ணின் மிசையே?</div>

<span id="TA-6.4.10"></span>
'''6.4.10'''

<div lang="ta">மண்மிசைப் பெரும் பாரம் நீங்க ஓர்<br>
பாரத மா பெரும் போர்<br>
பண்ணி மாயங்கள் செய்து சேனையைப் பாழ்பட<br>
நூற்றிட்டுப் போய்<br>
விண்மிசைத் தன தாமமே புக மேவிய<br>
சோதி தன் தாள்<br>
நண்ணி நான் வணங்கப்பெற்றேன் எனக்கு<br>
ஆர் பிறர் நாயகரே?</div>

<span id="TA-6.4.11"></span>
'''6.4.11'''

<div lang="ta">நாயகன் முழு ஏழ் உலகுக்கும்<br>
ஆய் முழு ஏழ் உலகும் தன்<br>
வாயகம் புக வைத்து உமிழ்ந்து<br>
அவை ஆய் அவை அல்லனும் ஆம்<br>
கேசவன் அடி இணைமிசைக்<br>
குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
தூய ஆயிரத்து இப் பத்தால்<br>
பத்தர் ஆவர் துவள் இன்றியே</div>

'''Hymnus 6.5'''

[[#DE-6.5.1|Deutsch]] · [[#RO-6.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.5.1"></span>
'''6.5.1'''

<div lang="ta">துவள் இல் மா மணி மாடம் ஓங்கு<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் தொழும்<br>
இவளை நீர் இனி அன்னைமீர் உமக்கு<br>
ஆசை இல்லை விடுமினோ<br>
தவள ஒண் சங்கு சக்கரம் என்றும்<br>
தாமரைத் தடம் கண் என்றும்<br>
குவளை ஒண் மலர்க் கண்கள் நீர் மல்க<br>
நின்று நின்று குமுறுமே</div>

<span id="TA-6.5.2"></span>
'''6.5.2'''

<div lang="ta">குமுறும் ஓசை விழவு ஒலித்<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் கொண்டுபுக்கு<br>
அமுத மென் மொழியாளை நீர் உமக்கு<br>
ஆசை இன்றி அகற்றினீர்<br>
திமிர் கொண்டால் ஒத்து நிற்கும் மற்று இவள்<br>
தேவ தேவபிரான் என்றே<br>
நிமியும் வாயொடு கண்கள் நீர் மல்க<br>
நெக்கு ஒசிந்து கரையுமே</div>

<span id="TA-6.5.3"></span>
'''6.5.3'''

<div lang="ta">கரை கொள் பைம் பொழில் தண் பணைத்<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் கொண்டுபுக்கு<br>
உரை கொள் இன் மொழியாளை நீர் உமக்கு<br>
ஆசை இன்றி அகற்றினீர்<br>
திரை கொள் பௌவத்துச் சேர்ந்ததும்<br>
திசை ஞாலம் தாவி அளந்ததும்<br>
நிரைகள் மேய்த்ததுமே பிதற்றி<br>
நெடும் கண் நீர் மல்க நிற்குமே</div>

<span id="TA-6.5.4"></span>
'''6.5.4'''

<div lang="ta">நிற்கும் நால்மறைவாணர் வாழ்<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் கண்டபின்<br>
அற்கம் ஒன்றும் அற உறாள் மலிந்தாள்<br>
கண்டீர் இவள் அன்னைமீர்<br>
கற்கும் கல்வி எல்லாம் கருங் கடல்<br>
வண்ணன் கண்ண பிரான் என்றே<br>
ஒற்கம் ஒன்றும் இலள் உகந்து உகந்து<br>
உள் மகிழ்ந்து குழையுமே</div>

<span id="TA-6.5.5"></span>
'''6.5.5'''

<div lang="ta">குழையும் வாள் முகத்து ஏழையைத்<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் கொண்டுபுக்கு<br>
இழை கொள் சோதிச் செந்தாமரைக் கண்<br>
பிரான் இருந்தமை காட்டினீர்<br>
மழை பெய்தால் ஒக்கும் கண்ண நீரினொடு<br>
அன்று தொட்டும் மையாந்து இவள்<br>
நுழையும் சிந்தையள் அன்னைமீர் தொழும்<br>
அத் திசை உற்று நோக்கியே</div>

<span id="TA-6.5.6"></span>
'''6.5.6'''

<div lang="ta">நோக்கும் பக்கம் எல்லாம் கரும்பொடு<br>
செந்நெல் ஓங்கு செந்தாமரை<br>
வாய்க்கும் தண் பொருநல் வடகரை<br>
வண் தொலைவில்லிமங்கலம்<br>
நோக்குமேல் அத் திசை அல்லால் மறு<br>
நோக்கு இலள் வைகல் நாள்தொறும்<br>
வாய்க்கொள் வாசகமும் மணிவண்ணன்<br>
நாமமே இவள் அன்னைமீர்!</div>

<span id="TA-6.5.7"></span>
'''6.5.7'''

<div lang="ta">அன்னைமீர் அணி மா மயில் சிறுமான்<br>
இவள் நம்மைக் கைவலிந்து<br>
என்ன வார்த்தையும் கேட்குறாள்<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் என்று அல்லால்<br>
முன்னம் நோற்ற விதிகொலோ? முகில்<br>
வண்ணன் மாயம் கொலோ? அவன்<br>
சின்னமும் திருநாமமும் இவள்<br>
வாயனகள் திருந்தவே</div>

<span id="TA-6.5.8"></span>
'''6.5.8'''

<div lang="ta">திருந்து வேதமும் வேள்வியும்<br>
திரு மா மகளிரும் தாம் மலிந்து<br>
இருந்து வாழ் பொருநல் வடகரை<br>
வண் தொலைவில்லிமங்கலம்<br>
கருந் தடம் கண்ணி கைதொழுத அந் நாள்<br>
தொடங்கி இந் நாள்தொறும்<br>
இருந்து இருந்து அரவிந்தலோசன<br>
என்று என்றே நைந்து இரங்குமே</div>

<span id="TA-6.5.9"></span>
'''6.5.9'''

<div lang="ta">இரங்கி நாள்தொறும் வாய்வெரீஇ இவள்<br>
கண்ண நீர்கள் அலமர<br>
மரங்களும் இரங்கும் வகை<br>
மணிவண்ணவோ என்று கூவுமால்<br>
துரங்கம் வாய் பிளந்தான் உறை<br>
தொலைவில்லிமங்கலம் என்று தன்<br>
கரங்கள் கூப்பித் தொழும் அவ் ஊர்த்<br>
திருநாமம் கற்றதன் பின்னையே</div>

<span id="TA-6.5.10"></span>
'''6.5.10'''

<div lang="ta">பின்னைகொல் நில மா மகள்கொல்<br>
திருமகள்கொல் பிறந்திட்டாள்?<br>
என்ன மாயம்கொலோ இவள் நெடுமால்<br>
என்றே நின்று கூவுமால்<br>
முன்னி வந்து அவன் நின்று இருந்து<br>
உறையும் தொலைவில்லிமங்கலம்<br>
சென்னியால் வணங்கும் அவ் ஊர்த்<br>
திருநாமம் கேட்பது சிந்தையே.</div>

<span id="TA-6.5.11"></span>
'''6.5.11'''

<div lang="ta">சிந்தையாலும் சொல்லாலும்<br>
செய்கையினாலும் தேவ பிரானையே<br>
தந்தை தாய் என்று அடைந்த<br>
வண் குருகூரவர் சடகோபன்<br>
முந்தை ஆயிரத்துள் இவை தொலை<br>
வில்லிமங்கலத்தைச் சொன்ன<br>
செந்தமிழ்ப் பத்தும் வல்லார்<br>
அடிமைசெய்வார் திருமாலுக்கே</div>

'''Hymnus 6.6'''

[[#DE-6.6.1|Deutsch]] · [[#RO-6.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.6.1"></span>
'''6.6.1'''

<div lang="ta">மாலுக்கு வையம் அளந்த மணாளற்கு<br>
நீலக் கரு நிற மேக நியாயற்கு<br>
கோலச் செந்தாமரைக் கண்ணற்கு என் கொங்கு அலர்<br>
ஏலக் குழலி இழந்தது சங்கே</div>

<span id="TA-6.6.2"></span>
'''6.6.2'''

<div lang="ta">சங்கு வில் வாள் தண்டு சக்கரக் கையற்கு<br>
செங்கனிவாய்ச் செய்ய தாமரைக் கண்ணற்கு<br>
கொங்கு அலர் தண் அம் துழாய் முடியானுக்கு என்<br>
மங்கை இழந்தது மாமை நிறமே</div>

<span id="TA-6.6.3"></span>
'''6.6.3'''

<div lang="ta">நிறம் கரியானுக்கு நீடு உலகு உண்ட<br>
திறம் கிளர் வாய்ச் சிறுக் கள்வன் அவற்கு<br>
கறங்கிய சக்கரக் கையவனுக்கு என்<br>
பிறங்கு இரும் கூந்தல் இழந்தது பீடே</div>

<span id="TA-6.6.4"></span>
'''6.6.4'''

<div lang="ta">பீடு உடை நான்முகனைப் படைத்தானுக்கு<br>
மாடு உடை வையம் அளந்த மணாளற்கு<br>
நாடு உடை மன்னர்க்குத் தூது செல் நம்பிக்கு என்<br>
பாடு உடை அல்குல் இழந்தது பண்பே</div>

<span id="TA-6.6.5"></span>
'''6.6.5'''

<div lang="ta">பண்பு உடை வேதம் பயந்த பரனுக்கு<br>
மண் புரை வையம் இடந்த வராகற்கு<br>
தெண் புனல் பள்ளி எம் தேவ பிரானுக்கு என்<br>
கண்புனை கோதை இழந்தது கற்பே</div>

<span id="TA-6.6.6"></span>
'''6.6.6'''

<div lang="ta">கற்பகக் கா அன நல் பல தோளற்கு<br>
பொன் சுடர்க் குன்று அன்ன பூந் தண் முடியற்கு<br>
நல் பல தாமரை நாள் மலர்க் கையற்கு என்<br>
வில் புருவக்கொடி தோற்றது மெய்யே</div>

<span id="TA-6.6.7"></span>
'''6.6.7'''

<div lang="ta">மெய் அமர் பல் கலன் நன்கு அணிந்தானுக்கு<br>
பை அரவின் அணைப் பள்ளியினானுக்கு<br>
கையொடு கால் செய்ய கண்ண பிரானுக்கு என்<br>
தையல் இழந்தது தன்னுடைச் சாயே</div>

<span id="TA-6.6.8"></span>
'''6.6.8'''

<div lang="ta">சாயக் குருந்தம் ஒசித்த தமியற்கு<br>
மாயச் சகடம் உதைத்த மணாளற்கு<br>
பேயைப் பிணம்படப் பால் உண் பிரானுக்கு என்<br>
வாசக் குழலி இழந்தது மாண்பே</div>

<span id="TA-6.6.9"></span>
'''6.6.9'''

<div lang="ta">மாண்பு அமை கோலத்து எம் மாயக் குறளற்கு<br>
சேண் சுடர்க் குன்று அன்ன செஞ்சுடர் மூர்த்திக்கு<br>
காண் பெரும் தோற்றத்து எம் காகுத்த நம்பிக்கு என்<br>
பூண் புனை மென்முலை தோற்றது பொற்பே</div>

<span id="TA-6.6.10"></span>
'''6.6.10'''

<div lang="ta">பொற்பு அமை நீள் முடிப் பூந் தண் துழாயற்கு<br>
மல் பொரு தோள் உடை மாயப் பிரானுக்கு<br>
நிற்பன பல் உருவாய் நிற்கும் மாயற்கு என்<br>
கற்பு உடையாட்டி இழந்தது கட்டே</div>

<span id="TA-6.6.11"></span>
'''6.6.11'''

<div lang="ta">கட்டு எழில் சோலை நல் வேங்கடவாணனைக்<br>
கட்டு எழில் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
கட்டு எழில் ஆயிரத்து இப் பத்தும் வல்லவர்<br>
கட்டு எழில் வானவர் போகம் உண்பாரே</div>

'''Hymnus 6.7'''

[[#DE-6.7.1|Deutsch]] · [[#RO-6.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.7.1"></span>
'''6.7.1'''

<div lang="ta">உண்ணும் சோறு பருகும் நீர் தின்னும் வெற்றிலையும் எல்லாம்<br>
கண்ணன் எம் பெருமான் என்று என்றே கண்கள் நீர் மல்கி<br>
மண்ணினுள் அவன் சீர் வளம் மிக்கவன் ஊர் வினவி<br>
திண்ணம் என் இளமான் புகும் ஊர் திருக்கோளூரே</div>

<span id="TA-6.7.2"></span>
'''6.7.2'''

<div lang="ta">ஊரும் நாடும் உலகமும் தன்னைப்போல் அவனுடைய<br>
பேரும் தார்களுமே பிதற்ற கற்பு வான் இடறி<br>
சேரும் நல் வளம் சேர் பழனத் திருக்கோளூர்க்கே<br>
போரும் கொல் உரையீர் கொடியேன் கொடி பூவைகளே?</div>

<span id="TA-6.7.3"></span>
'''6.7.3'''

<div lang="ta">பூவை பைங்கிளிகள் பந்து தூதை பூம் புட்டில்கள்<br>
யாவையும் திருமால் திருநாமங்களே கூவி எழும் என்<br>
பாவை போய் இனித் தண் பழனத் திருக்கோளூர்க்கே<br>
கோவை வாய் துடிப்ப மழைக்கண்ணொடு என் செய்யும்கொலோ?</div>

<span id="TA-6.7.4"></span>
'''6.7.4'''

<div lang="ta">கொல்லை என்பர்கொலோ குணம் மிக்கனள் என்பர்கொலோ<br>
சில்லை வாய்ப் பெண்டுகள் அயல் சேரி உள்ளாரும்? எல்லே<br>
செல்வம் மல்கி அவன்கிடந்த திருக்கோளூர்க்கே<br>
மேல் இடை நுடங்க இளமான் செல்ல மேவினளே</div>

<span id="TA-6.7.5"></span>
'''6.7.5'''

<div lang="ta">மேவி நைந்து நைந்து விளையாடலுறாள் என் சிறுத்<br>
தேவி போய் இனித் தன் திருமால் திருக்கோளூரில்<br>
பூ இயல் பொழிலும் தடமும் அவன் கோயிலும் கண்டு<br>
ஆவி உள் குளிர எங்ஙனே உகக்கும்கொல் இன்றே?</div>

<span id="TA-6.7.6"></span>
'''6.7.6'''

<div lang="ta">இன்று எனக்கு உதவாது அகன்ற இளமான் இனிப் போய்<br>
தென் திசைத் திலதம் அனைய திருக்கோளூர்க்கே<br>
சென்று தன் திருமால் திருக்கண்ணும் செவ்வாயும் கண்டு<br>
நின்று நின்று நையும் நெடும் கண்கள் பனி மல்கவே</div>

<span id="TA-6.7.7"></span>
'''6.7.7'''

<div lang="ta">மல்கு நீர்க் கண்ணொடு மையல் உற்ற மனத்தினளாய்<br>
அல்லும் நன் பகலும் நெடுமால் என்று அழைத்து இனிப் போய்<br>
செல்வம் மல்கி அவன் கிடந்த திருக்கோளுர்க்கே<br>
ஒல்கி ஒல்கி நடந்து எங்ஙனே புகும்கொல் ஒசிந்தே?</div>

<span id="TA-6.7.8"></span>
'''6.7.8'''

<div lang="ta">ஒசிந்த நுண் இடைமேல் கையை வைத்து நொந்து நொந்து<br>
கசிந்த நெஞ்சினளாய் கண்ண நீர் துளும்பச் செல்லும்கொல்<br>
ஒசிந்த ஒண் மலராள் கொழுநன் திருக்கோளூர்க்கே<br>
கசிந்த நெஞ்சினளாய் எம்மை நீத்த எம் காரிகையே?</div>

<span id="TA-6.7.9"></span>
'''6.7.9'''

<div lang="ta">காரியம் நல்லனகள் அவை காணில் என் கண்ணனுக்கு என்று<br>
ஈரியாய் இருப்பாள் இது எல்லாம் கிடக்க இனிப் போய்<br>
சேரி பல் பழி தூஉய் இரைப்ப திருக்கோளூர்க்கே<br>
நேரிழை நடந்தாள் எம்மை ஒன்றும் நினைந்திலளே</div>

<span id="TA-6.7.10"></span>
'''6.7.10'''

<div lang="ta">நினைக்கிலேன் தெய்வங்காள் நெடும் கண் இளமான் இனிப் போய்<br>
அனைத்து உலகும் உடைய அரவிந்தலோசனனைத்<br>
தினைத்தனையும் விடாள் அவன் சேர் திருக்கோளூர்க்கே<br>
மனைக்கு வான் பழியும் நினையாள் செல்ல வைத்தனளே</div>

<span id="TA-6.7.11"></span>
'''6.7.11'''

<div lang="ta">வைத்த மா நிதியாம் மதுசூதனையே அலற்றி<br>
கொத்து அலர் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
பத்து நூற்றுள் இப் பத்து அவன் சேர் திருக்கோளூர்க்கே<br>
சித்தம் வைத்து உரைப்பார் திகழ் பொன் உலகு ஆள்வாரே</div>

'''Hymnus 6.8'''

[[#DE-6.8.1|Deutsch]] · [[#RO-6.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.8.1"></span>
'''6.8.1'''

<div lang="ta">பொன் உலகு ஆளீரோ புவனி முழுது ஆளீரோ<br>
நல் நலப் புள்ளினங்காள் வினையாட்டியேன் நான் இரந்தேன்<br>
முன் உலகங்கள் எல்லாம் படைத்த முகில்வண்ணன் கண்ணன்<br>
என் நலம் கொண்ட பிரான் தனக்கு என் நிலைமை உரைத்தே.</div>

<span id="TA-6.8.2"></span>
'''6.8.2'''

<div lang="ta">மை அமர் வாள் நெடும் கண் மங்கைமார் முன்பு என் கை இருந்து<br>
நெய் அமர் இன் அடிசில் நிச்சல் பாலொடு மேவீரோ<br>
கை அமர் சக்கரத்து என் கனிவாய்ப் பெருமானைக் கண்டு<br>
மெய் அமர் காதல் சொல்லி கிளிகாள் விரைந்து ஓடிவந்தே</div>

<span id="TA-6.8.3"></span>
'''6.8.3'''

<div lang="ta">ஓடிவந்து என் குழல்மேல் ஒளி மா மலர் ஊதீரோ<br>
கூடிய வண்டினங்காள் குருநாடு உடை ஐவர்கட்கு ஆய்<br>
ஆடிய மா நெடும் தேர்ப்படை நீறு எழச் செற்ற பிரான்<br>
சூடிய தண் துளவம் உண்ட தூ மது வாய்கள் கொண்டே</div>

<span id="TA-6.8.4"></span>
'''6.8.4'''

<div lang="ta">தூ மது வாய்கள் கொண்டுவந்து என் முல்லைகள்மேல் தும்பிகாள்<br>
பூ மது உண்ணச் செல்லில் வினையேனைப் பொய்செய்து அகன்ற<br>
மா மது வார் தண் துழாய் முடி வானவர் கோனைக் கண்டு<br>
யாம் இதுவோ தக்கவாறு என்னவேண்டும் கண்டீர் நுங்கட்கே?</div>

<span id="TA-6.8.5"></span>
'''6.8.5'''

<div lang="ta">நுங்கட்கு யான் உரைக்கேன் வம்மின் யான் வளர்த்த கிளிகாள்<br>
வெம் கண் புள் ஊர்ந்து வந்து வினையேனை நெஞ்சம் கவர்ந்த<br>
செங்கண் கருமுகிலை செய்ய வாய்ச் செழுங் கற்பகத்தை<br>
எங்குச் சென்றாகிலும் கண்டு இதுவோ தக்கவாறு? என்மினே</div>

<span id="TA-6.8.6"></span>
'''6.8.6'''

<div lang="ta">என் மின்னு நூல் மார்வன் என் கரும் பெருமான் என் கண்ணன்<br>
தன் மன்னு நீள் கழல்மேல் தண் துழாய் நமக்கு அன்றி நல்கான்<br>
கல்மின்கள் என்று உம்மை யான் கற்பியாவைத்த மாற்றம்சொல்லி<br>
செல்மின்கள் தீவினையேன் வளர்த்த சிறு பூவைகளே</div>

<span id="TA-6.8.7"></span>
'''6.8.7'''

<div lang="ta">பூவைகள் போல் நிறத்தன் புண்டரீகங்கள் போலும் கண்ணன்<br>
யாவையும் யாவரும் ஆய் நின்ற மாயன் என் ஆழிப் பிரான்<br>
மாவை வல் வாய் பிளந்த மதுசூதற்கு என் மாற்றம் சொல்லி<br>
பாவைகள் தீர்க்கிற்றிரே வினையாட்டியேன் பாசறவே?</div>

<span id="TA-6.8.8"></span>
'''6.8.8'''

<div lang="ta">பாசறவு எய்தி இன்னே வினையேன் எனை ஊழி நைவேன்<br>
ஆசு அறு தூவி வெள்ளைக் குருகே அருள்செய்து ஒருநாள்<br>
மாசு அறு நீலச் சுடர் முடி வானவர் கோனைக் கண்டு<br>
ஏசு அறும் நும்மை அல்லால் மறுநோக்கு இலள் பேர்த்து மற்றே</div>

<span id="TA-6.8.9"></span>
'''6.8.9'''

<div lang="ta">பேர்த்து மற்று ஓர் களைகண் வினையாட்டியேன் நான் ஒன்று இலேன்<br>
நீர்த் திரைமேல் உலவி இரை தேரும் புதா இனங்காள்<br>
கார்த் திரள் மா முகில் போல் கண்ணன் விண்ணவர் கோனைக் கண்டு<br>
வார்த்தைகள் கொண்டு அருளி உரையீர் வைகல் வந்திருந்தே</div>

<span id="TA-6.8.10"></span>
'''6.8.10'''

<div lang="ta">வந்திருந்து உம்முடைய மணிச் சேவலும் நீரும் எல்லாம்<br>
அந்தரம் ஒன்றும் இன்றி அலர்மேல் அசையும் அன்னங்காள்<br>
என் திரு மார்வற்கு என்னை இன்னவாறு இவள் காண்மின் என்று<br>
மந்திரத்து ஒன்று உணர்த்தி உரையீர் மறுமாற்றங்களே</div>

<span id="TA-6.8.11"></span>
'''6.8.11'''

<div lang="ta">மாற்றங்கள் ஆய்ந்துகொண்டு மதுசூத பிரான் அடிமேல்<br>
நாற்றங்கொள் பூம் பொழில் சூழ் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
தோற்றங்கள் ஆயிரத்துள் இவையும் ஒருபத்தும் வல்லார்<br>
ஊற்றின்கண் நுண் மணல் போல் உருகாநிற்பர் நீராயே</div>

'''Hymnus 6.9'''

[[#DE-6.9.1|Deutsch]] · [[#RO-6.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.9.1"></span>
'''6.9.1'''

<div lang="ta">நீர் ஆய் நிலன் ஆய் தீ ஆய் கால் ஆய் நெடு வான் ஆய்<br>
சீர் ஆர் சுடர்கள் இரண்டு ஆய் சிவன் ஆய் அயன் ஆனாய்<br>
கூர் ஆர் ஆழி வெண் சங்கு ஏந்தி கொடியேன்பால்<br>
வாராய் ஒருநாள் மண்ணும் விண்ணும் மகிழவே</div>

<span id="TA-6.9.2"></span>
'''6.9.2'''

<div lang="ta">மண்ணும் விண்ணும் மகிழ குறள் ஆய் வலம் காட்டி<br>
மண்ணும் விண்ணும் கொண்ட மாய அம்மானே<br>
நண்ணி உனை நான் கண்டு உகந்து கூத்தாட<br>
நண்ணி ஒருநாள் ஞாலத்தூடே நடவாயே</div>

<span id="TA-6.9.3"></span>
'''6.9.3'''

<div lang="ta">ஞாலத்தூடே நடந்தும் நின்றும் கிடந்து இருந்தும்<br>
சாலப் பல நாள் உகம்தோறு உயிர்கள் காப்பானே<br>
கோலத் திரு மா மகளோடு உன்னைக் கூடாதே<br>
சாலப் பல நாள் அடியேன் இன்னும் தளர்வேனோ?</div>

<span id="TA-6.9.4"></span>
'''6.9.4'''

<div lang="ta">தளர்ந்தும் முறிந்தும் சகட அசுரர் உடல் வேறாப்<br>
பிளந்து வீய திருக்கால் ஆண்ட பெருமானே<br>
கிளர்ந்து பிரமன் சிவன் இந்திரன் விண்ணவர் சூழ<br>
விளங்க ஒருநாள் காண வாராய் விண்மீதே</div>

<span id="TA-6.9.5"></span>
'''6.9.5'''

<div lang="ta">விண்மீது இருப்பாய் மலைமேல் நிற்பாய் கடல் சேர்ப்பாய்<br>
மண்மீது உழல்வாய் இவற்றுள் எங்கும் மறைந்து உறைவாய்<br>
எண்மீது இயன்ற புற அண்டத்தாய் எனது ஆவி<br>
யுள் மீது ஆடி உருக் காட்டாதே ஒளிப்பாயோ?</div>

<span id="TA-6.9.6"></span>
'''6.9.6'''

<div lang="ta">பாய் ஓர் அடி வைத்து அதன் கீழ்ப் பரவை நிலம் எல்லாம்<br>
தாய் ஓர் அடியால் எல்லா உலகும் தடவந்த<br>
மாயோன் உன்னைக் காண்பான் வருந்தி எனைநாளும்<br>
தீயோடு உடன்சேர் மெழுகாய் உலகில் திரிவேனோ?</div>

<span id="TA-6.9.7"></span>
'''6.9.7'''

<div lang="ta">உலகில் திரியும் கரும கதி ஆய் உலகம் ஆய்<br>
உலகுக்கே ஓர் உயிரும் ஆனாய் புற அண்டத்து<br>
அலகில் பொலிந்த திசை பத்து ஆய அருவேயோ<br>
அலகில் பொலிந்த அறிவிலேனுக்கு அருளாயே</div>

<span id="TA-6.9.8"></span>
'''6.9.8'''

<div lang="ta">அறிவிலேனுக்கு அருளாய் அறிவார் உயிர் ஆனாய்<br>
வெறி கொள் சோதி மூர்த்தி அடியேன் நெடுமாலே<br>
கிறிசெய்து என்னைப் புறத்திட்டு இன்னம் கெடுப்பாயோ<br>
பிறிது ஒன்று அறியா அடியேன் ஆவி திகைக்கவே?</div>

<span id="TA-6.9.9"></span>
'''6.9.9'''

<div lang="ta">ஆவி திகைக்க ஐவர் குமைக்கும் சிற்றின்பம்<br>
பாவியேனைப் பல நீ காட்டிப் படுப்பாயோ?<br>
தாவி வையம் கொண்ட தடம் தாமரை கட்கே<br>
கூவிக் கொள்ளும் காலம் இன்னம் குறுகாதோ?</div>

<span id="TA-6.9.10"></span>
'''6.9.10'''

<div lang="ta">குறுகா நீளா இறுதிகூடா எனை ஊழி<br>
சிறுகா பெருகா அளவு இல் இன்பம் சேர்ந்தாலும்<br>
மறு கால் இன்றி மாயோன் உனக்கே ஆளாகும்<br>
சிறு காலத்தை உறுமோ அந்தோ தெரியிலே?</div>

<span id="TA-6.9.11"></span>
'''6.9.11'''

<div lang="ta">தெரிதல் நினைதல் எண்ணல் ஆகாத் திருமாலுக்கு<br>
உரிய தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன்<br>
தெரியச் சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
உரிய தொண்டர் ஆக்கும் உலகம் உண்டாற்கே</div>

'''Hymnus 6.10'''

[[#DE-6.10.1|Deutsch]] · [[#RO-6.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-6.10.1"></span>
'''6.10.1'''

<div lang="ta">உலகம் உண்ட பெருவாயா<br>
உலப்பு இல் கீர்த்தி அம்மானே<br>
நிலவும் சுடர் சூழ் ஒளி மூர்த்தி<br>
நெடியாய் அடியேன் ஆர் உயிரே<br>
திலதம் உலகுக்கு ஆய் நின்ற<br>
திருவேங்கடத்து எம் பெருமானே<br>
குல தொல் அடியேன் உன பாதம்<br>
கூடும் ஆறு கூறாயே</div>

<span id="TA-6.10.2"></span>
'''6.10.2'''

<div lang="ta">கூறு ஆய் நீறு ஆய் நிலன் ஆகி<br>
கொடு வல் அசுரர் குலம் எல்லாம்<br>
சீறா எரியும் திரு நேமி<br>
வலவா தெய்வக் கோமானே<br>
சேறு ஆர் சுனைத் தாமரை செந்தீ<br>
மலரும் திருவேங்கடத்தானே<br>
ஆறா அன்பில் அடியேன் உன்<br>
அடிசேர் வண்ணம் அருளாயே</div>

<span id="TA-6.10.3"></span>
'''6.10.3'''

<div lang="ta">வண்ணம் மருள் கொள் அணி மேக<br>
வண்ணா மாய அம்மானே<br>
எண்ணம் புகுந்து தித்திக்கும்<br>
அமுதே இமையோர் அதிபதியே<br>
தெள் நல் அருவி மணி பொன் முத்து<br>
அலைக்கும் திருவேங்கடத்தானே<br>
அண்ணலே உன் அடி சேர<br>
அடியேற்கு ஆஆ என்னாயே</div>

<span id="TA-6.10.4"></span>
'''6.10.4'''

<div lang="ta">ஆஆ என்னாது உலகத்தை<br>
அலைக்கும் அசுரர் வாழ் நாள்மேல்<br>
தீ வாய் வாளி மழை பொழிந்த<br>
சிலையா திரு மா மகள் கேள்வா<br>
தேவா சுரர்கள் முனிக்கணங்கள்<br>
விரும்பும் திருவேங்கடத்தானே<br>
பூ ஆர் கழல்கள் அருவினையேன்<br>
பொருந்துமாறு புணராயே</div>

<span id="TA-6.10.5"></span>
'''6.10.5'''

<div lang="ta">புணரா நின்ற மரம் ஏழ் அன்று<br>
எய்த ஒரு வில் வலவா ஓ<br>
புணர் ஏய் நின்ற மரம் இரண்டின்<br>
நடுவே போன முதல்வா ஓ<br>
திணர் ஆர் மேகம் எனக் களிறு<br>
சேரும் திருவேங்கடத்தானே<br>
திணர் ஆர் சார்ங்கத்து உன பாதம்<br>
சேர்வது அடியேன் எந்நாளே?</div>

<span id="TA-6.10.6"></span>
'''6.10.6'''

<div lang="ta">எந்நாளே நாம் மண் அளந்த<br>
இணைத் தாமரைகள் காண்பதற்கு என்று<br>
எந்நாளும் நின்று இமையோர்கள்<br>
ஏத்தி இறைஞ்சி இனம் இனமாய்<br>
மெய்ந் நா மனத்தால் வழிபாடு<br>
செய்யும் திருவேங்கடத்தானே<br>
மெய்ந் நான் எய்தி எந் நாள் உன்<br>
அடிக்கண் அடியேன் மேவுவதே?</div>

<span id="TA-6.10.7"></span>
'''6.10.7'''

<div lang="ta">அடியேன் மேவி அமர்கின்ற<br>
அமுதே இமையோர் அதிபதியே<br>
கொடியா அடு புள் உடையானே<br>
கோலக் கனிவாய்ப் பெருமானே<br>
செடி ஆர் வினைகள் தீர் மருந்தே<br>
திருவேங்கடத்து எம் பெருமானே<br>
நொடி ஆர் பொழுதும் உன பாதம்<br>
காண நோலாது ஆற்றேனே</div>

<span id="TA-6.10.8"></span>
'''6.10.8'''

<div lang="ta">நோலாது ஆற்றேன் உன பாதம்<br>
காண என்று நுண் உணர்வின்<br>
நீல் ஆர் கண்டத்து அம்மானும்<br>
நிறை நான்முகனும் இந்திரனும்<br>
சேல் ஏய் கண்ணார் பலர் சூழ<br>
விரும்பும் திருவேங்கடத்தானே<br>
மாலாய் மயக்கி அடியேன்பால்<br>
வந்தாய் போலே வாராயே</div>

<span id="TA-6.10.9"></span>
'''6.10.9'''

<div lang="ta">வந்தாய் போலே வாராதாய்<br>
வாராதாய் போல் வருவானே<br>
செந்தாமரைக் கண் செங்கனி வாய்<br>
நால் தோள் அமுதே எனது உயிரே<br>
சிந்தாமணிகள் பகர் அல்லைப்<br>
பகல் செய் திருவேங்கடத்தானே<br>
அந்தோ அடியேன் உன பாதம்<br>
அகலகில்லேன் இறையுமே</div>

<span id="TA-6.10.10"></span>
'''6.10.10'''

<div lang="ta">அகலகில்லேன் இறையும் என்று<br>
அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பா<br>
நிகர் இல் புகழாய் உலகம் மூன்று<br>
உடையாய் என்னை ஆள்வானே<br>
நிகர் இல் அமரர் முனிக்கணங்கள்<br>
விரும்பும் திருவேங்கடத்தானே<br>
புகல் ஒன்று இல்லா அடியேன் உன்<br>
அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே.</div>

<span id="TA-6.10.11"></span>
'''6.10.11'''

<div lang="ta">அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்து அடியீர்<br>
வாழ்மின் என்று என்று அருள்கொடுக்கும்<br>
படிக் கேழ் இல்லாப் பெருமானைப்<br>
பழனக் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
முடிப்பான் சொன்ன ஆயிரத்துத்<br>
திருவேங்கடத்துக்கு இவை பத்தும்<br>
பிடித்தார் பிடித்தார் வீற்றிருந்து<br>
பெரிய வானுள் நிலாவுவரே.</div>

<span id="TA-Teil-7"></span>
'''Großteil 7'''

[[#DE-Teil-7|Deutsch]] · [[#RO-Teil-7|Transliteration]] · [[#TA-Teil-7|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 7.1'''

[[#DE-7.1.1|Deutsch]] · [[#RO-7.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.1.1"></span>
'''7.1.1'''

<div lang="ta">உள் நிலாவிய ஐவரால் குமைதீற்றி என்னை<br>
உன் பாதபங்கயம்<br>
நண்ணிலாவகையே நலிவான் இன்னும் எண்ணுகின்றாய்<br>
எண் இலாப் பெறு மாயனே இமையோர்கள்<br>
ஏத்தும் உலகம் மூன்று உடை<br>
அண்ணலே அமுதே அப்பனே என்னை ஆள்வானே</div>

<span id="TA-7.1.2"></span>
'''7.1.2'''

<div lang="ta">என்னை ஆளும் வன் கோ ஓர் ஐந்து இவை பெய்து<br>
இராப்பகல் மோதுவித்திட்டு<br>
உன்னை நான் அணுகாவகை செய்து போதிகண்டாய்<br>
கன்னலே அமுதே கார் முகில் வண்ணனே<br>
கடல் ஞாலம் காக்கின்ற<br>
மின்னு நேமியினாய் வினையேனுடை வேதியனே</div>

<span id="TA-7.1.3"></span>
'''7.1.3'''

<div lang="ta">வேதியாநிற்கும் ஐவரால் வினையேனை<br>
மோதுவித்து உன் திருவடிச்<br>
சாதியாவகை நீ தடுத்து என் பெறுதி? அந்தோ!<br>
ஆதி ஆகி அகல் இடம் படைத்து உண்டு<br>
உமிழ்ந்து கடந்து இடந்திட்ட<br>
சோதி நீள் முடியாய் தொண்டனேன் மதுசூதனனே</div>

<span id="TA-7.1.4"></span>
'''7.1.4'''

<div lang="ta">சூது நான் அறியாவகை சுழற்றி ஓர் ஐவரைக்<br>
காட்டி உன் அடிப்<br>
போது நான் அணுகாவகை செய்து போதிகண்டாய்<br>
யாதும் யாவரும் இன்றி நின் அகம்பால் ஒடுக்கி<br>
ஓர் ஆலின் நீள் இலை<br>
மீது சேர் குழவி வினையேன் வினைதீர் மருந்தே</div>

<span id="TA-7.1.5"></span>
'''7.1.5'''

<div lang="ta">தீர் மருந்து இன்றி ஐந்து நோய் அடும் செக்கில் இட்டுத்<br>
திரிக்கும் ஐவரை<br>
நேர் மருங்கு உடைத்தா அடைத்து நெகிழ்ப்பான் ஒக்கின்றாய்<br>
ஆர் மருந்து இனி ஆகுவார் அடல் ஆழி ஏந்தி<br>
அசுரர் வன் குலம்<br>
வேர் மருங்கு அறுத்தாய் விண்ணுளார் பெருமானே? ஓ</div>

<span id="TA-7.1.6"></span>
'''7.1.6'''

<div lang="ta">விண்ணுளார் பெருமாற்கு அடிமை செய்வாரையும்<br>
செறும் ஐம்புலன் இவை<br>
மண்ணுள் என்னைப் பெற்றால் என் செய்யா மற்று நீயும் விட்டால்?<br>
பண்ணுளாய் கவி தன்னுளாய் பத்தியின் உள்ளாய்<br>
பரமீசனே வந்து என்<br>
கண்ணுளாய் நெஞ்சுளாய் சொல்லுளாய் ஒன்று சொல்லாயே</div>

<span id="TA-7.1.7"></span>
'''7.1.7'''

<div lang="ta">ஒன்று சொல்லி ஒருத்தினில் நிற்கிலாத<br>
ஓர் ஐவர் வன் கயவரை<br>
என்று யான் வெல்கிற்பன் உன் திருவருள் இல்லையேல்?<br>
அன்று தேவர் அசுரர் வாங்க அலைகடல்<br>
அரவம் அளாவி ஓர்<br>
குன்றம் வைத்த எந்தாய் கொடியேன் பருகு இன் அமுதே</div>

<span id="TA-7.1.8"></span>
'''7.1.8'''

<div lang="ta">இன் அமுது எனத் தோன்றி ஓர் ஐவர் யாவரையும்<br>
மயக்க நீ வைத்த<br>
முன்னம் மாயம் எல்லாம் முழு வேர் அரிந்து என்னை உன்<br>
சின்னமும் திரு மூர்த்தியும் சிந்தித்து ஏத்திக்<br>
கைதொழவே அருள் எனக்கு<br>
என் அம்மா என் கண்ணா இமையோர் தம் குலமுதலே</div>

<span id="TA-7.1.9"></span>
'''7.1.9'''

<div lang="ta">குலம் முதல் அடும் தீவினைக் கொடு வன் குழியினில்<br>
வீழ்க்கும் ஐவரை<br>
வலம் முதல் கெடுக்கும் வரமே தந்தருள்கண்டாய்<br>
நிலம் முதல் இனி எவ் உலகுக்கும் நிற்பன<br>
செல்வன எனப் பொருள்<br>
பல முதல் படைத்தாய் என் கண்ணா என் பரஞ்சுடரே</div>

<span id="TA-7.1.10"></span>
'''7.1.10'''

<div lang="ta">என் பரஞ்சுடரே என்று உன்னை அலற்றி<br>
உன் இணைத் தாமரைகட்கு<br>
அன்பு உருகி நிற்கும் அது நிற்க சுமடு தந்தாய்<br>
வன் பரங்கள் எடுத்து ஐவர் திசை திசை<br>
வலித்து எற்றுகின்றனர்<br>
முன் பரவை கடைந்து அமுதம் கொண்ட மூர்த்தி ஓ</div>

<span id="TA-7.1.11"></span>
'''7.1.11'''

<div lang="ta">கொண்ட மூர்த்தி ஓர் மூவராய்க் குணங்கள் படைத்து<br>
அளித்து கெடுக்கும் அப்<br>
புண்டரீகக் கொப்பூழ்ப் புனல் பள்ளி அப்பனுக்கே<br>
தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன்<br>
சடகோபன் சொல் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
கண்டு பாட வல்லார் வினை போம் கங்குலும் பகலே</div>

'''Hymnus 7.2'''

[[#DE-7.2.1|Deutsch]] · [[#RO-7.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.2.1"></span>
'''7.2.1'''

<div lang="ta">கங்குலும் பகலும் கண் துயில் அறியாள்<br>
கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்<br>
சங்கு சக்கரங்கள் என்று கை கூப்பும்<br>
தாமரைக் கண் என்றே தளரும்<br>
எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்னைவிட்டு? என்னும்<br>
இரு நிலம் கை துழா இருக்கும்<br>
செங்கயல் பாய் நீர்த் திருவரங்கத்தாய்<br>
இவள் திறத்து என் செய்கின்றாயே?</div>

<span id="TA-7.2.2"></span>
'''7.2.2'''

<div lang="ta">என் செய்கின்றாய் என் தாமரைக் கண்ணா?<br>
என்னும் கண்ணீர் மல்க இருக்கும்<br>
என் செய்கேன் எறி நீர்த் திருவரங்கத்தாய்?<br>
என்னும் வெவ்வுயிர்த்து உயிர்த்து உருகும்<br>
முன் செய்த வினையே முகப்படாய் என்னும்<br>
முகில்வண்ணா தகுவதோ? என்னும்<br>
முன் செய்து இவ் உலகம் உண்டு உமிழ்ந்து அளந்தாய்<br>
என்கொலோ முடிகின்றது இவட்கே?</div>

<span id="TA-7.2.3"></span>
'''7.2.3'''

<div lang="ta">வட்கு இலள் இறையும் மணிவண்ணா என்னும்<br>
வானமே நோக்கும் மையாக்கும்<br>
உட்கு உடை அசுரர் உயிர் எல்லாம் உண்ட<br>
ஒருவனே என்னும் உள் உருகும்<br>
கட்கிலீ உன்னைக் காணுமாறு அருளாய்<br>
காகுத்தா கண்ணனே என்னும்<br>
திண் கொடி மதிள் சூழ் திருவரங்கத்தாய்<br>
இவள்திறத்து என் செய்திட்டாயே?</div>

<span id="TA-7.2.4"></span>
'''7.2.4'''

<div lang="ta">இட்ட கால் இட்ட கையளாய் இருக்கும்<br>
எழுந்து உலாய் மயங்கும் கை கூப்பும்<br>
கட்டமே காதல் என்று மூர்ச்சிக்கும்<br>
கடல்வண்ணா கடியைகாண் என்னும்<br>
வட்ட வாய் நேமி வலங்கையா என்னும்<br>
வந்திடாய் என்று என்றே மயங்கும்<br>
சிட்டனே செழு நீர்த் திருவரங்கத்தாய்<br>
இவள்திறத்து என் சிந்தித்தாயே?</div>

<span id="TA-7.2.5"></span>
'''7.2.5'''

<div lang="ta">சிந்திக்கும் திசைக்கும் தேறும் கை கூப்பும்<br>
திருவரங்கத்துள்ளாய் என்னும்<br>
வந்திக்கும் ஆங்கே மழைக்கண் நீர் மல்க<br>
வந்திடாய் என்று என்றே மயங்கும்<br>
அந்திப்போது அவுணன் உடல் இடந்தானே<br>
அலை கடல் கடைந்த ஆர் அமுதே<br>
சந்தித்து உன் சரணம் சார்வதே வலித்த<br>
தையலை மையல் செய்தானே</div>

<span id="TA-7.2.6"></span>
'''7.2.6'''

<div lang="ta">மையல் செய்து என்னை மனம் கவர்ந்தானே<br>
என்னும் மா மாயனே என்னும்<br>
செய்ய வாய் மணியே என்னும் தண் புனல் சூழ்<br>
திருவரங்கத்துள்ளாய் என்னும்<br>
வெய்ய வாள் தண்டு சங்கு சக்கரம் வில்<br>
ஏந்தும் விண்ணோர் முதல் என்னும்;<br>
பை கொள் பாம்பு அணையாய் இவள்திறத்து அருளாய்<br>
பாவியேன் செயற்பாலதுவே</div>

<span id="TA-7.2.7"></span>
'''7.2.7'''

<div lang="ta">பால துன்பங்கள் இன்பங்கள் படைத்தாய்<br>
பற்றிலார் பற்ற நின்றானே<br>
கால சக்கரத்தாய் கடல் இடம் கொண்ட<br>
கடல்வண்ணா கண்ணனே என்னும்<br>
சேல் கொள் தண் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்<br>
என்னும் என் தீர்த்தனே என்னும்<br>
கோல மா மழைக்கண் பனி மல்க இருக்கும்<br>
என்னுடைக் கோமளக் கொழுந்தே</div>

<span id="TA-7.2.8"></span>
'''7.2.8'''

<div lang="ta">கொழுந்து வானவர்கட்கு என்னும் குன்று ஏந்தி<br>
கோ நிரை காத்தவன் என்னும்<br>
அழும் தொழும் ஆவி அனல வெவ்வுயிர்க்கும்<br>
அஞ்சன வண்ணனே என்னும்<br>
எழுந்து மேல் நோக்கி இமைப்பிலள் இருக்கும்<br>
எங்ஙனே நோக்குகேன்? என்னும்<br>
செழும் தடம் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்<br>
என் செய்கேன் என் திருமகட்கே?</div>

<span id="TA-7.2.9"></span>
'''7.2.9'''

<div lang="ta">என் திருமகள் சேர் மார்வனே என்னும்<br>
என்னுடை ஆவியே என்னும்<br>
நின் திரு எயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட<br>
நிலமகள் கேள்வனே என்னும்<br>
அன்று உரு ஏழும் தழுவி நீ கொண்ட<br>
ஆய்மகள் அன்பனே என்னும்<br>
தென் திருவரங்கம் கோயில்கொண்டானே<br>
தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே</div>

<span id="TA-7.2.10"></span>
'''7.2.10'''

<div lang="ta">முடிவு இவள் தனக்கு ஒன்று அறிகிலேன் என்னும்<br>
மூவுலகு ஆளியே என்னும்<br>
கடி கமழ் கொன்றைச் சடையனே என்னும்<br>
நான்முகக் கடவுளே என்னும்<br>
வடிவு உடை வானோர் தலைவனே என்னும்<br>
வண் திருவரங்கனே என்னும்<br>
அடி அடையாதாள் போல் இவள் அணுகி<br>
அடைந்தனள் முகில்வண்ணன் அடியே</div>

<span id="TA-7.2.11"></span>
'''7.2.11'''

<div lang="ta">முகில்வண்ணன் அடியை அடைந்து அருள் சூடி<br>
உய்ந்தவன் மொய் புனல் பொருநல்<br>
துகில் வண்ணத் தூ நீர்ச் சேர்ப்பன் வண் பொழில் சூழ்<br>
வண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
முகில்வண்ணன் அடிமேல் சொன்ன சொல் மாலை<br>
ஆயிரத்து இப் பத்தும் வல்லார்<br>
முகில் வண்ண வானத்து இமையவர் சூழ<br>
இருப்பர் பேரின்ப வெள்ளத்தே</div>

'''Hymnus 7.3'''

[[#DE-7.3.1|Deutsch]] · [[#RO-7.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.3.1"></span>
'''7.3.1'''

<div lang="ta">வெள்ளைச் சுரி சங்கொடு ஆழி ஏந்தி<br>
தாமரைக் கண்ணன் என் நெஞ்சினூடே<br>
புள்ளைக் கடாகின்ற ஆற்றைக் காணீர்<br>
என் சொல்லிச் சொல்லுகேன் அன்னைமீர்காள்?<br>
வெள்ளச் சுகம் அவன் வீற்றிருந்த<br>
வேத ஒலியும் விழா ஒலியும்<br>
பிள்ளைக் குழா விளையாட்டு ஒலியும்<br>
அறா திருப்பேரெயில் சேர்வன் நானே</div>

<span id="TA-7.3.2"></span>
'''7.3.2'''

<div lang="ta">நானக் கருங் குழல் தோழிமீர்காள்<br>
அன்னையர்காள் அயல் சேரியீர்காள்<br>
நான் இத் தனி நெஞ்சம் காக்கமாட்டேன்<br>
என் வசம் அன்று இது இராப்பகல் போய்<br>
தேன் மொய்த்த பூம்பொழில் தண் பணை சூழ்<br>
தென் திருப்பேரெயில் வீற்றிருந்த<br>
வானப் பிரான் மணிவண்ணன் கண்ணன்<br>
செங்கனி வாயின் திறத்ததுவே</div>

<span id="TA-7.3.3"></span>
'''7.3.3'''

<div lang="ta">செங்கனி வாயின் திறத்ததாயும்<br>
செஞ் சுடர் நீள் முடி தாழ்ந்ததாயும்<br>
சங்கொடு சக்கரம் கண்டு உகந்தும்<br>
தாமரைக் கண்களுக்கு அற்றுத் தீர்ந்தும்<br>
திங்களும் நாளும் விழா அறாத<br>
தென் திருப்பேரெயில் வீற்றிருந்த<br>
நங்கள் பிரானுக்கு என் நெஞ்சம் தோழீ<br>
நாணும் நிறையும் இழந்ததுவே</div>

<span id="TA-7.3.4"></span>
'''7.3.4'''

<div lang="ta">இழந்த எம் மாமைத்திறத்துப் போன<br>
என் நெஞ்சினாரும் அங்கே ஒழிந்தார்<br>
உழந்து இனி யாரைக்கொண்டு என் உசாகோ?<br>
ஓதக் கடல் ஒலி போல எங்கும்<br>
எழுந்த நல் வேதத்து ஒலி நின்று ஓங்கு<br>
தென் திருப்பேரெயில் வீற்றிருந்த<br>
முழங்கு சங்கக் கையன் மாயத்து ஆழ்ந்தேன்<br>
அன்னையர்காள் என்னை என் முனிந்தே?</div>

<span id="TA-7.3.5"></span>
'''7.3.5'''

<div lang="ta">முனிந்து சகடம் உதைத்து மாயப்<br>
பேய் முலை உண்டு மருது இடை போய்<br>
கனிந்த விளவுக்குக் கன்று எறிந்த<br>
கண்ண பிரானுக்கு என் பெண்மை தோற்றேன்<br>
முனிந்து இனி என் செய்தீர் அன்னைமீர்காள்?<br>
முன்னி அவன் வந்து வீற்றிருந்த<br>
கனிந்த பொழில் திருப்பேரெயிற்கே<br>
காலம்பெற என்னைக் காட்டுமினே</div>

<span id="TA-7.3.6"></span>
'''7.3.6'''

<div lang="ta">காலம்பெற என்னைக் காட்டுமின்கள்<br>
காதல் கடலின் மிகப் பெரிதால்<br>
நீல முகில் வண்ணத்து எம் பெருமான்<br>
நிற்கும் முன்னே வந்து என் கைக்கும் எய்தான்<br>
ஞாலத்து அவன் வந்து வீற்றிருந்த<br>
நான்மறையாளரும் வேள்வி ஓவா<br>
கோலச் செந்நெற்கள் கவரி வீசும்<br>
கூடு புனல் திருப்பேரெயிற்கே.</div>

<span id="TA-7.3.7"></span>
'''7.3.7'''

<div lang="ta">பேர் எயில் சூழ் கடல் தென் இலங்கை<br>
செற்ற பிரான் வந்து வீற்றிருந்த<br>
பேரெயிற்கே புக்கு என் நெஞ்சம் நாடி<br>
பேர்த்து வர எங்கும் காணமாட்டேன்<br>
ஆரை இனி இங்கு உடையம் தோழீ?<br>
என் நெஞ்சம் கூவ வல்லாரும் இல்லை<br>
ஆரை இனிக்கொண்டு என் சாதிக்கின்றது?<br>
என் நெஞ்சம் கண்டதுவே கண்டேனே</div>

<span id="TA-7.3.8"></span>
'''7.3.8'''

<div lang="ta">கண்டதுவே கொண்டு எல்லாரும் கூடி<br>
கார்க் கடல் வண்ணனோடு என் திறத்துக்<br>
கொண்டு அலர் தூற்றிற்று அது முதலாக்<br>
கொண்ட என் காதல் உரைக்கில் தோழீ<br>
மண் திணி ஞாலமும் ஏழ் கடலும்<br>
நீள் விசும்பும் கழியப் பெரிதால்<br>
தெண் திரை சூழ்ந்து அவன் வீற்றிருந்த<br>
தென் திருப்பேரெயில் சேர்வன் சென்றே</div>

<span id="TA-7.3.9"></span>
'''7.3.9'''

<div lang="ta">சேர்வன் சென்று என்னுடைத் தோழிமீர்காள்<br>
அன்னையர்காள் என்னைத் தேற்ற வேண்டா<br>
நீர்கள் உரைக்கின்றது என் இதற்கு?<br>
நெஞ்சும் நிறைவும் எனக்கு இங்கு இல்லை<br>
கார்வண்ணன் கார்க் கடல் ஞாலம் உண்ட<br>
கண்ண பிரான் வந்து வீற்றிருந்த<br>
ஏர் வள ஒண் கழனிப் பழன<br>
தென் திருப்பேரெயில் மாநகரே.</div>

<span id="TA-7.3.10"></span>
'''7.3.10'''

<div lang="ta">நகரமும் நாடும் பிறவும் தேர்வேன்<br>
நாண் எனக்கு இல்லை என் தோழிமீர்காள்<br>
சிகர மணி நெடு மாடம் நீடு<br>
தென் திருப்பேரெயில் வீற்றிருந்த<br>
மகர நெடுங்குழைக் காதன் மாயன்<br>
நூற்றுவரை அன்று மங்க நூற்ற<br>
நிகர் இல் முகில்வண்ணன் நேமியான் என்<br>
நெஞ்சம் கவர்ந்து எனை ஊழியானே?</div>

<span id="TA-7.3.11"></span>
'''7.3.11'''

<div lang="ta">ஊழிதோறு ஊழி உருவும் பேரும்<br>
செய்கையும் வேறவன் வையம் காக்கும்<br>
ஆழி நீர் வண்ணனை அச்சுதனை<br>
அணி குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
கேழ் இல் அந்தாதி ஓர் ஆயிரத்துள்<br>
இவை திருப்பேரெயில் மேய பத்தும்<br>
ஆழி அங்கையனை ஏத்த வல்லார்<br>
அவர் அடிமைத்திறத்து ஆழியாரே.</div>

'''Hymnus 7.4'''

[[#DE-7.4.1|Deutsch]] · [[#RO-7.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.4.1"></span>
'''7.4.1'''

<div lang="ta">ஆழி எழ சங்கும் வில்லும் எழ திசை<br>
வாழி எழ தண்டும் வாளும் எழ அண்டம்<br>
மோழை எழ முடி பாதம் எழ அப்பன்<br>
ஊழி எழ உலகம் கொண்டவாறே</div>

<span id="TA-7.4.2"></span>
'''7.4.2'''

<div lang="ta">ஆறு மலைக்கு எதிர்ந்து ஓடும் ஒலி அரவு<br>
ஊறு சுலாய் மலை தேய்க்கும் ஒலி கடல்<br>
மாறு சுழன்று அழைக்கின்ற ஒலி அப்பன்<br>
சாறுபட அமுதம் கொண்ட நான்றே</div>

<span id="TA-7.4.3"></span>
'''7.4.3'''

<div lang="ta">நான்றில ஏழ் மண்ணும் தானத்தவே பின்னும்<br>
நான்றில ஏழ் மலை தானத்தவே பின்னும்<br>
நான்றில ஏழ் கடல் தானத்தவே அப்பன்<br>
ஊன்றி இடந்து எயிற்றில் கொண்ட நாளே</div>

<span id="TA-7.4.4"></span>
'''7.4.4'''

<div lang="ta">நாளும் எழ நிலம் நீரும் எழ விண்ணும்<br>
கோளும் எழ எரி காலும் எழ மலை<br>
தாளும் எழ சுடர் தானும் எழ அப்பன்<br>
ஊளி எழ உலகம் உண்ட ஊணே</div>

<span id="TA-7.4.5"></span>
'''7.4.5'''

<div lang="ta">ஊணுடை மல்லர் ததர்ந்த ஒலி மன்னர்<br>
ஆண் உடைச் சேனை நடுங்கும் ஒலி விண்ணுள்<br>
ஏண் உடைத் தேவர் வெளிப்பட்ட ஒலி அப்பன்<br>
காணுடைப் பாரதம் கை அறை போழ்தே</div>

<span id="TA-7.4.6"></span>
'''7.4.6'''

<div lang="ta">போழ்து மெலிந்த புன் செக்கரில் வான் திசை<br>
சூழும் எழுந்து உதிரப் புனலா மலை<br>
கீழ்து பிளந்த சிங்கம் ஒத்ததால் அப்பன்<br>
ஆழ் துயர் செய்து அசுரரைக் கொல்லுமாறே</div>

<span id="TA-7.4.7"></span>
'''7.4.7'''

<div lang="ta">மாறு நிரைத்து இரைக்கும் சரங்கள் இன<br>
நூறு பிணம் மலைபோல் புரள கடல்<br>
ஆறு மடுத்து உதிரப் புனலா அப்பன்<br>
நீறு பட இலங்கை செற்ற நேரே</div>

<span id="TA-7.4.8"></span>
'''7.4.8'''

<div lang="ta">நேர்சரிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் பின்னும்<br>
நேர்சரிந்தான் எரியும் அனலோன் பின்னும்<br>
நேர்சரிந்தான் முக்கண் மூர்த்தி கண்டீர் அப்பன்<br>
நேர்சரி வாணன் திண்தோள் கொண்ட அன்றே</div>

<span id="TA-7.4.9"></span>
'''7.4.9'''

<div lang="ta">அன்று மண் நீர் எரி கால் விண் மலை முதல்<br>
அன்று சுடர் இரண்டு பிறவும் பின்னும்<br>
அன்று மழை உயிர் தேவும் மற்றும் அப்பன்<br>
அன்று முதல் உலகம் செய்ததுமே</div>

<span id="TA-7.4.10"></span>
'''7.4.10'''

<div lang="ta">மேய் நிரை கீழ் புக மா புரள சுனை<br>
வாய் நிறை நீர் பிளிறிச் சொரிய இன<br>
ஆ நிரைபாடி அங்கே ஒடுங்க அப்பன்<br>
தீ மழை காத்து குன்றம் எடுத்தானே</div>

<span id="TA-7.4.11"></span>
'''7.4.11'''

<div lang="ta">குன்றம் எடுத்த பிரான் அடியாரொடும்<br>
ஒன்றி நின்ற சடகோபன் உரைசெயல்<br>
நன்றி புனைந்த ஓர் ஆயிரத்துள் இவை<br>
வென்றி தரும் பத்தும் மேவிக் கற்பார்க்கே</div>

'''Hymnus 7.5'''

[[#DE-7.5.1|Deutsch]] · [[#RO-7.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.5.1"></span>
'''7.5.1'''

<div lang="ta">கற்பார் இராம பிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ<br>
புல் பா முதலா புல் எறும்பு ஆதி ஒன்று இன்றியே<br>
நல் பால் அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் முற்றவும்<br>
நல் பாலுக்கு உய்த்தனன் நான்முகனார் பெற்ற நாட்டுளே?</div>

<span id="TA-7.5.2"></span>
'''7.5.2'''

<div lang="ta">நாட்டில் பிறந்தவர் நாரணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ<br>
நாட்டில் பிறந்து படாதன பட்டு மனிசர்க்காய்<br>
நாட்டை நலியும் அரக்கரை நாடித் தடிந்திட்டு<br>
நாட்டை அளித்து உய்யச் செய்து நடந்தமை கேட்டுமே?</div>

<span id="TA-7.5.3"></span>
'''7.5.3'''

<div lang="ta">கேட்பார்கள் கேசவன் கீர்த்தி அல்லால் மற்றும் கேட்பரோ<br>
கேட்பார் செவி சுடு கீழ்மை வசைவுகளே வையும்<br>
சேண்பால் பழம் பகைவன் சிசுபாலன் திருவடி<br>
தாள் பால் அடைந்த தன்மை அறிவாரை அறிந்துமே?</div>

<span id="TA-7.5.4"></span>
'''7.5.4'''

<div lang="ta">தன்மை அறிபவர் தாம் அவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ<br>
பன்மைப் படர் பொருள் ஆதும் இல் பாழ் நெடும் காலத்து<br>
நன்மைப் புனல் பண்ணி நான்முகனைப் பண்ணி தன்னுள்ளே<br>
தொன்மை மயக்கிய தோற்றிய சூழல்கள் சிந்தித்தே?</div>

<span id="TA-7.5.5"></span>
'''7.5.5'''

<div lang="ta">சூழல்கள் சிந்திக்கில் மாயன் கழல் அன்றி சூழ்வரோ<br>
ஆழப் பெரும் புனல் தன்னுள் அழுந்திய ஞாலத்தைத்<br>
தாழப் படாமல் தன்பால் ஒரு கோட்டிடைத் தான் கொண்ட<br>
கேழல் திரு உரு ஆயிற்றுக் கேட்டும் உணர்ந்துமே?</div>

<span id="TA-7.5.6"></span>
'''7.5.6'''

<div lang="ta">கேட்டும் உணர்ந்தவர் கேசவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ<br>
வாட்டம் இலா வண் கை மாவலி வாதிக்க வாதிப்புண்டு<br>
ஈட்டம்கொள் தேவர்கள் சென்று இரந்தார்க்கு இடர் நீக்கிய<br>
கோட்டு அங்கை வாமனன் ஆய் செய்த கூத்துக்கள் கண்டுமே?</div>

<span id="TA-7.5.7"></span>
'''7.5.7'''

<div lang="ta">கண்டும் தெளிந்தும் கற்றார் கண்ணற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ<br>
வண்டு உண் மலர்த் தொங்கல் மார்க்கண்டேயனுக்கு வாழும் நாள்<br>
இண்டைச் சடைமுடி ஈசன் உடன்கொண்டு உசாச் செல்ல<br>
கொண்டு அங்கு தன்னொடும் கொண்டு உடன் சென்றது உணர்ந்துமே?</div>

<span id="TA-7.5.8"></span>
'''7.5.8'''

<div lang="ta">செல்ல உணர்ந்தவர் செல்வன் தன் சீர் அன்றி கற்பரோ<br>
எல்லை இலாத பெரும் தவத்தால் பல செய் மிறை<br>
அல்லல் அமரரைச் செய்யும் இரணியன் ஆகத்தை<br>
மல்லல் அரி உரு ஆய் செய்த மாயம் அறிந்துமே?</div>

<span id="TA-7.5.9"></span>
'''7.5.9'''

<div lang="ta">மாயம் அறிபவர் மாயவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ<br>
தாயம் செறும் ஒரு நூற்றுவர் மங்க ஓர் ஐவர்க்கு ஆய்<br>
தேசம் அறிய ஓர் சாரதியாய்ச் சென்று சேனையை<br>
நாசம் செய்திட்டு நடந்த நல் வார்த்தை அறிந்துமே?</div>

<span id="TA-7.5.10"></span>
'''7.5.10'''

<div lang="ta">வார்த்தை அறிபவர் மாயவற்கு ஆள் அன்றி ஆவரோ<br>
போர்த்த பிறப்பொடு நோயொடு மூப்பொடு இறப்பு இவை<br>
பேர்த்து பெரும் துன்பம் வேர் அற நீக்கி தன் தாளின்கீழ்ச்<br>
சேர்த்து அவன் செய்யும் சேமத்தை எண்ணித் தெளிவுற்றே?</div>

<span id="TA-7.5.11"></span>
'''7.5.11'''

<div lang="ta">தெளிவுற்று வீவு இன்றி நின்றவர்க்கு இன்பக் கதி செய்யும்<br>
தெளிவுற்ற கண்ணனைத் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
தெளிவுற்ற ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார் அவர்<br>
தெளிவுற்ற சிந்தையர் பா மரு மூவுலகத்துள்ளே</div>

'''Hymnus 7.6'''

[[#DE-7.6.1|Deutsch]] · [[#RO-7.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.6.1"></span>
'''7.6.1'''

<div lang="ta">பா மரு மூவுலகும் படைத்த பற்பநாபா ஓ<br>
பா மரு மூவுலகும் அளந்த பற்ப பாதா ஓ<br>
தாமரைக் கண்ணா ஓ தனியேன் தனி ஆளா ஓ<br>
தாமரைக் கையா ஓ உன்னை என்றுகொல் சேர்வதுவே?</div>

<span id="TA-7.6.2"></span>
'''7.6.2'''

<div lang="ta">என்றுகொல் சேர்வது அந்தோ! அரன் நான்முகன் ஏத்தும் செய்ய<br>
நின் திருப்பாதத்தை யான்? நிலம் நீர் எரி கால் விண் உயிர்<br>
என்று இவை தாம் முதலா முற்றும் ஆய் நின்ற எந்தாய் ஓ<br>
குன்று எடுத்து ஆ நிரை மேய்த்து அவை காத்த எம் கூத்தா ஓ!</div>

<span id="TA-7.6.3"></span>
'''7.6.3'''

<div lang="ta">காத்த எம் கூத்தா ஓ! மலை ஏந்திக் கல் மாரி தன்னை<br>
பூத் தண் துழாய் முடியாய் புனை கொன்றை அம் செஞ்சடையாய்<br>
வாய்த்த என் நான்முகனே வந்து என் ஆர் உயிர் நீ ஆனால்<br>
ஏத்து அரும் கீர்த்தியினாய்! உன்னை எங்குத் தலைப்பெய்வனே?</div>

<span id="TA-7.6.4"></span>
'''7.6.4'''

<div lang="ta">எங்குத் தலைப்பெய்வன் நான் எழில் மூவுலகும் நீயே<br>
அங்கு உயர் முக்கண் பிரான் பிரம பெருமான் அவன் நீ<br>
வெம் கதிர் வச்சிரக் கை இந்திரன் முதலாத் தெய்வம் நீ;<br>
கொங்கு அலர் தண் அம் துழாய் முடி என்னுடைக் கோவலனே?</div>

<span id="TA-7.6.5"></span>
'''7.6.5'''

<div lang="ta">என்னுடைக் கோவலனே என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே<br>
உன்னுடை உந்தி மலர் உலகம் அவை மூன்றும் பரந்து<br>
உன்னுடைச் சோதிவெள்ளத்து அகம்பால் உன்னைக் கண்டு கொண்டிட்டு<br>
என்னுடை ஆர் உயிரார் எங்ஙனேகொல் வந்து எய்துவரே?</div>

<span id="TA-7.6.6"></span>
'''7.6.6'''

<div lang="ta">வந்து எய்துமாறு அறியேன் மல்கு நீலச் சுடர் தழைப்ப<br>
செஞ்சுடர்ச் சோதிகள் பூத்து ஒரு மாணிக்கம் சேர்வது போல்<br>
அந்தரமேல் செம்பட்டோடு அடி உந்தி கை மார்பு கண் வாய்<br>
செஞ்சுடர்ச் சோதி விட உறை என் திருமார்பனையே</div>

<span id="TA-7.6.7"></span>
'''7.6.7'''

<div lang="ta">என் திருமார்பன் தன்னை என் மலைமகள் கூறன் தன்னை<br>
என்றும் என் நாமகளை அகம்பால் கொண்ட நான்முகனை<br>
நின்ற சசிபதியை நிலம் கீண்டு எயில் மூன்று எரித்த<br>
வென்று புலன் துரந்த விசும்பு ஆளியை காணேனோ?</div>

<span id="TA-7.6.8"></span>
'''7.6.8'''

<div lang="ta">ஆளியைக் காண் பரியாய் அரி காண் நரியாய் அரக்கர்<br>
ஊளை இட்டு அன்று இலங்கை கடந்து பிலம் புக்கு ஒளிப்ப<br>
மீளி அம் புள்ளைக் கடாய் விறல் மாலியைக் கொன்று பின்னும்<br>
ஆள் உயர் குன்றங்கள் செய்து அடர்த்தானையும் காண்டும்கொலோ?</div>

<span id="TA-7.6.9"></span>
'''7.6.9'''

<div lang="ta">காண்டும்கொலோ நெஞ்சமே! கடிய வினையே முயலும்<br>
ஆண் திறல் மீளி மொய்ம்பின் அரக்கன் குலத்தைத் தடிந்து<br>
மீண்டும் அவன் தம்பிக்கே விரி நீர் இலங்கை அருளி<br>
ஆண்டு தன் சோதி புக்க அமரர் அரியேற்றினையே?</div>

<span id="TA-7.6.10"></span>
'''7.6.10'''

<div lang="ta">ஏற்று அரும் வைகுந்தத்தை அருளும் நமக்கு ஆயர் குலத்து<br>
ஈற்று இளம் பிள்ளை ஒன்றாய்ப் புக்கு மாயங்களே இயற்றி<br>
கூற்று இயல் கஞ்சனைக் கொன்று ஐவர்க்கு ஆய் கொடும் சேனை தடிந்து<br>
ஆற்றல் மிக்கான் பெரிய பரஞ்சோதி புக்க அரியே</div>

<span id="TA-7.6.11"></span>
'''7.6.11'''

<div lang="ta">புக்க அரி உரு ஆய் அவுணன் உடல் கீண்டு உகந்த<br>
சக்கரச் செல்வன் தன்னைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
மிக்க ஓர் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் வல்லார் அவரைத்<br>
தொக்கு பல்லாண்டு இசைத்து கவரிசெய்வர் ஏழையரே</div>

'''Hymnus 7.7'''

[[#DE-7.7.1|Deutsch]] · [[#RO-7.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.7.1"></span>
'''7.7.1'''

<div lang="ta">ஏழையர் ஆவி உண்ணும் இணைக் கூற்றம்கொலோ? அறியேன்<br>
ஆழி அம் கண்ண பிரான் திருக்கண்கள்கொலோ? அறியேன்<br>
சூழவும் தாமரை நாள் மலர் போல் வந்து தோன்றும் கண்டீர்<br>
தோழியர்காள் அன்னைமீர் என் செய்கேன் துயராட்டியேனே?</div>

<span id="TA-7.7.2"></span>
'''7.7.2'''

<div lang="ta">ஆட்டியும் தூற்றியும் நின்று அன்னைமீர் என்னை நீர் நலிந்து என்?<br>
மாட்டு உயர் கற்பகத்தின் வல்லியோ? கொழுந்தோ? அறியேன்?<br>
ஈட்டிய வெண்ணெய் உண்டான் திருமூக்கு எனது ஆவியுள்ளே<br>
மாட்டிய வல் விளக்கின் சுடராய் நிற்கும் வாலியதே</div>

<span id="TA-7.7.3"></span>
'''7.7.3'''

<div lang="ta">வாலியது ஓர் கனிகொல்? வினையாட்டியேன் வல்வினைகொல்?<br>
கோலம் திரள் பவளக் கொழும் துண்டம்கொலோ? அறியேன்<br>
நீல நெடு முகில் போல் திருமேனி அம்மான் தொண்டைவாய்<br>
ஏலும் திசையுள் எல்லாம் வந்து தோன்றும் என் இன் உயிர்க்கே</div>

<span id="TA-7.7.4"></span>
'''7.7.4'''

<div lang="ta">இன் உயிர்க்கு ஏழையர்மேல் வளையும் இணை நீல விற்கொல்<br>
மன்னிய சீர் மதனன் கருப்புச் சிலைகொல் மதனன்<br>
தன் உயிர்த் தாதை கண்ண பெருமான் புருவம்? அவையே<br>
என் உயிர் மேலனவாய் அடுகின்றன என்றும் நின்றே</div>

<span id="TA-7.7.5"></span>
'''7.7.5'''

<div lang="ta">என்றும் நின்றே திகழும் செய்ய ஈன் சுடர் வெண் மின்னுக்கொல்?<br>
அன்றி என் ஆவி அடும் அணி முத்தம்கொலோ? அறியேன்<br>
குன்றம் எடுத்த பிரான் முறுவல் எனது ஆவி அடும்<br>
ஒன்றும் அறிகின்றிலேன் அன்னைமீர்! எனக்கு உய்வு இடமே</div>

<span id="TA-7.7.6"></span>
'''7.7.6'''

<div lang="ta">உய்வு இடம் ஏழையர்க்கும் அசுரர்க்கும் அரக்கர்கட்கும்<br>
எவ்விடம் என்று இலங்கி மகரம் தழைக்கும் தளிர்கொல்<br>
பை விடப் பாம்பு அணையான் திருக் குண்டலக் காதுகளே?<br>
கைவிடல் ஒன்றும் இன்றி அடுகின்றன காண்மின்களே</div>

<span id="TA-7.7.7"></span>
'''7.7.7'''

<div lang="ta">காண்மின்கள் அன்னையர்காள் என்று காட்டும் வகை அறியேன்<br>
நாள் மன்னு வெண் திங்கள் கொல் நயந்தார்கட்கு நச்சு இலைகொல்<br>
சேண் மன்னு நால் தடம் தோள் பெருமான் தன் திரு நுதலே?<br>
கோள் மன்னி ஆவி அடும் கொடியேன் உயிர் கோள் இழைத்தே</div>

<span id="TA-7.7.8"></span>
'''7.7.8'''

<div lang="ta">கோள் இழைத் தாமரையும் கொடியும் பவளமும் வில்லும்<br>
கோள் இழைத் தண் முத்தமும் தளிரும் குளிர் வான் பிறையும்<br>
கோள் இழையா உடைய கொழும் சோதிவட்டம் கொல் கண்ணன்<br>
கோள் இழை வாள் முகமாய் கொடியேன் உயிர் கொள்கின்றதே?</div>

<span id="TA-7.7.9"></span>
'''7.7.9'''

<div lang="ta">கொள்கின்ற கோள் இருளைச் சுகிர்ந்திட்ட கொழும் சுருளின்<br>
உள்கொண்ட நீல நல் நூல் தழைகொல்? அன்று மாயன் குழல்<br>
விள்கின்ற பூந் தண் துழாய் விரை நாற வந்து என் உயிரைக்<br>
கள்கின்றவாறு அறியீர் அன்னைமீர்! கழறா நிற்றிரே</div>

<span id="TA-7.7.10"></span>
'''7.7.10'''

<div lang="ta">நிற்றி முற்றத்துள் என்று நெரித்த கையர் ஆய் என்னை நீர்<br>
சுற்றியும் சூழ்ந்தும் வைதிர் சுடர்ச் சோதி மணி நிறம் ஆய்<br>
முற்ற இம் மூவுலகும் விரிகின்ற சுடர் முடிக்கே<br>
ஒற்றுமை கொண்டது உள்ளம் அன்னைமீர் நசை என் நுங்கட்கே?</div>

<span id="TA-7.7.11"></span>
'''7.7.11'''

<div lang="ta">கட்கு அரிய பிரமன் சிவன் இந்திரன் என்று இவர்க்கும்<br>
கட்கு அரிய கண்ணனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
உட்கு உடை ஆயிரத்துள் இவையும் ஒரு பத்தும் வல்லார்<br>
உட்கு உடை வானவரோடு உடனாய் என்றும் மாயாரே</div>

'''Hymnus 7.8'''

[[#DE-7.8.1|Deutsch]] · [[#RO-7.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.8.1"></span>
'''7.8.1'''

<div lang="ta">மாயா வாமனனே மதுசூதா நீ அருளாய்<br>
தீ ஆய் நீர் ஆய் நிலன் ஆய் விசும்பு ஆய் கால் ஆய்<br>
தாய் ஆய் தந்தை ஆய் மக்கள் ஆய் மற்றும் ஆய் முற்றும் ஆய்<br>
நீ ஆய் நீ நின்றவாறு இவை என்ன நியாயங்களே</div>

<span id="TA-7.8.2"></span>
'''7.8.2'''

<div lang="ta">அம் கள் மலர்த் தண் துழாய் முடி அச்சுதனே அருளாய்<br>
திங்களும் ஞாயிறும் ஆய் செழும் பல் சுடர் ஆய் இருள் ஆய்<br>
பொங்கு பொழி மழை ஆய் புகழ் ஆய் பழி ஆய் பின்னும் நீ<br>
வெம் கண் வெம் கூற்றமும் ஆம் இவை என்ன விசித்திரமே</div>

<span id="TA-7.8.3"></span>
'''7.8.3'''

<div lang="ta">சித்திரத் தேர் வலவா திருச் சக்கரத்தாய் அருளாய்<br>
எத்தனை ஓர் உகமும் அவை ஆய் அவற்றுள் இயலும்<br>
ஒத்த ஓண் பல் பொருள்கள் உலப்பு இல்லன ஆய் வியவு ஆய்<br>
வித்தகத்தாய் நிற்றி நீ இவை என்ன விடமங்களே</div>

<span id="TA-7.8.4"></span>
'''7.8.4'''

<div lang="ta">கள் அவிழ் தாமரைக்கண் கண்ணனே எனக்கு ஒன்று அருளாய்<br>
உள்ளதும் இல்லதும் ஆய் உலப்பு இல்லன ஆய் வியவு ஆய்<br>
வெள்ளத் தடம் கடலுள் விட நாகு அணைமேல் மருவி<br>
உள்ளப் பல் யோகு செய்தி இவை என்ன உபாயங்களே</div>

<span id="TA-7.8.5"></span>
'''7.8.5'''

<div lang="ta">பாசங்கள் நீக்கி என்னை உனக்கே அறக் கொண்டிட்டு நீ<br>
வாச மலர்த் தண் துழாய் முடி மாயவனே அருளாய்<br>
காயமும் சீவனும் ஆய் கழிவு ஆய் பிறப்பு ஆய் பின்னும் நீ<br>
மாயங்கள் செய்து வைத்தி இவை என்ன மயக்குக்களே</div>

<span id="TA-7.8.6"></span>
'''7.8.6'''

<div lang="ta">மயக்கா வாமனனே மதி ஆம் வண்ணம் ஒன்று அருளாய்<br>
அயர்ப்பு ஆய் தேற்றமும் ஆய் அழல் ஆய் குளிர் ஆய் வியவு ஆய்<br>
வியப்பு ஆய் வென்றிகள் ஆய் வினை ஆய் பயன் ஆய் பின்னும் நீ<br>
துயக்கு ஆய் நீ நின்றவாறு இவை என்ன துயரங்களே</div>

<span id="TA-7.8.7"></span>
'''7.8.7'''

<div lang="ta">துயரங்கள் செய்யும் கண்ணா சுடர் நீள் முடியாய் அருளாய்<br>
துயரம் செய் மானங்கள் ஆய் மதன் ஆகி உகவைகள் ஆய்<br>
துயரம் செய் காமங்கள் ஆய் துலை ஆய் நிலை ஆய் நடை ஆய்<br>
துயரங்கள் செய்து வைத்தி இவை என்ன சுண்டாயங்களே</div>

<span id="TA-7.8.8"></span>
'''7.8.8'''

<div lang="ta">என்ன சுண்டாயங்களால் நின்றிட்டாய் என்னை ஆளும் கண்ணா?<br>
இன்னது ஓர் தன்மையை என்று உன்னை யாவர்க்கும் தேற்றரியை<br>
முன்னிய மூவுலகும் அவை ஆய் அவற்றைப் படைத்து<br>
பின்னும் உள்ளாய் புறத்தாய்! இவை என்ன இயற்கைகளே</div>

<span id="TA-7.8.9"></span>
'''7.8.9'''

<div lang="ta">என்ன இயற்கைகளால் எங்ஙனே நின்றிட்டாய் என் கண்ணா?<br>
துன்னு கரசரணம் முதலாக எல்லா உறுப்பும்<br>
உன்னு சுவை ஒளி ஊறு ஒலி நாற்றம் முற்றும் நீயே<br>
உன்னை உணரவுறில் உலப்பு இல்லை நுணுக்கங்களே</div>

<span id="TA-7.8.10"></span>
'''7.8.10'''

<div lang="ta">இல்லை நுணுக்கங்களே இதனில் பிறிது என்னும் வண்ணம்<br>
தொல்லை நல் நூலில் சொன்ன உருவும் அருவும் நீயே<br>
அல்லித் துழாய் அலங்கல் அணி மார்ப என் அச்சுதனே<br>
வல்லது ஓர் வண்ணம் சொன்னால் அதுவே உனக்கு ஆம் வண்ணமே</div>

<span id="TA-7.8.11"></span>
'''7.8.11'''

<div lang="ta">ஆம் வண்ணம் இன்னது ஒன்று என்று அறிவது அரிய அரியை<br>
ஆம் வண்ணத்தால் குருகூர்ச் சடகோபன் அறிந்து உரைத்த<br>
ஆம் வண்ண ஒண் தமிழ்கள் இவை ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
ஆம் வண்ணத்தால் உரைப்பார் அமைந்தார் தமக்கு என்றைக்குமே</div>

'''Hymnus 7.9'''

[[#DE-7.9.1|Deutsch]] · [[#RO-7.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.9.1"></span>
'''7.9.1'''

<div lang="ta">என்றைக்கும் என்னை உய்யக்கொண்டு போகிய<br>
அன்றைக்கு அன்று என்னைத் தன்னாக்கி என்னால் தன்னை<br>
இன் தமிழ் பாடிய ஈசனை ஆதியாய்<br>
நின்ற என் சோதியை என் சொல்லி நிற்பனோ?</div>

<span id="TA-7.9.2"></span>
'''7.9.2'''

<div lang="ta">என் சொல்லி நிற்பன் என் இன் உயிர் இன்று ஒன்றாய்<br>
என் சொல்லால் யான் சொன்ன இன் கவி என்பித்து<br>
தன் சொல்லால் தான் தன்னைக் கீர்த்தித்த மாயன் என்<br>
முன் சொல்லும் மூவுருவாம் முதல்வனே?</div>

<span id="TA-7.9.3"></span>
'''7.9.3'''

<div lang="ta">ஆம் முதல்வன் இவன் என்று தன் தேற்றி என்<br>
நா முதல் வந்து புகுந்து நல் இன் கவி<br>
தூ முதல் பத்தர்க்குத் தான் தன்னைச் சொன்ன என்<br>
வாய் முதல் அப்பனை என்று மறப்பனோ?</div>

<span id="TA-7.9.4"></span>
'''7.9.4'''

<div lang="ta">அப்பனை என்று மறப்பன் என் ஆகியே<br>
தப்புதல் இன்றி தனைக் கவி தான் சொல்லி<br>
ஒப்பிலாத் தீவினையேனை உய்யக்கொண்டு<br>
செப்பமே செய்து திரிகின்ற சீர்கண்டே?</div>

<span id="TA-7.9.5"></span>
'''7.9.5'''

<div lang="ta">சீர் கண்டுகொண்டு திருந்து நல் இன்கவி<br>
நேர்பட யான் சொல்லும் நீர்மை இலாமையில்<br>
ஏர்வு இலா என்னைத் தன்னாக்கி என்னால் தன்னைப்<br>
பார் பரவு இன் கவி பாடும் பரமரே</div>

<span id="TA-7.9.6"></span>
'''7.9.6'''

<div lang="ta">இன் கவி பாடும் பரம் கவிகளால்<br>
தன் கவி தான் தன்னைப் பாடுவியாது இன்று<br>
நன்கு வந்து என்னுடன் ஆக்கி என்னால் தன்னை<br>
வன் கவி பாடும் என் வைகுந்த நாதனே</div>

<span id="TA-7.9.7"></span>
'''7.9.7'''

<div lang="ta">வைகுந்த நாதன் என வல்வினை மாய்ந்து அறச்<br>
செய் குந்தன் தன்னை என் ஆக்கி என்னால் தன்னை<br>
வைகுந்தன் ஆகப் புகழ வண் தீம் கவி<br>
செய் குந்தன் தன்னை எந் நாள் சிந்தித்து ஆர்வனோ?</div>

<span id="TA-7.9.8"></span>
'''7.9.8'''

<div lang="ta">ஆர்வனோ ஆழி அங்கை எம் பிரான் புகழ்<br>
பார் விண் நீர் முற்றும் கலந்து பருகிலும்<br>
ஏர்வு இலா என்னைத் தன்னாக்கி என்னால் தன்னைச்<br>
சீர்பெற இன் கவி சொன்ன திறத்துக்கே?</div>

<span id="TA-7.9.9"></span>
'''7.9.9'''

<div lang="ta">திறத்துக்கு ஏய் துப்புரவு ஆம் திருமாலின் சீர்<br>
இறப்பு எதிர் காலம் பருகிலும் ஆர்வனோ<br>
மறப்பு இலா என்னைத் தன்னாக்கி என்னால் தன்னை<br>
உறப் பல இன் கவி சொன்ன உதவிக்கே?</div>

<span id="TA-7.9.10"></span>
'''7.9.10'''

<div lang="ta">உதவிக் கைம்மாறு என் உயிர் என்ன உற்று எண்ணில்<br>
அதுவும் மற்று ஆங்கவன் தன்னது என்னால் தன்னைப்<br>
பதவிய இன் கவி பாடிய அப்பனுக்கு<br>
எதுவும் ஒன்றும் இல்லை செய்வது இங்கும் அங்கே</div>

<span id="TA-7.9.11"></span>
'''7.9.11'''

<div lang="ta">இங்கும் அங்கும் திருமால் அன்றி இன்மை கண்டு<br>
அங்ஙனே வண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
இங்ஙனே சொன்ன ஓர் ஆயிரத்து இப் பத்தும்<br>
எங்ஙனே சொல்லினும் இன்பம் பயக்குமே</div>

'''Hymnus 7.10'''

[[#DE-7.10.1|Deutsch]] · [[#RO-7.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-7.10.1"></span>
'''7.10.1'''

<div lang="ta">இன்பம் பயக்க எழில் மலர் மாதரும் தானும்<br>
இவ் ஏழ் உலகை<br>
இன்பம் பயக்க இனிது உடன் வீற்றிருந்து<br>
ஆள்கின்ற எங்கள் பிரான்<br>
அன்புற்று அமர்ந்து உறைகின்ற அணி பொழில்<br>
சூழ் திருவாறன்விளை<br>
அன்புற்று அமர்ந்து வலஞ்செய்து கைதொழும்<br>
நாள்களும் ஆகும்கொலோ?</div>

<span id="TA-7.10.2"></span>
'''7.10.2'''

<div lang="ta">ஆகும்கொல் ஐயம் ஒன்று இன்றி? அகல் இடம்<br>
முற்றவும் ஈர் அடியே<br>
ஆகும்பரிசு நிமிர்ந்த திருக்குறள் அப்பன்<br>
அமர்ந்து உறையும்<br>
மாகம் திகழ் கொடி மாடங்கள் நீடு<br>
மதிள் திருவாறன்விளை<br>
மா கந்த நீர்கொண்டு தூவி வலஞ்செய்து<br>
கைதொழக் கூடும்கொலோ?</div>

<span id="TA-7.10.3"></span>
'''7.10.3'''

<div lang="ta">கூடும் கொல் வைகலும்? கோவிந்தனை<br>
மதுசூதனை கோளரியை<br>
ஆடும் பறவைமிசைக் கண்டு கைதொழுது<br>
அன்றி அவன் உறையும்<br>
பாடும் பெரும் புகழ் நான்மறை வேள்வி ஐந்து<br>
ஆறு அங்கம் பன்னினர் வாழ்<br>
நீடு பொழில் திருவாறன்விளை தொழ<br>
வாய்க்கும்கொல் நிச்சலுமே?</div>

<span id="TA-7.10.4"></span>
'''7.10.4'''

<div lang="ta">வாய்க்கும்கொல் நிச்சலும் எப்பொழுதும் மனத்து<br>
ஈங்கு நினைக்கப்பெற<br>
வாய்க்கும் கரும்பும் பெரும் செந்நெலும்<br>
வயல் சூழ் திருவாறன்விளை<br>
வாய்க்கும் பெரும் புகழ் மூவுலகு ஈசன்<br>
வடமதுரைப் பிறந்த<br>
வாய்க்கும் மணி நிறக் கண்ண பிரான் தன்<br>
மலர் அடிப்போதுகளே?</div>

<span id="TA-7.10.5"></span>
'''7.10.5'''

<div lang="ta">மலர் அடிப்போதுகள் என் நெஞ்சத்து எப்பொழுதும்<br>
இருத்தி வணங்க<br>
பலர் அடியார் முன்பு அருளிய பாம்பு அணை அப்பன்<br>
அமர்ந்து உறையும்<br>
மலரின் மணி நெடு மாடங்கள் நீடு<br>
மதிள் திருவாறன்விளை<br>
உலகம் மலி புகழ் பாட நம்மேல் வினை<br>
ஒன்றும் நில்லா கெடுமே.</div>

<span id="TA-7.10.6"></span>
'''7.10.6'''

<div lang="ta">ஒன்றும் நில்லா கெடும் முற்றவும் தீவினை உள்ளித்<br>
தொழுமின் தொண்டீர்!<br>
அன்று அங்கு அமர் வென்று உருப்பிணி நங்கை<br>
அணி நெடும் தோள் புணர்ந்தான்<br>
என்றும் எப்போதும் என் நெஞ்சம் துதிப்ப<br>
உள்ளே இருக்கின்ற பிரான்<br>
நின்ற அணி திருவாறன்விளை என்னும்<br>
நீள் நகரம் அதுவே</div>

<span id="TA-7.10.7"></span>
'''7.10.7'''

<div lang="ta">நீள் நகரம் அதுவே மலர்ச் சோலைகள்<br>
சூழ் திருவாறன்விளை<br>
நீள் நகரத்து உறைகின்ற பிரான் நெடுமால்<br>
கண்ணன் விண்ணவர் கோன்<br>
வாணபுரம் புக்கு முக்கண் பிரானைத் தொலைய<br>
வெம் போர்கள் செய்து<br>
வாணனை ஆயிரம் தோள் துணித்தான் சரண்<br>
அன்றி மற்று ஒன்று இலமே</div>

<span id="TA-7.10.8"></span>
'''7.10.8'''

<div lang="ta">அன்றி மற்று ஒன்று இலம் நின் சரணே என்று<br>
அகல் இரும் பொய்கையின்வாய்<br>
நின்று தன் நீள் கழல் ஏத்திய ஆனையின்<br>
நெஞ்சு இடர் தீர்த்த பிரான்<br>
சென்று அங்கு இனிது உறைகின்ற செழும் பொழில்<br>
சூழ் திருவாறன்விளை<br>
ஒன்றி வலஞ்செய்ய ஒன்றுமோ? தீவினை<br>
உள்ளத்தின் சார்வு அல்லவே</div>

<span id="TA-7.10.9"></span>
'''7.10.9'''

<div lang="ta">தீவினை உள்ளத்தின் சார்வு அல்ல ஆகி<br>
தெளி விசும்பு ஏறலுற்றால்<br>
நாவினுள்ளும் உள்ளத்துள்ளும் அமைந்த<br>
தொழிலினுள்ளும் நவின்று<br>
யாவரும் வந்து வணங்கும் பொழில்<br>
திருவாறன்விளை அதனை<br>
மேவி வலஞ்செய்து கைதொழக் கூடும்கொல்?<br>
என்னும் என் சிந்தனையே</div>

<span id="TA-7.10.10"></span>
'''7.10.10'''

<div lang="ta">சிந்தை மற்றொன்றின் திறத்தது அல்லாத் தன்மை<br>
தேவ பிரான் அறியும்<br>
சிந்தையினால் செய்வ தான் அறியாதன<br>
மாயங்கள் ஒன்றும் இல்லை<br>
சிந்தையினால் சொல்லினால் செய்கையால் நிலத்தேவர்<br>
குழு வணங்கும்<br>
சிந்தை மகிழ் திருவாறன்விளை உறை<br>
தீர்த்தனுக்கு அற்ற பின்னே</div>

<span id="TA-7.10.11"></span>
'''7.10.11'''

<div lang="ta">தீர்த்தனுக்கு அற்றபின் மற்று ஓர் சரண்<br>
இல்லை என்று எண்ணி தீர்த்தனுக்கே<br>
தீர்த்த மனத்தனன் ஆகி செழுங்<br>
குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
தீர்த்தங்கள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்<br>
வல்லார்களைத் தேவர் வைகல்<br>
தீர்த்தங்களே என்று பூசித்து நல்கி<br>
உரைப்பர் தம் தேவியர்க்கே</div>

<span id="TA-Teil-8"></span>
'''Großteil 8'''

[[#DE-Teil-8|Deutsch]] · [[#RO-Teil-8|Transliteration]] · [[#TA-Teil-8|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 8.1'''

[[#DE-8.1.1|Deutsch]] · [[#RO-8.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.1.1"></span>
'''8.1.1'''

<div lang="ta">தேவிமார் ஆவார் திருமகள் பூமி<br>
ஏவ மற்று அமரர் ஆட்செய்வார்<br>
மேவிய உலகம் மூன்று அவை ஆட்சி<br>
வேண்டு வேண்டு உருவம் நின் உருவம்<br>
பாவியேன் தன்னை அடுகின்ற கமலக்<br>
கண்ணது ஓர் பவள வாய் மணியே<br>
ஆவியே அமுதே அலை கடல் கடைந்த<br>
அப்பனே காணுமாறு அருளாய்</div>

<span id="TA-8.1.2"></span>
'''8.1.2'''

<div lang="ta">காணுமாறு அருளாய் என்று என்றே கலங்கி<br>
கண்ண நீர் அலமர வினையேன்<br>
பேணுமாறு எல்லாம் பேணி நின் பெயரே<br>
பிதற்றுமாறு அருள் எனக்கு அந்தோ<br>
காணுமாறு அருளாய் காகுத்தா கண்ணா<br>
தொண்டனேன் கற்பகக் கனியே<br>
பேணுவார் அமுதே பெரிய தண் புனல் சூழ்<br>
பெரு நிலம் எடுத்த பேராளா</div>

<span id="TA-8.1.3"></span>
'''8.1.3'''

<div lang="ta">எடுத்த பேராளன் நந்தகோபன் தன்<br>
இன் உயிர்ச் சிறுவனே அசோதைக்கு<br>
அடுத்த பேரின்பக் குல இளம் களிறே<br>
அடியனேன் பெரிய அம்மானே<br>
கடுத்த போர் அவுணன் உடல் இரு பிளவாக்<br>
கைஉகிர் ஆண்ட எம் கடலே<br>
அடுத்தது ஓர் உருவாய் இன்று நீ வாராய்<br>
எங்ஙனம் தேறுவர் உமரே?</div>

<span id="TA-8.1.4"></span>
'''8.1.4'''

<div lang="ta">உமர் உகந்து உகந்த உருவம் நின் உருவம்<br>
ஆகி உன் தனக்கு அன்பர் ஆனார்<br>
அவர் உகந்து அமர்ந்த செய்கை உன் மாயை<br>
அறிவு ஒன்றும் சங்கிப்பன் வினையேன்<br>
அமர் அது பண்ணி அகல் இடம் புடைசூழ்<br>
அடு படை அவித்த அம்மானே<br>
அமரர் தம் அமுதே அசுரர்கள் நஞ்சே<br>
என்னுடை ஆர் உயிரேயோ</div>

<span id="TA-8.1.5"></span>
'''8.1.5'''

<div lang="ta">ஆர் உயிரேயோ அகல் இடம் முழுதும்<br>
படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து அளந்த<br>
பேர் உயிரேயோ பெரிய நீர் படைத்து அங்கு<br>
உறைந்து அது கடைந்து அடைத்து உடைத்த<br>
சீர் உயிரேயோ மனிசர்க்குத் தேவர்<br>
போலத் தேவர்க்கும் தேவாவோ<br>
ஓர் உயிரேயோ உலகங்கட்கு எல்லாம்!<br>
உன்னை நான் எங்கு வந்து உறுகோ?</div>

<span id="TA-8.1.6"></span>
'''8.1.6'''

<div lang="ta">எங்கு வந்து உறுகோ என்னை ஆள்வானே?<br>
ஏழ் உலகங்களும் நீயே<br>
அங்கு அவர்க்கு அமைத்த தெய்வமும் நீயே<br>
அவற்று அவை கருமமும் நீயே<br>
பொங்கிய புறம்பால் பொருள் உளவேலும்<br>
அவையுமோ நீ இன்னே ஆனால்<br>
மங்கிய அறிவாம் நேர்ப்பமும் நீயே<br>
வான் புலன் இறந்ததும் நீயே</div>

<span id="TA-8.1.7"></span>
'''8.1.7'''

<div lang="ta">இறந்ததும் நீயே எதிர்ந்ததும் நீயே<br>
நிகழ்வதோ நீ இன்னே ஆனால்<br>
சிறந்த நின் தன்மை அது இது உது என்று<br>
அறிவு ஒன்றும் சங்கிப்பன் வினையேன்<br>
கறந்த பால் நெய்யே நெய்யின் இன் சுவையே<br>
கடலினுள் அமுதமே அமுதில்<br>
பிறந்த இன் சுவையே சுவையது பயனே<br>
பின்னை தோள் மணந்த பேர் ஆயா</div>

<span id="TA-8.1.8"></span>
'''8.1.8'''

<div lang="ta">மணந்த பேர் ஆயா மாயத்தால் முழுதும்<br>
வல்வினையேனை ஈர்கின்ற<br>
குணங்களை உடையாய் அசுரர் வன் கையர்<br>
கூற்றமே கொடிய புள் உயர்த்தாய்<br>
பணங்கள் ஆயிரமும் உடைய பைந் நாகப்<br>
பள்ளியாய் பாற்கடல் சேர்ப்பா<br>
வணங்குமாறு அறியேன் மனமும் வாசகமும்<br>
செய்கையும் யானும் நீ தானே</div>

<span id="TA-8.1.9"></span>
'''8.1.9'''

<div lang="ta">யானும் நீ தானே ஆவதோ மெய்யே<br>
அரு நரகு அவையும் நீ ஆனால்<br>
வான் உயர் இன்பம் எய்தில் என்? மற்றை<br>
நரகமே எய்தில் என்? எனினும்<br>
யானும் நீ தானாய்த் தெளிதொறும் நன்றும்<br>
அஞ்சுவன் நரகம் நான் அடைதல்<br>
வான் உயர் இன்பம் மன்னி வீற்றிருந்தாய்!<br>
அருளு நின் தாள்களை எனக்கே</div>

<span id="TA-8.1.10"></span>
'''8.1.10'''

<div lang="ta">தாள்களை எனக்கே தலைத்தலைச் சிறப்பத்<br>
தந்த பேர் உதவிக் கைம்மாறாத்<br>
தோள்களை ஆரத் தழுவி என் உயிரை<br>
அற விலை செய்தனன் சோதீ<br>
தோள்கள் ஆயிரத்தாய் முடிகள் ஆயிரத்தாய்<br>
துணைமலர்க் கண்கள் ஆயிரத்தாய்<br>
தாள்கள் ஆயிரத்தாய் பேர்கள் ஆயிரத்தாய்<br>
தமியனேன் பெரிய அப்பனே</div>

<span id="TA-8.1.11"></span>
'''8.1.11'''

<div lang="ta">பெரிய அப்பனை பிரமன் அப்பனை<br>
உருத்திரன் அப்பனை முனிவர்க்கு<br>
உரிய அப்பனை அமரர் அப்பனை<br>
உலகுக்கு ஓர் தனி அப்பன் தன்னை<br>
பெரிய வண் குருகூர் வண் சடகோபன்<br>
பேணின ஆயிரத்துள்ளும்<br>
உரிய சொல் மாலை இவையும் பத்து இவற்றால்<br>
உய்யலாம் தொண்டீர்! நங்கட்கே</div>

'''Hymnus 8.2'''

[[#DE-8.2.1|Deutsch]] · [[#RO-8.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.2.1"></span>
'''8.2.1'''

<div lang="ta">நங்கள் வரிவளை ஆயங்காளோ<br>
நம்முடை ஏதலர் முன்பு நாணி<br>
நுங்கட்கு யான் ஒன்று உரைக்கும் மாற்றம்<br>
நோக்குகின்றேன் எங்கும் காணமாட்டேன்<br>
சங்கம் சரிந்தன சாய் இழந்தேன்<br>
தட முலை பொன் நிறமாய்த் தளர்ந்தேன்<br>
வெங்கண் பறவையின் பாகன் எங்கோன்<br>
வேங்கடவாணனை வேண்டிச் சென்றே</div>

<span id="TA-8.2.2"></span>
'''8.2.2'''

<div lang="ta">வேண்டிச் சென்று ஒன்று பெறுகிற்பாரில்<br>
என்னுடைத் தோழியர் நுங்கட்கேலும்<br>
ஈண்டு இது உரைக்கும் படியை அந்தோ<br>
காண்கின்றிலேன் இடராட்டியேன் நான்<br>
காண் தகு தாமரைக் கண்ணன் கள்வன்<br>
விண்ணவர் கோன் நங்கள் கோனைக் கண்டால்<br>
ஈண்டிய சங்கும் நிறைவும் கொள்வான்<br>
எத்தனை காலம் இளைக்கின்றேனே</div>

<span id="TA-8.2.3"></span>
'''8.2.3'''

<div lang="ta">காலம் இளைக்கில் அல்லால் வினையேன்<br>
நான் இளைக்கின்றிலன் கண்டுகொள்மின்<br>
ஞாலம் அறியப் பழி சுமந்தேன்<br>
நல் நுதலீர் இனி நாணித் தான் என்<br>
நீல மலர் நெடும் சோதி சூழ்ந்த<br>
நீண்ட முகில் வண்ணன் கண்ணன் கொண்ட<br>
கோல வளையொடும் மாமை கொள்வான்<br>
எத்தனை காலமும் கூடச் சென்றே?</div>

<span id="TA-8.2.4"></span>
'''8.2.4'''

<div lang="ta">கூடச் சென்றேன் இனி என் கொடுக்கேன்?<br>
கோல்வளை நெஞ்சத் தொடக்கம் எல்லாம்<br>
பாடு அற்று ஒழிய இழந்து வைகல்<br>
பல்வளையார்முன் பரிசு அழிந்தேன்<br>
மாடக் கொடி மதிள் தென் குளந்தை<br>
வண் குடபால் நின்ற மாயக் கூத்தன்<br>
ஆடல் பறவை உயர்த்த வெல் போர்<br>
ஆழிவலவனை ஆதரித்தே</div>

<span id="TA-8.2.5"></span>
'''8.2.5'''

<div lang="ta">ஆழிவலவனை ஆதரிப்பும்<br>
ஆங்கு அவன் நம்மில் வரவும் எல்லாம்<br>
தோழியர்காள் நம் உடையமேதான்?<br>
சொல்லுவதோ இங்கு அரியதுதான்<br>
ஊழிதோறு ஊழி ஒருவனாக<br>
நன்கு உணர்வார்க்கும் உணரலாகாச்<br>
சூழல் உடைய சுடர் கொள் ஆதித்<br>
தொல்லை அம் சோதி நினைக்குங்காலே?</div>

<span id="TA-8.2.6"></span>
'''8.2.6'''

<div lang="ta">தொல்லை அம் சோதி நினைக்குங்கால் என்<br>
சொல் அளவு அன்று இமையோர் தமக்கும்<br>
எல்லை இலாதன கூழ்ப்புச் செய்யும்<br>
அத் திறம் நிற்க எம் மாமை கொண்டான்<br>
அல்லி மலர்த் தண் துழாயும் தாரான்<br>
ஆர்க்கு இடுகோ இனிப் பூசல்? சொல்லீர்!<br>
வல்லி வள வயல் சூழ் குடந்தை<br>
மா மலர்க்கண் வளர்கின்ற மாலே</div>

<span id="TA-8.2.7"></span>
'''8.2.7'''

<div lang="ta">மால் அரி கேசவன் நாரணன் சீமாதவன்<br>
கோவிந்தன் வைகுந்தன் என்று என்று<br>
ஓலம் இட என்னைப் பண்ணி விட்டிட்டு<br>
ஒன்றும் உருவும் சுவடும் காட்டான்<br>
ஏல மலர்க்குழல் அன்னைமீர்காள்<br>
என்னுடைத் தோழியர்காள் என் செய்கேன்?<br>
காலம் பல சென்றும் காண்பது ஆணை<br>
உங்களோடு எங்கள் இடை இல்லையே</div>

<span id="TA-8.2.8"></span>
'''8.2.8'''

<div lang="ta">இடை இல்லை யான் வளர்த்த கிளிகாள்<br>
பூவைகள்காள் குயில்காள் மயில்காள்!<br>
உடைய நம் மாமையும் சங்கும் நெஞ்சும்<br>
ஒன்றும் ஒழிய ஒட்டாது கொண்டான்<br>
அடையும் வைகுந்தமும் பாற்கடலும்<br>
அஞ்சன வெற்பும் அவை நணிய<br>
கடையறப் பாசங்கள் விட்டபின்னை<br>
அன்றி அவன் அவை காண்கொடானே</div>

<span id="TA-8.2.9"></span>
'''8.2.9'''

<div lang="ta">காண்கொடுப்பான் அல்லன் ஆர்க்கும் தன்னை<br>
கைசெய் அப்பாலது ஓர் மாயம் தன்னால்<br>
மாண் குறள் கோல வடிவு காட்டி<br>
மண்ணும் விண்ணும் நிறைய மலர்ந்த<br>
சேண் சுடர்த் தோள்கள் பல தழைத்த<br>
தேவ பிராற்கு என் நிறைவினோடு<br>
நாண் கொடுத்தேன் இனி என் கொடுக்கேன்<br>
என்னுடை நல் நுதல் நங்கைமீர்காள்?</div>

<span id="TA-8.2.10"></span>
'''8.2.10'''

<div lang="ta">என்னுடை நல் நுதல் நங்கைமீர்காள்<br>
யான் இனிச் செய்வது என் என் நெஞ்சு என்னை<br>
நின் இடையேன் அல்லேன் என்று நீங்கி<br>
நேமியும் சங்கும் இருகைக் கொண்டு<br>
பல் நெடும் சூழ் சுடர் ஞாயிற்றோடு<br>
பால் மதி ஏந்தி ஓர் கோல நீல<br>
நல் நெடும் குன்றம் வருவது ஒப்பான்<br>
நாள் மலர்ப் பாதம் அடைந்ததுவே</div>

<span id="TA-8.2.11"></span>
'''8.2.11'''

<div lang="ta">பாதம் அடைவதன் பாசத்தாலே<br>
மற்றவன் பாசங்கள் முற்ற விட்டு<br>
கோது இல் புகழ்க் கண்ணன் தன் அடிமேல்<br>
வண் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
தீது இல் அந்தாதி ஓர் ஆயிரத்துள்<br>
இவையும் ஓர் பத்து இசையொடும் வல்லார்<br>
ஆதும் ஓர் தீது இலர் ஆகி இங்கும்<br>
அங்கும் எல்லாம் அமைவார்கள் தாமே.</div>

'''Hymnus 8.3'''

[[#DE-8.3.1|Deutsch]] · [[#RO-8.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.3.1"></span>
'''8.3.1'''

<div lang="ta">அங்கும் இங்கும் வானவர் தானவர் யாவரும்<br>
எங்கும் இனையை என்று உன்னை அறியகிலாது அலற்றி<br>
அங்கம் சேரும் பூமகள் மண்மகள் ஆய்மகள்<br>
சங்கு சக்கரக் கையவன் என்பர் சரணமே</div>

<span id="TA-8.3.2"></span>
'''8.3.2'''

<div lang="ta">சரணம் ஆகிய நான்மறை நூல்களும் சாராதே<br>
மரணம் தோற்றம் வான்பிணி மூப்பு என்று இவை மாய்த்தோம்<br>
கரணப் பல் படை பற்று அற ஓடும் கனல் ஆழி<br>
அரணத் திண் படை ஏந்திய ஈசற்கு ஆளாயே</div>

<span id="TA-8.3.3"></span>
'''8.3.3'''

<div lang="ta">ஆளும் ஆளார் ஆழியும் சங்கும் சுமப்பார் தாம்<br>
வாளும் வில்லும் கொண்டு பின் செல்வார் மற்று இல்லை<br>
தாளும் தோளும் கைகளை ஆரத் தொழக் காணேன்<br>
நாளும் நாளும் நாடுவன் அடியேன் ஞாலத்தே</div>

<span id="TA-8.3.4"></span>
'''8.3.4'''

<div lang="ta">ஞாலம் போனகம் பற்றி ஓர் முற்றா உரு ஆகி<br>
ஆலம் பேர் இலை அன்னவசம் செய்யும் அம்மானே<br>
காலம் பேர்வது ஓர் கார் இருள் ஊழி ஒத்து உளதால் உன்<br>
கோலம் கார் எழில் காணலுற்று ஆழும் கொடியேற்கே</div>

<span id="TA-8.3.5"></span>
'''8.3.5'''

<div lang="ta">கொடியார் மாடக் கோளூர் அகத்தும் புளியங்குடியும்<br>
மடியாது இன்னே நீ துயில் மேவி மகிழ்ந்தது தான்<br>
அடியார் அல்லல் தவிர்த்த அசைவோ? அன்றேல் இப்<br>
படி தான் நீண்டு தாவிய அசைவோ? பணியாயே</div>

<span id="TA-8.3.6"></span>
'''8.3.6'''

<div lang="ta">பணியா அமரர் பணிவும் பண்பும் தாமே ஆம்<br>
அணி ஆர் ஆழியும் சங்கமும் ஏந்தும் அவர் காண்மின்<br>
தணியா வெம் நோய் உலகில் தவிர்ப்பான் திருநீல<br>
மணி ஆர் மேனியோடு என் மனம் சூழ வருவாரே</div>

<span id="TA-8.3.7"></span>
'''8.3.7'''

<div lang="ta">வருவார் செல்வார் வண்பரிசாரத்து இருந்த என்<br>
திருவாழ் மார்வற்கு என் திறம் சொல்லார் செய்வது என்<br>
உரு ஆர் சக்கரம் சங்கு சுமந்து இங்கு உம்மோடு<br>
ஒருபாடு உழல்வான் ஓர் அடியானும் உளன் என்றே?</div>

<span id="TA-8.3.8"></span>
'''8.3.8'''

<div lang="ta">என்றே என்னை உன் ஏர் ஆர் கோலத் திருந்து அடிக்கீழ்<br>
நின்றே ஆட்செய்ய நீ கொண்டருள நினைப்பதுதான்?<br>
குன்று ஏழ் பார் ஏழ் சூழ் கடல் ஞாலம் முழு ஏழும்<br>
நின்றே தாவிய நீள் கழல் ஆழித் திருமாலே</div>

<span id="TA-8.3.9"></span>
'''8.3.9'''

<div lang="ta">திருமால் நான்முகன் செஞ்சடையான் என்று இவர்கள் எம்<br>
பெருமான் தன்மையை யார் அறிகிற்பார்? பேசி என்?<br>
ஒரு மா முதல்வா ஊழிப் பிரான் என்னை ஆளுடைக்<br>
கரு மா மேனியன் என்பன் என் காதல் கலக்கவே</div>

<span id="TA-8.3.10"></span>
'''8.3.10'''

<div lang="ta">கலக்கம் இல்லா நல் தவ முனிவர் கரை கண்டோர்<br>
துளக்கம் இல்லா வானவர் எல்லாம் தொழுவார்கள்<br>
மலக்கம் எய்த மா கடல் தன்னைக் கடைந்தானை<br>
உலக்க நாம் புகழ்கிற்பது என் செய்வது? உரையீரே?</div>

<span id="TA-8.3.11"></span>
'''8.3.11'''

<div lang="ta">உரையா வெம் நோய் தவிர அருள் நீள் முடியானை<br>
வரை ஆர் மாடம் மன்னு குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
உரை ஏய் சொல்தொடை ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
நிரையே வல்லார் நீடு உலகத்துப் பிறவாரே</div>

'''Hymnus 8.4'''

[[#DE-8.4.1|Deutsch]] · [[#RO-8.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.4.1"></span>
'''8.4.1'''

<div lang="ta">வார் கடா அருவி யானை மா மலையின்<br>
மருப்பு இணைக் குவடு இறுத்து உருட்டி<br>
ஊர் கொள் திண் பாகன் உயிர் செகுத்து அரங்கின்<br>
மல்லரைக் கொன்று சூழ் பரண்மேல்<br>
போர் கடா அரசர் புறக்கிட மாடம்<br>
மீமிசைக் கஞ்சனைத் தகர்த்த<br>
சீர் கொள் சிற்றாயன் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாறு எங்கள் செல்சார்வே</div>

<span id="TA-8.4.2"></span>
'''8.4.2'''

<div lang="ta">எங்கள் செல்சார்வு யாமுடை அமுதம்<br>
இமையவர் அப்பன் என் அப்பன்<br>
பொங்கு மூவுலகும் படைத்து அளித்து அழிக்கும்<br>
பொருந்து மூவுருவன் எம் அருவன்<br>
செங்கயல் உகளும் தேம் பணை புடை சூழ்<br>
திருச்செங்குன்றூர்த் திருச்சிற்றாறு<br>
அங்கு அமர்கின்ற ஆதியான் அல்லால்<br>
யாவர் மற்று என் அமர் துணையே?</div>

<span id="TA-8.4.3"></span>
'''8.4.3'''

<div lang="ta">என் அமர் பெருமான் இமையவர் பெருமான்<br>
இரு நிலம் இடந்த எம் பெருமான்<br>
முன்னை வல் வினைகள் முழுது உடன் மாள<br>
என்னை ஆள்கின்ற எம் பெருமான்<br>
தென் திசைக்கு அணி கொள் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாற்றங்கரை மீபால்<br>
நின்ற எம் பெருமான் அடி அல்லால் சரண்<br>
நினைப்பிலும் பிறிது இல்லை எனக்கே</div>

<span id="TA-8.4.4"></span>
'''8.4.4'''

<div lang="ta">பிறிது இல்லை எனக்கு பெரிய மூவுலகும்<br>
நிறையப் பேர் உருவமாய் நிமிர்ந்த<br>
குறிய மாண் எம்மான் குரை கடல் கடைந்த<br>
கோல மாணிக்கம் என் அம்மான்<br>
செறி குலை வாழை கமுகு தெங்கு அணி சூழ்<br>
திருச்செங்குன்றூர்த் திருச்சிற்றாறு<br>
அறிய மெய்ம்மையே நின்ற எம் பெருமான்<br>
அடிஇணை அல்லது ஓர் அரணே</div>

<span id="TA-8.4.5"></span>
'''8.4.5'''

<div lang="ta">அல்லது ஓர் அரணும் அவனில் வேறு இல்லை<br>
அது பொருள் ஆகிலும் அவனை<br>
அல்லது என் ஆவி அமர்ந்து அணைகில்லாது<br>
ஆதலால் அவன் உறைகின்ற<br>
நல்ல நான்மறையோர் வேள்வியுள் மடுத்த<br>
நறும் புகை விசும்பு ஒளி மறைக்கும்<br>
நல்ல நீள் மாடத் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாறு எனக்கு நல் அரணே</div>

<span id="TA-8.4.6"></span>
'''8.4.6'''

<div lang="ta">எனக்கு நல் அரணை எனது ஆர் உயிரை<br>
இமையவர் தந்தை தாய் தன்னை<br>
தனக்கும் தன் தன்மை அறிவு அரியானை<br>
தடம் கடல் பள்ளி அம்மானை<br>
மனக்கொள் சீர் மூவாயிரவர் வண் சிவனும்<br>
அயனும் தானும் ஒப்பார் வாழ்<br>
கனக்கொள் திண் மாடத் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாறு அதனுள் கண்டேனே</div>

<span id="TA-8.4.7"></span>
'''8.4.7'''

<div lang="ta">திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாறு அதனுள்<br>
கண்ட அத் திருவடி என்றும்<br>
திருச் செய்ய கமலக் கண்ணும் செவ்வாயும்<br>
செவ்வடியும் செய்ய கையும்<br>
திருச் செய்ய கமல உந்தியும் செய்ய<br>
கமலை மார்பும் செய்ய உடையும்<br>
திருச் செய்ய முடியும் ஆரமும் படையும்<br>
திகழ என் சிந்தையுளானே</div>

<span id="TA-8.4.8"></span>
'''8.4.8'''

<div lang="ta">திகழ என் சிந்தையுள் இருந்தானை<br>
செழு நிலத்தேவர் நான்மறையோர்<br>
திசை கைகூப்பி ஏத்தும் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாற்றங் கரையானை<br>
புகர் கொள் வானவர்கள் புகலிடம் தன்னை<br>
அசுரர் வன் கையர் வெம் கூற்றை<br>
புகழுமாறு அறியேன் பொருந்து மூவுலகும்<br>
படைப்பொடு கெடுப்புக் காப்பவனே</div>

<span id="TA-8.4.9"></span>
'''8.4.9'''

<div lang="ta">படைப்பொடு கெடுப்புக் காப்பவன் பிரம<br>
பரம்பரன் சிவப்பிரான் அவனே<br>
இடைப்புக்கு ஓர் உருவும் ஒழிவு இல்லை அவனே<br>
புகழ்வு இல்லை யாவையும் தானே<br>
கொடைப் பெரும் புகழார் இனையர் தன் ஆனார்<br>
கூரிய விச்சையோடு ஒழுக்கம்<br>
நடைப் பலி இயற்கைத் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாறு அமர்ந்த நாதனே</div>

<span id="TA-8.4.10"></span>
'''8.4.10'''

<div lang="ta">அமர்ந்த நாதனை அவர் அவர் ஆகி<br>
அவர்க்கு அருள் அருளும் அம்மானை<br>
அமர்ந்த தண் பழனத் திருச்செங்குன்றூரில்<br>
திருச்சிற்றாற்றங் கரையானை<br>
அமர்ந்த சீர் மூவாயிரவர் வேதியர்கள்<br>
தம்பதி அவனிதேவர் வாழ்வு<br>
அமர்ந்த மாயோனை முக்கண் அம்மானை<br>
நான்முகனை அமர்ந்தேனே</div>

<span id="TA-8.4.11"></span>
'''8.4.11'''

<div lang="ta">தேனை நன் பாலை கன்னலை அமுதை<br>
திருந்து உலகு உண்ட அம்மானை<br>
வான நான்முகனை மலர்ந்த தண் கொப்பூழ்<br>
மலர்மிசைப் படைத்த மாயோனை<br>
கோனை வண் குருகூர் வண் சடகோபன்<br>
சொன்ன ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
வானின் மீது ஏற்றி அருள்செய்து முடிக்கும்<br>
பிறவி மா மாயக் கூத்தினையே</div>

'''Hymnus 8.5'''

[[#DE-8.5.1|Deutsch]] · [[#RO-8.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.5.1"></span>
'''8.5.1'''

<div lang="ta">மாயக் கூத்தா வாமனா<br>
வினையேன் கண்ணா கண் கை கால்<br>
தூய செய்ய மலர்களா<br>
சோதிச் செவ்வாய் முகிழதா<br>
சாயல் சாமத் திருமேனி<br>
தண் பாசடையா தாமரை நீள்<br>
வாசத் தடம்போல் வருவானே<br>
ஒருநாள் காண வாராயே</div>

<span id="TA-8.5.2"></span>
'''8.5.2'''

<div lang="ta">காண வாராய் என்று என்று<br>
கண்ணும் வாயும் துவர்ந்து அடியேன்<br>
நாணி நல் நாட்டு அலமந்தால்<br>
இரங்கி ஒருநாள் நீ அந்தோ<br>
காண வாராய்! கரு நாயிறு<br>
உதிக்கும் கரு மா மாணிக்க<br>
நாள் நல் மலைபோல் சுடர்ச் சோதி<br>
முடி சேர் சென்னி அம்மானே!</div>

<span id="TA-8.5.3"></span>
'''8.5.3'''

<div lang="ta">முடிசேர் சென்னி அம்மா நின்<br>
மொய் பூம் தாமத் தண் துழாய்க்<br>
கடிசேர் கண்ணிப் பெருமானே<br>
என்று என்று ஏங்கி அழுதக்கால்<br>
படிசேர் மகரக் குழைகளும்<br>
பவள வாயும் நால் தோளும்<br>
துடி சேர் இடையும் அமைந்தது ஓர்<br>
தூ நீர் முகில் போல் தோன்றாயே.</div>

<span id="TA-8.5.4"></span>
'''8.5.4'''

<div lang="ta">தூ நீர் முகில் போல் தோன்றும் நின்<br>
சுடர் கொள் வடிவும் கனிவாயும்<br>
தே நீர்க் கமலக் கண்களும்<br>
வந்து என் சிந்தை நிறைந்தவா<br>
மா நீர் வெள்ளி மலைதன்மேல்<br>
வண் கார் நீல முகில் போல<br>
தூ நீர்க் கடலுள் துயில்வானே<br>
எந்தாய்! சொல்லமாட்டேனே</div>

<span id="TA-8.5.5"></span>
'''8.5.5'''

<div lang="ta">சொல்ல மாட்டேன் அடியேன் உன்<br>
துளங்கு சோதித் திருப்பாதம்<br>
எல்லை இல் சீர் இள நாயிறு<br>
இரண்டுபோல் என் உள்ளவா<br>
அல்லல் என்னும் இருள் சேர்தற்கு<br>
உபாயம் என்னே ஆழி சூழ்<br>
மல்லை ஞாலம் முழுது உண்ட<br>
மா நீர்க் கொண்டல் வண்ணனே?</div>

<span id="TA-8.5.6"></span>
'''8.5.6'''

<div lang="ta">கொண்டல் வண்ணா குடக்கூத்தா<br>
வினையேன் கண்ணா கண்ணா என்<br>
அண்ட வாணா என்று என்னை<br>
ஆளக் கூப்பிட்டு அழைத்தக்கால்<br>
விண் தன்மேல் தான் மண்மேல் தான்<br>
விரி நீர்க் கடல் தான் மற்றுத்தான்<br>
தொண்டனேன் உன் கழல்காண<br>
ஒருநாள் வந்து தோன்றாயே</div>

<span id="TA-8.5.7"></span>
'''8.5.7'''

<div lang="ta">வந்து தோன்றாய் அன்றேல் உன்<br>
வையம் தாய மலர் அடிக்கீழ்<br>
முந்தி வந்து யான் நிற்ப<br>
முகப்பே கூவிப் பணிக்கொள்ளாய்<br>
செந்தண் கமலக் கண் கை கால்<br>
சிவந்த வாய் ஓர் கரு நாயிறு<br>
அந்தம் இல்லாக் கதிர் பரப்பி<br>
அலர்ந்தது ஒக்கும் அம்மானே</div>

<span id="TA-8.5.8"></span>
'''8.5.8'''

<div lang="ta">ஒக்கும் அம்மான் உருவம் என்று<br>
உள்ளம் குழைந்து நாள் நாளும்<br>
தொக்க மேகப் பல் குழாங்கள்<br>
காணும்தோறும் தொலைவன் நான்<br>
தக்க ஐவர் தமக்காய் அன்று<br>
ஈர் ஐம்பதின்மர் தாள் சாயப்<br>
புக்க நல்தேர்த் தனிப்பாகா<br>
வாராய் இதுவோ பொருத்தமே?</div>

<span id="TA-8.5.9"></span>
'''8.5.9'''

<div lang="ta">இதுவோ பொருத்தம்? மின் ஆழிப்<br>
படையாய் ஏறும் இரும் சிறைப்புள்<br>
அதுவே கொடியா உயர்த்தானே<br>
என்று என்று ஏங்கி அழுதக்கால்<br>
எதுவேயாகக் கருதுங்கொல்<br>
இம் மா ஞாலம் பொறை தீர்ப்பான்<br>
மது வார் சோலை உத்தர<br>
மதுரைப் பிறந்த மாயனே?</div>

<span id="TA-8.5.10"></span>
'''8.5.10'''

<div lang="ta">பிறந்த மாயா பாரதம்<br>
பொருத மாயா நீ இன்னே<br>
சிறந்த கால் தீ நீர் வான் மண்<br>
பிறவும் ஆய பெருமானே<br>
கறந்த பாலுள் நெய்யே போல்<br>
இவற்றுள் எங்கும் கண்டுகொள்<br>
இறந்து நின்ற பெரு மாயா<br>
உன்னை எங்கே காண்கேனே?</div>

<span id="TA-8.5.11"></span>
'''8.5.11'''

<div lang="ta">எங்கே காண்கேன் ஈன் துழாய் அம்மான் தன்னை யான்? என்று என்று<br>
அங்கே தாழ்ந்த சொற்களால் அம் தண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
செங்கேழ் சொன்ன ஆயிரத்துள் இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்<br>
இங்கே காண இப்பிறப்பே மகிழ்வர் எல்லியும் காலையே.</div>

'''Hymnus 8.6'''

[[#DE-8.6.1|Deutsch]] · [[#RO-8.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.6.1"></span>
'''8.6.1'''

<div lang="ta">எல்லியும் காலையும் தன்னை நினைந்து எழ<br>
நல்ல அருள்கள் நமக்கே தந்து அருள் செய்வான்<br>
அல்லி அம் தண் அம் துழாய் முடி அப்பன் ஊர்<br>
செல்வர்கள் வாழும் திருக்கடித்தானமே</div>

<span id="TA-8.6.2"></span>
'''8.6.2'''

<div lang="ta">திருக்கடித்தானமும் என்னுடையச் சிந்தையும்<br>
ஒருக்கடுத்து உள்ளே உறையும் பிரான் கண்டீர்<br>
செருக் கடுத்து அன்று திகைத்த அரக்கரை<br>
உருக் கெட வாளி பொழிந்த ஒருவனே</div>

<span id="TA-8.6.3"></span>
'''8.6.3'''

<div lang="ta">ஒருவர் இருவர் ஓர் மூவர் என நின்று<br>
உருவு கரந்து உள்ளும்தோறும் தித்திப்பான்<br>
திரு அமர் மார்வன் திருக்கடித்தானத்தை<br>
மருவி உறைகின்ற மாயப் பிரானே</div>

<span id="TA-8.6.4"></span>
'''8.6.4'''

<div lang="ta">மாயப் பிரான் என வல்வினை மாய்ந்து அற<br>
நேசத்தினால் நெஞ்சம் நாடு குடிகொண்டான்<br>
தேசத்து அமரர் திருக்கடித்தானத்தை<br>
வாசப் பொழில் மன்னு கோயில் கொண்டானே</div>

<span id="TA-8.6.5"></span>
'''8.6.5'''

<div lang="ta">கோயில் கொண்டான் தன் திருக்கடித்தானத்தை<br>
கோயில் கொண்டான் அதனோடும் என் நெஞ்சகம்;<br>
கோயில்கொள் தெய்வம் எல்லாம் தொழ வைகுந்தம்<br>
கோயில் கொண்ட குடக்கூத்த அம்மானே</div>

<span id="TA-8.6.6"></span>
'''8.6.6'''

<div lang="ta">கூத்த அம்மான் கொடியேன் இடர் முற்றவும்<br>
மாய்த்த அம்மான் மதுசூத அம்மான் உறை<br>
பூத்த பொழில் தண் திருக்கடித்தானத்தை<br>
ஏத்த நில்லா குறிக்கொள்மின் இடரே</div>

<span id="TA-8.6.7"></span>
'''8.6.7'''

<div lang="ta">கொள்மின் இடர் கெட உள்ளத்து கோவிந்தன்<br>
மண் விண் முழுதும் அளந்த ஒண் தாமரை<br>
மண்ணவர் தாம் தொழ வானவர் தாம் வந்து<br>
நண்ணு திருக்கடித்தான நகரே</div>

<span id="TA-8.6.8"></span>
'''8.6.8'''

<div lang="ta">தான நகர்கள் தலைச்சிறந்து எங்கெங்கும்<br>
வான் இந் நிலம் கடல் முற்றும் எம் மாயற்கே<br>
ஆனவிடத்தும் என் நெஞ்சும் திருக்கடித்<br>
தான நகரும் தன தாயப் பதியே</div>

<span id="TA-8.6.9"></span>
'''8.6.9'''

<div lang="ta">தாயப் பதிகள் தலைச்சிறந்து எங்கெங்கும்<br>
மாயத்தினால் மன்னி வீற்றிருந்தான் உறை<br>
தேசத்து அமரர் திருக்கடித்தானத்துள்<br>
ஆயர்க்கு அதிபதி அற்புதன் தானே</div>

<span id="TA-8.6.10"></span>
'''8.6.10'''

<div lang="ta">அற்புதன் நாராயணன் அரி வாமனன்<br>
நிற்பது மேவி இருப்பது என் நெஞ்சகம்<br>
நல் புகழ் வேதியர் நான்மறை நின்று அதிர்<br>
கற்பகச் சோலைத் திருக்கடித்தானமே</div>

<span id="TA-8.6.11"></span>
'''8.6.11'''

<div lang="ta">சோலைத் திருக்கடித்தானத்து உறை திரு<br>
மாலை மதிள் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
பாலோடு அமுது அன்ன ஆயிரத்து இப் பத்தும்<br>
மேலை வைகுந்தத்து இருத்தும் வியந்தே</div>

'''Hymnus 8.7'''

[[#DE-8.7.1|Deutsch]] · [[#RO-8.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.7.1"></span>
'''8.7.1'''

<div lang="ta">இருத்தும் வியந்து என்னைத் தன் பொன் அடிக்கீழ் என்று<br>
அருத்தித்து எனைத்து ஓர் பல நாள் அழைத்தேற்கு<br>
பொருத்தம் உடை வாமனன் தான் புகுந்து என் தன்<br>
கருத்தை உற வீற்றிருந்தான் கண்டு கொண்டே</div>

<span id="TA-8.7.2"></span>
'''8.7.2'''

<div lang="ta">இருந்தான் கண்டுகொண்டு எனது ஏழை நெஞ்சு ஆளும்<br>
திருந்தாத ஓர் ஐவரைத் தேய்ந்து அற மன்னி<br>
பெரும் தாள் களிற்றுக்கு அருள்செய்த பெருமான்<br>
தரும் தான் அருள் தான் இனி யான் அறியேனே</div>

<span id="TA-8.7.3"></span>
'''8.7.3'''

<div lang="ta">அருள் தான் இனி யான் அறியேன் அவன் என் உள்<br>
இருள் தான் அற வீற்றிருந்தான் இது அல்லால்<br>
பொருள் தான் எனில் மூவுலகும் பொருள் அல்ல<br>
மருள் தான் ஈதோ? மாய மயக்கு மயக்கே?</div>

<span id="TA-8.7.4"></span>
'''8.7.4'''

<div lang="ta">மாய மயக்கு மயக்கான் என்னை வஞ்சித்து<br>
ஆயன் அமரர்க்கு அரிஏறு எனது அம்மான்<br>
தூய சுடர்ச்சோதி தனது என் உள் வைத்தான்<br>
தேசம் திகழும் தன் திருவருள் செய்தே</div>

<span id="TA-8.7.5"></span>
'''8.7.5'''

<div lang="ta">திகழும் தன் திருவருள் செய்து உலகத்தார்<br>
புகழும் புகழ் தான் அது காட்டித் தந்து என் உள்<br>
திகழும் மணிக் குன்றம் ஒன்றே ஒத்து நின்றான்<br>
புகழும் புகழ் மற்று எனக்கும் ஓர் பொருளே?</div>

<span id="TA-8.7.6"></span>
'''8.7.6'''

<div lang="ta">பொருள் மற்று எனக்கும் ஓர் பொருள் தன்னில் சீர்க்கத்<br>
தருமேல் பின்னை யார்க்கு அவன் தன்னைக் கொடுக்கும்<br>
கரு மாணிக்கக் குன்றத்துத் தாமரைபோல்<br>
திரு மார்பு கால் கண் கை செவ்வாய் உந்தியானே?</div>

<span id="TA-8.7.7"></span>
'''8.7.7'''

<div lang="ta">செவ்வாய் உந்தி வெண் பல் சுடர்க் குழை தம்மோடு<br>
எவ்வாய்ச் சுடரும் தம்மில் முன் வளாய்க்கொள்ள<br>
செவ்வாய் முறுவலோடு எனது உள்ளத்து இருந்த<br>
அவ்வாய் அன்றி யான் அறியேன் மற்று அருளே</div>

<span id="TA-8.7.8"></span>
'''8.7.8'''

<div lang="ta">அறியேன் மற்று அருள் என்னை ஆளும் பிரானார்<br>
வெறிதே அருள்செய்வர் செய்வார்கட்கு உகந்து<br>
சிறியேனுடைச் சிந்தையுள் மூவுலகும் தன்<br>
நெறியா வயிற்றில் கொண்டு நின்றொழிந்தாரே</div>

<span id="TA-8.7.9"></span>
'''8.7.9'''

<div lang="ta">வயிற்றில் கொண்டு நின்றொழிந்தாரும் எவரும்<br>
வயிற்றில் கொண்டு நின்று ஒரு மூவுலகும் தம்<br>
வயிற்றில் கொண்டு நின்றவண்ணம் நின்ற மாலை<br>
வயிற்றில் கொண்டு மன்ன வைத்தேன் மதியாலே</div>

<span id="TA-8.7.10"></span>
'''8.7.10'''

<div lang="ta">வைத்தேன் மதியால் எனது உள்ளத்து அகத்தே<br>
எய்த்தே ஒழிவேன் அல்லேன் என்றும் எப்போதும்<br>
மொய்த்து ஏய் திரை மோது தண் பாற்கடலுளால்<br>
பைத்து ஏய் சுடர்ப் பாம்பு அணை நம் பரனையே</div>

<span id="TA-8.7.11"></span>
'''8.7.11'''

<div lang="ta">சுடர்ப் பாம்பு அணை நம் பரனை திருமாலை<br>
அடிச் சேர்வகை வண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
முடிப்பான் சொன்ன ஆயிரத்து இப் பத்தும் சன்மம்<br>
விடத் தேய்ந்து அற நோக்கும் தன் கண்கள் சிவந்தே</div>

'''Hymnus 8.8'''

[[#DE-8.8.1|Deutsch]] · [[#RO-8.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.8.1"></span>
'''8.8.1'''

<div lang="ta">கண்கள் சிவந்து பெரியவாய்<br>
வாயும் சிவந்து கனிந்து உள்ளே<br>
வெண் பல் இலகு சுடர் இலகு<br>
விலகு மகர குண்டலத்தன்<br>
கொண்டல் வண்ணன் சுடர் முடியன்<br>
நான்கு தோளன் குனி சார்ங்கன்<br>
ஒண் சங்(கு) கதை வாள் ஆழியான்<br>
ஒருவன் அடியேன் உள்ளானே.</div>

<span id="TA-8.8.2"></span>
'''8.8.2'''

<div lang="ta">அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான்<br>
அண்டத்து அகத்தான் புறத்துள்ளான்<br>
படியே இது என்று உரைக்கலாம்<br>
படியன் அல்லன் பரம்பரன்<br>
கடிசேர் நாற்றத்துள் ஆலை<br>
இன்பத் துன்பக் கழி நேர்மை<br>
ஒடியா இன்பப் பெருமையோன்<br>
உணர்வில் உம்பர் ஒருவனே</div>

<span id="TA-8.8.3"></span>
'''8.8.3'''

<div lang="ta">உணர்வில் உம்பர் ஒருவனை<br>
அவனது அருளால் உறற்பொருட்டு என்<br>
உணர்வின் உள்ளே இருத்தினேன்<br>
அதுவும் அவனது இன் அருளே<br>
உணர்வும் உயிரும் உடம்பும்<br>
மற்று உலப்பிலனவும் பழுதேயாம்<br>
உணர்வைப் பெற ஊர்ந்து இற ஏறி<br>
யானும் தானாய் ஒழிந்தானே.</div>

<span id="TA-8.8.4"></span>
'''8.8.4'''

<div lang="ta">யானும் தானாய் ஒழிந்தானை<br>
யாதும் எவர்க்கும் முன்னோனை<br>
தானும் சிவனும் பிரமனும்<br>
ஆகிப் பணைத்த தனி முதலை<br>
தேனும் பாலும் கன்னலும்<br>
அமுதும் ஆகித் தித்தித்து என்<br>
ஊனில் உயிரில் உணர்வினில்<br>
நின்ற ஒன்றை உணர்ந்தேனே</div>

<span id="TA-8.8.5"></span>
'''8.8.5'''

<div lang="ta">நின்ற ஒன்றை உணர்ந்தேனுக்கு<br>
அதன் நுண் நேர்மை அது இது என்று<br>
ஒன்றும் ஒருவர்க்கு உணரலாகாது<br>
உணர்ந்தும் மேலும் காண்பு அரிது<br>
சென்று சென்று பரம்பரம் ஆய்<br>
யாதும் இன்றித் தேய்ந்து அற்று<br>
நன்று தீது என்று அறிவு அரிதாய்<br>
நன்றாய் ஞானம் கடந்ததே</div>

<span id="TA-8.8.6"></span>
'''8.8.6'''

<div lang="ta">நன்றாய் ஞானம் கடந்துபோய்<br>
நல் இந்திரியம் எல்லாம் ஈர்த்து<br>
ஒன்றாய்க் கிடந்த அரும் பெரும் பாழ்<br>
உலப்பு இல் அதனை உணர்ந்து உணர்ந்து<br>
சென்று ஆங்கு இன்பத் துன்பங்கள்<br>
செற்றுக் களைந்து பசை அற்றால்<br>
அன்றே அப்போதே வீடு<br>
அதுவே வீடு வீடாமே</div>

<span id="TA-8.8.7"></span>
'''8.8.7'''

<div lang="ta">அதுவே வீடு வீடுபேற்று<br>
இன்பம் தானும் அது தேறி<br>
எதுவே தானும் பற்று இன்றி<br>
யாதும் இலிகள் ஆகிற்கில்<br>
அதுவே வீடு வீடுபேற்று<br>
இன்பம் தானும் அது தேறாது<br>
எதுவே வீடு? ஏது இன்பம்? என்று<br>
எய்த்தார் எய்த்தார் எய்த்தாரே</div>

<span id="TA-8.8.8"></span>
'''8.8.8'''

<div lang="ta">எய்த்தார் எய்த்தார் எய்த்தார்<br>
என்று இல்லத்தாரும் புறத்தாரும்<br>
மொய்த்து ஆங்கு அலறி முயங்க தாம்<br>
போகும்போது உன்மத்தர்போல்<br>
பித்தே ஏறி அநுராகம்<br>
பொழியும்போது எம் பெம்மானோடு<br>
ஒத்தே சென்று அங்கு உள்ளம்<br>
கூடக் கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பே</div>

<span id="TA-8.8.9"></span>
'''8.8.9'''

<div lang="ta">கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பு<br>
கூடாமையைக் கூடினால்<br>
ஆடல் பறவை உயர் கொடி எம்<br>
மாயன் ஆவது அது அதுவே<br>
வீடைப் பண்ணி ஒரு பரிசே<br>
எதிர்வும் நிகழ்வும் கழிவுமாய்<br>
ஓடித் திரியும் யோகிகளும்<br>
உளரும் இல்லை அல்லரே</div>

<span id="TA-8.8.10"></span>
'''8.8.10'''

<div lang="ta">உளரும் இல்லை அல்லராய்<br>
உளராய் இல்லை ஆகியே<br>
உளர் எம் ஒருவர் அவர் வந்து என்<br>
உள்ளத்துள்ளே உறைகின்றார்<br>
வளரும் பிறையும் தேய் பிறையும்<br>
போல அசைவும் ஆக்கமும்<br>
வளரும் சுடரும் இருளும் போல்<br>
தெருளும் மருளும் மாய்த்தோமே</div>

<span id="TA-8.8.11"></span>
'''8.8.11'''

<div lang="ta">தெருளும் மருளும் மாய்த்து தன் திருந்து செம்பொன் கழல் அடிக்கீழ்<br>
அருளி இருத்தும் அம்மானாம் அயனாம் சிவனாம்<br>
திருமாலால் அருளப் பட்ட சடகோபன் ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தால்<br>
அருளி அடிக்கீழ் இருத்தும் நம்மண்ணல் கருமாணிக்கமே.</div>

'''Hymnus 8.9'''

[[#DE-8.9.1|Deutsch]] · [[#RO-8.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.9.1"></span>
'''8.9.1'''

<div lang="ta">கரு மாணிக்க மலைமேல் மணித் தடம்<br>
தாமரைக் காடுகள் போல்<br>
திருமார்வு வாய் கண் கை உந்தி கால் உடை<br>
ஆடைகள் செய்ய பிரான்<br>
திருமால் எம்மான் செழு நீர் வயல் குட்ட<br>
நாட்டுத் திருப்புலியூர்<br>
அரு மாயன் பேர் அன்றிப் பேச்சு இலள் அன்னைமீர்!<br>
இதற்கு என் செய்கேனோ?</div>

<span id="TA-8.9.2"></span>
'''8.9.2'''

<div lang="ta">அன்னைமீர் இதற்கு என் செய்கேன்? அணி<br>
மேருவின் மீது உலவும்<br>
துன்னு சூழ் சுடர் ஞாயிறும் அன்றியும்<br>
பல் சுடர்களும் போல்<br>
மின்னு நீள் முடி ஆரம் பல் கலன் தான்<br>
உடை எம்பெருமான்<br>
புன்னை அம் பொழில் சூழ் திருப்புலியூர்<br>
புகழும் இவளே</div>

<span id="TA-8.9.3"></span>
'''8.9.3'''

<div lang="ta">புகழும் இவள் நின்று இராப்பகல் பொரு நீர்க்<br>
கடல் தீப் பட்டு எங்கும்<br>
திகழும் எரியொடு செல்வது ஒப்ப<br>
செழும் கதிர் ஆழி முதல்<br>
புகழும் பொரு படை ஏந்தி போர் புக்கு<br>
அசுரரைப் பொன்றுவித்தான்<br>
திகழும் மணி நெடு மாடம் நீடு<br>
திருப்புலியூர் வளமே</div>

<span id="TA-8.9.4"></span>
'''8.9.4'''

<div lang="ta">ஊர் வளம் கிளர் சோலையும் கரும்பும்<br>
பெரும் செந்நெலும் சூழ்ந்து<br>
ஏர் வளம் கிளர் தண் பணைக் குட்ட<br>
நாட்டுத் திருப்புலியூர்<br>
சீர் வளம் கிளர் மூவுலகு உண்டு உமிழ்<br>
தேவ பிரான்<br>
பேர் வளம் கிளர்ந்தன்றிப் பேச்சு இலள்<br>
இன்று இப் புனை இழையே</div>

<span id="TA-8.9.5"></span>
'''8.9.5'''

<div lang="ta">புனை இழைகள் அணிவும் ஆடை உடையும்<br>
புதுக்கணிப்பும்<br>
நினையும் நீர்மையது அன்று இவட்கு இது நின்று<br>
நினைக்கப்புக்கால்<br>
சுனையினுள் தடம் தாமரை மலரும்<br>
தண் திருப்புலியூர்<br>
முனைவன் மூவுலகு ஆளி அப்பன்<br>
திரு அருள் மூழ்கினளே.</div>

<span id="TA-8.9.6"></span>
'''8.9.6'''

<div lang="ta">திரு அருள் மூழ்கி வைகலும் செழு நீர்<br>
நிறக் கண்ண பிரான்<br>
திரு அருள்களும் சேர்ந்தமைக்கு அடை<br>
யாளம் திருந்த உள<br>
திரு அருள் அருளால் அவன் சென்று<br>
சேர் தண் திருப்புலியூர்<br>
திரு அருள் கமுகு ஒண் பழத்தது<br>
மெல்லியல் செவ்விதழே</div>

<span id="TA-8.9.7"></span>
'''8.9.7'''

<div lang="ta">மெல் இலைச் செல்வ வண் கொடிப் புல்க<br>
வீங்கு இளம் தாள் கமுகின்<br>
மல் இலை மடல் வாழை ஈன் கனி சூழ்ந்து<br>
மணம் கமழ்ந்து<br>
புல் இலைத் தெங்கினூடு கால் உலவும்<br>
தண் திருப்புலியூர்<br>
மல்லல் அம் செல்வக் கண்ணன் தாள் அடைந்தாள்<br>
இம் மடவரலே</div>

<span id="TA-8.9.8"></span>
'''8.9.8'''

<div lang="ta">மடவரல் அன்னைமீர்கட்கு என் சொல்லிச் சொல்லுகேன்?<br>
மல்லைச் செல்வ<br>
வடமொழி மறைவாணர் வேள்வியுள் நெய் அழல்<br>
வான் புகை போய்த்<br>
திட விசும்பில் அமரர் நாட்டை மறைக்கும்<br>
தண் திருப்புலியூர்<br>
பட அரவு அணையான் தன் நாமம் அல்லால்<br>
பரவாள் இவளே</div>

<span id="TA-8.9.9"></span>
'''8.9.9'''

<div lang="ta">பரவாள் இவள் நின்று இராப்பகல் பனி நீர்<br>
நிறக் கண்ண பிரான்<br>
விரவு ஆர் இசை மறை வேதியர் ஒலி வேலையின்<br>
நின்று ஒலிப்ப<br>
கரவு ஆர் தடம்தொறும் தாமரைக் கயம்<br>
தீவிகை நின்று அலரும்<br>
புரவு ஆர் கழனிகள் சூழ் திருப்புலியூர்ப்<br>
புகழ் அன்றி மற்றே</div>

<span id="TA-8.9.10"></span>
'''8.9.10'''

<div lang="ta">அன்றி மற்றோர் உபாயம் என் இவள் அம்<br>
தண் துழாய் கமழ்தல்<br>
குன்ற மா மணி மாட மாளிகைக் கோலக்<br>
குழாங்கள் மல்கி<br>
தென் திசைத் திலதம் புரை குட்ட<br>
நாட்டுத் திருப்புலியூர்<br>
நின்ற மாயப் பிரான் திருவருளாம்<br>
இவள் நேர்பட்டதே?</div>

<span id="TA-8.9.11"></span>
'''8.9.11'''

<div lang="ta">நேர்பட்ட நிறை மூவுலகுக்கும் நாயகன் தன் அடிமை<br>
நேர்பட்ட தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டன் சடகோபன் சொல்<br>
நேர்பட்ட தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்<br>
நேர்பட்டார் அவர் நேர்பட்டார் நெடுமாற்கு அடிமை செய்யவே</div>

'''Hymnus 8.10'''

[[#DE-8.10.1|Deutsch]] · [[#RO-8.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-8.10.1"></span>
'''8.10.1'''

<div lang="ta">நெடுமாற்கு அடிமை செய்வேன்போல்<br>
அவனைக் கருத வஞ்சித்து<br>
தடுமாற்று அற்ற தீக்கதிகள் முற்றும்<br>
தவிர்ந்த சதிர் நினைந்தால்<br>
கொடு மா வினையேன் அவன் அடியார்<br>
அடியே கூடும் இது அல்லால்<br>
விடுமாறு என்பது என் அந்தோ!<br>
வியன் மூவுலகு பெறினுமே?</div>

<span id="TA-8.10.2"></span>
'''8.10.2'''

<div lang="ta">வியன் மூவுலகு பெறினும் போய்<br>
தானே தானே ஆனாலும்<br>
புயல் மேகம்போல் திருமேனி<br>
அம்மான் புனை பூம் கழல் அடிக்கீழ்ச்<br>
சயமே அடிமை தலைநின்றார்<br>
திருத்தாள் வணங்கி இம்மையே<br>
பயனே இன்பம் யான் பெற்றது<br>
உறுமோ பாவியேனுக்கே?</div>

<span id="TA-8.10.3"></span>
'''8.10.3'''

<div lang="ta">உறுமோ பாவியேனுக்கு இவ்<br>
உலகம் மூன்றும் உடன் நிறைய<br>
சிறு மா மேனி நிமிர்த்த என்<br>
செந்தாமரைக்கண் திருக்குறளன்<br>
நறு மா விரை நாள் மலர் அடிக்கீழ்ப்<br>
புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்<br>
சிறு மா மனிசராய் என்னை<br>
ஆண்டார் இங்கே திரியவே?</div>

<span id="TA-8.10.4"></span>
'''8.10.4'''

<div lang="ta">இங்கே திரிந்தேற்கு இழுக்கு உற்று என்<br>
இரு மா நிலம் முன் உண்டு உமிழ்ந்த<br>
செங்கோலத்த பவளவாய்ச்<br>
செந்தாமரைக்கண் என் அம்மான்<br>
பொங்கு ஏழ் புகழ்கள் வாய ஆய்<br>
புலன்கொள் வடிவு என் மனத்தது ஆய்<br>
அங்கு ஏய் மலர்கள் கைய ஆய்<br>
வழிபட்டு ஓட அருளிலே?</div>

<span id="TA-8.10.5"></span>
'''8.10.5'''

<div lang="ta">வழிபட்டு ஓட அருள் பெற்று<br>
மாயன் கோல மலர் அடிக்கீழ்ச்<br>
சுழிபட்டு ஓடும் சுடர்ச்சோதி<br>
வெள்ளத்து இன்புற்று இருந்தாலும்<br>
இழிபட்டு ஓடும் உடலினில்<br>
பிறந்து தன் சீர் யான் கற்று<br>
மொழிபட்டு ஓடும் கவிஅமுதம்<br>
நுகர்ச்சி உறுமோ முழுதுமே?</div>

<span id="TA-8.10.6"></span>
'''8.10.6'''

<div lang="ta">நுகர்ச்சி உறுமோ மூவுலகின்<br>
வீடு பேறு தன் கேழ் இல்<br>
புகர்ச் செம் முகத்த களிறு அட்ட<br>
பொன் ஆழிக்கை என் அம்மான்<br>
நிகர்ச் செம் பங்கி எரி விழிகள்<br>
நீண்ட அசுரர் உயிர் எல்லாம்<br>
தகர்த்து உண்டு உழலும் புள் பாகன்<br>
பெரிய தனி மாப் புகழே?</div>

<span id="TA-8.10.7"></span>
'''8.10.7'''

<div lang="ta">தனி மாப் புகழே எஞ்ஞான்றும்<br>
நிற்கும் படியாத் தான் தோன்றி<br>
முனி மாப் பிரம முதல் வித்தாய்<br>
உலகம் மூன்றும் முளைப்பித்த<br>
தனி மாத் தெய்வத் தளிர் அடிக்கீழ்ப்<br>
புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்<br>
நனி மாக் கலவி இன்பமே<br>
நாளும் வாய்க்க நங்கட்கே</div>

<span id="TA-8.10.8"></span>
'''8.10.8'''

<div lang="ta">நாளும் வாய்க்க நங்கட்கு<br>
நளிர் நீர்க் கடலைப் படைத்து தன்<br>
தாளும் தோளும் முடிகளும்<br>
சமன் இலாத பல பரப்பி<br>
நீளும் படர் பூங் கற்பகக்<br>
காவும் நிறை பல் நாயிற்றின்<br>
கோளும் உடைய மணி மலைபோல்<br>
கிடந்தான் தமர்கள் கூட்டமே.</div>

<span id="TA-8.10.9"></span>
'''8.10.9'''

<div lang="ta">தமர்கள் கூட்ட வல்வினையை<br>
நாசம் செய்யும் சது மூர்த்தி<br>
அமர் கொள் ஆழி சங்கு வாள்<br>
வில் தண்டு ஆதி பல் படையன்<br>
குமரன் கோல ஐங்கணை வேள்<br>
தாதை கோது இல் அடியார் தம்<br>
தமர்கள் தமர்கள் தமர்களாம்<br>
சதிரே வாய்க்க தமியேற்கே</div>

<span id="TA-8.10.10"></span>
'''8.10.10'''

<div lang="ta">வாய்க்க தமியேற்கு ஊழிதோறு<br>
ஊழி ஊழி மா காயாம்<br>
பூக் கொள் மேனி நான்கு தோள்<br>
பொன் ஆழிக் கை என் அம்மான்<br>
நீக்கம் இல்லா அடியார் தம்<br>
அடியார் அடியார் அடியார் எம்<br>
கோக்கள் அவர்க்கே குடிகளாய்ச்<br>
செல்லும் நல்ல கோட்பாடே</div>

<span id="TA-8.10.11"></span>
'''8.10.11'''

<div lang="ta">நல்ல கோட்பாட்டு உலகங்கள்<br>
மூன்றினுள்ளும் தான் நிறைந்த<br>
அல்லிக் கமலக் கண்ணனை<br>
அம் தண் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
சொல்லப்பட்ட ஆயிரத்துள்<br>
இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்<br>
நல்ல பதத்தால் மனை வாழ்வர்<br>
கொண்ட பெண்டீர் மக்களே</div>

<span id="TA-Teil-9"></span>
'''Großteil 9'''

[[#DE-Teil-9|Deutsch]] · [[#RO-Teil-9|Transliteration]] · [[#TA-Teil-9|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 9.1'''

[[#DE-9.1.1|Deutsch]] · [[#RO-9.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.1.1"></span>
'''9.1.1'''

<div lang="ta">கொண்ட பெண்டிர் மக்கள் உற்றார் சுற்றத்தவர் பிறரும்<br>
கண்டதோடு பட்டது அல்லால் காதல் மற்று யாதும் இல்லை<br>
எண் திசையும் கீழும் மேலும் முற்றவும் உண்ட பிரான்<br>
தொண்டரோமாய் உய்யல் அல்லால் இல்லை கண்டீர் துணையே</div>

<span id="TA-9.1.2"></span>
'''9.1.2'''

<div lang="ta">துணையும் சார்வும் ஆகுவார் போல் சுற்றத்தவர் பிறரும்<br>
அணைய வந்த ஆக்கம் உண்டேல் அட்டைகள்போல் சுவைப்பர்<br>
கணை ஒன்றாலே ஏழ் மரமும் எய்த எம் கார் முகிலைப்<br>
புணை என்று உய்யப் போகல் அல்லால் இல்லை கண்டீர் பொருளே</div>

<span id="TA-9.1.3"></span>
'''9.1.3'''

<div lang="ta">பொருள் கை உண்டாய்ச் செல்லக்காணில் போற்றி என்று ஏற்று எழுவர்<br>
இருள்கொள் துன்பத்து இன்மை காணில் என்னே என்பாரும் இல்லை<br>
மருள்கொள் செய்கை அசுரர் மங்க வடமதுரைப் பிறந்தாற்கு<br>
அருள்கொள் ஆளாய் உய்யல் அல்லால் இல்லை கண்டீர் அரணே</div>

<span id="TA-9.1.4"></span>
'''9.1.4'''

<div lang="ta">அரணம் ஆவர் அற்ற காலைக்கு என்று என்று அமைக்கப்பட்டார்<br>
இரணம் கொண்ட தெப்பர் ஆவர் இன்றியிட்டாலும் அஃதே<br>
வருணித்து என்னே வடமதுரைப் பிறந்தவன் வண் புகழே<br>
சரண் என்று உய்யப் போகல் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சதிரே</div>

<span id="TA-9.1.5"></span>
'''9.1.5'''

<div lang="ta">சதுரம் என்று தம்மைத் தாமே சம்மதித்து இன்மொழியார்<br>
மதுர போகம் துற்றவரே வைகி மற்று ஒன்று உறுவர்<br>
அதிர்கொள் செய்கை அசுரர் மங்க வடமதுரைப் பிறந்தாற்கு<br>
எதிர்கொள் ஆளாய் உய்யல் அல்லால் இல்லை கண்டீர் இன்பமே</div>

<span id="TA-9.1.6"></span>
'''9.1.6'''

<div lang="ta">இல்லை கண்டீர் இன்பம் அந்தோ உள்ளது நினையாதே<br>
தொல்லையார்கள் எத்தனைவர் தோன்றிக் கழிந்தொழிந்தார்<br>
மல்லை மூதூர் வடமதுரைப் பிறந்தவன் வண் புகழே<br>
சொல்லி உய்யப் போகல் அல்லால் மற்றொன்று இல்லை சுருக்கே</div>

<span id="TA-9.1.7"></span>
'''9.1.7'''

<div lang="ta">மற்றொன்று இல்லை சுருங்கச் சொன்னோம் மா நிலத்து எவ் உயிர்க்கும்<br>
சிற்ற வேண்டா சிந்திப்பே அமையும் கண்டீர்கள் அந்தோ<br>
குற்றம் அன்று எங்கள் பெற்றத் தாயன் வடமதுரைப் பிறந்தான்<br>
குற்றம் இல் சீர் கற்று வைகல் வாழ்தல் கண்டீர் குணமே</div>

<span id="TA-9.1.8"></span>
'''9.1.8'''

<div lang="ta">வாழ்தல் கண்டீர் குணம் இது அந்தோ மாயவன் அடி பரவிப்<br>
போழ்து போக உள்ளகிற்கும் புன்மை இலாதவர்க்கு<br>
வாழ் துணையா வடமதுரைப் பிறந்தவன் வண் புகழே<br>
வீழ் துணையாப் போம் இதனில் யாதும் இல்லை மிக்கதே</div>

<span id="TA-9.1.9"></span>
'''9.1.9'''

<div lang="ta">யாதும் இல்லை மிக்கு அதனில் என்று என்று அது கருதி<br>
காது செய்வான் கூதை செய்து கடைமுறை வாழ்க்கையும் போம்<br>
மா துகிலின் கொடிக்கொள் மாட வடமதுரைப் பிறந்த<br>
தாது சேர் தோள் கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரணே</div>

<span id="TA-9.1.10"></span>
'''9.1.10'''

<div lang="ta">கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்டீர் சரண் அது நிற்க வந்து<br>
மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரைப் பிறந்தான்<br>
திண்ணமா நும் உடைமை உண்டேல் அவன் அடி சேர்த்து உய்ம்மினோ<br>
எண்ண வேண்டா நும்மது ஆதும் அவன் அன்றி மற்று இல்லையே</div>

<span id="TA-9.1.11"></span>
'''9.1.11'''

<div lang="ta">ஆதும் இல்லை மற்று அவனில் என்று அதுவே துணிந்து<br>
தாது சேர் தோள் கண்ணனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
தீது இலாத ஒண் தமிழ்கள் இவை ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
ஓத வல்ல பிராக்கள் நம்மை ஆளுடையார்கள் பண்டே</div>

'''Hymnus 9.2'''

[[#DE-9.2.1|Deutsch]] · [[#RO-9.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.2.1"></span>
'''9.2.1'''

<div lang="ta">பண்டை நாளாலே நின் திரு அருளும்<br>
பங்கயத்தாள் திரு அருளும்<br>
கொண்டு நின் கோயில் சீய்த்து பல்படிகால்<br>
குடிகுடி வழிவந்து ஆட்செய்யும்<br>
தொண்டரோர்க்கு அருளி சோதி வாய் திறந்து உன்<br>
தாமரைக் கண்களால் நோக்காய்<br>
தெண் திரைப் பொருநல் தண் பணை சூழ்ந்த<br>
திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தானே</div>

<span id="TA-9.2.2"></span>
'''9.2.2'''

<div lang="ta">குடிக்கிடந்து ஆக்கம் செய்து நின் தீர்த்த<br>
அடிமைக் குற்றேவல்செய்து உன் பொன்<br>
அடிக் கடவாதே வழி வருகின்ற<br>
அடியரோர்க்கு அருளி நீ ஒருநாள்<br>
படிக்கு அளவாக நிமிர்த்த நின் பாத<br>
பங்கயமே தலைக்கு அணியாய்<br>
கொடிக்கொள் பொன் மதிள் சூழ் குளிர் வயல் சோலை<br>
திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தானே</div>

<span id="TA-9.2.3"></span>
'''9.2.3'''

<div lang="ta">கிடந்த நாள் கிடந்தாய் எத்தனை காலம்<br>
கிடத்தி உன் திருஉடம்பு அசைய<br>
தொடர்ந்து குற்றேவல்செய்து தொல் அடிமை<br>
வழி வரும் தொண்டரோர்க்கு அருளி<br>
தடம் கொள் தாமரைக் கண் விழித்து நீ எழுந்து உன்<br>
தாமரை மங்கையும் நீயும்<br>
இடம் கொள் மூவுலகும் தொழ இருந்தருளாய்<br>
திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தானே</div>

<span id="TA-9.2.4"></span>
'''9.2.4'''

<div lang="ta">புளிங்குடிக் கிடந்து வரகுணமங்கை<br>
இருந்து வைகுந்தத்துள் நின்று<br>
தெளிந்த என் சிந்தையகம் கழியாதே<br>
என்னை ஆள்வாய் எனக்கு அருளி<br>
நளிர்ந்த சீர் உலகம் மூன்றுடன் வியப்ப<br>
நாங்கள் கூத்து ஆடி நின்று ஆர்ப்ப<br>
பளிங்கு நீர் முகிலின் பவளம் போல் கனிவாய்<br>
சிவப்ப நீ காண வாராயே</div>

<span id="TA-9.2.5"></span>
'''9.2.5'''

<div lang="ta">பவளம்போல் கனி வாய் சிவப்ப நீ காண<br>
வந்து நின் பல் நிலா முத்தம்<br>
தவழ் கதிர் முறுவல் செய்து நின் திருக்கண்<br>
தாமரை தயங்க நின்றருளாய்<br>
பவள நன் படர்க்கீழ் சங்கு உறை பொருநல்<br>
தண் திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தாய்<br>
கவள மா களிற்றின் இடர் கெடத் தடத்துக்<br>
காய் சினப் பறவை ஊர்ந்தானே</div>

<span id="TA-9.2.6"></span>
'''9.2.6'''

<div lang="ta">காய் சினப் பறவை ஊர்ந்து பொன் மலையின்<br>
மீமிசைக் கார் முகில் போல<br>
மா சின மாலி மாலிமான் என்று அங்கு<br>
அவர் படக் கனன்று முன் நின்ற<br>
காய் சின வேந்தே கதிர் முடியானே<br>
கலி வயல் திருப்புளிங்குடியாய்<br>
காய் சின ஆழி சங்கு வாள் வில் தண்டு<br>
ஏந்தி எம் இடர் கடிவானே</div>

<span id="TA-9.2.7"></span>
'''9.2.7'''

<div lang="ta">எம் இடர் கடிந்து இங்கு என்னை ஆள்வானே<br>
இமையவர் தமக்கும் ஆங்கு அனையாய்<br>
செம் மடல் மலருந் தாமரைப் பழனத்<br>
தண் திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தாய்<br>
நம்முடை அடியர் கவ்வைகண்டு உகந்து<br>
நாம் களித்து உளம் நலம் கூர<br>
இம் மட உலகர் காண நீ ஒருநாள்<br>
இருந்திடாய் எங்கள் கண்முகப்பே</div>

<span id="TA-9.2.8"></span>
'''9.2.8'''

<div lang="ta">எங்கள் கண் முகப்பே உலகர்கள் எல்லாம்<br>
இணை அடி தொழுது எழுது இறைஞ்சி<br>
தங்கள் அன்பு ஆர தமது சொல் வலத்தால்<br>
தலைத்தலைச் சிறந்து பூசிப்ப<br>
திங்கள் சேர் மாடத் திருப்புளிங்குடியாய்<br>
திரு வைகுந்தத்துள்ளாய் தேவா<br>
இங்கண் மா ஞாலத்து இதனுளும் ஒருநாள்<br>
இருந்திடாய் வீற்று இடம் கொண்டே</div>

<span id="TA-9.2.9"></span>
'''9.2.9'''

<div lang="ta">வீற்று இடம்கொண்டு வியன்கொள் மா ஞாலத்து<br>
இதனுளும் இருந்திடாய் அடியோம்<br>
போற்றி ஓவாதே கண் இணை குளிர<br>
புது மலர் ஆகத்தைப் பருக<br>
சேற்று இள வாளை செந்நெலூடு உகளும்<br>
செழும் பனைத் திருப்புளிங்குடியாய்<br>
கூற்றமாய் அசுரர் குலமுதல் அரிந்த<br>
கொடுவினைப் படைகள் வல்லானே</div>

<span id="TA-9.2.10"></span>
'''9.2.10'''

<div lang="ta">கொடு வினைப் படைகள் வல்லையாய் அமரர்க்கு<br>
இடர் கெட அசுரர்கட்கு இடர் செய்<br>
கடு வினை நஞ்சே என்னுடை அமுதே<br>
கலி வயல் திருப்புளிங்குடியாய்<br>
வடிவு இணை இல்லா மலர்மகள் மற்றை<br>
நிலமகள் பிடிக்கும் மெல் அடியைக்<br>
கொடுவினையேனும் பிடிக்க நீ ஒருநாள்<br>
கூவுதல் வருதல் செய்யாயே</div>

<span id="TA-9.2.11"></span>
'''9.2.11'''

<div lang="ta">கூவுதல் வருதல் செய்திடாய் என்று<br>
குரை கடல் கடைந்தவன் தன்னை<br>
மேவி நன்கு அமர்ந்த வியன் புனல் பொருநல்<br>
வழுதி நாடன் சடகோபன்<br>
நா இயல் பாடல் ஆயிரத்துள்ளும்<br>
இவையும் ஓர் பத்தும் வல்லார்கள்<br>
ஓவுதல் இன்றி உலகம் மூன்று அளந்தான்<br>
அடி இணை உள்ளத்து ஓர்வாரே</div>

'''Hymnus 9.3'''

[[#DE-9.3.1|Deutsch]] · [[#RO-9.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.3.1"></span>
'''9.3.1'''

<div lang="ta">ஓர் ஆயிரமாய் உலகு ஏழ் அளிக்கும்<br>
பேர் ஆயிரம் கொண்டது ஓர் பீடு உடையன்<br>
கார் ஆயின காள நல் மேனியினன்<br>
நாரயணன் நங்கள் பிரான் அவனே</div>

<span id="TA-9.3.2"></span>
'''9.3.2'''

<div lang="ta">அவனே அகல் ஞாலம் படைத்து இடந்தான்<br>
அவனே அஃது உண்டு உமிழ்ந்தான் அளந்தான்<br>
அவனே அவனும் அவனும் அவனும்<br>
அவனே மற்று எல்லாமும் அறிந்தனமே</div>

<span id="TA-9.3.3"></span>
'''9.3.3'''

<div lang="ta">அறிந்தன வேத அரும் பொருள் நூல்கள்<br>
அறிந்தன கொள்க அரும் பொருள் ஆதல்<br>
அறிந்தனர் எல்லாம் அரியை வணங்கி<br>
அறிந்தனர் நோய்கள் அறுக்கும் மருந்தே</div>

<span id="TA-9.3.4"></span>
'''9.3.4'''

<div lang="ta">மருந்தே நங்கள் போக மகிழ்ச்சிக்கு என்று<br>
பெரும் தேவர் குழாங்கள் பிதற்றும் பிரான்<br>
கரும் தேவன் எம்மான் கண்ணன் விண் உலகம்<br>
தரும் தேவனைச் சோரேல் கண்டாய் மனமே</div>

<span id="TA-9.3.5"></span>
'''9.3.5'''

<div lang="ta">மனமே உன்னை வல்வினையேன் இரந்து<br>
கனமே சொல்லினேன் இது சோரேல் கண்டாய்!<br>
புனம் மேவிய பூந் தண் துழாய் அலங்கல்<br>
இனம் ஏதும் இலானை அடைவதுமே</div>

<span id="TA-9.3.6"></span>
'''9.3.6'''

<div lang="ta">அடைவதும் அணி ஆர் மலர் மங்கைதோள்<br>
மிடைவதும் அசுரர்க்கு வெம் போர்களே<br>
கடைவதும் கடலுள் அமுதம் என் மனம்<br>
உடைவதும் அவற்கே ஒருங்காகவே</div>

<span id="TA-9.3.7"></span>
'''9.3.7'''

<div lang="ta">ஆகம் சேர் நரசிங்கம் அது ஆகி ஓர்<br>
ஆகம் வள் உகிரால் பிளந்தான் உறை<br>
மாக வைகுந்தம் காண்பதற்கு என் மனம்<br>
ஏகம் எண்ணும் இராப்பகல் இன்றியே</div>

<span id="TA-9.3.8"></span>
'''9.3.8'''

<div lang="ta">இன்றிப் போக இருவினையும் கெடுத்து<br>
ஒன்றி யாக்கை புகாமை உய்யக்கொள்வான்<br>
நின்ற வேங்கடம் நீள் நிலத்து உள்ளது<br>
சென்று தேவர்கள் கைதொழுவார்களே</div>

<span id="TA-9.3.9"></span>
'''9.3.9'''

<div lang="ta">தொழுது மா மலர் நீர் சுடர் தூபம் கொண்டு<br>
எழுதும் என்னும் இது மிகை ஆதலின்<br>
பழுது இல் தொல் புகழ்ப் பாம்பு அணைப் பள்ளியாய்<br>
தழுவுமாறு அறியேன் உன தாள்களே</div>

<span id="TA-9.3.10"></span>
'''9.3.10'''

<div lang="ta">தாள தாமரையான் உனது உந்தியான்<br>
வாள் கொள் நீள் மழு ஆளி உன் ஆகத்தான்<br>
ஆளராய்த் தொழுவாரும் அமரர்கள்<br>
நாளும் என் புகழ்கோ உன சீலமே?</div>

<span id="TA-9.3.11"></span>
'''9.3.11'''

<div lang="ta">சீலம் எல்லை இலான் அடிமேல் அணி<br>
கோலம் நீள் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
மாலை ஆயிரத்துள் இவை பத்தினின்<br>
பாலர் வைகுந்தம் ஏறுதல் பான்மையே</div>

'''Hymnus 9.4'''

[[#DE-9.4.1|Deutsch]] · [[#RO-9.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.4.1"></span>
'''9.4.1'''

<div lang="ta">மை ஆர் கருங்கண்ணி கமல மலர்மேல்<br>
செய்யாள் திருமார்வினில் சேர் திருமாலே<br>
வெய்யார் சுடர் ஆழி சுரி சங்கம் ஏந்தும்<br>
கையா உன்னைக் காணக் கருதும் என் கண்ணே</div>

<span id="TA-9.4.2"></span>
'''9.4.2'''

<div lang="ta">கண்ணே உன்னைக் காணக் கருதி என் நெஞ்சம்<br>
எண்ணே கொண்ட சிந்தையதாய் நின்று இயம்பும்<br>
விண்ணோர் முனிவர்க்கு என்றும் காண்பு அரியாயை<br>
நண்ணாதொழியேன் என்று நான் அழைப்பனே</div>

<span id="TA-9.4.3"></span>
'''9.4.3'''

<div lang="ta">அழைக்கின்ற அடிநாயேன் நாய் கூழை வாலால்<br>
குழைக்கின்றது போல என் உள்ளம் குழையும்<br>
மழைக்கு அன்று குன்றம் எடுத்து ஆநிரை காத்தாய்<br>
பிழைக்கின்றது அருள் என்று பேதுறுவனே</div>

<span id="TA-9.4.4"></span>
'''9.4.4'''

<div lang="ta">உறுவது இது என்று உனக்கு ஆள் பட்டு நின்கண்<br>
பெறுவது எதுகொல் என்று பேதையேன் நெஞ்சம்<br>
மறுகல் செய்யும் வானவர் தானவர்க்கு என்றும்<br>
அறிவது அரிய அரியாய அம்மானே</div>

<span id="TA-9.4.5"></span>
'''9.4.5'''

<div lang="ta">அரியாய அம்மானை அமரர் பிரானை<br>
பெரியானை பிரமனை முன் படைத்தானை<br>
வரி வாள் அரவின் அணைப் பள்ளிகொள்கின்ற<br>
கரியான் கழல் காணக் கருதும் கருத்தே</div>

<span id="TA-9.4.6"></span>
'''9.4.6'''

<div lang="ta">கருத்தே உன்னைக் காணக் கருதி என் நெஞ்சத்து<br>
இருத்தாக இருத்தினேன் தேவர்கட்கு எல்லாம்<br>
விருத்தா விளங்கும் சுடர்ச்சோதி உயரத்து<br>
ஒருத்தா உன்னை உள்ளும் என் உள்ளம் உகந்தே</div>

<span id="TA-9.4.7"></span>
'''9.4.7'''

<div lang="ta">உகந்தே உன்னை உள்ளும் என் உள்ளத்து அகம்பால்<br>
அகம் தான் அமர்ந்தே இடம் கொண்ட அமலா<br>
மிகும் தானவன் மார்வு அகலம் இரு கூறா<br>
நகந்தாய் நரசிங்கம் அது ஆய உருவே</div>

<span id="TA-9.4.8"></span>
'''9.4.8'''

<div lang="ta">உரு ஆகிய ஆறு சமயங்கட்கு எல்லாம்<br>
பொரு ஆகி நின்றான் அவன் எல்லாப் பொருட்கும்<br>
அரு ஆகிய ஆதியை தேவர்கட்கு எல்லாம்<br>
கரு ஆகிய கண்ணனை கண்டுகொண்டேனே</div>

<span id="TA-9.4.9"></span>
'''9.4.9'''

<div lang="ta">கண்டுகொண்டு என் கண் இணை ஆரக் களித்து<br>
பண்டை வினையாயின பற்றோடு அறுத்து<br>
தொண்டர்க்கு அமுது உண்ணச் சொல் மாலைகள் சொன்னேன்<br>
அண்டத்து அமரர் பெருமான் அடியேனே</div>

<span id="TA-9.4.10"></span>
'''9.4.10'''

<div lang="ta">அடியான் இவன் என்று எனக்கு ஆர் அருள் செய்யும்<br>
நெடியானை நிறை புகழ் அம் சிறைப் புள்ளின்<br>
கொடியானை குன்றாமல் உலகம் அளந்த<br>
அடியானை அடைந்து அடியேன் உய்ந்தவாறே</div>

<span id="TA-9.4.11"></span>
'''9.4.11'''

<div lang="ta">ஆறா மதயானை அடர்த்தவன் தன்னை<br>
சேறு ஆர் வயல் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
நூறே சொன்ன ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
ஏறே தரும் வானவர் தம் இன் உயிர்க்கே</div>

'''Hymnus 9.5'''

[[#DE-9.5.1|Deutsch]] · [[#RO-9.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.5.1"></span>
'''9.5.1'''

<div lang="ta">இன் உயிர்ச் சேவலும் நீரும் கூவிக்கொண்டு இங்கு எத்தனை<br>
என் உயிர் நோவ மிழற்றேல்மின் குயில் பேடைகாள்<br>
என் உயிர்க் கண்ண பிரானை நீர் வரக் கூவுகிலீர்<br>
என் உயிர் கூவிக் கொடுப்பார்க்கும் இத்தனை வேண்டுமோ?</div>

<span id="TA-9.5.2"></span>
'''9.5.2'''

<div lang="ta">இத்தனை வேண்டுவது அன்று அந்தோ அன்றில் பேடைகாள்<br>
எத்தனை நீரும் நும் சேவலும் கரைந்து ஏங்குதிர்?<br>
வித்தகன் கோவிந்தன் மெய்யன் அல்லன் ஒருவர்க்கும்<br>
அத்தனை ஆம் இனி என் உயிர் அவன் கையதே</div>

<span id="TA-9.5.3"></span>
'''9.5.3'''

<div lang="ta">அவன் கையதே எனது ஆர் உயிர் அன்றில் பேடைகாள்<br>
எவன் சொல்லி நீர் குடைந்து ஆடுதிர் புடை சூழவே?<br>
தவம் செய்தில்லா வினையாட்டியேன் உயிர் இங்கு உண்டோ<br>
எவன் சொல்லி நிற்றும் நும் ஏங்கு கூக்குரல் கேட்டுமே?</div>

<span id="TA-9.5.4"></span>
'''9.5.4'''

<div lang="ta">கூக்குரல் கேட்டும் நம் கண்ணன் மாயன் வெளிப்படான்<br>
மேல் கிளை கொள்ளேல்மின் நீரும் சேவலும் கோழிகாள்<br>
வாக்கும் மனமும் கருமமும் நமக்கு ஆங்கதே<br>
ஆக்கையும் ஆவியும் அந்தரம் நின்று உழலுமே</div>

<span id="TA-9.5.5"></span>
'''9.5.5'''

<div lang="ta">அந்தரம் நின்று உழல்கின்ற யானுடைப் பூவைகாள்<br>
நும் திறத்து ஏதும் இடை இல்லை குழறேல்மினோ<br>
இந்திர ஞாலங்கள் காட்டி இவ் ஏழ் உலகும் கொண்ட<br>
நம் திரு மார்பன் நம் ஆவி உண்ண நன்கு எண்ணினான்</div>

<span id="TA-9.5.6"></span>
'''9.5.6'''

<div lang="ta">நன்கு எண்ணி நான் வளர்த்த சிறு கிளிப் பைதலே<br>
இன் குரல் நீ மிழற்றேல் என் ஆர் உயிர்க் காகுத்தன்<br>
நின் செய்ய வாய் ஒக்கும் வாயன் கண்ணன் கை காலினன்<br>
நின் பசும் சாம நிறத்தன் கூட்டுண்டு நீங்கினான்</div>

<span id="TA-9.5.7"></span>
'''9.5.7'''

<div lang="ta">கூட்டுண்டு நீங்கிய கோலத் தாமரைக் கண் செவ்வாய்<br>
வாட்டம் இல் என் கருமாணிக்கம் கண்ணன் மாயன்போல்<br>
கோட்டிய வில்லொடு மின்னும் மேகக் குழாங்கள்காள்<br>
காட்டேல்மின் நும் உரு என் உயிர்க்கு அது காலனே</div>

<span id="TA-9.5.8"></span>
'''9.5.8'''

<div lang="ta">உயிர்க்கு அது காலன் என்று உம்மை யான் இரந்தேற்கு நீர்<br>
குயில் பைதல்காள் கண்ணன் நாமமே குழறிக் கொன்றீர்<br>
தயிர்ப் பழஞ் சோற்றொடு பால் அடிசிலும் தந்து சொல்<br>
பயிற்றிய நல் வளம் ஊட்டினீர்! பண்பு உடையீரே</div>

<span id="TA-9.5.9"></span>
'''9.5.9'''

<div lang="ta">பண்பு உடை வண்டொடு தும்பிகாள் பண் மிழற்றேல்மின்<br>
புண் புரை வேல் கொடு குத்தால் ஒக்கும் நும் இன் குரல்<br>
தண் பெரு நீர்த் தடம் தாமரை மலர்ந்தால் ஒக்கும்<br>
கண் பெரும் கண்ணன் நம் ஆவி உண்டு எழ நண்ணினான்</div>

<span id="TA-9.5.10"></span>
'''9.5.10'''

<div lang="ta">எழ நண்ணி நாமும் நம் வான நாடனோடு ஒன்றினோம்<br>
பழன நல் நாரைக் குழாங்கள்காள் பயின்று என் இனி?<br>
இழை நல்ல ஆக்கையும் பையவே புயக்கு அற்றது<br>
தழை நல்ல இன்பம் தலைப்பெய்து எங்கும் தழைக்கவே</div>

<span id="TA-9.5.11"></span>
'''9.5.11'''

<div lang="ta">இன்பம் தலைப்பெய்து எங்கும் தழைத்த பல் ஊழிக்குத்<br>
தன் புகழ் ஏத்தத் தனக்கு அருள் செய்த மாயனைத்<br>
தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்துள் இவை<br>
ஒன்பதோடு ஒன்றுக்கும் மூவுலகும் உருகுமே</div>

'''Hymnus 9.6'''

[[#DE-9.6.1|Deutsch]] · [[#RO-9.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.6.1"></span>
'''9.6.1'''

<div lang="ta">உருகுமால் நெஞ்சம் உயிரின் பரமன்றி<br>
பெருகுமால் வேட்கையும் என் செய்கேன் தொண்டனேன்<br>
தெருவு எல்லாம் காவி கமழ் திருக்காட்கரை<br>
மருவிய மாயன் தன் மாயம் நினைதொறே?</div>

<span id="TA-9.6.2"></span>
'''9.6.2'''

<div lang="ta">நினைதொறும் சொல்லும்தொறும் நெஞ்சு இடிந்து உகும்<br>
வினைகொள் சீர் பாடிலும் வேம் எனது ஆர் உயிர்<br>
சுனைகொள் பூஞ்சோலைத் தென் காட்கரை என் அப்பா<br>
நினைகிலேன் நான் உனக்கு ஆட்செய்யும் நீர்மையே</div>

<span id="TA-9.6.3"></span>
'''9.6.3'''

<div lang="ta">நீர்மையால் நெஞ்சம் வஞ்சித்துப் புகுந்து என்னை<br>
ஈர்மைசெய்து என் உயிர் ஆய் என் உயிர் உண்டான்<br>
சீர் மல்கு சோலைத் தென் காட்கரை என் அப்பன்<br>
கார் முகில் வண்ணன் தன் கள்வம் அறிகிலேன்</div>

<span id="TA-9.6.4"></span>
'''9.6.4'''

<div lang="ta">அறிகிலேன் தன்னுள் அனைத்து உலகும் நிற்க<br>
நெறிமையால் தானும் அவற்றுள் நிற்கும் பிரான்<br>
வெறி கமழ் சோலைத் தென் காட்கரை என் அப்பன்<br>
சிறிய என் ஆர் உயிர் உண்ட திரு அருளே</div>

<span id="TA-9.6.5"></span>
'''9.6.5'''

<div lang="ta">திரு அருள் செய்பவன் போல என்னுள் புகுந்து<br>
உருவமும் ஆர் உயிரும் உடனே உண்டான்<br>
திரு வளர் சோலைத் தென் காட்கரை என் அப்பன்<br>
கரு வளர் மேனி என் கண்ணன் கள்வங்களே</div>

<span id="TA-9.6.6"></span>
'''9.6.6'''

<div lang="ta">என் கண்ணன் கள்வம் எனக்குச் செம்மாய் நிற்கும்<br>
அம் கண்ணன் உண்ட என் ஆர் உயிர்க் கோது இது<br>
புன்கண்மை எய்தி புலம்பி இராப்பகல்<br>
என் கண்ணன் என்று அவன் காட்கரை ஏத்துமே</div>

<span id="TA-9.6.7"></span>
'''9.6.7'''

<div lang="ta">காட்கரை ஏத்தும் அதனுள் கண்ணா என்னும்<br>
வேட்கை நோய் கூர நினைந்து கரைந்து உகும்<br>
ஆட்கொள்வான் ஒத்து என் உயிர் உண்ட மாயனால்<br>
கோள் குறைபட்டது என் ஆர் உயிர் கோள் உண்டே</div>

<span id="TA-9.6.8"></span>
'''9.6.8'''

<div lang="ta">கோள் உண்டான் அன்றி வந்து என் உயிர் தான் உண்டான்<br>
நாளும் நாள் வந்து என்னை முற்றவும் தான் உண்டான்<br>
காள நீர் மேகத் தென் காட்கரை என் அப்பற்கு<br>
ஆள் அன்றே பட்டது? என் ஆர் உயிர் பட்டதே</div>

<span id="TA-9.6.9"></span>
'''9.6.9'''

<div lang="ta">ஆர் உயிர் பட்டது எனது உயிர் பட்டது<br>
பேர் இதழ்த் தாமரைக் கண் கனி வாயது ஓர்<br>
கார் எழில் மேகத் தென் காட்கரை கோயில் கொள்<br>
சீர் எழில் நால் தடம் தோள் தெய்வவாரிக்கே?</div>

<span id="TA-9.6.10"></span>
'''9.6.10'''

<div lang="ta">வாரிக்கொண்டு உன்னை விழுங்குவன் காணில் என்று<br>
ஆர்வு உற்ற என்னை ஒழிய என்னில் முன்னம்<br>
பாரித்துத் தான் என்னை முற்றப் பருகினான்<br>
கார் ஒக்கும் காட்கரை அப்பன் கடியனே</div>

<span id="TA-9.6.11"></span>
'''9.6.11'''

<div lang="ta">கடியனாய்க் கஞ்சனைக் கொன்ற பிரான் தன்னை<br>
கொடி மதிள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
வடிவு அமை ஆயிரத்து இப் பத்தினால் சன்மம்<br>
முடிவு எய்தி நாசம் கண்டீர்கள் எம் கானலே</div>

'''Hymnus 9.7'''

[[#DE-9.7.1|Deutsch]] · [[#RO-9.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.7.1"></span>
'''9.7.1'''

<div lang="ta">எம் கானல் அகம் கழிவாய் இரை தேர்ந்து இங்கு இனிது அமரும்<br>
செங்கால மட நாராய் திருமூழிக்களத்து உறையும்<br>
கொங்கு ஆர் பூந் துழாய் முடி எம் குடக்கூத்தர்க்கு என் தூதாய்<br>
நும் கால்கள் என் தலைமேல் கெழுமீரோ நுமரோடே</div>

<span id="TA-9.7.2"></span>
'''9.7.2'''

<div lang="ta">நுமரோடும் பிரியாதே நீரும் நும் சேவலுமாய்<br>
அமர் காதல் குருகு இனங்காள் அணி மூழிக்களத்து உறையும்<br>
எமராலும் பழிப்புண்டு இங்கு என் தம்மால் இழிப்புண்டு?<br>
தமரோடு அங்கு உறைவார்க்குத் தக்கிலமே? கேளீரே</div>

<span id="TA-9.7.3"></span>
'''9.7.3'''

<div lang="ta">தக்கிலமே கேளீர்கள்! தடம் புனல்வாய் இரை தேரும்<br>
கொக்கு இனங்காள் குருகு இனங்காள் குளிர்மூழிக்களத்து உறையும்<br>
செக்கமலத்து அலர் போலும் கண் கை கால் செங்கனி வாய்<br>
அக் கமலத்து இலைப் போலும் திருமேனி அடிகளுக்கே</div>

<span id="TA-9.7.4"></span>
'''9.7.4'''

<div lang="ta">திருமேனி அடிகளுக்குத் தீவினையேன் விடு தூதாய்<br>
திருமூழிக்களம் என்னும் செழு நகர்வாய் அணி முகில்காள்<br>
திருமேனி அவட்கு அருளீர் என்றக்கால் உம்மைத் தன்<br>
திருமேனி ஒளி அகற்றி தெளி விசும்பு கடியுமே?</div>

<span id="TA-9.7.5"></span>
'''9.7.5'''

<div lang="ta">தெளி விசும்பு கடிது ஓடி தீ வளைத்து மின் இலகும்<br>
ஒளி முகில்காள் திருமூழிக்களத்து உறையும் ஒண்சுடர்க்கு<br>
தெளி விசும்பு திருநாடாத் தீவினையேன் மனத்து உறையும்<br>
துளி வார் கள் குழலார்க்கு என் தூது உரைத்தல் செப்புமினே</div>

<span id="TA-9.7.6"></span>
'''9.7.6'''

<div lang="ta">தூது உரைத்தல் செப்புமின்கள் தூ மொழி வாய் வண்டு இனங்காள்<br>
போது இரைத்து மது நுகரும் பொழில் மூழிக்களத்து உறையும்<br>
மாதரைத் தம் மார்வகத்தே வைத்தார்க்கு என் வாய் மாற்றம்<br>
தூது உரைத்தல் செப்புதிரேல் சுடர் வளையும் கலையுமே</div>

<span id="TA-9.7.7"></span>
'''9.7.7'''

<div lang="ta">சுடர் வளையும் கலையும் கொண்டு அருவினையேன் தோள் துறந்த<br>
படர் புகழான் திருமூழிக்களத்து உறையும் பங்கயக்கண்<br>
சுடர் பவள வாயனைக் கண்டு ஒருநாள் ஓர் தூய் மாற்றம்<br>
படர் பொழில்வாய்க் குருகு இனங்காள் எனக்கு ஒன்று பணியீரே.</div>

<span id="TA-9.7.8"></span>
'''9.7.8'''

<div lang="ta">எனக்கு ஒன்று பணியீர்கள் இரும் பொழில்வாய் இரை தேர்ந்து<br>
மனக்கு இன்பம் பட மேவும் வண்டு இனங்காள் தும்பிகாள்<br>
கனக்கொள் திண் மதிள் புடை சூழ் திருமூழிக்களத்து உறையும்<br>
புனக்கொள் காயா மேனிப் பூந் துழாய் முடியார்க்கே</div>

<span id="TA-9.7.9"></span>
'''9.7.9'''

<div lang="ta">பூந் துழாய் முடியார்க்கு பொன் ஆழிக் கையாருக்கு<br>
ஏந்து நீர் இளம் குருகே திருமூழிக் களத்தாருக்கு<br>
ஏந்து பூண் முலை பயந்து என் இணை மலர்க் கண் நீர் ததும்ப<br>
தாம் தம்மைக்கொண்டு அகல்தல் தகவு அன்று என்று உரையீரே</div>

<span id="TA-9.7.10"></span>
'''9.7.10'''

<div lang="ta">தகவு அன்று என்று உரையீர்கள் தடம் புனல்வாய் இரை தேர்ந்து<br>
மிக இன்பம் பட மேவும் மேல் நடைய அன்னங்காள்<br>
மிக மேனி மெலிவு எய்தி மேகலையும் ஈடு அழிந்து என்<br>
அகமேனி ஒழியாமே திருமூழிக்களத்தார்க்கே</div>

<span id="TA-9.7.11"></span>
'''9.7.11'''

<div lang="ta">ஒழிவு இன்றித் திருமூழிக்களத்து உறையும் ஒண்சுடரை<br>
ஒழிவு இல்லா அணி மழலைக் கிளிமொழியாள் அலற்றிய சொல்<br>
வழு இல்லா வண் குருகூர்ச் சடகோபன் வாய்ந்து உரைத்த<br>
அழிவு இல்லா ஆயிரத்து இப் பத்தும் நோய் அறுக்குமே</div>

'''Hymnus 9.8'''

[[#DE-9.8.1|Deutsch]] · [[#RO-9.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.8.1"></span>
'''9.8.1'''

<div lang="ta">அறுக்கும் வினையாயின ஆகத்து அவனை<br>
நிறுத்தும் மனத்து ஒன்றிய சிந்தையினார்க்கு<br>
வெறித் தண் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திருநாவாய்<br>
குறுக்கும் வகை உண்டுகொலோ கொடியேற்கே?</div>

<span id="TA-9.8.2"></span>
'''9.8.2'''

<div lang="ta">கொடி ஏர் இடைக் கோகனகத்தவள் கேள்வன்<br>
வடி வேல் தடம் கண் மடப் பின்னை மணாளன்<br>
நெடியான் உறை சோலைகள் சூழ் திருநாவாய்<br>
அடியேன் அணுகப்பெறும் நாள் எவைகொலோ?</div>

<span id="TA-9.8.3"></span>
'''9.8.3'''

<div lang="ta">எவைகொல் அணுகப் பெறும் நாள் என்று எப்போதும்<br>
கவையில் மனம் இன்றி கண்ணீர்கள் கலுழ்வன்<br>
நவை இல் திருநாரணன் சேர் திருநாவாய்<br>
அவையுள் புகலாவது ஓர் நாள் அறியேனே</div>

<span id="TA-9.8.4"></span>
'''9.8.4'''

<div lang="ta">நாளேல் அறியேன் எனக்கு உள்ளன நானும்<br>
மீளா அடிமைப்பணி செய்யப் புகுந்தேன்<br>
நீள் ஆர் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திருநாவாய்<br>
வாள் ஏய் தடம் கண் மடப் பின்னை மணாளா</div>

<span id="TA-9.8.5"></span>
'''9.8.5'''

<div lang="ta">மணாளன் மலர் மங்கைக்கும் மண் மடந்தைக்கும்<br>
கண்ணாளன் உலகத்து உயிர் தேவர்கட்கு எல்லாம்<br>
விண்ணாளன் விரும்பி உறையும் திருநாவாய்<br>
கண் ஆரக் களிக்கின்றது இங்கு என்றுகொல் கண்டே?</div>

<span id="TA-9.8.6"></span>
'''9.8.6'''

<div lang="ta">கண்டே களிக்கின்றது இங்கு என்றுகொல் கண்கள்<br>
தொண்டே உனக்காய் ஒழிந்தேன் துரிசு இன்றி<br>
வண்டு ஆர் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திருநாவாய்<br>
கொண்டே உறைகின்ற எம் கோவலர் கோவே?</div>

<span id="TA-9.8.7"></span>
'''9.8.7'''

<div lang="ta">கோ ஆகிய மா வலியை நிலம் கொண்டாய்<br>
தேவாசுரம் செற்றவனே திருமாலே<br>
நாவாய் உறைகின்ற என் நாரண நம்பீ<br>
ஆஆ அடியான் இவன் என்று அருளாயே</div>

<span id="TA-9.8.8"></span>
'''9.8.8'''

<div lang="ta">அருளாது ஒழிவாய் அருள் செய்து அடியேனைப்<br>
பொருளாக்கி உன் பொன் அடிக் கீழ்ப் புக வைப்பாய்<br>
மருளே இன்றி உன்னை என் நெஞ்சத்து இருத்தும்<br>
தெருளே தரு தென் திருநாவாய் என் தேவே</div>

<span id="TA-9.8.9"></span>
'''9.8.9'''

<div lang="ta">தேவர் முனிவர்க்கு என்றும் காண்டற்கு அரியன்<br>
மூவர் முதல்வன் ஒரு மூவுலகு ஆளி<br>
தேவன் விரும்பி உறையும் திருநாவாய்<br>
யாவர் அணுகப் பெறுவார் இனி? அந்தோ</div>

<span id="TA-9.8.10"></span>
'''9.8.10'''

<div lang="ta">அந்தோ அணுகப் பெறும் நாள் என்று எப்போதும்<br>
சிந்தை கலங்கித் திருமால் என்று அழைப்பன்<br>
கொந்து ஆர் மலர்ச் சோலைகள் சூழ் திருநாவாய்<br>
வந்தே உறைகின்ற எம் மா மணி வண்ணா.</div>

<span id="TA-9.8.11"></span>
'''9.8.11'''

<div lang="ta">வண்ணம் மணி மாட நல் நாவாய் உள்ளானைத்<br>
திண்ணம் மதிள் தென் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
பண் ஆர் தமிழ் ஆயிரத்து இப் பத்தும் வல்லார்<br>
மண் ஆண்டு மணம் கமழ்வர் மல்லிகையே</div>

'''Hymnus 9.9'''

[[#DE-9.9.1|Deutsch]] · [[#RO-9.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.9.1"></span>
'''9.9.1'''

<div lang="ta">மல்லிகை கமழ் தென்றல் ஈரும் ஆலோ<br>
வண் குறிஞ்சி இசை தவரும் ஆலோ<br>
செல் கதிர் மாலையும் மயக்கும் ஆலோ<br>
செக்கர் நல் மேகங்கள் சிதைக்கும் ஆலோ<br>
அல்லி அம் தாமரைக் கண்ணன் எம்மான்<br>
ஆயர்கள் ஏறு அரி ஏறு எம் மாயோன்<br>
புல்லிய முலைகளும் தோளும் கொண்டு<br>
புகலிடம் அறிகிலம் தமியம் ஆலோ</div>

<span id="TA-9.9.2"></span>
'''9.9.2'''

<div lang="ta">புகலிடம் அறிகிலம் தமியம் ஆலோ<br>
புலம்புறு மணி தென்றல் ஆம்பல் ஆலோ<br>
பகல் அடு மாலை வண் சாந்தம் ஆலோ<br>
பஞ்சமம் முல்லை தண் வாடை ஆலோ<br>
அகல் இடம் படைத்து இடந்து உண்டு உமிழ்ந்து<br>
அளந்து எங்கும் அளிக்கின்ற ஆயன் மாயோன்<br>
இகலிடத்து அசுரர்கள் கூற்றம் வாரான்<br>
இனி இருந்து என் உயிர் காக்கும் ஆறு என்?</div>

<span id="TA-9.9.3"></span>
'''9.9.3'''

<div lang="ta">இனி இருந்து என் உயிர் காக்கும் ஆறு என்?<br>
இணை முலை நமுக நுண் இடை நுடங்க<br>
துனி இரும் கலவிசெய்து ஆகம் தோய்ந்து<br>
துறந்து எம்மை இட்டு அகல் கண்ணன் கள்வன்<br>
தனி இளம் சிங்கம் எம் மாயன் வாரான்<br>
தாமரைக் கண்ணும் செவ்வாயும் நீலப்<br>
பனி இரும் குழல்களும் நான்கு தோளும்<br>
பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈரும் ஆலோ</div>

<span id="TA-9.9.4"></span>
'''9.9.4'''

<div lang="ta">பாவியேன் மனத்தே நின்று ஈரும் ஆலோ<br>
வாடை தண் வாடை வெவ் வாடை ஆலோ<br>
மேவு தண் மதியம் வெம் மதியம் ஆலோ<br>
மென் மலர்ப் பள்ளி வெம் பள்ளி ஆலோ<br>
தூவி அம் புள் உடைத் தெய்வ வண்டு<br>
துதைந்த எம் பெண்மை அம் பூ இது ஆலோ<br>
ஆவியின் பரம் அல்ல வகைகள் ஆலோ<br>
யாமுடை நெஞ்சமும் துணை அன்று ஆலோ</div>

<span id="TA-9.9.5"></span>
'''9.9.5'''

<div lang="ta">யாமுடை நெஞ்சமும் துணை அன்று ஆலோ<br>
ஆ புகு மாலையும் ஆகின்று ஆலோ<br>
யாமுடை ஆயன் தன் மனம் கல் ஆலோ<br>
அவனுடைத் தீம் குழல் ஈரும் ஆலோ<br>
யாமுடைத் துணை என்னும் தோழிமாரும்<br>
எம்மில் முன் அவனுக்கு மாய்வர் ஆலோ<br>
யாமுடை ஆர் உயிர் காக்குமாறு என்?<br>
அவனுடை அருள்பெறும் போது அரிதே</div>

<span id="TA-9.9.6"></span>
'''9.9.6'''

<div lang="ta">அவனுடை அருள்பெறும் போது அரிதால்<br>
அவ் அருள் அல்லன அருளும் அல்ல<br>
அவன் அருள் பெறும் அளவு ஆவி நில்லாது<br>
அடு பகல் மாலையும் நெஞ்சும் காணேன்<br>
சிவனொடு பிரமன் வண் திருமடந்தை<br>
சேர் திரு ஆகம் எம் ஆவி ஈரும்<br>
எவன் இனிப் புகும் இடம்? எவன் செய்கேனோ?<br>
ஆருக்கு என் சொல்லுகேன்? அன்னைமீர்காள்</div>

<span id="TA-9.9.7"></span>
'''9.9.7'''

<div lang="ta">ஆருக்கு என் சொல்லுகேன்? அன்னைமீர்காள்<br>
ஆர் உயிர் அளவு அன்று இக் கூர் தண் வாடை<br>
கார் ஒக்கும் மேனி நம் கண்ணன் கள்வம்<br>
கவர்ந்த அத் தனி நெஞ்சம் அவன் கணஃதே<br>
சீர் உற்ற அகில் புகை யாழ் நரம்பு<br>
பஞ்சமம் தண் பசும் சாந்து அணைந்து<br>
போர் உற்ற வாடை தண் மல்லிகைப்பூப்<br>
புது மணம் முகந்துகொண்டு எறியும் ஆலோ</div>

<span id="TA-9.9.8"></span>
'''9.9.8'''

<div lang="ta">புது மணம் முகந்து கொண்டு எறியும் ஆலோ<br>
பொங்கு இள வாடை புன் செக்கர் ஆலோ<br>
அது மணந்து அகன்ற நம் கண்ணன் கள்வம்<br>
கண்ணனில் கொடிது இனி அதனில் உம்பர்<br>
மது மண மல்லிகை மந்தக் கோவை<br>
வண் பசும் சாந்தினில் பஞ்சமம் வைத்து<br>
அது மணந்து இன் அருள் ஆய்ச்சியர்க்கே<br>
ஊதும் அத் தீம் குழற்கே உய்யேன் நான்</div>

<span id="TA-9.9.9"></span>
'''9.9.9'''

<div lang="ta">ஊதும் அத் தீம் குழற்கே உய்யேன் நான்<br>
அது மொழிந்து இடை இடை தன் செய் கோலத்<br>
தூது செய் கண்கள் கொண்டு ஒன்று பேசி<br>
தூ மொழி இசைகள் கொண்டு ஒன்று நோக்கி<br>
பேதுறு முகம்செய்து நொந்து நொந்து<br>
பேதை நெஞ்சு அறவு அறப் பாடும் பாட்டை<br>
யாதும் ஒன்று அறிகிலம் அம்ம அம்ம<br>
மாலையும் வந்தது மாயன் வாரான்</div>

<span id="TA-9.9.10"></span>
'''9.9.10'''

<div lang="ta">மாலையும் வந்தது மாயன் வாரான்<br>
மா மணி புலம்ப வல் ஏறு அணைந்த<br>
கோல நல் நாகுகள் உகளும் ஆலோ<br>
கொடியன குழல்களும் குழறும் ஆலோ<br>
வால் ஒளி வளர் முல்லை கருமுகைகள்<br>
மல்லிகை அலம்பி வண்டு ஆலும் ஆலோ<br>
வேலையும் விசும்பில் விண்டு அலறும் ஆலோ<br>
என் சொல்லி உய்வன் இங்கு அவனை விட்டே?</div>

<span id="TA-9.9.11"></span>
'''9.9.11'''

<div lang="ta">அவனைவிட்டு அகன்று உயிர் ஆற்றகில்லா<br>
அணி இழை ஆய்ச்சியர் மாலைப் பூசல்<br>
அவனை விட்டு அகல்வதற்கே இரங்கி<br>
அணி குருகூர்ச் சடகோபன் மாறன்<br>
அவனி உண்டு உமிழ்ந்தவன்மேல் உரைத்த<br>
ஆயிரத்துள் இவை பத்தும் கொண்டு<br>
அவனியுள் அலற்றி நின்று உய்ம்மின் தொண்டீர்<br>
அச் சொன்ன மாலை நண்ணித் தொழுதே</div>

'''Hymnus 9.10'''

[[#DE-9.10.1|Deutsch]] · [[#RO-9.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-9.10.1"></span>
'''9.10.1'''

<div lang="ta">மாலை நண்ணித் தொழுது எழுமினோ வினை கெட<br>
காலை மாலை கமல மலர் இட்டு நீர்<br>
வேலை மோதும் மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரத்து<br>
ஆலின்மேல் ஆல் அமர்ந்தான் அடி இணைகளே</div>

<span id="TA-9.10.2"></span>
'''9.10.2'''

<div lang="ta">கள் அவிழும் மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்<br>
நள்ளி சேரும் வயல் சூழ் கிடங்கின் புடை<br>
வெள்ளி ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரம்<br>
உள்ளி நாளும் தொழுது எழுமினோ தொண்டரே</div>

<span id="TA-9.10.3"></span>
'''9.10.3'''

<div lang="ta">தொண்டர் நும் தம் துயர் போக நீர் ஏகமாய்<br>
விண்டு வாடா மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்<br>
வண்டு பாடும் பொழில் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்து<br>
அண்ட வாணன் அமரர் பெருமானையே</div>

<span id="TA-9.10.4"></span>
'''9.10.4'''

<div lang="ta">மானை நோக்கி மடப் பின்னை தன் கேள்வனை<br>
தேனை வாடா மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்<br>
வானை உந்தும் மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரம்<br>
தான் நயந்த பெருமான் சரண் ஆகுமே</div>

<span id="TA-9.10.5"></span>
'''9.10.5'''

<div lang="ta">சரணம் ஆகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம்<br>
மரணம் ஆனால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்<br>
அரண் அமைந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்<br>
தரணியாளன் தனது அன்பர்க்கு அன்பு ஆகுமே</div>

<span id="TA-9.10.6"></span>
'''9.10.6'''

<div lang="ta">அன்பன் ஆகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம்<br>
செம் பொன் ஆகத்து அவுணன் உடல் கீண்டவன்<br>
நன் பொன் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்து<br>
அன்பன் நாளும் தன மெய்யர்க்கு மெய்யனே</div>

<span id="TA-9.10.7"></span>
'''9.10.7'''

<div lang="ta">மெய்யன் ஆகும் விரும்பித் தொழுவார்க்கு எல்லாம்<br>
பொய்யன் ஆகும் புறமே தொழுவார்க்கு எல்லாம்<br>
செய்யில் வாளை உகளும் திருக்கண்ணபுரத்து<br>
ஐயன் ஆகத்து அணைப்பார்கட்கு அணியனே</div>

<span id="TA-9.10.8"></span>
'''9.10.8'''

<div lang="ta">அணியன் ஆகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கு எல்லாம்<br>
பிணியும் சாரா பிறவி கெடுத்து ஆளும்<br>
மணி பொன் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணரம்<br>
பணிமின் நாளும் பரமேட்டி தன் பாதமே</div>

<span id="TA-9.10.9"></span>
'''9.10.9'''

<div lang="ta">பாதம் நாளும் பணிய தணியும் பிணி<br>
ஏதம் சாரா எனக்கேல் இனி என்குறை?<br>
வேத நாவர் விரும்பும் திருக்கண்ணபுரத்து<br>
ஆதியானை அடைந்தார்க்கு அல்லல் இல்லையே</div>

<span id="TA-9.10.10"></span>
'''9.10.10'''

<div lang="ta">இல்லை அல்லல் எனக்கேல் இனி என் குறை?<br>
அல்லி மாதர் அமரும் திருமார்பினன்<br>
கல்லில் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரம்<br>
சொல்ல நாளும் துயர் பாடு சாராவே</div>

<span id="TA-9.10.11"></span>
'''9.10.11'''

<div lang="ta">பாடு சாராவினை பற்று அற வேண்டுவீர்<br>
மாடம் நீடு குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
பாடலான தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்<br>
பாடி ஆடிப் பணிமின் அவன் தாள்களே</div>

<span id="TA-Teil-10"></span>
'''Großteil 10'''

[[#DE-Teil-10|Deutsch]] · [[#RO-Teil-10|Transliteration]] · [[#TA-Teil-10|Tamil]] · [[#TA-Gesamt|Zur Abschnittsübersicht]]

'''Hymnus 10.1'''

[[#DE-10.1.1|Deutsch]] · [[#RO-10.1.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.1.1"></span>
'''10.1.1'''

<div lang="ta">தாள தாமரைத் தடம் அணி வயல் திருமோகூர்<br>
நாளும் மேவி நன்கு அமர்ந்து நின்று அசுரரைத் தகர்க்கும்<br>
தோளும் நான்கு உடைச் சுரி குழல் கமலக் கண் கனி வாய்க்<br>
காளமேகத்தை அன்றி மற்றொன்று இலம் கதியே</div>

<span id="TA-10.1.2"></span>
'''10.1.2'''

<div lang="ta">இலம் கதி மற்றொன்று எம்மைக்கும் ஈன் தண் துழாயின்<br>
அலங்கல் அம் கண்ணி ஆயிரம் பேர் உடை அம்மான்<br>
நலம் கொள் நான்மறை வாணர்கள் வாழ் திருமோகூர்<br>
நலம் கழல் அவன் அடி நிழல் தடம் அன்றி யாமே</div>

<span id="TA-10.1.3"></span>
'''10.1.3'''

<div lang="ta">அன்றி யாம் ஒரு புகலிடம் இலம் என்று என்று அலற்றி<br>
நின்று நான்முகன் அரனொடு தேவர்கள் நாட<br>
வென்று இம் மூவுலகு அளித்து உழல்வான் திருமோகூர்<br>
நன்று நாம் இனி நணுகுதும் நமது இடர் கெடவே</div>

<span id="TA-10.1.4"></span>
'''10.1.4'''

<div lang="ta">இடர் கெட எம்மைப் போந்து அளியாய் என்று என்று ஏத்தி<br>
சுடர் கொள் சோதியைத் தேவரும் முனிவரும் தொடர<br>
படர் கொள் பாம்பு அணைப் பள்ளி கொள்வான் திருமோகூர்<br>
இடர் கெட அடி பரவுதும் தொண்டீர்! வம்மினே</div>

<span id="TA-10.1.5"></span>
'''10.1.5'''

<div lang="ta">தொண்டீர் வம்மின் நம் சுடர் ஒளி ஒரு தனி முதல்வன்<br>
அண்டம் மூவுலகு அளந்தவன் அணி திருமோகூர்<br>
எண் திசையும் ஈன் கரும்பொடு பெரும் செந்நெல் விளையக்<br>
கொண்ட கோயிலை வலஞ்செய்து இங்கு ஆடுதும் கூத்தே</div>

<span id="TA-10.1.6"></span>
'''10.1.6'''

<div lang="ta">கூத்தன் கோவலன் குதற்று வல் அசுரர்கள் கூற்றம்<br>
ஏத்தும் நங்கட்கும் அமரர்க்கும் முனிவர்க்கும் இன்பன்<br>
வாய்த்த தண் பணை வள வயல் சூழ் திருமோகூர்<br>
ஆத்தன் தாமரை அடி அன்றி மற்று இலம் அரணே</div>

<span id="TA-10.1.7"></span>
'''10.1.7'''

<div lang="ta">மற்று இலம் அரண் வான் பெரும் பாழ் தனி முதலாச்<br>
சுற்றும் நீர் படைத்து அதன் வழித் தொல் முனி முதலா<br>
முற்றும் தேவரோடு உலகுசெய்வான் திருமோகூர்<br>
சுற்றி நாம் வலஞ் செய்ய நம் துயர் கெடும் கடிதே</div>

<span id="TA-10.1.8"></span>
'''10.1.8'''

<div lang="ta">துயர் கெடும் கடிது அடைந்து வந்து அடியவர் தொழுமின்<br>
உயர் கொள் சோலை ஒண் தடம் அணி ஒளி திருமோகூர்<br>
பெயர்கள் ஆயிரம் உடைய வல் அரக்கர் புக்கு அழுந்த<br>
தயரதன் பெற்ற மரகத மணித் தடத்தினையே</div>

<span id="TA-10.1.9"></span>
'''10.1.9'''

<div lang="ta">மணித் தடத்து அடி மலர்க் கண்கள் பவளச் செவ்வாய்<br>
அணிக் கொள் நால் தடம் தோள் தெய்வம் அசுரரை என்றும்<br>
துணிக்கும் வல் அரட்டன் உறை பொழில் திருமோகூர்<br>
நணித்து நம்முடை நல் அரண் நாம் அடைந்தனமே</div>

<span id="TA-10.1.10"></span>
'''10.1.10'''

<div lang="ta">நாம் அடைந்த நல் அரண் நமக்கு என்று நல் அமரர்<br>
தீமை செய்யும் வல் அசுரரை அஞ்சிச் சென்று அடைந்தால்<br>
காம ரூபம் கொண்டு எழுந்து அளிப்பான் திருமோகூர்<br>
நாமமே நவின்று எண்ணுமின் ஏத்துமின் நமர்காள்</div>

<span id="TA-10.1.11"></span>
'''10.1.11'''

<div lang="ta">ஏத்துமின் நமர்காள் என்று தான் குடம் ஆடு<br>
கூத்தனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள்<br>
வாய்த்த ஆயிரத்துள் இவை வண் திருமோகூர்க்கு<br>
ஈத்த பத்து இவை ஏத்த வல்லார்க்கு இடர் கெடுமே</div>

'''Hymnus 10.2'''

[[#DE-10.2.1|Deutsch]] · [[#RO-10.2.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.2.1"></span>
'''10.2.1'''

<div lang="ta">கெடும் இடர் ஆய எல்லாம் கேசவா என்ன நாளும்<br>
கொடுவினை செய்யும் கூற்றின் தமர்களும் குறுககில்லார்<br>
விடம் உடை அரவில் பள்ளி விரும்பினான் சுரும்பு அலற்றும்<br>
தடம் உடை வயல் அனந்தபுரநகர் புகுதும் இன்றே</div>

<span id="TA-10.2.2"></span>
'''10.2.2'''

<div lang="ta">இன்று போய்ப் புகுதிராகில் எழுமையும் ஏதம் சாரா<br>
குன்று நேர் மாடம் மாடே குருந்து சேர் செருந்தி புன்னை<br>
மன்று அலர் பொழில் அனந்தபுரநகர் மாயன் நாமம்<br>
ஒன்றும் ஓர் ஆயிரமாம் உள்ளுவார்க்கு உம்பர் ஊரே</div>

<span id="TA-10.2.3"></span>
'''10.2.3'''

<div lang="ta">ஊரும் புள் கொடியும் அஃதே உலகு எல்லாம் உண்டு உமிழ்ந்தான்<br>
சேரும் தண் அனந்தபுரம் சிக்கெனப் புகுதிராகில்<br>
தீரும் நோய் வினைகள் எல்லாம் திண்ணம் நாம் அறியச் சொன்னோம்<br>
பேரும் ஓர் ஆயிரத்துள் ஒன்று நீர் பேசுமினே</div>

<span id="TA-10.2.4"></span>
'''10.2.4'''

<div lang="ta">பேசுமின் கூசம் இன்றி பெரிய நீர் வேலை சூழ்ந்து<br>
வாசமே கமழும் சோலை வயல் அணி அனந்தபுரம்<br>
நேசம் செய்து உறைகின்றானை நெறிமையால் மலர்கள் தூவி<br>
பூசனை செய்கின்றார்கள் புண்ணியம் செய்தவாறே</div>

<span id="TA-10.2.5"></span>
'''10.2.5'''

<div lang="ta">புண்ணியம் செய்து நல்ல புனலொடு மலர்கள் தூவி<br>
எண்ணுமின் எந்தை நாமம் இப் பிறப்பு அறுக்கும் அப்பால்<br>
திண்ணம் நாம் அறியச் சொன்னோம் செறி பொழில் அனந்தபுரத்து<br>
அண்ணலார் கமல பாதம் அணுகுவார் அமரர் ஆவார்</div>

<span id="TA-10.2.6"></span>
'''10.2.6'''

<div lang="ta">அமரராய்த் திரிகின்றார்கட்கு ஆதி சேர் அனந்தபுரத்து<br>
அமரர் கோன் அர்ச்சிக்கின்று அங்கு அகப் பணி செய்வர் விண்ணோர்<br>
நமர்களோ சொல்லக் கேள்மின் நாமும் போய் நணுகவேண்டும்<br>
குமரனார் தாதை துன்பம் துடைத்த கோவிந்தனாரே</div>

<span id="TA-10.2.7"></span>
'''10.2.7'''

<div lang="ta">துடைத்த கோவிந்தனாரே உலகு உயிர் தேவும் மற்றும்<br>
படைத்த எம் பரம மூர்த்தி பாம்பு அணைப் பள்ளி கொண்டான்<br>
மடைத்தலை வாளை பாயும் வயல் அணி அனந்தபுரம்<br>
கடைத்தலை சீய்க்கப்பெற்றால் கடுவினை களையலாமே</div>

<span id="TA-10.2.8"></span>
'''10.2.8'''

<div lang="ta">கடுவினை களையலாகும் காமனைப் பயந்த காளை<br>
இடவகை கொண்டது என்பர் எழில் அணி அனந்தபுரம்<br>
படம் உடை அரவில் பள்ளி பயின்றவன் பாதம் காண<br>
நடமினோ நமர்கள் உள்ளீர்! நாம் உமக்கு அறியச் சொன்னோம்.</div>

<span id="TA-10.2.9"></span>
'''10.2.9'''

<div lang="ta">நாம் உமக்கு அறியச் சொன்ன நாள்களும் நணிய ஆன<br>
சேமம் நன்கு உடைத்துக் கண்டீர் செறி பொழில் அனந்தபுரம்<br>
தூமம் நல் விரை மலர்கள் துவள் அற ஆய்ந்துகொண்டு<br>
வாமனன் அடிக்கு என்று ஏத்த மாய்ந்து அறும் வினைகள் தாமே.</div>

<span id="TA-10.2.10"></span>
'''10.2.10'''

<div lang="ta">மாய்ந்து அறும் வினைகள் தாமே மாதவா என்ன நாளும்<br>
ஏய்ந்த பொன் மதிள் அனந்தபுரநகர் எந்தைக்கு என்று<br>
சாந்தொடு விளக்கம் தூபம் தாமரை மலர்கள் நல்ல<br>
ஆய்ந்து கொண்டு ஏத்த வல்லார் அந்தம் இல் புகழினாரே</div>

<span id="TA-10.2.11"></span>
'''10.2.11'''

<div lang="ta">அந்தம் இல் புகழ் அனந்தபுரநகர் ஆதி தன்னைக்<br>
கொந்து அலர் பொழில் குருகூர் மாறன் சொல் ஆயிரத்துள்<br>
ஐந்தினோடு ஐந்தும் வல்லார் அணைவர் போய் அமர் உலகில்<br>
பைந்தொடி மடந்தையர் தம் வேய் மரு தோள் இணையே</div>

'''Hymnus 10.3'''

[[#DE-10.3.1|Deutsch]] · [[#RO-10.3.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.3.1"></span>
'''10.3.1'''

<div lang="ta">வேய் மரு தோள் இணை மெலியும் ஆலோ<br>
மெலிவும் என் தனிமையும் யாதும் நோக்காக்<br>
காமரு குயில்களும் கூவும் ஆலோ<br>
கண மயில் அவை கலந்து ஆலும் ஆலோ<br>
ஆ மருவு இன நிரை மேய்க்க நீ போக்கு<br>
ஒரு பகல் ஆயிரம் ஊழி ஆலோ<br>
தாமரைக் கண்கள்கொண்டு ஈர்தி ஆலோ<br>
தகவிலை தகவிலையே நீ கண்ணா</div>

<span id="TA-10.3.2"></span>
'''10.3.2'''

<div lang="ta">தகவிலை தகவிலையே நீ கண்ணா<br>
தட முலை புணர்தொறும் புணர்ச்சிக்கு ஆராச்<br>
சுகவெள்ளம் விசும்பு இறந்து அறிவை மூழ்கச்<br>
சூழ்ந்து அது கனவு என நீங்கி ஆங்கே<br>
அக உயிர் அகம் அகம்தோறும் உள் புக்கு<br>
ஆவியின் பரம் அல்ல வேட்கை அந்தோ<br>
மிக மிக இனி உன்னைப் பிரிவை ஆமால்<br>
வீவ நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கே</div>

<span id="TA-10.3.3"></span>
'''10.3.3'''

<div lang="ta">வீவன் நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கு<br>
வெவ்வுயிர் கொண்டு எனது ஆவி வேமால்<br>
யாவரும் துணை இல்லை யான் இருந்து உன்<br>
அஞ்சன மேனியை ஆட்டம் காணேன்<br>
போவது அன்று ஒரு பகல் நீ அகன்றால்<br>
பொரு கயல் கண் இணை நீரும் நில்லா<br>
சாவது இவ் ஆய்க்குலத்து ஆய்ச்சியோமாய்ப்<br>
பிறந்த இத் தொழுத்தையோம் தனிமை தானே</div>

<span id="TA-10.3.4"></span>
'''10.3.4'''

<div lang="ta">தொழுத்தையோம் தனிமையும் துணை பிரிந்தார்<br>
துயரமும் நினைகிலை கோவிந்தா நின்<br>
தொழுத்தனில் பசுக்களையே விரும்பி<br>
துறந்து எம்மை இட்டு அவை மேய்க்கப் போதி<br>
பழுத்த நல் அமுதின் இன் சாற்று வெள்ளம்<br>
பாவியேன் மனம் அகம்தோறும் உள்புக்கு<br>
அழுத்த நின் செங்கனி வாயின் கள்வப்<br>
பணிமொழி நினைதொறும் ஆவி வேமால்</div>

<span id="TA-10.3.5"></span>
'''10.3.5'''

<div lang="ta">பணிமொழி நினைதொறும் ஆவி வேமால்<br>
பகல் நிரை மேய்க்கிய போய கண்ணா<br>
பிணி அவிழ் மல்லிகை வாடை தூவ<br>
பெரு மத மாலையும் வந்தின்று ஆலோ<br>
மணி மிகு மார்பினில் முல்லைப்போது என்<br>
வன முலை கமழ்வித்து உன் வாய் அமுதம் தந்து<br>
அணி மிகு தாமரைக் கையை அந்தோ!<br>
அடிச்சியோம் தலைமிசை நீ அணியாய்</div>

<span id="TA-10.3.6"></span>
'''10.3.6'''

<div lang="ta">அடிச்சியோம் தலைமிசை நீ அணியாய்<br>
ஆழி அம் கண்ணா உன் கோலப் பாதம்<br>
பிடித்து அது நடுவு உனக்கு அரிவையரும்<br>
பலர் அது நிற்க எம் பெண்மை ஆற்றோம்<br>
வடித்தடம் கண் இணை நீரும் நில்லா<br>
மனமும் நில்லா எமக்கு அது தன்னாலே<br>
வெடிப்பு நின் பசு நிரை மேய்க்கப் போக்கு<br>
வேம் எமது உயிர் அழல் மெழுகில் உக்கே</div>

<span id="TA-10.3.7"></span>
'''10.3.7'''

<div lang="ta">வேம் எமது உயிர் அழல் மெழுகில் உக்கு<br>
வெள் வளை மேகலை கழன்று வீழ<br>
தூ மலர்க் கண் இணை முத்தம் சோர<br>
துணை முலை பயந்து என தோள்கள் வாட<br>
மா மணி வண்ணா உன் செங்கமல<br>
வண்ண மெல் மலர் அடி நோவ நீ போய்<br>
ஆ மகிழ்ந்து உகந்து அவை மேய்க்கின்று உன்னோடு<br>
அசுரர்கள் தலைப்பெய்யில் எவன்கொல் ஆங்கே?</div>

<span id="TA-10.3.8"></span>
'''10.3.8'''

<div lang="ta">அசுரர்கள் தலைப்பெய்யில் எவன்கொல் ஆங்கு? என்று<br>
ஆழும் என் ஆர் உயிர் ஆன் பின் போகேல்<br>
கசிகையும் வேட்கையும் உள்கலந்து<br>
கலவியும் நலியும் என் கைகழியேல்<br>
வசிசெய் உன் தாமரைக் கண்ணும் வாயும்<br>
கைகளும் பீதக உடையும் காட்டி<br>
ஒசிசெய் நுண் இடை இள ஆய்ச்சியர் நீ<br>
உகக்கும் நல்லவரொடும் உழிதராயே</div>

<span id="TA-10.3.9"></span>
'''10.3.9'''

<div lang="ta">உகக்கும் நல்லவரொடும் உழிதந்து உன் தன்<br>
திருவுள்ளம் இடர் கெடும்தோறும் நாங்கள்<br>
வியக்க இன்புறுதும் எம் பெண்மை ஆற்றோம்<br>
எம் பெருமான் பசு மேய்க்கப் போகேல்<br>
மிகப் பல அசுரர்கள் வேண்டு உருவம் கொண்டு<br>
நின்று உழிதருவர் கஞ்சன் ஏவ<br>
அகப்படில் அவரொடும் நின்னொடு ஆங்கே<br>
அவத்தங்கள் விளையும் என் சொல் கொள் அந்தோ</div>

<span id="TA-10.3.10"></span>
'''10.3.10'''

<div lang="ta">அவத்தங்கள் விளையும் என் சொல் கொள் அந்தோ<br>
அசுரர்கள் வன் கையர் கஞ்சன் ஏவ<br>
தவத்தவர் மறுக நின்று உழிதருவர்<br>
தனிமையும் பெரிது உனக்கு இராமனையும்<br>
உவர்த்தலை உடன் திரிகிலையும் என்று என்று<br>
ஊடுற என்னுடை ஆவி வேமால்<br>
திவத்திலும் பசு நிரை மேய்ப்பு உவத்தி<br>
செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவே</div>

<span id="TA-10.3.11"></span>
'''10.3.11'''

<div lang="ta">செங்கனி வாய் எங்கள் ஆயர் தேவு அத்<br>
திருவடி திருவடிமேல் பொருநல்<br>
சங்கு அணி துறைவன் வண் தென் குருகூர்<br>
வண் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்துள்<br>
மங்கையர் ஆய்ச்சியர் ஆய்ந்த மாலை<br>
அவனொடும் பிரிவதற்கு இரங்கி தையல்<br>
அங்கு அவன் பசு நிரை மேய்ப்பு ஒழிப்பான்<br>
உரைத்தன இவையும் பத்து அவற்றின் சார்வே</div>

'''Hymnus 10.4'''

[[#DE-10.4.1|Deutsch]] · [[#RO-10.4.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.4.1"></span>
'''10.4.1'''

<div lang="ta">சார்வே தவநெறிக்குத் தாமோதரன் தாள்கள்<br>
கார் மேக வண்ணன் கமல நயனத்தன்<br>
நீர் வானம் மண் எரி கால் ஆய் நின்ற நேமியான்<br>
பேர் வானவர்கள் பிதற்றும் பெருமையனே</div>

<span id="TA-10.4.2"></span>
'''10.4.2'''

<div lang="ta">பெருமையனே வானத்து இமையோர்க்கும் காண்டற்கு<br>
அருமையனே ஆகத்து அணையாதார்க்கு என்றும்<br>
திரு மெய் உறைகின்ற செங்கண் மால் நாளும்<br>
இருமை வினை கடிந்து இங்கு என்னை ஆள்கின்றானே</div>

<span id="TA-10.4.3"></span>
'''10.4.3'''

<div lang="ta">ஆள்கின்றான் ஆழியான் ஆரால் குறைவு உடையம்?<br>
மீள்கின்றது இல்லை பிறவித் துயர் கடிந்தோம்<br>
வாள் கெண்டை ஒண்கண் மடப் பின்னை தன் கேள்வன்<br>
தாள் கண்டுகொண்டு என் தலைமேல் புனைந்தேனே</div>

<span id="TA-10.4.4"></span>
'''10.4.4'''

<div lang="ta">தலைமேல் புனைந்தேன் சரணங்கள் ஆலின்<br>
இலைமேல் துயின்றான் இமையோர் வணங்க<br>
மலைமேல் தான் நின்று என் மனத்துள் இருந்தானை<br>
நிலை பேர்க்கல் ஆகாமை நிச்சித்து இருந்தேனே</div>

<span id="TA-10.4.5"></span>
'''10.4.5'''

<div lang="ta">நிச்சித்து இருந்தேன் என் நெஞ்சம் கழியாமை<br>
கைச் சக்கரத்து அண்ணல் கள்வம் பெரிது உடையன்<br>
மெச்சப்படான் பிறர்க்கு மெய்போலும் பொய் வல்லன்<br>
நச்சப்படும் நமக்கு நாகத்து அணையானே</div>

<span id="TA-10.4.6"></span>
'''10.4.6'''

<div lang="ta">நாகத்து அணையானை நாள்தோறும் ஞானத்தால்<br>
ஆகத்து அணைப்பார்க்கு அருள்செய்யும் அம்மானை<br>
மாகத்து இள மதியம் சேரும் சடையானைப்<br>
பாகத்து வைத்தான் தன் பாதம் பணிந்தேனே</div>

<span id="TA-10.4.7"></span>
'''10.4.7'''

<div lang="ta">பணி நெஞ்சே நாளும் பரம பரம்பரனை<br>
பிணி ஒன்றும் சாரா பிறவி கெடுத்து ஆளும்<br>
மணி நின்ற சோதி மதுசூதன் என் அம்மான்<br>
அணி நின்ற செம்பொன் அடல் ஆழியானே</div>

<span id="TA-10.4.8"></span>
'''10.4.8'''

<div lang="ta">ஆழியான் ஆழி அமரர்க்கும் அப்பாலான்<br>
ஊழியான் ஊழி படைத்தான் நிரை மேய்த்தான்<br>
பாழி அம் தோளால் வரை எடுத்தான் பாதங்கள்<br>
வாழி என் நெஞ்சே! மறவாது வாழ்கண்டாய்</div>

<span id="TA-10.4.9"></span>
'''10.4.9'''

<div lang="ta">கண்டேன் கமல மலர்ப் பாதம் காண்டலுமே<br>
விண்டே ஒழிந்த வினையாயின எல்லாம்<br>
தொண்டே செய்து என்றும் தொழுது வழியொழுக<br>
பண்டே பரமன் பணித்த பணிவகையே</div>

<span id="TA-10.4.10"></span>
'''10.4.10'''

<div lang="ta">வகையால் மனம் ஒன்றி மாதவனை நாளும்<br>
புகையால் விளக்கால் புது மலரால் நீரால்<br>
திசைதோறு அமரர்கள் சென்று இறைஞ்ச நின்ற<br>
தகையான் சரணம் தமர்கட்கு ஓர் பற்றே</div>

<span id="TA-10.4.11"></span>
'''10.4.11'''

<div lang="ta">பற்று என்று பற்றி பரம பரம்பரனை<br>
மல் திண் தோள் மாலை வழுதி வளநாடன்<br>
சொல் தொடை அந்தாதி ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
கற்றார்க்கு ஓர் பற்றாகும் கண்ணன் கழல் இணையே</div>

'''Hymnus 10.5'''

[[#DE-10.5.1|Deutsch]] · [[#RO-10.5.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.5.1"></span>
'''10.5.1'''

<div lang="ta">கண்ணன் கழல் இணை<br>
நண்ணும் மனம் உடையீர்<br>
எண்ணும் திருநாமம்<br>
திண்ணம் நாரணமே</div>

<span id="TA-10.5.2"></span>
'''10.5.2'''

<div lang="ta">நாரணன் எம்மான்<br>
பார் அணங்கு ஆளன்<br>
வாரணம் தொலைத்த<br>
காரணன் தானே</div>

<span id="TA-10.5.3"></span>
'''10.5.3'''

<div lang="ta">தானே உலகு எல்லாம்<br>
தானே படைத்து இடந்து<br>
தானே உண்டு உமிழ்ந்து<br>
தானே ஆள்வானே</div>

<span id="TA-10.5.4"></span>
'''10.5.4'''

<div lang="ta">ஆள்வான் ஆழி நீர்க்<br>
கோள்வாய் அரவு அணையான்<br>
தாள்வாய் மலர் இட்டு<br>
நாள்வாய் நாடீரே</div>

<span id="TA-10.5.5"></span>
'''10.5.5'''

<div lang="ta">நாடீர் நாள்தோறும்<br>
வாடா மலர்கொண்டு<br>
பாடீர் அவன் நாமம்<br>
வீடே பெறலாமே</div>

<span id="TA-10.5.6"></span>
'''10.5.6'''

<div lang="ta">மேயான் வேங்கடம்<br>
காயாமலர் வண்ணன்<br>
பேயார் முலை உண்ட<br>
வாயான் மாதவனே</div>

<span id="TA-10.5.7"></span>
'''10.5.7'''

<div lang="ta">மாதவன் என்று என்று<br>
ஓத வல்லீரேல்<br>
தீது ஒன்றும் அடையா<br>
ஏதம் சாராவே</div>

<span id="TA-10.5.8"></span>
'''10.5.8'''

<div lang="ta">சாரா ஏதங்கள்<br>
நீர் ஆர் முகில் வண்ணன்<br>
பேர் ஆர் ஓதுவார்<br>
ஆரார் அமரரே</div>

<span id="TA-10.5.9"></span>
'''10.5.9'''

<div lang="ta">அமரர்க்கு அரியானை<br>
தமர்கட்கு எளியானை<br>
அமரத் தொழுவார்கட்கு<br>
அமரா வினைகளே</div>

<span id="TA-10.5.10"></span>
'''10.5.10'''

<div lang="ta">வினை வல் இருள் என்னும்<br>
முனைகள் வெருவிப் போம்<br>
சுனை நல் மலர் இட்டு<br>
நினைமின் நெடியானே</div>

<span id="TA-10.5.11"></span>
'''10.5.11'''

<div lang="ta">நெடியான் அருள் சூடும்<br>
படியான் சடகோபன்<br>
நொடி ஆயிரத்து இப் பத்து<br>
அடியார்க்கு அருள்பேறே</div>

'''Hymnus 10.6'''

[[#DE-10.6.1|Deutsch]] · [[#RO-10.6.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.6.1"></span>
'''10.6.1'''

<div lang="ta">அருள்பெறுவார் அடியார் தம் அடியனேற்கு ஆழியான்<br>
அருள்தருவான் அமைகின்றான் அது நமது விதிவகையே<br>
இருள் தரு மா ஞாலத்துள் இனிப் பிறவி யான் வேண்டேன்<br>
மருள் ஒழி நீ மட நெஞ்சே வாட்டாற்றான் அடி வணங்கே</div>

<span id="TA-10.6.2"></span>
'''10.6.2'''

<div lang="ta">வாட்டாற்றான் அடி வணங்கி மா ஞாலப் பிறப்பு அறுப்பான்<br>
கேட்டாயே மட நெஞ்சே! கேசவன் எம் பெருமானைப்<br>
பாட்டு ஆய பல பாடி பழவினைகள் பற்று அறுத்து<br>
நாட்டாரோடு இயல்வு ஒழிந்து நாரணனை நண்ணினமே</div>

<span id="TA-10.6.3"></span>
'''10.6.3'''

<div lang="ta">நண்ணினம் நாராயணனை நாமங்கள் பல சொல்லி<br>
மண் உலகில் வளம் மிக்க வாட்டாற்றான் வந்து இன்று<br>
விண் உலகம் தருவானாய் விரைகின்றான் விதிவகையே<br>
எண்ணினவாறு ஆகா இக் கருமங்கள் என் நெஞ்சே</div>

<span id="TA-10.6.4"></span>
'''10.6.4'''

<div lang="ta">என் நெஞ்சத்து உள் இருந்து இங்கு இரும் தமிழ் நூல் இவை மொழிந்து<br>
வல் நெஞ்சத்து இரணியனை மார்வு இடந்த வாட்டாற்றான்<br>
மன் அஞ்ச பாரதத்துப் பாண்டவர்க்காப் படைதொட்டான்<br>
நல் நெஞ்சே நம் பெருமான் நமக்கு அருள் தான் செய்வானே</div>

<span id="TA-10.6.5"></span>
'''10.6.5'''

<div lang="ta">வான் ஏற வழி தந்த வாட்டாற்றான் பணிவகையே<br>
நான் ஏறப் பெறுகின்றேன் நரகத்தை நகு நெஞ்சே!<br>
தேன் ஏறு மலர்த் துளவம் திகழ் பாதன் செழும் பறவை<br>
தான் ஏறித் திரிவான தாள் இணை என் தலைமேலே</div>

<span id="TA-10.6.6"></span>
'''10.6.6'''

<div lang="ta">தலைமேல தாள் இணைகள் தாமரைக்கண் என் அம்மான்<br>
நிலைபேரான் என் நெஞ்சத்து எப்பொழுதும் எம் பெருமான்<br>
மலை மாடத்து அரவு அணைமேல் வாட்டாற்றான் மதம் மிக்க<br>
கொலை யானை மருப்பு ஒசித்தான் குரை கழல்கள் குறுகினமே</div>

<span id="TA-10.6.7"></span>
'''10.6.7'''

<div lang="ta">குரை கழல்கள் குறுகினம் நம் கோவிந்தன் குடிகொண்டான்<br>
திரை குழுவு கடல் புடை சூழ் தென் நாட்டுத் திலதம் அன்ன<br>
வரை குழுவு மணி மாட வாட்டாற்றான் மலர் அடிமேல்<br>
விரை குழுவு நறும் துளவம் மெய்ந்நின்று கமழுமே</div>

<span id="TA-10.6.8"></span>
'''10.6.8'''

<div lang="ta">மெய்ந்நின்று கமழ் துளவ விரை ஏறு திருமுடியன்<br>
கைந்நின்ற சக்கரத்தன் கருதும் இடம் பொருது புனல்<br>
மைந்நின்ற வரை போலும் திரு உருவ வாட்டாற்றாற்கு<br>
எந் நன்றி செய்தேனா என் நெஞ்சில் திகழ்வதுவே?</div>

<span id="TA-10.6.9"></span>
'''10.6.9'''

<div lang="ta">திகழ்கின்ற திருமார்பில் திருமங்கை தன்னோடும்<br>
திகழ்கின்ற திருமாலார் சேர்விடம் தண் வாட்டாறு<br>
புகழ்நின்ற புள் ஊர்தி போர் அரக்கர் குலம் கெடுத்தான்<br>
இகழ்வு இன்றி என் நெஞ்சத்து எப்பொழுதும் பிரியானே</div>

<span id="TA-10.6.10"></span>
'''10.6.10'''

<div lang="ta">பிரியாது ஆட்செய் என்று பிறப்பு அறுத்து ஆள் அறக்கொண்டான்<br>
அரி ஆகி இரணியனை ஆகம் கீண்டான் அன்று<br>
பெரியார்க்கு ஆட்பட்டக்கால் பெறாத பயன் பெறுமாறு<br>
வரி வாள் வாய் அரவு அணைமேல் வாட்டாற்றான் காட்டினனே</div>

<span id="TA-10.6.11"></span>
'''10.6.11'''

<div lang="ta">காட்டித் தன் கனை கழல்கள் கடு நரகம் புகல் ஒழித்த<br>
வாட்டாற்று எம் பெருமானை வளங் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
பாட்டாய தமிழ் மாலை ஆயிரத்துள் இப் பத்தும்<br>
கேட்டு ஆரார் வானவர்கள் செவிக்கு இனிய செஞ்சொல்லே</div>

'''Hymnus 10.7'''

[[#DE-10.7.1|Deutsch]] · [[#RO-10.7.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.7.1"></span>
'''10.7.1'''

<div lang="ta">செஞ்சொல் கவிகாள் உயிர் காத்து ஆட்செய்ம்மின் திருமாலிருஞ்சோலை<br>
வஞ்சக் கள்வன் மா மாயன் மாயக் கவியாய் வந்து என்<br>
நெஞ்சும் உயிரும் உள் கலந்து நின்றார் அறியாவண்ணம் என்<br>
நெஞ்சும் உயிரும் அவை உண்டு தானே ஆகி நிறைந்தானே</div>

<span id="TA-10.7.2"></span>
'''10.7.2'''

<div lang="ta">தானே ஆகி நிறைந்து எல்லா உலகும் உயிரும் தானே ஆய்<br>
தானே யான் என்பான் ஆகி தன்னைத் தானே துதித்து எனக்குத்<br>
தேனே பாலே கன்னலே அமுதே திருமாலிருஞ்சோலைக்<br>
கோனே ஆகி நின்றொழிந்தான் என்னை முற்றும் உயிர் உண்டே</div>

<span id="TA-10.7.3"></span>
'''10.7.3'''

<div lang="ta">என்னை முற்றும் உயிர் உண்டு என் மாய ஆக்கை இதனுள் புக்கு<br>
என்னை முற்றும் தானே ஆய் நின்ற மாய அம்மான் சேர்<br>
தென் நன் திருமாலிருஞ்சோலைத் திசை கைகூப்பிச் சேர்ந்த யான்<br>
இன்னும் போவேனேகொலோ? என்கொல் அம்மான் திரு அருளே?</div>

<span id="TA-10.7.4"></span>
'''10.7.4'''

<div lang="ta">என்கொல் அம்மான் திரு அருள்கள் உலகும் உயிரும் தானே ஆய்<br>
நன்கு என் உடலம் கைவிடான் ஞாலத்தூடே நடந்து உழக்கி<br>
தென் கொள் திசைக்குத் திலதமாய் நின்ற திருமாலிருஞ்சோலை<br>
நங்கள் குன்றம் கைவிடான் நண்ணா அசுரர் நலியவே?</div>

<span id="TA-10.7.5"></span>
'''10.7.5'''

<div lang="ta">நண்ணா அசுரர் நலிவு எய்த நல்ல அமரர் பொலிவு எய்த<br>
எண்ணாதனகள் எண்ணும் நல் முனிவர் இன்பம் தலைசிறப்ப<br>
பண் ஆர் பாடல் இன் கவிகள் யானாய்த் தன்னைத் தான் பாடி<br>
தென்னா என்னும் என் அம்மான் திருமாலிருஞ்சோலையானே</div>

<span id="TA-10.7.6"></span>
'''10.7.6'''

<div lang="ta">திருமாலிருஞ்சோலையானே ஆகி செழு மூவுலகும் தன்<br>
ஒரு மா வயிற்றின் உள்ளே வைத்து ஊழி ஊழி தலையளிக்கும்<br>
திருமால் என்னை ஆளும் மால் சிவனும் பிரமனும் காணாது<br>
அரு மால் எய்தி அடி பரவ அருளை ஈந்த அம்மானே</div>

<span id="TA-10.7.7"></span>
'''10.7.7'''

<div lang="ta">அருளை ஈ என் அம்மானே என்னும் முக்கண் அம்மானும்<br>
தெருள் கொள் பிரமன் அம்மானும் தேவர் கோனும் தேவரும்<br>
இருள்கள் கடியும் முனிவரும் ஏத்தும் அம்மான் திருமலை<br>
மருள்கள் கடியும் மணிமலை திருமாலிருஞ்சோலை மலையே</div>

<span id="TA-10.7.8"></span>
'''10.7.8'''

<div lang="ta">திருமாலிருஞ்சோலை மலையே திருப்பாற்கடலே என் தலையே<br>
திருமால் வைகுந்தமே தண் திருவேங்கடமே எனது உடலே<br>
அரு மா மாயத்து எனது உயிரே மனமே வாக்கே கருமமே<br>
ஒரு மா நொடியும் பிரியான் என் ஊழி முதல்வன் ஒருவனே</div>

<span id="TA-10.7.9"></span>
'''10.7.9'''

<div lang="ta">ஊழி முதல்வன் ஒருவனே என்னும் ஒருவன் உலகு எல்லாம்<br>
ஊழிதோறும் தன்னுள்ளே படைத்து காத்து கெடுத்து உழலும்<br>
ஆழிவண்ணன் என் அம்மான் அம் தண் திருமாலிருஞ்சோலை<br>
வாழி மனமே! கைவிடேல் உடலும் உயிரும் மங்க ஒட்டே</div>

<span id="TA-10.7.10"></span>
'''10.7.10'''

<div lang="ta">மங்க ஒட்டு உன் மா மாயை திருமாலிருஞ்சோலை மேய<br>
நங்கள் கோனே யானே நீ ஆகி என்னை அளித்தானே<br>
பொங்கு ஐம்புலனும் பொறி ஐந்தும் கருமேந்திரியம் ஐம்பூதம்<br>
இங்கு இவ் உயிர் ஏய் பிரகிருதி மான் ஆங்காரம் மனங்களே.</div>

<span id="TA-10.7.11"></span>
'''10.7.11'''

<div lang="ta">மான் ஆங்காரம் மனம் கெட ஐவர் வன்கையர் மங்க<br>
தான் ஆங்காரமாய்ப் புக்கு தானே தானே ஆனானைத்<br>
தேன் ஆங்காரப் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்துள்<br>
மான் ஆங்காரத்து இவை பத்தும் திருமாலிருஞ்சோலை மலைக்கே.</div>

'''Hymnus 10.8'''

[[#DE-10.8.1|Deutsch]] · [[#RO-10.8.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.8.1"></span>
'''10.8.1'''

<div lang="ta">திருமாலிருஞ்சோலை மலை என்றேன் என்ன<br>
திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்<br>
குரு மா மணி உந்து புனல் பொன்னித் தென்பால்<br>
திருமால் சென்று சேர்விடம் தென் திருப்பேரே</div>

<span id="TA-10.8.2"></span>
'''10.8.2'''

<div lang="ta">பேரே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து<br>
பேரேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்<br>
கார் ஏழ் கடல் ஏழ் மலை ஏழ் உலகு உண்டும்<br>
ஆரா வயிற்றானை அடங்கப் பிடித்தேனே</div>

<span id="TA-10.8.3"></span>
'''10.8.3'''

<div lang="ta">பிடித்தேன் பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன்<br>
மடித்தேன் மனை வாழ்க்கையுள் நிற்பது ஓர் மாயையை<br>
கொடிக் கோபுர மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்<br>
அடிச் சேர்வது எனக்கு எளிது ஆயினவாறே</div>

<span id="TA-10.8.4"></span>
'''10.8.4'''

<div lang="ta">எளிதாயினவாறு என்று என் கண்கள் களிப்பக்<br>
களிது ஆகிய சிந்தையனாய்க் களிக்கின்றேன்<br>
கிளி தாவிய சோலைகள் சூழ் திருப்பேரான்<br>
தெளிது ஆகிய சேண் விசும்பு தருவானே</div>

<span id="TA-10.8.5"></span>
'''10.8.5'''

<div lang="ta">வானே தருவான் எனக்காய் என்னோடு ஒட்டி<br>
ஊன் ஏய் குரம்பை இதனுள் புகுந்து இன்று<br>
தானே தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்த்தான்<br>
தேன் ஏய் பொழில் தென் திருப்பேர் நகரானே</div>

<span id="TA-10.8.6"></span>
'''10.8.6'''

<div lang="ta">திருப்பேர் நகரான் திருமாலிருஞ்சோலைப்<br>
பொருப்பே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து<br>
இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்<br>
விருப்பே பெற்று அமுதம் உண்டு களித்தேனே</div>

<span id="TA-10.8.7"></span>
'''10.8.7'''

<div lang="ta">உண்டு களித்தேற்கு உம்பர் என் குறை மேலைத்<br>
தொண்டு உகளித்து அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன்<br>
வண்டு களிக்கும் பொழில் சூழ் திருப்பேரான்<br>
கண்டு களிப்ப கண்ணுள் நின்று அகலானே?</div>

<span id="TA-10.8.8"></span>
'''10.8.8'''

<div lang="ta">கண்ணுள் நின்று அகலான் கருத்தின்கண் பெரியன்<br>
எண்ணில் நுண் பொருள் ஏழ் இசையின் சுவை தானே<br>
வண்ண நல் மணி மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்<br>
திண்ணம் என் மனத்துப் புகுந்தான் செறிந்து இன்றே</div>

<span id="TA-10.8.9"></span>
'''10.8.9'''

<div lang="ta">இன்று என்னைப் பொருளாக்கி தன்னை என்னுள் வைத்தான்<br>
அன்று என்னைப் புறம்போகப் புணர்த்தது என் செய்வான்?<br>
குன்று என்னத் திகழ் மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்<br>
ஒன்று எனக்கு அருள் செய்ய உணர்த்தல் உற்றேனே</div>

<span id="TA-10.8.10"></span>
'''10.8.10'''

<div lang="ta">உற்றேன் உகந்து பணிசெய்து உன் பாதம்<br>
பெற்றேன் ஈதே இன்னம் வேண்டுவது எந்தாய்<br>
கற்றார் மறைவாணர்கள் சூழ் திருப்பேராற்கு<br>
அற்றார் அடியார் தமக்கு அல்லல் நில்லாவே</div>

<span id="TA-10.8.11"></span>
'''10.8.11'''

<div lang="ta">நில்லா அல்லல் நீள் வயல் சூழ் திருப்பேர்மேல்<br>
நல்லார் பலர் வாழ் குருகூர்ச் சடகோபன்<br>
சொல் ஆர் தமிழ் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்<br>
வல்லார் தொண்டர் ஆள்வது சூழ் பொன் விசும்பே</div>

'''Hymnus 10.9'''

[[#DE-10.9.1|Deutsch]] · [[#RO-10.9.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.9.1"></span>
'''10.9.1'''

<div lang="ta">சூழ் விசும்பு அணி முகில் தூரியம் முழக்கின<br>
ஆழ் கடல் அலை திரைக் கை எடுத்து ஆடின:<br>
ஏழ் பொழிலும் வளம் ஏந்திய என் அப்பன்<br>
வாழ் புகழ் நாரணன் தமரைக் கண்டு உகந்தே</div>

<span id="TA-10.9.2"></span>
'''10.9.2'''

<div lang="ta">நாரணன் தமரைக் கண்டு உகந்து நல் நீர் முகில்<br>
பூரண பொன் குடம் பூரித்தது உயர் விண்ணில்<br>
நீர் அணி கடல்கள் நின்று ஆர்த்தன நெடு வரைத்<br>
தோரணம் நிரைத்து எங்கும் தொழுதனர் உலகே</div>

<span id="TA-10.9.3"></span>
'''10.9.3'''

<div lang="ta">தொழுதனர் உலகர்கள் தூப நல் மலர் மழை<br>
பொழிவனர் பூமி அன்று அளந்தவன் தமர் முன்னே<br>
எழுமின் என்று இருமருங்கு இசைத்தனர் முனிவர்கள்<br>
வழி இது வைகுந்தர்க்கு என்று வந்து எதிரே</div>

<span id="TA-10.9.4"></span>
'''10.9.4'''

<div lang="ta">எதிர் எதிர் இமையவர் இருப்பிடம் வகுத்தனர்<br>
கதிரவர் அவர் அவர் கைந்நிரை காட்டினர்<br>
அதிர் குரல் முரசங்கள் அலை கடல் முழக்கு ஒத்த<br>
மது விரி துழாய் முடி மாதவன் தமர்க்கே</div>

<span id="TA-10.9.5"></span>
'''10.9.5'''

<div lang="ta">மாதவன் தமர் என்று வாசலில் வானவர்<br>
போதுமின் எமது இடம் புகுதுக என்றலும்<br>
கீதங்கள் பாடினர் கின்னரர் கெருடர்கள்<br>
வேத நல் வாயவர் வேள்வி உள்மடுத்தே</div>

<span id="TA-10.9.6"></span>
'''10.9.6'''

<div lang="ta">வேள்வி உள்மடுத்தலும் விரை கமழ் நறும் புகை<br>
காளங்கள் வலம்புரி கலந்து எங்கும் இசைத்தனர்<br>
ஆள்மின்கள் வானகம் ஆழியான் தமர் என்று<br>
வாள் ஒண் கண் மடந்தையர் வாழ்த்தினர் மகிழ்ந்தே</div>

<span id="TA-10.9.7"></span>
'''10.9.7'''

<div lang="ta">மடந்தையர் வாழ்த்தலும் மருதரும் வசுக்களும்<br>
தொடர்ந்து எங்கும் தோத்திரம் சொல்லினர் தொடுகடல்<br>
கிடந்த எம் கேசவன் கிளர் ஒளி மணிமுடி<br>
குடந்தை எம் கோவலன் குடி அடியார்க்கே</div>

<span id="TA-10.9.8"></span>
'''10.9.8'''

<div lang="ta">குடி அடியார் இவர் கோவிந்தன் தனக்கு என்று<br>
முடி உடை வானவர் முறை முறை எதிர்கொள்ள<br>
கொடி அணி நெடு மதிள் கோபுரம் குறுகினர்<br>
வடிவு உடை மாதவன் வைகுந்தம் புகவே</div>

<span id="TA-10.9.9"></span>
'''10.9.9'''

<div lang="ta">வைகுந்தம் புகுதலும் வாசலில் வானவர்<br>
வைகுந்தன் தமர் எமர் எமது இடம் புகுத என்று<br>
வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் வியந்தனர்<br>
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே</div>

<span id="TA-10.9.10"></span>
'''10.9.10'''

<div lang="ta">விதிவகை புகுந்தனர் என்று நல் வேதியர்<br>
பதியினில் பாங்கினில் பாதங்கள் கழுவினர்<br>
நிதியும் நல் சுண்ணமும் நிறை குட விளக்கமும்<br>
மதி முக மடந்தையர் ஏந்தினர் வந்தே</div>

<span id="TA-10.9.11"></span>
'''10.9.11'''

<div lang="ta">வந்து அவர் எதிர் கொள்ள மா மணி மண்டபத்து<br>
அந்தம் இல் பேரின்பத்து அடியரோடு இருந்தமை<br>
கொந்து அலர் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்<br>
சந்தங்கள் ஆயிரத்து இவை வல்லார் முனிவரே</div>

'''Hymnus 10.10'''

[[#DE-10.10.1|Deutsch]] · [[#RO-10.10.1|Umschrift]]

<span id="TA-10.10.1"></span>
'''10.10.1'''

<div lang="ta">முனியே நான்முகனே முக்கண் அப்பா என் பொல்லாக்<br>
கனிவாய்த் தாமரைக் கண் கரு மாணிக்கமே என் கள்வா<br>
தனியேன் ஆர் உயிரே என் தலைமிசையாய் வந்திட்டு<br>
இனி நான் போகல் ஒட்டேன் ஒன்றும் மாயம் செய்யேல் என்னையே</div>

<span id="TA-10.10.2"></span>
'''10.10.2'''

<div lang="ta">மாயம் செய்யேல் என்னை உன் திரு மார்வத்து மாலை நங்கை<br>
வாசம் செய் பூங் குழலாள் திரு ஆணை நின் ஆணைகண்டாய்<br>
நேசம் செய்து உன்னோடு என்னை உயிர் வேறு இன்றி ஒன்றாகவே<br>
கூசம் செய்யாது கொண்டாய் என்னைக் கூவிக் கொள்ளாய் வந்து அந்தோ!</div>

<span id="TA-10.10.3"></span>
'''10.10.3'''

<div lang="ta">கூவிக் கொள்ளாய் வந்து அந்தோ! என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே<br>
ஆவிக்கு ஓர் பற்றுக்கொம்பு நின் அலால் அறிகின்றிலேன் யான்<br>
மேவித் தொழும் பிரமன் சிவன் இந்திரன் ஆதிக்கு எல்லாம்<br>
நாவிக் கமல முதல் கிழங்கே உம்பர் அந்த அதுவே</div>

<span id="TA-10.10.4"></span>
'''10.10.4'''

<div lang="ta">உம்பர் அம் தண் பாழே ஓ அதனுள்மிசை நீயே ஓ<br>
அம்பரம் நல் சோதி அதனுள் பிரமன் அரன் நீ<br>
உம்பரும் யாதவரும் படைத்த முனிவன் அவன் நீ<br>
எம்பரம் சாதிக்கலுற்று என்னைப் போர விட்டிட்டாயே</div>

<span id="TA-10.10.5"></span>
'''10.10.5'''

<div lang="ta">போர விட்டிட்டு என்னை நீ புறம் போக்கலுற்றால் பின்னை யான்<br>
ஆரைக் கொண்டு எத்தை? அந்தோ எனது என்பது என்? யான் என்பது என்?<br>
தீர இரும்பு உண்ட நீர் அது போல என் ஆர் உயிரை<br>
ஆரப் பருக எனக்கு ஆரா அமுது ஆனாயே</div>

<span id="TA-10.10.6"></span>
'''10.10.6'''

<div lang="ta">எனக்கு ஆரா அமுதாய் எனது ஆவியை இன் உயிரை<br>
மனக்கு ஆராமை மன்னி உண்டிட்டாய் இனி உண்டொழியாய்<br>
புனக் காயா நிறத்த புண்டரீகக் கண் செங்கனிவாய்<br>
உனக்கு ஏற்கும் கோல மலர்ப்பாவைக்கு அன்பா என் அன்பேயோ</div>

<span id="TA-10.10.7"></span>
'''10.10.7'''

<div lang="ta">கோல மலர்ப்பாவைக்கு அன்பு ஆகிய என் அன்பேயோ<br>
நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்தது ஒப்ப<br>
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய்<br>
நீலக் கடல் கடைந்தாய் உன்னை பெற்று இனிப் போக்குவனோ?</div>

<span id="TA-10.10.8"></span>
'''10.10.8'''

<div lang="ta">பெற்று இனிப் போக்குவனோ உன்னை என் தனிப் பேருயிரை?<br>
உற்ற இருவினை ஆய் உயிர் ஆய் பயன் ஆயவை ஆய்<br>
முற்ற இம் மூவுலகும் பெரும் தூறு ஆய் தூற்றில் புக்கு<br>
முற்றக் கரந்து ஒளித்தாய் என் முதல் தனி வித்தேயோ</div>

<span id="TA-10.10.9"></span>
'''10.10.9'''

<div lang="ta">முதல் தனி வித்தேயோ முழு மூவுலகு ஆதிக்கு எல்லாம்<br>
முதல் தனி உன்னை உன்னை எனை நாள் வந்து கூடுவன் நான்<br>
முதல் தனி அங்கும் இங்கும் முழுமுற்றுறு வாழ் பாழாய்<br>
முதல் தனி சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவிலீ ஓ!</div>

<span id="TA-10.10.10"></span>
'''10.10.10'''

<div lang="ta">சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழே ஓ<br>
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நல் மலர்ச் சோதீ ஓ<br>
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமே ஓ<br>
சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே</div>

<span id="TA-10.10.11"></span>
'''10.10.11'''

<div lang="ta">அவா அறச் சூழ் அரியை அயனை அரனை அலற்றி<br>
அவா அற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன<br>
அவா இல் அந்தாதிகளால் இவை ஆயிரமும் முடிந்த<br>
அவா இல் அந்தாதி இப் பத்து அறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே</div>

<span id="Werk"></span>
== Wissenswertes über Tiruvaymoli und Nammalvar ==

'''Titel, Autor und geschichtlicher Zusammenhang'''

Der Name ''Tiruvāymoḻi'' lässt sich als „Wort des heiligen Mundes“ wiedergeben: ''tiru'' bezeichnet Heiligkeit oder ehrwürdige Herrlichkeit, ''vāy'' den Mund und ''moḻi'' das Wort beziehungsweise die Sprache. Die verbreiteten Schreibweisen Tiruvaymoli, Thiruvaimozhi und Tiruvaimoli meinen dasselbe Werk.

[[Nammalvar]] gehört zu den zwölf [[Alvar]] und heißt auch Maran oder Shatakopan (Tamil: ''Caṭakōpaṉ''). Die Schlussverse nennen seine Heimat Kurukur, heute Alvar Tirunagari. Seine Lebenszeit ist unsicher: Venkatesan setzt ihn zwischen dem späten 8. und der Mitte des 9. Jahrhunderts an. Religiöse Lebensüberlieferungen und historische Datierungsversuche sind dabei zu unterscheiden.<ref name="venkatesan" />

'''Aufbau: zehn Großteile, hundert Hymnen, 1.102 Verse'''

Das Tiruvaymoli gliedert sich in zehn ''pattu'', hier „Großteile“ genannt. Jeder enthält zehn Hymnen, gewöhnlich mit zehn Liedversen und einem abschließenden Vers, der den Dichter nennt und die Frucht des Lernens oder Singens beschreibt. Hymnus 2.7 besitzt dreizehn Verse. Daraus ergeben sich 1.102 Verse: 112 im zweiten Großteil und jeweils 110 in den übrigen neun. Die traditionelle Rede von den „tausend“ Liedern ist eine Sammelbezeichnung, die auch im Werk selbst begegnet.

Im ''Antati'' greifen Versanfänge Wörter, Silben oder Formen des vorangehenden Versendes auf. So entsteht eine Kette.<ref name="venkatesan" /> Auch der Schluss mit ''uyarntē'' und der Beginn mit ''uyarvaṟa'' greifen den Wortstamm ''uyar'', „hoch sein, sich erheben“, auf. Eine flüssige deutsche Übersetzung kann diese tamilische Klang- und Wortverknüpfung nur teilweise wiedergeben.

'''Überlieferung, Auslegung und lebendige Rezitation'''

Eine traditionelle Erzählung verbindet die Wiedergewinnung der Alvar-Lieder mit [[Nathamuni]] und den an Nammalvar gerichteten Versen [[Madhurakavi Alvar|Madhurakavis]]. Sie ist eine religiöse Überlieferungsgeschichte. Die spätere Kommentarkultur machte Tiruvaymoli zu einem Mittelpunkt der Shri-Vaishnava-Theologie. [[Ramanuja]] förderte seine Auslegung; Tirukkurukaippiran Pillans Kommentar und die mit Nampillai verbundene Tradition wurden besonders einflussreich.<ref name="raghavan">A. Srinivasa Raghavan: [https://www.ramanuja.org/sri/NammalvarBook/Tiruvaymoli ''Tiruvaymoli''], Kapitel aus einer Darstellung Nammalvars, 1974, online bei Ramanuja.org. Verwendet für die traditionelle Überlieferungs- und Auslegungsgeschichte. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

Die hier vorangestellten sechs ''Taniyans'' zeigen diese Verehrung besonders deutlich. Ein Vers nennt Nammalvar die Mutter, die die Lieder gebar, und Ramanuja die fürsorgliche Mutter, die sie großzog. Damit spricht die spätere Gemeinschaft über ihr Verhältnis zu Dichtung und Auslegung. Diese Lobverse stammen nach ihren traditionellen Zuschreibungen von anderen Verfassern und zählen nicht zu Nammalvars 1.102 Werkversen.<ref name="taniyans">Tamiltext der sechs Taniyans: Project Madurai, [https://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0008_01.html E-Text 8, Teil 1]. Traditionelle Zuschreibungen und Sanskrit-Lesung verglichen mit [https://srivaishnavism.redzambala.com/sri-vaishnavism/tiruvaymoli-of-sri-nammalvar-taniyan-invocations.html ''Tiruvaymoli of Sri Nammalvar: Taniyan – Invocations'']. Die modernen englischen Übersetzungen dieser Seite wurden nicht übernommen. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

Tiruvaymoli lebt im Vortrag, im Gesang und in der Tempelfeier weiter. Archana Venkatesans Berichte aus Alvar Tirunagari dokumentieren seine Rezitation während des Adhyayanotsavam-Festes. Ihre Zusammenarbeit mit dem Sänger Sikkil Gurucharan erschließt ausgewählte Verse außerdem musikalisch für ein heutiges Publikum.<ref name="musik">Archana Venkatesan: [https://archana.faculty.ucdavis.edu/tag/tiruvaymoli/ Beiträge zu Tiruvaymoli], insbesondere zur musikalischen Zusammenarbeit mit Sikkil Gurucharan und zum Adhyayanotsavam. Die eingebundene Aufnahme stammt von der Charsur Arts Foundation. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

'''Poetische Stimmen und heilige Landschaft'''

Die sprechende Person wechselt. Nammalvars Lieder können als Rede einer Liebenden, ihrer Mutter oder einer Freundin gestaltet sein. Vögel, Wolken, Wind und Meer werden zu Boten. Das aus tamilischer Liebesdichtung vertraute Innenleben erhält einen religiösen Bezug: Sehnsucht gilt dem göttlichen Geliebten. Solche Stimmen sind poetische Gestalten; nicht jede Aussage ist als biografischer Bericht zu lesen.

Tempelorte sind zugleich konkrete Landschaften und Orte innerer Hinwendung. Blühende Haine, Reisfelder, Wasserläufe, summende Bienen und Muscheln lassen sie lebendig werden. Wiederholt begegnen unter anderem Kurukur, Tiruvenkatam, Arangam, Tirukkurungudi und Tirumaliruncolai. Die Ortsnamen bleiben in der Übersetzung weitgehend erhalten, damit diese tamilische Geografie sichtbar bleibt.

'''Wiederkehrende Namen und Bilder'''

Diese kleine Lesehilfe erschließt Ausdrücke, die im Tiruvaymoli häufig begegnen. Die unterschiedlichen Namen bleiben in der Übersetzung erhalten, weil sie zum Klang und zur Vielfalt der Anreden gehören.

{| class="wikitable"
! Ausdruck !! Bedeutung im Tiruvaymoli
|-
| Kannan || Tamilischer Name [[Krishna|Krishnas]], besonders in den Liedern über seine Nähe zu den Hirten.
|-
| Mal, Tirumal || Namen [[Vishnu|Vishnus]]; ''Tiru'' trägt den Sinn von Heiligkeit und Herrlichkeit.
|-
| Shatakopan, Maran || Namen [[Nammalvar|Nammalvars]], häufig in den Schlussversen der Hymnen.
|-
| Tulsi, Tulasi; Tamil ''tuḻāy'' || Die heilige Basilikumpflanze [[Tulasi]]; ihr duftender Kranz ist ein wiederkehrendes Zeichen der Nähe des Herrn.
|-
| Diskus und Muschel || Kennzeichen Vishnus und Krishnas; der Diskus steht in vielen Versen für den Schutz der Hingebungsvollen.
|-
| Die göttlichen Füße || Bild der [[Sharanagati|Zuflucht]], Verehrung und liebevollen Zugehörigkeit.
|-
| Diener und Diener der Diener || Ausdruck des [[Kainkarya|liebenden Dienstes]] und der Verbundenheit mit anderen Gottesverehrern.
|-
| „Tausend Lieder“ || Traditionelle Bezeichnung des Werkes, dessen tatsächlicher Umfang 1.102 Verse beträgt.
|}

== Zentrale Lehren und spirituelle Bedeutung des Tiruvaymoli ==

[[Datei:Krishna.jpg|thumb|right|260px|alt=Krishna in gelbem Gewand bei einem Kalb|[[Krishna]]: Im Tiruvaymoli verbinden sich göttliche Größe und die Nähe des Hirtenkindes.]]

'''Gnade als Anfang des Erkennens'''

Schon [[#DE-1.1.1|Vers 1.1.1]] verbindet Erkenntnis mit einer Gabe des Herrn: Verwirrung weicht, weil er klares Erkennen schenkt. Im Hymnus [[#DE-7.9.1|7.9]] erscheint sogar das eigene Dichten als sein Wirken. Das lyrische Ich erlebt Sprache, Liebe und Einsicht als empfangen. Daraus erwächst eine Haltung der Dankbarkeit, in der sich persönliche Mühe und Offenheit für Gnade begegnen.

'''Der unermessliche Herr wird zugänglich'''

Vishnu umfasst die Welten und lässt sich dennoch ansprechen, lieben und suchen. Die Lieder erinnern an seine Erscheinungen als [[Krishna]], [[Rama]], [[Narasimha]], [[Varaha]] und [[Vamana]] beziehungsweise [[Trivikrama]]. Der Weltenherr lässt sich als Kind von Yashoda binden; der Retter der Erde wohnt zugleich an einem vertrauten Tempelort. Gerade diese Nähe macht die [[Bhakti]] des Tiruvaymoli so eindringlich.

Das Werk spricht dabei aus einer ausgeprägten vaishnavischen Perspektive. Wenn [[Brahma]] und [[Shiva]] neben Vishnu genannt werden, meint dies je nach Zusammenhang Schöpfungs- und Auflösungsfunktionen, die göttliche Gegenwart in anderen Wesen oder den Vorrang Narayanas. Die Besonderheiten dieser Aussagen gehören zum Text.

'''Shri, Zuflucht und Hingabe'''

[[Datei:Lakshmi Devi.jpg|thumb|right|260px|alt=Lakshmi mit vier Armen auf einem rosafarbenen Lotus|[[Lakshmi|Shri-Lakshmi]] ist für die Shri-Vaishnava-Tradition untrennbar mit Narayana verbunden. Tiruvaymoli 6.10.10 ruft ihre bleibende Nähe auf seiner Brust in Erinnerung.]]

[[#DE-6.10.10|Vers 6.10.10]] gehört zu den besonders bedeutsamen Gebeten des Werkes. Die Lotusgöttin [[Lakshmi|Shri]] erklärt, den Herrn keinen Augenblick zu verlassen. Die betende Person bekennt, keine andere Zuflucht zu besitzen, und tritt unter seine Füße. Die traditionelle Auslegung liest darin [[Prapatti]] oder [[Sharanagati]]: das vorbehaltlose Sich-Anvertrauen an den göttlichen Beschützer. Seine Zugewandtheit trägt die Hoffnung auf [[Moksha|Befreiung]].<ref name="prapatti">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2018/07/thiruvaimozhi-6-10-10-agalagillen-part-5/ ''Thiruvaimozhi 6.10.10 – agalagillEn, Teil 5''], traditionelle Kommentarauslegung zur Zuflucht unter den göttlichen Füßen. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

'''Liebender Dienst und Gemeinschaft'''

Hymnus [[#DE-3.3.1|3.3]] entfaltet den Wunsch nach ununterbrochenem Dienst. Dieses [[Kainkarya]] meint ein Tun aus Zugehörigkeit und Liebe. Die Hymnen [[#DE-3.7.1|3.7]] und [[#DE-8.10.1|8.10]] weiten den Blick auf die Diener des Herrn und wiederum auf deren Diener. Verehrung wird zur Beziehung innerhalb einer Gemeinschaft. Für heutige Leser kann dies eine Anregung sein, [[Seva|selbstlosen Dienst]], Dankbarkeit und gegenseitige Unterstützung miteinander zu verbinden.

[[#DE-3.7.9|Vers 3.7.9]] verwendet historische Begriffe sozialer Ausgrenzung und kehrt deren Rangordnung im Blick auf Hingabe um: Selbst die gesellschaftlich Verachteten können zu verehrten Meistern werden. Die damalige Sprache bleibt in der Übersetzung erkennbar; die spirituelle Aussage erhebt die Gottesbeziehung über ererbtes Ansehen.

'''Nähe, Trennung und die Eigenständigkeit der Seele'''

Die im Werk gesprochene Liebe kann jubeln, drängen, klagen und sogar Vorwürfe machen. Im Hymnus [[#DE-5.3.1|5.3]] wird sie als öffentliche Liebesklage, als ''Madal'', gestaltet. In anderen Liedern werden Schmuck, Schlaf oder Farbe des Körpers zu Zeichen des Trennungsschmerzes. Das sind Ausdrucksformen der Dichtung, durch die eine alles ergreifende Beziehung Sprache gewinnt.

Besonders verdichtet ist die Rede vom Selbst in [[#DE-2.9.9|2.9.9]] und [[#DE-8.8.1|8.8]]. Nähe und Teilhabe können dort bis zur Identitätsrede reichen. Die Shri-Vaishnava-Auslegung versteht die Seele zugleich als ganz von Gott getragen und ihm zugehörig. Ihre Liebes- und Dienstbeziehung bleibt bedeutsam. Diese Perspektive wurde später im [[Vishishtadvaita]] systematisch entfaltet. Eine vorschnelle Gleichsetzung aller Aussagen mit einer unterschiedslosen Einheit würde die vielfältige Beziehungssprache des Tiruvaymoli verkürzen.<ref name="selbst">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/06/thiruvaimozhi-2-9-9-yane-ennai/ ''Thiruvaimozhi 2.9.9 – yAnE ennai''], traditionelle Auslegung von Selbst, Besitz und Zugehörigkeit. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

'''Befreiung als Erfüllung der Liebe'''

Hymnus [[#DE-10.9.1|10.9]] gestaltet den Empfang in [[Vaikuntha]] als kosmisches Freudenfest. Im letzten Hymnus erklingt dennoch erneut der dringende Ruf nach dem Herrn. So erhält das Werk keine bloß geradlinige Folge geistiger Zustände: Gewissheit und Sehnsucht können einander durchdringen. Der Schluss erzählt von erfüllter Sehnsucht und erlangter Befreiung. Liebe findet ihre Antwort in der göttlichen Nähe.<ref name="schluss">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/03/thiruvaimozhi-10-10-muniye/ ''Thiruvaimozhi 10.10 – muniye''], Einführung in den letzten Hymnus. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

'''Historische Abgrenzungen verstehen'''

Die Hymnen enthalten auch scharfe religiöse Abgrenzungen. [[#DE-4.6.1|4.6]] stellt im Rahmen einer Liebesklage verschiedene rituelle Deutungen des Leidens gegeneinander; [[#DE-4.10.1|4.10]] und [[#DE-9.4.8|9.4.8]] vertreten mit Nachdruck den Vorrang des verehrten Herrn. Diese Passagen werden vollständig wiedergegeben und als Stimmen ihrer historischen religiösen Welt erklärt. Sie sind von der heutigen redaktionellen Darstellung zu unterscheiden.

== Tiruvaymoli lesen, hören und meditieren ==

[[Datei:Meditation Frau Natur weiss.jpg|thumb|right|300px|alt=Eine weiß gekleidete Frau meditiert im Sitzen unter Palmen|Ein Vers des Tiruvaymoli kann zum Ausgangspunkt einer stillen Betrachtung werden.]]

'''Ein behutsamer Zugang'''

Für die erste Begegnung eignen sich der Eröffnungsvers [[#DE-1.1.1|1.1.1]], der Ruf nach beständigem Dienst in [[#DE-3.3.1|3.3.1]], das Zufluchtsgebet [[#DE-6.10.10|6.10.10]] und die abschließenden Verse [[#DE-10.10.10|10.10.10–11]]. Wer einen solchen Vers im Zusammenhang seines Hymnus liest, hört neben dem einzelnen Gedanken auch die Bewegung der Dichtung.

Eine heutige Betrachtung kann so aussehen:

# Lies einen Vers langsam auf Deutsch und nimm ein Bild oder eine Anrede wahr, die dich anspricht.
# Vergleiche ihn mit der Transliteration oder höre eine tamilische Rezitation. Lass auch den Klang auf dich wirken.
# Verweile still bei der ausgesprochenen Sehnsucht, Dankbarkeit oder Zuversicht.
# Frage dich, wie diese Haltung heute in einem freundlichen Wort oder einer hilfreichen Handlung Ausdruck finden kann.

Diese Anregung ist eine heutige Form der Textbetrachtung. Wer die traditionelle Rezitation und ihre liturgischen Zusammenhänge lernen möchte, kann sich an kundige Angehörige der Shri-Vaishnava-Tradition wenden. Weiterführende Zugänge bietet Yoga Vidya mit Informationen über [https://www.yoga-vidya.de/yoga/ Yoga], [https://www.yoga-vidya.de/meditation/ Meditation], [[Bhakti Yoga]], [[Kirtan]] und [[Japa]].

'''Tiruvaymoli gesungen: Sikkil Gurucharan'''

Die Aufnahme „Tiruvāymoḻi Episode 1 – Select 10 Verses from First Hundred“ der Charsur Arts Foundation bietet zehn ausgewählte Verse aus dem ersten Großteil. Sie vermittelt einen musikalischen Zugang zu Nammalvars tamilischer Dichtung.<ref name="musik" />

{{#ev:youtube|lul_UYJpWOA}}

'''Om Namo Narayanaya: Bedeutung und Aussprache'''

Das Sanskrit-Mantra [[Om Namo Narayanaya]] richtet sich an Narayana. Dieses ergänzende Yoga-Vidya-Video erläutert das Mantra und seine Aussprache; es ist als eigener Zugang zur Narayana-Verehrung eingebunden.

{{#ev:youtube|xEBtsRIq4fc}}

'''Om Namo Narayanaya: langsame Rezitation'''

Eine langsame Rezitation desselben Mantras aus dem Kanal „Meditation und Rezitation – Yoga Vidya“ lädt zum bewussten Hören und Wiederholen ein.

{{#ev:youtube|5N92msNt1f8}}

'''Ein Wort, das weiterklingt'''

Tiruvaymoli lässt Raum für ein Herz, das noch sucht. Auch Unruhe, Fragen und das Gefühl der Ferne dürfen sich in Gebet verwandeln. Aus dieser Offenheit kann Vertrauen wachsen: getragen zu sein, ohne schon alles zu verstehen, und Liebe in einer kleinen täglichen Handlung sichtbar werden zu lassen. So führt das Lesen über die letzte Zeile hinaus – in Aufmerksamkeit, Dankbarkeit und zugewandtes Leben.

== Siehe auch ==

'''Tamilische Bhakti-Dichtung und ihre Überlieferung'''

* [[Nammalvar]], [[Alvar]], [[Nathamuni]], [[Madhurakavi Alvar]], [[Ramanuja]]
* [[Divya Prabhandam|Nalayira Divya Prabandham]]
* [[Tiruviruttam]], [[Tiruvaciriyam]], [[Periya Tiruvantati]]
* [[Tiruppallandu]] von [[Periyalvar]]
* [[Tiruppavai]] und [[Nachiyar Tirumoli]] von [[Andal]]

'''Weitere tamilische Schriften zum vergleichenden Lesen'''

* [[Tirumantiram]], [[Tiruvundiyar]], [[Sivajnana Bodham]], [[Unmai Neri Vilakkam]] – Texte aus shivaitischen Zusammenhängen
* [[Agathiyar Jnanam]], [[Kudambai Siddhar Padalgal]], [[Akappey Siddhar]] – tamilische Siddha-Traditionen
* [[Aathichoodi]] – tamilische Lebensweisheit

'''Vaishnavische Agamas und andere Tantra-Schriften'''

Tiruvaymoli ist ein poetisches Bhakti-Werk. Die folgenden Schriften erschließen andere literarische und rituelle Zugänge. Insbesondere die vaishnavischen [[Pancharatra]]-[[Agama]]s bieten Vergleichsmöglichkeiten für Vishnu-Verehrung und Tempeltheologie.

* [[Sattvata Samhita]], [[Jayakhya Samhita]], [[Ahirbudhnya Samhita]]
* [[Padma Samhita]], [[Parameshvara Samhita]], [[Ishvara Samhita]]
* [[Sanatkumara Samhita]], [[Vishnu Samhita]], [[Parama Samhita]]
* [[Vijnana Bhairava Tantra]] und [[Kularnava Tantra]] – ergänzende Lektüre aus anderen tantrischen Traditionen

'''Zentrale Personen und Begriffe'''

* [[Vishnu]], [[Narayana]], [[Krishna]], [[Lakshmi]], [[Garuda]], [[Shesha]], [[Tulasi]]
* [[Bhakti]], [[Bhakti Yoga]], [[Prapatti]], [[Sharanagati]], [[Kainkarya]], [[Vishishtadvaita]]
* [[Moksha]], [[Vaikuntha]], [[Karma]], [[Seva]], [[Satsang]], [[Bhagavadgita]]

<span id="Textkritik"></span>
== Quellen, Übersetzung und Anmerkungen ==

'''Tamilische Textgrundlage'''

* Project Madurai, E-Text 517: [https://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0517_01.html ''Tiruvaymoli'', Teil 1] und [https://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0517_02.html Teil 2]. Verwendet wurde der dort wiedergegebene alte tamilische Werktext. Die parallel veröffentlichte englische Übersetzung von Kausalya Hart ist ein eigenständiges modernes Werk und wird hier nicht reproduziert. Die elektronische Bereitstellung nennt Kausalya Hart und George Hart für die Textdatei sowie K. Kalyanasundaram für die HTML-/PDF-Fassung; auf der Seite wird der 20. September 2015 als Aktualisierungsdatum angegeben.
* Project Madurai, E-Text 8: [https://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0008_01.html Teil 1] und [https://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0008_02.html Teil 2]. Diese ältere elektronische Tamilfassung wurde für ausgewählte Textvergleiche und die traditionellen Vorverse herangezogen.

Die deutsche Fassung ist eine eigene Leseübersetzung aus dem Tamilischen mit punktueller Unterstützung durch die unten genannten traditionellen Worterklärungen. Sie bewahrt Wiederholungen, mythologische Bezüge, Anreden und die abschließenden Verheißungsverse. Erklärende Zusätze stehen in eckigen Klammern. Die Ausgabe ist keine kritische Edition auf der Grundlage einer vollständigen Handschriftenvergleichung. Bei stark verdichteten oder mehrdeutigen Stellen bleibt Auslegung erforderlich.

'''Nummerierung, Umschrift und redaktionelle Berichtigungen'''

* Alle 1.102 Werkverse sind in identischer Reihenfolge dreimal wiedergegeben: deutsch, in Transliteration und in tamilischer Schrift. Die Nummerierung 1.1.1 bis 10.10.11 berücksichtigt die dreizehn Verse des Hymnus 2.7. Die Taniyans tragen die gesonderten Kennzeichen T1–T6.
* Die lateinische Transliteration bildet die Tamilbuchstaben mit diakritischen Zeichen ab. Sie erhält grundsätzlich die Worttrennung der elektronischen Vorlage; diese entspricht nicht immer einer grammatischen Zerlegung. Orts- und Personennamen sind im deutschen Text teilweise in einer geläufigeren Schreibweise wiedergegeben.
* Bei 2.2.10 wurde das versehentlich im Tamiltext stehende HTML-Fragment „br>“ entfernt; bei 2.6.9 wurde ein einzelnes „<“ beseitigt. Die Versgrenze von 4.5.11 wurde trotz der fehlerhaft formatierten Schlussnummer der Vorlage richtig zugeordnet. Der fortlaufende Prabandham-Zähler bei 10.7.11 wurde von der irrtümlich wiederholten 3858 auf 3859 berichtigt. Die Werknummer 10.7.11 blieb unverändert.
* Bei den Vorversen wurden technische Reste alter Zeichensatzkonversionen und überzählige Leerzeichen bereinigt. Die tamilische Schreibweise des Namens Ramanuja wurde in T4 und T5 zu இராமானுச standardisiert. Die Sanskrit-Anrufung und T1 sind in der römischen Fassung in normalisierter Sanskrit-Umschrift wiedergegeben. Die Verfasserangaben zu den Vorversen sind traditionelle Zuschreibungen.

'''Anmerkungen zu ausgewählten schwierigen Stellen'''

* '''1.1.5:''' Die verschiedenen Gottheiten werden in ihrer jeweiligen Wirksamkeit anerkannt. Die traditionelle Erklärung sieht Narayana als ihren inneren Träger, durch den die Verehrenden das ihrem Karma entsprechende Ziel erreichen. Der Vers behauptet damit nicht, jede Verehrungsform führe unterschiedslos zur höchsten Befreiung.<ref name="goetter">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/03/thiruvaimozhi-1-1-5-avaravar-thamathamathu/ ''Tiruvaymoli 1.1.5 – avaravar thamathamathu''], Worterklärung und traditionelle Auslegung. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''1.4.9:''' ''Vīṭu'' bedeutet hier Trennung. Die Liebende beklagt, vom Herrn getrennt zu sein, obwohl sie ihm dienen möchte. Ihr an den Wind gerichteter Todeswunsch gehört zur gesteigerten Sprache des Trennungsschmerzes.<ref name="wind">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/07/thiruvaimozhi-1-4-9-nadatha-malar/ ''Tiruvaymoli 1.4.9 – nAdAtha malar''], insbesondere die Erklärung von ''vīṭu''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''1.5.5:''' Die Kommentierung nennt zwei Bezüge: Krishna richtet Kubjas gebeugten Rücken auf; eine andere Erklärung erinnert an Ramas Spiel mit Lehmkügelchen und Mantharas Rücken. Die deutsche Hauptlesung folgt dem ersten Bezug und kennzeichnet die Alternative.<ref name="ruecken">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/08/thiruvaimozhi-1-5-5-maney-nokki/ ''Tiruvaymoli 1.5.5 – mAnEy nOkki''], zwei Erklärungen zu ''kūṉē citaiya''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''2.4.5:''' Das bildhafte Beiwort ''tavaḷa vaṇṇar'' wird in der herangezogenen Kommentierung auf das reine Wesen des Herrn bezogen. Die Mutter fragt vorwurfsvoll, wo sein Erbarmen bleibt. Deshalb steht hier „Du Reiner“.<ref name="reinheit">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/03/thiruvaimozhi-2-4-5-ival-irap-pagal/ ''Tiruvaymoli 2.4.5 – ivaL irAp pagal''], Worterklärung zu ''tavaḷa vaṇṇar''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''2.5.10:''' ''Ali'' bezeichnet historisch ein Wesen außerhalb der Gegenüberstellung männlich/weiblich und besitzt je nach Zusammenhang unterschiedliche Bedeutungen. Hier wird der Herr als den menschlichen Einordnungen entzogen besungen. Die Übersetzung lässt diese Mehrdeutigkeit erkennen.<ref name="ali">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/03/thiruvaimozhi-2-5-10-an-allan/ ''Thiruvaimozhi 2.5.10 – AN allan''], traditionelle Worterklärungen. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''2.9.9 und 8.8:''' Die knappe Rede von „Ich“ und „Du“ lässt sich ohne Deutung nur schwer in natürliches Deutsch übertragen. In 2.9.9 steht die Identitätsformulierung neben der traditionellen Erklärung vollständiger Zugehörigkeit. Die philosophisch dichten Verse 8.8.3 und 8.8.6–9 verlangen ebenfalls eine Auslegung im Zusammenhang des Hymnus.<ref name="selbst" />
* '''3.5.3:''' Das ungewöhnliche Tanzbild bezeichnet nach der traditionellen Erklärung Überschläge, bei denen der Kopf den Boden berührt. Es steigert poetisch die Freude des Gotteslobs.<ref name="tanz">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/09/thiruvaimozhi-3-5-3-malaiyai-eduththu/ ''Tiruvaymoli 3.5.3 – malaiyai eduththu''], Erklärung des Tanzbildes. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''3.6.6:''' Die „einzigartige Gestalt“ wird als [[Narasimha]] erklärt. Sein Zorn gilt Hiranyakashipu, seine Gnade dem Schutz suchenden [[Prahlada]]. Diese Bezüge verdeutlichen, weshalb Zorn und Zuflucht im selben Vers stehen.<ref name="narasimha">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/09/thiruvaimozhi-3-6-6-thorrak-kedu/ ''Tiruvaymoli 3.6.6 – thORRak kEdu''], traditionelle Worterklärung. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''5.5.11:''' Die verwendete elektronische Hauptvorlage bietet ''vaiṭṭavar'' (வைட்டவர்). Die Übersetzung „Vaishnava“ folgt der ausführlicheren Parallelüberlieferung ''vaiṭṭaṇavar'' (வைட்டணவர்); diese Lesart wird in der Shri-Vaishnava-Überlieferung ausdrücklich erklärt. Der Tamilblock und seine Umschrift bewahren hier den Wortlaut der Hauptvorlage, damit der Unterschied nachvollziehbar bleibt.<ref name="variante55">[https://www.ibiblio.org/sripedia/ebooks/tvm/tvm5-5.html SriPedia: ''Tiruvaymoli 5.5''], Vers 11; ergänzend [https://granthams.koyil.org/2014/08/28/virodhi-pariharangal-34/ KOYIL: ''Virodhi Pariharangal 34''], mit dem tamilischen Zitat und der Erklärung ''vaiṭṭaṇavar'' als Vaishnavas. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''7.5.1:''' Die „von Brahma hervorgebrachte Welt“ bezeichnet den Bereich, aus dem Rama die Wesen rettet. Das gute Ziel wird traditionell als höchste Wohnstatt verstanden. Gras und Ameise betonen die umfassende Reichweite seiner Gnade.<ref name="rama">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2018/09/thiruvaimozhi-7-5-1-karpar-iramapiranai/ ''Tiruvaymoli 7.5.1 – kaRpAr irAmapirAnai''], syntaktische Zuordnung von Welt und Heilsziel. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''7.5.7:''' In der hier vorausgesetzten vaishnavischen Überlieferung begleitet Shiva [[Markandeya]] zum höchsten Herrn, der den Weisen bei sich aufnimmt. Diese besondere Erzählfassung erklärt die sonst schwer verständliche Folge der Fürwörter.<ref name="markandeya">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2018/09/thiruvaimozhi-7-5-7-kandum-thelindhum/ ''Tiruvaymoli 7.5.7 – kaNdum theLindhum''], traditionelle Erklärung der Markandeya-Episode. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''8.8.6:''' ''Pāḻ'' wird hier traditionell als [[Prakriti|Urnatur]] verstanden. Der Vers beschreibt die Freiheit von Bindung und die Erfahrung des Selbst. Im Zusammenhang des Hymnus steht diese Erfahrung innerhalb der Beziehung zu Gott; die Bilder von Weite und Leere bezeichnen keine schlichte Verneinung der Wirklichkeit.<ref name="selbsterfahrung">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2019/04/thiruvaimozhi-8-8-6-nanray-gyanam/ ''Tiruvaymoli 8.8.6 – nanRAy gyAnam''], Erklärung von ''pāḻ'' und ''ātmānubhava mokṣa''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''9.1.4:''' Die schwierige Wendung ''iraṇam koṇṭa teppar'' ist nach der traditionellen Worterklärung als Bild von Schuldnern wiedergegeben, die sich entziehen. Gemeint ist die Unzuverlässigkeit erhoffter menschlicher Beschützer.<ref name="schuldner">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2019/06/thiruvaimozhi-9-1-4-aranamavar/ ''Thiruvaimozhi 9.1.4 – araNamAvar''], Worterklärung zu ''iraṇam'' und ''teppar''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''9.4.8:''' ''Poru āki'' ist hier im Sinn eines Gegenübers beziehungsweise Widersachers verstanden. Der Vers enthält damit eine konfessionelle Abgrenzung gegenüber sechs Lehren, keine allgemeine Anerkennung aller Lehrsysteme.<ref name="sechs">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2019/07/thiruvaimozhi-9-4-8-uruvagiya/ ''Thiruvaimozhi 9.4.8 – uruvAgiya''], traditionelle Worterklärung und Kommentare. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''9.6.11:''' ''Kāṉal'' wird als Fata Morgana verstanden; die traditionelle Erklärung bezieht das Bild auf [[Samsara]]. Deshalb ist die zerstörte Täuschung neben dem Ende der Geburten ausdrücklich wiedergegeben.<ref name="fata">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2019/08/thiruvaimozhi-9-6-11-kadiyanay/ ''Thiruvaimozhi 9.6.11 – kadiyanAy''], insbesondere die Erklärung des Schlussausdrucks. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''10.10.4:''' Die Schlusszeile richtet eine Klage an den Herrn, der die Sorge für den Dichter übernommen hat und ihn dennoch zurückzulassen scheint. Die Übersetzung wahrt diesen persönlichen Bezug. Die vorausgehende kosmische Bildsprache macht die Klage umso eindringlicher.<ref name="zurueckgelassen">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/03/thiruvaimozhi-10-10-4-umbar-andhan-pazheyo/ ''Tiruvaymoli 10.10.4 – umbar andhaN pAzhEyO''], insbesondere die Schlusswendung ''em param cātikkaluṟṟu''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''10.10.10:''' Die gesteigerten Bilder von Weite, Licht und Erkenntnisfreude sind bewusst poetisch übersetzt. Die traditionelle Auslegung ordnet sie der materiellen Natur, den Seelen und dem höchsten Herrn zu. Die alles übersteigende Sehnsucht wird durch seine umfassende Nähe erfüllt.<ref name="weite">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/03/thiruvaimozhi-10-10-10-suzhndhu-aganru/ ''Thiruvaimozhi 10.10.10 – sUzhndhu aganRu''], traditionelle Auslegung der Bildfolge. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>
* '''10.10.11:''' Die Vorlage trennt ''avā il''; die traditionelle Erklärung liest ''avāvil'', „in der Sehnsucht“ beziehungsweise „aus Liebe“. Darum heißt es hier „aus liebender Sehnsucht gesprochen“. Die vorangehende Wendung ''avā aṟṟu'' ist als erfüllte Sehnsucht verstanden. Die Anreden Brahma und Hara werden traditionell auf Narayana als ihren inneren Herrn bezogen.<ref name="letzter">KOYIL: [https://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/03/thiruvaimozhi-10-10-11-avavarachchuzh-ariyai/ ''Thiruvaimozhi 10.10.11 – avAvaRachchUzh ariyai''], insbesondere die Worterklärungen ''avāvil'' und ''avā aṟṟu''. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

'''Nachweise'''

<references />

'''Weiterführende Literatur'''

* Archana Venkatesan: ''Endless Song: Tiruvāymoḻi''. Penguin Classics, 2020. Englische Übersetzung mit literarischer Einführung; hier als weiterführende Lektüre genannt.
* John Carman und Vasudha Narayanan: ''The Tamil Veda: Piḷḷāṉ’s Interpretation of the Tiruvāymoḻi''. University of Chicago Press, 1989. Studie zur traditionellen Kommentierung; [https://press.uchicago.edu/ucp/books/book/chicago/T/bo3630033.html Verlagsangaben].

'''Bilder, Videos und Seminarverweise'''

Die vier Bilddateien wurden im Yoga-Vidya-Wiki auf Vorhandensein und Bildinhalt geprüft; Angaben zu Herkunft und Nutzung stehen auf den jeweiligen Dateiseiten. Die drei Videos wurden anhand von Titel und Herausgeber geprüft. Die Yoga-Vidya-Seminarfeeds waren beim Abruf erreichbar und enthielten Termine. Prüfstand: 26. September 2026. Die Mantra-Videos und Seminarangebote sind ergänzende Yoga-Vidya-Angebote; die musikalische Tiruvaymoli-Aufnahme ist eine Versauswahl.

== Yoga-Vidya-Seminare ==

Die folgenden Angebote vertiefen die Beschäftigung mit indischen Schriften, [[Bhakti Yoga]], dem Singen von [[Mantra|Mantras]] und [[Meditation]]. Aktuelle Termine werden über die Seminarfeeds eingeblendet.

'''Indische Schriften'''

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/indische-schriften/rssfeed.xml</rss>

'''Bhakti Yoga'''

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/bhakti-yoga/rssfeed.xml</rss>

'''Mantras und Musik'''

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/mantras-und-musik/rssfeed.xml</rss>

'''Meditation'''

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/meditation/rssfeed.xml</rss>

[[Kategorie:Tamil Schriften]]
[[Kategorie:Indische Schriften]]
[[Kategorie:Bhakti Yoga]]
[[Kategorie:Vaishnavismus]]
[[Kategorie:Vishnu]]

Tirukkovaiyar

2026-09-26T17:27:28Z

Yoga Vidya: Die Seite wurde neu angelegt: „'''Tirukkovaiyar''' (Tamil: திருக்கோவையார், wissenschaftlich ''Tirukkōvaiyār''), auch '''Thirukkovaiyar''', '''Tirukovaiyar''' oder '''Tiruccirrampalakkovaiyar''' (''Tirucciṟṟampalakkōvaiyār'', திருச்சிற்றம்பலக்கோவையார்), ist ein tamilisches Gedichtwerk über die Liebe in der Gegenwart Shivas. In seinen 400 Versen begegnen einander Liebende; sie hoffen, zögern, vert…“

'''Tirukkovaiyar''' (Tamil: திருக்கோவையார், wissenschaftlich ''Tirukkōvaiyār''), auch '''Thirukkovaiyar''', '''Tirukovaiyar''' oder '''Tiruccirrampalakkovaiyar''' (''Tirucciṟṟampalakkōvaiyār'', திருச்சிற்றம்பலக்கோவையார்), ist ein tamilisches Gedichtwerk über die Liebe in der Gegenwart [[Shiva]]s. In seinen 400 Versen begegnen einander Liebende; sie hoffen, zögern, vertrauen, warten und streiten. Immer wieder öffnet sich ihre Welt auf [[Chidambaram]], das heilige Tillai, wo Shiva als [[Nataraja]] tanzt. So kann das Tirukkovaiyar zugleich als kunstvolle Liebesdichtung und als Einladung gelesen werden, Sehnsucht, [[Hingabe]] und [[Gnade]] im eigenen Leben tiefer zu verstehen.

Die Überlieferung schreibt das Tirukkovaiyar [[Manikkavacakar]] zu, dessen Name auch Manikkavachakar oder Manikkavasagar geschrieben wird. Zusammen mit dem [[Tiruvasagam]] gehört es zum achten Buch des tamilisch-shivaitischen [[Tirumurai]].<ref name="TVA">Tamil Virtual Academy: [https://www.tamilvu.org/ta/courses-diploma-20052010-bkup-p202-p2021-html-p2021302-74807 Lehrabschnitt „திருக்கோவையார்“], zur Stellung im achten Tirumurai, zur Gattung, zu den Begleittexten und zu unterschiedlichen geistlichen Deutungen. Tamilisch; abgerufen am 26. September 2026.</ref> Im Umfeld des [[Shaiva Siddhanta]] wird diese Dichtung auch als Ausdruck der Sehnsucht der [[Seele]] nach dem Göttlichen gelesen. Die menschlichen Stimmen bleiben dabei unverwechselbar: Freude und Zweifel, Treue und Verletzung erhalten ihren eigenen Raum.

[[Datei:Shiva nataraja musee guimet 25971.jpg|thumb|[[Nataraja]], der tanzende [[Shiva]]. Chola-Bronze aus Tamil Nadu, 11. Jahrhundert, Musée Guimet, Paris. Foto: Vassil, gemeinfrei; Bildnachweis im Quellenabschnitt.]]

Diese Ausgabe bietet sämtliche '''400 Hauptverse''' des Tirukkovaiyar sowie die beiden Vorreden und die in der Textgrundlage enthaltenen einleitenden Kapitelverse: jeweils in Tamil-Schrift, römischer Transliteration, eigener deutscher Übersetzung und kurzer Erläuterung. Die sinnliche Sprache bleibt erhalten. Spirituelle Lesarten werden dort erläutert, wo sie sich am Text oder an seiner überlieferten Auslegung zeigen.

Für die Lektüre genügt zunächst ein einzelner Vers. Lass sein Bild auf dich wirken und frage, wer hier spricht: ein Liebender, eine Freundin oder eine besorgte Mutter? So erschließt sich die Dichtung Schritt für Schritt. Die begleitenden Erläuterungen helfen, ihre menschliche Situation und ihre religiösen Bezüge zu verstehen.

'''Direkt weiterlesen:''' [[#Textgrundlage und Lesehinweise|Lesehinweise und Kapitelübersicht]] · [[#Vers_1|Erster Vers]] · [[#Lehren und spirituelle Bedeutung des Tirukkovaiyar|Spirituelle Bedeutung]] · [[#Tirukkovaiyar im Alltag: fünf Anregungen|Anregungen zur Praxis]] · [[#Tirukkovaiyar: Rezitationen und ergänzende Videos|Rezitationen]]

__TOC__

== Tirukkovaiyar: Werk, Autor und Überlieferung ==

'''Manikkavacakar und die tamilische Shiva-Verehrung'''

Manikkavacakar wird in der shivaitischen Tradition als großer Dichter der Gottesliebe verehrt. Seine Lebensgeschichte ist mit religiösen Erzählungen verbunden; sie lässt sich nicht in allen Einzelheiten historisch sichern. Die Forschung ordnet die ihm zugeschriebenen Werke häufig dem 9. Jahrhundert zu. Sophia Nasti untersucht Tiruvasagam und Tirukkovaiyar als miteinander ins Gespräch tretende Dichtungen verschiedener Gattungen und hebt dabei die Bedeutung göttlichen Erbarmens hervor.<ref name="Nasti">Sophia Nasti: ''Reading Theology Across Genres: Māṇikkavācakar’s Tiruvācakam and Tirukkōvaiyār in Conversation''. Dissertation, Harvard University, Department of South Asian Studies, April 2022. [https://dash.harvard.edu/server/api/core/bitstreams/d96b6120-e2ef-453b-ab62-f045ed67af34/content Volltext als PDF]. Für Datierung und Forschungszugang wurde insbesondere die Zusammenfassung herangezogen; abgerufen am 26. September 2026.</ref>

Eine Verehrungslegende erzählt, Shiva selbst habe Manikkavacakar zum Singen des Kovai aufgefordert und seine Worte niedergeschrieben. Diese Erzählung bezeugt den sakralen Rang des Werkes in der Tradition; sie ist kein historischer Nachweis seiner Entstehung.<ref name="TVA" />

'''Was bedeutet „Kovai“?'''

''Kōvai'' bezeichnet eine zusammengefügte Folge, bildlich eine Girlande. Die einzelnen Gedichte des Tirukkovaiyar sind durch Situationen der Liebe miteinander verbunden. Das Versmaß heißt ''kaṭṭaḷaik kalittuṟai''; jeder Hauptvers besteht aus vier metrischen Zeilen. Die Textgrundlage ordnet die 400 Gedichte in 25 Kapitel.<ref name="PM">[[Manikkavacakar]] zugeschrieben: [https://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0054.html ''Tirukkōvaiyār / Tirucciṟṟampalakkōvaiyār''], Project Madurai, E-Text Nr. 54. Texteingabe, Korrektur und Webfassung: K. Kalyanasundaram, Lausanne; Erstveröffentlichung 9. März 2000; Quellenkopf © Project Madurai 1999–2000. Tamilischer Haupttext und überlieferte Begleitverse bilden die Grundlage dieser Ausgabe. Die Internetfassung benennt keine hinreichend eindeutige Druckvorlage für eine vollständige textkritische Kollation. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

Das Tirukkovaiyar greift die tamilische ''akam''-Poetik auf: Die innere Welt der Liebe wird über wiederkehrende Rollen, Landschaften, Tiere, Pflanzen und Tageszeiten sichtbar. Ein Mann und eine Frau stehen im Zentrum; der Freund des Mannes, die Freundin der Frau, Mutter, Amme, Boten und weitere Stimmen treten hinzu. „Liebender“ und „Geliebte“ sind dabei literarische Rollen. Nicht jede Rede ist unmittelbar ein autobiographisches Bekenntnis des Dichters.

Die Kapitel 1–18 stehen unter ''kaḷaviyal'', der vor der öffentlichen Anerkennung verborgenen Liebe; die Kapitel 19–25 unter ''kaṟpiyal'', dem ehelichen Leben. Innerhalb dieser Ordnung werden unterschiedliche Möglichkeiten einer Situation entfaltet. Das Werk ist deshalb keine in jedem Detail geradlinig fortlaufende Romanhandlung. Besonders das letzte Kapitel lässt Enttäuschung, Ironie, verletzte Würde und Versöhnung nebeneinander zu Wort kommen.

'''Tillai, Puliyur und der kleine Tanzsaal'''

Tillai, Puliyur und Perumpatrapuliyur sind im Tirukkovaiyar Namen beziehungsweise Namensformen, die auf [[Chidambaram]] verweisen. ''Ciṟṟampalam'', „kleine Halle“ oder „kleiner Tanzsaal“, bezeichnet den heiligen Ort von Shivas Tanz. Der längere Werktitel lässt sich entsprechend als „heilige Kovai-Dichtung vom kleinen Tanzsaal“ verstehen. Die Landschaft der Liebenden reicht darüber hinaus: Berge, Küsten, Felder und Waldwege tragen ihre jeweiligen Gefühle. Wiederkehrende Ortsnamen wie Potiyil oder [[Kailash|Kailasa]] werden in der Übersetzung als Eigennamen bewahrt.

== Textgrundlage und Lesehinweise ==

'''Umfang und Übersetzungsweise'''

Die folgende vollständige Lese- und Studienfassung wurde unmittelbar am tamilischen E-Text von Project Madurai erarbeitet. Die römische Umschrift bildet den hier wiedergegebenen Tamil-Text ab. Die deutsche Übersetzung ist eine eigene, redaktionell überarbeitete Lesefassung. Unsichere Lesarten und Deutungen bleiben bei den betreffenden Versen gekennzeichnet. Die knappen Erläuterungen wurden eigens für diesen Artikel formuliert. Für schwierige Worttrennungen und beschädigte Zeichen wurden eine wortgetrennte tamilische Vergleichsfassung, einzelne zugängliche Passagen der traditionellen Kommentare und Wörterbucheinträge herangezogen.<ref name="Sangampedia">Sangampedia: [https://sangampedia.net/thirukovayar-thodaradaivu/thirukovayar/ ''திருக்கோவையார்''], wortgetrennte tamilische Lesefassung. Zum punktuellen Vergleich, besonders bei den Versen 8, 24, 45, 74, 163, 180, 216, 244 und 343; nicht als vollständige Kollation aller Überlieferungszeugen verwendet. Abgerufen am 26. September 2026.</ref><ref name="Kommentar">[https://shaivam.org/scripture/Tamil/2557/thirukkovaiyar-mulamum-uraikalum/ ''திருக்கோவையார் பேராசிரியர் உரையும் பழைய உரையும்''], bei Shaivam.org: Tamilischer Text mit Pērāciriyar-Kommentar und älterem Kommentar. Punktuell wurden zugängliche Auszüge zur Sprecherzuordnung und zu einzelnen Bildern verglichen; der umfangreiche Kommentar wurde nicht vollständig neu ediert. Abgerufen am 26. September 2026.</ref>

Die Ausgabe ist eine Lese- und Studienfassung, keine kritische Edition. Verdichtete Grammatik, mehrdeutige Wortspiele und manche unsichere Lesart lassen sich nicht immer in eine einzige deutsche Formulierung auflösen. Solche Fälle werden unmittelbar bei den betreffenden Versen benannt. Erläuternde Subjekte oder Verbindungen sind gelegentlich aus dem Dialogzusammenhang ergänzt. Die kurzen deutschen Verstitel dienen der Orientierung; sie sind redaktionell, keine zusätzlichen Bestandteile des Gedichts.

Jeder Textblock folgt derselben Reihenfolge: '''Tamil → Transliteration → fett gesetzte Übersetzung → kursiv gesetzte Erläuterung'''. Die Umschrift unterscheidet unter anderem ''l, ḷ, ḻ'' sowie ''n, ṉ, ṇ''; lange Vokale tragen einen Querstrich. Tamilische Konsonanten werden schriftgetreu transliteriert. So steht beispielsweise ''civaṉ'' in der Umschrift, während die Übersetzung den im Deutschen vertrauten Namen Shiva verwendet. Die Klammern innerhalb tamilischer Wörter stammen grundsätzlich aus der Textvorlage und erscheinen auch in der Transliteration.

'''Wiederkehrende Namen und Bilder'''

* '''Tillai, Puliyur und die kleine Halle:''' Namen und Bilder für [[Chidambaram]] und Shivas Tanzsaal. „Herr der Halle“ bezeichnet im Gedicht [[Shiva]].
* '''Uma und der Gott mit der weiblichen Hälfte:''' [[Uma]] ist ein Name [[Parvati]]s. Die gemeinsame Gestalt von Shiva und Parvati heißt [[Ardhanarishvara]].
* '''Konrai:''' Ein tamilischer Pflanzenname. Die Blüten erscheinen in den Girlanden und Haarflechten Shivas; der Pflanzenname bleibt in der Übersetzung erhalten.
* '''Yazh:''' Eine alte tamilische Harfe. Der Vergleich mit ihrem Klang preist die Sanftheit einer Stimme.
* '''Tatenfolgen:''' Die Folgen früheren Handelns, im religiösen Zusammenhang [[Karma]]. Das Gedicht verbindet sie häufig mit Bindung und mit der befreienden Zuwendung Shivas.
* '''Der Viergesichtige:''' Eine Bezeichnung [[Brahma]]s. [[Vishnu]] und Brahma werden wiederholt im Zusammenhang mit Shivas schwer erfassbarer Größe genannt.
* '''Situationsvermerk:''' Eine überlieferte kurze Erklärung, wer im jeweiligen Vers spricht und welche Begegnung oder Handlung gemeint ist. Diese Hinweise helfen besonders bei den wechselnden Stimmen.

'''Haupttext und Begleitschichten'''

Die beiden Vorreden – Anrufung [[Ganesha]]s und Lob des Werkes – werden vor den 400 Hauptversen gesondert wiedergegeben. Auch die zusätzlichen Kapitelverse stehen jeweils eigens bezeichnet vor dem betreffenden Kapitel. ''Nūṟpā'' sind poetische Situationsregeln; ''pēriṉpak kiḷavi'' bedeutet hier „Aussage über die große Seligkeit“ und eröffnet eine geistliche Deutung. Diese Texte werden nicht stillschweigend mit den 400 Hauptversen oder mit gesicherter Autorschaft Manikkavacakars gleichgesetzt.

Die in der Vorlage nach den Hauptversen stehenden ''koḷu'' erläutern die jeweilige Sprechsituation. Sie wurden für die Sprecherzuordnung berücksichtigt, bilden aber keine zusätzlichen Hauptverse und werden hier nicht als eigener vollständiger Kommentarapparat ediert. Die Kapiteldeutungen identifizieren etwa die Freundin mit [[Gnade]] und den Liebenden mit der [[Seele]]; andere Auslegungstraditionen können die Rollen anders zuordnen.<ref name="TVA" /> Deshalb bleibt die Übersetzung zunächst bei der menschlichen Szene.

'''Ein Einstieg in die Bilderwelt des Tirukkovaiyar'''

{| class="wikitable"
! Zum Lesen und Nachsinnen !! Geeignete Verse
|-
| Schönheit wahrnehmen || [[#Vers_1|Vers 1]]: Die Geliebte erscheint als lebendige Blumengirlande.
|-
| Die Stimme der Freundin hören || [[#Vers_250|Vers 250]]: Liebe verlangt eine verbindliche Antwort.
|-
| Empfangene Gnade erinnern || [[#Vers_343|Vers 343]]: Trotz eigener Unzulänglichkeit angenommen sein.
|-
| Gemeinsame Wege würdigen || [[#Vers_398|Vers 398]]: Eine einfache Rast bleibt unvergleichlich kostbar.
|-
| Das Wohl anderer fördern || [[#Vers_400|Vers 400]]: Freigebigkeit wird mit einem Dorfteich verglichen, dessen Wasser vielen zugutekommt.
|}

'''Wegweiser durch die 25 Kapitel'''

{| class="wikitable"
! Kapitel !! Thema !! Verse

|-
| 1 || [[#Kapitel_1|Ungeplante Begegnung und Vereinigung]] || 1–18

|-
| 2 || [[#Kapitel_2|Vermittlung durch den Freund]] || 19–48

|-
| 3 || [[#Kapitel_3|Wiederbegegnung am selben Ort]] || 49

|-
| 4 || [[#Kapitel_4|Die Freundin ins Vertrauen ziehen]] || 50–59

|-
| 5 || [[#Kapitel_5|Die Freundin erkennt sein Kommen]] || 60–61

|-
| 6 || [[#Kapitel_6|Die vorausgegangene Vereinigung erkennen]] || 62

|-
| 7 || [[#Kapitel_7|Die Absicht aus der Bitte erkennen]] || 63–66

|-
| 8 || [[#Kapitel_8|Scheu prüfen]] || 67–71

|-
| 9 || [[#Kapitel_9|Erschrecken prüfen]] || 72

|-
| 10 || [[#Kapitel_10|Madal: die öffentliche Liebesklage]] || 73–81

|-
| 11 || [[#Kapitel_11|Für den Liebenden um Hilfe werben]] || 82–89

|-
| 12 || [[#Kapitel_12|Zurückweisung und Vermittlung]] || 90–115

|-
| 13 || [[#Kapitel_13|Treffen am Tag]] || 116–147

|-
| 14 || [[#Kapitel_14|Treffen bei Nacht]] || 148–180

|-
| 15 || [[#Kapitel_15|Vorübergehende Trennung]] || 181–193

|-
| 16 || [[#Kapitel_16|Gemeinsames Fortgehen]] || 194–249

|-
| 17 || [[#Kapitel_17|Drängen auf Heirat]] || 250–265

|-
| 18 || [[#Kapitel_18|Trennung zur Beschaffung der Heiratsmittel]] || 266–298

|-
| 19 || [[#Kapitel_19|Hochzeit und eheliches Glück]] || 299–307

|-
| 20 || [[#Kapitel_20|Trennung zum Lernen]] || 308–311

|-
| 21 || [[#Kapitel_21|Trennung zum Schutzdienst]] || 312–313

|-
| 22 || [[#Kapitel_22|Trennung zur Friedensstiftung]] || 314–315

|-
| 23 || [[#Kapitel_23|Trennung im Dienst des Königs]] || 316–331

|-
| 24 || [[#Kapitel_24|Trennung zum Gelderwerb]] || 332–351

|-
| 25 || [[#Kapitel_25|Trennung wegen anderer Frauen, Streit und Versöhnung]] || 352–400

|}

== Tirukkovaiyar vollständig: Tamil, Transliteration und deutsche Übersetzung ==

'''Überlieferte Vorrede A – Anrufung Ganeshas'''

<div lang="ta">எண்ணிறைந்த திங்கள் எழுகோ புரந்திகழக்<br />
கண்ணிறைந்து நின்றருளும் கற்பகமே - நண்ணியசீர்த்<br />
தேனூறு செஞ்சொல் திருக்கோவை என்கின்ற<br />
நானூறும் என்மனத்தே நல்கு</div>

<div lang="ta-Latn">eṇṇiṟainta tiṅkaḷ eḻukō purantikaḻak<br />
kaṇṇiṟaintu niṉṟaruḷum kaṟpakamē - naṇṇiyacīrt<br />
tēṉūṟu ceñcol tirukkōvai eṉkiṉṟa<br />
nāṉūṟum eṉmaṉattē nalku</div>

'''Du wunscherfüllender Baum, der du den Blick erfüllst und gnädig dastehst, während der aufragende Tempelturm im Glanz des vollen Mondes leuchtet: Schenke meinem Herzen alle vierhundert Verse der Tirukkovai, deren edle, ruhmreiche Worte von Honig strömen.'''

''Die Überschrift der Vorlage nennt Vinayaka, also [[Ganesha]]. Karpakam bezeichnet den wunscherfüllenden Baum und dient hier als Gottesbild. Die Verbindung von Mond und Tempelturm in der ersten Zeile ist unsicher und wird vorläufig sinngemäß wiedergegeben. Die Anrufung gehört zur überlieferten Vorrede, nicht zu den 400 Hauptversen.''

'''Überlieferte Vorrede B – Lob des Werkes'''

<div lang="ta">ஆரணங் காணென்பர் அந்தணர்; யோகியர் ஆகமத்தின்<br />
காரணங் காணென்பர்; காமுகர் காமநன் னூலதென்பர்;<br />
ஏரணங் காணென்பர் எண்ணர் எழுத்தென்பர் இன்புலவோர்;<br />
சீரணங் காயசிற் றம்பலக் கோவையைச் செப்பிடினே.</div>

<div lang="ta-Latn">āraṇaṅ kāṇeṉpar antaṇar; yōkiyar ākamattiṉ<br />
kāraṇaṅ kāṇeṉpar; kāmukar kāmanaṉ ṉūlateṉpar;<br />
ēraṇaṅ kāṇeṉpar eṇṇar eḻutteṉpar iṉpulavōr;<br />
cīraṇaṅ kāyaciṟ ṟampalak kōvaiyaic ceppiṭiṉē.</div>

'''Spricht man von der herrlichen Kovai des kleinen Tanzsaals, so sagen die Brahmanen: „Sieh, die Veden!“ Die Yogis sagen: „Sieh, der Grund der Agamas!“ Die Liebenden nennen sie ein gutes Buch der Liebe; die Denkenden sehen darin die Logik, und die kundigen Dichter nennen sie die Lehre der Sprache.'''

''Der Lobvers stellt mehrere Zugänge nebeneinander: [[Veden|vedische]] Überlieferung, [[Yoga]], [[Agama]], Liebe, Denken und Sprachkunst. „Logik“ und „Lehre der Sprache“ geben die knappen Fachwörter ēraṇam und eḻuttu sinngemäß wieder. Die Vorrede selbst erlaubt eine mehrschichtige Lektüre.''

'''Erster Werkteil: Kaḷaviyal – verborgene Liebe'''

Die Kapitel 1–18 entfalten die Liebe vor ihrer öffentlichen Anerkennung.

<span id="Kapitel_1"></span>'''Kapitel 1 – Ungeplante Begegnung und Vereinigung'''

Verse 1–18 des Tirukkovaiyar.

<span id="Vers_1"></span>'''Vers 1 – Die erste Begegnung'''

<div lang="ta">திருவளர் தாமரை சீர்வளர் காவிகள் ஈசர்தில்லைக்<br />
குருவளர் பூங்குமிழ் கோங்குபைங் காந்தள்கொண்டு ஓங்குதெய்வ<br />
மருவளர் மாலையர் வல்லியின் ஒல்கி அனநடை வாய்ந்து<br />
உருவளர் காமன்தன் வென்றிக் கொடிபோன்று ஒளிர்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">tiruvaḷar tāmarai cīrvaḷar kāvikaḷ īcartillaik<br />
kuruvaḷar pūṅkumiḻ kōṅkupaiṅ kāntaḷkoṇṭu ōṅkuteyva<br />
maruvaḷar mālaiyar valliyiṉ olki aṉanaṭai vāyntu<br />
uruvaḷar kāmaṉtaṉ veṉṟik koṭipōṉṟu oḷirkiṉṟatē</div>

'''Ein Lotos, in dem Schönheit wohnt, herrliche blaue Wasserlilien, farbenprächtige Kumizh-Blüten, Kongu-Knospen und frische Kantal-Blüten aus Tillai des Herrn: Aus ihnen gefügt, wiegt sich diese göttlich duftende Girlande wie eine Ranke. Mit dem Gang eines Schwans leuchtet sie wie das Siegesbanner des schön gestalteten Liebesgottes.'''

''Der Liebende erblickt die Frau. Blumen werden zu Bildern ihrer Schönheit; die ganze Gestalt erscheint als lebendige Girlande. [[Tillai]] ist zugleich Liebeslandschaft und heiliger Ort [[Shiva]]s.''

<span id="Vers_2"></span>'''Vers 2 – Ist sie eine Göttin?'''

<div lang="ta">போதா விசும்போ புனலோ பணிக ளதுபதியோ<br />
யாதோ அறிகுவ(து) ஏதும் அரிதி யமன்விடுத்த<br />
தூதோ அனங்கன் துணையோ இணையிலி தொல்லைத்தில்லை<br />
மாதோ மடமயி லோஎன நின்றவர் வாழ்பதியே</div>

<div lang="ta-Latn">pōtā vicumpō puṉalō paṇika ḷatupatiyō<br />
yātō aṟikuva(tu) ētum ariti yamaṉviṭutta<br />
tūtō aṉaṅkaṉ tuṇaiyō iṇaiyili tollaittillai<br />
mātō maṭamayi lōeṉa niṉṟavar vāḻpatiyē</div>

'''Ist ihre Heimat eine Blüte, der Himmel, das Wasser oder die Stadt der Schlangen? Was lässt sich darüber wissen? Es ist schwer zu erkennen. Ist sie eine Botin Yamas, eine Gefährtin des körperlosen Liebesgottes, eine Frau aus dem unvergleichlichen alten Tillai oder ein anmutiger Pfau? Wo mag dieses Wesen wohnen?'''

''Staunen macht die Grenze zwischen Mensch und Gottheit unsicher. Der „körperlose“ [[Kama]] erinnert an den von Shivas Blick verbrannten Liebesgott. Die Fragen geben die überwältigte Wahrnehmung des Mannes wieder.''

<span id="Vers_3"></span>'''Vers 3 – Die Zeichen des Menschlichen'''

<div lang="ta">பாயும் விடையரன் தில்லையன் னாள்படைக் கண்ணிமைக்கும்<br />
தோயும் நிலத்தடி தூமலர் வாடும் துயரமெய்தி<br />
ஆயும் மனனே அணங்கல்லள் அம்மா முலைசுமந்து<br />
தேயும் மருங்குல் பெரும்பணைத் தோளிச் சிறுநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">pāyum viṭaiyaraṉ tillaiyaṉ ṉāḷpaṭaik kaṇṇimaikkum<br />
tōyum nilattaṭi tūmalar vāṭum tuyarameyti<br />
āyum maṉaṉē aṇaṅkallaḷ ammā mulaicumantu<br />
tēyum maruṅkul perumpaṇait tōḷic ciṟunutalē</div>

'''Ihre waffengleichen Augen blinzeln, ihre Füße berühren die Erde, ihre frischen Blumen welken. Mein sorgenvoll prüfendes Herz, sie ist keine Göttin! Diese Frau mit kleiner Stirn und großen bambusgleichen Schultern, deren Taille unter der Last der Brüste schwindet, gleicht Tillai des stierreitenden Hara.'''

''Blinzeln, Bodenberührung und welkender Blumenschmuck gelten im dichterischen Vergleich als menschliche Kennzeichen. Die Schönheit bleibt heilig anmutend, obwohl der Liebende nun eine Frau vor sich erkennt.''

<span id="Vers_4"></span>'''Vers 4 – Die kaum sichtbare Taille'''

<div lang="ta">அகல்கின்ற அல்குல் தடமது கொங்கை அவைஅலம்நீ<br />
புகல்கின்ற(து) என்னைநெஞ்(சு) உண்டே இடைஅடை யார்புரங்கள்<br />
இகல்குன்ற வில்லில்செற் றோன்தில்லை ஈசன்எம் மான்எதிர்த்த<br />
பகல்குன்றப் பல்உகுத் தோன்பழ னம்அன்ன பல்வளைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">akalkiṉṟa alkul taṭamatu koṅkai avaialamnī<br />
pukalkiṉṟa(tu) eṉṉaineñ(cu) uṇṭē iṭaiaṭai yārpuraṅkaḷ<br />
ikalkuṉṟa villilceṟ ṟōṉtillai īcaṉem māṉetirtta<br />
pakalkuṉṟap palukut tōṉpaḻa ṉamaṉṉa palvaḷaikkē</div>

'''Dort sind ihre breiten Hüften, dort ihre Brüste. Was redest du töricht, mein Herz? Gewiss hat diese mit vielen Armreifen Geschmückte eine Taille! Sie gleicht Palanam unseres Herrn von Tillai, der die feindlichen Städte mit dem Berg als Bogen zerstörte und dem widersetzlichen Sonnengott die Zähne ausschlug, sodass dessen Glanz sank.'''

''Der Mann wundert sich über die sprichwörtlich schmale Taille. Die gedrängte Anrede des Herzens ist sinngemäß wiedergegeben. Die Shiva-Anspielungen beziehen sich auf [[Tripura]] und das Opfer des [[Daksha]].''

<span id="Vers_5"></span>'''Vers 5 – Wunde und Heilmittel'''

<div lang="ta">அணியும் அமிழ்தும்என் ஆவியம் ஆயவன் தில்லைச்சிந்தா<br />
மணிஉம்ப ரார்அறி யாமறை யோன்அடி வாழ்த்தலரின்<br />
பிணியும் அதற்கு மருந்தும் பிறழப் பிறழமின்னும்<br />
பணியும் புரைமருங் குல்பெருந் தோளி படைக்கண்களே</div>

<div lang="ta-Latn">aṇiyum amiḻtumeṉ āviyam āyavaṉ tillaiccintā<br />
maṇiumpa rāraṟi yāmaṟai yōṉaṭi vāḻttalariṉ<br />
piṇiyum ataṟku maruntum piṟaḻap piṟaḻamiṉṉum<br />
paṇiyum puraimaruṅ kulperun tōḷi paṭaikkaṇkaḷē</div>

'''Er ist mein Schmuck, mein Nektar und mein Leben, das wunscherfüllende Juwel von Tillai, der Verborgene, den selbst die Himmlischen nicht erkennen. Wie denen, die seine Füße nicht preisen, bringen mir ihre waffengleichen Augen Krankheit. Doch zugleich sind sie deren Heilmittel: die rastlos funkelnden Augen der breitschultrigen Frau mit schlanker, von Schmuck umgebener Taille.'''

''Der Blick der Geliebten verwundet und heilt. Das Liebesleid wird mit der Ferne von Shiva verglichen. Die Verbindung beider Ebenen entsteht im Gleichnis und verlangt keine starre Gleichsetzung jeder Figur.''

<span id="Vers_6"></span>'''Vers 6 – Dank an das Geschick'''

<div lang="ta">வளைபயில் கீழ்கடல் நின்றிட மேல்கடல் வான்நுகத்தின்<br />
துளைவழி நேர்கழி கோத்தெனத் தில்லைத்தொல் லோன்கயிலைக்<br />
கிளைவயின் நீக்கிஇக் கொண்டைஅங் கண்ணியைக் கொண்டுதந்த<br />
விளைவயல் வால்விய வேன்நய வேன்தெய்வம் மிக்கனவே</div>

<div lang="ta-Latn">vaḷaipayil kīḻkaṭal niṉṟiṭa mēlkaṭal vāṉnukattiṉ<br />
tuḷaivaḻi nērkaḻi kōtteṉat tillaittol lōṉkayilaik<br />
kiḷaivayiṉ nīkkiik koṇṭaiaṅ kaṇṇiyaik koṇṭutanta<br />
viḷaivayal vālviya vēṉnaya vēṉteyvam mikkaṉavē</div>

'''Als wäre ein gerader Stab vom muschelreichen östlichen Meer aus genau durch das Loch eines großen Jochs im westlichen Meer gefahren: So unwahrscheinlich war dies! Das Geschick löste die schön Bekränzte am Kailasa des uralten Herrn von Tillai aus ihrer Gemeinschaft und führte sie mir zu. Wie sollte ich dieses überreiche göttliche Wirken nicht bestaunen und lieben?'''

''Das Bild zweier ferner Meere bezeichnet eine kaum denkbare Fügung. Einzelne Wörter der letzten Zeile sind in der Vorlage gedrängt; sicher ist der dankbare Lobpreis der Macht, die die Begegnung ermöglicht hat.''

<span id="Vers_7"></span>'''Vers 7 – Die Vereinigung wagen'''

<div lang="ta">ஏழுடை யான்பொழில் எட்டுடை யான்புயம் என்னைமுன்ஆள்<br />
ஊழுடை யான்புலி யூர்அன்ன பொன்இவ் உயிர்பொழில் ஆகச்<br />
சூழுடை ஆயத்தை நீக்கும் விதிதுணை யாமனனே<br />
யாழுடை யார்மணம் காண்அணங்(கு) ஆய்வந்(து) அகப்பட்டதே</div>

<div lang="ta-Latn">ēḻuṭai yāṉpoḻil eṭṭuṭai yāṉpuyam eṉṉaimuṉāḷ<br />
ūḻuṭai yāṉpuli yūraṉṉa poṉiv uyirpoḻil ākac<br />
cūḻuṭai āyattai nīkkum vitituṇai yāmaṉaṉē<br />
yāḻuṭai yārmaṇam kāṇaṇaṅ(ku) āyvan(tu) akappaṭṭatē</div>

'''Mein Herz, das Geschick ist unser Beistand! Es hat diese Goldene, schön wie Puliyur des Herrn, der sieben Welten und acht Arme besitzt und mich schon einst zu seinem Diener machte, aus dem Kreis ihrer Gefährtinnen gelöst. Sie ist das Lebensglück dieses Hains. Sieh: Uns ist die Verbindung der Lautenspielenden, die Gandharva-Ehe, zugefallen!'''

''Die Begegnung wird als göttlich gefügte Vereinigung verstanden. Die „Lautenspielenden“ weisen auf [[Gandharva]]s; gemeint ist die aus gegenseitiger Liebe entstehende Verbindung. Die Fügung um „Lebenshain“ bleibt sprachlich unsicher.''

<span id="Vers_8"></span>'''Vers 8 – Wort und Geschmack'''

<div lang="ta">சொற்பால் அமுதிவள் யான்சுவை என்னத் துணிந்திங்ஙனே<br />
நற்பால் வினைத்தெய்வம் தந்தின்று நானிவ ளாம்பகுதிப்<br />
பொற்பார் அறிவார் புலியூர்ப் புனிதன் பொதியில்வெற்பில்<br />
கற்பா வியவரை வாய்க்கடி(து) ஓட்ட களவகத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">coṟpāl amutivaḷ yāṉcuvai eṉṉat tuṇintiṅṅaṉē<br />
naṟpāl viṉaitteyvam tantiṉṟu nāṉiva ḷāmpakutip<br />
poṟpār aṟivār puliyūrp puṉitaṉ potiyilveṟpil<br />
kaṟpā viyavarai vāykkaṭi(tu) ōṭṭa kaḷavakattē</div>

'''Sie ist Nektar in Worten, ich sein Geschmack: So hat das göttliche Wirken guter Taten uns heute verbunden. Wer erkennt die Schönheit dieser Verbindung, in der ich sie werde? Im felsübersäten Bergland des Potiyil, das dem Heiligen von Puliyur gehört, haben wir uns rasch in heimlicher Liebe vereinigt.'''

''Der Liebende spricht von der Vereinigung. Für amutu, „Nektar“, wurde ein Buchstabenfehler der Grundvorlage berichtigt. Die Schlussfügung mit kaṭi und kaḷavu ist unsicher; die Übersetzung gibt den Zusammenhang einer heimlichen, der Bewachung entzogenen Begegnung wieder.''

<span id="Vers_9"></span>'''Vers 9 – Freude, die immer neu wird'''

<div lang="ta">உணர்ந்தார்க்(கு) உணர்வரி யோன்தில்லைச் சிற்றம் பலத்தொருத்தன்<br />
குணந்தான் வெளிப்பட்ட கொவ்வைச்செவ் வாயிக் கொடியிடைதோள்<br />
புணர்ந்தால் புணரும் தொறும்பெரும் போகம்பின் னும்புதிதாய்<br />
மணந்தாழ் புரிகுழ லாள் அல்குல் போல வளர்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">uṇarntārk(ku) uṇarvari yōṉtillaic ciṟṟam palattoruttaṉ<br />
kuṇantāṉ veḷippaṭṭa kovvaiccev vāyik koṭiyiṭaitōḷ<br />
puṇarntāl puṇarum toṟumperum pōkampiṉ ṉumputitāy<br />
maṇantāḻ purikuḻa lāḷ alkul pōla vaḷarkiṉṟatē</div>

'''Der Eine im kleinen Tanzsaal von Tillai ist selbst für Erkennende schwer zu erkennen. Seine Güte scheint in dieser Frau mit kovvairoten Lippen und rankenschlanker Taille offenbar. Wenn ich ihre Schultern umfange, wächst bei jeder Vereinigung die große Freude aufs Neue, wie die Hüftenschönheit der Frau mit duftendem, gewundenem Haar.'''

''Die Vereinigung erschöpft sich nicht durch Wiederholung. Das Lied verbindet menschliche Liebesfreude mit einer Ahnung göttlicher Fülle und bewahrt dabei seine sinnliche Bildsprache.''

<span id="Vers_10"></span>'''Vers 10 – Die ersehnte Stimme'''

<div lang="ta">அளவியை யார்க்கும் அறி(வு )அரி யோன்தில்லை அம்பலம்போல்<br />
வளவிய வான்கொங்கை வாள்தடங் கண்நுதல் மாமதியின்<br />
பிள(வு)இயல் மின்இடை பேரமை தோளிது பெற்றியென்றால்<br />
கிளவியை யென்றோ இனிக்கிள்ளை யார்வாயிற் கேட்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">aḷaviyai yārkkum aṟi(vu )ari yōṉtillai ampalampōl<br />
vaḷaviya vāṉkoṅkai vāḷtaṭaṅ kaṇnutal māmatiyiṉ<br />
piḷa(vu)iyal miṉiṭai pēramai tōḷitu peṟṟiyeṉṟāl<br />
kiḷaviyai yeṉṟō iṉikkiḷḷai yārvāyiṟ kēṭkiṉṟatē</div>

'''Ihre Fülle gleicht dem Tanzsaal von Tillai, dessen Herrn niemand ermessen kann: hohe Brüste, weite leuchtende Augen, eine Stirn wie ein Teil des großen Mondes, eine Taille wie ein Blitz, Schultern wie mächtiger Bambus. Wenn schon ihre Gestalt so ist: Wann werde ich nun die Worte aus dem Mund dieses Papageis hören?'''

''Nach dem Sehen erwacht der Wunsch zu hören. Der Papagei steht für die süße Stimme. Die Geliebte bleibt mehr als ein betrachtetes Bild: Der Mann sehnt sich nach ihrer Antwort.''

<span id="Vers_11"></span>'''Vers 11 – Die Bienen befragen'''

<div lang="ta">கூம்பலங் கைத்தலத்து அன்பர்என்(பு) ஊடுரு கக்குனிக்கும்<br />
பாம்பலங் காரப் பரன்தில்லை அம்பலம் பாடலரின்<br />
தேம்பலம் சிற்றிடை ஈங்கிவள் தீங்கனி வாய்கமழும்<br />
ஆம்பலம் போதுள வோஅளி காள்நும் அகன்பணையே</div>

<div lang="ta-Latn">kūmpalaṅ kaittalattu aṉpareṉ(pu) ūṭuru kakkuṉikkum<br />
pāmpalaṅ kārap paraṉtillai ampalam pāṭalariṉ<br />
tēmpalam ciṟṟiṭai īṅkivaḷ tīṅkaṉi vāykamaḻum<br />
āmpalam pōtuḷa vōaḷi kāḷnum akaṉpaṇaiyē</div>

'''Ihr Bienen, gibt es in euren weiten Feldern eine Wasserlilie, die so duftet wie der süßfruchtgleiche Mund dieser Frau? Ihre schmale Taille ermattet, wie jene ermatten, die den Tanzsaal von Tillai nicht besingen, wo der mit Schlangen geschmückte Höchste tanzt und die Verehrenden mit gefalteten Händen bis in die Knochen schmelzen lässt.'''

''Die Frage an die Bienen ist ein vertrautes Mittel tamilischer Liebesdichtung. Der Vergleich mündet in die körperlich erfahrbare Hingabe an [[Nataraja]]: Auch Verehrung lässt das ganze Wesen „schmelzen“.''

<span id="Vers_12"></span>'''Vers 12 – Warum fürchtest du die Trennung?'''

<div lang="ta">சிந்தா மணிதெள் கடல்அமிர் தம்தில்லை யான்அருளால்<br />
வந்தால் இகழப் படுமே மடமான் விழிமயிலே<br />
அந்தா மரையன்ன மேநின்னை யான் அகன்(று) ஆற்றுவனோ<br />
சிந்தா குலமுற்றென் னோஎன்னை வாட்டம் திருத்துவதே</div>

<div lang="ta-Latn">cintā maṇiteḷ kaṭalamir tamtillai yāṉaruḷāl<br />
vantāl ikaḻap paṭumē maṭamāṉ viḻimayilē<br />
antā maraiyaṉṉa mēniṉṉai yāṉ akaṉ(ṟu) āṟṟuvaṉō<br />
cintā kulamuṟṟeṉ ṉōeṉṉai vāṭṭam tiruttuvatē</div>

'''Du pfauengleiche Frau mit dem Blick einer sanften Hirschkuh, du Schwan beim schönen Lotos! Würde man das Wunschjuwel oder den Nektar des klaren Meeres verschmähen, wenn Shivas Gnade in Tillai sie schenkte? Könnte ich dich verlassen und es ertragen? Warum quälst du mich mit deiner Sorge und deinem Kummer?'''

''Der Mann kündigt den bevorstehenden Abschied an und versichert zugleich seine Liebe. Kostbare göttliche Gaben veranschaulichen, wie wenig er die Begegnung geringachten kann.''

<span id="Vers_13"></span>'''Vers 13 – Ihre Sorge verstehen'''

<div lang="ta">கோங்கின் பொலிஅரும்(பு) ஏய்கொங்கை பங்கன் குறுகலர்ஊர்<br />
தீங்கில் புகச்செற்ற கொற்றவன் சிற்றம் பலம் அனையாள்<br />
நீங்கின் புணர்(வு)அரி(து) என்றோ நெடி(து)இங்ங னேயிருந்தால்<br />
ஆங்குஇற் பழியாம் எனவோ அறியேன் அயர்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">kōṅkiṉ poliarum(pu) ēykoṅkai paṅkaṉ kuṟukalarūr<br />
tīṅkil pukacceṟṟa koṟṟavaṉ ciṟṟam palam aṉaiyāḷ<br />
nīṅkiṉ puṇar(vu)ari(tu) eṉṟō neṭi(tu)iṅṅa ṉēyiruntāl<br />
āṅkuiṟ paḻiyām eṉavō aṟiyēṉ ayarkiṉṟatē</div>

'''Gleich dem kleinen Tanzsaal des Siegers ist sie, der die feindlichen Städte ins Feuer stürzte und die Frau mit konguknospengleichen Brüsten als seine Hälfte trägt. Ermattet sie, weil nach der Trennung ein Wiedersehen schwer wäre? Oder weil ein längeres Verweilen hier daheim Schande brächte? Ich weiß nicht, weshalb sie so leidet.'''

''Der Liebende erwägt zwei Ängste: Verlust der Nähe und gesellschaftliche Entdeckung. Die Geliebte spricht noch nicht selbst. Das Nichtwissen eröffnet einen Raum für mitfühlendes Verstehen.''

<span id="Vers_14"></span>'''Vers 14 – Vertrauen in die Gnade'''

<div lang="ta">தேவரில் பெற்றநம் செல்வக் கடிவடி வால்திருவே<br />
யாவரின் பெற்றினி யார்சிதைப் பார்இமை யாதமுக்கண்<br />
மூவரின் பெற்றவர் சிற்றம் பலம்அணி மொய்பொழில்வாய்ப்<br />
பூஅரில் பெற்ற குழலிஎன் வாடிப் புலம்புவதே</div>

<div lang="ta-Latn">tēvaril peṟṟanam celvak kaṭivaṭi vāltiruvē<br />
yāvariṉ peṟṟiṉi yārcitaip pārimai yātamukkaṇ<br />
mūvariṉ peṟṟavar ciṟṟam palamaṇi moypoḻilvāyp<br />
pūaril peṟṟa kuḻalieṉ vāṭip pulampuvatē</div>

'''Du glückverheißende Schöne, deine kostbare Gestalt haben wir durch die Gottheit gewonnen. Wer könnte sie uns nun wegnehmen, wer unsere Verbindung zerstören? Du mit Blumen im Haar, in den dichten Hainen des kleinen Tanzsaals jenes Dreiäugigen, der unter den Dreien hervorragt: Warum welken und klagen?'''

''Der Mann beruft sich auf die Gnade, die beide zusammengeführt hat. Shiva erscheint als der Dreiäugige unter den großen Gottheiten. Die genaue Fügung der mittleren Zeilen ist gedrängt und sinngemäß wiedergegeben.''

<span id="Vers_15"></span>'''Vers 15 – Unsere Orte liegen nahe'''

<div lang="ta">வருங்குன்றம் ஒன்றுரித் தோன்தில்லை அம்பல வன்மலயத்(து)<br />
இருங்குன்ற வாணர் இளங்கொடி யேஇடர் எய்தல்எம்மூர்ப்<br />
பருங்குன்ற மாளிகை நுண்கள பத்தொளி பாயநும்மூர்க்<br />
கருங்குன்றம் வெண்ணிறக் கஞ்சுகம் ஏய்க்கும் களங்குழையே</div>

<div lang="ta-Latn">varuṅkuṉṟam oṉṟurit tōṉtillai ampala vaṉmalayat(tu)<br />
iruṅkuṉṟa vāṇar iḷaṅkoṭi yēiṭar eytalemmūrp<br />
paruṅkuṉṟa māḷikai nuṇkaḷa pattoḷi pāyanummūrk<br />
karuṅkuṉṟam veṇṇiṟak kañcukam ēykkum kaḷaṅkuḻaiyē</div>

'''Du junge Ranke der Bewohner des großen Berglandes, du mit glänzenden Ohrringen, leide nicht! Im Gebirge des Tänzers von Tillai, der den heranstürmenden Elefantenberg enthäutete, liegen unsere Orte nahe: Der helle Schimmer des feinen Sandelputzes unserer berggleichen Häuser legt sich wie ein weißes Gewand um den dunklen Berg eures Ortes.'''

''Der Mann macht Nähe sichtbar, indem Licht von einem Wohnort zum anderen reicht. Das Bergtier ist der Elefant aus Shivas Mythos. Die tröstende Landschaft verbindet räumliche Entfernung mit fortbestehender Beziehung.''

<span id="Vers_16"></span>'''Vers 16 – Geh voraus, ich komme nach'''

<div lang="ta">தெளிவளர் வான்சிலை செங்கனி வெண்முத்தம், திங்களின்வாய்ந்(து)<br />
அளிவளர் வல்லிஅன் னாய் முன்னி யாடுபின் யான்அளவா<br />
ஒளிவளர் தில்லை ஒருவன் கயிலை யுகுபெருந்தேன்<br />
துளிவளர் சாரல் கரந்துங்ங னேவந்து தோன்றுவனே</div>

<div lang="ta-Latn">teḷivaḷar vāṉcilai ceṅkaṉi veṇmuttam, tiṅkaḷiṉvāyn(tu)<br />
aḷivaḷar valliaṉ ṉāy muṉṉi yāṭupiṉ yāṉaḷavā<br />
oḷivaḷar tillai oruvaṉ kayilai yukuperuntēṉ<br />
tuḷivaḷar cāral karantuṅṅa ṉēvantu tōṉṟuvaṉē</div>

'''Du freundliche Ranke, in deren Mondgesicht ein klarer Bogen, eine rote Frucht und weiße Perlen zusammenkommen! Geh voraus und spiele. Ich werde mich an den honigtropfenden Hängen des Kailasa jenes Einen verbergen, dessen Tillai im Licht erstrahlt, und danach unbemerkt auf diesem Weg wieder vor dir erscheinen.'''

''Bogen, Frucht und Perlen bezeichnen Brauen, Lippen und Zähne. Die Geliebte soll zu ihren Gefährtinnen zurückkehren. Das Versprechen eines Wiedersehens mildert den ersten Abschied.''

<span id="Vers_17"></span>'''Vers 17 – Begegnung oder Traum?'''

<div lang="ta">புணர்ப்போன் நிலனும் விசும்பும் பொருப்புந்தன் பூங்கழலின்<br />
துணர்ப்போ தெனக்கணி யாக்குந்தொல் லோன்தில்லைச் சூழ்பொழில்வாய்<br />
இணர்ப்போ(து) அணிசூழல் ஏழைதன் நீர்மைஇந் நீர்மையென்றால்<br />
புணர்ப்போ கனவோ பிறிதோ அறியேன் புகுந்ததுவே</div>

<div lang="ta-Latn">puṇarppōṉ nilaṉum vicumpum poruppuntaṉ pūṅkaḻaliṉ<br />
tuṇarppō teṉakkaṇi yākkuntol lōṉtillaic cūḻpoḻilvāy<br />
iṇarppō(tu) aṇicūḻal ēḻaitaṉ nīrmaiin nīrmaiyeṉṟāl<br />
puṇarppō kaṉavō piṟitō aṟiyēṉ pukuntatuvē</div>

'''Er fügt Erde, Himmel und Berge zusammen; der Uralte macht die Blütenbüschel seiner Füße zu meinem Schmuck. Wenn die blumengeschmückte Frau in den Hainen um sein Tillai von solcher Art ist: War das, was mir widerfuhr, wirkliche Vereinigung, ein Traum oder etwas anderes? Ich weiß es nicht.'''

''Nach der Begegnung steht der Mann staunend vor dem Geschehen. Die Gabe göttlicher Füße und die unverhoffte Liebe überschreiten beide das, was er sich selbst hätte verschaffen können.''

<span id="Vers_18"></span>'''Vers 18 – Die vertraute Freundin'''

<div lang="ta">உயிரொன்(று) உளமும்ஒன்(று) ஒன்றே சிறப்(பு)இவட்(கு) என்னோடென்னப்<br />
பயில்கின்ற சென்று செவியுற நீள்படைக் கண்கள்விண்வாய்ச்<br />
செயிர்ஒன்று முப்புரம் செற்றவன் தில்லைச்சிற் றம்பலத்துப்<br />
பயில்கின்ற கூத்தன் அருளென லாகும் பணிமொழிக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">uyiroṉ(ṟu) uḷamumoṉ(ṟu) oṉṟē ciṟap(pu)ivaṭ(ku) eṉṉōṭeṉṉap<br />
payilkiṉṟa ceṉṟu ceviyuṟa nīḷpaṭaik kaṇkaḷviṇvāyc<br />
ceyiroṉṟu muppuram ceṟṟavaṉ tillaicciṟ ṟampalattup<br />
payilkiṉṟa kūttaṉ aruḷeṉa lākum paṇimoḻikkē</div>

'''„Ein Leben, ein Herz, dieselbe Würde teilen sie und ich“: Als die sanft Sprechende dies über ihre Freundin sagte, hörte ich es. Für die Frau mit langen waffengleichen Augen ist jene wie die Gnade des Tänzers, der in Tillais kleinem Tanzsaal wohnt und die drei feindlichen Städte am Himmel vernichtete.'''

''Die Geliebte zeigt dem Mann ihre engste Freundin. Diese wird zur Mittlerin zwischen den Liebenden. Ihr Vergleich mit [[Gnade]] ist für die spätere geistige Auslegung der Figuren besonders wichtig.''

<span id="Kapitel_2"></span>'''Kapitel 2 – Vermittlung durch den Freund'''

Verse 19–48 des Tirukkovaiyar.

<span id="Vers_19"></span>'''Vers 19 – Der hilfreiche Freund'''

<div lang="ta">பூங்கனை யார்புனல் தென்புலி யூர்புரிந்(து) அம்பலத்துள்<br />
ஆங்கெனை யாண்டுகொண் டாடும் பிரானடித் தாமரைக்கே<br />
பாங்கனை யான்அன்ன பண்பனைக் கண்(டு)இப் பரிசுரைத்தால்<br />
ஈங்கெனை யார்தடுப் பார்மடப் பாவையை எய்துதற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">pūṅkaṉai yārpuṉal teṉpuli yūrpurin(tu) ampalattuḷ<br />
āṅkeṉai yāṇṭukoṇ ṭāṭum pirāṉaṭit tāmaraikkē<br />
pāṅkaṉai yāṉaṉṉa paṇpaṉaik kaṇ(ṭu)ip paricuraittāl<br />
īṅkeṉai yārtaṭup pārmaṭap pāvaiyai eytutaṟkē</div>

'''Wenn ich meinen Freund aufsuche, dessen Wesen ganz den Lotosfüßen des Herrn verbunden ist, und ihm erzähle, was geschehen ist: Wer könnte mich dann hindern, die anmutige Geliebte zu erreichen? Jener Herr liebt das wasserreiche südliche Puliyur; im Tanzsaal nahm er mich an und tanzt.'''

''Mit dem zweiten Kapitel tritt der männliche Freund hervor. Auch er gehört zur Welt der Shiva-Verehrung. Menschliche Freundschaft wird zur konkreten Hilfe auf einem Weg, der allein schwer zu gehen ist.''

<span id="Vers_20"></span>'''Vers 20 – Was ist dir widerfahren?'''

<div lang="ta">சிறைவான் புனல்தில்லைச் சிற்றம் பலத்தும்என் சிந்தையுள்ளம்<br />
உறைவான் உயர்மதில் கூடலின் ஆய்ந்தஒண் தீந்தமிழின்<br />
துறைவாய் நுழைந்தனை யோஅன்றி ஏழிசைச் சூழல்புக்கோ<br />
இறைவா தடவரைத் தோட்கென்கொ லாம்புகுந்(து) எய்தியதே</div>

<div lang="ta-Latn">ciṟaivāṉ puṉaltillaic ciṟṟam palattumeṉ cintaiyuḷḷam<br />
uṟaivāṉ uyarmatil kūṭaliṉ āyntaoṇ tīntamiḻiṉ<br />
tuṟaivāy nuḻaintaṉai yōaṉṟi ēḻicaic cūḻalpukkō<br />
iṟaivā taṭavarait tōṭkeṉko lāmpukun(tu) eytiyatē</div>

'''Bist du in die feinen Bereiche des süßen Tamil eingedrungen, das im hoch ummauerten Kudal geprüft wird? Oder hast du dich in den Kreis der sieben Töne versenkt? Mein Herr mit berggleichen Schultern, was hat dich ergriffen? Der Herr des wasserumhegten Tillai wohnt in seinem kleinen Tanzsaal und in meinem innersten Herzen.'''

''Der Freund bemerkt die Veränderung des Liebenden. Er fragt zunächst nach Dichtung und Musik als möglichen Ursachen. [[Madurai|Kudal]] verweist auf die tamilische Gelehrsamkeit; das Liebesgeheimnis muss erst ausgesprochen werden.''

<span id="Vers_21"></span>'''Vers 21 – Die Ursache seiner Schwäche'''

<div lang="ta">கோம்பிக்(கு) ஒதுங்கிமே யாமஞ்ஞை குஞ்சரம் கோளிழைக்கும்<br />
பாம்பைப் பிடித்துப் படங்கிழித்(து) ஆங்(கு)அப் பணைமுலைக்கே<br />
தேம்பல் துடியிடை மான்மட நோக்கிதில் லைச் சிவன்தாள்<br />
ஆம்பொன் தடமலர் சூடும்என் ஆற்றல் அகற்றியதே</div>

<div lang="ta-Latn">kōmpik(ku) otuṅkimē yāmaññai kuñcaram kōḷiḻaikkum<br />
pāmpaip piṭittup paṭaṅkiḻit(tu) āṅ(ku)ap paṇaimulaikkē<br />
tēmpal tuṭiyiṭai māṉmaṭa nōkkitil laic civaṉtāḷ<br />
āmpoṉ taṭamalar cūṭumeṉ āṟṟal akaṟṟiyatē</div>

'''Der Pfau, der sich nicht scheu verbirgt, greift die Schlange, die selbst dem Elefanten Verderben bringt, und zerreißt ihre Haube. So erscheint die zarte Taille unter ihren Brüsten. Ihr sanfter Hirschblick hat mir die Kraft genommen, die goldenen, weiten Lotosfüße Shivas von Tillai als Schmuck zu tragen.'''

''Der Liebende gesteht die Macht ihres Blickes. Die gedrängten Tiervergleiche am Anfang sind nicht sicher aufzulösen; die Übertragung bleibt dort vorläufig. Sicher ist der Verlust seiner bisherigen inneren Festigkeit.''

<span id="Vers_22"></span>'''Vers 22 – Der Freund widerspricht'''

<div lang="ta">உளமாம் வகைநம்மை உய்யவந்(து) ஆண்டுசென்(று) உம்பர்உய்யக்<br />
களமாம் விடம்அமிர்(து) ஆக்கிய தில்லைத்தொல் லோன்கயிலை<br />
வளமாம் பொதும்பரின் வஞ்சித்து நின்றோர்வஞ் சிம்மருங்குல்<br />
இளமான் விழித்ததென் றோஇன்றெம் அண்ணல் இரங்கியதே</div>

<div lang="ta-Latn">uḷamām vakainammai uyyavan(tu) āṇṭuceṉ(ṟu) umparuyyak<br />
kaḷamām viṭamamir(tu) ākkiya tillaittol lōṉkayilai<br />
vaḷamām potumpariṉ vañcittu niṉṟōrvañ cimmaruṅkul<br />
iḷamāṉ viḻittateṉ ṟōiṉṟem aṇṇal iraṅkiyatē</div>

'''Unser Herr kam, nahm uns an und schenkte uns das Heil; damit die Himmlischen lebten, machte er das Gift in seiner Kehle zum Nektar. Soll unser edler Freund nun klagen, bloß weil im reichen Hain seines Kailasa eine rankenschlanke Hirschkuh stand und ihn mit ihrem Blick betörte?'''

''Der Freund spricht zunächst tadelnd. Die Hirschkuh bezeichnet die Geliebte. Der Hinweis auf den Gifttrinker [[Nilakantha]] stellt ihrer scheinbar kleinen Macht die Größe des göttlichen Schutzes gegenüber.''

<span id="Vers_23"></span>'''Vers 23 – Du hast sie nicht gesehen'''

<div lang="ta">சேணிற் பொலிசெம்பொன் மாளிகைத் தில்லைச்சிற்றம் பலத்து<br />
மாணிக்கக் கூத்தன் வடவான் கயிலை மயிலைமன்னும்<br />
பூணிற் பொலிகொங்கை யாவியை ஒவியப் பொற்கொழுந்தைக்<br />
காணிற் கழறலை கண்டிலை மென்தோள் கரும்பினையே</div>

<div lang="ta-Latn">cēṇiṟ policempoṉ māḷikait tillaicciṟṟam palattu<br />
māṇikkak kūttaṉ vaṭavāṉ kayilai mayilaimaṉṉum<br />
pūṇiṟ polikoṅkai yāviyai oviyap poṟkoḻuntaik<br />
kāṇiṟ kaḻaṟalai kaṇṭilai meṉtōḷ karumpiṉaiyē</div>

'''Hättest du sie gesehen, würdest du mich nicht tadeln: diesen Pfau am nördlichen Kailasa des juwelengleichen Tänzers im kleinen Tanzsaal von Tillai mit seinen hoch glänzenden Goldpalästen! Sie trägt Schmuck auf den Brüsten, ist mein Leben, ein gemalter goldener Spross, ein Zuckerrohr mit weichen Schultern. Du hast sie nicht gesehen!'''

''Der Liebende antwortet auf das Urteil des Freundes mit dem Vorrang der Erfahrung. Für ihn erschließt erst die Begegnung, weshalb alle bisherigen Maßstäbe versagen.''

<span id="Vers_24"></span>'''Vers 24 – Warum leidet dein Herz?'''

<div lang="ta">விலங்கலைக் கால்கொண்டு மேன்மேல் இடவிண்ணும் மண்ணும் முந்நீர்க்<br />
கலங்கலைச் சென்றஅன் றுகலங் காய்கமழ் கொன்றைதுன்றும்<br />
அலங்கலைச் சூழ்ந்தசிற்றம்பலத் தான்அருள் இல்லவர்போல்<br />
தலங்கலைச் சென்றிதென் னோவள்ளல் உள்ளம் துயர்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">vilaṅkalaik kālkoṇṭu mēṉmēl iṭaviṇṇum maṇṇum munnīrk<br />
kalaṅkalaic ceṉṟaaṉ ṟukalaṅ kāykamaḻ koṉṟaituṉṟum<br />
alaṅkalaic cūḻntaciṟṟampalat tāṉaruḷ illavarpōl<br />
talaṅkalaic ceṉṟiteṉ ṉōvaḷḷal uḷḷam tuyarkiṉṟatē</div>

'''Du würdest nicht wanken, selbst wenn der Wind die Berge immer höher schleuderte und Himmel, Erde und die drei Wasser in Aufruhr gerieten. Freigebiger, warum gerätst du nun ins Schwanken und leidest im Herzen wie jene, denen die Gnade des Herrn der kleinen Halle fehlt, der Girlanden voll duftender Konrai-Blüten trägt?'''

''Der Freund spricht den Liebenden an. Dessen frühere Standhaftigkeit wird dem jetzigen Liebesleid gegenübergestellt; der Vergleich gilt dem Menschen, nicht einer Erschütterung Shivas. Die Fügung des kosmischen Sturmvergleichs ist sinngemäß wiedergegeben.''

<span id="Vers_25"></span>'''Vers 25 – Selbst der Standhafte wankt'''

<div lang="ta">தலைப்படு சால்பினுக் கும்தள ரேன்சித்தம் பித்தனென்று<br />
மலைத்தறி வார்இல்லை யாரையும் தேற்றுவன் எத்துணையும்<br />
கலைச்சிறு திங்கள் மிலைத்தசிற் றம்பல வன்கயிலை<br />
மலைச்சிறு மான்விழி யால்அழி வுற்று மயங்கினனே</div>

<div lang="ta-Latn">talaippaṭu cālpiṉuk kumtaḷa rēṉcittam pittaṉeṉṟu<br />
malaittaṟi vārillai yāraiyum tēṟṟuvaṉ ettuṇaiyum<br />
kalaicciṟu tiṅkaḷ milaittaciṟ ṟampala vaṉkayilai<br />
malaicciṟu māṉviḻi yālaḻi vuṟṟu mayaṅkiṉaṉē</div>

'''Vor hohen Anforderungen verlor ich nie den Mut; niemand konnte mich als verwirrten oder wahnsinnigen Geist bezeichnen. Anderen vermochte ich jederzeit Klarheit zu geben. Nun aber bin ich am Blick einer kleinen Hirschkuh vom Kailasa des Tänzers, der die schmale Mondsichel trägt, zerbrochen und völlig verwirrt.'''

''Der Mann benennt den Abstand zwischen früherer Selbstsicherheit und gegenwärtiger Hilflosigkeit. Liebe entzieht sich seiner gewohnten Fähigkeit, sich und andere zu beherrschen.''

<span id="Vers_26"></span>'''Vers 26 – Die Last des Geschicks'''

<div lang="ta">நல்வினை யும்நயம் தந்தின்று வந்து நடுங்குமின்மேல்<br />
கொல்வினை வல்லன கோங்கரும் பாம்என்று பாங்கன் சொல்ல<br />
வல்வினை மேருவில் வைத்தவன் தில்லை தொழாரின் வெள்கித்<br />
தொல்வினை யால்துய ரும்என(து) ஆருயிர் துப்புறவே</div>

<div lang="ta-Latn">nalviṉai yumnayam tantiṉṟu vantu naṭuṅkumiṉmēl<br />
kolviṉai vallaṉa kōṅkarum pāmeṉṟu pāṅkaṉ colla<br />
valviṉai mēruvil vaittavaṉ tillai toḻāriṉ veḷkit<br />
tolviṉai yāltuya rumeṉa(tu) āruyir tuppuṟavē</div>

'''„Gute Taten haben dir heute diese Freude geschenkt: Auf dem zitternden Blitz stehen Kongu-Knospen, die zu töten vermögen!“ So spricht mein Freund. Beschämt wie jene, die Tillai des Herrn mit dem Meru-Bogen nicht verehren, leidet mein kostbares Leben an früherem Karma. Das ist nun mein Los.'''

''Blitz und Knospen bezeichnen Taille und Brüste. Der Freund und der Liebende bewerten dieselbe Fügung unterschiedlich. Die zugespitzte Rede von [[Karma]] macht diese Spannung hörbar.''

<span id="Vers_27"></span>'''Vers 27 – Erinnere dich an dein Wesen'''

<div lang="ta">ஆலத்தி னால்அமிர்(து) ஆக்கிய கோன்தில்லை அம்பலம்போல்<br />
கோலத்தி னாள்பொருட் டாக அமிர்தம் குணங்கெடினும்<br />
காலத்தி னால்மழை மாறினும் மாறாக் கவிகைநின்பொற்<br />
சீலத்தை நீயும் நினையா(து) ஒழிவதென் தீவினையே</div>

<div lang="ta-Latn">ālatti ṉālamir(tu) ākkiya kōṉtillai ampalampōl<br />
kōlatti ṉāḷporuṭ ṭāka amirtam kuṇaṅkeṭiṉum<br />
kālatti ṉālmaḻai māṟiṉum māṟāk kavikainiṉpoṟ<br />
cīlattai nīyum niṉaiyā(tu) oḻivateṉ tīviṉaiyē</div>

'''Selbst wenn Nektar seine Güte verlöre und der Regen zur rechten Jahreszeit ausbliebe, wankte deine Freigebigkeit unter dem Schirm deiner Herrschaft nicht. Dass du nun um einer Frau willen dein kostbares Wesen vergisst, ist mein Unglück! Ihre Schönheit gleicht dem Tanzsaal in Tillai des Königs, der tödliches Gift in Nektar verwandelte.'''

''Die Treue des Freundes spricht durch seine Klage. Er erinnert den Mann an dessen beständige Großzügigkeit. Das persönliche Liebesleid bedroht in seinen Augen auch dessen Verantwortung für andere.''

<span id="Vers_28"></span>'''Vers 28 – Wo lebt sie?'''

<div lang="ta">நின்னுடை நீர்மையும் நீயும்இவ் வாறு நினைத்தெருட்டும்<br />
என்னுடை நீர்மையி(து) என்னென்ப தேதில்லை யேர்கொள்முக்கண்<br />
மன்னுடை மால்வரை யோமல ரோவிகம் போசிலம்பா<br />
என்னிடம் யாதியல் நின்னையின் னேசெய்த ஈர்ங்கொடிக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">niṉṉuṭai nīrmaiyum nīyumiv vāṟu niṉaitteruṭṭum<br />
eṉṉuṭai nīrmaiyi(tu) eṉṉeṉpa tētillai yērkoḷmukkaṇ<br />
maṉṉuṭai mālvarai yōmala rōvikam pōcilampā<br />
eṉṉiṭam yātiyal niṉṉaiyiṉ ṉēceyta īrṅkoṭikkē</div>

'''So steht es um dich und deine Standhaftigkeit – und so wenig vermag ich, dich mit meinen Worten zu beruhigen! Was soll ich sagen? Du Herr der Berge, wo lebt die zarte Ranke, die dich so verändert hat? Auf dem großen Berg des schönen Dreiäugigen von Tillai, in einer Blüte oder im Himmel? Und welcher Art ist sie?'''

''Der Freund geht vom Tadeln zum Fragen über. Erst indem er den Ort und die Eigenart der Geliebten kennenlernen möchte, wird er zum wirklichen Helfer.''

<span id="Vers_29"></span>'''Vers 29 – Unsere eigene Gottheit'''

<div lang="ta">விழியால் பிணையாம் விளங்கிய லான்மயி லாம்மிழற்று<br />
மொழியால் கிளியாம் முதுவா னவர்தம் முடித்தொகைகள்<br />
கழியாக் கழல்தில்லைக் கூத்தன் கயிலைமுத் தம்மலைத்தேன்<br />
கொழியாத் திகழும் பொழிற்(கு)எழி லாம்எங் குலதெய்வமே</div>

<div lang="ta-Latn">viḻiyāl piṇaiyām viḷaṅkiya lāṉmayi lāmmiḻaṟṟu<br />
moḻiyāl kiḷiyām mutuvā ṉavartam muṭittokaikaḷ<br />
kaḻiyāk kaḻaltillaik kūttaṉ kayilaimut tammalaittēṉ<br />
koḻiyāt tikaḻum poḻiṟ(ku)eḻi lāmeṅ kulateyvamē</div>

'''Ihr Blick ist der einer Hirschkuh, ihre leuchtende Anmut die eines Pfaus, ihre zarte Rede die eines Papageis. Sie ist der Schmuck jenes Hains am Kailasa, wo Perlen und Berghonig in Fülle liegen, und unsere eigene Gottheit. Dort herrscht der Tänzer von Tillai, dessen Füße die Kronen der uralten Himmlischen niemals verlassen.'''

''Der Mann beschreibt die Geliebte durch Tiere, Landschaft und sakrale Nähe. „Unsere Gottheit“ ist hier eine Liebesanrede. Die Verehrung Shivas bleibt zugleich ausdrücklich gegenwärtig.''

<span id="Vers_30"></span>'''Vers 30 – Ich will sie aufsuchen'''

<div lang="ta">குயிலைச் சிலம்படிக் கொம்பினைத் தில்லையெங் கூத்தப்பிரான்<br />
கயிலைச் சிலம்பில்பைம் பூம்புனம் காக்கும் கருங்கண்செவ்வாய்<br />
மயிலைச் சிலம்புகண்(டு) யான்போய் வருவன்வண் பூங்கொடிகள்<br />
பயிலச் சிலம்பெதிர் கூய்ப்பண்ணை நண்ணும் பனிக்கறையே</div>

<div lang="ta-Latn">kuyilaic cilampaṭik kompiṉait tillaiyeṅ kūttappirāṉ<br />
kayilaic cilampilpaim pūmpuṉam kākkum karuṅkaṇcevvāy<br />
mayilaic cilampukaṇ(ṭu) yāṉpōy varuvaṉvaṇ pūṅkoṭikaḷ<br />
payilac cilampetir kūyppaṇṇai naṇṇum paṉikkaṟaiyē</div>

'''Ich werde hingehen und wiederkommen, nachdem ich sie gesehen habe: den Kuckuck, die Ranke mit klingenden Fußreifen, den schwarzäugigen, rotlippigen Pfau, der das grüne blühende Feld am Kailasa unseres Tänzers von Tillai bewacht. Dort rufen sich die Vögel bei den blütenreichen Ranken zu, und am Feld liegt ein kühler Fels.'''

''Der Freund verspricht konkrete Hilfe. Vogelstimmen und Felder geben der Begegnung einen erkennbaren Ort. Die letzte Landschaftsfügung ist gedrängt und sinngemäß zusammengeführt.''

<span id="Vers_31"></span>'''Vers 31 – Auf dem Weg zu ihr'''

<div lang="ta">கொடுங்கால் குலவரை ஏழ்ஏழ் பொழில்எழில் குன்றும்அன்றும்<br />
நடுங்கா தவனை நடுங்க நுடங்கு நடுவுடைய<br />
விடங்கால் அயிற்கண்ணி மேவுங்கொ லாம்தில்லை ஈசன் வெற்பில்<br />
தடங்கார் தருபெரு வான்பொழில் நீழலம் தண்புனத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">koṭuṅkāl kulavarai ēḻēḻ poḻileḻil kuṉṟumaṉṟum<br />
naṭuṅkā tavaṉai naṭuṅka nuṭaṅku naṭuvuṭaiya<br />
viṭaṅkāl ayiṟkaṇṇi mēvuṅko lāmtillai īcaṉ veṟpil<br />
taṭaṅkār taruperu vāṉpoḻil nīḻalam taṇpuṉattē</div>

'''Er zitterte nicht einmal, wenn ein wilder Sturm die sieben großen Berge und die sieben Länder ihrer Schönheit beraubte. Nun hat ihn die schwankende Taille dieser Frau mit giftverströmenden Speeraugen zum Zittern gebracht. Wohnt sie wohl im kühlen, beschatteten Feld unter den großen regenreichen Hainen am Berg des Herrn von Tillai?'''

''Unterwegs staunt der Freund über die Macht der Geliebten. Die kosmische Tapferkeit des Mannes und sein Zittern vor der Liebe werden bewusst übersteigert gegenübergestellt.''

<span id="Vers_32"></span>'''Vers 32 – Die Beschreibung wird Wirklichkeit'''

<div lang="ta">வடிக்கண் இவைவஞ்சி அஞ்சும் இடைஇது வாய்பவளம்<br />
துடிக்கின்ற வாவெற்பன் சொற்பரி சேயான் தொடர்ந்துவிடா<br />
அடிச்சந்த மாமலர் அண்ணல்விண் ணோர்வணங்(கு) அம்பலம்போல்<br />
படிச்சந் தமும்இது வேஇவ ளேஅப் பணிமொழியே</div>

<div lang="ta-Latn">vaṭikkaṇ ivaivañci añcum iṭaiitu vāypavaḷam<br />
tuṭikkiṉṟa vāveṟpaṉ coṟpari cēyāṉ toṭarntuviṭā<br />
aṭiccanta māmalar aṇṇalviṇ ṇōrvaṇaṅ(ku) ampalampōl<br />
paṭiccan tamumitu vēiva ḷēap paṇimoḻiyē</div>

'''Dies sind die scharfen Augen; dies ist die Taille, vor der selbst eine Ranke sich scheut; der Mund ist lebendige Koralle! Es ist genau, wie der Bergherr sagte. Ihre Gestalt gleicht dem Tanzsaal, den die Himmlischen verehren und dessen blütengleiche Füße ich niemals loslasse. Ja, sie ist jene sanft Sprechende!'''

''Der Freund sieht nun selbst. Seine Beschreibungen greifen die Worte des Liebenden auf und bestätigen sie. Die bisher gehörte Schönheit wird unmittelbare Erfahrung.''

<span id="Vers_33"></span>'''Vers 33 – Nun bewundert er den Freund'''

<div lang="ta">குவளைக்களத்(து)அம் பலவன் குரைகழல் போற்கமலத்<br />
தவளைப் பயங்கர மாகநின்(று) ஆண்ட அவயவத்தின்<br />
இவளைக்கண்(டு) இங்குநின்(று) அங்குவந்(து) அத்துனை யும்பகர்ந்த<br />
கவளக் களிற்றண்ண லேதிண்ணி யான்இக் கடலிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">kuvaḷaikkaḷat(tu)am palavaṉ kuraikaḻal pōṟkamalat<br />
tavaḷaip payaṅkara mākaniṉ(ṟu) āṇṭa avayavattiṉ<br />
ivaḷaikkaṇ(ṭu) iṅkuniṉ(ṟu) aṅkuvan(tu) attuṉai yumpakarnta<br />
kavaḷak kaḷiṟṟaṇṇa lētiṇṇi yāṉik kaṭaliṭattē</div>

'''Ihre Glieder lassen selbst die Lotosbewohnerin erschrecken, wie die klingenden Füße des dunkelkehligen Tänzers Ehrfurcht wecken. Wer sie sah, von hier fortging, zu mir kam und noch all dies erzählen konnte: Dieser elefantengleiche Herr ist wahrhaft standhaft in der meerumgebenen Welt!'''

''Der Tadel schlägt in Bewunderung um. Der Bezug auf die Lotosbewohnerin, [[Lakshmi]], steigert die Schönheit der Frau. Die erste Vergleichsfügung ist nicht ganz eindeutig und bleibt vorsichtig übertragen.''

<span id="Vers_34"></span>'''Vers 34 – Eine verhüllte Botschaft'''

<div lang="ta">பணந்தாழ் அரவரைச் சிற்றம் பலவர்பைம் பொற்கயிலைப்<br />
புணர்ந்தாங்(கு) அகன்ற பொருகரி யுன்னிப் புனத்தயலே<br />
மணந்தாழ் பொழிற்கண் வடிக்கண் பரப்பி மடப்பிடிவாய்<br />
நிணந்தாழ் சுடரிலை வேல்கண் டேன்ஒன்று நின்றதுவே</div>

<div lang="ta-Latn">paṇantāḻ aravaraic ciṟṟam palavarpaim poṟkayilaip<br />
puṇarntāṅ(ku) akaṉṟa porukari yuṉṉip puṉattayalē<br />
maṇantāḻ poḻiṟkaṇ vaṭikkaṇ parappi maṭappiṭivāy<br />
niṇantāḻ cuṭarilai vēlkaṇ ṭēṉoṉṟu niṉṟatuvē</div>

'''Am grüngoldenen Kailasa des Herrn mit der Schlange um die Hüften, neben dem Feld im duftenden Hain, sah ich eine sanfte Elefantenkuh. Sie dachte an den kämpfenden Elefanten, der sich mit ihr vereint hatte und fortgegangen war, und ließ ihren scharfen Blick schweifen. Da stand ein glänzender blattförmiger Speer, an dem Fleisch hing.'''

''Der Freund berichtet durch ein Tiergleichnis vom Zustand der Geliebten. Das abschließende Speerbild ist stark verdichtet und bleibt unsicher; wahrscheinlich führt es zu den verwundenden Augen zurück. Die Situationsangabe nennt ausdrücklich die Elefantenkuh als Verhüllung.''

<span id="Vers_35"></span>'''Vers 35 – Ein Körper voller Wunder'''

<div lang="ta">கயலுள வேகம லத்தவர் மீது கனிபவளத்(து)<br />
அயலுள வேமுத்தம் ஒத்த நிரைஅரன் அம்பலத்தின்<br />
இயலுள வேபிணைச் செப்புவெற் பாநின(து) ஈர்ங்கொடிமேல்<br />
புயலுள வேமலர் சூழ்ந்திருள் தூங்கிப் புரள்வனவே</div>

<div lang="ta-Latn">kayaluḷa vēkama lattavar mītu kaṉipavaḷat(tu)<br />
ayaluḷa vēmuttam otta niraiaraṉ ampalattiṉ<br />
iyaluḷa vēpiṇaic ceppuveṟ pāniṉa(tu) īrṅkoṭimēl<br />
puyaluḷa vēmalar cūḻntiruḷ tūṅkip puraḷvaṉavē</div>

'''Auf einem Lotos liegen Fische; neben reifer Koralle steht eine Reihe kühler Perlen. Zwei gewölbte Schalen besitzen die Schönheit von Haras Tanzsaal. Du Herr des Berges, auf deiner zarten Ranke liegt auch eine Wolke: Von Blumen umgeben rollt und ruht dort dichte Dunkelheit.'''

''Fische, Koralle, Perlen, Schalen und Wolke bezeichnen Augen, Lippen, Zähne, Brüste und Haar. Der Freund beschreibt die Geliebte nun in derselben staunenden Bildsprache wie der Liebende.''

<span id="Vers_36"></span>'''Vers 36 – Das ist mein Leben'''

<div lang="ta">எயிற்குலம் முன்(று)இரும் தீஎய்த எய்தவன் தில்லையத்துக்<br />
குயிற்குலம் கொண்டுதொண் டைக்கனி வாய்க்குளிர் முத்தம்நிரைத்(து)<br />
அயிற்குல வேல்கம லத்திற் கிடத்தி அனம்நடக்கும்<br />
மயிற்குலம் கண்டதுண் டேல்அது என்னுடை மன்னுயிரே</div>

<div lang="ta-Latn">eyiṟkulam muṉ(ṟu)irum tīeyta eytavaṉ tillaiyattuk<br />
kuyiṟkulam koṇṭutoṇ ṭaikkaṉi vāykkuḷir muttamnirait(tu)<br />
ayiṟkula vēlkama lattiṟ kiṭatti aṉamnaṭakkum<br />
mayiṟkulam kaṇṭatuṇ ṭēlatu eṉṉuṭai maṉṉuyirē</div>

'''Wenn du in Tillai dessen, der die drei Festungen mit einem Pfeil ins große Feuer stürzte, einen Pfau gesehen hast, der mit der Stimme des Kuckucks spricht und wie ein Schwan geht; mit Reihen kühler Perlen im fruchtroten Mund und scharfen Speeren im Lotosgesicht: Dann ist es mein beständiges Leben, das du gesehen hast.'''

''Der Mann erkennt die Geliebte in den Bildern des Freundes wieder. Die Nachricht eröffnet den Weg zur erneuten Begegnung. Das „Leben“ ist eine Anrede größter Verbundenheit.''

<span id="Vers_37"></span>'''Vers 37 – Wird er wiederkommen?'''

<div lang="ta">ஆவியன் னாய்கவ லேல்அக லேம்என்(று) அளித்தொளித்த<br />
ஆவியன் னார்மிக் கவாயின ராய்க்கெழு மற்(கு)அழிவுற்(று)<br />
ஆவியன் னார்மன்னி ஆடிடம் சேர்வர்கொல் அம்பலத்தெம்<br />
ஆவியன் னான்பயி லுங்கயி லாயத்(து) அருவரையே</div>

<div lang="ta-Latn">āviyaṉ ṉāykava lēlaka lēmeṉ(ṟu) aḷittoḷitta<br />
āviyaṉ ṉārmik kavāyiṉa rāykkeḻu maṟ(ku)aḻivuṟ(ṟu)<br />
āviyaṉ ṉārmaṉṉi āṭiṭam cērvarkol ampalattem<br />
āviyaṉ ṉāṉpayi luṅkayi lāyat(tu) aruvaraiyē</div>

'''„Du bist mir wie das Leben; sorge dich nicht, ich werde dich nicht verlassen“, sagte er gütig und verschwand. Sind seine Worte nun mächtiger als seine Nähe? Während ich vor Sehnsucht vergehe: Wird der, der mir das Leben ist, zu unserem Spielplatz am schwer zugänglichen Kailasa zurückkehren, wo unser Lebensherr, der Tänzer, wohnt?'''

''Nun wird die Sehnsucht der Frau hörbar. Der Gegensatz von Versprechen und Abwesenheit trägt den Vers. Eine mittlere Wendung ist sprachlich unsicher; der Ruf nach Wiederkehr ist eindeutig.''

<span id="Vers_38"></span>'''Vers 38 – Der ganze Hain gleicht ihr'''

<div lang="ta">காம்பிணை யால்களி மாமயி லால்கதிர் மாமணியால்<br />
வாம்பிணை யால்வல்லி ஒல்குத லான்மன்னும் அம்பலவன்<br />
பாம்பிணை யாக்குழை கொண்டோன் கயிலைப் பயில்புனமும்<br />
தேம்பிணை வார்குழ லாளெனத் தோன்றும்என் சிந்தனைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kāmpiṇai yālkaḷi māmayi lālkatir māmaṇiyāl<br />
vāmpiṇai yālvalli olkuta lāṉmaṉṉum ampalavaṉ<br />
pāmpiṇai yākkuḻai koṇṭōṉ kayilaip payilpuṉamum<br />
tēmpiṇai vārkuḻa lāḷeṉat tōṉṟumeṉ cintaṉaikkē</div>

'''Ein Paar Bambusstämme, ein freudiger großer Pfau, ein strahlendes Juwel, eine springende Hirschkuh, das Wiegen einer Ranke: So zeigt sich mir das Feld am Kailasa des beständigen Tänzers, der Schlangen als Ohrringe trägt. In meinen Gedanken erscheint die ganze Landschaft wie die Frau mit ihrem honigduftenden Haar.'''

''Der Liebende sieht die vertrauten Schönheitsbilder nun überall. Landschaft und Erinnerung durchdringen einander. Der Hain wird nicht bloß Hintergrund, sondern Träger der Beziehung.''

<span id="Vers_39"></span>'''Vers 39 – Mein Leben steht vor mir'''

<div lang="ta">நேயத்த தாய்நென்னல் என்னைப் புணர்ந்துநெஞ் சம்நெகப்போய்<br />
ஆயத்த தாய் அமிழ் தாய்அணங் காய்அரன் அம்பலம்போல்<br />
தேயத்த தாய்என்றன் சிந்தைய தாய்த்தெரி யிற்பெரிது<br />
மாயத்த தாகி இதோவந்து நின்ற(து)என் மன்னுயிரே</div>

<div lang="ta-Latn">nēyatta tāyneṉṉal eṉṉaip puṇarntuneñ camnekappōy<br />
āyatta tāy amiḻ tāyaṇaṅ kāyaraṉ ampalampōl<br />
tēyatta tāyeṉṟaṉ cintaiya tāytteri yiṟperitu<br />
māyatta tāki itōvantu niṉṟa(tu)eṉ maṉṉuyirē</div>

'''Gestern vereinte sie sich liebevoll mit mir, ging fort und ließ mein Herz schmelzen. Sie war bei ihren Gefährtinnen, war Nektar, war ein göttliches Wesen, war ein Ort wie Haras Tanzsaal und wohnte in meinem Denken. In unergründlichem Zauber steht nun mein eigenes Leben wieder hier vor mir!'''

''Die ersehnte Frau erscheint erneut. Der Vers sammelt ihre verschiedenen Gegenwartsweisen: leiblich, erinnert und innerlich erfahren. Das Wiedersehen hebt die Trennung für einen Augenblick auf.''

<span id="Vers_40"></span>'''Vers 40 – Welche Askese führt zu ihr?'''

<div lang="ta">தாதிவர் போதுகொய் யார்தைய லார்அங்கை கூப்பநின்று<br />
சோதி வரிப்பந்(து) அடியார் கனைப்புனல் ஆடல்செய்யார்<br />
போதிவர் கற்பக நாடுபுல் வென்னத்தம் பொன்அடிப்பாய்<br />
யாதிவர் மாதவம் அம்பலத் தான்மலை எய்துதற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">tātivar pōtukoy yārtaiya lāraṅkai kūppaniṉṟu<br />
cōti varippan(tu) aṭiyār kaṉaippuṉal āṭalceyyār<br />
pōtivar kaṟpaka nāṭupul veṉṉattam poṉaṭippāy<br />
yātivar mātavam ampalat tāṉmalai eytutaṟkē</div>

'''Sie pflückt keine pollenreichen Blumen, faltet nur ihre Hände; sie spielt nicht mit dem glänzenden Streifenball und badet nicht im tiefen Wasser. Selbst das Land der Wunschbäume scheint gering neben ihren goldenen Füßen. Welche große Askese müsste man vollbringen, um diese Frau auf dem Berg des Tänzers zu erreichen?'''

''Der Mann trifft sie allein und in stiller Haltung. Ihre Abkehr vom gewohnten Spiel verrät die Sehnsucht. Die Frage nach [[Tapas]] führt die Liebe erneut in die Sprache geistiger Kostbarkeit.''

<span id="Vers_41"></span>'''Vers 41 – Öffne deinen Mund'''

<div lang="ta">காவிநின்(று) ஏர்தரு கண்டர்வண் தில்லைக்கண் ணார்கமலத்<br />
தேவிஎன் றேஐயம் சென்ற(து)அன் றேஅறி யச்சிறிது<br />
மாவியன் றன்னமென் னோக்கிநின் வாய்திற வாவிடின்என்<br />
ஆவியன் றேஅமிழ் தேஅணங் கேஇன்(று) அழிகின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">kāviniṉ(ṟu) ērtaru kaṇṭarvaṇ tillaikkaṇ ṇārkamalat<br />
tēvieṉ ṟēaiyam ceṉṟa(tu)aṉ ṟēaṟi yacciṟitu<br />
māviyaṉ ṟaṉṉameṉ ṉōkkiniṉ vāytiṟa vāviṭiṉeṉ<br />
āviyaṉ ṟēamiḻ tēaṇaṅ kēiṉ(ṟu) aḻikiṉṟatē</div>

'''Mein Zweifel, ob du die Lotosgöttin im herrlichen Tillai des dunkelkehligen Herrn bist, ist geschwunden. Du mit dem weichen Hirschblick, mein Nektar, mein göttliches Wesen: Wenn du deinen Mund nicht öffnest und mich wenigstens ein wenig verstehen lässt, ist es mein eigenes Leben, das heute zugrunde geht.'''

''Der Mann bittet um ein erstes Wort. Die Schönheit hat ihn angezogen; nun braucht er ein Zeichen gegenseitigen Verstehens. Die Antwortlosigkeit erscheint ihm schmerzlicher als Ungewissheit über ihre Herkunft.''

<span id="Vers_42"></span>'''Vers 42 – Zuflucht bei der Ranke'''

<div lang="ta">அகலிடம் தாவிய வானோன் அறிந்திறைஞ்(சு) அம்பலத்தின்<br />
இகலிடம் தாவிடை ஈசன் தொழாரின்இன் னற்கிடமாய்<br />
உகலிடம் தான்சென்(று) எனதுயிர் நையா வகையதுங்கப்<br />
புகலிடம் தாபொழில் வாய்எழில் வாய்தரு பூங்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">akaliṭam tāviya vāṉōṉ aṟintiṟaiñ(cu) ampalattiṉ<br />
ikaliṭam tāviṭai īcaṉ toḻāriṉiṉ ṉaṟkiṭamāy<br />
ukaliṭam tāṉceṉ(ṟu) eṉatuyir naiyā vakaiyatuṅkap<br />
pukaliṭam tāpoḻil vāyeḻil vāytaru pūṅkoṭiyē</div>

'''Du blühende Ranke am Hain, die du dich so schön entfaltest, gib mir einen Ort zum Verbergen! Lass mich in dir Zuflucht finden, damit mein Leben nicht in Leid vergeht wie das Leben jener, die den stierreitenden Herrn des Tanzsaals nicht verehren, vor dem selbst der Welten durchmessende Himmelsgott sich beugt.'''

''Die Frau sucht aus Scheu Schutz bei einer Ranke. Das Verbergen ihrer Gestalt ist eine eigene Antwort auf die Nähe des Mannes. Vishnus Weltschritt erscheint als ehrende Anspielung im Shiva-Lob.''

<span id="Vers_43"></span>'''Vers 43 – Verbirg auch deine übrige Schönheit'''

<div lang="ta">தாழச்செய் தார்முடி தன்னடிக் கீழ்வைத் தவரைவிண்ணோர்<br />
சூழச்செய் தான்அம் பலங்கை தொழாரின்உள் ளந்துளங்கப்<br />
போழச்செய் யாமல்வை வேற்கண் புதைத்துப்பொன் னேஎன்னைநீ<br />
வாழச்செய் தாய்கற்று முற்றும் புதைநின்னை வாணுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">tāḻaccey tārmuṭi taṉṉaṭik kīḻvait tavaraiviṇṇōr<br />
cūḻaccey tāṉam palaṅkai toḻāriṉuḷ ḷantuḷaṅkap<br />
pōḻaccey yāmalvai vēṟkaṇ putaittuppoṉ ṉēeṉṉainī<br />
vāḻaccey tāykaṟṟu muṟṟum putainiṉṉai vāṇutalē</div>

'''Du Goldene, du hast deine scharfen Speeraugen verborgen und mich dadurch am Leben gelassen, statt mein Herz zu durchbohren und erzittern zu machen wie das Herz derer, die seinen Tanzsaal nicht verehren. Er erhöht die, die ihre gekrönten Häupter zu seinen Füßen legen, sodass Himmlische sie umringen. Du mit leuchtender Stirn: Lerne nun auch, deine ganze übrige Gestalt zu verbergen!'''

''Die Augen allein zu bedecken genügt dem Liebenden nicht: Ihre ganze Erscheinung überwältigt ihn. Scherz und ernstes Verlangen begegnen sich. Der überlieferte Situationshinweis nennt ausdrücklich die ganze Gestalt als seine „Todesmacht“.''

<span id="Vers_44"></span>'''Vers 44 – Die Scheu schmilzt'''

<div lang="ta">குருநாண் மலர்ப்பொழில் சூழ்தில்லைக் கூத்தனை ஏத்தலர்போல்<br />
வருநாள் பிறவற்க வாழியரோ மற்றென் கண்மணிபோன்(று)<br />
ஒருநாள் பிரியா(து) உயிரின் பழகி யுடன்வளர்ந்த<br />
அருநாண் அளிய அழல்சேர் மெழுகொத்(து) அழிகின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">kurunāṇ malarppoḻil cūḻtillaik kūttaṉai ēttalarpōl<br />
varunāḷ piṟavaṟka vāḻiyarō maṟṟeṉ kaṇmaṇipōṉ(ṟu)<br />
orunāḷ piriyā(tu) uyiriṉ paḻaki yuṭaṉvaḷarnta<br />
arunāṇ aḷiya aḻalcēr meḻukot(tu) aḻikiṉṟatē</div>

'''Möge mir keine weitere Geburt zuteilwerden wie denen, die den Tänzer von Tillai mit seinen frisch blühenden Hainen nicht preisen! Meine kostbare Scheu war wie mein Augapfel: Nicht einen Tag wich sie von mir, sie lebte mit meinem Leben und wuchs mit mir auf. Nun schmilzt sie, ach, wie Wachs am Feuer.'''

''Die Frau erlebt das Nachlassen einer ihr vertrauten Zurückhaltung. Die Klage zeigt, wie tief die Begegnung ihr Selbstverständnis berührt. Die Liebesdichtung würdigt diesen inneren Übergang als ernstes Geschehen.''

<span id="Vers_45"></span>'''Vers 45 – Die Bienen vertreiben'''

<div lang="ta">கோலத் தனிக்கொம்பர் உம்பர்புக்(கு) அஃதே குறைப்பவர்தம்<br />
சீலத் தன்கொங்கை தேற்றகி லேம்சிவன் தில்லையன்னாள்<br />
நூலொத்த நேரிடை நொய்ம்மையெண் ணாதுநுண் தேன்நசையால்<br />
சாலத் தகாதுகண் டீர்வண்டு காள்கொண்டை சார்வதுவே</div>

<div lang="ta-Latn">kōlat taṉikkompar umparpuk(ku) aḵtē kuṟaippavartam<br />
cīlat taṉkoṅkai tēṟṟaki lēmcivaṉ tillaiyaṉṉāḷ<br />
nūlotta nēriṭai noymmaiyeṇ ṇātunuṇ tēṉnacaiyāl<br />
cālat takātukaṇ ṭīrvaṇṭu kāḷkoṇṭai cārvatuvē</div>

'''Ihr Bienen, es ziemt sich nicht, aus Gier nach feinem Honig ihr Haar aufzusuchen und dabei ihre fadenschmale Taille nicht zu bedenken! Schon die Brüste der Frau, die Shivas Tillai gleicht, können wir nicht zur Vernunft bringen: Sie sind wie Menschen, die auf einen schönen einzelnen Ast steigen und dann eben diesen Ast abschneiden.'''

''Der Mann vertreibt die Bienen und kann sich so der Geliebten nähern. Das Astbild beschreibt die schwere Last der Brüste auf der schmalen Taille. Sein scheinbarer Tadel ist zugleich liebevolle Annäherung.''

<span id="Vers_46"></span>'''Vers 46 – Unvergesslich'''

<div lang="ta">நீங்கரும் பொற்கழல் சிற்றம் பலவர் நெடுவிசும்பும்<br />
வாங்கிருந் தெண்கடல் வையமும் எய்தினும் யான்மறவேன்<br />
தீங்ரும் பும்அமிழ் துஞ்செழுந் தேனும் பொதிந்துசெப்பும்<br />
கோங்கரும் பும்தொலைத்(து) என்னையும் ஆட்கொண்ட கொங்கைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">nīṅkarum poṟkaḻal ciṟṟam palavar neṭuvicumpum<br />
vāṅkirun teṇkaṭal vaiyamum eytiṉum yāṉmaṟavēṉ<br />
tīṅrum pumamiḻ tuñceḻun tēṉum potintuceppum<br />
kōṅkarum pumtolait(tu) eṉṉaiyum āṭkoṇṭa koṅkaikaḷē</div>

'''Auch wenn ich den weiten Himmel, das große klare Meer und die ganze Erde gewänne: Ich werde diese Brüste nicht vergessen! Sie bergen die Süße von Zuckerrohr, Nektar und reichem Honig, übertreffen gewölbte Schalen und Kongu-Knospen und haben mich ganz in Besitz genommen. So wenig lassen sich die goldenen Füße des Herrn im kleinen Tanzsaal verlassen.'''

''Der Liebende bekennt die Unentbehrlichkeit der Geliebten. Die sinnliche Aufzählung bleibt ausdrücklich erhalten. Die Nähe zu Shivas Füßen bildet den Vergleich für eine Bindung, die weltlicher Gewinn nicht ersetzt.''

<span id="Vers_47"></span>'''Vers 47 – Kehre zu deinen Gefährtinnen zurück'''

<div lang="ta">சூளா மணியும்பர்க்(கு) ஆயவன் சூழ்பொழில் தில்லையன்னாய்க்(கு)<br />
ஆளா ஒழிந்ததென் ஆருயிர் ஆரமிழ் தேஅணங்கே<br />
தோளா மணியே பிணையே பலசொல்லி என்னைதுன்னும்<br />
நாளார் மலர்பொழில் வாய்எழில் ஆயம் நணுகுகவே</div>

<div lang="ta-Latn">cūḷā maṇiyumpark(ku) āyavaṉ cūḻpoḻil tillaiyaṉṉāyk(ku)<br />
āḷā oḻintateṉ āruyir āramiḻ tēaṇaṅkē<br />
tōḷā maṇiyē piṇaiyē palacolli eṉṉaituṉṉum<br />
nāḷār malarpoḻil vāyeḻil āyam naṇukukavē</div>

'''Mein kostbares Leben ist dein Diener geworden, du, die du dem hainumgebenen Tillai dessen gleichst, der den Himmlischen Kronjuwel ist. Du seltener Nektar, du Göttliche, ungebohrtes Juwel, Hirschkuh! Wozu noch viele Worte? Geh nun zu deinem schönen Kreis von Gefährtinnen im Hain mit seinen frisch geöffneten Blüten.'''

''Nach der erneuten Nähe führt der Mann die Geliebte zurück in ihre Gemeinschaft. Die Anreden sind zärtlich und kostbar. Der Alltag verlangt eine Trennung, die den inneren Zusammenhang nicht aufhebt.''

<span id="Vers_48"></span>'''Vers 48 – Ein Ort, der fern und nah wird'''

<div lang="ta">பொய்யுடை யார்க்(கு)அரன் போல்அக லும்மகன் றாற்புணரின்<br />
மெய்யுடை யார்க்கவன் அம்பலம் போல மிகநணுகும்<br />
மையுடை வாட்கண் மணியுடைப் பூண்முலை வாணுதல்வான்<br />
பையுரை வாளர வத்(து) அல்குல் காக்கும்பைம் பூம்புனமே</div>

<div lang="ta-Latn">poyyuṭai yārk(ku)araṉ pōlaka lummakaṉ ṟāṟpuṇariṉ<br />
meyyuṭai yārkkavaṉ ampalam pōla mikanaṇukum<br />
maiyuṭai vāṭkaṇ maṇiyuṭaip pūṇmulai vāṇutalvāṉ<br />
paiyurai vāḷara vat(tu) alkul kākkumpaim pūmpuṉamē</div>

'''Wenn ich fortgehe, rückt das grüne blühende Feld, das sie bewacht, fern wie Hara für die Unwahrhaftigen. Kehre ich zurück, kommt es mir nahe wie sein Tanzsaal den Wahrhaftigen. Dort steht die Frau mit geschminkten scharfen Augen, juwelengeschmückten Brüsten, leuchtender Stirn und Hüften wie die breite Haube einer glänzenden Schlange.'''

''Entfernung ist hier eine Erfahrung des Herzens. Das Feld verändert seinen Wert mit der Nähe zur Geliebten. Der Vergleich mit Wahrheit und Unwahrheit öffnet zugleich eine geistige Dimension des Naheseins.''

<span id="Kapitel_3"></span>'''Kapitel 3 – Wiederbegegnung am selben Ort'''

Vers 49 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Poetische Situationsregel'''

<div lang="ta">பொழிலிடைச் சேறல் இடந்தலை சொன்ன<br />
வழியடு கூட்டி வருந்திசி னோரே.</div>

<div lang="ta-Latn">poḻiliṭaic cēṟal iṭantalai coṉṉa<br />
vaḻiyaṭu kūṭṭi varuntici ṉōrē.</div>

'''Das Aufsuchen des Hains und die Wiederbegegnung am selben Ort werden auf dem genannten Weg zusammengeführt: So haben es die von Sehnsucht Bewegten geordnet.'''

''Dieser zusätzliche Lehrvers erläutert die Situationsfolge. Die letzte Bezeichnung der Ordnenden kann auch auf kundige Ausleger verweisen.''

<span id="Vers_49"></span>'''Vers 49 – Wieder in den Hain'''

<div lang="ta">என்னறி வால்வந்த(து) அன்றிது முன்னும்இன் னும் முயன்றால்<br />
மன்னெறி தந்த(து) இருந்தன்று தெய்வம் வருந்தல் நெஞ்சே<br />
மின்எறி செஞ்சடைக் கூத்தப் பிரான்வியன் தில்லைமுந்நீர்<br />
பொன்னெறி வார்துறை வாய்ச்சென்று மின்தோய் பொழிலிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">eṉṉaṟi vālvanta(tu) aṉṟitu muṉṉumiṉ ṉum muyaṉṟāl<br />
maṉṉeṟi tanta(tu) iruntaṉṟu teyvam varuntal neñcē<br />
miṉeṟi ceñcaṭaik kūttap pirāṉviyaṉ tillaimunnīr<br />
poṉṉeṟi vārtuṟai vāycceṉṟu miṉtōy poḻiliṭattē</div>

'''Dies kam nicht durch meinen Verstand zustande. Schon früher schenkte uns die Gottheit den verlässlichen Weg; wenn wir uns wieder bemühen, wird sie ihn nicht verweigern. Sorge dich nicht, mein Herz! Geh zum blitzhellen Hain bei der weiten, Gold anspülenden Wasserfurt von Tillai, wo der Herr mit blitzender roter Haarflechte tanzt.'''

''Der Mann sucht den früheren Begegnungsort erneut auf. Eigenes Bemühen und Vertrauen auf die Fügung stehen zusammen. Das kurze dritte Kapitel macht aus Erinnerung eine neue Bewegung.''

<span id="Kapitel_4"></span>'''Kapitel 4 – Die Freundin ins Vertrauen ziehen'''

Verse 50–59 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">மதியுடன் படுத்தல் வரும்ஈ ரைந்தும்<br />
குருஅறி வித்த திருவருள் அதனைச்<br />
சிவத்துடன் கலந்து தெரிசனம் புரிதல்.</div>

<div lang="ta-Latn">matiyuṭaṉ paṭuttal varumī raintum<br />
kuruaṟi vitta tiruvaruḷ ataṉaic<br />
civattuṭaṉ kalantu tericaṉam purital.</div>

'''Die zweimal fünf Situationen des Gewinnens gemeinsamen Verständnisses bedeuten: die vom Guru offenbarte heilige Gnade in Verbindung mit Shiva schauen.'''

''Die religiöse Kapiteleinleitung deutet das Verstehen der Freundin als Wirken von Guru und Gnade. Sie gehört zur überlieferten Auslegungsschicht, nicht zu den 400 Hauptversen.''

<span id="Vers_50"></span>'''Vers 50 – Die Freundin um Hilfe bitten'''

<div lang="ta">எளிதன்(று) இனிக்கனி வாய்வல்லி புல்லல் எழில்மதிக்கீற்(று)<br />
ஒளிசென்ற செஞ்சடைக் கூத்தப் பிரானைஉன் னாரின்என்கண்<br />
தெளிசென்ற வேற்கண் வருவித்த செல்லல்எல் லாம்தெளிவித்து<br />
அளிசென்ற பூங்குழல் தோழிக்கு வாழி அறிவிப்பனே</div>

<div lang="ta-Latn">eḷitaṉ(ṟu) iṉikkaṉi vāyvalli pullal eḻilmatikkīṟ(ṟu)<br />
oḷiceṉṟa ceñcaṭaik kūttap pirāṉaiuṉ ṉāriṉeṉkaṇ<br />
teḷiceṉṟa vēṟkaṇ varuvitta cellalel lāmteḷivittu<br />
aḷiceṉṟa pūṅkuḻal tōḻikku vāḻi aṟivippaṉē</div>

'''Von nun an wird es nicht leicht sein, die Ranke mit dem fruchtgleichen Mund zu umarmen. Wie ein Mensch, der des Tänzers mit rotem Haar und strahlender Mondsichel nicht gedenkt, leide ich durch ihre klaren Speeraugen. All dieses Leid werde ich deutlich aussprechen und ihrer Freundin mit dem bienenumflogenen Blumenhaar anvertrauen. Möge es gelingen!'''

''Der Mann erkennt die Grenze unmittelbarer Annäherung. Er wendet sich an die Freundin und vertraut ihr seine Not an. Das vierte Kapitel entfaltet diese behutsame Suche nach Vermittlung.''

<span id="Vers_51"></span>'''Vers 51 – Die Vertraute ansprechen'''

<div lang="ta">குவளைக் கருங்கண் கொடியேர் இடையிக் கொடிக்கடைக்கண்<br />
உவளைத் தனதுயிர் என்றது தன்னோ(டு) உவமையில்லா<br />
தவளைத்தன் பால்வைத்த சிற்றம் பலத்தான் அருளிலர்போல்<br />
துவளத் தலைவந்த இன்னலின் னேயினிச் சொல்லுவனே</div>

<div lang="ta-Latn">kuvaḷaik karuṅkaṇ koṭiyēr iṭaiyik koṭikkaṭaikkaṇ<br />
uvaḷait taṉatuyir eṉṟatu taṉṉō(ṭu) uvamaiyillā<br />
tavaḷaittaṉ pālvaitta ciṟṟam palattāṉ aruḷilarpōl<br />
tuvaḷat talaivanta iṉṉaliṉ ṉēyiṉic colluvaṉē</div>

'''Sie sagte, diese mit schwarzblauen Lotosaugen und rankenschlanker Taille sei ihr eigenes Leben. Nun werde ich ihr das Leid erzählen, das mich schon vor meinen Augen welken lässt – wie jene welken, denen die Gnade des Herrn im kleinen Tanzsaal fehlt, der die unvergleichliche Frau als seine Hälfte bei sich trägt.'''

''Der Mann erinnert sich an die enge Freundschaft beider Frauen aus [[#Vers_18|Vers 18]]. Gerade diese Verbundenheit macht die Freundin zur geeigneten Ansprechpartnerin. Seine Absicht wird hier noch innerlich beschlossen.''

<span id="Vers_52"></span>'''Vers 52 – Die Frage nach dem Elefanten'''

<div lang="ta">இருங்களி யாய்இன்(று) யான்சிறு மாப்பஇன் பம்பணிவோர்<br />
மருங்(கு)அளி யாஅனல் ஆடவல் லோன்தில்லை யான்மலையீங்(கு)<br />
ஒருங்(கு)அளி யார்ப்ப உமிழ்மும் மதத்(து)இரு கோட்(டு)ஒருநீள்<br />
கருக்களி யார்மத யானையுண் டோவரக் கண்டதுவே</div>

<div lang="ta-Latn">iruṅkaḷi yāyiṉ(ṟu) yāṉciṟu māppaiṉ pampaṇivōr<br />
maruṅ(ku)aḷi yāaṉal āṭaval lōṉtillai yāṉmalaiyīṅ(ku)<br />
oruṅ(ku)aḷi yārppa umiḻmum matat(tu)iru kōṭ(ṭu)orunīḷ<br />
karukkaḷi yārmata yāṉaiyuṇ ṭōvarak kaṇṭatuvē</div>

'''Heute bin ich voller großer Erregung. Ihr Frauen am Berg des Herrn von Tillai, der die frische Schlange an der Hüfte trägt und im Feuer zu tanzen vermag: Habt ihr einen großen dunklen, mächtigen Elefanten kommen sehen, mit zwei langen Stoßzähnen und dreifach strömendem Musth, um den sich summende Bienen drängen?'''

''Der Mann benutzt eine Jagdfrage, um ein Gespräch zu beginnen. Die eröffnende Wendung ist nicht sicher zu gliedern und vorläufig wiedergegeben. Der Elefant bietet einen gesellschaftlich unverfänglichen Vorwand für seine eigentliche Suche.''

<span id="Vers_53"></span>'''Vers 53 – Die Frage nach dem Hirsch'''

<div lang="ta">கருங்கண் ணனையறி யாமைநின் றோன்தில்லைக் கார்ப்பொழில்வாய்<br />
வருங்கள் நனையவண் டாடும் வளரிள வல்லியன்னீர்<br />
இருங்கண் அனைய கணைபொரு புண்புண ரிப்புனத்தின்<br />
மருங்கண் அனையதுண் டோவந்த(து) ஈங்கொரு வான்கலையே</div>

<div lang="ta-Latn">karuṅkaṇ ṇaṉaiyaṟi yāmainiṉ ṟōṉtillaik kārppoḻilvāy<br />
varuṅkaḷ naṉaiyavaṇ ṭāṭum vaḷariḷa valliyaṉṉīr<br />
iruṅkaṇ aṉaiya kaṇaiporu puṇpuṇa rippuṉattiṉ<br />
maruṅkaṇ aṉaiyatuṇ ṭōvanta(tu) īṅkoru vāṉkalaiyē</div>

'''Ihr jungen Ranken im dunklen Hain von Tillai dessen, den weder Vishnu noch Brahma erkannte! Bienen baden im frischen Honig eurer Blumen. Ist ein großer Hirsch hierhergekommen, an der Seite verwundet von einem Pfeil, der euren dunklen Augen gleicht? Kam er am Rand dieses Feldes vorbei?'''

''Ein neuer Vorwand setzt die Annäherung fort. Der verwundete Hirsch spiegelt unauffällig die Lage des Fragenden. Die Augen als Pfeile verbinden Jagd und Liebesleid.''

<span id="Vers_54"></span>'''Vers 54 – Welcher Weg führt in euren Ort?'''

<div lang="ta">சிலம்பணி கொண்டசேர் சீறடி பங்கன்தன் சீரடியார்<br />
குலம்பணி கொள்ள எனைக்கொடுத் தோன்கொண்டு தான்அணியும்<br />
கலம்பணி கொண்டிடம் அம்பலம் கொண்டவன் கார்க்கயிலைச்<br />
சிலம்பணி கொண்டநும் சீறூர்க்(கு) உரைமின்கள் செல்நெறியே</div>

<div lang="ta-Latn">cilampaṇi koṇṭacēr cīṟaṭi paṅkaṉtaṉ cīraṭiyār<br />
kulampaṇi koḷḷa eṉaikkoṭut tōṉkoṇṭu tāṉaṇiyum<br />
kalampaṇi koṇṭiṭam ampalam koṇṭavaṉ kārkkayilaic<br />
cilampaṇi koṇṭanum cīṟūrk(ku) uraimiṉkaḷ celneṟiyē</div>

'''Nennt mir den Weg zu eurem kleinen Ort an den Berghängen des wolkenreichen Kailasa! Dort wohnt der Herr, der die Frau mit kleinen, fußreifgeschmückten Füßen als seine Hälfte trägt, der mich seiner edlen Dienerschar zum Dienst gab, Schlangen als Schmuck annahm und den Tanzsaal zu seiner Stätte machte.'''

''Die Jagdfrage wechselt zur Wegfrage. Der Mann möchte das Gespräch offenhalten, ohne seine Liebe schon unverhüllt auszusprechen. Die ausführliche Shiva-Anrufung verankert auch diese Alltagsszene im religiösen Raum.''

<span id="Vers_55"></span>'''Vers 55 – Darf ich euren Wohnort erfahren?'''

<div lang="ta">ஒருங்(கு)அட மூவெயில் ஒற்றைக் கணைகொள்சிற் றம்பலவன்<br />
கருங்கடம் மூன்றுகு நால்வாய்க் கரியுரித் தோன்கயிலை<br />
இரும்கடம் மூடும் பொழில்எழில் கொம்பர்அன் னீர்களின்னே<br />
வருங்கள்தம் ஊர்பகர்ந் தால்பழி யோஇங்கு வாழ்பவர்க்கு</div>

<div lang="ta-Latn">oruṅ(ku)aṭa mūveyil oṟṟaik kaṇaikoḷciṟ ṟampalavaṉ<br />
karuṅkaṭam mūṉṟuku nālvāyk kariyurit tōṉkayilai<br />
irumkaṭam mūṭum poḻileḻil komparaṉ ṉīrkaḷiṉṉē<br />
varuṅkaḷtam ūrpakarn tālpaḻi yōiṅku vāḻpavarkku</div>

'''Ihr gleicht schönen Zweigen in den dunklen Hainen des Kailasa dessen, der die drei Festungen mit einem einzigen Pfeil niederwarf und dem Elefanten mit herabhängendem Rüssel, dessen dunkler Brunstsaft aus drei Stellen strömte, die Haut abzog. Wäre es denn ein Makel für die hier Wohnenden, einem Ankommenden jetzt den Namen ihres Ortes zu nennen?'''

''Der Mann sucht eine höfliche Begründung für eine Antwort. Nālvāy bezeichnet den hängenden Mund beziehungsweise Rüssel des Elefanten; es bedeutet hier nicht „vier Mäuler“. Der Wörterbucheintrag belegt gerade diesen Vers als Beispiel.''

<span id="Vers_56"></span>'''Vers 56 – Dann nennt wenigstens eure Namen'''

<div lang="ta">தாரென்ன வோங்கும் சடைமுடி மேல்தனித் திங்கள்வைத்த<br />
காரென்ன ஆரும் கறைமிடற்(று) அம்பல வன்கயிலை<br />
ஊரென்ன என்னவும் வாய்திற வீர்ஒழி வீர்பழியேல்<br />
பேரென்ன வோஉரை யீர்விரை யீர்ங்குழற் பேதையரே</div>

<div lang="ta-Latn">tāreṉṉa vōṅkum caṭaimuṭi mēltaṉit tiṅkaḷvaitta<br />
kāreṉṉa ārum kaṟaimiṭaṟ(ṟu) ampala vaṉkayilai<br />
ūreṉṉa eṉṉavum vāytiṟa vīroḻi vīrpaḻiyēl<br />
pēreṉṉa vōurai yīrvirai yīrṅkuḻaṟ pētaiyarē</div>

'''Ihr Frauen mit duftendem, frischem Haar am Kailasa des Tänzers, dessen Kehle dunkel wie eine Wolke ist und der auf seiner hohen Haarflechte die einzelne Mondsichel trägt! Auf meine Frage nach eurem Ort öffnet ihr den Mund nicht. Wenn darin Schande läge, lasst sie fort – doch sagt wenigstens, wie ihr heißt!'''

''Die Bitte wird kleiner, die Dringlichkeit größer. Der Liebende respektiert scheinbar die mögliche Scheu und sucht zugleich weiter nach einem persönlichen Zugang.''

<span id="Vers_57"></span>'''Vers 57 – Ein Gelübde des Schweigens?'''

<div lang="ta">இரதம் உடைய நடம்ஆட்(டு) உடையவர் எம்முடையர்<br />
வரதம் உடைய அணிதில்லை அன்னவர் இப்புனத்தார்<br />
விரதம் உடையர் விருந்தொடு பேச்சின்மை மீட்டதன்றேல்<br />
சரத முடையர் மணிவாய் திறக்கில் சலக்கென்பவே</div>

<div lang="ta-Latn">iratam uṭaiya naṭamāṭ(ṭu) uṭaiyavar emmuṭaiyar<br />
varatam uṭaiya aṇitillai aṉṉavar ippuṉattār<br />
viratam uṭaiyar viruntoṭu pēcciṉmai mīṭṭataṉṟēl<br />
carata muṭaiyar maṇivāy tiṟakkil calakkeṉpavē</div>

'''Die Frauen auf diesem Feld gleichen dem schönen Tillai unseres gnadenspendenden Herrn, dem der freudvolle Tanz gehört. Haben sie ein Gelübde abgelegt, mit Gästen nicht zu sprechen? Oder meinen sie gewiss, beim Öffnen ihres juwelengleichen Mundes würden die Perlen klirrend herausfallen?'''

''Der Mann scherzt über das Schweigen. Calakkeṉal bezeichnet das Klirren fallender Perlen; damit spielt er auf ihre perlenartigen Zähne an. Die Anbindung von caratam, „Gewissheit“, bleibt weniger eindeutig als das lautmalende Schlusswort.''

<span id="Vers_58"></span>'''Vers 58 – Das Blättergewand als Botschaft'''

<div lang="ta">வின்னிற வாணுதல் வேல்நிறக் கண்மெல் லியலைமல்லல்<br />
தன்னிறம் ஒன்றில் இருத்திநின் றோன்தன(து) அம்பலம்போல்<br />
மின்னிற நுண்ணிடைப் பேரெழில் வெண்ணகைப் பைந்தொடியீர்<br />
பொன்னிற அல்குலுக்(கு) ஆமோ மணிநிறப் பூந்தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">viṉṉiṟa vāṇutal vēlniṟak kaṇmel liyalaimallal<br />
taṉṉiṟam oṉṟil iruttiniṉ ṟōṉtaṉa(tu) ampalampōl<br />
miṉṉiṟa nuṇṇiṭaip pēreḻil veṇṇakaip paintoṭiyīr<br />
poṉṉiṟa alkuluk(ku) āmō maṇiniṟap pūntaḻaiyē</div>

'''Ihr mit grünen Armreifen, großer Schönheit, weißen Zähnen und blitzschmaler Taille, schön wie der Tanzsaal dessen, der die zarte Frau mit himmelsheller Stirn und speerfarbenen Augen in einer Hälfte seines eigenen Leibes trägt: Würde dieses blütenreiche, juwelenfarbene Blättergewand zu ihren goldenen Hüften passen?'''

''Der Mann zeigt seine Absicht durch eine Gabe. Er spricht scheinbar über ein Gewand und meint seine Zuneigung. Die Freundin soll die unausgesprochene Botschaft erkennen.''

<span id="Vers_59"></span>'''Vers 59 – Wo ist eure zarte Taille?'''

<div lang="ta">கலைக்கீழ் அகல்அல்குல் பாரம(து) ஆரம்கண் ஆர்ந்(து)இலங்கு<br />
முலைக்கீழ்ச் சிறிதின்றி நிற்றல்முற் றா(து)அன்(று) இலங்கையர்கோன்<br />
மலைக்கீழ் விழச்செற்ற சிற்றம் பலவர்வண் பூங்கயிலைச்<br />
சிலைக்கீழ்க் கணையன்ன கண்ணீர் எதுநுங்கள் சிற்றிடையே</div>

<div lang="ta-Latn">kalaikkīḻ akalalkul pārama(tu) āramkaṇ ārn(tu)ilaṅku<br />
mulaikkīḻc ciṟitiṉṟi niṟṟalmuṟ ṟā(tu)aṉ(ṟu) ilaṅkaiyarkōṉ<br />
malaikkīḻ viḻacceṟṟa ciṟṟam palavarvaṇ pūṅkayilaic<br />
cilaikkīḻk kaṇaiyaṉṉa kaṇṇīr etunuṅkaḷ ciṟṟiṭaiyē</div>

'''Unter dem Gewand liegt die Fülle der breiten Hüften, darüber leuchten die geschmückten Brüste. Ohne etwas dazwischen könnte doch nichts bestehen! Ihr mit Augen wie Pfeile unter einem Bogen am schönen blühenden Kailasa des Tänzers, der einst den König von Lanka unter dem Berg niederdrückte: Wo nur ist eure kleine Taille?'''

''Die Frage führt die höfliche Rede an die Grenze des offen geäußerten Begehrens. Die kaum sichtbare Taille ist ein festes Schönheitsbild. [[Ravana]] unter dem Kailasa bildet die mythologische Nebenlinie.''

<span id="Kapitel_5"></span>'''Kapitel 5 – Die Freundin erkennt sein Kommen'''

Verse 60–61 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Poetische Situationsregel'''

<div lang="ta">ஐய நாடல் ஆங்கவை இரண்டும்<br />
மையறு தோழி அவன்வர வுணர்தல்.</div>

<div lang="ta-Latn">aiya nāṭal āṅkavai iraṇṭum<br />
maiyaṟu tōḻi avaṉvara vuṇartal.</div>

'''Die beiden Situationen des Zweifelns und Prüfens bezeichnen, wie die untadelige Freundin sein Kommen erkennt.'''

''Der Begleitvers zählt die zwei Hauptverse dieses Kapitels und benennt ihre gemeinsame Aufgabe.''

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">இருவரும் உள்வழி அவன்வர வுணர்தல்<br />
துறையோர் இரண்டும் சிவம்உயிர் விரவியது<br />
அருளே உணர்ந்திடல் ஆகும் என்ப.</div>

<div lang="ta-Latn">iruvarum uḷvaḻi avaṉvara vuṇartal<br />
tuṟaiyōr iraṇṭum civamuyir viraviyatu<br />
aruḷē uṇarntiṭal ākum eṉpa.</div>

'''Die beiden Situationen, in denen sie sein Kommen erkennt, während beide anwesend sind, bedeuten, so sagt man: Die Gnade erkennt, dass Shiva und die Seele miteinander verbunden sind.'''

''Die Freundin wird in dieser Deutung zur Gnade. Die beteiligten Größen sind civaṉ beziehungsweise civam, uyir und aruḷ: Shiva, Seele und Gnade.''

<span id="Vers_60"></span>'''Vers 60 – Die Freundin schöpft Verdacht'''

<div lang="ta">பல்இல னாகப் பகலைவென் றோன்தில்லை பாடலர்போல்<br />
எல்இலன் நாகத்தோ(டு) ஏனம் வினாஇவன் யாவன்கொலாம்<br />
வில்இலன் நாகத் தழைகையில் வேட்டைகொண் டாட்டம்மெய்ஓர்<br />
சொல்இலன் ஆகற்ற வாகட வான்இச் சுனைப் புனமே</div>

<div lang="ta-Latn">palila ṉākap pakalaiveṉ ṟōṉtillai pāṭalarpōl<br />
elilaṉ nākattō(ṭu) ēṉam viṉāivaṉ yāvaṉkolām<br />
vililaṉ nākat taḻaikaiyil vēṭṭaikoṇ ṭāṭṭammeyōr<br />
colilaṉ ākaṟṟa vākaṭa vāṉic cuṉaip puṉamē</div>

'''Wer ist dieser Mann? Er fragt nach Elefant und Eber und wirkt bekümmert wie jene, die Tillai dessen nicht besingen, der dem Sonnengott die Zähne ausschlug. Doch er hat keinen Bogen, hält Blätter in der Hand und sagt kein Wort, das zu wirklicher Jagd passt. Immer wieder kommt und geht er an diesem Teich und Feld.'''

''Die Freundin erkennt den Widerspruch zwischen Jagdvorwand und Verhalten. Ihr wacher Blick setzt das fünfte Kapitel in Gang. Die Bildfolge der ersten beiden Zeilen ist gedrängt; der Verdacht bildet den klaren Zusammenhang.''

<span id="Vers_61"></span>'''Vers 61 – Was hinter seinen Fragen steht'''

<div lang="ta">ஆழமன் னோஉடைத்(து) இவ்வையர் வார்த்தை அனங்கன்நைந்து<br />
வீழமுன் நோக்கிய அம்பலத் தான்வெற்பின் இப்புனத்தே<br />
வேழமுன் னாய்க்கலை யாய்ப்பிற வாய்ப்பின்னும் மென்தழையாய்<br />
மாழைமெல் நோக்கி யிடையாய்க் கழிந்தது வந்துவந்தே</div>

<div lang="ta-Latn">āḻamaṉ ṉōuṭait(tu) ivvaiyar vārttai aṉaṅkaṉnaintu<br />
vīḻamuṉ nōkkiya ampalat tāṉveṟpiṉ ippuṉattē<br />
vēḻamuṉ ṉāykkalai yāyppiṟa vāyppiṉṉum meṉtaḻaiyāy<br />
māḻaimel nōkki yiṭaiyāyk kaḻintatu vantuvantē</div>

'''Wie tief sind doch die Worte dieses Herrn! Auf diesem Feld am Berg dessen, der in der Tanzhalle wohnt und einst den Liebesgott mit seinem Blick niederstreckte, kam er wieder und wieder: zuerst mit Elefant und Hirsch und anderem im Munde, dann mit zartem Laub. Schließlich ging es um den schmelzend sanften Blick und die schmale Mitte!'''

''Die Freundin durchschaut die vorgeschobenen Jagdfragen. Ihre Erinnerung ordnet die Begegnungen zu einer Geschichte wachsender Offenheit; die Tiere sind hier Gesprächsvorwände des Liebenden.''

<span id="Kapitel_6"></span>'''Kapitel 6 – Die vorausgegangene Vereinigung erkennen'''

Vers 62 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Poetische Situationsregel'''

<div lang="ta">வாட்டம் வினாதீல் முன்னுற வுணர்தல்<br />
கூட்டி உணரும் குறிப்புரை யாகும்.</div>

<div lang="ta-Latn">vāṭṭam viṉātīl muṉṉuṟa vuṇartal<br />
kūṭṭi uṇarum kuṟippurai yākum.</div>

'''Die Frage nach dem Ermatten heißt Erkennen der vorausgegangenen Vereinigung: eine andeutende Rede, die das Zusammenkommen erschließt.'''

''Dieser Lehrvers erklärt, weshalb die Freundin nach der Müdigkeit der Geliebten fragt.''

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">முன்னுற உணர்தல் எனஇ·து ஒன்றும்<br />
சிவம்உயிர் கூடல் அருள்வினா வியது.</div>

<div lang="ta-Latn">muṉṉuṟa uṇartal eṉai·tu oṉṟum<br />
civamuyir kūṭal aruḷviṉā viyatu.</div>

'''Das eine Erkennen der vorausgegangenen Verbindung bedeutet: Die Gnade fragt nach der Vereinigung von Shiva und Seele.'''

''Die Quelle enthält im Wort eṉaitu eine störende Punktmarke. Der Zusammenhang der einzigen Situation des Kapitels bleibt erkennbar.''

<span id="Vers_62"></span>'''Vers 62 – Warum bist du so müde?'''

<div lang="ta">நிருத்தம் பயின்றவன் சிற்றம் பலத்துநெற் றித்தனிக்கண்<br />
ஒருத்தன் பயிலும் கயிலை மலையின் உயர்குடுமித்<br />
திருத்தம் பயிலும் கனைகுடைந்(து) ஆடிச் சிலம்பெதிர்கூய்<br />
வருத்தம் பயின்றுகொல் லோவல்லி மெல்லியல் வாடியதே</div>

<div lang="ta-Latn">niruttam payiṉṟavaṉ ciṟṟam palattuneṟ ṟittaṉikkaṇ<br />
oruttaṉ payilum kayilai malaiyiṉ uyarkuṭumit<br />
tiruttam payilum kaṉaikuṭain(tu) āṭic cilampetirkūy<br />
varuttam payiṉṟukol lōvalli melliyal vāṭiyatē</div>

'''Du zarte, rankengleiche Frau! Bist du deshalb so erschöpft, weil du auf den hohen Gipfeln des Kailasa, wo der Eine mit dem Stirnauge weilt, im heiligen Wasser des tiefen Teichs gebadet und den Berghängen zum Echo zugerufen hast? Dort wohnt er, der in der kleinen Halle den Tanz vollführt.'''

''Die Freundin fragt nach der veränderten Erscheinung der Geliebten. Hinter der scheinbar harmlosen Frage nach Baden und Spielen steht die Vermutung einer vorausgegangenen Liebesbegegnung.''

<span id="Kapitel_7"></span>'''Kapitel 7 – Die Absicht aus der Bitte erkennen'''

Verse 63–66 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Poetische Situationsregel'''

<div lang="ta">குறையற்று நிற்றல் அவன்குறிப்பு அறிதல்<br />
அவள் குறிப்(பு) அறிதலோ(டு) அவர்நினை(வ) எண்ணல்<br />
கூறிய நான்கும் குறையுற உணர்வெனத்<br />
தேறிய பொருளிற் தெளிந்திசி னோரே.</div>

<div lang="ta-Latn">kuṟaiyaṟṟu niṟṟal avaṉkuṟippu aṟital<br />
avaḷ kuṟip(pu) aṟitalō(ṭu) avarniṉai(va) eṇṇal<br />
kūṟiya nāṉkum kuṟaiyuṟa uṇarveṉat<br />
tēṟiya poruḷiṟ teḷintici ṉōrē.</div>

'''Mit einer Bitte dastehen, seine Absicht erkennen, ihre Absicht erkennen und beider Gedanken erwägen: Diese vier genannten Situationen haben die im Sinn Bewanderten als Erkennen durch die Bitte bestimmt.'''

''Der Lehrvers fasst die vier Hauptverse 63–66 zusammen. kuṟai bezeichnet hier das Anliegen oder die Bitte.''

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">குறையுற உணர்தல் துறைஒரு நான்கும்<br />
உயிர்சிவத்(து) இடைசென்(று) ஒருப்படுந் தன்மை<br />
பணியாற் கண்டு பரிவால் வினாயது.</div>

<div lang="ta-Latn">kuṟaiyuṟa uṇartal tuṟaioru nāṉkum<br />
uyircivat(tu) iṭaiceṉ(ṟu) oruppaṭun taṉmai<br />
paṇiyāṟ kaṇṭu parivāl viṉāyatu.</div>

'''Die vier Situationen des Erkennens durch die Bitte bedeuten: An seinem Dienen wird erkannt, wie das Leben sich Shiva nähert und einsinnig wird; aus Zuwendung wird danach gefragt.'''

''Die Auslegung liest das Verhalten des Liebenden als Anzeichen geistiger Reifung. „Einsinnig“ bezeichnet hier Ausrichtung, nicht eine pauschale Aufhebung aller Unterschiede.''

<span id="Vers_63"></span>'''Vers 63 – Darf ich euch dienen?'''

<div lang="ta">மடுக்கோ கடலின் விடுதிமில் அன்றி மறிதிரைமீன்<br />
படுக்கோ பணிலம் பலகுளிக் கோபரன் தில்லைமுன்றில்<br />
கொடுக்கோ வளைமற்று நும்ஐயர்க்(கு) ஆயகுற் றேவல் செய்கோ<br />
தொடுக்கோ பணியீர் அணியீர் மலர்நும் கரிகுழற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">maṭukkō kaṭaliṉ viṭutimil aṉṟi maṟitiraimīṉ<br />
paṭukkō paṇilam palakuḷik kōparaṉ tillaimuṉṟil<br />
koṭukkō vaḷaimaṟṟu numaiyark(ku) āyakuṟ ṟēval ceykō<br />
toṭukkō paṇiyīr aṇiyīr malarnum karikuḻaṟkē</div>

'''Soll ich das Boot ins Meer hinausschieben? Soll ich Fische fangen in den zurückrollenden Wellen? Soll ich nach vielen Muscheln tauchen oder euch Armreifen daraus geben? Soll ich euren Angehörigen die kleinen Dienste tun, die ihnen zukommen? Sagt es mir! Soll ich Blumen zusammenbinden, die ihr im dunklen Haar tragt, hier vor dem Tillai des Höchsten?'''

''Der Liebende bietet der Freundin Dienste an, um Zugang zur Geliebten zu gewinnen. Die Tätigkeiten gehören zur Küstenlandschaft; „euren Angehörigen“ gibt das mehrdeutige aiyar vorsichtig wieder.''

<span id="Vers_64"></span>'''Vers 64 – Das Gesicht verrät ihn'''

<div lang="ta">அளியமன் னும்மொன்று உடைத்(து) அண்ணல் எண்ணரன் தில்லையன்னாள்<br />
கிளிமைமன்னுங்கடியச் செல்ல நிற்பின் கிளர்அளகத்(து)<br />
அளியமர்ந்(து) ஏறின் வறிதே யிருப்பின் பளிங்கடுத்த<br />
ஒளியமர்ந் தாங்கொன்று போன்றுறொன்று தோன்றும் ஒளிமுகத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">aḷiyamaṉ ṉummoṉṟu uṭait(tu) aṇṇal eṇṇaraṉ tillaiyaṉṉāḷ<br />
kiḷimaimaṉṉuṅkaṭiyac cella niṟpiṉ kiḷaraḷakat(tu)<br />
aḷiyamarn(tu) ēṟiṉ vaṟitē yiruppiṉ paḷiṅkaṭutta<br />
oḷiyamarn tāṅkoṉṟu pōṉṟuṟoṉṟu tōṉṟum oḷimukattē</div>

'''Etwas Mitleiderregendes liegt darin: Wenn sie, die dem Tillai unseres Herrn gleicht, hingeht, um die Papageien zu verscheuchen, wenn eine Biene in ihr üppiges Haar steigt oder wenn sie einfach still sitzt – auf seinem strahlenden Gesicht erscheint jeweils das Entsprechende, als spiegelte sich Licht in einem Kristall.'''

''Die Freundin erkennt seine Zuneigung daran, dass er auf jede Bewegung der Frau reagiert. Die Zuordnung der verkürzten Satzteile ist nicht völlig eindeutig; das Kristallbild macht die gegenseitige Spiegelung deutlich.''

<span id="Vers_65"></span>'''Vers 65 – Noch ehe sein Name fällt'''

<div lang="ta">பிழைகொண்(டு) ஒருவிக் கெடா(து)அன்பு செய்யின் பிறவியென்னும்<br />
முழைகொண்(டு) ஒருவன்செல் லாமைநின்(று) அம்பலத்(து) ஆடுமுன்னோன்<br />
உழைகொண்(டு) ஒருங்(கு)இரு நோக்கம் பயின்றஎம் ஒண்ணுதல்மாந்<br />
தழைகொண்(டு) ஒருவன்என் னாமுன்னம் உள்ளம் தழைத்திடுமே</div>

<div lang="ta-Latn">piḻaikoṇ(ṭu) oruvik keṭā(tu)aṉpu ceyyiṉ piṟaviyeṉṉum<br />
muḻaikoṇ(ṭu) oruvaṉcel lāmainiṉ(ṟu) ampalat(tu) āṭumuṉṉōṉ<br />
uḻaikoṇ(ṭu) oruṅ(ku)iru nōkkam payiṉṟaem oṇṇutalmān<br />
taḻaikoṇ(ṭu) oruvaṉeṉ ṉāmuṉṉam uḷḷam taḻaittiṭumē</div>

'''Der Uralte tanzt in der Halle, damit niemand in die Höhle namens Geburt eingehen muss, sofern er beständig liebt und sich durch Verfehlung nicht von ihm abwendet. Unsere hellstirnige, rehgleiche Frau hat sich zwei miteinander verbundene Blicke zu eigen gemacht. Noch ehe man sagen kann: „Ein Mann mit Laub …“, blüht ihr Herz schon auf.'''

''Nun beobachtet die Freundin die Geliebte. Die „zwei Blicke“ können Zurückhaltung und Zuneigung verbinden; ihre genaue poetische Bestimmung bleibt offen. Das innere Aufblühen bestätigt die Erwiderung der Liebe.''

<span id="Vers_66"></span>'''Vers 66 – Beide hüten etwas anderes'''

<div lang="ta">மெய்யே இவற்(கு)இல்லை வேட்டையின் மேல்மனம் மீட்(டு) இவளும்<br />
பொய்யே புனத்தினை காப்பது இறைபுலி யூர்அனையாள்<br />
மையேர் குவளைக்கண் வண்டினம் வாழும்செந் தாமரைவாய்<br />
எய்யேம் எனினும் குடைந்தின்பத் தேனுண்(டு) எழில்தருமே</div>

<div lang="ta-Latn">meyyē ivaṟ(ku)illai vēṭṭaiyiṉ mēlmaṉam mīṭ(ṭu) ivaḷum<br />
poyyē puṉattiṉai kāppatu iṟaipuli yūraṉaiyāḷ<br />
maiyēr kuvaḷaikkaṇ vaṇṭiṉam vāḻumcen tāmaraivāy<br />
eyyēm eṉiṉum kuṭaintiṉpat tēṉuṇ(ṭu) eḻiltarumē</div>

'''Wahrhaftig: Sein Sinn steht nicht auf Jagd! Und auch sie hütet das Hirsefeld nur zum Schein. Sie gleicht dem Puliyur des Herrn: in ihren dunklen Wasserlilienaugen wohnen Bienenschwärme, ihr Mund ist ein roter Lotus. Auch wenn wir behaupten, nichts zu verstehen, wird diese Liebe in den Honig der Freude tauchen und Schönheit hervorbringen.'''

''Die Freundin erkennt die beiderseitige Zuneigung. Die Verschränkung von Gesicht, Blumen und Bienen ist dichterisch verdichtet; der letzte Satz lässt auch die Lesart zu, dass gerade die Liebenden den Honig genießen.''

<span id="Kapitel_8"></span>'''Kapitel 8 – Scheu prüfen'''

Verse 67–71 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">நாண நாட்டத் துறையோர் ஐந்து<br />
மருள சிவத்தை அதிசயத்(து) உயிரின்<br />
பக்குவந் தன்னைப் பலவும் வியந்தது.</div>

<div lang="ta-Latn">nāṇa nāṭṭat tuṟaiyōr aintu<br />
maruḷa civattai aticayat(tu) uyiriṉ<br />
pakkuvan taṉṉaip palavum viyantatu.</div>

'''Die fünf Situationen des Prüfens der Scheu lassen vielfaches Staunen entstehen: über das Erstaunen vor Shiva und über die Reife der Seele.'''

''Die Wortverbindung mit maruḷ ist unsicher. Der Sinnzusammenhang verbindet die Prüfung mit Verwunderung und innerer Reifung.''

<span id="Vers_67"></span>'''Vers 67 – Bete doch zum jungen Mond!'''

<div lang="ta">மைவார் கருங்கண்ணி செங்கரம் கூப்பு மறந்துமற்றப்<br />
பொய்வா னவரிற் புகாதுதன் பொற்கழற் கேயடியேன்<br />
உய்வான் புகவொளிர் தில்லைநின் றோன்சடை மேல(து)ஒத்துச்<br />
செவ்வான் அடைந்த பசுங்கதிர் வெள்ளைச் சிறுபிறைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">maivār karuṅkaṇṇi ceṅkaram kūppu maṟantumaṟṟap<br />
poyvā ṉavariṟ pukātutaṉ poṟkaḻaṟ kēyaṭiyēṉ<br />
uyvāṉ pukavoḷir tillainiṉ ṟōṉcaṭai mēla(tu)ottuc<br />
cevvāṉ aṭainta pacuṅkatir veḷḷaic ciṟupiṟaikkē</div>

'''Du mit den dunklen, geschminkten Augen, lege deine roten Hände zusammen vor der kleinen weißen Mondsichel mit ihren frischen Strahlen, die an den roten Abendhimmel getreten ist! Sie gleicht der Sichel im Haar dessen, der strahlend in Tillai steht: Damit ich Rettung finde, lässt er mich allein zu seinen goldenen Füßen eingehen, ohne mich auch nur versehentlich den trügerischen anderen Göttern zuzuwenden.'''

''Die Freundin fordert die Geliebte zum Mondgruß auf und prüft dabei ihre Scheu. Die ausschließliche Bindung an Shiva entspricht der shaivaitischen Stimme des Gedichts; sie ist keine allgemeine Aussage über alle Religionen.''

<span id="Vers_68"></span>'''Vers 68 – Du musst eine andere sein'''

<div lang="ta">அக்கின்ற வாமணி சேர்கண்டன் அம்பல வன்மலயத்து<br />
இக்குன்ற வாணர் கொழுந்திச் செழுந்தண் புனமுடையாள்<br />
அக்குன்ற ஆ(று)அமர்ந்(து) ஆடச்சென் றாள்அங்கம் அவ்அவையே<br />
ஒக்கின்ற ஆரணங் கேஇணங் காகும் உனக்கவளே</div>

<div lang="ta-Latn">akkiṉṟa vāmaṇi cērkaṇṭaṉ ampala vaṉmalayattu<br />
ikkuṉṟa vāṇar koḻuntic ceḻuntaṇ puṉamuṭaiyāḷ<br />
akkuṉṟa ā(ṟu)amarn(tu) āṭacceṉ ṟāḷaṅkam avavaiyē<br />
okkiṉṟa āraṇaṅ kēiṇaṅ kākum uṉakkavaḷē</div>

'''Die junge Tochter der Bewohner dieses Berges, die Herrin des üppigen, kühlen Feldes, ging zum Baden in den Bergfluss. Dies ist der Berg dessen, der in der Halle wohnt und am Hals die Schmuckstücke aus Knochen trägt. Ihre Glieder gleichen den deinen. Du seltenes göttliches Wesen: Sie könnte deine Gefährtin sein!'''

''Die Freundin tut so, als erkenne sie die verwandelte Geliebte nicht mehr. aṇaṅku bezeichnet hier eine übermenschlich anmutende Frau oder weibliche Gottheit. Die Beschreibung des Halsschmucks ist im überlieferten Wortlaut schwer aufzulösen.''

<span id="Vers_69"></span>'''Vers 69 – Ein wunderbarer Badeteich'''

<div lang="ta">செந்நிற மேனிவெண் ணீறணி வோன்தில்லை அம்பலம்போல்<br />
அந்நிற மேனிநின் கொங்கையில் அங்கழி குங்குமமும்<br />
மைந்நிற வார்குழல் மாலையும் தாதும் வளாய்மதஞ்சேர்<br />
இந்நிற மும்பெறின் யானும் குடைவன் இருஞ்சுனையே</div>

<div lang="ta-Latn">cenniṟa mēṉiveṇ ṇīṟaṇi vōṉtillai ampalampōl<br />
anniṟa mēṉiniṉ koṅkaiyil aṅkaḻi kuṅkumamum<br />
mainniṟa vārkuḻal mālaiyum tātum vaḷāymatañcēr<br />
inniṟa mumpeṟiṉ yāṉum kuṭaivaṉ iruñcuṉaiyē</div>

'''Du, deren Leib der Halle in Tillai gleicht, wo der Rothäutige die weiße Asche trägt! Wenn der große Teich auch mir dieses Aussehen schenken kann – das verflossene Kumkum an deiner Brust, die gelockerte Girlande in deinem langen dunklen Haar, Blütenstaub und den Duft des Salböls –, dann werde auch ich darin baden!'''

''Die Freundin lacht über die Erklärung, allein ein Bad habe diese Veränderungen bewirkt. Die Spuren verweisen auf eine Liebesbegegnung; der Vers belässt die Entdeckung in spielerischer Andeutung.''

<span id="Vers_70"></span>'''Vers 70 – Kann ein Teich das alles tun?'''

<div lang="ta">பருங்கண் கவர்கொலை வேழப் படையோன் படப்படர்தீத்<br />
தருங்கண் ணுதல்தில்லை அம்பலத் தோன்தட மால்வரைவாய்க்<br />
கருங்கண் சிவப்பக் கனிவாய் விளர்ப்பகண் ணார்அளிபின்<br />
வருங்கண் மலைமலர் சூட்டவற் றோமற்றவ் வான்கனையே</div>

<div lang="ta-Latn">paruṅkaṇ kavarkolai vēḻap paṭaiyōṉ paṭappaṭartīt<br />
taruṅkaṇ ṇutaltillai ampalat tōṉtaṭa mālvaraivāyk<br />
karuṅkaṇ civappak kaṉivāy viḷarppakaṇ ṇāraḷipiṉ<br />
varuṅkaṇ malaimalar cūṭṭavaṟ ṟōmaṟṟav vāṉkaṉaiyē</div>

'''Am großen Berg dessen, der in Tillais Halle wohnt, ließ sein Stirnauge ein Feuer auflodern, das den Besitzer des tötenden Elefantenheeres niederstreckte. Kann jener tiefe Teich deine dunklen Augen röten, deinen fruchtgleichen Mund erblassen lassen, dich mit Blicken reich beschenken, dir nachgehen und dir Bergblumen ins Haar stecken?'''

''Die Freundin benennt indirekt die Handlungen des Liebenden. Das göttliche Feuer bildet den Hintergrund einer sehr menschlichen Entlarvung. Die genaue mythologische Zuordnung des „Elefantenheeres“ ist hier unsicher.''

<span id="Vers_71"></span>'''Vers 71 – Ein Leben in zwei Körpern'''

<div lang="ta">காகத்(து) இருகண் ணிற்(கு) ஒன்றே மணிகலந் தாங்(கு)இருவர்<br />
ஆகத்து ளோர்உயிர் கண்டனம் யாமின்றி யாவையுமாம்<br />
ஏகத்தொருவன் இரும்பொழில் அம்பல வன்மலையில்<br />
தோகைக்கும் தோன்றற்கும் ஒன்றாய் வரும்இன்பத் துன்பங்களே</div>

<div lang="ta-Latn">kākat(tu) irukaṇ ṇiṟ(ku) oṉṟē maṇikalan tāṅ(ku)iruvar<br />
ākattu ḷōruyir kaṇṭaṉam yāmiṉṟi yāvaiyumām<br />
ēkattoruvaṉ irumpoḻil ampala vaṉmalaiyil<br />
tōkaikkum tōṉṟaṟkum oṉṟāy varumiṉpat tuṉpaṅkaḷē</div>

'''Wie eine einzige Augenperle die beiden Augen der Krähe verbindet, so haben wir in zwei Körpern ein einziges Leben erkannt. Am Berg des Einen, der alles ist und ohne den nichts besteht, des Herrn der von mächtigen Hainen umgebenen Halle, kommen Freude und Leid über das pfauengleiche Mädchen und den jungen Mann gemeinsam.'''

''Das Bild beruht auf der alten Vorstellung einer beweglichen gemeinsamen Pupille der Krähe, nicht auf heutiger Tierkunde. Die Freundin versteht nun das gemeinsame Empfinden der Liebenden und wird zur Vermittlerin.''

<span id="Kapitel_9"></span>'''Kapitel 9 – Erschrecken prüfen'''

Vers 72 des Tirukkovaiyar.

<span id="Vers_72"></span>'''Vers 72 – Die Nachricht vom Tiger'''

<div lang="ta">ஆவா இருவர் அறியா அடிதில்லை அம்பலத்து<br />
மூவா யிரவர் வணங்கநின் றோனையுன் னாரின் முன்னித்<br />
தீவாய் உழுவை கிழித்த(து)அந் தோசிறி தேபிழைப்பித்(து)<br />
ஆவா மணிவேல் பணிகொண்ட வாறின்றோர் ஆண்டகையே</div>

<div lang="ta-Latn">āvā iruvar aṟiyā aṭitillai ampalattu<br />
mūvā yiravar vaṇaṅkaniṉ ṟōṉaiyuṉ ṉāriṉ muṉṉit<br />
tīvāy uḻuvai kiḻitta(tu)an tōciṟi tēpiḻaippit(tu)<br />
āvā maṇivēl paṇikoṇṭa vāṟiṉṟōr āṇṭakaiyē</div>

'''Ach! Heute hat ein feuermäuliger Tiger einen jungen Helden angefallen und zerfleischt, als wäre dieser einer, der nicht an den Herrn denkt! Seine Füße fanden die beiden Suchenden nicht; vor ihm stehen die Dreitausend in Tillais Halle verehrend. O weh! Nur um ein Weniges rettete der Held sein Leben – so musste er seinen glänzenden Speer einsetzen!'''

''Die Freundin erschreckt die Geliebte mit einer Nachricht über den Mann und prüft so ihre Liebe. Dass er beinahe getötet worden sei, gehört zur dramatischen Erzählung der Freundin; es ist kein Bericht über ein tatsächlich geschehenes Unglück.''

<span id="Kapitel_10"></span>'''Kapitel 10 – Madal: die öffentliche Liebesklage'''

Verse 73–81 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">மடல்துறை ஒன்பதும் சிவத்தினுட் மோக<br />
முற்ற உயிரருள் பற்றி உரைத்தது.</div>

<div lang="ta-Latn">maṭaltuṟai oṉpatum civattiṉuṭ mōka<br />
muṟṟa uyiraruḷ paṟṟi uraittatu.</div>

'''Die neun Situationen des Palmstängelpferds bedeuten: Die von Sehnsucht nach Shiva ganz erfüllte Seele hält sich an die Gnade und spricht.'''

''Die historische Liebesklage erhält eine ausdrücklich religiöse Zweitlesart. Das macht das maṭal nicht zu einer empfohlenen spirituellen Übung.''

<span id="Vers_73"></span>'''Vers 73 – Ohne dein Erbarmen vergehe ich'''

<div lang="ta">பொருளா எனைப்புகுந்(து) ஆண்டு புரந்தரன் மாலயன்பால்<br />
இருளாய் இருக்கும் ஒளிநின்ற சிற்றம் பலமெனலாம்<br />
சுருளார் கருங்குழல் வெண்ணகைச் செவ்வாய்த் துடியிடையீர்<br />
அருளா(து) ஒழியின் ஒழியா(து) அழியும்என் ஆருயிரே</div>

<div lang="ta-Latn">poruḷā eṉaippukun(tu) āṇṭu purantaraṉ mālayaṉpāl<br />
iruḷāy irukkum oḷiniṉṟa ciṟṟam palameṉalām<br />
curuḷār karuṅkuḻal veṇṇakaic cevvāyt tuṭiyiṭaiyīr<br />
aruḷā(tu) oḻiyiṉ oḻiyā(tu) aḻiyumeṉ āruyirē</div>

'''Du mit dicht gelocktem schwarzem Haar, weißen Zähnen, rotem Mund und trommelschlanker Mitte, die du der kleinen Tanzhalle vergleichbar bist! Dort steht das Licht, das mich als etwas Wertvolles annahm und zu eigen machte, während es für Indra, Vishnu und Brahma dunkel bleibt. Wenn du mir kein Erbarmen schenkst, wird mein kostbares Leben unaufhaltsam vergehen.'''

''Der Liebende bittet die Freundin um Hilfe. Seine existenzielle Klage nimmt das religiöse Wort aruḷ, Gnade oder Erbarmen, in die menschliche Beziehung hinein.''

<span id="Vers_74"></span>'''Vers 74 – Das Palmstängelpferd der Liebenden'''

<div lang="ta">காய்சின வேலன்ன மின்னியல் கண்ணின் வலைகலந்து<br />
வீசின போதுள்ள மீனிழந் தார்வியன் தென்புலியூர்<br />
ஈசன சாந்தும் எருக்கும் அணிந்தோர் கிழிபிடித்துப்<br />
பாய்ச்சின மாவென ஏறுவர் சீறூர்ப் பனைமடலே</div>

<div lang="ta-Latn">kāyciṉa vēlaṉṉa miṉṉiyal kaṇṇiṉ valaikalantu<br />
vīciṉa pōtuḷḷa mīṉiḻan tārviyaṉ teṉpuliyūr<br />
īcaṉa cāntum erukkum aṇintōr kiḻipiṭittup<br />
pāycciṉa māveṉa ēṟuvar cīṟūrp paṉaimaṭalē</div>

'''Wer den Fisch seines Herzens verloren hat, als die blitzenden Augen ihr Netz auswarfen – Augen wie zornige Speere –, legt Asche und Erukkam-Blüten an wie der Herr des weiten südlichen Puliyur. Ein Bild festhaltend, besteigt er im kleinen Dorf einen Palmstängel, als wäre er ein wild dahinspringendes Pferd.'''

''Dies führt den Brauch des maṭal ein: Eine öffentliche Liebesklage macht die Zurückweisung sichtbar. Die beschädigte Zeichenfolge der Grundvorlage wurde anhand der Vergleichsfassung zu kiḻi, „Tuch, Bildträger“, berichtigt; [[#Vers_76|Vers 76]] erläutert das Bild der Geliebten.''

<span id="Vers_75"></span>'''Vers 75 – Zu diesem Entschluss gebracht'''

<div lang="ta">விண்ணை மடங்க விரிநீர் பரந்துவெற் புக்கரப்ப<br />
மண்ணை மடங்க வரும்ஒரு காலத்து மன்னிநிற்கும்<br />
அண்ணல் மடங்கல் அதள்அம் பலவன் அருளிலர்போல்<br />
பெண்ணை மடன்மிசை யான்வரப் பண்ணிற்றோர் பெண்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">viṇṇai maṭaṅka virinīr parantuveṟ pukkarappa<br />
maṇṇai maṭaṅka varumoru kālattu maṉṉiniṟkum<br />
aṇṇal maṭaṅkal ataḷam palavaṉ aruḷilarpōl<br />
peṇṇai maṭaṉmicai yāṉvarap paṇṇiṟṟōr peṇkoṭiyē</div>

'''Wenn die weiten Wasser den Himmel einhüllen, Berge verbergen und die Erde ganz verschlingen, bleibt der Herr bestehen, der in der Halle wohnt und das Löwenfell trägt. Wie einen Menschen ohne seine Gnade hat mich eine rankenschlanke Frau dahin gebracht, auf einem Palmstängelpferd daherzukommen!'''

''Der Liebende erklärt seine Bereitschaft zum öffentlichen maṭal. Das Weltuntergangsbild steigert den Gegensatz zwischen dem bleibenden Gott und der gegenwärtigen Verzweiflung des Sprechers.''

<span id="Vers_76"></span>'''Vers 76 – Mit unserem Bild durch eure Straßen'''

<div lang="ta">கழிகின்ற என்னையும் நின்றநின் கார்மயில் தன்னையும் யான்<br />
கிழியன்ற நாடி எழுதிக்கைக் கொண்டென் பிறவிகெட்டின்(று)<br />
அழிகின்ற(து) ஆக்கிய தாள்அம் பலவன் கயிலையந்தேன்<br />
பொழிகின்ற சாரல்நும் சீறூர்த் தெருவிடைப் போதுவனே</div>

<div lang="ta-Latn">kaḻikiṉṟa eṉṉaiyum niṉṟaniṉ kārmayil taṉṉaiyum yāṉ<br />
kiḻiyaṉṟa nāṭi eḻutikkaik koṇṭeṉ piṟavikeṭṭiṉ(ṟu)<br />
aḻikiṉṟa(tu) ākkiya tāḷam palavaṉ kayilaiyantēṉ<br />
poḻikiṉṟa cāralnum cīṟūrt teruviṭaip pōtuvaṉē</div>

'''Mich, der ich vergehe, und deinen dort stehenden regenzeitlichen Pfau werde ich auf einem Tuch darstellen und dieses Bild in der Hand halten. Dann gehe ich durch die Straßen eures kleinen Dorfes am honigströmenden Hang des Kailasa: Dort wohnt der Herr der Halle, dessen Füße meine Geburt vernichtet und ihrem Fortgang ein Ende gesetzt haben.'''

''Der „Pfau“ meint die Geliebte. Das mitgeführte Bild gehört zur angekündigten öffentlichen Liebesklage. Die religiöse Erlösungssprache begleitet den Liebenden, ohne seine verzweifelte Rede bereits aufzulösen.''

<span id="Vers_77"></span>'''Vers 77 – Und was wird aus den Vögeln?'''

<div lang="ta">நடனாம் வணங்கும்தொல் லோன்எல்லை நான்முகன் மாலறியாக்<br />
கடனாம் உருவத்(து) அரன்தில்லை மல்லற் கண் ணார்ந்த பெண்ணை<br />
உடனாம் பெடைய(டு)ஆண் சேவலும் முட்டையும் கட்டழித்து<br />
மடனாம் புனைதரின் யார்கண்ண தோமன்ன இன்னருளே</div>

<div lang="ta-Latn">naṭaṉām vaṇaṅkumtol lōṉellai nāṉmukaṉ mālaṟiyāk<br />
kaṭaṉām uruvat(tu) araṉtillai mallaṟ kaṇ ṇārnta peṇṇai<br />
uṭaṉām peṭaiya(ṭu)āṇ cēvalum muṭṭaiyum kaṭṭaḻittu<br />
maṭaṉām puṉaitariṉ yārkaṇṇa tōmaṉṉa iṉṉaruḷē</div>

'''Im reichen Tillai Haras, dessen Gestalt Brahma und Vishnu nicht bis an ihr Ende erkennen konnten und den wir als uralten Tänzer verehren, steht eine stattliche Palme. Wenn wir ihren Bau zerstören, in dem Vogelweibchen, Männchen und Eier zusammen sind, und daraus ein Palmstängelpferd herstellen: Wem gilt dann noch dein freundliches Erbarmen, mein Herr?'''

''Die Freundin hält dem Mann die Folgen seines Vorhabens vor. Mitgefühl für die nistenden Vögel soll seine Verzweiflung unterbrechen. Die genaue Vogelart nennt der Vers nicht.''

<span id="Vers_78"></span>'''Vers 78 – Kannst du ihren Gang malen?'''

<div lang="ta">அடிச்சந்தம் மால்கண் டிலாதன காட்டிவந்(து) ஆண்டுகொண்டென்<br />
முடிச்சந்த மாமலர் ஆக்குமுன் னோன்புலி யூர்புரையும்<br />
கடிச்சந்த யாழ்கற்ற மென்மொழிக் கன்னி அனநடைக்குப்<br />
படிச்சந்தம் ஆக்கும் படம்உள வோநும் பரிசகத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">aṭiccantam mālkaṇ ṭilātaṉa kāṭṭivan(tu) āṇṭukoṇṭeṉ<br />
muṭiccanta māmalar ākkumuṉ ṉōṉpuli yūrpuraiyum<br />
kaṭiccanta yāḻkaṟṟa meṉmoḻik kaṉṉi aṉanaṭaikkup<br />
paṭiccantam ākkum paṭamuḷa vōnum paricakattē</div>

'''Der Uralte zeigte mir seine Füße, die Vishnu nicht gesehen hatte, nahm mich in seinen Dienst und machte sie zu frischen Blüten auf meinem Haupt. Die junge Frau gleicht seinem Puliyur; ihre sanfte Rede hat die Melodie der duftenden Yazh gelernt, und ihr Gang gleicht dem eines Schwans. Gibt es in eurer Kunst ein Bild, das diesen Gang wiedergeben kann?'''

''Die Freundin bezweifelt, dass der Liebende die Frau auf dem angekündigten Bild angemessen darstellen könne. Stimme und Bewegung entziehen sich einem starren Abbild; darin liegt die spielerische Kraft ihres Einwands.''

<span id="Vers_79"></span>'''Vers 79 – Was du alles zeichnen müsstest'''

<div lang="ta">யாழும் எழுதி எழில்முத்(து) எழுதி இருளின்மென்பூச்<br />
சூழும் எழுதியர் தொண்டையும் தீட்டியென் தொல்பிறவி<br />
ஏழும் எழுதா வகைசிதைத் தோன்புலி யூரிளமாம்<br />
போழும் எழுதிற்றொர் கொம்பருண் டேற்கொண்டு போதுகவே</div>

<div lang="ta-Latn">yāḻum eḻuti eḻilmut(tu) eḻuti iruḷiṉmeṉpūc<br />
cūḻum eḻutiyar toṇṭaiyum tīṭṭiyeṉ tolpiṟavi<br />
ēḻum eḻutā vakaicitait tōṉpuli yūriḷamām<br />
pōḻum eḻutiṟṟor komparuṇ ṭēṟkoṇṭu pōtukavē</div>

'''Zeichne eine Yazh, zeichne schöne Perlen, zeichne die sanften Blüten, die das Dunkel umgeben, und male die rote Tondai-Frucht! Zeichne auch die junge Mangospalte von Puliyur, dessen Herr meine alten sieben Geburten vernichtete, sodass sie nicht mehr verzeichnet werden. Wenn es einen Zweig gibt, auf dem all dies gemalt werden kann, dann bringe ihn nur her!'''

''Die Freundin zählt Bildvergleiche für Stimme, Zähne, Haar, Mund und Augen der Geliebten auf. Beim Mangobild und der Wendung vom „Zweig“ bleiben Einzelheiten der Körperzuordnung unsicher; die Unzulänglichkeit des Porträts ist klar.''

<span id="Vers_80"></span>'''Vers 80 – Lass mich erst mit ihr sprechen'''

<div lang="ta">ஊர்வாய் ஒழிவாய் உயர்பெண்ணைத் திண்மடல் நின்குறிப்புச்<br />
சீர்வாய் சிலம்ப திருத்த இருந்திலம் ஈசாதில்லைக்<br />
கார்வாய் குழலிக்குன்ஆதர(வு) ஒதிக்கற் பித்துக்கண்டால்<br />
ஆர்வாய் தரின்அறி வார்பின்னைச் செய்க அறிந்தனவே</div>

<div lang="ta-Latn">ūrvāy oḻivāy uyarpeṇṇait tiṇmaṭal niṉkuṟippuc<br />
cīrvāy cilampa tirutta iruntilam īcātillaik<br />
kārvāy kuḻalikkuṉātara(vu) otikkaṟ pittukkaṇṭāl<br />
ārvāy tariṉaṟi vārpiṉṉaic ceyka aṟintaṉavē</div>

'''Ob du den festen Palmstängel der hohen Palme besteigst oder darauf verzichtest – wir sind nicht hier, um deinen Entschluss zu berichtigen, ruhmreicher Herr der Berge. Ich will zuerst der Frau mit wolkendunklem Haar, die Tillais Herrn gleicht, deine Zuneigung vortragen und mit ihr darüber sprechen. Wenn sie eine deutliche Antwort gibt, werden wir es wissen. Danach tue, was du für richtig erkennst.'''

''Die Freundin billigt die öffentliche Selbsterniedrigung nicht, sondern schafft Zeit für Vermittlung. Der Schluss überlässt dem Mann scheinbar die Entscheidung und führt ihn dadurch aus dem unmittelbaren Affekt heraus.''

<span id="Vers_81"></span>'''Vers 81 – Sie wird mich nicht allein lassen'''

<div lang="ta">பைந்நாண் அரவன் படுகடல் வாய்ப்படு நஞ்சமுதாம்<br />
மைந்நாண் மணிகண்டன் மன்னும் புலியூர் மணந்தபொன்இம்<br />
மொய்ந்நாண் முதுதிரை வாயான் அழுந்தினும் என்னின்முன்னும்<br />
இந்நாள் இதுமது வார்குழ லாட்(கு)என்கண் இன்னருளே</div>

<div lang="ta-Latn">painnāṇ aravaṉ paṭukaṭal vāyppaṭu nañcamutām<br />
mainnāṇ maṇikaṇṭaṉ maṉṉum puliyūr maṇantapoṉim<br />
moynnāṇ mututirai vāyāṉ aḻuntiṉum eṉṉiṉmuṉṉum<br />
innāḷ itumatu vārkuḻa lāṭ(ku)eṉkaṇ iṉṉaruḷē</div>

'''Der Herr trägt die Schlange mit ausgebreitetem Nacken als Schnur; sein edelsteingleicher Hals lässt die schwarze Farbe beschämt zurück, seit das Gift des aufgewühlten Meeres ihm zur Speise wurde. Die Goldene gleicht seinem bleibenden Puliyur. Selbst wenn ich in den gewaltigen alten Wogen der Scham versänke, käme sie mir zuvor: So groß ist heute die liebevolle Zuwendung der Frau mit honigduftendem Haar zu mir.'''

''Die Freundin versichert dem Liebenden ihre Nähe zur Geliebten. Die stark verkürzte Wendung über das Zuvorkommen ist unsicher; gemeint ist wohl, dass die Geliebte ihre Freundin nicht in der schwierigen Vermittlung allein lassen werde.''

<span id="Kapitel_11"></span>'''Kapitel 11 – Für den Liebenden um Hilfe werben'''

Verse 82–89 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">குறைநயப் புத்துறை அவை இரு நான்கும்<br />
சிவந்தோ(டு) உயிரைச் சேர்க்க வேண்டி<br />
உயிர்ப்பரிவு எடுத்தெடுத்(து) உரைத்(து)அறி உறுத்தல்.</div>

<div lang="ta-Latn">kuṟainayap puttuṟai avai iru nāṉkum<br />
civantō(ṭu) uyiraic cērkka vēṇṭi<br />
uyirpparivu eṭutteṭut(tu) urait(tu)aṟi uṟuttal.</div>

'''Die zweimal vier Situationen des Vorbringens der Bitte bedeuten: Um Seele und Shiva zu verbinden, wird die liebevolle Sehnsucht der Seele wiederholt ausgesprochen und zur Erkenntnis gebracht.'''

''Die Vermittlung wird als sprachlich mitgeteilte Gnade verstanden.''

<span id="Vers_82"></span>'''Vers 82 – Er kommt und sagt doch nichts'''

<div lang="ta">தாதேய் மலர்க்குஞ்சி அஞ்சிறை வண்டுதன் தேன்பருகித்<br />
தேதே எனும்தில்லை யோன்சேய் எனச்சின் வேல்ஒருவர்<br />
மாதே புனத்திடை வாளா மருவர்வந்(து) யாதும்சொல்லார்<br />
யாதே செயத்தக் கதுமது வார்குழல் ஏந்தியே</div>

<div lang="ta-Latn">tātēy malarkkuñci añciṟai vaṇṭutaṉ tēṉparukit<br />
tētē eṉumtillai yōṉcēy eṉacciṉ vēloruvar<br />
mātē puṉattiṭai vāḷā maruvarvan(tu) yātumcollār<br />
yātē ceyattak katumatu vārkuḻal ēntiyē</div>

'''Du mit honigduftendem Haar! Ein Mann kommt immer wieder auf dieses Feld und bleibt wortlos stehen. Sein zorniger Speer erinnert an den Sohn des Herrn von Tillai; in seinem blüten- und pollenreichen Haar trinken schön geflügelte Bienen Honig und summen „tē, tē“. Liebe Freundin, was wäre da zu tun?'''

''Die Freundin wirbt zunächst durch eine scheinbar offene Frage für den Liebenden. Der Vergleich mit Shivas Sohn Murugan preist seine jugendliche Erscheinung und seinen Speer.''

<span id="Vers_83"></span>'''Vers 83 – Ein Spross im Feuer'''

<div lang="ta">வரிசேர் தடங்கண்ணி மம்மர்கைம் மிக்கென்ன மாயங்கோலோ<br />
எரிசேர் தளிரென்ன மேனியென் ஈர்ந்தழை யன்புலியூர்ப்<br />
புரிசேர் சடையோன் புதல்வன்கொல் பூங்கணை வேள்கொலென்னத்<br />
தெரியேம் உரையன் பிரியான் ஒருவன்இத் தேம்புனமே</div>

<div lang="ta-Latn">varicēr taṭaṅkaṇṇi mammarkaim mikkeṉṉa māyaṅkōlō<br />
ericēr taḷireṉṉa mēṉiyeṉ īrntaḻai yaṉpuliyūrp<br />
puricēr caṭaiyōṉ putalvaṉkol pūṅkaṇai vēḷkoleṉṉat<br />
teriyēm uraiyaṉ piriyāṉ oruvaṉit tēmpuṉamē</div>

'''Du mit den großen, gezeichneten Augen! Welcher Zauber ist das? Sein Kummer wächst über alles Maß, und sein Leib gleicht einem jungen Spross, der ins Feuer geriet. Er trägt frisches Laub, spricht nicht und verlässt dieses honigreiche Feld nicht. Ist er der Sohn des Herrn mit gewundenen Flechten in Puliyur oder der Gott mit den Blumenpfeilen? Wir wissen es nicht.'''

''Die Vermittlerin hebt die Verletzlichkeit des Mannes hervor. Murugan und Kama sind Vergleichsgestalten; das Bild des versengten Sprosses macht seine Liebesnot anschaulich.''

<span id="Vers_84"></span>'''Vers 84 – Als der Krebs seine Gefährtin fütterte'''

<div lang="ta">நீகண் டணையெனின் வாழலை நேரிழை அம்பலத்தான்<br />
சேய்கண் டனை யன்சென் றாங்கோர் அலவன்தன் சீர்ப்பெடையின்<br />
வாய்கண் டனையதோர் நாவற் கனிநனி நல்கக்கண்டு<br />
பேய்கண்(டு) அனையதொன் றாகிநின் றான்அப் பெருந்தகையே</div>

<div lang="ta-Latn">nīkaṇ ṭaṇaiyeṉiṉ vāḻalai nēriḻai ampalattāṉ<br />
cēykaṇ ṭaṉai yaṉceṉ ṟāṅkōr alavaṉtaṉ cīrppeṭaiyiṉ<br />
vāykaṇ ṭaṉaiyatōr nāvaṟ kaṉinaṉi nalkakkaṇṭu<br />
pēykaṇ(ṭu) aṉaiyatoṉ ṟākiniṉ ṟāṉap peruntakaiyē</div>

'''Du mit dem schönen Schmuck! Hättest du es gesehen, könntest du kaum weiterleben. Dieser vortreffliche Mann, der dem Sohn des Herrn der Tanzhalle gleicht, ging dorthin. Er sah einen Krebs seiner schönen Gefährtin eine Jambu-Frucht reichen, passend für ihren Mund. Da stand er wie einer, der einen Geist gesehen hat.'''

''Die Zärtlichkeit des Tierpaares macht dem Liebenden seine eigene Einsamkeit schmerzlich bewusst. Die Freundin verbindet eindringliche Mahnung mit einer sanften, konkreten Szene.''

<span id="Vers_85"></span>'''Vers 85 – Eine ausweichende Antwort'''

<div lang="ta">சங்கம் தருமுத்தி யாம்பெற வான்வழி தான்கெழுமிப்<br />
பொங்கும் புனற்கங்கை தாங்கிப் பொலிகழிப் பாறுலவு<br />
துங்க மலிதலை யேந்தலின் ஏந்திழை தொல்லைப்பன்மா<br />
வங்கம் மலிகலி நீர்தில்லை வானவன் நேர்வருமே</div>

<div lang="ta-Latn">caṅkam tarumutti yāmpeṟa vāṉvaḻi tāṉkeḻumip<br />
poṅkum puṉaṟkaṅkai tāṅkip polikaḻip pāṟulavu<br />
tuṅka malitalai yēntaliṉ ēntiḻai tollaippaṉmā<br />
vaṅkam malikali nīrtillai vāṉavaṉ nērvarumē</div>

'''Du Geschmückte! Er gleicht wohl dem himmlischen Herrn von Tillai, dessen bewegtes Wasser seit alters viele große Schiffe trägt: Er gibt uns die von Muscheln geborenen Perlen, kommt auf dem Weg des Himmels zum schäumenden Wasser, trägt Ganga und hält ein hohes, reiches Haupt empor, über dem in der glänzenden Weite Aasvögel kreisen.'''

''Die Geliebte antwortet, als verstehe sie die Anspielung auf ihre Liebe nicht. Der Vers arbeitet mit einem schwierigen Doppelbild von Meer, Schiff und Shiva; besonders die Zuordnung von „Haupt“ und Aasvögeln bleibt in dieser Übersetzung unsicher.''

<span id="Vers_86"></span>'''Vers 86 – Gib auch das andere zu erkennen'''

<div lang="ta">புரங்கடந் தான்அடி காண்பான் புவிவிண்டு புக்கறியா(து)<br />
இரங்கி(டு)எந் தாய்என்(று) இரப்பத்தன் ஈரடிக்(கு) என்இரண்டு<br />
கரங்கள்தந் தான் ஒன்று காட்டமற்(று) ஆங்கதும் காட்டிடென்று<br />
வரங்கிடந் தான்தில்லை அம்பல முன்றில் அம் மாயவனே</div>

<div lang="ta-Latn">puraṅkaṭan tāṉaṭi kāṇpāṉ puviviṇṭu pukkaṟiyā(tu)<br />
iraṅki(ṭu)en tāyeṉ(ṟu) irappattaṉ īraṭik(ku) eṉiraṇṭu<br />
karaṅkaḷtan tāṉ oṉṟu kāṭṭamaṟ(ṟu) āṅkatum kāṭṭiṭeṉṟu<br />
varaṅkiṭan tāṉtillai ampala muṉṟil am māyavaṉē</div>

'''Um die Füße des Zerstörers der Städte zu sehen, drang der Wunderbare durch die gespaltene Erde und erkannte sie dennoch nicht. Bekümmert bat er: „Mein Vater!“ Vor der Halle in Tillai lag er dann und erbat eine Gunst: „Du hast mir zwei Hände für deine beiden Füße gegeben. Nachdem du den einen gezeigt hast, zeige nun auch den anderen!“'''

''Die Freundin erzählt von Vishnus Suche nach Shiva, um das Herz der Geliebten zu bewegen. Die wechselnden Sprecher und die Zuordnung der beiden Füße sind im knappen Tamil nicht völlig eindeutig; der bittende Grundton ist deutlich.''

<span id="Vers_87"></span>'''Vers 87 – Vergiss die Worte der Unverständigen'''

<div lang="ta">உள்ளப் படுவன வுள்ளி உரைத்தக் கவர்க்குரைத்து<br />
மெள்ளப் படிறு துணிதுணி யேல்இது வேண்டுவல்யான்<br />
கள்ளப் படிறர்க்(கு) அருளா அரன்தில்லை காணலர்போல்<br />
கொள்ளப் படாது மறப்ப(து) அறிவிலென் கூற்றுக்களே</div>

<div lang="ta-Latn">uḷḷap paṭuvaṉa vuḷḷi uraittak kavarkkuraittu<br />
meḷḷap paṭiṟu tuṇituṇi yēlitu vēṇṭuvalyāṉ<br />
kaḷḷap paṭiṟark(ku) aruḷā araṉtillai kāṇalarpōl<br />
koḷḷap paṭātu maṟappa(tu) aṟivileṉ kūṟṟukkaḷē</div>

'''Bedenke, was zu bedenken ist, und sage es denen, denen man es sagen darf. Doch wage nicht, dich allmählich auf eine Täuschung einzulassen – darum bitte ich. Meine Worte, die Worte einer Unverständigen, mögen unbeachtet bleiben und vergessen werden, wie jene unbeachtet bleiben, die Tillais Hara nicht sehen dürfen, weil er arglistigen Täuschern seine Gnade nicht schenkt.'''

''Die enttäuschte Freundin spricht scheinbar selbstabwertend. Hinter dem Rückzug ihrer Bitte steht ein ernster Vorwurf: Die Geliebte soll die erkannte Zuneigung nicht einfach verleugnen.''

<span id="Vers_88"></span>'''Vers 88 – Willst du ihn dazu treiben?'''

<div lang="ta">மேவிஅம் தோல் உடுக் கும்தில்லை யான்பொடி மெய்யிற்கையில்<br />
ஓவியம் தோன்றும் கிழிநின் எழில்என்(று) உரையுளதால்<br />
தூவியம் தோகையன் னாய்என்ன பாவம்சொல் ஆடல்செய்யான்<br />
பாவிஅந் தோபனை மாமடல் ஏறக்கொல் பாவித்ததே</div>

<div lang="ta-Latn">mēviam tōl uṭuk kumtillai yāṉpoṭi meyyiṟkaiyil<br />
ōviyam tōṉṟum kiḻiniṉ eḻileṉ(ṟu) uraiyuḷatāl<br />
tūviyam tōkaiyaṉ ṉāyeṉṉa pāvamcol āṭalceyyāṉ<br />
pāvian tōpaṉai māmaṭal ēṟakkol pāvittatē</div>

'''Du, einem Pfau mit schönen Federn gleich! Man sagt, sein Leib trage schon die Asche des Herrn von Tillai, der gern das Tierfell anlegt, und in seiner Hand sei ein Tuch mit einem Bild deiner Schönheit. Welches Unrecht ist das? Der Arme übt dieses Tun nicht zum Spiel: Hat er wirklich beschlossen, das große Palmstängelpferd zu besteigen?'''

''Die Vermittlerin spricht nun eindringlich von den öffentlichen Folgen seiner Verzweiflung. Das Gedicht bildet eine historische Liebeskonvention ab; es formuliert keine Empfehlung, Zuneigung durch öffentlichen Druck zu erzwingen.''

<span id="Vers_89"></span>'''Vers 89 – Mein Herz, sage du es ihm'''

<div lang="ta">பொன்னார் சடையோன் புலியூர் புகழார் எனப்புரிநோய்<br />
என்னால் அறிவில்லை யானொன்று உரைக்கிலன் வந்தயலார்<br />
சொன்னார் எனும்இத் துரிகதுன் னாமைத் துணைமனனே<br />
என்ஆழ் துயர்வல்லை யேற்சொல்லு நீர்மை இனியவர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">poṉṉār caṭaiyōṉ puliyūr pukaḻār eṉappurinōy<br />
eṉṉāl aṟivillai yāṉoṉṟu uraikkilaṉ vantayalār<br />
coṉṉār eṉumit turikatuṉ ṉāmait tuṇaimaṉaṉē<br />
eṉāḻ tuyarvallai yēṟcollu nīrmai iṉiyavarkkē</div>

'''Mein begleitendes Herz! Ich kann den quälenden Schmerz nicht benennen, der mich erfasst wie jene, die Puliyur des golden Gelockten nicht preisen. Ich werde selbst nichts sagen. Ohne dass daraus ein Gerücht wird – „Fremde kamen und erzählten es!“ –, teile du ihm, wenn du kannst, die Tiefe meines Leidens und meine innere Haltung mit.'''

''Die Geliebte willigt innerlich in die Verbindung ein, wahrt aber ihre Zurückhaltung. Das angesprochene Herz überbrückt die Spannung zwischen tiefem Empfinden und der Furcht vor öffentlichem Gerede.''

<span id="Kapitel_12"></span>'''Kapitel 12 – Zurückweisung und Vermittlung'''

Verse 90–115 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">சேட்படை இருபத் தாறு துறையும்<br />
கிடையா இன்பம் கிடைத்தலால் உயிரை<br />
அருமை காட்டி அறியாள் போலப்<br />
பலபல அருமை பற்றி உரைத்த<br />
அருளே சிவத்தோ(டு) ஆக்க அருளல்.</div>

<div lang="ta-Latn">cēṭpaṭai irupat tāṟu tuṟaiyum<br />
kiṭaiyā iṉpam kiṭaittalāl uyirai<br />
arumai kāṭṭi aṟiyāḷ pōlap<br />
palapala arumai paṟṟi uraitta<br />
aruḷē civattō(ṭu) ākka aruḷal.</div>

'''Die sechsundzwanzig Situationen des Zurückweisens bedeuten: Weil die unerreichbar scheinende Freude erreicht werden soll, zeigt die Gnade die Kostbarkeit der Seele. Als wüsste sie nichts, spricht sie von vielerlei Schwierigkeiten und gewährt so die Verbindung mit Shiva.'''

''Das scheinbare Hindernis wird in dieser Auslegung Teil des Reifungsweges. Diese Deutung ist nicht ohne Weiteres auf menschliche Zurückweisung zu übertragen.''

<span id="Vers_90"></span>'''Vers 90 – Was eure Augen gelernt haben'''

<div lang="ta">தேமென் கிளவிதன் பங்கத்(து) இறையுறை தில்லையன்னீர்<br />
பூமென் தழையும்அம் போதும்கொள் ளீர்தமி யேன்புலம்ப<br />
ஆமென்(று) அருங்கோடும் பாடுகள் செய்துநும் கண்மலராம்<br />
காமன் கணைகொண்(டு) அலைகொள்ள வோமுற்றக் கற்றதுவே</div>

<div lang="ta-Latn">tēmeṉ kiḷavitaṉ paṅkat(tu) iṟaiyuṟai tillaiyaṉṉīr<br />
pūmeṉ taḻaiyumam pōtumkoḷ ḷīrtami yēṉpulampa<br />
āmeṉ(ṟu) aruṅkōṭum pāṭukaḷ ceytunum kaṇmalarām<br />
kāmaṉ kaṇaikoṇ(ṭu) alaikoḷḷa vōmuṟṟak kaṟṟatuvē</div>

'''Ihr, die ihr Tillai gleicht, wo der Herr mit der honigsüß sprechenden Frau als seiner Hälfte wohnt! Ihr nehmt weder die blütenzarten Blätter noch die schönen Blumen an. Habt ihr gründlich nur dies gelernt: mich Einsamen durch grausame Wendungen zum Klagen zu bringen und mich dann mit den Blumen eurer Augen, den Pfeilen des Liebesgottes, zu bedrängen?'''

''Der Liebende bringt ein Laubgeschenk und beklagt seine Zurückweisung. Die schützende Verzögerung der Freundin erscheint ihm als Grausamkeit; ihre Gründe entfalten die folgenden Verse.''

<span id="Vers_91"></span>'''Vers 91 – Dieses Sandellaub fällt auf'''

<div lang="ta">ஆரத் தழையராப் பூண்(டு)அம் பலத்(து)அன லாடிஅன்பர்க்(கு)<br />
ஆரத் தழையன்(பு) அருளிநின் றோன்சென்ற மாமலயத்(து)<br />
ஆரத் தழையண்ணல் தந்தால் இவைஅவள் அல்குல்கண்டால்<br />
ஆரத் தழைகொடு வந்தார் எனவரும் ஐயுறவே</div>

<div lang="ta-Latn">ārat taḻaiyarāp pūṇ(ṭu)am palat(tu)aṉa lāṭiaṉpark(ku)<br />
ārat taḻaiyaṉ(pu) aruḷiniṉ ṟōṉceṉṟa māmalayat(tu)<br />
ārat taḻaiyaṇṇal tantāl ivaiavaḷ alkulkaṇṭāl<br />
ārat taḻaikoṭu vantār eṉavarum aiyuṟavē</div>

'''Unser Herr trägt die Schlange als Halsgeschmeide, tanzt im Feuer der Halle und schenkt seinen Liebenden Liebe, die in Fülle wächst. Wenn du, Herr, Sandellaub von dem großen Malaya-Berg bringst, den er betreten hat, werden alle argwöhnen, sobald sie es an ihrer Hüfte sehen: „Wer hat dieses Sandellaub gebracht?“'''

''Die Freundin weist das auffällige Geschenk zurück. Ein Laubgewand kann die geheime Begegnung verraten. Die wiederholten Lautfolgen um āram und taḻai verbinden Sandel, Schmuck und wachsende Liebe.''

<span id="Vers_92"></span>'''Vers 92 – Blätter aus einem fremden Land'''

<div lang="ta">முன்தகர்த்(து) எல்லா இமையோரை யும்பின்னைத் தக்கன்முத்தீச்<br />
சென்(று)அகத்(து) இல்லா வகைசினத்த தோன்திருந்(து) அம்பலவன்<br />
குன்றகத்(து) இல்லாத் தழைஅண் ணல்தந்தால் கொடிச்சியருக்(கு)<br />
இன்(று)அகத்(து) இல்லாப் பழிவந்து மூடும்என்(று) எள்குதுமே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉtakart(tu) ellā imaiyōrai yumpiṉṉait takkaṉmuttīc<br />
ceṉ(ṟu)akat(tu) illā vakaiciṉatta tōṉtirun(tu) ampalavaṉ<br />
kuṉṟakat(tu) illāt taḻaiaṇ ṇaltantāl koṭicciyaruk(ku)<br />
iṉ(ṟu)akat(tu) illāp paḻivantu mūṭumeṉ(ṟu) eḷkutumē</div>

'''Der Herr der würdigen Halle vernichtete zuerst die Himmlischen und zürnte dann so sehr, dass in Dakshas Opferstätte kein dreifaches Feuer mehr blieb. Wenn du uns Laub bringst, das es an seinem Berg nicht gibt, fürchten wir: Über die Töchter der Bergbewohner wird heute ein Tadel hereinbrechen, der in ihrem Haus bisher unbekannt war.'''

''Die Herkunft des Geschenks könnte den heimlichen Besuch verraten. Die mythische Opferzerstörung ist der Hintergrund des Shiva-Lobs; der soziale Anlass ist die Sorge um den Ruf der Frauen.''

<span id="Vers_93"></span>'''Vers 93 – Erst muss ich ihre Antwort kennen'''

<div lang="ta">யாழார் மொழிமங்கை பங்கத்(து) இறைவன் எறிதிரைநீர்<br />
ஏழாய் எழுமொழி லாய்இருந் தோன்நின்ற தில்லையன்ன<br />
சூழார் குழல்எழில் தொண்டைச்செவ் வாய்நவ்வி சொல்லறிந்தால்<br />
தாழா(து) எதிர்வந்து கோடும் சிலம்ப தரும்தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">yāḻār moḻimaṅkai paṅkat(tu) iṟaivaṉ eṟitirainīr<br />
ēḻāy eḻumoḻi lāyirun tōṉniṉṟa tillaiyaṉṉa<br />
cūḻār kuḻaleḻil toṇṭaiccev vāynavvi collaṟintāl<br />
tāḻā(tu) etirvantu kōṭum cilampa tarumtaḻaiyē</div>

'''Der Herr hat die Frau mit yazhgleicher Stimme zur Hälfte; er ist die sieben wogenwerfenden Meere und die sieben aufsteigenden Wolken. Unsere rehgleiche Frau mit schönem Haar und rotem Tondai-Mund gleicht seinem Tillai. Wenn wir ihre Antwort kennen, werden wir dir unverzüglich entgegenkommen und das Laub annehmen, das du bringst, Herr der Berge.'''

''Die Freundin bindet die Annahme des Geschenks an die Haltung der Geliebten. Trotz höflicher Umwege steht deren Einverständnis im Mittelpunkt.''

<span id="Vers_94"></span>'''Vers 94 – Es gibt noch eine Schwierigkeit'''

<div lang="ta">எழில்வாய் இளவஞ்சி யும்விரும் பும்மற்று இறைகுறையுண்டு<br />
அழல்வாய் அவிரொளி அம்பலத்து ஆடும்அம் சோதி அம்தீம்<br />
குழல்வாய் மொழிமங்கை பங்கன்குற் றாலத்துக் கோலப்பிண்டிப்<br />
பொழில்வாய் தடவரை வாயல்ல(து) இல்லைஇப் பூந்தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">eḻilvāy iḷavañci yumvirum pummaṟṟu iṟaikuṟaiyuṇṭu<br />
aḻalvāy aviroḷi ampalattu āṭumam cōti amtīm<br />
kuḻalvāy moḻimaṅkai paṅkaṉkuṟ ṟālattuk kōlappiṇṭip<br />
poḻilvāy taṭavarai vāyalla(tu) illaiip pūntaḻaiyē</div>

'''Auch die schöne junge Rankengleiche möchte dieses Laub. Doch eine kleine Schwierigkeit bleibt: Solches blühende Laub wächst allein am breiten Berghang bei den schönen Ashoka-Hainen von Kutralam. Dort wohnt das strahlende Licht, das in der Halle mitten im Flammenmund tanzt und die Frau mit flötensüßer Stimme zur Hälfte hat.'''

''Die Freundin erfindet einen weiteren Einwand, um die Annäherung zu verzögern. Die genaue botanische Bestimmung von piṇṭi wird traditionell als Ashoka verstanden; entscheidend ist die angeblich ungewöhnliche Herkunft des Laubs.''

<span id="Vers_95"></span>'''Vers 95 – Sie schämt sich schon der Girlande'''

<div lang="ta">உறுங்கள்நி வந்த கணையுர வோன்பொடி யாய் ஒடுங்கத்<br />
தெறுங்கண்நி வந்தசிற்றம்பல வன்மலைச் சிற்றிலின்வாய்<br />
நறுங்கண்ணி சூட்டினும் நாணும்என் வாணுதல் நாகத்தொண்பூங்<br />
குறுங்கண்ணி வேயந்திள மந்திகள் நாணும்இக் குன்றிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">uṟuṅkaḷni vanta kaṇaiyura vōṉpoṭi yāy oṭuṅkat<br />
teṟuṅkaṇni vantaciṟṟampala vaṉmalaic ciṟṟiliṉvāy<br />
naṟuṅkaṇṇi cūṭṭiṉum nāṇumeṉ vāṇutal nākattoṇpūṅ<br />
kuṟuṅkaṇṇi vēyantiḷa mantikaḷ nāṇumik kuṉṟiṭattē</div>

'''Am Berg des Herrn der kleinen Halle, dessen aufgerichteter Feuerblick den mächtigen Bogenschützen mit seinem honigreichen Pfeil zu Asche zusammenfallen ließ, schämt sich meine hellstirnige Freundin schon, wenn man ihr am Eingang der kleinen Hütte einen duftenden Kranz aufsetzt. Hier an diesem Berg schämen sich sogar junge Äffinnen, wenn sie kleine Kränze aus leuchtenden Naga-Blüten tragen!'''

''Der Liebesgott Kama erscheint als der verbrannte Bogenschütze. Die Übertreibung von den scheuen Äffinnen steigert das Lob der Zurückhaltung der Geliebten und erklärt die abwehrende Vermittlung.''

<span id="Vers_96"></span>'''Vers 96 – Passen diese Blumen zusammen?'''

<div lang="ta">நறமனை வேங்கையின் பூப்பயில் பாறையை நாகநண்ணி<br />
மறமனை வேங்கை எனநனி அஞ்சும்அஞ் சார்சிலம்பா<br />
குறமனை வேங்கைச் சுணங்கொடு அணங்கலர் கூட்டுபவோ<br />
நிறமனை வேங்கை அதள்அம் பலவன் நெடுவ ரையே</div>

<div lang="ta-Latn">naṟamaṉai vēṅkaiyiṉ pūppayil pāṟaiyai nākanaṇṇi<br />
maṟamaṉai vēṅkai eṉanaṉi añcumañ cārcilampā<br />
kuṟamaṉai vēṅkaic cuṇaṅkoṭu aṇaṅkalar kūṭṭupavō<br />
niṟamaṉai vēṅkai ataḷam palavaṉ neṭuva raiyē</div>

'''Du Herr des wolkenreichen Berges! Ein Elefant nähert sich dem Felsen, den duftende Vengai-Blüten bedecken, und erschrickt gewaltig, als sei er ein kampflustiger Tiger. Am hohen Berg des Herrn der Halle, der das tigerfarbene Fell trägt: Würde man die Vengai-Blüten am Haus der Bergfrau mit solch andersartigen, göttlichen Blüten zusammenbinden?'''

''Die Freundin erklärt das Geschenk für unpassend zur Lebenswelt ihrer Gemeinschaft. Das Tamil nutzt vēṅkai sowohl für einen Baum als auch für den Tiger; die letzte Blumenbezeichnung ist nicht sicher zu bestimmen.''

<span id="Vers_97"></span>'''Vers 97 – Heute ist sie nicht ansprechbar'''

<div lang="ta">சுற்றில கண்டன்னம் மென்னடை கண்மலர் நோக்கருளப்<br />
பெற்றில மென்பிணை பேச்சுப் பெறாகிள்ளை பிள்ளையின்றொன்(று)<br />
உற்றிபள் உற்ற(து) அறிந்திலள் ஆகத்(து) ஒளிமிளுரும்<br />
புற்றில வாளர வன்புலி யூரன்ன பூங்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">cuṟṟila kaṇṭaṉṉam meṉṉaṭai kaṇmalar nōkkaruḷap<br />
peṟṟila meṉpiṇai pēccup peṟākiḷḷai piḷḷaiyiṉṟoṉ(ṟu)<br />
uṟṟipaḷ uṟṟa(tu) aṟintilaḷ ākat(tu) oḷimiḷurum<br />
puṟṟila vāḷara vaṉpuli yūraṉṉa pūṅkoṭiyē</div>

'''Die Schwäne haben heute ihren weichen Gang nicht gesehen, die sanften Rehe keinen gnädigen Blick aus ihren Blumenaugen erhalten; das junge Papageienkind bekam kein Wort zu hören. Dieser blühenden Ranke ist heute etwas widerfahren, und sie weiß selbst nicht, was es ist. Sie gleicht Puliyur des Herrn, an dessen Leib glänzende Schlangen wohnen, die keiner Erdhöhle bedürfen.'''

''Die Freundin schildert die Geliebte als innerlich versunken und für einen Besuch nicht bereit. Ihre Abwendung von den vertrauten Tieren deutet zugleich das Ausmaß ihrer Liebesbewegung an.''

<span id="Vers_98"></span>'''Vers 98 – Sie wird streng bewacht'''

<div lang="ta">முனிதரும் அன்னையும் என்ஐயர் சாலவும் மூர்க்கர்இன்னே<br />
தனிதரும் இந்நிலத் தன்(று)ஐய குன்றமும் தாழ்சடைமேல்<br />
பனிதரு திங்கள் அணிஅம் பலவர் பகைசெகுக்கும்<br />
குனிதரு திண்சிலைக் கோடுசென் றான்சுடர்க் கொற்றவனே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉitarum aṉṉaiyum eṉaiyar cālavum mūrkkariṉṉē<br />
taṉitarum innilat taṉ(ṟu)aiya kuṉṟamum tāḻcaṭaimēl<br />
paṉitaru tiṅkaḷ aṇiam palavar pakaicekukkum<br />
kuṉitaru tiṇcilaik kōṭuceṉ ṟāṉcuṭark koṟṟavaṉē</div>

'''Die Mutter würde zürnen, und ihre Brüder sind sehr ungestüm. Herr, dies ist jetzt kein Ort, an dem sie dir allein begegnen könnte! Auch der Berg gehört jenem siegreichen Strahlenden, der seinen Weg über den Gipfel des festen, gebogenen Bogens nahm, mit dem die Herren der Halle ihre Feinde vernichten; im herabhängenden Haar tragen sie den kühlen Mond.'''

''Die Freundin verweist auf die Bewachung durch die Familie. Die zweite Vershälfte verbindet Berg, Sonne und Shivas Bogen in einer schwer aufzulösenden Anspielung; die Übersetzung bleibt hier bewusst nahe an den Bildwörtern.''

<span id="Vers_99"></span>'''Vers 99 – Dann sage es ihr selbst'''

<div lang="ta">அந்தியின் வாயெழில் அம்பலத்(து) எம்பரன் அம்பொன்வெற்பின்<br />
பந்தியின் வாய்ப்பல வின்சுளை பைந்தே னொடும்கடுவன்<br />
மந்தியின் வாய்க்கொடுத்(து) ஓம்பும் சிலம்ப மனம்கனிய<br />
முந்தியின் வாய்மொழி நீயே மொழிசென்றம் மொய்குழற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">antiyiṉ vāyeḻil ampalat(tu) emparaṉ ampoṉveṟpiṉ<br />
pantiyiṉ vāyppala viṉcuḷai paintē ṉoṭumkaṭuvaṉ<br />
mantiyiṉ vāykkoṭut(tu) ōmpum cilampa maṉamkaṉiya<br />
muntiyiṉ vāymoḻi nīyē moḻiceṉṟam moykuḻaṟkē</div>

'''Du Herr des Berghangs, wo der Affe seiner Gefährtin weiche Jackfruchtstücke mit frischem Honig in den Mund reicht und sie umsorgt! Dort, am goldenen Berg unseres Höchsten, der in der schönen Halle zur Abendstunde tanzt, gehe du selbst zu der Frau mit dichtem Haar. Sprich zuerst mit freundlichen Worten zu ihr, damit ihr Herz reif und weich wird.'''

''Die Freundin gibt die Vermittlung scheinbar auf und schickt den Liebenden selbst. Das fütternde Affenpaar bietet ihm zugleich ein Bild zärtlicher, fürsorglicher Annäherung.''

<span id="Vers_100"></span>'''Vers 100 – Wir leben in verschiedenen Welten'''

<div lang="ta">தெங்கம் பழம்கமு கின்குலை சாடிக் கதலிசெற்றுக்<br />
கொங்கம் பழனத்(து) ஒளிர்குளிர் நாட்டினை நீயுமைகூர்<br />
பங்கம் பலவன் பரங்குன்றில் குன்றன்ன மாபதைப்பச்<br />
சிங்கம் திரிதரு சீறூர்ச் சிறுமிஎம் தேமொழியே</div>

<div lang="ta-Latn">teṅkam paḻamkamu kiṉkulai cāṭik kataliceṟṟuk<br />
koṅkam paḻaṉat(tu) oḷirkuḷir nāṭṭiṉai nīyumaikūr<br />
paṅkam palavaṉ paraṅkuṉṟil kuṉṟaṉṉa māpataippac<br />
ciṅkam tiritaru cīṟūrc ciṟumiem tēmoḻiyē</div>

'''Du gehörst zum leuchtenden, kühlen Land, wo Kokosfrüchte die Trauben der Arekapalmen treffen, Bananenstauden niederdrücken und in den Feldern Duft verbreiten. Unsere süß sprechende Kleine stammt aus einem winzigen Dorf am Berg des Herrn der Halle, dessen Hälfte Uma ist: Dort ziehen Löwen umher, sodass berggroße Elefanten erbeben.'''

''Die Freundin macht die unterschiedlichen Lebenswelten und sozialen Zugehörigkeiten geltend. Der überlieferte Situationsvermerk formuliert sogar ein Gefälle zwischen „hohem“ und „niedrigem“ Stand; dies wird als historische Sozialordnung kenntlich, nicht als Werturteil übernommen.''

<span id="Vers_101"></span>'''Vers 101 – Unsere Brüder schießen anders'''

<div lang="ta">சிலையன்று வாணுதல் பங்கன்சிற் றம்பல வன்கயிலை<br />
மலையன்று மாமுகத்(து) எம்ஐயர் எய்கணை மண்குளிக்கும்<br />
கலையன்று வெங்கணை யோடு கடுகிட்ட தென்னிற்கெட்டேன்<br />
கொலையென்று திண்ணிய வா(று)ஐயர் கையிற் கொடுஞ்சிலையே</div>

<div lang="ta-Latn">cilaiyaṉṟu vāṇutal paṅkaṉciṟ ṟampala vaṉkayilai<br />
malaiyaṉṟu māmukat(tu) emaiyar eykaṇai maṇkuḷikkum<br />
kalaiyaṉṟu veṅkaṇai yōṭu kaṭukiṭṭa teṉṉiṟkeṭṭēṉ<br />
kolaiyeṉṟu tiṇṇiya vā(ṟu)aiyar kaiyiṟ koṭuñcilaiyē</div>

'''Nicht bloß ein Bogen ist es! Am Kailasa des Herrn der kleinen Halle, dessen Hälfte die Frau mit leuchtender Stirn ist, bleiben die Pfeile unserer Brüder nicht an einem berggleichen Elefantenkopf stehen: Sie durchbohren auch den Hirsch und tauchen in die Erde. Wenn ich nun frage, weshalb du eilig mit deinem scharfen Pfeil gekommen bist, bin ich verloren! Der grausame Bogen in ihren Händen ist zum Töten entschlossen.'''

''Die Freundin neckt den vermeintlichen Jäger mit dem Können ihrer Brüder. Die Satzglieder mit aṉṟu sind mehrdeutig; die Übersetzung versteht sie als Steigerung der Durchschlagskraft und kennzeichnet damit eine mögliche Lesart.''

<span id="Vers_102"></span>'''Vers 102 – Ein großer Herr gerät außer sich'''

<div lang="ta">மைத்தழை யாநின்ற மாமிடற்(று) அம்பல வன்கழற்கே<br />
மெய்த்தழை யாநின்ற அன்பினர் போல விதிர்விதிர்த்துக்<br />
கைத்தழை யேந்திக் கடமா வினாய்க் கையில் வில்லின்றியே<br />
பித்தழை யாநிற்ப ரால்என்ன பாவம் பெரியவரே</div>

<div lang="ta-Latn">maittaḻai yāniṉṟa māmiṭaṟ(ṟu) ampala vaṉkaḻaṟkē<br />
meyttaḻai yāniṉṟa aṉpiṉar pōla vitirvitirttuk<br />
kaittaḻai yēntik kaṭamā viṉāyk kaiyil villiṉṟiyē<br />
pittaḻai yāniṟpa rāleṉṉa pāvam periyavarē</div>

'''Was für ein Jammer bei einem so großen Herrn! Wie die Liebenden, deren wahrhaftige Liebe zu den Füßen des Hallenherrn wächst, dessen großer Hals von Schwärze erfüllt ist, zittert er immerfort. Er trägt Laub in der Hand, fragt nach dem wilden Waldtier und hat doch keinen Bogen bei sich: Er steht da und wird ganz von seinem Wahn überwachsen.'''

''Die Freundin zeigt Mitleid, ohne das Geschenk schon anzunehmen. Das Zittern erinnert an ekstatische Hingabe und zugleich an die Aufregung eines verliebten Menschen.''

<span id="Vers_103"></span>'''Vers 103 – Solche Blüten wachsen hier nicht'''

<div lang="ta">அக்கும் அரவும் அணிமணிக் கூத்தன்சிற் றம்பலமே<br />
ஓக்கும் இவள(து) ஒளிர்உரு அஞ்சி மஞ் சார்சிலம்பா<br />
கொக்கும் சுனையும் குளிர்தளி ரும்கொழும் போதுகளும்<br />
இக்குன்றில் என்றும் மலர்ந்தறி யாத இயல்பினவே</div>

<div lang="ta-Latn">akkum aravum aṇimaṇik kūttaṉciṟ ṟampalamē<br />
ōkkum ivaḷa(tu) oḷiruru añci mañ cārcilampā<br />
kokkum cuṉaiyum kuḷirtaḷi rumkoḻum pōtukaḷum<br />
ikkuṉṟil eṉṟum malarntaṟi yāta iyalpiṉavē</div>

'''Herr des wolkenreichen Gebirges! Aus Scheu vor ihrer leuchtenden Gestalt, die der kleinen Halle des edelsteingleichen Tänzers mit Knochen- und Schlangenschmuck entspricht, haben Mangos, Teiche, kühle junge Triebe und volle Blumen an diesem Berg die Eigenart angenommen, niemals mehr zu blühen.'''

''Die Freundin gibt eine scherzhafte Überhöhung ihrer Gefährtin: Die Natur selbst scheue den Vergleich mit ihr. Der Situationsvermerk nennt Mangosprosse und blaue Wasserlilien als die angebotenen, angeblich nicht vorhandenen Gaben.''

<span id="Vers_104"></span>'''Vers 104 – Sie sei noch ein Kind'''

<div lang="ta">உருகு தலைச்சென்ற உள்ளத்தும் அம்பலத் தும்ஒளியே<br />
பெருகு தலைச்சென்று நின்றோன் பெருந்துறைப் பிள்ளைகள்ளார்<br />
முருகு தலைச்சென்ற கூழை முடியா முலைபொடியா<br />
ஒருகு தலைச்சின் மழலைக் கென் னோஐய ஓதுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">uruku talaicceṉṟa uḷḷattum ampalat tumoḷiyē<br />
peruku talaicceṉṟu niṉṟōṉ peruntuṟaip piḷḷaikaḷḷār<br />
muruku talaicceṉṟa kūḻai muṭiyā mulaipoṭiyā<br />
oruku talaicciṉ maḻalaik keṉ ṉōaiya ōtuvatē</div>

'''Herr, was willst du einem Kind mit wenigen lallenden Worten sagen? Sie gehört zu Perunturai dessen, der im schmelzenden Herzen und in der Halle als wachsendes Licht aufstrahlt. Ihr kurzes Haar, in dem honigreiche Blüten duften, lässt sich noch nicht binden; ihre Brust hat noch nicht zu knospen begonnen.'''

''Die Freundin führt mangelnde Reife als weiteren Abwehrgrund an. Der Vers verwendet eine historische Alters- und Schönheitskonvention; ob die Aussage eine tatsächliche Altersangabe oder ein vorgeschobener Einwand ist, legt der Text nicht fest.''

<span id="Vers_105"></span>'''Vers 105 – Vor mir lässt sich das nicht verbergen'''

<div lang="ta">பண்(டு)ஆல் இயலும் இலைவளர் பாலகன் பார்கிழித்துத்<br />
தொண்டால் இயலும் சுடர்க்கழ லோன்தொல்லைத் தில்லையின்வாய்<br />
வண்டால் இயலும் வளர்புந் துறைவ மறைக்கின்என்னைக்<br />
கண்டால் இயலும் கடனில்லை கொல்லோ கருதியதே</div>

<div lang="ta-Latn">paṇ(ṭu)āl iyalum ilaivaḷar pālakaṉ pārkiḻittut<br />
toṇṭāl iyalum cuṭarkkaḻa lōṉtollait tillaiyiṉvāy<br />
vaṇṭāl iyalum vaḷarpun tuṟaiva maṟaikkiṉeṉṉaik<br />
kaṇṭāl iyalum kaṭaṉillai kollō karutiyatē</div>

'''Herr der blühenden, bienenumflogenen Küste! Im alten Tillai wohnt der mit leuchtenden Füßen, die der einst auf einem Banyanblatt liegende Knabe suchte, indem er mit seinem Rüssel die Erde spaltete. Wenn du deine Absicht vor mir verbirgst, musst du dann nicht doch, sobald du mich siehst, mit mir darüber sprechen?'''

''Die Freundin macht mit einem Lächeln deutlich, dass ohne ihre Vermittlung wenig gelingt. Der Knabe auf dem Blatt und der erdgrabende Eber sind Erscheinungen Vishnus in der mythischen Vorgeschichte des Shiva-Lobs.''

<span id="Vers_106"></span>'''Vers 106 – Ihr Lächeln gibt mir Hoffnung'''

<div lang="ta">மத்தகம் சேர்தனி நோக்கினன் வாக்கிறந்(து) ஊறமுதே<br />
ஒத்தகம் சேர்ந்தென்னை உய்யநின் றோன்தில்லை ஒத்திலங்கு<br />
முத்தகம் சேர்மென் னகைப் பெருந் தோளி முகமதியின்<br />
வித்தகம் சேர்மெல்லென் நோக்கமன்றோஎன் விழுத்துணையே</div>

<div lang="ta-Latn">mattakam cērtaṉi nōkkiṉaṉ vākkiṟan(tu) ūṟamutē<br />
ottakam cērnteṉṉai uyyaniṉ ṟōṉtillai ottilaṅku<br />
muttakam cērmeṉ ṉakaip perun tōḷi mukamatiyiṉ<br />
vittakam cērmelleṉ nōkkamaṉṟōeṉ viḻuttuṇaiyē</div>

'''Er trägt das einzige Auge auf der Stirn, ist wie unaussprechlich quellender Nektar und wohnt in meinem Inneren, um mich zu retten. Die breitschultrige Freundin gleicht seinem Tillai, ihr sanftes Lächeln einer Reihe glänzender Perlen. Ist nicht der zarte, verständige Blick aus ihrem Mondgesicht meine verlässliche Hilfe?'''

''Der Liebende bemerkt das Lächeln der Freundin und gewinnt Zuversicht. Das Wort „Hilfe“ betrifft hier konkret die Vermittlung zwischen den Liebenden.''

<span id="Vers_107"></span>'''Vers 107 – Welche von den vielen meinst du?'''

<div lang="ta">விண்இறந் தார்நிலம் விண்டலர் என்றுமிக் கார்இருவர்<br />
கண்இறந் தார்தில்லை அம்பலத் தார்கழுக் குன்றினின்று<br />
தண்நறுந் தா(து)இவர் சந்தனச் சோலைப்பந் தாடுகின்றார்<br />
எண்இறந் தார்அவர் யார்கண்ண தோமன்ன நின்னருளே</div>

<div lang="ta-Latn">viṇiṟan tārnilam viṇṭalar eṉṟumik kāriruvar<br />
kaṇiṟan tārtillai ampalat tārkaḻuk kuṉṟiṉiṉṟu<br />
taṇnaṟun tā(tu)ivar cantaṉac cōlaippan tāṭukiṉṟār<br />
eṇiṟan tāravar yārkaṇṇa tōmaṉṉa niṉṉaruḷē</div>

'''Die beiden gingen über den Himmel hinaus und spalteten die Erde, fanden ihn aber nicht: Der Herr der Halle in Tillai blieb ihrem Blick entzogen. In den Sandelhainen seines Kazhukkunram spielen heute unzählige Frauen Ball, umgeben von kühlem, duftendem Blütenstaub. Herr, welcher von ihnen gilt denn deine Zuneigung?'''

''Die Freundin stellt sich unwissend und verlangt eine Beschreibung der Geliebten. Die Suche der beiden Götter bildet den Auftakt zu einer spielerischen Frage nach Erkennbarkeit.''

<span id="Vers_108"></span>'''Vers 108 – Ihr Gesicht wie der volle Mond'''

<div lang="ta">குவவின கொங்கை குரும்பை குழல்கொன்றை கொவ்வைசெவ்வாய்<br />
கவவின வாள்நகை வெண்முத்தம் கண்மலர் செங்கழுநீர்<br />
தவவினை தீர்ப்பவன் தாழ்பொழில் சிற்றம்பலம் அனையாட்(கு)<br />
உவவின நாள்மதி போன்றொளிர் கின்ற(து) ஒளிமுகமே</div>

<div lang="ta-Latn">kuvaviṉa koṅkai kurumpai kuḻalkoṉṟai kovvaicevvāy<br />
kavaviṉa vāḷnakai veṇmuttam kaṇmalar ceṅkaḻunīr<br />
tavaviṉai tīrppavaṉ tāḻpoḻil ciṟṟampalam aṉaiyāṭ(ku)<br />
uvaviṉa nāḷmati pōṉṟoḷir kiṉṟa(tu) oḷimukamē</div>

'''Ihre gewölbten Brüste sind junge Palmfrüchte, ihr Haar ist Konrai, ihr roter Mund eine Kovai-Frucht; ihre eng gereihten, glänzenden Zähne sind weiße Perlen, ihre Augenblumen rote Wasserlilien. Sie gleicht der kleinen Halle in den tiefen Hainen dessen, der schwere Tatenfolgen beendet. Ihr leuchtendes Gesicht strahlt wie der Mond am Vollmondtag.'''

''Der Liebende antwortet mit einer Reihe klassischer Naturvergleiche. Konrai bezeichnet den goldblühenden Röhrenkassienbaum; die Bildzuordnung zum Haar kann dessen Blütenschmuck einschließen.''

<span id="Vers_109"></span>'''Vers 109 – Dunkel, weiß und weit'''

<div lang="ta">ஈசற்(கு) யான்வைத்த அன்பின் அகன்றவன் வாங்கியஎன்<br />
பாசத்தின் காரென்(று) அவன்தில்லை யின்ஒளி போன்றவன்தோள்<br />
பூ(க)அத் திருநீ(று) எனவெளுத்(து) அங்கவன் பூங்கழல்யாம்<br />
பே(சு)அத் திருவார்த்தை யிற்பெரு நீளம் பெருங்கண்களே</div>

<div lang="ta-Latn">īcaṟ(ku) yāṉvaitta aṉpiṉ akaṉṟavaṉ vāṅkiyaeṉ<br />
pācattiṉ kāreṉ(ṟu) avaṉtillai yiṉoḷi pōṉṟavaṉtōḷ<br />
pū(ka)at tirunī(ṟu) eṉaveḷut(tu) aṅkavaṉ pūṅkaḻalyām<br />
pē(cu)at tiruvārttai yiṟperu nīḷam peruṅkaṇkaḷē</div>

'''Ihre großen Augen sind weit wie die Liebe, die ich dem Herrn schenkte, und dunkel wie die Bindung, die er von mir nahm. Sie leuchten wie sein Tillai und sind weiß wie die heilige Asche auf seinen blumengeschmückten Schultern. Ihre Länge ist groß wie die heiligen Worte, mit denen wir seine blütengleichen Füße preisen.'''

''Augenform und Augenfarben werden durch Erfahrungen der Shiva-Hingabe beschrieben. Die Dunkelheit gehört dem gelösten pāśa, der Bindung, die Helligkeit der Asche und die Weite der Liebe.''

<span id="Vers_110"></span>'''Vers 110 – Nun nehme ich das Laub'''

<div lang="ta">தோலாக் கரிவென்ற தற்கும் துவள்விற்கும் இல்லின்தொன்மைக்(கு)<br />
ஏலாப் பரி(சு)உள வேயன்றி ஏலேம் இருஞ்சிலம்ப<br />
மாலார்க்(கு) அரிய மலர்க்கழல் அம்பல வன்மலையில்<br />
கோலாப் பிரசம் அன் னாட்(கு)ஐய நீதந்த கொய் தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">tōlāk kariveṉṟa taṟkum tuvaḷviṟkum illiṉtoṉmaik(ku)<br />
ēlāp pari(cu)uḷa vēyaṉṟi ēlēm iruñcilampa<br />
mālārk(ku) ariya malarkkaḻal ampala vaṉmalaiyil<br />
kōlāp piracam aṉ ṉāṭ(ku)aiya nītanta koy taḻaiyē</div>

'''Herr des großen Gebirges! Es gibt Gründe, weshalb dies zu ihr nicht passen sollte: ihre unbesiegte Schönheit, die den Elefanten übertrifft, ihre zarte Schwäche und die alte Würde ihres Hauses. Nur deswegen nahmen wir es bisher nicht an. Nun nehmen wir das gepflückte Laub, das du jener bringst, die süß wie reiner Honig ist, am Berg des Hallenherrn, dessen Blütenfüße selbst Vishnu schwer erreichbar sind.'''

''Die Freundin nimmt das Geschenk schließlich entgegen. Die erste Zeile mit dem Elefantenvergleich bleibt grammatisch unsicher; der überlieferte Situationsvermerk bestätigt jedoch die Annahme aus Mitgefühl mit dem wartenden Mann.''

<span id="Vers_111"></span>'''Vers 111 – Mir fällt kein weiterer Einwand ein'''

<div lang="ta">கழைகாண் டலும்சுளி யுங்களி யானையன் னான்கரத்தில்<br />
தழைகாண் டலும்பொய் தழைப்பமுன் காண்பன்இன்(று) அம்பலத்தான்<br />
உழைகாண் டலும்நினைப் பாகும்மெல் நோக்கிமன் நோக்கங்கண்டால்<br />
இழைகாண் பணைமுலை யாய்அறி யேன்சொல்லும் ஈடவற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kaḻaikāṇ ṭalumcuḷi yuṅkaḷi yāṉaiyaṉ ṉāṉkarattil<br />
taḻaikāṇ ṭalumpoy taḻaippamuṉ kāṇpaṉiṉ(ṟu) ampalattāṉ<br />
uḻaikāṇ ṭalumniṉaip pākummel nōkkimaṉ nōkkaṅkaṇṭāl<br />
iḻaikāṇ paṇaimulai yāyaṟi yēṉcollum īṭavaṟkē</div>

'''Du mit Schmuck an der vollen Brust! Schon beim Anblick des Bambus zürnt er wie ein berauschter Elefant. Sehe ich das Laub in seiner Hand, merke ich, wie meine früheren Ausreden aufblühen; erblickt er die Gazelle des Hallenherrn, denkt er an deinen sanften Blick. Wenn ich seinen Blick sehe, weiß ich kein Wort mehr, mit dem ich ihm antworten könnte.'''

''Die Freundin erklärt der Geliebten, weshalb sie nicht länger zurückweisen kann. Die Folge von Bambus, Elefant und Gazelle ist stark verkürzt; sicher ist die Bewegung von erfundenen Einwänden zu mitfühlendem Verständnis.''

<span id="Vers_112"></span>'''Vers 112 – Soll sein Laub verwelken?'''

<div lang="ta">தவளத்த நீறணி யும்தடந் தோள்அண்ணல் தன்னொருபால்<br />
அவள்அத்த னாம்மக னாம்தில்லை யான்அன்(று) உரித்ததன்ன<br />
கவளத்த யானை கடிந்தார் கரத்தகண் ணார்தழையும்<br />
துவளத் தகுவன வோசுரும் பார்குழல் தூமொழியே</div>

<div lang="ta-Latn">tavaḷatta nīṟaṇi yumtaṭan tōḷaṇṇal taṉṉorupāl<br />
avaḷatta ṉāmmaka ṉāmtillai yāṉaṉ(ṟu) urittataṉṉa<br />
kavaḷatta yāṉai kaṭintār karattakaṇ ṇārtaḻaiyum<br />
tuvaḷat takuvaṉa vōcurum pārkuḻal tūmoḻiyē</div>

'''Du mit bienenumklungenem Haar und reinen Worten! Der breitschultrige Herr trägt die weiße Asche; die Frau bildet seine eine Hälfte, und er ist Vater und Sohn. Der Mann hat einen futtergierigen Elefanten abgewehrt, gleich dem, dessen Haut der Herr von Tillai einst abzog. Soll nun auch das schön anzusehende Laub in seiner Hand verwelken?'''

''Die Freundin erinnert an den Schutz, den der Liebende gewährt hat, und bittet um Annahme seiner Gabe. Die Wendung „Vater und Sohn“ gehört zur verdichteten Gottesrede; ihre Beziehung zum vorausgehenden Halbfrauenbild bleibt offen.''

<span id="Vers_113"></span>'''Vers 113 – Zwischen Tadel und öffentlicher Klage'''

<div lang="ta">ஏறும் பழிதழை யேன்பின்மற்(று) ஏலா விடின்மடன்மா<br />
ஏறும் அவன்இட பங்கொடி ஏற்றிவந்(து) அம்பலத்துள்<br />
ஏறும் அரன்மன்னும் ஈங்கோய் மலைநம் இரும்புனம்காய்ந்(து)<br />
ஏறும் மலைதொலைத் தாற்(கு)என்னை யாம்செய்வ(து) ஏந்திழையே</div>

<div lang="ta-Latn">ēṟum paḻitaḻai yēṉpiṉmaṟ(ṟu) ēlā viṭiṉmaṭaṉmā<br />
ēṟum avaṉiṭa paṅkoṭi ēṟṟivan(tu) ampalattuḷ<br />
ēṟum araṉmaṉṉum īṅkōy malainam irumpuṉamkāyn(tu)<br />
ēṟum malaitolait tāṟ(ku)eṉṉai yāmceyva(tu) ēntiḻaiyē</div>

'''Du Geschmückte! Nehme ich das Laub an, erhebt sich Tadel; nehme ich es nicht an, besteigt er das Palmstängelpferd. Was sollen wir für den tun, der den zornigen Berg von einem Elefanten aus unserem großen Feld vertrieb? Dies geschah am Ingoy-Berg, wo Hara wohnt, der sein Stierbanner erhob und in die Tanzhalle eintrat.'''

''Die Freundin legt das Dilemma offen. Der „Berg“ bezeichnet bildhaft den großen Elefanten. Ihre Rede verbindet Dankbarkeit, Furcht vor Gerede und Sorge um den Liebenden.''

<span id="Vers_114"></span>'''Vers 114 – Nimm dieses seltene Geschenk'''

<div lang="ta">தெவ்வரை மெய்யெரி காய்சிலை ஆண்டென்னை ஆண்டுகொண்ட<br />
செவ்வரை மேனியன் சிற்றம் பலவன் செழுங்கயிலை<br />
அவ்வரை மேலன்றி யில்லைகண் டாய்உள்ள வா(று)அருளான்<br />
இவ்வரை மேற்சிலம் பன்எளி தில்தந்த ஈர்ந்தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">tevvarai meyyeri kāycilai āṇṭeṉṉai āṇṭukoṇṭa<br />
cevvarai mēṉiyaṉ ciṟṟam palavaṉ ceḻuṅkayilai<br />
avvarai mēlaṉṟi yillaikaṇ ṭāyuḷḷa vā(ṟu)aruḷāṉ<br />
ivvarai mēṟcilam paṉeḷi tiltanta īrntaḻaiyē</div>

'''Sieh: Dieses frische Laub, das der Herr unseres Berges so mühelos brachte, gibt es allein auf jenem Berg, dem reichen Kailasa! Dort wohnt der Herr der kleinen Halle, rot wie ein Berg, der den Bogen gegen die feindlichen Städte richtete, sie wahrhaftig verbrannte und mich zu eigen nahm. Unser Bergmann erzählt nicht einmal, wie es wirklich dazu kam.'''

''Die Freundin preist die Seltenheit des Geschenks, damit die Geliebte es annimmt. Das Lob widerspricht spielerisch früheren Einwänden: Ihre Vermittlung passt sich dem erreichten Vertrauen an.''

<span id="Vers_115"></span>'''Vers 115 – Was sie mit deinem Laub tat'''

<div lang="ta">பாசத் தளையறுத்(து) ஆண்டுகொண் டோன்தில்லை அம்பலம் சூழ்<br />
தேசத் தனசெம்மல் நீதந் தனசென்(று) யான்கொடுத்தேன்<br />
பேசிற் பெருகும் சுருங்கு மருங்குழல் பெயர்ந்தரைத்துப்<br />
பூசிற் றிலள்அன்றிச் செய்யா தனஇல்லை பூந்தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">pācat taḷaiyaṟut(tu) āṇṭukoṇ ṭōṉtillai ampalam cūḻ<br />
tēcat taṉacemmal nītan taṉaceṉ(ṟu) yāṉkoṭuttēṉ<br />
pēciṟ perukum curuṅku maruṅkuḻal peyarntaraittup<br />
pūciṟ ṟilaḷaṉṟic ceyyā taṉaillai pūntaḻaiyē</div>

'''Edler Freund, ich ging hin und gab ihr das Laub, das du mir anvertrautest, frisch wie das Land rings um Tillais Halle dessen, der die Fessel meiner Bindung durchschnitt und mich in seinen Dienst nahm. Erzähle ich davon, wächst meine Rede immer weiter: Die schmalhüftige Frau tat alles mit diesem blühenden Laub – nur zermahlen und sich damit einreiben, das tat sie nicht!'''

''Die Freundin berichtet von der freudigen Aufnahme des Geschenks. Die humorvolle Übertreibung macht die Zuneigung sichtbar, ohne jede einzelne Geste auszumalen.''

<span id="Kapitel_13"></span>'''Kapitel 13 – Treffen am Tag'''

Verse 116–147 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">பகற்குறித் துறைமுப் பதினோ(டு) இரண்டு<br />
இயற்கைபோல் சிவத்தோ(டு) இயலுறுக் கூட்டிப்<br />
பிரித்த அருளின் பெரும்பகற் குறியே.</div>

<div lang="ta-Latn">pakaṟkuṟit tuṟaimup patiṉō(ṭu) iraṇṭu<br />
iyaṟkaipōl civattō(ṭu) iyaluṟuk kūṭṭip<br />
piritta aruḷiṉ perumpakaṟ kuṟiyē.</div>

'''Die zweiunddreißig Situationen des Treffens am Tag bezeichnen das große Tageszeichen der Gnade: Sie führt die Seele wie von selbst zur Verbindung mit Shiva und trennt sie wieder.'''

''Die Begleitauslegung versteht Nähe und Entfernung als unterschiedliche Erfahrungen auf einem geistigen Weg.''

<span id="Vers_116"></span>'''Vers 116 – Der verborgene Hain'''

<div lang="ta">வானுழை வாள்அம்ப லத்தரன் குன்றென்று வட்கிவெய்யோன்<br />
தானுழை யாஇரு ளாய்ப்புற நாப்பண்வண் தாரகை போல்<br />
தேனுழை நாக மலர்ந்து திகழ்பளிங் கான்மதியோன்<br />
கானுழை வாழ்வுபெற் றாங்கெழில் காட்டுமொர் கார்ப்பொழிலே</div>

<div lang="ta-Latn">vāṉuḻai vāḷampa lattaraṉ kuṉṟeṉṟu vaṭkiveyyōṉ<br />
tāṉuḻai yāiru ḷāyppuṟa nāppaṇvaṇ tārakai pōl<br />
tēṉuḻai nāka malarntu tikaḻpaḷiṅ kāṉmatiyōṉ<br />
kāṉuḻai vāḻvupeṟ ṟāṅkeḻil kāṭṭumor kārppoḻilē</div>

'''Es gibt einen dunklen Hain: Die Sonne wagt sich nicht hinein, als scheue sie Haras Berg mit seiner himmelhohen, leuchtenden Halle. In der Finsternis blühen honigreiche Naga-Blüten wie freundliche Sterne. Ein glänzender Kristall zeigt dort seine Schönheit, als habe der Mond im Wald einen eigenen Wohnort gewonnen.'''

''Die Freundin beschreibt den geschützten Ort für ein Treffen am Tag. Sonne, Sterne, Mond und Kristall verwandeln den Hain in einen eigenen kleinen Kosmos.''

<span id="Vers_117"></span>'''Vers 117 – Komm, wir gehen spielen'''

<div lang="ta">புயல்வளர் ஊசல்முன் ஆடிப்பொன் னேபின்னைப் போய்ப்பொலியும்<br />
அயல்வளர் குன்றில்நின் றேற்றும் அருவி திருவுருவில்<br />
கயல்வளர் வாட்கண்ணி போதரு காதரம் தீர்த்தருளும்<br />
தயல்வளர் மேனியன் அம்பலத் தான்வரைத் தண்புனத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">puyalvaḷar ūcalmuṉ āṭippoṉ ṉēpiṉṉaip pōyppoliyum<br />
ayalvaḷar kuṉṟilniṉ ṟēṟṟum aruvi tiruvuruvil<br />
kayalvaḷar vāṭkaṇṇi pōtaru kātaram tīrttaruḷum<br />
tayalvaḷar mēṉiyaṉ ampalat tāṉvarait taṇpuṉattē</div>

'''Meine Goldene, du mit fischgleichen, leuchtenden Augen! Zuerst spielen wir auf der Schaukel, die bis zu den wachsenden Wolken reicht; danach gehen wir zu dem benachbarten, strahlenden Berg und lassen den Wasserfall über deinen schönen Leib strömen. Komm zu dem kühlen Feld am Berg des Hallenherrn, dessen Gestalt die Frau einschließt und dessen Gnade die Not der Liebe löst.'''

''Die Freundin führt die Geliebte zum vereinbarten Ort. Schaukeln und Baden bilden den vertrauten äußeren Anlass des Weges.''

<span id="Vers_118"></span>'''Vers 118 – Die Begleiterinnen gehen fort'''

<div lang="ta">தினைவளங் காத்துச் சிலம்பெதிர் கூஉய்ச்சிற்றில் முற்றிழைத்துச்<br />
கனைவளம் பாய்ந்து துணைமலர் கொய்து தொழுதெழுவர்<br />
வினைவளம் நீறெழ நீறணி அம்பல வன்தன்வெற்பில்<br />
புனைவளர் கொம்பர்அன் னாய்அன்ன காண்டும் புனமயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">tiṉaivaḷaṅ kāttuc cilampetir kūuycciṟṟil muṟṟiḻaittuc<br />
kaṉaivaḷam pāyntu tuṇaimalar koytu toḻuteḻuvar<br />
viṉaivaḷam nīṟeḻa nīṟaṇi ampala vaṉtaṉveṟpil<br />
puṉaivaḷar komparaṉ ṉāyaṉṉa kāṇṭum puṉamayilē</div>

'''Du wie eine geschmückte, wachsende Ranke, du Pfau des Feldes! Wir haben die reiche Hirse bewacht, den Berghängen zum Echo zugerufen, kleine Hütten und Höfe gebaut, sind in den tiefen Teich gesprungen und haben passende Blumen gepflückt. Am Berg des mit Asche geschmückten Hallenherrn, der die angesammelten Taten der sich erhebenden Verehrenden zu Asche werden lässt, wollen wir nun die Schwäne betrachten.'''

''Nach dem Situationsvermerk entfernt sich hier die Schar der Gefährtinnen. Die Aufzählung gemeinsamer Spiele schafft einen unauffälligen Übergang zum Alleinsein der Geliebten.''

<span id="Vers_119"></span>'''Vers 119 – Ich hole Blumen für dein Haar'''

<div lang="ta">நரல்வேய் இனநின தோட்(டு)உடைந்(து) உக்கநன் முத்தம்சிந்திப்<br />
பரல்வேய் அறையுறைக் கும்பஞ் சடிப்பரன் தில்லையன்னாய்<br />
வரல்வேய் தருவன்இங் கேநில்உங் கேசென்றுன் வார்குழற்(கு)ஈர்ங்<br />
குரல்வேய் அளிமுரல் கொங்கார் தடமலர் கொண்டுவந்தே</div>

<div lang="ta-Latn">naralvēy iṉaniṉa tōṭ(ṭu)uṭain(tu) ukkanaṉ muttamcintip<br />
paralvēy aṟaiyuṟaik kumpañ caṭipparaṉ tillaiyaṉṉāy<br />
varalvēy taruvaṉiṅ kēniluṅ kēceṉṟuṉ vārkuḻaṟ(ku)īrṅ<br />
kuralvēy aḷimural koṅkār taṭamalar koṇṭuvantē</div>

'''Du mit baumwollweichen Füßen, die du dem Tillai des Höchsten gleichst! Die rauschenden Bambusstämme, von deinen Schultern besiegt, springen auf und streuen gute Perlen über den mit Kieseln besetzten Fels. Bleibe genau hier; ich gehe dorthin, pflücke große, duftvolle Blüten, in denen Bienen mit feuchtem Summen tönen, und bringe sie für dein langes Haar zurück.'''

''Die Freundin entfernt sich unter dem Vorwand des Blumenpflückens. Bambusperlen gehören zur überlieferten Naturvorstellung des Gedichts; die „besiegten“ Stämme sind ein Schönheitsvergleich mit den Armen der Frau.''

<span id="Vers_120"></span>'''Vers 120 – Warum bist du hierhergekommen?'''

<div lang="ta">படமா கணப்பள்ளி இக்குவ டாக்கியப் பங்கயக்கண்<br />
நெடுமால் எனஎன்னை நீநினைந் தோநெஞ்சத் தாமரையே<br />
இடமா இருக்கலுற் றோதில்லை நின்றவன் ஈர்ங்கயிலை<br />
வடமார் முலைமட வாய்வந்து வைஇற்றுஇவ் வார்பொழிற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">paṭamā kaṇappaḷḷi ikkuva ṭākkiyap paṅkayakkaṇ<br />
neṭumāl eṉaeṉṉai nīniṉain tōneñcat tāmaraiyē<br />
iṭamā irukkaluṟ ṟōtillai niṉṟavaṉ īrṅkayilai<br />
vaṭamār mulaimaṭa vāyvantu vaiiṟṟuiv vārpoḻiṟkē</div>

'''Du zarte Frau mit perlenbeschwerter Brust! Hieltest du mich für den lotusäugigen Vishnu, der diesen Berg zu seinem Lager der großen, gehäubten Schlange gemacht hat? Oder möchtest du im Lotus meines Herzens wohnen? Warum bist du in diesen weiten Hain am kühlen Kailasa dessen gekommen, der in Tillai steht?'''

''Der Liebende findet die Geliebte allein und begrüßt sie freudig. Der genaue Bezug des Schlangenlagers auf den Berg ist unsicher; klar ist das Angebot, ihr im eigenen Herzen Wohnung zu geben.''

<span id="Vers_121"></span>'''Vers 121 – Die Scheu der Geliebten'''

<div lang="ta">தொத்தீன் மலர்ப்பொழில் தில்லைத்தொல் லோன்அருள் என்னமுன்னி<br />
முத்தீன் குவளைமென் காந்தளின் மூடித்தன் ஏர்அளப்பான்<br />
ஒத்(து)ஈர்ங் கொடியின் ஒதுங்குகின் றாள்மருங் குல்நெருங்கப்<br />
பித்தீர் பணைமுலை காள்என்னுக்கு இன்னும் பெருக்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">tottīṉ malarppoḻil tillaittol lōṉaruḷ eṉṉamuṉṉi<br />
muttīṉ kuvaḷaimeṉ kāntaḷiṉ mūṭittaṉ ēraḷappāṉ<br />
ot(tu)īrṅ koṭiyiṉ otuṅkukiṉ ṟāḷmaruṅ kulneruṅkap<br />
pittīr paṇaimulai kāḷeṉṉukku iṉṉum perukkiṉṟatē</div>

'''Sie dachte zuerst: „Ist das die Gnade des Uralten von Tillai mit seinen büschelweise blühenden Hainen?“ Dann bedeckte sie die perlenbesetzten Wasserlilien mit weichen Kantal-Blüten und zog sich wie eine zarte Ranke zurück, als wollte sie ihre eigene Schönheit bemessen. Ihr großen Brüste, warum nehmt ihr noch zu und bedrängt ihre schmale Mitte so sehr?'''

''Die Frau verbirgt ihr Gesicht mit den Händen; Wasserlilien, Perlen und Kantal bezeichnen Augen, Tränen und Finger. Die letzte Anrede ist die poetische Rede des Liebenden angesichts ihrer Scheu, kein eigenständiger Lehrsatz.''

<span id="Vers_122"></span>'''Vers 122 – Ordne deinen Schmuck'''

<div lang="ta">அளிநீ(டு) அளகத்தின் அட்டிய தாதும் அணியணியும்<br />
ஒளிநீள் கரிகுழல் சூழ்ந்தஒண் மாலையும் தண்நறவுண்<br />
களிநீ யெனச்செய் தவன்கடல் தில்லையன் னாய்கலங்கல்<br />
தெளிநீ அனையபொன் னேபண்ணு கோலம் திருநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">aḷinī(ṭu) aḷakattiṉ aṭṭiya tātum aṇiyaṇiyum<br />
oḷinīḷ karikuḻal cūḻntaoṇ mālaiyum taṇnaṟavuṇ<br />
kaḷinī yeṉaccey tavaṉkaṭal tillaiyaṉ ṉāykalaṅkal<br />
teḷinī aṉaiyapoṉ ṉēpaṇṇu kōlam tirunutalē</div>

'''Du, dem Tillai mit seiner anbrandenden See vergleichbar! Verwirre dich nicht; werde klar, meine Goldene. Im langen Haar haben die Bienen den Blütenstaub zerstreut, die Schmuckstücke liegen durcheinander, und die Girlande in den glänzenden dunklen Locken ist verwirrt. „Du bist vom kühlen Honig berauscht“, könnte man sagen. Bringe den Schmuck deiner schönen Stirn wieder in Ordnung!'''

''Die zurückkehrende Freundin bemerkt die Spuren des Treffens und hilft, sie zu verbergen. Die Einzelheiten der ersten Satzhälfte sind syntaktisch gedrängt; das Wiederherstellen der äußeren Ordnung ist eindeutig.''

<span id="Vers_123"></span>'''Vers 123 – Blume und Biene'''

<div lang="ta">செழுநீர் மதிக்கண்ணிச் சிற்றம் பலவன் திருக்கழலே<br />
கெழுநீர் மையில்சென்று கிண்கிணி வாய்க் கொள்ளும் கள்ளகத்த<br />
கழுநீர் மலரிவள் யானதன் கண்மரு விப்பிரியாக்<br />
கொழுநீர் நறப்பரு கும்பெரு நீர்மை அளிகுவமே</div>

<div lang="ta-Latn">ceḻunīr matikkaṇṇic ciṟṟam palavaṉ tirukkaḻalē<br />
keḻunīr maiyilceṉṟu kiṇkiṇi vāyk koḷḷum kaḷḷakatta<br />
kaḻunīr malarivaḷ yāṉataṉ kaṇmaru vippiriyāk<br />
koḻunīr naṟapparu kumperu nīrmai aḷikuvamē</div>

'''Sie ist die Wasserlilie, die sich in liebender Verbundenheit den heiligen Füßen des Herrn der kleinen Halle zuwendet, der reiches Wasser und Mond als Haarschmuck trägt. In ihrem Inneren birgt sie den Honig, den der klingende Mund aufnimmt. Ich bin die große Biene: Untrennbar will ich in ihr wohnen und den reichen, süßen Nektar trinken.'''

''Der Liebende freut sich innerlich über die Vereinigung. Die schwer aufzulösende Wendung mit kiṇkiṇi kann auf klingenden Schmuck oder Summen weisen; Blume und Biene tragen die zentrale Metapher.''

<span id="Vers_124"></span>'''Vers 124 – Zurück zu deinen Gefährtinnen'''

<div lang="ta">கொழுந்தா ரகைமுகை கொண்டலம் பாசடை விண்மடுவில்<br />
எழுந்தார் மதிக்கம லம்எழில் தந்தென இப்பிறப்பில்<br />
அழுந்தா வகையெனை ஆண்டவன் சிற்றம் பலம்அனையாய்<br />
செழுந்தா(து) அவிழ்பொழில் ஆயத்துச் சேர்க் திருத்தகவே</div>

<div lang="ta-Latn">koḻuntā rakaimukai koṇṭalam pācaṭai viṇmaṭuvil<br />
eḻuntār matikkama lameḻil tanteṉa ippiṟappil<br />
aḻuntā vakaiyeṉai āṇṭavaṉ ciṟṟam palamaṉaiyāy<br />
ceḻuntā(tu) aviḻpoḻil āyattuc cērk tiruttakavē</div>

'''Du gleichst der kleinen Halle dessen, der mich zu eigen nahm, damit ich in diesem Geborenwerden nicht versinke. Gehe nun in schöner Würde zu deiner Schar im Hain, wo reicher Blütenstaub sich öffnet: als hätte der Mondlotus im Himmelsteich, zwischen frischen Sternenknospen und grünen Wolkenblättern, seine Schönheit entfaltet.'''

''Die Geliebte wird zu ihren Freundinnen zurückgeschickt. Das Himmelsbild setzt ihr helles Gesicht zwischen die umgebende Schar, ohne die heimliche Begegnung auszusprechen.''

<span id="Vers_125"></span>'''Vers 125 – Diese Blumen habe ich gebracht'''

<div lang="ta">பொன்அனை யான்தில்லைப் பொங்கர வம்புன் சடைமிடைந்த<br />
மின்னனை யான்அருள் மேலவர் போன்மெல் விரல் வருந்த<br />
மென்னனை யாய்மறி யேபறி யேல்வெறி யார்மலர்கள்<br />
இன்னன யான்கொணர்ந் தேன்மணந் தாழ்குழற்(கு) ஏய்வனவே</div>

<div lang="ta-Latn">poṉaṉai yāṉtillaip poṅkara vampuṉ caṭaimiṭainta<br />
miṉṉaṉai yāṉaruḷ mēlavar pōṉmel viral varunta<br />
meṉṉaṉai yāymaṟi yēpaṟi yēlveṟi yārmalarkaḷ<br />
iṉṉaṉa yāṉkoṇarn tēṉmaṇan tāḻkuḻaṟ(ku) ēyvaṉavē</div>

'''Meine Zarte, pflücke nicht weiter, bis deine weichen Finger schmerzen! Werde darin nicht wie jene, die die Gnade des goldgleichen Herrn von Tillai übergehen, dessen rötliches Haar von zischenden Schlangen und Blitzen durchflochten scheint. Solche duftvollen Blumen habe ich schon gebracht, wie sie zu deinen duftenden, herabhängenden Locken passen.'''

''Die Freundin nimmt den Faden ihres Vorwands wieder auf: Sie sei Blumen holen gegangen. Die religiöse Vergleichsformel der ersten Hälfte ist verkürzt und in ihrem Bezug auf das schmerzhafte Pflücken nicht sicher aufzulösen.''

<span id="Vers_126"></span>'''Vers 126 – Gehe langsam zur Spielgemeinschaft'''

<div lang="ta">அறுகால் நிறைமலர் ஐம்பால் நிறையணிந் தேன் அணியார்<br />
துறுகான் மலர்த்தொத்துத் தோகைதொல் லாயம்மெல் லப்புகுக<br />
சிறுகால் மருங்குல் வருந்தா வகைமிக என்சிரத்தின்<br />
உறுகால் பிறர்க்(கு)அரி யோன்புலி யூரன்ன ஒண்ணுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">aṟukāl niṟaimalar aimpāl niṟaiyaṇin tēṉ aṇiyār<br />
tuṟukāṉ malarttottut tōkaitol lāyammel lappukuka<br />
ciṟukāl maruṅkul varuntā vakaimika eṉcirattiṉ<br />
uṟukāl piṟark(ku)ari yōṉpuli yūraṉṉa oṇṇutalē</div>

'''Ich habe dein fünffach geordnetes Haar mit Blüten gefüllt, in denen sechsfüßige Bienen sitzen. Du Pfau, umgeben von dichtem Waldblütenschmuck, gehe langsam zu deiner vertrauten Schar, damit die kleine, schmale Mitte nicht leidet! Hellstirnige, du gleichst Puliyur dessen, dessen feste Füße auf meinem Haupt ruhen und für andere schwer erreichbar sind.'''

''Die Freundin begleitet die Geliebte zurück zu den gemeinsamen Spielen. Die sechs Füße benennen die Bienen anschaulich; das geordnete Haar signalisiert die wiederhergestellte äußere Fassung.''

<span id="Vers_127"></span>'''Vers 127 – Bleib noch bis zum Tanz am Abend'''

<div lang="ta">தழங்கும் அருவிஎம் சீறூர் பெரும இதுமதுவும்<br />
கிழங்கும் அருந்தி இருந்(து) எம்மோ(டு) இன்று கிளர்ந்துகுன்றர்<br />
முழங்கும் குரவை இரவிற்கண்(டு) ஏகுக முத்தன்முத்தி<br />
வழங்கும் பிரான்எரி யாடிதென் தில்லை மணிநகர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">taḻaṅkum aruviem cīṟūr peruma itumatuvum<br />
kiḻaṅkum arunti irun(tu) emmō(ṭu) iṉṟu kiḷarntukuṉṟar<br />
muḻaṅkum kuravai iraviṟkaṇ(ṭu) ēkuka muttaṉmutti<br />
vaḻaṅkum pirāṉeri yāṭiteṉ tillai maṇinakarkkē</div>

'''Herr, dies ist unser kleines Dorf mit den rauschenden Wasserfällen. Bleibe heute bei uns, genieße diesen Honig und diese Wurzeln und sieh am Abend den mächtig erklingenden Kuravai-Tanz der Bergbewohner. Danach kannst du in die edelsteingleiche Stadt des südlichen Tillai gehen, zum reinen Herrn, der Befreiung schenkt und im Feuer tanzt.'''

''Nachdem die Frau zu ihren Gefährtinnen gegangen ist, spricht die Freundin allein mit dem Liebenden. Die Einladung verbindet Gastfreundschaft mit einer Gelegenheit, die Beziehung weiterzuführen.''

<span id="Vers_128"></span>'''Vers 128 – Ihre Reife verlangt eine Entscheidung'''

<div lang="ta">தள்ளி மணிசிந்தம் உந்தித் தறுகண் கரிமருப்புத்<br />
தெள்ளி நறவம் திசைதிசை பாயும் மலைச்சிலம்பா<br />
வெள்ளி மலையன்ன மால்விடை யோன்புலி யூர்விளங்கும்<br />
வள்ளி மருங்குல் வருத்துவ போன்ற வனமுலையே</div>

<div lang="ta-Latn">taḷḷi maṇicintam untit taṟukaṇ karimarupput<br />
teḷḷi naṟavam ticaiticai pāyum malaiccilampā<br />
veḷḷi malaiyaṉṉa mālviṭai yōṉpuli yūrviḷaṅkum<br />
vaḷḷi maruṅkul varuttuva pōṉṟa vaṉamulaiyē</div>

'''Herr des Berges, an dem die Wasser Edelsteine vor sich herschieben, mutige Elefantenstoßzähne freispülen und klaren Honig in alle Richtungen ergießen! Die schönen Brüste der Frau, die wie eine Ranke im Puliyur dessen erstrahlt, dessen großer Stier dem Silberberg gleicht, scheinen ihre schmale Mitte zu bedrängen.'''

''Die Freundin deutet die körperliche Reife der Geliebten als Anlass, die heimliche Beziehung in eine Ehe zu überführen. Diese Begründung gehört zur historischen Liebespoetik und wird nicht als heutige Regel übernommen.''

<span id="Vers_129"></span>'''Vers 129 – Ist sie nur eine Tochter der Berge?'''

<div lang="ta">மாடஞ்செய் பொன்னக ரும்நிக ரில்லைஇம் மாதர்க்கென்னப்<br />
பீடஞ்செய் தாமரை யோன்பெற்ற பிள்ளையை உள்ளவரைக்<br />
கீடஞ்செய் தென்பிறப் புக்கெடத் தில்லைநின் றோன்கயிலைக்<br />
கூடஞ்செய் சாரல் கொடிச்சியென் றோநின்று கூறுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">māṭañcey poṉṉaka rumnika rillaiim mātarkkeṉṉap<br />
pīṭañcey tāmarai yōṉpeṟṟa piḷḷaiyai uḷḷavaraik<br />
kīṭañcey teṉpiṟap pukkeṭat tillainiṉ ṟōṉkayilaik<br />
kūṭañcey cāral koṭicciyeṉ ṟōniṉṟu kūṟuvatē</div>

'''„Selbst die goldene Stadt mit hohen Palästen ist dieser Frau nicht ebenbürtig!“ So sprach der auf dem Lotus thronende Schöpfer, als er dieses Kind hervorbrachte. Der in Tillai Stehende hat die vermeintlich Mächtigen zu Würmern gemacht und mein Geborenwerden beendet. Soll ich nun von ihr nur sagen: „Sie ist eine Bergbewohnerin am Gipfelhang seines Kailasa“?'''

''Der Liebende antwortet mit überschwänglichem Lob statt mit einem klaren Heiratsentschluss. Die Wendung über die zu Würmern Gemachten ist unsicher; sie bildet den Kontrast zu ihrem als unvergleichlich gepriesenen Wert.''

<span id="Vers_130"></span>'''Vers 130 – Ihre Eltern sind Waldleute'''

<div lang="ta">வேய்தந்த வெண்முத்தம் சிந்துபைங் கார்வரை மீன்பரப்பிச்<br />
சேய்தந்த வானக மானும் சிலம்பதன் சேவடிக்கே<br />
ஆய்தந்த அன்புதந் தாட்கொண்ட அம்பல வன்மலையில்<br />
தாய்தந்தை கானவர் ஏனல்எங் காவல்இத் தாழ்வரையே</div>

<div lang="ta-Latn">vēytanta veṇmuttam cintupaiṅ kārvarai mīṉparappic<br />
cēytanta vāṉaka māṉum cilampataṉ cēvaṭikkē<br />
āytanta aṉputan tāṭkoṇṭa ampala vaṉmalaiyil<br />
tāytantai kāṉavar ēṉaleṅ kāvalit tāḻvaraiyē</div>

'''Herr der Berge! Der dunkle grüne Hang, auf dem Bambus weiße Perlen ausstreut, gleicht einem hohen Himmel voller Sterne. An diesem Berg des Hallenherrn, der mir geprüfte Liebe zu seinen roten Füßen schenkte und mich annahm, sind ihre Mutter und ihr Vater Waldleute. Unsere Aufgabe ist das Hüten des Hirsefeldes hier an diesem unteren Hang.'''

''Die Freundin stellt dem überhöhten Lob die tatsächlichen Lebensverhältnisse gegenüber. Für eine Heirat muss der Mann die konkrete Familie und Gemeinschaft der Geliebten ernst nehmen.''

<span id="Vers_131"></span>'''Vers 131 – Das Warten macht beide traurig'''

<div lang="ta">மன்னும் திருவருந் தும்வரை யாவிடின் நீர்வரைவென்(று)<br />
உன்னும் அதற்குத் தளர்ந்தொளி வாடுதிர் உம்பரெலாம்<br />
பன்னும் புகழ்ப்பர மன்பரஞ் சோதிசிற் றம்பலத்தான்<br />
பொன்னங் கழல்வழுத் தார்புலன் என்னப் புலம்புவனே</div>

<div lang="ta-Latn">maṉṉum tiruvarun tumvarai yāviṭiṉ nīrvaraiveṉ(ṟu)<br />
uṉṉum ataṟkut taḷarntoḷi vāṭutir umparelām<br />
paṉṉum pukaḻppara maṉparañ cōticiṟ ṟampalattāṉ<br />
poṉṉaṅ kaḻalvaḻut tārpulaṉ eṉṉap pulampuvaṉē</div>

'''Wenn du sie nicht heiratest, wird diese bleibende Schönheit leiden. Doch schon der Gedanke „Nun sollst du sie heiraten“ lässt auch dich ermatten und deinen Glanz verlieren! So werde ich klagen, wie die Sinne jener unfruchtbar bleiben, die die goldenen Füße des Höchsten nicht preisen – des höchsten Lichts in der kleinen Halle, dessen Ruhm alle Himmlischen singen.'''

''Die Freundin benennt die Erschöpfung beider Liebenden und drängt auf Klarheit. pulam verbindet hier Sinnesvermögen, Verlorenheit und Klage; die deutsche Formulierung kann dieses Wortspiel nur annähernd wiedergeben.''

<span id="Vers_132"></span>'''Vers 132 – Die Sorge der Mutter'''

<div lang="ta">பனித்துண்டம் சூடும் படர்சடை அம்பல வன்உலகம்<br />
தனித்துண் டவன்தொழும் தாளோன் கயிலைப் பயில்சிலம்பா<br />
கனித்தொண்டை வாய்ச்சி கதிர்முலைப் பாரிப்புக் கண்டழிவுற்(று)<br />
இனிக்கண் டிலம்பற்றுச் சிற்றிடைக்(கு) என்றஞ்சும் எம்அனையே</div>

<div lang="ta-Latn">paṉittuṇṭam cūṭum paṭarcaṭai ampala vaṉulakam<br />
taṉittuṇ ṭavaṉtoḻum tāḷōṉ kayilaip payilcilampā<br />
kaṉittoṇṭai vāycci katirmulaip pārippuk kaṇṭaḻivuṟ(ṟu)<br />
iṉikkaṇ ṭilampaṟṟuc ciṟṟiṭaik(ku) eṉṟañcum emaṉaiyē</div>

'''Herr des Kailasa, dessen Füße selbst der verehrt, der die Welt allein verschlang! Dort wohnt der Hallenherr mit ausgebreiteten Flechten und dem kühlen Mondstück im Haar. Unsere Mutter sieht die Fülle der glänzenden Brust ihrer Tochter mit dem fruchtroten Tondai-Mund und gerät in Sorge: „Für diese kleine Mitte sehe ich nun keinen Halt mehr!“'''

''Die Sorge um die Reifung der Tochter wird als weiterer Grund für eine verbindliche Verbindung vorgetragen. Die poetische Übertreibung über die schmale Taille ist zugleich ein indirektes Sprechen über veränderte Lebensumstände.''

<span id="Vers_133"></span>'''Vers 133 – Die Mutter schränkt sie ein'''

<div lang="ta">ஈவிளை யாட நறவிளை(வு) ஓர்ந்தெமர் மால்பியற்றும்<br />
வேய்விளை யாடும்வெற் பாவுற்று நோக்கிஎம் மெல்லியலைப்<br />
போய்விளை யாடல்என் றாள்அன்னை அம்பலத் தான்புரத்தில்<br />
தீவிளை யாட நின் றேவிளை யாடி திருமலைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">īviḷai yāṭa naṟaviḷai(vu) ōrntemar mālpiyaṟṟum<br />
vēyviḷai yāṭumveṟ pāvuṟṟu nōkkiem melliyalaip<br />
pōyviḷai yāṭaleṉ ṟāḷaṉṉai ampalat tāṉpurattil<br />
tīviḷai yāṭa niṉ ṟēviḷai yāṭi tirumalaikkē</div>

'''Herr des Berges, wo der Bambus sich bewegt! Unsere Leute erkennen am Spiel der Bienen, dass der Honig reif ist, und fertigen hohe Leitern an. Die Mutter hat unsere Sanfte aufmerksam angesehen und gesagt: „Geh nicht mehr spielen!“ Das gilt für den heiligen Berg dessen, der in der Halle spielt und sein Spiel darin zeigte, dass Feuer in den Städten spielte.'''

''Die Freundin meldet eine neue Einschränkung der Bewegungsfreiheit. Die Honigernte und die strenger werdende Aufsicht markieren, dass die Zeit der unbeschwerten Treffen endet.''

<span id="Vers_134"></span>'''Vers 134 – Bald wird die Familie sie einschließen'''

<div lang="ta">சுற்றும் சடைக்கற்றைச் சிற்றம் பலவன் தொழாதுதொல்சீர்<br />
கற்றும் அறியல ரின்சிலம் பாஇடை நைவதுகண்(டு)<br />
எற்றும் திரையின் அமிர்தை இனித்தமர் இற்செறிப்பார்<br />
மற்றும் சிலபல சீறூர் பகர்பெரு வார்த்தைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">cuṟṟum caṭaikkaṟṟaic ciṟṟam palavaṉ toḻātutolcīr<br />
kaṟṟum aṟiyala riṉcilam pāiṭai naivatukaṇ(ṭu)<br />
eṟṟum tiraiyiṉ amirtai iṉittamar iṟceṟippār<br />
maṟṟum cilapala cīṟūr pakarperu vārttaikaḷē</div>

'''Herr der Berge! Wie jene, die trotz des Studiums alten Wissens nichts erkennen, weil sie den Herrn der kleinen Halle mit den gewundenen Flechten nicht verehren, handeln ihre Angehörigen. Sie sehen, wie ihre Mitte hinschwindet, und werden sie, diesen Nektar aus den schlagenden Meereswellen, nun im Haus zurückhalten. Dazu kommen noch all die großen und kleinen Reden, die das kleine Dorf verbreitet.'''

''Die Freundin nennt familiäre Aufsicht und Dorfgerede als konkrete Hindernisse. Das scharfe religiöse Gleichnis gibt ihrer Dringlichkeit Ausdruck.''

<span id="Vers_135"></span>'''Vers 135 – Die Familie würde zustimmen'''

<div lang="ta">வழியும் அதுஅன்னை என்னின் மகிழ்வும்வந்(து) எந்தையும்நின்<br />
மொழியின் வழிநிற்கும் சுற்றம்முன்னேவயம் அம்பலத்துக்<br />
குழிஉம்பர் ஏத்தும்எம் கூத்தன்குற் றாலமுற் றும்அறியக்<br />
கெழி உம்ம வேபணைத் தோள்பல என்னோ கிளக்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">vaḻiyum atuaṉṉai eṉṉiṉ makiḻvumvan(tu) entaiyumniṉ<br />
moḻiyiṉ vaḻiniṟkum cuṟṟammuṉṉēvayam ampalattuk<br />
kuḻiumpar ēttumem kūttaṉkuṟ ṟālamuṟ ṟumaṟiyak<br />
keḻi umma vēpaṇait tōḷpala eṉṉō kiḷakkiṉṟatē</div>

'''Dies ist der rechte Weg: Die Mutter würde sich noch mehr freuen als ich, und der Vater würde kommen und deinen Worten folgen; die Verwandten stehen schon auf unserer Seite. Nimm die Frau mit den bambusgleichen Armen zur Gefährtin, sodass ganz Kutralam davon weiß, wo die versammelten Himmlischen unseren Tänzer der Halle preisen. Warum noch viele Worte machen?'''

''Die Freundin stellt eine anerkannte Verbindung als erreichbar dar. Der Vers nimmt dem Mann die Ausrede, die Familie werde grundsätzlich widersprechen.''

<span id="Vers_136"></span>'''Vers 136 – Die geschärften Stierhörner'''

<div lang="ta">படையார் கருங்கண்ணி வண்ணப் பயோதரப் பாரமும் நுண்<br />
இடையார் மெலிவுகண்(டு) அண்டர்கள் ஈர்முல்லை வேலிஎம்முர்<br />
விடையார் மருப்புத் திருத்திவிட் டார்வியன் தென்புலியூர்<br />
உடையார் கடவி வருவது போலும் உருவினதே</div>

<div lang="ta-Latn">paṭaiyār karuṅkaṇṇi vaṇṇap payōtarap pāramum nuṇ<br />
iṭaiyār melivukaṇ(ṭu) aṇṭarkaḷ īrmullai vēliemmur<br />
viṭaiyār marupput tiruttiviṭ ṭārviyaṉ teṉpuliyūr<br />
uṭaiyār kaṭavi varuvatu pōlum uruviṉatē</div>

'''Die Hirten unseres Dorfes, dessen Hecken aus frischem Mullai bestehen, sahen die Last ihrer schönen Brust und das Ermatten ihrer feinen Mitte. Nun haben sie die Hörner des Stiers zugeschärft und ihn freigelassen. Seine Gestalt gleicht dem Stier, den der Herr des weiten südlichen Puliyur selbst daherlenkt.'''

''Der Situationsvermerk bezieht dies auf den Entschluss ihrer Angehörigen. Angespielt wird auf eine mit der Brautwerbung verbundene Stierprobe in der Hirtenwelt; die Einzelheiten des Brauchs erläutert der Vers nicht.''

<span id="Vers_137"></span>'''Vers 137 – Andere werben bereits um sie'''

<div lang="ta">உருப்பனை அன்னகைக் குன்றொன்(று) உரித்(து)உர ஊர்எரித்த<br />
நெருப்பனை அம்பலத்(து) ஆதியை உம்பர்சென்(று) ஏத்திநிற்கும்<br />
திருப்பனை யூர்அனை யாளைப்பொன் னாளைப் புனைதல் செப்பிப்<br />
பொருப்பனை முன்னின்(று) என் னோவினை யேன்யான் புகல்வதுவே</div>

<div lang="ta-Latn">uruppaṉai aṉṉakaik kuṉṟoṉ(ṟu) urit(tu)ura ūreritta<br />
neruppaṉai ampalat(tu) ātiyai umparceṉ(ṟu) ēttiniṟkum<br />
tiruppaṉai yūraṉai yāḷaippoṉ ṉāḷaip puṉaital ceppip<br />
poruppaṉai muṉṉiṉ(ṟu) eṉ ṉōviṉai yēṉyāṉ pukalvatuvē</div>

'''Was soll ich, die von Tatenfolgen Bedrängte, dir noch sagen, während ich vor dir wie vor einem Berg stehe? Andere sprechen davon, die Goldene als Braut zu schmücken. Sie gleicht Tiruppanaiyur, wo die Himmlischen den Uralten der Halle preisen, den Feurigen, der die feindlichen Städte verbrannte und einen berggleichen Elefanten mit palmengroßem Rüssel häutete.'''

''Die Freundin berichtet von konkurrierenden Heiratsabsichten. Die großen Shiva-Bilder rahmen die ernste Aufforderung, sich jetzt zu entscheiden.''

<span id="Vers_138"></span>'''Vers 138 – Der blühende Baum kündigt die Ernte an'''

<div lang="ta">மாதிடம் கொண்(டு)அம் பலத்துநின் றோன்வட வான்கயிலைப்<br />
போதிடம் கொண்டபொன் வேங்கை தினைப்புனம் கொய்கஎன்று<br />
தாதிடம் கொண்டுபொன் வீசித்தன் கள்வாய் சொரியநின்று<br />
சோதிடம் கொண்(டு)இதுஎம் மைக்கெடு வித்தது தூமொழியே</div>

<div lang="ta-Latn">mātiṭam koṇ(ṭu)am palattuniṉ ṟōṉvaṭa vāṉkayilaip<br />
pōtiṭam koṇṭapoṉ vēṅkai tiṉaippuṉam koykaeṉṟu<br />
tātiṭam koṇṭupoṉ vīcittaṉ kaḷvāy coriyaniṉṟu<br />
cōtiṭam koṇ(ṭu)ituem maikkeṭu vittatu tūmoḻiyē</div>

'''Du mit reinen Worten! Am nördlichen Himmelskailasa dessen, der die Frau zur Hälfte nahm und in der Halle steht, ist der goldene Vengai aufgeblüht. Er streut seinen goldenen Blütenstaub aus und lässt Honig aus seinen offenen Blüten strömen, als rufe er: „Erntet das Hirsefeld!“ Als hätte er die Zukunft gelesen, hat er uns damit ins Unglück gebracht.'''

''Die Freundin erklärt der Geliebten, dass die Ernte ihre gemeinsame Feldwache beenden wird. Der Baum wird zum unwillkommenen Wahrsager: Sein Blühen kündigt das Ende des Treffpunkts an.''

<span id="Vers_139"></span>'''Vers 139 – Komme nicht mehr bei Tage'''

<div lang="ta">வடிவார் வயல்தில்லை யோன்மல யத்துநின் றும்வருதேன்<br />
கடிவார் களிவண்டு நின்றலர் தூற்றப் பெருங்கணியார்<br />
நொடிவார் நமக்கினி நோதக யான்உமக்(கு) என்னுரைக்கேன்<br />
தடிவார் தினைஎமர் காவேம் பெருமஇத் தண்புனமே</div>

<div lang="ta-Latn">vaṭivār vayaltillai yōṉmala yattuniṉ ṟumvarutēṉ<br />
kaṭivār kaḷivaṇṭu niṉṟalar tūṟṟap peruṅkaṇiyār<br />
noṭivār namakkiṉi nōtaka yāṉumak(ku) eṉṉuraikkēṉ<br />
taṭivār tiṉaiemar kāvēm perumait taṇpuṉamē</div>

'''Die honigtrunkenen Bienen kommen vom Malaya des Herrn von Tillai mit seinen wohlgeordneten Feldern und lärmen zwischen den Blüten; die großen Deuter werden daraus nun Worte machen, die uns schmerzen. Was soll ich dir noch sagen? Unsere Leute schneiden die Hirse. Wir bewachen das große, kühle Feld nicht mehr.'''

''Die Freundin untersagt weitere Tagestreffen am bisherigen Ort. In der Rede verbinden sich Bienengesumme, Blüten und aufkommendes Gerede; die genaue Benennung der „Deuter“ bleibt unsicher.''

<span id="Vers_140"></span>'''Vers 140 – Wir säten Hirse und ernteten Leid'''

<div lang="ta">நினைவித்துத் தன்னைஎன் நெஞ்சத்து இருந்(து)அம் பலத்துநின்று<br />
புனைவித்த ஈசன் பொதியின் மலைப்பொருப் பன்விருப்பில்<br />
தினைவித்திக் காத்துச் சிறந்துநின் றேமுக்குச் சென்றுசென்று<br />
வினைவித்திக் காத்து விளைவுண்ட தாகி விளைந்ததுவே</div>

<div lang="ta-Latn">niṉaivittut taṉṉaieṉ neñcattu irun(tu)am palattuniṉṟu<br />
puṉaivitta īcaṉ potiyiṉ malaipporup paṉviruppil<br />
tiṉaivittik kāttuc ciṟantuniṉ ṟēmukkuc ceṉṟuceṉṟu<br />
viṉaivittik kāttu viḷaivuṇṭa tāki viḷaintatuvē</div>

'''Er ließ mich an sich denken, wohnte in meinem Herzen, stand in der Halle und ließ mich ihn schmücken: der Herr des Potiyil-Berges. Aus Liebe zu dessen Bergmann säten und hüteten wir die Hirse und standen dort in Freude. Nun ist sie gereift, als hätten wir immer wieder das Saatkorn unserer Taten ausgesät, gepflegt und schließlich seine Frucht gegessen.'''

''Die Freundin klagt über die abgeschlossene Ernte. Das landwirtschaftliche Geschehen wird zum Bild von vinai, Handlung und ihren Folgen; die eigene Hoffnung scheint nun schmerzliche Frucht zu tragen.''

<span id="Vers_141"></span>'''Vers 141 – Hätten wir die Knospen entfernt!'''

<div lang="ta">கனைகடற் செய்தநஞ் சுண்டுகண் டார்க்(கு)அம் பலத்(துஐ அமிழ்தாய்<br />
வினைகெடச் செய்தவன் விண்தோய் கயிலை மயிலனையாய்<br />
நனைகெடச் செய்தனம் ஆயின் நமைக்கெடச் செய்திடுவான்<br />
தினைகெடச் செய்திடு மாறும்உண் டோஇத் திருக்கணியே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṉaikaṭaṟ ceytanañ cuṇṭukaṇ ṭārk(ku)am palat(tuai amiḻtāy<br />
viṉaikeṭac ceytavaṉ viṇtōy kayilai mayilaṉaiyāy<br />
naṉaikeṭac ceytaṉam āyiṉ namaikkeṭac ceytiṭuvāṉ<br />
tiṉaikeṭac ceytiṭu māṟumuṇ ṭōit tirukkaṇiyē</div>

'''Du Pfauengleiche am himmelhohen Kailasa! Er trank das vom tosenden Meer hervorgebrachte Gift und wurde in der Halle für die Schauenden zum Nektar, der ihre Tatenfolgen vernichtet. Hätten wir die Knospen dieses vermeintlich heiligen Wahrsagers beseitigt, hätte er dann noch die Möglichkeit gehabt, uns durch das Ende der Hirse zugrunde zu richten?'''

''Die Freundin klagt scherzhaft den blühenden Vengai-Baum an. Sein Blühen zeigt die Erntezeit an; „Wahrsager“ personifiziert dieses Naturzeichen.''

<span id="Vers_142"></span>'''Vers 142 – Die Hirse wird nicht stehen bleiben'''

<div lang="ta">வழுவா இயல்எம் மலையர் விதைப்பமற்(று) யாம் வளர்த்த<br />
கொழுவார் தினையின் குழாங்கள்எல் லாம்எம் குழாம்வணங்கும்<br />
செழுவார் கழல்தில்லைச் சிற்றம் பலவரைச் சென்றுநின்று<br />
தொழுவார் வினைநிற்கி லேநிற்ப தாவ(து)இத் தொல்புனத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">vaḻuvā iyalem malaiyar vitaippamaṟ(ṟu) yām vaḷartta<br />
koḻuvār tiṉaiyiṉ kuḻāṅkaḷel lāmem kuḻāmvaṇaṅkum<br />
ceḻuvār kaḻaltillaic ciṟṟam palavaraic ceṉṟuniṉṟu<br />
toḻuvār viṉainiṟki lēniṟpa tāva(tu)it tolpuṉattē</div>

'''Unsere Bergleute haben nach alter, unfehlbarer Weise gesät, und wir haben die kräftigen Hirsebestände großgezogen. Doch kann auf diesem alten Feld etwas stehen bleiben, wenn nicht einmal die Tatenfolgen jener bestehen bleiben, die hingehen und die reichen Füße des Herrn der kleinen Halle in Tillai verehren – jene Füße, vor denen sich unsere ganze Gemeinschaft verneigt?'''

''Die Freundin beklagt das unvermeidliche Ende der Feldwache. Das Vergehen des Karmas wird hier zum überraschenden Vergleich für die bald abgeernteten Pflanzen.''

<span id="Vers_143"></span>'''Vers 143 – Das Feld ist abgeerntet'''

<div lang="ta">பொருப்பர்க்(கு) யாம் ஒன்று மாட்டோம் புகலப் புகல்எமக்காம்<br />
விருப்பர்க்(கு) யாவர்க்கும் மேலவர்க்கு மேல்வரும் ஊர்எரித்த<br />
நெருப்பர்க்கு நீ(டு)அம் பலவருக்(கு) அன்பர் குலநிலத்துக்<br />
கருப்பற்று விட்டெனக் கொய்தற்ற தின்றிக் கடிப்பினமே</div>

<div lang="ta-Latn">poruppark(ku) yām oṉṟu māṭṭōm pukalap pukalemakkām<br />
viruppark(ku) yāvarkkum mēlavarkku mēlvarum ūreritta<br />
nerupparkku nī(ṭu)am palavaruk(ku) aṉpar kulanilattuk<br />
karuppaṟṟu viṭṭeṉak koytaṟṟa tiṉṟik kaṭippiṉamē</div>

'''Für den Herrn der Berge können wir hier nichts mehr tun. Der Feurige verbrannte die feindlichen Städte; er ist allen überlegen, liebt uns und gewährt Zuflucht, wenn wir uns ihm zuwenden. Wie in den Familien seiner Liebenden, der Anhänger des Herrn der weiten Halle, die Wurzel weiteren Geborenwerdens abgeschnitten wird, so ist heute dieses duftende Feld vollständig abgeerntet.'''

''Die Freundin erklärt, dass es keine weiteren Treffen unter dem Vorwand der Feldwache geben kann. Die Lösung der Geburtenbindung dient erneut als Vergleich für eine unwiderrufliche äußere Veränderung.''

<span id="Vers_144"></span>'''Vers 144 – Ein Wort an den jungen Papagei'''

<div lang="ta">பரிவுசெய்(து) ஆண்(டு)அம் பலத்துப் பயில்வோன் பரங்குன்றின்வாய்<br />
அருவிசெய் தாழ்புனத்(து) ஐவனம் கொய்யவும் இவ்வனத்தே<br />
பிரிவுசெய் தால்அரி தேகொள்க போயடும் என்றும்பெற்றி<br />
இருவிசெய் தாளின் இருந்(து)இன்று காட்டும் இளங்கிளியே</div>

<div lang="ta-Latn">parivucey(tu) āṇ(ṭu)am palattup payilvōṉ paraṅkuṉṟiṉvāy<br />
aruvicey tāḻpuṉat(tu) aivaṉam koyyavum ivvaṉattē<br />
pirivucey tālari tēkoḷka pōyaṭum eṉṟumpeṟṟi<br />
iruvicey tāḷiṉ irun(tu)iṉṟu kāṭṭum iḷaṅkiḷiyē</div>

'''Junger Papagei! Am Parankunram dessen, der mich voll Erbarmen annahm und in der Halle wohnt, haben sie den Bergreis des tief gelegenen, vom Wasserfall gespeisten Feldes geerntet. Doch eine Trennung in diesem Wald wäre schwer zu ertragen – begreife das! Du sitzt heute auf den verbliebenen Stoppeln und zeigst es uns: Man vertreibt dich sonst immer mit „Geh fort!“, und dennoch bleibst du hier.'''

''Die Freundin spricht zum Vogel, während der Liebende mithören soll. Der genaue Verlauf der indirekten Rede ist unsicher; die Botschaft lautet, die Frau jetzt nicht ohne Aussicht auf Verbindung zurückzulassen.''

<span id="Vers_145"></span>'''Vers 145 – Sagt ihm, was wir nicht sagen konnten'''

<div lang="ta">கணியார் கருத்தின்று முற்றிற்று யாம்சென்றும் கார்ப்புனமே<br />
மணியார் பொழில்காள் மறத்திற்கண் டீர்மன்னும் அம்பலத்தோன்<br />
அணியார் கயிலை மயில்காள் அயில்வேல் ஒருவர்வந்தால்<br />
துணியா தனதுணிந் தார்என்னும் நீர்மைகள் சொல்லுமினே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṇiyār karuttiṉṟu muṟṟiṟṟu yāmceṉṟum kārppuṉamē<br />
maṇiyār poḻilkāḷ maṟattiṟkaṇ ṭīrmaṉṉum ampalattōṉ<br />
aṇiyār kayilai mayilkāḷ ayilvēl oruvarvantāl<br />
tuṇiyā taṉatuṇin tāreṉṉum nīrmaikaḷ collumiṉē</div>

'''Der Spruch der Wahrsager ist heute erfüllt; auch wir gehen nun fort vom dunklen Feld. Ihr edelsteingleichen Haine, vergesst uns nicht! Ihr Pfauen am geschmückten Kailasa des bleibenden Hallenherrn: Wenn ein Mann mit scharfem Speer kommt, sagt ihm: „Sie mussten sich zu dem entschließen, wozu sie sich nicht entschließen wollten.“'''

''Die Freundin nimmt Abschied vom Treffpunkt und macht die Natur zu ihrer Botin. Das Fortgehen erfolgt unter äußerem Zwang, nicht aus schwindender Zuneigung.''

<span id="Vers_146"></span>'''Vers 146 – Der Hain ohne sie'''

<div lang="ta">பொதுவினில் தீர்த்(து)என்னை யாண்டோன் புலியூர் அரன்பொருப்பே<br />
இதுவெனில் என்னின்(று) இருக்கின்ற வா(று)எம் இரும்பொழிலே<br />
எதநுமக்(கு)எய்திய(து) என்உற் றனிர்அறை ஈண்டருவி<br />
மதுவினில் கைப்புவைத் தாலொத்த வாமற்(று)இவ் வான்புனமே</div>

<div lang="ta-Latn">potuviṉil tīrt(tu)eṉṉai yāṇṭōṉ puliyūr araṉporuppē<br />
ituveṉil eṉṉiṉ(ṟu) irukkiṉṟa vā(ṟu)em irumpoḻilē<br />
etanumak(ku)eytiya(tu) eṉuṟ ṟaṉiraṟai īṇṭaruvi<br />
matuviṉil kaippuvait tālotta vāmaṟ(ṟu)iv vāṉpuṉamē</div>

'''Dies ist doch Haras Berg von Puliyur, dessen Herr mich aus dem Gewöhnlichen löste und in der gemeinsamen Halle annahm! Unser großer Hain, weshalb stehst du heute so da? Was ist dir widerfahren, was ist aus euch Felsen und Wasserfällen geworden? Dieses weite Feld ist nun, als hätte jemand Bitterkeit in den Honig gemischt.'''

''Der Liebende findet den Ort verlassen. Die Landschaft bleibt äußerlich bestehen, hat für ihn aber durch die Abwesenheit der Geliebten ihren Geschmack verändert.''

<span id="Vers_147"></span>'''Vers 147 – Wie ein Kind, das den Mond verlangt'''

<div lang="ta">ஆனந்த மாக்கடல் ஆடுசிற் றம்பலம் அன்னபொன்னின்<br />
தேனுந்து மாமலைச் சீறூர் இதுசெய்ய லாவதில்லை<br />
வானுந்து மாமதி வேண்டி அழும்மழப் போலுமன்னோ<br />
நானுந் தளர்ந்தனன் நீயும் தளர்ந்தனை நன்னெஞ்சமே</div>

<div lang="ta-Latn">āṉanta mākkaṭal āṭuciṟ ṟampalam aṉṉapoṉṉiṉ<br />
tēṉuntu māmalaic cīṟūr ituceyya lāvatillai<br />
vāṉuntu māmati vēṇṭi aḻummaḻap pōlumaṉṉō<br />
nāṉun taḷarntaṉaṉ nīyum taḷarntaṉai naṉṉeñcamē</div>

'''Dies ist ihr kleines Dorf am großen, honigströmenden Berg, das Dorf der Goldenen, die der kleinen Halle des im Meer der Seligkeit Tanzenden gleicht. Doch wir können nichts tun. Gutes Herz, ich bin ermattet, und auch du bist ermattet – wie ein kleines Kind, das weint, weil es den großen Mond hoch am Himmel haben möchte.'''

''Der Mann blickt auf den nun schwer zugänglichen Wohnort der Geliebten. Das Bild vom Kind und dem Mond benennt seine Hilflosigkeit ohne große Worte.''

<span id="Kapitel_14"></span>'''Kapitel 14 – Treffen bei Nacht'''

Verse 148–180 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">இரவுக் குறித்துறை முப்பத்திமூன்றும்<br />
அருளே சிவத்தோ(டு) ஆக்கியல் அருமை<br />
தெரியவற் புறுத்திச் சிவனது கருணையின்<br />
இச்சை பலவும் எடுத்தெடுத்(து) அருளல்.</div>

<div lang="ta-Latn">iravuk kuṟittuṟai muppattimūṉṟum<br />
aruḷē civattō(ṭu) ākkiyal arumai<br />
teriyavaṟ puṟuttic civaṉatu karuṇaiyiṉ<br />
iccai palavum eṭutteṭut(tu) aruḷal.</div>

'''Die dreiunddreißig Situationen des Treffens bei Nacht bedeuten: Die Gnade macht eindringlich die Schwierigkeit der Vereinigung mit Shiva erkennbar und entfaltet wiederholt die mannigfachen Regungen seines Erbarmens.'''

''Der dunkle Weg wird zum Bild einer schwer erreichbaren Begegnung. Die genaue Beziehung zwischen iccai, Wunsch, und göttlichem Erbarmen bleibt offen.''

<span id="Vers_148"></span>'''Vers 148 – Ich möchte nachts euer Gast sein'''

<div lang="ta">மருந்துநம் அல்லற் பிறவிப் பிணிக்(குஅம் பலத்(து)அமிர்தாய்<br />
இருந்தனர் குன்றின்நின்(று) ஏங்கும் அருவிசென்(று) ஏர்திகழப்<br />
பொருந்தின மேகம் புதைத்திருள் தூங்கும் புனை இறும்பின்<br />
விருந்தின் யான்உங்கள் சீறூர் அதனுக்கு வெள்வளையே</div>

<div lang="ta-Latn">maruntunam allaṟ piṟavip piṇik(kuam palat(tu)amirtāy<br />
iruntaṉar kuṉṟiṉniṉ(ṟu) ēṅkum aruviceṉ(ṟu) ērtikaḻap<br />
poruntiṉa mēkam putaittiruḷ tūṅkum puṉai iṟumpiṉ<br />
viruntiṉ yāṉuṅkaḷ cīṟūr ataṉukku veḷvaḷaiyē</div>

'''Du mit den weißen Armreifen! Für das leidvolle Geburtskranksein ist er unser Heilmittel; als Nektar wohnt er in der Halle. Von seinem Berg fällt der klagende Wasserfall herab, Wolken sammeln sich darüber und verhüllen den schönen Wald in tiefer Dunkelheit. In dieser Nacht möchte ich Gast in eurem kleinen Dorf sein.'''

''Der Liebende bittet um einen nächtlichen Treffpunkt. „Heilmittel“ und „Geburtskrankheit“ sind religiöse Bilder für Erlösung, keine medizinischen Aussagen.''

<span id="Vers_149"></span>'''Vers 149 – Ein Weg wie eine Leiter zum Himmel'''

<div lang="ta">விசும்பினுக்(கு) ஏணி நெறியன்ன சின்னெறி மேல்மழைதூங்(கு)<br />
அசும்பினில் துன்னி அளைநுழைந் தால் ஒக்கும் ஐயமெய்யே<br />
இசும் பினில் சிந்தைக்கும் ஏறற்(கு) அரி(து)எழில் அம்பலத்துப்<br />
பசும்பனிக் கோடு மிலைந்தான் மலயத்(து)எம் வாழ்பதியே</div>

<div lang="ta-Latn">vicumpiṉuk(ku) ēṇi neṟiyaṉṉa ciṉṉeṟi mēlmaḻaitūṅ(ku)<br />
acumpiṉil tuṉṉi aḷainuḻain tāl okkum aiyameyyē<br />
icum piṉil cintaikkum ēṟaṟ(ku) ari(tu)eḻil ampalattup<br />
pacumpaṉik kōṭu milaintāṉ malayat(tu)em vāḻpatiyē</div>

'''Herr, wahrhaftig: Der schmale Pfad gleicht einer Leiter zum Himmel. Über ihm hängen Regenwolken; wer sich durch den feuchten Schlamm zwängt und in die Felsspalte tritt, muss sich hindurchdrängen. Selbst in Gedanken ist unser Wohnort schwer zu ersteigen, oben am Malaya dessen, der in der schönen Halle die frische, kühle Mondsichel trägt.'''

''Die Freundin warnt vor dem beschwerlichen Weg. Die schwer lesbare Wendung in der dritten Zeile wird vorsichtig als Steigerung der Unzugänglichkeit aufgefasst.''

<span id="Vers_150"></span>'''Vers 150 – Wie einer, der unerreichbaren Honig begehrt'''

<div lang="ta">மாற்றேன் எனவந்த காலனை ஓலம் இடஅடர்த்த<br />
கோலதேன் குளிர்தில்லைக் கூத்தன் கொடுங்குன்றின் நீள்குடுமி<br />
மேல்தேன் விரும்பும் முடவனைப் போல மெலியும் நெஞ்சே<br />
ஆற்றேன் அரிய அரிவைக்கு நீவைத்த அன்பினுக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">māṟṟēṉ eṉavanta kālaṉai ōlam iṭaaṭartta<br />
kōlatēṉ kuḷirtillaik kūttaṉ koṭuṅkuṉṟiṉ nīḷkuṭumi<br />
mēltēṉ virumpum muṭavaṉaip pōla meliyum neñcē<br />
āṟṟēṉ ariya arivaikku nīvaitta aṉpiṉukkē</div>

'''Mein schwindendes Herz! Der kühle Tänzer von Tillai bezwang den Tod, der gesagt hatte: „Ich werde ihn fortnehmen“, sodass dieser laut aufschrie. Du aber gleichst einem Menschen, der nicht gehen kann und dennoch den Honig hoch auf dem langen Gipfel seines steilen Berges begehrt. Die Liebe, die du auf diese schwer erreichbare Frau gerichtet hast, vermag ich nicht zu tragen.'''

''Der Liebende spricht zu seinem Herzen. Der körperliche Vergleich gehört zur alten Bildsprache des Textes und beschreibt hier die Unerreichbarkeit seines Wunsches.''

<span id="Vers_151"></span>'''Vers 151 – Was soll ich ihr sagen?'''

<div lang="ta">கூளி நிரைக்கநின்(று) அம்பலத்(து) ஆடி குறைகழற்கீழ்த்<br />
தூளி நிறைத்த சுடர்முடி யோஇவள் தோள்நசையால்<br />
ஆளி நிரைத்தடல் ஆனைகள் தேரும் இரவில்வந்து<br />
மீளி யுரைத்தி வினையேன் உரைப்பதென் மெல்லியற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kūḷi niraikkaniṉ(ṟu) ampalat(tu) āṭi kuṟaikaḻaṟkīḻt<br />
tūḷi niṟaitta cuṭarmuṭi yōivaḷ tōḷnacaiyāl<br />
āḷi niraittaṭal āṉaikaḷ tērum iravilvantu<br />
mīḷi yuraitti viṉaiyēṉ uraippateṉ melliyaṟkē</div>

'''Du mit glänzender Krone, die sich mit Staub unter den klingenden Füßen dessen füllte, der in der Halle tanzt, während die Geister sich versammeln! Aus Sehnsucht nach ihren Armen willst du nachts kommen, wenn die Yalis in Scharen nach kampfkräftigen Elefanten suchen. Mutiger, sage mir: Was soll ich, von Tatenfolgen bedrängt, der Sanften darüber sagen?'''

''Die Freundin öffnet sich dem Wunsch, stellt aber die Gefahren ausdrücklich vor Augen. Yali ist das mythische Raubtier der südindischen Bildwelt.''

<span id="Vers_152"></span>'''Vers 152 – Welche Haine gibt es dort?'''

<div lang="ta">வரையன்(று) ஒருகால் இருகால் வளைய நிமிர்ந்துவட்கார்<br />
நிரையன்(று) அழல்எழ எய்துநின் றோன்தில்லை அன்னநின்னூர்<br />
விரையென்ன மென்னிழல் என்ன வெறியறு தாதிவர்போ(து)<br />
உரையென்ன வோசிலம் பாநலம் பாவி ஒளிர்வனவே</div>

<div lang="ta-Latn">varaiyaṉ(ṟu) orukāl irukāl vaḷaiya nimirntuvaṭkār<br />
niraiyaṉ(ṟu) aḻaleḻa eytuniṉ ṟōṉtillai aṉṉaniṉṉūr<br />
viraiyeṉṉa meṉṉiḻal eṉṉa veṟiyaṟu tātivarpō(tu)<br />
uraiyeṉṉa vōcilam pānalam pāvi oḷirvaṉavē</div>

'''Herr der Berge! Dein Ort gleicht Tillai dessen, der einst den Berg an seinen beiden Enden zum Bogen krümmte und einen Pfeil sandte, sodass die Heerscharen der Unbeugsamen in Flammen aufgingen. Welche Düfte gibt es dort, welche weichen Schatten, welche von duftendem Blütenstaub erfüllten Blumen? Erzähle von dem, was dort in Fülle schön erstrahlt.'''

''Die Freundin lenkt das Gespräch auf die Landschaft, um einen geeigneten Ort zu finden. Die Frage bereitet eine Vereinbarung vor, ohne sie offen auszusprechen.''

<span id="Vers_153"></span>'''Vers 153 – Wo spielt ihr am Abend?'''

<div lang="ta">செம்மலர் ஆயிரம் தூய்க்கரு மால்திருக் கண்அணியும்<br />
மொய்ம்மலர் ஈர்ங்கழல் அம்பலத் தோன்மன்னு தென்மலயத்(து)<br />
எம்மலர் சூடிநின்(று) எச்சாந்(து) அணிந்(து)என்ன நன்னிழல்வாய்<br />
அம்மலர் வாட்கண்நல் லாய்எல்லி வாய்நுமர் ஆடுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">cemmalar āyiram tūykkaru māltiruk kaṇaṇiyum<br />
moymmalar īrṅkaḻal ampalat tōṉmaṉṉu teṉmalayat(tu)<br />
emmalar cūṭiniṉ(ṟu) eccān(tu) aṇin(tu)eṉṉa naṉṉiḻalvāy<br />
ammalar vāṭkaṇnal lāyelli vāynumar āṭuvatē</div>

'''Du Gute mit schwerthellen Blumenaugen! Der dunkle Vishnu streute tausend rote Blumen aus und legte sein heiliges Auge zu den duftenden, blumengleichen Füßen des Hallenherrn. An dessen bleibendem südlichem Malaya: Welche Blumen tragt ihr, welche Salbe legt ihr an, und unter welchem schönen Schatten spielt ihr am Abend?'''

''Der Liebende versteht die Andeutung und fragt nun nach dem Platz der Frauen. Vishnus Augenopfer gehört zum Shiva-Lob und bezeichnet die Hingabe, mit der er eine fehlende Opferblume ersetzte.''

<span id="Vers_154"></span>'''Vers 154 – Unter den Vengai-Bäumen'''

<div lang="ta">பனைவளர் கைம்மாப் படாத்(து)அம் பலத்தரன் பாதம்விண்ணோர்<br />
புனைவளர் சாரல் பொதியின் மலைப்பொலி சந்தணிந்து<br />
கனைவளர் காவிகள் சூடிப்பைந் தோகை துயில்பயிலும்<br />
சினைவளர் வேங்கைகள் யாங்கள்நின்(று) ஆடும் செழும்பொழிலே</div>

<div lang="ta-Latn">paṉaivaḷar kaimmāp paṭāt(tu)am palattaraṉ pātamviṇṇōr<br />
puṉaivaḷar cāral potiyiṉ malaippoli cantaṇintu<br />
kaṉaivaḷar kāvikaḷ cūṭippain tōkai tuyilpayilum<br />
ciṉaivaḷar vēṅkaikaḷ yāṅkaḷniṉ(ṟu) āṭum ceḻumpoḻilē</div>

'''Wir legen den glänzenden Sandel vom Potiyil-Berg an, dessen Hänge die Himmlischen schmücken, wenn sie die Füße Haras der Halle verehren, der das Fell des palmarmigen Elefanten trägt. Wir schmücken uns mit dunklen Wasserlilien aus dem tiefen Teich. Unser reicher Spielhain liegt bei den großästigen Vengai-Bäumen, auf denen die grünen Pfauen schlafen.'''

''Die Freundin nennt den nächtlichen Treffpunkt. Der palmgleiche „Arm“ ist der Rüssel des Elefanten; das Tierfell gehört zu Shivas ikonografischen Merkmalen.''

<span id="Vers_155"></span>'''Vers 155 – Wie soll er Schlaf finden?'''

<div lang="ta">மலவன் குரம்பையை மாற்றிஅம் மால்முதல் வானர்க்(கு) அப்பால்<br />
செலஅன்பர்க்(கு) ஒக்கும் சிவன்தில்லைக் கானலிற் சீர்ப்பெடையோ(டு)<br />
அலவன் பயில்வது கண்(டு)அஞர் கூர்ந்(து)அயில் வேல்உரவோன்<br />
செலஅந்தி வாய்க்கண் டனன்என்ன(து) ஆங்கொல்மன் சேர்துயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">malavaṉ kurampaiyai māṟṟiam mālmutal vāṉark(ku) appāl<br />
celaaṉpark(ku) okkum civaṉtillaik kāṉaliṟ cīrppeṭaiyō(ṭu)<br />
alavaṉ payilvatu kaṇ(ṭu)añar kūrn(tu)ayil vēluravōṉ<br />
celaanti vāykkaṇ ṭaṉaṉeṉṉa(tu) āṅkolmaṉ cērtuyilē</div>

'''Shiva nimmt den mit Unreinheit behafteten Körperbau hinweg und ermöglicht seinen Liebenden, über Vishnu und die anderen Himmlischen hinauszugehen. Am Küstenhain seines Tillai sah der kräftige Speerträger einen Krebs mit seiner schönen Gefährtin. Sein Leid nahm zu. Ich sah ihn in der Abendstunde fortgehen – was mag jetzt aus dem Schlaf werden, der ihn doch erreichen sollte?'''

''Die Freundin bewegt die Geliebte, dem Nachttreffen zuzustimmen. Wieder macht ein friedliches Tierpaar die Einsamkeit des Mannes sichtbar.''

<span id="Vers_156"></span>'''Vers 156 – Er kommt durch die Löwennacht'''

<div lang="ta">மோட்டங் கதிர்முலைப் பங்குடைத் தில்லைமுன் னோன்கழற்கே<br />
கோட்டந் தரும்நம் குருமுடி வெற்பன் மழைகுழுமி<br />
நாட்டம் புதைத்தன்ன நள்ளிருள் நாகம் நடுங்கச் சிங்கம்<br />
வேட்டம் திரிசரி வாய்வரு வான்சொல்லு மெல்லியலே</div>

<div lang="ta-Latn">mōṭṭaṅ katirmulaip paṅkuṭait tillaimuṉ ṉōṉkaḻaṟkē<br />
kōṭṭan tarumnam kurumuṭi veṟpaṉ maḻaikuḻumi<br />
nāṭṭam putaittaṉṉa naḷḷiruḷ nākam naṭuṅkac ciṅkam<br />
vēṭṭam tiricari vāyvaru vāṉcollu melliyalē</div>

'''Sanfte, sage etwas! Der Herr unseres hellen Gipfels beugt sein geschmücktes Haupt nur vor den Füßen des Uralten von Tillai, dessen Hälfte die Frau mit voller, glänzender Brust ist. Er wird durch die tiefe Nacht kommen, wenn sich Regenwolken sammeln und den Blick verhüllen, während Löwen auf den Berghängen jagend umherziehen und Elefanten erzittern.'''

''Die Freundin teilt den Entschluss des Liebenden mit. Der dunkle Weg ist zugleich ein konkretes Risiko und ein Bild seiner Entschlossenheit.''

<span id="Vers_157"></span>'''Vers 157 – Dürfen wir ihn auf diesen Weg schicken?'''

<div lang="ta">செழுங்கார் முழவதிர் சிற்றம் பலத்துப் பெருந்திருமால்<br />
கொழுங்கான் மலரிடக் கூத்தயர் வோன்கழல் ஏத்தலர்போல்<br />
முழங்கார் அரிமுரண் வாரண வேட்டைசெய் மொய்இருள்வாய்<br />
வழங்கா அதரின் வழங்கென்று மோஇன்(று)எம் வள்ளலையே</div>

<div lang="ta-Latn">ceḻuṅkār muḻavatir ciṟṟam palattup peruntirumāl<br />
koḻuṅkāṉ malariṭak kūttayar vōṉkaḻal ēttalarpōl<br />
muḻaṅkār arimuraṇ vāraṇa vēṭṭaicey moyiruḷvāy<br />
vaḻaṅkā atariṉ vaḻaṅkeṉṟu mōiṉ(ṟu)em vaḷḷalaiyē</div>

'''In der kleinen Halle dröhnt der reiche Wolkendonner wie eine Trommel; der große Vishnu legt volle Waldblumen nieder, und der Herr tanzt. Sollen wir unseren Freigebigen heute auffordern, durch die dichte Nacht zu gehen, auf einem unbegangenen Weg, wo laut brüllende Löwen feindliche Elefanten jagen – wie Menschen, die seine Füße nicht verehren?'''

''Die Geliebte widerspricht aus Sorge um den Mann. Ihre Ablehnung betrifft den gefährlichen Weg und steht nicht für fehlende Liebe.''

<span id="Vers_158"></span>'''Vers 158 – Dem Retter kann ich nicht absagen'''

<div lang="ta">ஓங்கும் ஒருவிடம் உண்(டு)அம் பலத்(து)உம்பர் உய்யஅன்று<br />
தாங்கும் ஒருவன் தடவரை வாய்த்தழங் கும்அருவி<br />
வீங்கும் கனைபுனல் வீழ்ந்(து)அன்(று) அழங்கப் பிடித்தெடுத்து<br />
வாங்கும் அவர்க்(கு)அறி யேன்சிறி யேன்சொல்லும் வாசகமே</div>

<div lang="ta-Latn">ōṅkum oruviṭam uṇ(ṭu)am palat(tu)umpar uyyaaṉṟu<br />
tāṅkum oruvaṉ taṭavarai vāyttaḻaṅ kumaruvi<br />
vīṅkum kaṉaipuṉal vīḻn(tu)aṉ(ṟu) aḻaṅkap piṭitteṭuttu<br />
vāṅkum avark(ku)aṟi yēṉciṟi yēṉcollum vācakamē</div>

'''Der Eine nahm das mächtige Gift auf sich, damit die Himmlischen leben konnten, und blieb in der Halle. Am Fuß seines breiten Berges rauschte der Wasserfall und füllte den tiefen Teich. Als ich damals hineinfiel, unterzugehen drohte und schrie, griff jener nach mir und zog mich heraus. Ich Kleine kenne kein Wort, mit dem ich ihm nun antworten könnte.'''

''Die Geliebte erinnert sich an die Rettung aus dem Wasser und nimmt den Wunsch an. Das Gedicht verbindet Dankbarkeit und Liebe; daraus ergibt sich keine allgemeine Verpflichtung, eine Beziehung aus Dank einzugehen.''

<span id="Vers_159"></span>'''Vers 159 – Sie hat deiner Bitte zugestimmt'''

<div lang="ta">ஏனற் பசுங்கதிர் என்றூழ்க் கழிய எழிலியுன்னிக்<br />
கானக் குறவர்கள் கம்பலை செய்யும்வம் பார்சிலம்பா<br />
யான்இற்றை யாமத்து நின்னருள் மேல்நிற்க லுற்றுச் சென்றேன்<br />
தேனக்க கொன்றையன் தில்லை யுறார்செல்லும் செல்லல்களே</div>

<div lang="ta-Latn">ēṉaṟ pacuṅkatir eṉṟūḻk kaḻiya eḻiliyuṉṉik<br />
kāṉak kuṟavarkaḷ kampalai ceyyumvam pārcilampā<br />
yāṉiṟṟai yāmattu niṉṉaruḷ mēlniṟka luṟṟuc ceṉṟēṉ<br />
tēṉakka koṉṟaiyaṉ tillai yuṟārcellum cellalkaḷē</div>

'''Herr des duftreichen Berghangs! Die Waldleute lärmen, wenn die grünen Hirseähren unter der Sonne leiden und sie nach einer Regenwolke Ausschau halten. Um deine Bitte für diese Nacht durchzusetzen, ging ich zu ihr. Dabei durchschritt ich die Leiden jener, die das Tillai des Herrn mit honigtropfendem Konrai nicht erreichen.'''

''Die Freundin meldet nach dem überlieferten Situationsvermerk das Einverständnis der Geliebten. Die eigentliche Rede betont, welche Mühe sie die Vermittlung gekostet hat.''

<span id="Vers_160"></span>'''Vers 160 – Die Pfauen verraten seine Ankunft'''

<div lang="ta">முன்னும் ஒருவர் இரும்பொழில் மூன்றற்கு முற்றும்இற்றால்<br />
பின்னும் ஒருவர்சிற் றம்பலத் தார்தரும் பேரருள்போல்<br />
துன்னுமோர் இன்பம்என் தோகைதம் தோகைக்குச் சொல்லுவபோல்<br />
மன்னும் அரவத்த வாய்த்துயில் பேரும் மயிலினமே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉṉum oruvar irumpoḻil mūṉṟaṟku muṟṟumiṟṟāl<br />
piṉṉum oruvarciṟ ṟampalat tārtarum pēraruḷpōl<br />
tuṉṉumōr iṉpameṉ tōkaitam tōkaikkuc colluvapōl<br />
maṉṉum aravatta vāyttuyil pērum mayiliṉamē</div>

'''Er war zuvor der Eine, der alle drei mächtigen Festungen vollständig beendete, und ist auch danach der Eine in der kleinen Halle. Wie seine große Gnade bringt dieses Kommen eine nahe Freude. Meine Pfauengleiche, als wollten sie ihren eigenen Gefährtinnen davon erzählen, erwachen die Pfauen und erfüllen den Ort mit bleibendem Rufen.'''

''Die Freundin erkennt am Erwachen und Rufen der Pfauen, dass der Liebende naht. Die Natur übernimmt erneut eine vermittelnde Stimme.''

<span id="Vers_161"></span>'''Vers 161 – Schläft die Mutter schon?'''

<div lang="ta">கூடார் அரண்எரி கூடக் கொடுஞ்சிலை கொண்டஅண்டன்<br />
சேடார் மதின்மல்லல் தில்லைஅன் னாய்சிறு கண்பெருவெண்<br />
கோடார் கரிகுரு மாமணி ஊசலைக் கோப்பழித்துத்<br />
தோடார் மதுமலர் நாகத்தை நூக்குநம் சூழ்பொழிற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kūṭār araṇeri kūṭak koṭuñcilai koṇṭaaṇṭaṉ<br />
cēṭār matiṉmallal tillaiaṉ ṉāyciṟu kaṇperuveṇ<br />
kōṭār karikuru māmaṇi ūcalaik kōppaḻittut<br />
tōṭār matumalar nākattai nūkkunam cūḻpoḻiṟkē</div>

'''Du gleichst dem reichen Tillai mit hohen Mauern, dessen Herr den grausamen Bogen ergriff, damit die Festungen seiner Feinde im Feuer zusammenfanden! In unserem umgebenden Hain hat ein kleinäugiger Elefant mit großen weißen Stoßzähnen die Aufhängung der prächtigen Edelsteinschaukel zerbrochen und den Naga-Baum mit seinen honigreichen Blütenbüscheln umgestoßen.'''

''Die Freundin erzählt hörbar von der Schaukel, um an einer möglichen Reaktion festzustellen, ob die Mutter schläft. Erst der überlieferte Situationsvermerk erschließt diese Funktion der anscheinend bloßen Landschaftsschilderung.''

<span id="Vers_162"></span>'''Vers 162 – Öffne deine Augen'''

<div lang="ta">விண்ணுக்கு மேல்வியன் பாதலக் கீழ்விரி நீர்உடுத்த<br />
மண்ணுக்கு நாப்பண் நயந்துதென் தில்லைநின் றோன் மிடற்றின்<br />
வண்ணக் குவளை மலர்க்கின் றனசிவ வாண்மிளிர்நின்<br />
கண்ணோர்க்கு மேற்கண்டு காண்வண்டு வாழும் கருங்குழலே</div>

<div lang="ta-Latn">viṇṇukku mēlviyaṉ pātalak kīḻviri nīruṭutta<br />
maṇṇukku nāppaṇ nayantuteṉ tillainiṉ ṟōṉ miṭaṟṟiṉ<br />
vaṇṇak kuvaḷai malarkkiṉ ṟaṉaciva vāṇmiḷirniṉ<br />
kaṇṇōrkku mēṟkaṇṭu kāṇvaṇṭu vāḻum karuṅkuḻalē</div>

'''Du mit dunklem Haar, in dem Bienen wohnen! Über den Himmel hinaus, unter der weiten Unterwelt und mitten in der von Wasser umkleideten Erde steht er – aus Liebe im südlichen Tillai. Die Wasserlilien in der Farbe seines Halses öffnen sich. Öffne auch du deine schwerthell aufleuchtenden Augen und sieh die Blumen an, die ihnen gleichen!'''

''Nachdem sie den Schlaf der Mutter erkannt hat, weckt die Freundin die Geliebte. Die nächtlich blühenden Wasserlilien geben das Zeichen zum Aufbruch.''

<span id="Vers_163"></span>'''Vers 163 – Bleibe bei den Wasserlilien'''

<div lang="ta">நந்தீ வரமென்னும் நாரணன் நாண்மலர்க் கண்ணிற்(கு) எஃகம்<br />
தந்தீ வரன்புலி யூரன்ன யாய்தடங் கண்கடந்த<br />
இந்தீ வரமிவை காணின் இருள்சேர் குழற்கெழில்சேர்<br />
சந்தீ வரமுறி யும்வெறி வீயும் தருகுவனே</div>

<div lang="ta-Latn">nantī varameṉṉum nāraṇaṉ nāṇmalark kaṇṇiṟ(ku) eḵkam<br />
tantī varaṉpuli yūraṉṉa yāytaṭaṅ kaṇkaṭanta<br />
intī varamivai kāṇiṉ iruḷcēr kuḻaṟkeḻilcēr<br />
cantī varamuṟi yumveṟi vīyum tarukuvaṉē</div>

'''Du gleichst Puliyur des Herrn, der Narayana für sein frischblumengleiches Auge die Waffe gab, als dieser um den guten Segen bat. Sieh diese dunklen Wasserlilien, die selbst deine großen Augen übertreffen! Ich werde schöne, duftende Sandeltriebe und Blüten bringen, die zu deinen dunklen Locken passen.'''

''Die Freundin lässt die Frau am Treffpunkt zurück. Die Zeichenstörung der Grundvorlage wurde zu eḵkam, „Eisen, Waffe“, berichtigt. Gemeint ist in der Überlieferung Vishnus Diskus.''

<span id="Vers_164"></span>'''Vers 164 – Du bist mitten in der Nacht gekommen'''

<div lang="ta">காமரை வென்றகண் ணோன்தில்லைப் பல்கதி ரோன்அடைத்த<br />
தாமரை இல்லின் இதழ்க்கத வம்திறந் தோதமியே<br />
பாமரை மேகலை பற்றிச் சிலம்பொதுக் கிப்பையவே<br />
நாமரை யாமத்(து)என் னோவந்து வைகி நயந்ததுவே</div>

<div lang="ta-Latn">kāmarai veṉṟakaṇ ṇōṉtillaip palkati rōṉaṭaitta<br />
tāmarai illiṉ itaḻkkata vamtiṟan tōtamiyē<br />
pāmarai mēkalai paṟṟic cilampotuk kippaiyavē<br />
nāmarai yāmat(tu)eṉ ṉōvantu vaiki nayantatuvē</div>

'''Du bist allein gekommen, leise, den klingenden Gürtel festhaltend und die Fußspangen zum Schweigen gebracht! Hast du die Blütenblättertür des Lotushauses geöffnet, die die vielstrahlige Sonne in Tillai des Herrn mit dem Kama besiegenden Auge verschlossen hatte? Was ließ dich in der furchterregenden Mitternacht hier verweilen und mich lieben?'''

''Der erleichterte Liebende begrüßt die Ankommende wie eine Göttin, die ihren Lotus verlassen hat. Gürtel und Fußspangen mussten beim heimlichen Gang stillgehalten werden.''

<span id="Vers_165"></span>'''Vers 165 – So zart ist ihre Mitte'''

<div lang="ta">அகலின் புகைவிம்மி ஆய்மலர் வேய்ந்(து)அஞ் சனம்எழுதத்<br />
தகிலும் தனிவடம் பூட்டத் தகாள்சங் கரன்புலியூர்<br />
இகலும் அவரில் தளரும்இத் தேம்பல்இடைஞெமியப்<br />
புகலும் மிகஇங்ங னேயிறு மாக்கும் புணர்முலையே</div>

<div lang="ta-Latn">akaliṉ pukaivimmi āymalar vēyn(tu)añ caṉameḻutat<br />
takilum taṉivaṭam pūṭṭat takāḷcaṅ karaṉpuliyūr<br />
ikalum avaril taḷarumit tēmpaliṭaiñemiyap<br />
pukalum mikaiṅṅa ṉēyiṟu mākkum puṇarmulaiyē</div>

'''Sie kann sich mit dichtem Adlerholzrauch beduften, mit ausgewählten Blumen schmücken und Augenschwärze auftragen; doch selbst eine einzige Halskette zu tragen, wäre zu viel für sie. Ihre Mitte schwindet wie jene, die Shankaras Puliyur bekämpfen. Ihr vereinten Brüste: Ist es nicht übermäßig, euch so stolz zu erheben und diese schwache Mitte noch mehr zu bedrängen?'''

''Der Liebende lobt die Zartheit der Frau durch eine übertreibende Anrede an ihre Gestalt. Die Kampfformel über die Gegner Puliyurs ist Teil der poetischen Steigerung.''

<span id="Vers_166"></span>'''Vers 166 – Ich bin der Mond ihrer Blüte'''

<div lang="ta">அழுந்தேன் நரகத்து யானென்(று) இருப்பவந்(து) ஆண்டுகொண்ட<br />
செழுந்தேன் திகழ்பொழில் தில்லைப் புறவில் செறுவகத்த<br />
கொழுந்தேன் மலர்வாய்க் குமுதம் இவள்யான் குருஉச்சுடர்கொண்(டு)<br />
எழுந்(து)ஆங் கதுமலர்த் தும்உயர் வானத்(து) இளமதியே</div>

<div lang="ta-Latn">aḻuntēṉ narakattu yāṉeṉ(ṟu) iruppavan(tu) āṇṭukoṇṭa<br />
ceḻuntēṉ tikaḻpoḻil tillaip puṟavil ceṟuvakatta<br />
koḻuntēṉ malarvāyk kumutam ivaḷyāṉ kuruuccuṭarkoṇ(ṭu)<br />
eḻun(tu)āṅ katumalart tumuyar vāṉat(tu) iḷamatiyē</div>

'''Als ich dachte: „Ich bin im Höllenbereich versunken“, kam er und nahm mich an. In den honigreichen Hainen bei Tillai ist sie die Kumuda-Blüte im bewässerten Feld, deren Mund jungen Honig birgt. Ich bin der junge Mond am hohen Himmel, der mit seinem hellen Licht aufgeht und sie dort zum Erblühen bringt.'''

''Der Liebende beschreibt die Freude über ihr Gesicht. Kumuda ist eine nachts aufblühende Wasserlilie; die wechselseitige Beziehung von Mond und Blume gestaltet die Begegnung.''

<span id="Vers_167"></span>'''Vers 167 – Kehre mit der Freundin zur Ruhe zurück'''

<div lang="ta">கரும்புறு நீலம் கொய்யல் தமிநின்று துயில்பயின்மோ<br />
அரும்பெறல் தோழிய(டு) ஆயத்து நாப்பண் அமரர்ஒன்னார்<br />
இரும்புறு மாமதிப் பொன்இஞ்சி வெள்ளிப் புரிசையன்றோர்<br />
துரும்புறச் செற்றகொற் றத்(து)எம் பிரான்தில்லைச் சூழ்பொழிற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">karumpuṟu nīlam koyyal taminiṉṟu tuyilpayiṉmō<br />
arumpeṟal tōḻiya(ṭu) āyattu nāppaṇ amararoṉṉār<br />
irumpuṟu māmatip poṉiñci veḷḷip puricaiyaṉṟōr<br />
turumpuṟac ceṟṟakoṟ ṟat(tu)em pirāṉtillaic cūḻpoḻiṟkē</div>

'''Pflücke keine dunklen Wasserlilien mehr! Schlafe mit deiner kostbaren Freundin mitten in der vertrauten Schar, in den Hainen rings um Tillai. Unser siegreicher Herr zerschlug einst die gewaltigen Festungen der Götterfeinde – die eiserne Mauer, den goldenen Schutzwall und die silberne Umwehrung –, als wären sie ein einziger Strohhalm.'''

''Der Liebende bereitet den Abschied vor und bittet die Frau, mit ihrer Freundin zum Schlafplatz zurückzukehren. Die drei Metallfestungen gehören zum Tripura-Mythos.''

<span id="Vers_168"></span>'''Vers 168 – Der Steinpfad wäre noch leichter'''

<div lang="ta">நற்பகல் சோமன் எரிதரு நாட்டத்தன் தில்லையன்ன<br />
விற்பகைத்(து) ஓங்கும் புருவத்(து) இவளின் மெய்யேஎளிதே<br />
வெற்பகச் சோலையின் வேய்வளர் தீச்சென்று விண்ணினின்ற<br />
கற்பகச் சோலை கதுவுங்கல் நாடஇக் கல்லதரே</div>

<div lang="ta-Latn">naṟpakal cōmaṉ eritaru nāṭṭattaṉ tillaiyaṉṉa<br />
viṟpakait(tu) ōṅkum puruvat(tu) ivaḷiṉ meyyēeḷitē<br />
veṟpakac cōlaiyiṉ vēyvaḷar tīcceṉṟu viṇṇiṉiṉṟa<br />
kaṟpakac cōlai katuvuṅkal nāṭaik kallatarē</div>

'''Die steinigen Pfade in deinem Bergland sind wahrhaftig leichter zugänglich als diese Frau mit den hochgeschwungenen, dem Bogen trotzenden Brauen, die Tillai des Herrn mit Sonne, Mond und Feuer als Augen gleicht. Dort wächst aus dem Bambus im Berghain Feuer hervor und erfasst noch die Karpaka-Haine oben im Himmel.'''

''Die Freundin untersagt weitere ungesicherte Nachtbesuche. Das Bild vom hochschlagenden Bambusfeuer steigert den gefährlichen Weg, während die erschwerte Erreichbarkeit der Frau auf die nötige Heirat verweist.''

<span id="Vers_169"></span>'''Vers 169 – Nur diese Hoffnung erhält mein Leben'''

<div lang="ta">பைவாய் அரவுஅரை அம்பலத்(து) எம்பரன் பைங்கயிலைச்<br />
செவ்வாய்க் கருங்கண் பெரும்பணைத் தோள்சிற் றிடைக்கொடியை<br />
மொய்வார் கமலத்து முற்றிழை இன்றென்முன் னைத்தவத்தால்<br />
இவ்வா(று) இருக்கும்என் றேநிற்ப(து) என்றும்என் இன்னுயிரே</div>

<div lang="ta-Latn">paivāy aravuarai ampalat(tu) emparaṉ paiṅkayilaic<br />
cevvāyk karuṅkaṇ perumpaṇait tōḷciṟ ṟiṭaikkoṭiyai<br />
moyvār kamalattu muṟṟiḻai iṉṟeṉmuṉ ṉaittavattāl<br />
ivvā(ṟu) irukkumeṉ ṟēniṟpa(tu) eṉṟumeṉ iṉṉuyirē</div>

'''Am grünen Kailasa unseres Höchsten, der die Schlange mit ausgebreitetem Nacken um die Hüften trägt, steht sie: die Ranke mit rotem Mund, dunklen Augen, großen bambusgleichen Armen und kleiner Mitte. Wie die reich Geschmückte im dichten Lotus wird sie heute kraft meiner früheren Askese so bei mir sein – allein mit diesem Gedanken hält mein kostbares Leben immer weiter stand.'''

''Der Mann erklärt, weshalb er auf weitere Begegnungen hofft. Die „reich Geschmückte im Lotus“ deutet auf die Glücksgöttin; die syntaktische Verbindung mit dem gegenwärtigen Treffen bleibt unsicher.''

<span id="Vers_170"></span>'''Vers 170 – Nach deinem Fortgehen weint sie'''

<div lang="ta">பைவாய் அரவும் மறியும் மழுவும் பயின்மலர்க்கை<br />
மொய்வார் சடைமுடி முன்னவன் தில்லையின் முன்னினக்கால்<br />
செவ்வாய் கருவுயிர்ச் சேர்த்திச் சிறியாள் பெருமலர்க்கண்<br />
மைவார் குவளை விடும்மன்ன நீண்முத்த மாலைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">paivāy aravum maṟiyum maḻuvum payiṉmalarkkai<br />
moyvār caṭaimuṭi muṉṉavaṉ tillaiyiṉ muṉṉiṉakkāl<br />
cevvāy karuvuyirc cērttic ciṟiyāḷ perumalarkkaṇ<br />
maivār kuvaḷai viṭummaṉṉa nīṇmutta mālaikaḷē</div>

'''Der Uralte hält in seiner blumengleichen Hand Schlange, Reh und Axt; sein Haupt ist von dichtem Flechtenhaar umgeben. Wenn du fortgegangen bist, stößt die Kleine, die seinem Tillai gleicht, schwere Seufzer aus ihrem roten Mund. Ihre großen Blumenaugen lassen dann, wie dunkle Wasserlilien, lange Perlengirlanden herabfallen.'''

''Die Freundin schildert die Tränen nach dem Abschied und drängt damit auf eine beständige Verbindung. Perlengirlanden und Wasserlilien machen die Trauer sichtbar.''

<span id="Vers_171"></span>'''Vers 171 – Der Mond nimmt uns die schützende Dunkelheit'''

<div lang="ta">நாகம் தொழஎழில் அம்பலம் நண்ணி நடம்வில்வோன்<br />
நாகம் இதுமதி யேமதி யேநவில் வேற்கைஎங்கள்<br />
நாகம் வரஎதிர் நாங்கொள்ளும் நள்ளிருள் வாய்நறவார்<br />
நாகம் மலிபொழில் வாயெழில் வாய்த்தநின் நாயகமே</div>

<div lang="ta-Latn">nākam toḻaeḻil ampalam naṇṇi naṭamvilvōṉ<br />
nākam itumati yēmati yēnavil vēṟkaieṅkaḷ<br />
nākam varaetir nāṅkoḷḷum naḷḷiruḷ vāynaṟavār<br />
nākam malipoḻil vāyeḻil vāyttaniṉ nāyakamē</div>

'''Mond, erkenne doch: Dies ist das Reich dessen, der unter der Verehrung der Himmelswelt in die schöne Halle tritt und tanzt! Wenn unser elefantengleicher Speerträger kommt, empfangen wir ihn in tiefer Nacht am honigreichen Naga-Hain. Gerade dort lässt du nun deine strahlende Herrschaft hervortreten!'''

''Die Freundin beklagt das Mondlicht, das den heimlichen Besuch sichtbar macht. nākam wiederholt sich mit unterschiedlichen Bedeutungen; die Zuordnungen zu Himmel, Elefant und Baum sind kontextuelle Lesarten, keine eindeutig getrennten Wörter der Vorlage.''

<span id="Vers_172"></span>'''Vers 172 – Die Schwäne schliefen nicht'''

<div lang="ta">மின்அங்(கு) அலரும் சடைமுடி யோன்வியன் தில்லையன்னாய்<br />
என்அங்(கு) அலமரல் எய்திய தோஎழில் முத்தம்தொத்திப்<br />
பொன்அங்(கு) அலர்புன்னைச் சேக்கையின் வாய்ப்புலம் புற்றுமுற்றும்<br />
அன்னம் புலரும் அளவும் துயிலா(து) அழுங்கினவே</div>

<div lang="ta-Latn">miṉaṅ(ku) alarum caṭaimuṭi yōṉviyaṉ tillaiyaṉṉāy<br />
eṉaṅ(ku) alamaral eytiya tōeḻil muttamtottip<br />
poṉaṅ(ku) alarpuṉṉaic cēkkaiyiṉ vāyppulam puṟṟumuṟṟum<br />
aṉṉam pularum aḷavum tuyilā(tu) aḻuṅkiṉavē</div>

'''Du gleichst dem weiten Tillai dessen, dessen Flechtenkrone von Blitzen durchleuchtet ist! Warum gerieten sie dort so in Unruhe? Auf ihrem Lager im Punnai-Baum, der schöne Perlenbüschel und goldene Blüten trägt, klagten die Schwäne die ganze Nacht. Bis zum Morgen schliefen sie nicht und blieben bekümmert.'''

''Die Freundin berichtet in Hörweite des Liebenden von einem missverstandenen nächtlichen Zeichen. Das Vogelrufen ließ die Frau offenbar an seine Ankunft denken; diese Situation erläutert der traditionelle Vermerk.''

<span id="Vers_173"></span>'''Vers 173 – Meer, hast du aus deinem Verlust nichts gelernt?'''

<div lang="ta">சோத்துன் அடியம் என் றோரைக் குழுமித்தொல் வானவர்சூழ்ந்(து)<br />
ஏத்தும் படிநிற்ப வன்தில்லை யன்னாள் இவள்துவள<br />
ஆர்த்துண் அமிழ்தும் திருவும் மதியும் இழந்தவம்நீ<br />
பேர்த்தும் இரைப்பொழி யாய்பழி நோக்காய் பெருங்கடலே</div>

<div lang="ta-Latn">cōttuṉ aṭiyam eṉ ṟōraik kuḻumittol vāṉavarcūḻn(tu)<br />
ēttum paṭiniṟpa vaṉtillai yaṉṉāḷ ivaḷtuvaḷa<br />
ārttuṇ amiḻtum tiruvum matiyum iḻantavamnī<br />
pērttum iraippoḻi yāypaḻi nōkkāy peruṅkaṭalē</div>

'''Großes Meer! Er lässt jene, die sagen „Heil! Wir sind deine Diener“, so stehen, dass die alten Himmlischen sich um sie versammeln und sie preisen. Diese Frau gleicht seinem Tillai. Du hast schon Nektar, die Glücksgöttin und den Mond verloren, als man dich lärmend auskostete. Warum rauschst du noch immer weiter und lässt sie darüber erschöpfen? Achtest du nicht auf deinen schlechten Ruf?'''

''Die Freundin richtet ihre Klage an das Meer, damit der Liebende ihr nächtliches Leid erkennt. Die Verluste des Meeres beziehen sich auf das kosmische Quirlen des Milchozeans.''

<span id="Vers_174"></span>'''Vers 174 – Warum fragt niemand nach meinem Leid?'''

<div lang="ta">மாதுற்ற மேனி வரையுற்ற வில்லிதில் லைநகர்சூழ்<br />
போதுற்ற பூம்பொழில் காள்கழி காள்எழிற் புள்ளினங்காள்<br />
ஏதுற்(று) அழிதிஎன் னீர்மன்னும் ஈர்ந்துறை வர்க்(கு) இவளோ<br />
தீதுற்ற(து) என்னுக்(கு)என் னீர்இது வோநன்மை செப்புமினே</div>

<div lang="ta-Latn">mātuṟṟa mēṉi varaiyuṟṟa villitil lainakarcūḻ<br />
pōtuṟṟa pūmpoḻil kāḷkaḻi kāḷeḻiṟ puḷḷiṉaṅkāḷ<br />
ētuṟ(ṟu) aḻitieṉ ṉīrmaṉṉum īrntuṟai vark(ku) ivaḷō<br />
tītuṟṟa(tu) eṉṉuk(ku)eṉ ṉīritu vōnaṉmai ceppumiṉē</div>

'''Ihr blühenden Haine, ihr Lagunen, ihr schönen Vogelscharen rings um Tillai des Herrn, dessen Leib die Frau enthält und dessen Bogen der Berg ist! Ihr fragt nicht: „Woran leidest du, warum vergehst du?“ Ihr sagt auch dem Herrn der bleibenden, kühlen Küste nicht: „Dieser Frau ist ein Leid widerfahren.“ Ist das Güte? Sagt es mir!'''

''Die Geliebte spricht in gesteigerter Sehnsucht zur ganzen Landschaft. Ihre Klage entsteht aus dem Gefühl, dass weder Menschen noch Natur ihre Not weitertragen.''

<span id="Vers_175"></span>'''Vers 175 – Selbst der Hund würde bellen'''

<div lang="ta">இன்னற வார்பொழில் தில்லை நகரிறை சீர்விழவில்<br />
பன்னிற மாலைத் தொகைபக லாம்பல் விளக்கிருளின்<br />
துன்னற வுய்க்கும்இல் லோரும் துயிலில் துறைவர்மிக்க<br />
கொன்னிற வேலொடு வந்திடின் ஞாளி குரை தருமே</div>

<div lang="ta-Latn">iṉṉaṟa vārpoḻil tillai nakariṟai cīrviḻavil<br />
paṉṉiṟa mālait tokaipaka lāmpal viḷakkiruḷiṉ<br />
tuṉṉaṟa vuykkumil lōrum tuyilil tuṟaivarmikka<br />
koṉṉiṟa vēloṭu vantiṭiṉ ñāḷi kurai tarumē</div>

'''Beim prächtigen Fest des Herrn von Tillai, dessen Haine süßen Honig bergen, machen vielfarbige Girlanden den Tag reich, und viele Lampen vertreiben das dichte Dunkel der Nacht. Selbst wenn die Menschen im Haus schliefen: Käme mein Küstenherr mit seinem mächtigen, tödlichen Speer, würde der Hund bellen.'''

''Die Geliebte sieht alle Möglichkeiten eines unbemerkten Treffens versperrt. Festlicht, wache Hausbewohner und Hund ergeben eine konkrete Folge äußerer Hindernisse.''

<span id="Vers_176"></span>'''Vers 176 – Komme nicht durch diesen Hain'''

<div lang="ta">தாருறு கொன்றையன் தில்லைச் சடைமுடி யோன்கயிலை<br />
நீருறு கான்யா(று) அளவில் நீந்திவந் தால்நினது<br />
போருறு வேல்வயப் பொங்குரும் அஞ்சுகம் அஞ்சிவரும்<br />
சூருறு சோலையின் வாய்வரற் பாற்றன்று தூங்கிருளே</div>

<div lang="ta-Latn">tāruṟu koṉṟaiyaṉ tillaic caṭaimuṭi yōṉkayilai<br />
nīruṟu kāṉyā(ṟu) aḷavil nīntivan tālniṉatu<br />
pōruṟu vēlvayap poṅkurum añcukam añcivarum<br />
cūruṟu cōlaiyiṉ vāyvaraṟ pāṟṟaṉṟu tūṅkiruḷē</div>

'''Selbst wenn du den grenzenlos angeschwollenen Waldfluss am Kailasa des Herrn von Tillai mit Konrai-Girlande und Flechtenkrone durchschwimmst: Wir fürchten den gewaltigen Donner, der selbst vor deinem kämpferischen Speer nicht zurückweicht. Durch den von unheimlichen Mächten bewohnten Hain darfst du in dieser schweren Dunkelheit nicht kommen.'''

''Die Frau blickt sorgenvoll auf seinen Weg. Die Beziehung zwischen Speer und Donner ist grammatisch unsicher; die Übersetzung betont die Gefahr, vor der persönliche Tapferkeit keinen verlässlichen Schutz bietet.''

<span id="Vers_177"></span>'''Vers 177 – Mond, sage mir wenigstens ein Wort'''

<div lang="ta">விண்டலை யாவர்க்கும் வேந்தர்வண் தில்லைமெல் லங்கழிசூழ்<br />
கண்டலை யேகரி யாக்கன்னிப் புன்னைக் கலந்தகள்வர்<br />
கண்டிலை யேவரக் கங்குல்எல் லாம்மங்குல் வாய்விளக்கும்<br />
மண்டல மேபணி யாய்தமி யேற்கொரு வாசகமே</div>

<div lang="ta-Latn">viṇṭalai yāvarkkum vēntarvaṇ tillaimel laṅkaḻicūḻ<br />
kaṇṭalai yēkari yākkaṉṉip puṉṉaik kalantakaḷvar<br />
kaṇṭilai yēvarak kaṅkulel lāmmaṅkul vāyviḷakkum<br />
maṇṭala mēpaṇi yāytami yēṟkoru vācakamē</div>

'''Du Mondscheibe, die du die ganze Nacht den Mund der Wolken erhellst! Hast du ihn nicht kommen sehen, den heimlichen Liebenden, der unter dem unberührten Punnai mit mir vereint war und die Pandanuspflanzen der sanften Lagune zu Zeugen machte? Dies ist das freigebige Tillai des Königs über alle Himmelsbewohner. Sage mir Einsamen doch ein einziges Wort!'''

''Die Geliebte bittet den Mond um Nachricht. Die Pflanzen als Zeugen erinnern an ein persönliches Versprechen, dessen Erfüllung sie vermisst.''

<span id="Vers_178"></span>'''Vers 178 – Wenn man dich für Murugan hält'''

<div lang="ta">பற்றொன்றி லார்பற்றும் தில்லைப் பரன்பரம் குன்றில்நின்ற<br />
புற்றொன்று அரவன் புதல்வ னெனநீ புகுந்துநின்றால்<br />
மற்றொன்று மாமலர் இட்டுன்னை வாழ்த்திவந் தித்திலன்றி<br />
மற்றொன்று சிந்திப்ப ரேல்வல்ல ளோமங்கை வாழ்வகையே</div>

<div lang="ta-Latn">paṟṟoṉṟi lārpaṟṟum tillaip paraṉparam kuṉṟilniṉṟa<br />
puṟṟoṉṟu aravaṉ putalva ṉeṉanī pukuntuniṉṟāl<br />
maṟṟoṉṟu māmalar iṭṭuṉṉai vāḻttivan tittilaṉṟi<br />
maṟṟoṉṟu cintippa rēlvalla ḷōmaṅkai vāḻvakaiyē</div>

'''Wenn du eintrittst wie der Sohn dessen, der die Schlange aus dem Erdhügel trägt, am hohen Berg des Höchsten von Tillai, an dem selbst die Haltlosen Halt finden, werden sie zunächst nur große Blumen niederlegen, dich preisen und verehren. Doch wenn sie noch etwas anderes zu denken beginnen: Wird die junge Frau dann ihr Leben bewahren können?'''

''Die Freundin warnt vor der Entdeckung der heimlichen Beziehung. Der schöne Speerträger kann zunächst wie Murugan erscheinen; sobald die Familie seine menschliche Absicht erkennt, verändert sich die Lage.''

<span id="Vers_179"></span>'''Vers 179 – Auch du wirfst dich ruhelos umher'''

<div lang="ta">பூங்கணை வேளைப் பொடியாய் விழவிழித் தோன்புலியூர்<br />
ஓங்கணை மேவிப் புரண்டு விழுந்தெழுந்(து) ஓலமிட்டுத்<br />
தீங்கணைந் தோர்அல்லும் தேறாய் கலங்கிச் செறிகடலே<br />
ஆங்கணைந் தார்நின்னை யும்உள ரோசென்(று) அகன்றவரே</div>

<div lang="ta-Latn">pūṅkaṇai vēḷaip poṭiyāy viḻaviḻit tōṉpuliyūr<br />
ōṅkaṇai mēvip puraṇṭu viḻunteḻun(tu) ōlamiṭṭut<br />
tīṅkaṇain tōrallum tēṟāy kalaṅkic ceṟikaṭalē<br />
āṅkaṇain tārniṉṉai yumuḷa rōceṉ(ṟu) akaṉṟavarē</div>

'''Dichtes Meer bei Puliyur dessen, der den Blumenpfeilgott durch seinen Blick zu Staub fallen ließ! Du wirfst dich auf dein hohes Lager, rollst dich umher, fällst, erhebst dich und schreist. Wie jemand, den Leid getroffen hat, findest du selbst nachts keine Klarheit. Gibt es auch bei dir jemanden, der sich mit dir vereinte und dann fortging?'''

''Die Frau erkennt ihre eigene schlaflose Unruhe in den Wellen. Der Vergleich macht die äußere Bewegung des Meeres zur Sprache ihres inneren Zustands.''

<span id="Vers_180"></span>'''Vers 180 – Aus den Andeutungen wird offenes Gerede'''

<div lang="ta">அலர்ஆ யிரம்தந்து வந்தித்து மால்ஆ யிரங்கரத்தால்<br />
அலரார் கழல்வழி பாடுசெய் தாற்(கு)அள வில்ஒளிகள்<br />
அலரா யிருக்கும் படைகொடுத் தோன்தில்லை யான்அருள்போன்(று)<br />
அலராய் விளைகின்ற(து) அம்பல்கைம் மிக்(கு)ஐய மெய்யருளே</div>

<div lang="ta-Latn">alarā yiramtantu vantittu mālā yiraṅkarattāl<br />
alarār kaḻalvaḻi pāṭucey tāṟ(ku)aḷa viloḷikaḷ<br />
alarā yirukkum paṭaikoṭut tōṉtillai yāṉaruḷpōṉ(ṟu)<br />
alarāy viḷaikiṉṟa(tu) ampalkaim mik(ku)aiya meyyaruḷē</div>

'''Vishnu brachte tausend Blumen und verehrte die blumenreichen Füße mit tausend Händen. Ihm schenkte der Herr von Tillai eine Waffe, aus der unermessliche Lichtstrahlen hervorblühen. Herr, wie dessen Gnade sich entfaltet, so wächst jetzt aus den zunehmenden Andeutungen ein offenes Gerücht: Erweise uns wahrhaftiges Erbarmen!'''

''Die Freundin meldet, dass die Liebe öffentlich bekannt wird. Das Wort alar verbindet Blühen und Gerücht; die Bitte zielt im Zusammenhang auf die verantwortliche Anerkennung der Beziehung.''

<span id="Kapitel_15"></span>'''Kapitel 15 – Vorübergehende Trennung'''

Verse 181–193 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">ஒருவழித் தணத்தல் ஒருபதின் மூன்றும்<br />
சிவனது கருணை அருள்தெரி வித்தது.</div>

<div lang="ta-Latn">oruvaḻit taṇattal orupatiṉ mūṉṟum<br />
civaṉatu karuṇai aruḷteri vittatu.</div>

'''Die dreizehn Situationen des vorübergehenden Sichentfernens bedeuten: Die Gnade offenbart Shivas Erbarmen.'''

''Der kurze Begleitvers gibt nur diese Deutungsrichtung vor; er erklärt nicht jeden einzelnen Vers allegorisch.''

<span id="Vers_181"></span>'''Vers 181 – Ein kurzer Abstand kann das Gerede beruhigen'''

<div lang="ta">புகழும் பழியும் பெருக்கில் பெருகும் பெருகிநின்று<br />
நிகழும் நிகழா நிகழ்த்தின்அல் லால்இது நீநினைப்பின்<br />
அகழும் மதிலும் அணிதில்லை யோன்அடிப் போதுசென்னித்<br />
திகழும் அவர்செல்லல் போலில்லை யாம்பழி சின்மொழிக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">pukaḻum paḻiyum perukkil perukum perukiniṉṟu<br />
nikaḻum nikaḻā nikaḻttiṉal lālitu nīniṉaippiṉ<br />
akaḻum matilum aṇitillai yōṉaṭip pōtuceṉṉit<br />
tikaḻum avarcellal pōlillai yāmpaḻi ciṉmoḻikkē</div>

'''Lob und Tadel wachsen, wenn man sie nährt; wenn sie gewachsen sind, dauern sie an. Ohne dass man sie weiter hervorbringt, geschehen sie nicht. Bedenkst du dies, wird der Tadel gegen die Frau mit den wenigen Worten verschwinden, wie das Leid jener verschwindet, auf deren Haupt die Blütenfüße des Herrn von Tillai mit seinen Gräben und Mauern erstrahlen.'''

''Die Freundin empfiehlt dem Mann vorübergehende Zurückhaltung. Der Situationsvermerk erklärt: Ändert sich sein Weg, kann sich auch das Gerücht über die Beziehung verlieren.''

<span id="Vers_182"></span>'''Vers 182 – Meer, hat er seine Rückkehr angekündigt?'''

<div lang="ta">ஆரம் பரந்து திரைபொரு நீர்முகில் மீன்பரப்பிச்<br />
சீரம் பரத்தின் திகழ்ந்தொளி தோன்றும் துறைவர்சென்றார்<br />
போரும் பரிசு புகன்றன ரோபுலி யூர்ப்புனிதன்<br />
சீரம்பல் சுற்றி எற்றிச் சிறந்தார்க்கும் செறிகடலே</div>

<div lang="ta-Latn">āram parantu tiraiporu nīrmukil mīṉparappic<br />
cīram parattiṉ tikaḻntoḷi tōṉṟum tuṟaivarceṉṟār<br />
pōrum paricu pukaṉṟaṉa rōpuli yūrppuṉitaṉ<br />
cīrampal cuṟṟi eṟṟic ciṟantārkkum ceṟikaṭalē</div>

'''Dichtes Meer, das du um das ruhmreiche Tillai des Reinen anbrandest und gewaltig ertönst! Auf dir breiten sich Perlen aus, die Wogen schlagen gegen die Wasserwolken, und die Fische liegen verteilt wie Sterne am glänzenden Himmel. Unser Küstenherr ist fortgegangen. Hat er dir gesagt, auf welche Weise er wiederkommen wird?'''

''Die Frau wendet sich während der vereinbarten kurzen Trennung an das Meer. Meer und Sternenhimmel gehen im ersten Bild ineinander über; die Frage nach der Rückkehr bleibt unbeantwortet.''

<span id="Vers_183"></span>'''Vers 183 – Warum schweigst du über ihn?'''

<div lang="ta">பாணிகர் வண்டினம் பாடப்பைம் பொன்தரு வெண்கிழிதம்<br />
சேணிகர் காவின் வழங்கும்புன் னைத்துறைச் சேர்ப்பர்திங்கள்<br />
வாணிகர் வெள்வளை கொண்டகன் றார்திறம் வாய்திறவாய்<br />
பூணிகர் வாளர வன்புலி யூர்சுற்றும் போர்க்கடலே</div>

<div lang="ta-Latn">pāṇikar vaṇṭiṉam pāṭappaim poṉtaru veṇkiḻitam<br />
cēṇikar kāviṉ vaḻaṅkumpuṉ ṉaittuṟaic cērppartiṅkaḷ<br />
vāṇikar veḷvaḷai koṇṭakaṉ ṟārtiṟam vāytiṟavāy<br />
pūṇikar vāḷara vaṉpuli yūrcuṟṟum pōrkkaṭalē</div>

'''Kämpfendes Meer rings um Puliyur dessen, der leuchtende Schlangen wie Schmuck trägt! Die Bienen singen wie Musiker, während die Punnai-Bäume in den himmelhohen Hainen goldene Gaben aus weißen Blütengefäßen austeilen. Der Herr dieser Küste nahm meine mondhellen, weißen Armreifen mit und ging fort. Warum öffnest du deinen Mund nicht, um von ihm zu sprechen?'''

''Die Frau wirft dem rauschenden Meer sein Schweigen vor. Die verlorenen Armreifen sind ein poetisches Zeichen des Abmagerns in der Trennung.''

<span id="Vers_184"></span>'''Vers 184 – Wird er für immer fernbleiben?'''

<div lang="ta">பகன்தர மரைக்கண் கெடக்கடந் தோன்புலி யூர்ப்பழனத்(து)<br />
அகன்தா மரையென்ன மேவண்டு நீல மணியணிந்து<br />
முகன்தாழ் குழைச்செம்பொன் முத்தணி புன்னகையின் னும்உரையாது<br />
அகன்றார் அகன்றே ஒழிவர்கொல் லோநம் அகன்துறையே</div>

<div lang="ta-Latn">pakaṉtara maraikkaṇ keṭakkaṭan tōṉpuli yūrppaḻaṉat(tu)<br />
akaṉtā maraiyeṉṉa mēvaṇṭu nīla maṇiyaṇintu<br />
mukaṉtāḻ kuḻaiccempoṉ muttaṇi puṉṉakaiyiṉ ṉumuraiyātu<br />
akaṉṟār akaṉṟē oḻivarkol lōnam akaṉtuṟaiyē</div>

'''Ihr Schwäne im Feld von Puliyur dessen, der Bhagas Augen niederschlug! Wie eine weit geöffnete Lotusblüte erschien er mit blauen Edelsteinen, goldenen, bis zum Gesicht herabhängenden Ohrringen und einem Lächeln wie Perlenschmuck. Ohne noch ein Wort zu sagen, ging er fort von unserer weiten Küste. Wird er nun für immer fortbleiben?'''

''Die Frau fragt die Schwäne nach dem Geliebten. Die Beschreibung seines Schmucks ist in der überlieferten Wortverbindung unsicher; klar sind seine glänzende Erscheinung und das schmerzliche Schweigen beim Abschied.''

<span id="Vers_185"></span>'''Vers 185 – Lösche seine Wagenspur nicht aus'''

<div lang="ta">உள்ளும் உருகி உரோமம் சிலிர்ப்ப உடையவன் ஆட்<br />
கொள்ளும் அவரிலோர் கூட்டம்தந் தான்குனி கும்புலியூர்<br />
விள்ளும் பரிசுசென் றார்வியன் தேர்வழி தூரல்கண்டாய்<br />
புள்ளும் திரையும் பொரச்சங்கம் ஆர்க்கும் பொருகடலே</div>

<div lang="ta-Latn">uḷḷum uruki urōmam cilirppa uṭaiyavaṉ āṭ<br />
koḷḷum avarilōr kūṭṭamtan tāṉkuṉi kumpuliyūr<br />
viḷḷum paricuceṉ ṟārviyaṉ tērvaḻi tūralkaṇṭāy<br />
puḷḷum tiraiyum poraccaṅkam ārkkum porukaṭalē</div>

'''Anbrandendes Meer, in dem Vögel und Wellen gegeneinander stoßen und Muscheln ertönen! Er schenkte mir Gemeinschaft mit denen, die der Herr annimmt, wenn sie an ihn denken, innerlich schmelzen und ihre Körperhaare sich aufrichten. Bei seinem Puliyur, wo er sich im Tanz beugt, ist mein Liebender fortgefahren. Sieh zu, dass du die Spur seines großen Wagens nicht zuschüttest!'''

''Die Frau möchte eine sichtbare Verbindung zum Fortgegangenen bewahren. Die Wagenspur ist zugleich Weg seiner erhofften Rückkehr.''

<span id="Vers_186"></span>'''Vers 186 – Das Orakel im Sand'''

<div lang="ta">ஆழி திருத்தும் புலியூர் உடையான் அருளின் அளித்(து)<br />
ஆழி திருத்தும் மணற்குன்றின் நீத்தகன் றார்வருகென்(று)<br />
ஆழி திருத்திச் சுழிக்கணக்(கு) ஓதிநை யாமல்ஐய<br />
வாழி திருத்தித் தரக்கிற்றி யோஉள்ளம் வள்ளலையே</div>

<div lang="ta-Latn">āḻi tiruttum puliyūr uṭaiyāṉ aruḷiṉ aḷit(tu)<br />
āḻi tiruttum maṇaṟkuṉṟiṉ nīttakaṉ ṟārvarukeṉ(ṟu)<br />
āḻi tiruttic cuḻikkaṇak(ku) ōtinai yāmalaiya<br />
vāḻi tiruttit tarakkiṟṟi yōuḷḷam vaḷḷalaiyē</div>

'''Der Herr von Puliyur gewährte mir seine Gnade und ordnete den Kreis. Auf dem Sandhügel am Meer hat der Liebende mich verlassen. „Er möge kommen!“ Mit diesem Wunsch ziehe ich Kreise, zähle ihre Windungen und gräme mich. Mein Herz, kannst du den Freigebigen wieder richtig hierherbringen und mir Leben geben?'''

''Die Frau übt kūṭal aus, eine Form des Liebesorakels mit gezeichneten Kreisen. āḻi bezeichnet Kreis, Meer oder Diskus; die erste Zeile bleibt in dieser Mehrdeutigkeit nicht sicher übersetzbar.''

<span id="Vers_187"></span>'''Vers 187 – Untergehende Sonne, wie soll ich leben?'''

<div lang="ta">கார்த்தரங் கம்திரை தோணி சுறாக்கடல் மீன்எறிவோர்<br />
போர்த்த(ரு)அங் கம்துறைமானும் துறைவர்தம் போக்குமிக்க<br />
தீர்த்தர்அங் கன்தில்லைப் பல்பூம் பொழிற்செப்பும் வஞ்சினமும்<br />
ஆர்த்தர் அங் கம்செய்யு மால்உய்யு மா(று)என்கொல் ஆழ்சுடரே</div>

<div lang="ta-Latn">kārttaraṅ kamtirai tōṇi cuṟākkaṭal mīṉeṟivōr<br />
pōrtta(ru)aṅ kamtuṟaimāṉum tuṟaivartam pōkkumikka<br />
tīrttaraṅ kaṉtillaip palpūm poḻiṟceppum vañciṉamum<br />
ārttar aṅ kamceyyu māluyyu mā(ṟu)eṉkol āḻcuṭarē</div>

'''Sinkendes Licht! Dunkle Wogen sind die Boote, Haifische und Meeresfische werden gefangen, und die Fischer bedecken ihre Glieder: So zeigt sich die Küste. Der Küstenherr ist fortgegangen; auch die Eide, die er in den blumenreichen Hainen Tillais des heiligen Tänzers sprach, bedrängen mich und machen mich laut aufschreien. Auf welche Weise kann ich weiterleben?'''

''Die Frau beklagt den Sonnenuntergang und erinnert sich an die Versprechen des Mannes. Die dichte Reihe der Küstenbilder in der ersten Hälfte ist textlich schwierig; die Gegenüberstellung von Tagesende und unerfülltem Versprechen bleibt klar.''

<span id="Vers_188"></span>'''Vers 188 – Die Schwäne suchen ihre Schlafplätze'''

<div lang="ta">பகலோன் கரந்தனன் காப்பவர் சேயர்பற் றவர்க்குப்<br />
புகலோன் புகுநர்க்குப் போக்கரி யோன்எவ ரும்புகலத்<br />
தகலோன் பயில்தில்லைப் பைம்பொழிற் சேக்கைகள் நோக்கினவால்<br />
அகலோங்(கு) இருங்கழி வாய்க்கொழு மீனுண்ட அன்னங்களே</div>

<div lang="ta-Latn">pakalōṉ karantaṉaṉ kāppavar cēyarpaṟ ṟavarkkup<br />
pukalōṉ pukunarkkup pōkkari yōṉeva rumpukalat<br />
takalōṉ payiltillaip paimpoḻiṟ cēkkaikaḷ nōkkiṉavāl<br />
akalōṅ(ku) iruṅkaḻi vāykkoḻu mīṉuṇṭa aṉṉaṅkaḷē</div>

'''Die Sonne ist verschwunden, und die mich schützen könnten, sind fern. Er ist Zuflucht für jene, die an ihm festhalten; wer bei ihm eingegangen ist, kehrt schwerlich wieder fort, und niemand kann ihn angemessen aussprechen. In den grünen Hainen seines Tillai suchen nun die Schwäne ihre Schlafplätze auf, nachdem sie in den weiten, tiefen Lagunen fette Fische gefressen haben.'''

''Die nahende Nacht verstärkt die Sorge der Frau. Das religiöse Zufluchtsbild steht neben ihrer gegenwärtigen Erfahrung, ohne menschlichen Schutz zu sein.''

<span id="Vers_189"></span>'''Vers 189 – Die Vögel merken nichts'''

<div lang="ta">பொன்னும் மணியும் பவளமும் போன்று பொலிந்திலங்கி<br />
மின்னும் சடையோன் புலியூர் விரவா தவரினுள்நோய்<br />
இன்னும் அறிகில வால்என்னை பாவம் இருங்கழிவாய்<br />
மன்னும் பகலே மகிழ்ந்திரை தேரும்வண் டானங்களே</div>

<div lang="ta-Latn">poṉṉum maṇiyum pavaḷamum pōṉṟu polintilaṅki<br />
miṉṉum caṭaiyōṉ puliyūr viravā tavariṉuḷnōy<br />
iṉṉum aṟikila vāleṉṉai pāvam iruṅkaḻivāy<br />
maṉṉum pakalē makiḻntirai tērumvaṇ ṭāṉaṅkaḷē</div>

'''Sein Flechtenhaar glänzt wie Gold, Edelstein und Koralle und leuchtet wie der Blitz. Wie jene, die sich seinem Puliyur nicht nähern, erkennen auch diese Vögel meinen inneren Schmerz noch immer nicht. Welch ein Jammer! Den ganzen langen Tag suchen die Enten in der großen Lagune fröhlich ihre Nahrung.'''

''Die Frau empfindet die unbekümmerte Nahrungssuche der Vögel als schmerzlichen Gegensatz zu ihrer eigenen Lage. vaṇṭāṉam bezeichnet einen Wasservogel; die Übersetzung „Enten“ bleibt eine vorsichtige Annäherung.''

<span id="Vers_190"></span>'''Vers 190 – Die Lotusblüten falten ihre Hände'''

<div lang="ta">கருங்கழி காதல்பைங் கானவில் தில்லைஎம் கண்டர்விண்டார்<br />
ஒருங்கழி காதர மூவெயில் செற்றஒற் றைச்சிலைசூழ்ந்(து)<br />
அருங்கழி காதம் அகலும்என் றூழ்என்(று) அலந்துகண்ணீர்<br />
வருங்கழி காதல் வனசங்கள் கூப்பும் மலர்க்கைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">karuṅkaḻi kātalpaiṅ kāṉavil tillaiem kaṇṭarviṇṭār<br />
oruṅkaḻi kātara mūveyil ceṟṟaoṟ ṟaiccilaicūḻn(tu)<br />
aruṅkaḻi kātam akalumeṉ ṟūḻeṉ(ṟu) alantukaṇṇīr<br />
varuṅkaḻi kātal vaṉacaṅkaḷ kūppum malarkkaikaḷē</div>

'''In der dunklen Lagune und dem grünen Küstenhain von Tillai steht unser Herr mit dem gezeichneten Hals. Sein einziger Bogen vernichtete gemeinsam die drei Festungen seiner Feinde. Nun entfernt sich die heiße Sonne auf einem kaum zu ermessenden Weg. Darüber grämen sich die liebenden Lotusblüten, Tränen treten hervor, und sie falten ihre Blumenhände zusammen.'''

''Die sich am Abend schließenden Lotusblüten erscheinen wie Liebende, die den scheidenden Geliebten um Rückkehr bitten. Mehrere Verbindungen mit kaḻi und kātam sind unsicher; der Sonnenuntergang erklärt das tragende Bild.''

<span id="Vers_191"></span>'''Vers 191 – Der Schwan schläft bei seinem Gefährten'''

<div lang="ta">மூவல் தழீஇய அருள்முத லோன்தில்லைச் செல்வன்முந்தீர்<br />
நாவல் தழீஇயஇந் நானிலம் துஞ்சும் நயந்த இன்பச்<br />
சேவல் தழீஇச்சென்று தான்துஞ்சும் யான்துயி லாச்செயிர்எம்<br />
காவல் தழீஇயவர்க்(கு) ஓதா(து) அளிய களியன்னமே</div>

<div lang="ta-Latn">mūval taḻīiya aruḷmuta lōṉtillaic celvaṉmuntīr<br />
nāval taḻīiyain nāṉilam tuñcum nayanta iṉpac<br />
cēval taḻīicceṉṟu tāṉtuñcum yāṉtuyi lācceyirem<br />
kāval taḻīiyavark(ku) ōtā(tu) aḷiya kaḷiyaṉṉamē</div>

'''Der Ursprung der Gnade umfasst die Drei, der Reiche von Tillai. Diese viergestaltige, vom Meer umgebene Jambu-Welt schläft. Auch der glückliche Schwan sucht die erwünschte Freude, schmiegt sich an seinen Gefährten und schläft ein. Mir Schlafloser aber hilft er nicht: Er erzählt dem, der einst meinen Schutzplatz aufsuchte und mich umarmte, nichts von meinem Leid.'''

''Die Frau erlebt das schlafende Vogelpaar als Gegenbild ihrer Einsamkeit. Die „Drei“ der ersten Zeile können die göttliche Dreiheit meinen; der genaue Bezug ist nicht ausdrücklich erläutert.''

<span id="Vers_192"></span>'''Vers 192 – Höre wenigstens, wie es ihr geht'''

<div lang="ta">நில்லா வளைநெஞ்சம் நெக்குரு கும்நெடுங் கண்துயிலது<br />
கல்லா கதிர்முத்தம் காற்றும் எனக்கட் டுரைக்கதில்லைத்<br />
தொல்லோன் அருள்களில் லாரிற்சென் றார்சென்ற செல்லல்கண்டாய்<br />
எல்லார் மதியே இதுநின்னை யான்இன்(று) இரக்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">nillā vaḷaineñcam nekkuru kumneṭuṅ kaṇtuyilatu<br />
kallā katirmuttam kāṟṟum eṉakkaṭ ṭuraikkatillait<br />
tollōṉ aruḷkaḷil lāriṟceṉ ṟārceṉṟa cellalkaṇṭāy<br />
ellār matiyē ituniṉṉai yāṉiṉ(ṟu) irakkiṉṟatē</div>

'''Du lichtvoller Mond! Ihre Armreifen bleiben nicht am Arm, ihr Herz zerbricht und schmilzt, ihre langen Augen kennen keinen Schlaf und vergießen glänzende Perlen. Sage es ihm! Sieh, wie der Fortgegangene sie leiden lässt, als gehörte er zu denen ohne die Gnade des Uralten von Tillai. Darum bitte ich dich heute.'''

''Die Freundin hat die Rückkehr des Mannes bemerkt und spricht scheinbar zum Mond, sodass er mithören kann. Die indirekte Rede macht ihm das Ausmaß der Trennungsschmerzen bewusst.''

<span id="Vers_193"></span>'''Vers 193 – So sehr hat sie gelitten'''

<div lang="ta">வளரும் கறியறி யாமந்தி தின்றுமம் மர்க்(கு)இடமாய்த்<br />
தளரும் தடவரைத் தண்சிலம் பாதன(து) அங்கம்எங்கும்<br />
விளரும் விழும்எழும் விம்மும் மெலியும்வெண் மாமதிநின்(று)<br />
ஒளிரும் சடைமுடி யோன்புலி யூர்அன்ன ஒண்ணுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">vaḷarum kaṟiyaṟi yāmanti tiṉṟumam mark(ku)iṭamāyt<br />
taḷarum taṭavarait taṇcilam pātaṉa(tu) aṅkameṅkum<br />
viḷarum viḻumeḻum vimmum meliyumveṇ māmatiniṉ(ṟu)<br />
oḷirum caṭaimuṭi yōṉpuli yūraṉṉa oṇṇutalē</div>

'''Herr des kühlen, breiten Berghangs! Dort frisst die Äffin unwissend die wachsenden Pfefferfrüchte, gerät dadurch in Verwirrung und wird schwach. Ebenso erblasst die Hellstirnige, die Puliyur des Herrn gleicht, auf dessen Flechtenkrone der große weiße Mond steht: Ihr ganzer Leib wird blass; sie fällt, erhebt sich, schluchzt und schwindet dahin.'''

''Die Freundin berichtet dem zurückgekehrten Liebenden vom Zustand der Frau. Die Äffin mit den scharfen Früchten liefert einen anschaulichen, historisch überlieferten Naturvergleich.''

<span id="Kapitel_16"></span>'''Kapitel 16 – Gemeinsames Fortgehen'''

Verse 194–249 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">உடன்போக்(கு) ஐம்பதோ(டு) ஆறு துறையும்<br />
அருள்உயிர்க்(கு) அருமை அறிய உணர்த்தலும்<br />
ஆனந் தத்திடை அழுத்திற் திரோதை<br />
பரைவழி யாக பண்புணர்த் தியது.</div>

<div lang="ta-Latn">uṭaṉpōk(ku) aimpatō(ṭu) āṟu tuṟaiyum<br />
aruḷuyirk(ku) arumai aṟiya uṇarttalum<br />
āṉan tattiṭai aḻuttiṟ tirōtai<br />
paraivaḻi yāka paṇpuṇart tiyatu.</div>

'''Die sechsundfünfzig Situationen des gemeinsamen Fortgehens bedeuten: Die Gnade lässt die Seele die Kostbarkeit erkennen und senkt sie in Seligkeit ein. Durch den Weg von Tirotai und Parai werden deren Eigenschaften verständlich.'''

''Tirotai bezeichnet hier die verhüllende, Parai die höchste offenbarende Kraft. Die genaue Abfolge ist in der knappen Formulierung unsicher; beide gehören zum shaivaitischen Deutungsrahmen.''

<span id="Vers_194"></span>'''Vers 194 – Ihre Angehörigen werden Ansprüche stellen'''

<div lang="ta">ஓராகம் இரண்டெழி லாய்ஒளிர் வோன்தில்லை ஒண்ணுதல்அங்<br />
கராகம் பயின்(று) அமிழ் தம்பொதிந்(து) ஈர்ஞ்சுணங்(கு) ஆடகத்தின்<br />
பராகம் சிதர்ந்த பயோதரம் இப்பரி சேபணத்த<br />
இராகங்கண் டால்வள்ள லேஇல்லை யேஎமர் எண்ணுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">ōrākam iraṇṭeḻi lāyoḷir vōṉtillai oṇṇutalaṅ<br />
karākam payiṉ(ṟu) amiḻ tampotin(tu) īrñcuṇaṅ(ku) āṭakattiṉ<br />
parākam citarnta payōtaram ippari cēpaṇatta<br />
irākaṅkaṇ ṭālvaḷḷa lēillai yēemar eṇṇuvatē</div>

'''Die Hellstirnige gleicht Tillai dessen, der in einem einzigen Leib als zweifache Schönheit erstrahlt. Ihre Brust trägt duftende Salbe, birgt Nektar und ist mit zarten Flecken wie verstreutem Goldstaub bedeckt. Wenn schon dies so ist: Freigebiger, gibt es überhaupt eine Grenze dessen, was unsere Leute verlangen werden, sobald sie die Schönheit ihrer schlangenhaubengleichen Hüften sehen?'''

''Die Freundin macht die drohenden Forderungen bei einer Brautwerbung geltend. Die körperlichen Bilder gehören zur historischen Preis- und Schönheitsrhetorik; eine Bewertung des Menschen als käufliches Gut wird damit nicht übernommen.''

<span id="Vers_195"></span>'''Vers 195 – Entscheide dich heute'''

<div lang="ta">மணிஅக்(கு) அணியும் அரன்நஞ்சம் அஞ்சி மறுகிவிண்ணோர்<br />
பணியக் கருணை தரும்பரன் தில்லையன் னாள்திறத்துத்<br />
துணியக் கருதுவ(து) இன்றே துணிதுறை வாநிறைபொன்<br />
அணியக் கருதுநின் றார்பலர் மேன்மேல் அயலவரே</div>

<div lang="ta-Latn">maṇiak(ku) aṇiyum araṉnañcam añci maṟukiviṇṇōr<br />
paṇiyak karuṇai tarumparaṉ tillaiyaṉ ṉāḷtiṟattut<br />
tuṇiyak karutuva(tu) iṉṟē tuṇituṟai vāniṟaipoṉ<br />
aṇiyak karutuniṉ ṟārpalar mēṉmēl ayalavarē</div>

'''Küstenherr, entscheide dich noch heute für das, wozu du dich ihr gegenüber entschließen willst! Sie gleicht dem Tillai des Höchsten, der Knochen als kostbaren Schmuck trägt und Erbarmen schenkt, als die Himmlischen vor dem Gift erschraken und sich verneigten. Immer mehr fremde Bewerber stehen bereit, sie mit einer Fülle von Gold zu schmücken.'''

''Die Freundin berichtet von anderen Heiratsbewerbern und drängt zur Entscheidung. Der Situationsvermerk kennzeichnet dies als gestaltete, möglicherweise vorgeschobene Rede der Vermittlerin.''

<span id="Vers_196"></span>'''Vers 196 – Schon erklingen Hochzeitstrommeln'''

<div lang="ta">பாப்பணி யோன்தில்லைப் பல்பூ மருவுசில் ஓதியைநற்<br />
காப்பணிந் தார்பொன் அணிவார் இனிக்கமழ் பூந்துறைவ<br />
கோப்பணிவான் தோய்கொடி முன்றில் நின்றிவை ஏர்குழுமி<br />
மாப்பணி லங்கள் முழுங்கத் தழங்கும் மணமுரசே</div>

<div lang="ta-Latn">pāppaṇi yōṉtillaip palpū maruvucil ōtiyainaṟ<br />
kāppaṇin tārpoṉ aṇivār iṉikkamaḻ pūntuṟaiva<br />
kōppaṇivāṉ tōykoṭi muṉṟil niṉṟivai ērkuḻumi<br />
māppaṇi laṅkaḷ muḻuṅkat taḻaṅkum maṇamuracē</div>

'''Du Herr der duftenden, blütenreichen Küste! Die Frau mit dem blumengeschmückten Haar, die Tillai des Schlangengeschmückten gleicht, haben sie bereits mit dem schützenden Band versehen; als Nächstes wollen sie Goldschmuck anlegen. Vor dem festlich geschmückten Hof mit himmelhohen Fahnen sammeln sich die Menschen: Große Muschelhörner und Hochzeitstrommeln ertönen laut.'''

''Die Freundin schildert die unmittelbar bevorstehende Verbindung mit einem anderen. Das Schutzband gehört zur angekündigten Hochzeitsvorbereitung; die Darstellung soll den Geliebten zum Handeln bewegen.''

<span id="Vers_197"></span>'''Vers 197 – Kein Preis wäre hoch genug'''

<div lang="ta">எலும்பால் அணியிறை அம்பலத் தோன்எல்லை செல்குறுவோர்<br />
நலம்பா வியமுற்றும் நல்கினும் கல்வரை நாடர்அம்ம<br />
சிலம்பா வடிக்கண்ணி சிற்றிடைக் கேவிலை செப்பல்ஒட்டார்<br />
கலம்பா வியமுலை யின்விலை என்நீ கருதுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">elumpāl aṇiyiṟai ampalat tōṉellai celkuṟuvōr<br />
nalampā viyamuṟṟum nalkiṉum kalvarai nāṭaramma<br />
cilampā vaṭikkaṇṇi ciṟṟiṭaik kēvilai ceppaloṭṭār<br />
kalampā viyamulai yiṉvilai eṉnī karutuvatē</div>

'''Herr des Felsengebirges! Selbst wenn man ihnen alles Glück schenkte, das jene erreichen, die bis zum Bereich des knochengeschmückten Hallenherrn gelangen, würden sie nicht erlauben, auch nur für die schmale Mitte der Frau mit den Fußspangen einen Preis zu nennen. Was denkst du dann über den Preis ihrer mit Schmuck bedeckten Brust?'''

''Die Freundin erklärt die Forderungen für unerfüllbar. Der „Preis“ ist die historische Sprache der Brautwerbung und dient hier dazu, die Aussichtslosigkeit des üblichen Verfahrens zu behaupten.''

<span id="Vers_198"></span>'''Vers 198 – Mein Herz verlangt den Mond'''

<div lang="ta">விசும்புற்ற திங்கட்(கு) அழும்மழப் போன்(று)இனி விம்மிவிம்மி<br />
அசும்புற்ற கண்ணோ(டு) அலறாய் கிடந்(து)அரன் தில்லையன்னாள்<br />
குயம்புற் றர(வு)இடை கூர்எயிற்(று) ஊறல் குழல்மொழியின்<br />
நயம்பற்றி நின்று நடுங்கித் தளர்கின்ற நன்னெஞ்சமே</div>

<div lang="ta-Latn">vicumpuṟṟa tiṅkaṭ(ku) aḻummaḻap pōṉ(ṟu)iṉi vimmivimmi<br />
acumpuṟṟa kaṇṇō(ṭu) alaṟāy kiṭan(tu)araṉ tillaiyaṉṉāḷ<br />
kuyampuṟ ṟara(vu)iṭai kūreyiṟ(ṟu) ūṟal kuḻalmoḻiyiṉ<br />
nayampaṟṟi niṉṟu naṭuṅkit taḷarkiṉṟa naṉṉeñcamē</div>

'''Gutes Herz, du hältst fest an der Frau, die Haras Tillai gleicht: an ihrer gewölbten Brust, den schlangengleichen Hüften, dem Nektar zwischen den scharfen Zähnen und den flötengleichen Worten. Du zitterst und ermattest. Nun liege da, schluchze immerfort und schreie mit tränenfeuchten Augen wie ein Kind, das den Mond im Himmel verlangt!'''

''Der Liebende verzweifelt an den geschilderten Hindernissen. Die Wiederkehr des Mondvergleichs verbindet diese Stelle mit [[#Vers_147|Vers 147]].''

<span id="Vers_199"></span>'''Vers 199 – Sie verabschiedet sich bereits'''

<div lang="ta">மைதயங் கும்திரை வாரியை நோக்கி மடல்அவிழ்பூங்<br />
கைதை அங் கானலை நோக்கிக்கண் ணீர்கொண்(டு)எங் கண்டர்தில்லைப்<br />
பொய்தயங் கும்நுண் மருங்குல்நல் லாரையெல் லாம்புல்லினாள்<br />
பைதயங் கும்அர வம்புரை யும்அல்குல் பைந்தொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">maitayaṅ kumtirai vāriyai nōkki maṭalaviḻpūṅ<br />
kaitai aṅ kāṉalai nōkkikkaṇ ṇīrkoṇ(ṭu)eṅ kaṇṭartillaip<br />
poytayaṅ kumnuṇ maruṅkulnal lāraiyel lāmpulliṉāḷ<br />
paitayaṅ kumara vampurai yumalkul paintoṭiyē</div>

'''Die Frau mit frischen Armreifen und Hüften wie die ausgebreitete Haube einer Schlange blickte auf das Meer mit den dunkel schimmernden Wellen und auf den schönen Pandanushain mit seinen sich öffnenden Blüten. Mit Tränen in den Augen umarmte sie alle guten Frauen mit den fast unwirklich feinen Mitten im Tillai unseres Herrn mit dem gezeichneten Hals.'''

''Die Freundin beschreibt die Abschiedsgesten der Geliebten. Nach dem Situationsvermerk soll der Mann daraus erkennen, dass ein gemeinsames Fortgehen möglich ist.''

<span id="Vers_200"></span>'''Vers 200 – Ihre Gaben verraten den Abschied'''

<div lang="ta">மாவைவந் தாண்டமென் னோக்கிதன் பங்கர்வண் தில்லைமல்லற்<br />
கோவைவந் தாண்டசெவ் வாய்க்கருங் கண்ணி குறிப்பறி யேன்<br />
பூவைதந் தாள்பொன்னம் பந்துதந் தாள்என்னைப் புல்லிக்கொண்டு<br />
பாவைதந் தாள்பைங் கிளியளித் தாள்இன்றென் பைந்தொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">māvaivan tāṇṭameṉ ṉōkkitaṉ paṅkarvaṇ tillaimallaṟ<br />
kōvaivan tāṇṭacev vāykkaruṅ kaṇṇi kuṟippaṟi yēṉ<br />
pūvaitan tāḷpoṉṉam pantutan tāḷeṉṉaip pullikkoṇṭu<br />
pāvaitan tāḷpaiṅ kiḷiyaḷit tāḷiṉṟeṉ paintoṭiyē</div>

'''Ich weiß nicht, was die dunkeläugige Frau mit dem roten Kovai-Fruchtmund, die dem reichen Tillai gleicht, beabsichtigt. Dort wohnt der Herr, dessen Hälfte mit ihrem sanften Blick selbst das Reh übertrifft. Heute gab mir meine Freundin mit den grünen Armreifen Blumen und ihren goldenen Ball. Sie umarmte mich, schenkte mir ihre Puppe und überließ mir ihren grünen Papagei.'''

''Die Freundin berichtet die Zeichen des Abschieds und stellt sich dabei unwissend. Das Verschenken der vertrauten Spiel- und Lebensbegleiter macht die Bereitschaft zum gemeinsamen Fortgehen sichtbar.''

<span id="Vers_201"></span>'''Vers 201 – Der Weg ist weit und heiß'''

<div lang="ta">மெல்லியல் கொங்கை பெரியமின் நேரிடை மெல்லடிபூக்<br />
கல்லியல் வெம்மைக் கடங்கடும் தீக்கற்று வானம்எல்லாம்<br />
சொல்லிய சீர்ச்சுடர் திங்கள் அங் கண்ணித்தொல் லோன்புலியூர்<br />
அல்லியங் கோதைநல் லாய்எல்லை சேய்த்துஎம் அகல்நகரே</div>

<div lang="ta-Latn">melliyal koṅkai periyamiṉ nēriṭai mellaṭipūk<br />
kalliyal vemmaik kaṭaṅkaṭum tīkkaṟṟu vāṉamellām<br />
colliya cīrccuṭar tiṅkaḷ aṅ kaṇṇittol lōṉpuliyūr<br />
alliyaṅ kōtainal lāyellai cēyttuem akalnakarē</div>

'''Du Gute mit der Blütengirlande von Puliyur des Uralten, der den überall im Himmel gepriesenen, strahlenden Mond trägt! Sie ist zart, ihre Brust voll, ihre Mitte einem Blitz gleich und ihre weichen Füße Blumen. Der Steinweg durch die Wildnis hat die sengende Hitze eines grausamen Feuers gelernt. Unsere weite Stadt aber liegt sehr fern.'''

''Der Liebende bedenkt die Beschwerlichkeit des gemeinsamen Fortgehens. Er stellt die Zartheit der Frau und die Härte des Weges nebeneinander.''

<span id="Vers_202"></span>'''Vers 202 – Mit dir wird die Wildnis zum Garten'''

<div lang="ta">பிணையும் கலையும்வன் பேய்த்தே ரினைப்பெரு நீர்நசையால்<br />
அணையும் முரம்பு நிரம்பிய அத்தமும் ஐயமெய்யே<br />
இணையும் அளவும் இல் லாஇறை யோன்உறை தில்லைத்தண்பூம்<br />
பணையும் தடமும்அன் றேநின்னோ(டு) ஏகின்எம் பைந்தொடிக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">piṇaiyum kalaiyumvaṉ pēyttē riṉaipperu nīrnacaiyāl<br />
aṇaiyum murampu nirampiya attamum aiyameyyē<br />
iṇaiyum aḷavum il lāiṟai yōṉuṟai tillaittaṇpūm<br />
paṇaiyum taṭamumaṉ ṟēniṉṉō(ṭu) ēkiṉem paintoṭikkē</div>

'''Herr, wahrhaftig: Selbst die mit rauen Steinen erfüllte Wildnis, in der Hirsch und Hirschkuh einer trügerischen Luftspiegelung nachgehen, weil sie reiches Wasser begehren, wird unserer Armreifenträgerin zu den kühlen Blumenfeldern und Teichen Tillais des unvergleichlichen, unermesslichen Herrn – wenn sie mit dir geht.'''

''Die Freundin antwortet, dass die Gegenwart des Geliebten die Erfahrung des Weges verändert. Die Luftspiegelung bleibt ein konkretes Bild für die Trockenheit der Landschaft.''

<span id="Vers_203"></span>'''Vers 203 – Ihr seid Teich und Fisch'''

<div lang="ta">இங்(கு)அயல் என்நீ பணிக்கின்ற(து) ஏந்தல் இணைப்பதில்லாக்<br />
கங்கைஅம் செஞ்சடைக் கண்ணுதல் அண்ணல் கடிகொள்தில்லைப்<br />
பங்கயப் பாசடைப் பாய்தடம் நீஅப் படர்தடத்துச்<br />
செங்கயல் அன்றே கருங்கயல் கண்ணித் திருநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">iṅ(ku)ayal eṉnī paṇikkiṉṟa(tu) ēntal iṇaippatillāk<br />
kaṅkaiam ceñcaṭaik kaṇṇutal aṇṇal kaṭikoḷtillaip<br />
paṅkayap pācaṭaip pāytaṭam nīap paṭartaṭattuc<br />
ceṅkayal aṉṟē karuṅkayal kaṇṇit tirunutalē</div>

'''Edler, warum sprichst du hier von Trennung? Im duftenden Tillai des Herrn mit dem Stirnauge, dessen rote Flechten die unvergleichliche Ganga tragen, bist du der weite Teich, den grüne Lotusblätter bedecken. Ist die Hellstirnige mit den dunklen Fischaugen nicht der rote Fisch, der in diesem ausgedehnten Teich lebt?'''

''Die Freundin erklärt die Zusammengehörigkeit durch ein Lebensbild: Der Fisch braucht sein Wasser. Es handelt sich um die Rede einer beteiligten Figur, nicht um die Behauptung, Menschen könnten grundsätzlich nicht selbstständig leben.''

<span id="Vers_204"></span>'''Vers 204 – Treue wiegt schwerer als Scheu'''

<div lang="ta">தாயிற் சிறந்தன்று நாண்தைய லாருக்(கு)அந் நாண்தகைசால்<br />
வேயிற் சிறந்தமென் தோளி திண் கற்பின் விழுமிதன்(று)ஈங்<br />
கோயில் சிறந்துசிற் றம்பலத்(து) ஆடும்எம் கூத்தப்பிரான்<br />
வாயில் சிறந்த மதியில் சிறந்த மதிநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">tāyiṟ ciṟantaṉṟu nāṇtaiya lāruk(ku)an nāṇtakaicāl<br />
vēyiṟ ciṟantameṉ tōḷi tiṇ kaṟpiṉ viḻumitaṉ(ṟu)īṅ<br />
kōyil ciṟantuciṟ ṟampalat(tu) āṭumem kūttappirāṉ<br />
vāyil ciṟanta matiyil ciṟanta matinutalē</div>

'''Für Frauen ist Schamgefühl kostbarer als selbst die Mutter; doch dieses Schamgefühl ist nicht kostbarer als die feste Treue der Frau mit den sanften, den Bambus übertreffenden Armen. Mondstirnige, deren Einsicht an Einsicht hervorragt! Am Tor unseres Tänzerherrn, der in der kleinen Halle tanzt und die heilige Stätte auszeichnet, gilt diese Rangordnung.'''

''Die Freundin begründet das Fortgehen trotz gesellschaftlicher Scheu. kaṟpu bezeichnet hier die standhafte Bindung an den gewählten Geliebten; die historische Tugendordnung wird als solche wiedergegeben.''

<span id="Vers_205"></span>'''Vers 205 – Auch durch weitere Geburten hindurch'''

<div lang="ta">குறப்பாவை நின்குழல் வேங்கையம் போதொடு கோங்கம்விராய்<br />
நறப்பா டலம்புனை வார்நினை வார்தம் பிரான்புலியூர்<br />
மறப்பான் அடுப்பதோர் தீவினை வந்திடின் சென்றுசென்று<br />
பிறப்பான் அடுப்பினும் பின்னும்துன் னத்தகும் பெற்றியரே</div>

<div lang="ta-Latn">kuṟappāvai niṉkuḻal vēṅkaiyam pōtoṭu kōṅkamvirāy<br />
naṟappā ṭalampuṉai vārniṉai vārtam pirāṉpuliyūr<br />
maṟappāṉ aṭuppatōr tīviṉai vantiṭiṉ ceṉṟuceṉṟu<br />
piṟappāṉ aṭuppiṉum piṉṉumtuṉ ṉattakum peṟṟiyarē</div>

'''Tochter der Berge! Er wird dein Haar mit Vengai- und Kongam-Blüten schmücken, mit duftenden Blütenketten vermischt. So ist seine Gesinnung: Selbst wenn eine schlimme Tat ihn dazu brächte, Puliyur unseres Herrn zu vergessen, und er immer wieder geboren werden müsste, wäre er auch dann noch einer, der sich erneut mit dir verbinden würde.'''

''Die Freundin teilt der Geliebten mit, dass der Mann zum gemeinsamen Weg entschlossen ist. Die Treue über weitere Geburten hinweg bildet die stärkste Zusicherung ihrer Rede.''

<span id="Vers_206"></span>'''Vers 206 – Will er wirklich dorthin gehen?'''

<div lang="ta">நிழல்தலை தீநெறி நீரில்லை கானகம் ஓரிகத்தும்<br />
அழல்தலை வெம்பரற் றென்பர்என் னோதில்லை அம்பலத்தான்<br />
கழல்தலை வைத்துக்கைப் போதுகள் கூப்பக்கல் லாதவர்போல்<br />
குழல்தலைச் சொல்லிசெல் லக்குறிப் பாகும் நம்கொற்றவர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">niḻaltalai tīneṟi nīrillai kāṉakam ōrikattum<br />
aḻaltalai vemparaṟ ṟeṉpareṉ ṉōtillai ampalattāṉ<br />
kaḻaltalai vaittukkaip pōtukaḷ kūppakkal lātavarpōl<br />
kuḻaltalaic collicel lakkuṟip pākum namkoṟṟavarkkē</div>

'''Man sagt, dort gebe es keinen Schatten, der Weg sei Feuer, Wasser fehle, Schakale schrien und die Steine glühten wie Flammen. Was bedeutet das? Hat unser Siegreicher wirklich vor, mich mit meiner flötengleichen Stimme auf diesen Weg zu führen – wie jene, die nicht gelernt haben, die Füße des Hallenherrn von Tillai auf ihr Haupt zu setzen und ihre Blumenhände zu falten?'''

''Die Geliebte fürchtet den bevorstehenden Weg. Der Vergleich mit Gottferne drückt die Größe ihres Schreckens aus.''

<span id="Vers_207"></span>'''Vers 207 – Ihr seid Leib und Leben'''

<div lang="ta">காயமும் ஆவியும் நீங்கள் சிற்றம்பல வன்கயிலைச்<br />
சீயமும் மாவும் வெரீஇவரல் என்பல் செறிதிரைநீர்த்<br />
தேயமும் யாவும் பெறினும் கொடார்நமர் இன்னசெப்பில்<br />
தோயமும் நாடும்இல் லாச்சுரம் போக்குத் துணிவித்தவே</div>

<div lang="ta-Latn">kāyamum āviyum nīṅkaḷ ciṟṟampala vaṉkayilaic<br />
cīyamum māvum verīivaral eṉpal ceṟitirainīrt<br />
tēyamum yāvum peṟiṉum koṭārnamar iṉṉaceppil<br />
tōyamum nāṭumil lāccuram pōkkut tuṇivittavē</div>

'''Ihr beide seid Leib und Leben. Ich würde sagen: „Komme nicht, denn Löwen und große Tiere am Kailasa des Herrn der kleinen Halle könnten dich erschrecken.“ Aber unsere Leute würden dich nicht hergeben, selbst wenn sie alle Länder der dicht wogenden Erde bekämen. Eben diese Lage hat euch zu einem Weg durch die wasserlose, unbewohnte Wildnis entschließen lassen.'''

''Die Freundin erklärt, weshalb das Paar trotz der Gefahren fortgehen will. Die Entscheidung erscheint als Antwort auf familiäre Hindernisse und bleibt mit Sorge verbunden.''

<span id="Vers_208"></span>'''Vers 208 – Leb wohl, meine alte Scheu'''

<div lang="ta">மற்பாய் விடையோன் மகிழ்புலி யூர்என் னொடும்வளர்ந்த<br />
பொற்பார் திருநாண் பொருப்பர் விருப்புப் புகுந்துநுந்தக்<br />
கற்பார் கடுங்கால் கலக்கிப் பறித்தெறி யக்கழிக<br />
இற்பாற் பிறவற்க ஏழையர் வாழி எழுமையுமே</div>

<div lang="ta-Latn">maṟpāy viṭaiyōṉ makiḻpuli yūreṉ ṉoṭumvaḷarnta<br />
poṟpār tirunāṇ poruppar viruppup pukuntununtak<br />
kaṟpār kaṭuṅkāl kalakkip paṟitteṟi yakkaḻika<br />
iṟpāṟ piṟavaṟka ēḻaiyar vāḻi eḻumaiyumē</div>

'''Du goldglänzende, ehrwürdige Scheu, die du mit mir aufgewachsen bist wie Puliyur, an dem der Herr des kämpfenden Stiers Freude hat! Das Verlangen nach dem Bergmann drang ein und drängte dich fort. Ein grausamer Sturm der festen Treue riss dich heraus und warf dich weg. Leb wohl! Mögen zarte Frauen in sieben Geburten nicht mehr in deiner Gewalt geboren werden.'''

''Die Frau verabschiedet sich personifizierend von ihrer bisherigen Zurückhaltung. Das Gedicht beschreibt einen inneren Konflikt zwischen anerzogener Scheu und gewählter Bindung.''

<span id="Vers_209"></span>'''Vers 209 – Für sie wird der Felsweg weich'''

<div lang="ta">கம்பம் சிவந்த சலந்தரன் ஆகம் கறுத்ததில்லை<br />
நம்பன் சிவநகர் நற்றளிர் கற்சுரம் ஆகும்நம்பா<br />
அம்பஞ்சி ஆவம் புகமிக நீண்(டு)அரி சிந்துகண்ணாள்<br />
செம்பஞ்சி யின்மிதிக் கிற்பதைக் கும்மலர்ச் சீறடிக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kampam civanta calantaraṉ ākam kaṟuttatillai<br />
nampaṉ civanakar naṟṟaḷir kaṟcuram ākumnampā<br />
ampañci āvam pukamika nīṇ(ṭu)ari cintukaṇṇāḷ<br />
cempañci yiṉmitik kiṟpataik kummalarc cīṟaṭikkē</div>

'''Vertrauter! Der Herr von Tillai zürnte dem stolzen Jalandhara und vernichtete dessen Leib. Wie die guten jungen Triebe seiner Shiva-Stadt wird die steinige Wildnis für die Blumenfüße dieser Frau sein, deren lange, rot gezeichnete Augen Pfeile beschämt in den Köcher zurücktreiben. So zart sind ihre kleinen Füße, dass selbst rote Baumwolle sie beim Auftreten schmerzen ließe.'''

''Die Freundin versichert dem Mann die Entschlossenheit der Geliebten. Die Übertreibung vom weichen Weg bringt Vertrauen zum Ausdruck, beseitigt aber nicht die zuvor benannten tatsächlichen Schwierigkeiten.''

<span id="Vers_210"></span>'''Vers 210 – Unser Zeichen in der Dunkelheit'''

<div lang="ta">முன்னோன் மணிகண்டம் ஒத்தவன் அம்பலம் தம்முடிதாழ்த்(து)<br />
உன்னா தவர்வினை போல்பரந்(து) ஓங்கும் எனதுயிரே<br />
அன்னாள் அரும்பெறல் ஆவியன் னாய்அருள் ஆசையினால்<br />
பொன்னார் மணிமகிழ்ப் பூவிழ யாம்விழை பொங்கிருளே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉṉōṉ maṇikaṇṭam ottavaṉ ampalam tammuṭitāḻt(tu)<br />
uṉṉā tavarviṉai pōlparan(tu) ōṅkum eṉatuyirē<br />
aṉṉāḷ arumpeṟal āviyaṉ ṉāyaruḷ ācaiyiṉāl<br />
poṉṉār maṇimakiḻp pūviḻa yāmviḻai poṅkiruḷē</div>

'''Die Dunkelheit gleicht dem edelsteinfarbenen Hals des Uralten; sie wächst und breitet sich aus wie die Tatenfolgen jener, die ihre Häupter nicht vor seiner Halle neigen und nicht an ihn denken. Mein Leben, du bist dieser Frau so kostbar wie ihr eigener Atem. Aus Verlangen nach deiner Zuwendung werden wir in jener tiefen Nacht das Fallen der goldenen, kostbaren Magizh-Blüten als Zeichen erwarten.'''

''Die Freundin verabredet Ort und Zeichen des gemeinsamen Aufbruchs. Die knappe Formulierung über die fallenden Blüten lässt die genaue Ausführung des Signals offen.''

<span id="Vers_211"></span>'''Vers 211 – Wie werden ihre Füße das ertragen?'''

<div lang="ta">பனிச்சந் திரனொடு பாய்புனல் சூடும் பரன்புலியூர்<br />
அனிச்சம் திகழும் அம் சீறடி ஆவ அழல்பழுத்த<br />
கனிச்செந் திரளன்ன கற்கடம் போந்து கடக்குமென்றால்<br />
இனிச் சந்த மேகலை யாட்(கு)என்கொ லாம்புகுந்(து) எய்துவதே</div>

<div lang="ta-Latn">paṉiccan tiraṉoṭu pāypuṉal cūṭum paraṉpuliyūr<br />
aṉiccam tikaḻum am cīṟaṭi āva aḻalpaḻutta<br />
kaṉiccen tiraḷaṉṉa kaṟkaṭam pōntu kaṭakkumeṉṟāl<br />
iṉic canta mēkalai yāṭ(ku)eṉko lāmpukun(tu) eytuvatē</div>

'''In Puliyur des Höchsten, der den kühlen Mond und das strömende Wasser trägt, gleichen ihre schönen kleinen Füße der zarten Anicham-Blüte. Ach, wenn sie die steinige Wildnis durchschreiten sollen, deren Felsen wie im Feuer gereifte rote Fruchtmassen sind: Was wird dann der Frau mit dem fein klingenden Gürtel widerfahren?'''

''Der Liebende sorgt sich um die körperliche Belastung seiner Gefährtin. Das glühende Fruchtbild macht die Hitze der Steine beinahe fühlbar.''

<span id="Vers_212"></span>'''Vers 212 – Die alte Stadt schläft'''

<div lang="ta">வைவந்த வேலவர் சூழ்வரத் தேர்வரும் வள்ளல்உள்ளம்<br />
தெய்வம் தரும்இருள் தூங்கும் முழுதும் செழுமிடற்றின்<br />
மைவந்த கோன்தில்லை வாழ்த்தார் மனத்தின் வழுத்துநர் போல்<br />
மொய்வந்த வாவி தெளியும் துயிலும்இம் முதெயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">vaivanta vēlavar cūḻvarat tērvarum vaḷḷaluḷḷam<br />
teyvam tarumiruḷ tūṅkum muḻutum ceḻumiṭaṟṟiṉ<br />
maivanta kōṉtillai vāḻttār maṉattiṉ vaḻuttunar pōl<br />
moyvanta vāvi teḷiyum tuyilumim muteyilē</div>

'''Der Freigebige kommt im Wagen, umgeben von Kriegern mit scharfen Speeren. Sein Herz schenkt Mut; göttliche Fügung gibt uns die ganz schlafende Dunkelheit. Diese alte befestigte Stadt liegt still wie der Sinn jener, die Tillai des schwarzgezeichneten Königs nicht preisen. Das bedrängte Leben aber wird klar wie bei seinen Verehrenden.'''

''Die Freundin führt die Geliebte zum wartenden Mann. Die genaue Zuordnung von „Herz“, „göttlicher Fügung“ und „Dunkelheit“ ist im ersten Verspaar unsicher; das schützende Schweigen der Stadt ermöglicht den Aufbruch.''

<span id="Vers_213"></span>'''Vers 213 – Ich vertraue sie deiner Fürsorge an'''

<div lang="ta">பறந்திருந்(து) உம்பர் பதைப்பப் படரும் புரங்கரப்பச்<br />
சிறந்(து)எரி யாடிதென் தில்லையன் னாள்திறத் துச்சிலம்பா<br />
அறம்திருந்(து) உன்னரு ளும்பிறி தாயின் அருமறையின்<br />
திறம்திரிந் தார்கலி யும்முற்றும் வற்றும்இச் சேணிலத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">paṟantirun(tu) umpar pataippap paṭarum puraṅkarappac<br />
ciṟan(tu)eri yāṭiteṉ tillaiyaṉ ṉāḷtiṟat tuccilampā<br />
aṟamtirun(tu) uṉṉaru ḷumpiṟi tāyiṉ arumaṟaiyiṉ<br />
tiṟamtirin tārkali yummuṟṟum vaṟṟumic cēṇilattē</div>

'''Herr der Berge! Er tanzte im herrlichen Feuer, sodass die weithin ausgebreiteten Festungen verschwanden und die Himmlischen erbebten. Sie gleicht seinem südlichen Tillai. Wenn selbst deine Gnade, die fest in der rechten Ordnung stehen sollte, sich ihr gegenüber wandelt, würden auf dieser weiten Erde noch die Leiden jener versiegen, die den Weg der kostbaren Veden verlassen haben.'''

''Die Freundin übergibt die Geliebte dem Schutz des Mannes und mahnt eindringlich zur Treue. Die Schlusssteigerung ist dunkel; sie scheint einen Bruch seines Versprechens als besonders schweres Unrecht zu kennzeichnen.''

<span id="Vers_214"></span>'''Vers 214 – Geht in Würde zusammen'''

<div lang="ta">ஈண்டொல்லை ஆயமும் ஒளவையும் நீங்கஇவ் ஒர்கவ்வைதீர்த்(து)<br />
ஆண்டொல்லை கண்டிடக் கூடுக நும்மைஎம் மைப்பிடித்தின்(று)<br />
ஆண்டெல்லை தீர்இன்பம் தந்தவன் சிற்றம் பலம்நிலவு<br />
சேண்தில்லை மாநகர் வாய்ச்சென்று சேர்க திருத்தகவே</div>

<div lang="ta-Latn">īṇṭollai āyamum oḷavaiyum nīṅkaiv orkavvaitīrt(tu)<br />
āṇṭollai kaṇṭiṭak kūṭuka nummaiem maippiṭittiṉ(ṟu)<br />
āṇṭellai tīriṉpam tantavaṉ ciṟṟam palamnilavu<br />
cēṇtillai mānakar vāycceṉṟu cērka tiruttakavē</div>

'''Lasst hier eure vertraute Schar und die Mutter zurück und macht diesem Gerede ein Ende. Mögen wir euch dort bald wiedersehen! Geht und gelangt in rechter Würde zur großen Stadt Tillai, wo die kleine Halle erstrahlt, zu dem, der uns ergriff, heute in seinen Dienst nahm und grenzenlose Freude schenkte.'''

''Die Freundin entlässt das Paar mit einem Segenswunsch und kehrt selbst zurück. Der Abschied verbindet die menschliche Reise mit der Hoffnung auf Shivas Zuflucht.''

<span id="Vers_215"></span>'''Vers 215 – Gehe langsam'''

<div lang="ta">பேணத் திருத்திய சீறடி மெல்லச்செல் பேரரவம்<br />
பூணத் திருத்திய பொங்கொளி யோன்புலி யூர்புரையும்<br />
மாணத் திருத்திய வான்பதி சேரும் இருமருங்கும்<br />
காணத் திருத்திய போலும் முன் னாமன்னு கானங்களே</div>

<div lang="ta-Latn">pēṇat tiruttiya cīṟaṭi mellaccel pēraravam<br />
pūṇat tiruttiya poṅkoḷi yōṉpuli yūrpuraiyum<br />
māṇat tiruttiya vāṉpati cērum irumaruṅkum<br />
kāṇat tiruttiya pōlum muṉ ṉāmaṉṉu kāṉaṅkaḷē</div>

'''Setze die sorgfältig gepflegten kleinen Füße langsam auf! Wir werden die erhabene, wohlgeordnete Stadt erreichen, die Puliyur des überströmend Leuchtenden gleicht, der die große Schlange zu seinem Schmuck machte. Die bleibenden Wälder zu beiden Seiten sehen aus, als wären sie schon zuvor eigens angelegt worden, damit wir sie betrachten können.'''

''Der Mann hilft der Frau, die Wildnis als begehbaren und sogar schönen Raum zu erfahren. Seine Aufmerksamkeit gilt ihrem Tempo.''

<span id="Vers_216"></span>'''Vers 216 – Ich fürchte nur deine Angehörigen'''

<div lang="ta">கொடித்தேர் மறவர் சூழாம்வெங் கரிநிரை கூடின்என்கை<br />
வடித்தேர் இலங்கெஃகின் வாய்க்குத வாமன்னும் அம்பலத்தோன்<br />
அடித்தேர் அலரென்ன அஞ்சுவன் நின்ஐயர் என்னின்மன்னும்<br />
கடித்தேர் குழன்மங்கை கண்டி(டு)இவ் விண்தோய் கனவரையே</div>

<div lang="ta-Latn">koṭittēr maṟavar cūḻāmveṅ karinirai kūṭiṉeṉkai<br />
vaṭittēr ilaṅkeḵkiṉ vāykkuta vāmaṉṉum ampalattōṉ<br />
aṭittēr alareṉṉa añcuvaṉ niṉaiyar eṉṉiṉmaṉṉum<br />
kaṭittēr kuḻaṉmaṅkai kaṇṭi(ṭu)iv viṇtōy kaṉavaraiyē</div>

'''Wenn Krieger mit Bannerwagen uns umringen oder zornige Elefantenherden zusammentreffen, werden sie meinem geschärften, glänzenden Eisen zur Beute. Doch wenn ich denke, es könnten deine Brüder sein, fürchte ich mich wie jene, die die Füße des bleibenden Hallenherrn nicht suchen. Du mit dichtem, duftendem Haar, sieh diesen mächtigen Berg, der den Himmel berührt!'''

''Der Liebende versichert seinen Schutz, möchte aber keinen Kampf gegen ihre Familie. Die Zeichenstörung der Grundvorlage wurde anhand der Vergleichsfassung zu ilaṅkeḵkiṉ berichtigt: gemeint ist die glänzende Eisenwaffe.''

<span id="Vers_217"></span>'''Vers 217 – Heute noch sehen wir die Tanzhalle'''

<div lang="ta">முன்னோன் அருள்முன்னும் உன்னா வினையின் முகர்துன்னும்<br />
இன்னாக் கடறி(து)இப் போழ்தே கடந்தின்று காண்டும்சென்று<br />
பொன்னார் அணிமணி மாளிகைத் தென்புலி யூர்ப்புகழ்வார்<br />
தென்னா எனஉடை யான்நட மாடுசிற் றம்பலமே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉṉōṉ aruḷmuṉṉum uṉṉā viṉaiyiṉ mukartuṉṉum<br />
iṉṉāk kaṭaṟi(tu)ip pōḻtē kaṭantiṉṟu kāṇṭumceṉṟu<br />
poṉṉār aṇimaṇi māḷikait teṉpuli yūrppukaḻvār<br />
teṉṉā eṉauṭai yāṉnaṭa māṭuciṟ ṟampalamē</div>

'''Dieser böse Steinweg ist überhäuft mit schroffen Felsen, wie die Tatenfolgen jener, die sich nicht zuerst die Gnade des Uralten vergegenwärtigen. Doch gerade jetzt werden wir ihn überschreiten. Heute noch sehen wir die kleine Halle, in der unser Herr tanzt, im südlichen Puliyur mit goldenen, edelsteingeschmückten Palästen – unser König für jene, die ihn preisen.'''

''Der Mann richtet die erschöpfte Gefährtin auf das nahe Ziel aus. Die Stadt und die Tanzhalle geben der Reise eine konkrete Hoffnung.''

<span id="Vers_218"></span>'''Vers 218 – Bleibt heute hier'''

<div lang="ta">விடலைஉற் றாரில்லை வெம்முனை வேடர் தமியைமென்பூ<br />
மடலையுற் றார்குழல் வாடினள் மன்றுசிற் றம்பலவர்க்கு<br />
அடலையுற் றாரின் எறிப்(பு)ஒழிந் தாங்(கு)அருக் கன்கருக்கிக்<br />
கடலையுற் றான்கடப் பாரில்லை இன்றிக் கடுஞ்சுரமே</div>

<div lang="ta-Latn">viṭalaiuṟ ṟārillai vemmuṉai vēṭar tamiyaimeṉpū<br />
maṭalaiyuṟ ṟārkuḻal vāṭiṉaḷ maṉṟuciṟ ṟampalavarkku<br />
aṭalaiyuṟ ṟāriṉ eṟip(pu)oḻin tāṅ(ku)aruk kaṉkarukkik<br />
kaṭalaiyuṟ ṟāṉkaṭap pārillai iṉṟik kaṭuñcuramē</div>

'''Junger Held, ihr habt keine Begleiter; hier sind Jäger an gefährlichen Kampfplätzen, und du bist allein. Die Frau mit blütenweichen, gelösten Locken ist ermattet. Die Sonne hat ihren Glanz verloren wie jene, die sich gegen den Herrn der kleinen Halle erhoben, ist dunkel geworden und ins Meer eingegangen. Heute durchquert niemand mehr diese grausame Wildnis.'''

''Begegnende Menschen raten dem Paar, mit der Frau für die Nacht zu bleiben. Ihre Sorge unterbricht den beschwerlichen Weg durch ein Angebot menschlichen Schutzes.''

<span id="Vers_219"></span>'''Vers 219 – Ein Schauspiel gegenseitiger Fürsorge'''

<div lang="ta">அன்பணைத்(து) அம்சொல்லி பின்செல்லும் ஆடவன் நீடவன்தன்<br />
பின்பணைத் தோளி வரும்இப் பெருஞ்சுரம் செல்வதன்று<br />
பொன்பணைத் தன்ன இறையுறை தில்லைப் பொலிமலர்மேல்<br />
நன்பணைத் தண்ணற(வு) உண்அளி போன்றொளிர் நாடகமே</div>

<div lang="ta-Latn">aṉpaṇait(tu) amcolli piṉcellum āṭavaṉ nīṭavaṉtaṉ<br />
piṉpaṇait tōḷi varumip peruñcuram celvataṉṟu<br />
poṉpaṇait taṉṉa iṟaiyuṟai tillaip polimalarmēl<br />
naṉpaṇait taṇṇaṟa(vu) uṇaḷi pōṉṟoḷir nāṭakamē</div>

'''Der Mann geht hinter ihr und spricht liebevolle, schöne Worte; wenn er vorausgeht, folgt ihm die Frau mit den bambusgleichen Armen. Dies ist kein bloßes Durchqueren der großen Wildnis! Es ist ein leuchtendes Schauspiel, wie eine Biene, die kühlen, guten Honig auf einer schönen Blüte in Tillai trinkt, wo der goldgleich gewachsene Herr wohnt.'''

''Die Begegnenden freuen sich über die Zuwendung des Paares. Der Wechsel der Gehpositionen zeigt Aufmerksamkeit füreinander.''

<span id="Vers_220"></span>'''Vers 220 – Nun möchte ich deine Stimme hören'''

<div lang="ta">கண்கள்தம் மாற்பயன் கொண்டனம் கண்டினிக் காரிகைநின்<br />
பண்கட மென்மொழி ஆரப் பருக வருகஇன்னே<br />
விண்கள்தம் நாயகன் தில்லையின் மெல்லியல் பங்கன்எங்கோன்<br />
தண்கடம் பைத்தடம் போற்கடுங் கானகம் தண்ணெனவே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṇkaḷtam māṟpayaṉ koṇṭaṉam kaṇṭiṉik kārikainiṉ<br />
paṇkaṭa meṉmoḻi ārap paruka varukaiṉṉē<br />
viṇkaḷtam nāyakaṉ tillaiyiṉ melliyal paṅkaṉeṅkōṉ<br />
taṇkaṭam paittaṭam pōṟkaṭuṅ kāṉakam taṇṇeṉavē</div>

'''Schöne, durch das Sehen haben unsere Augen ihren Ertrag schon gewonnen. Komm jetzt, damit ich deine sanften Worte, süßer als Musik, ganz in mich aufnehmen kann! Wie der kühle Kadamba-Teich unseres Königs von Tillai, des Herrn der Himmlischen, dessen Hälfte die Sanfte ist, soll auch diese grausame Wildnis kühl und angenehm werden.'''

''Der Liebende lädt zu einem erleichternden Gespräch ein. Das gemeinsame Spiel mit Worten verwandelt die Erfahrung des schweren Weges.''

<span id="Vers_221"></span>'''Vers 221 – Die Stadt ist nicht mehr fern'''

<div lang="ta">மின்தங்(கு) இடையடு நீவியன் தில்லைச்சிற் றம்பலவர்<br />
குன்றம் கடந்துசென் றால்நின்று தோன்றும் குரூஉக்கமலம்<br />
துன்(று)அம் கிடங்கும் துறைதுறை வள்ளைவெள் ளைநகையார்<br />
சென்(று)அங்(கு) அடைதட மும்புடை சூழ்தரு சேண்நகரே</div>

<div lang="ta-Latn">miṉtaṅ(ku) iṭaiyaṭu nīviyaṉ tillaicciṟ ṟampalavar<br />
kuṉṟam kaṭantuceṉ ṟālniṉṟu tōṉṟum kurūukkamalam<br />
tuṉ(ṟu)am kiṭaṅkum tuṟaituṟai vaḷḷaiveḷ ḷainakaiyār<br />
ceṉ(ṟu)aṅ(ku) aṭaitaṭa mumpuṭai cūḻtaru cēṇnakarē</div>

'''Wenn du mit der Frau von blitzschmaler Mitte den Berg des Herrn der kleinen Halle im weiten Tillai überschreitest, wird die hohe Stadt vor euch sichtbar. Ringsum liegen schöne Gräben voller leuchtender Lotusblüten und breite Teiche; an ihren Zugängen gehen die Frauen mit weißem Lächeln ein und aus und singen ihre Vallai-Lieder.'''

''Menschen am Weg beschreiben dem Paar das nahe Ziel. Die Stadt erscheint als bewohnter, wasserreicher Gegenraum zur trockenen Wildnis.''

<span id="Vers_222"></span>'''Vers 222 – Dort liegt unsere Stadt'''

<div lang="ta">மின்போல் கொடிநெடு வானக் கடலுள் திரைவிரிப்பப்<br />
பொன்போல் புரிசை வடவரை காட்டப் பொலிபுலியூர்<br />
மன்போற் பிறையணி மாளிகை சூலத்த வாய்மடவாய்<br />
நின்போல் நடைஅன்னம் துன்னிமுன் தோன்றும்நல் நீள்நகரே</div>

<div lang="ta-Latn">miṉpōl koṭineṭu vāṉak kaṭaluḷ tiraivirippap<br />
poṉpōl puricai vaṭavarai kāṭṭap polipuliyūr<br />
maṉpōṟ piṟaiyaṇi māḷikai cūlatta vāymaṭavāy<br />
niṉpōl naṭaiaṉṉam tuṉṉimuṉ tōṉṟumnal nīḷnakarē</div>

'''Sanfte, dort erscheint vor uns die gute, weit ausgedehnte Stadt! Ihre blitzgleichen Fahnen breiten sich wie Wellen im hohen Himmelsmeer aus; ihre goldenen Mauern gleichen dem nördlichen Weltberg. Die Paläste tragen Mondsichel und Dreizack wie der König des glänzenden Puliyur, und Schwäne, deren Gang dem deinen gleicht, sammeln sich dort.'''

''Der Liebende zeigt der Frau seine Stadt. Die Architektur wird durch Meer, Weltberg und Shiva-Schmuck zu einer festlichen Willkommenslandschaft.''

<span id="Vers_223"></span>'''Vers 223 – Gärten, Teiche und heilige Rezitation'''

<div lang="ta">செய்குன்(று) உவைஇவை சீர்மலர் வாவி விசும்பியங்கி<br />
நைகின்ற திங்கள்எய்ப்(பு) ஆறும் பொழில்அவை ஞாங்கர்எங்கும்<br />
பொய்குன்ற வேதியர் ஓதிடம் உந்திடம் இந்திடமும்<br />
எய்குன்ற வார்சிலை அம்பல வற்(கு)இடம் ஏந்திழையே</div>

<div lang="ta-Latn">ceykuṉ(ṟu) uvaiivai cīrmalar vāvi vicumpiyaṅki<br />
naikiṉṟa tiṅkaḷeyp(pu) āṟum poḻilavai ñāṅkareṅkum<br />
poykuṉṟa vētiyar ōtiṭam untiṭam intiṭamum<br />
eykuṉṟa vārcilai ampala vaṟ(ku)iṭam ēntiḻaiyē</div>

'''Geschmückte, dort sind künstlich angelegte Hügel, hier die schönen Blumenteiche. Jene Haine bieten dem Mond, der auf seiner Bahn am Himmel ermüdet, Erholung. Ringsum sind Orte, an denen die von Unwahrheit freien Vedenkenner rezitieren, speisen und geben. Dies ist die Stätte des Hallenherrn, der den langen, glänzenden Bergbogen spannte und den Pfeil sandte.'''

''Der Mann erläutert die Einrichtungen seiner Stadt. Die letzte Verbindung mit ney ist mehrdeutig; sicher sind der Bogen, der Berg und Shivas Wohnort.''

<span id="Vers_224"></span>'''Vers 224 – Wo ist unser kleines Mädchen?'''

<div lang="ta">மயிலெனப் பேர்ந்(து)இள வல்லியின் ஒல்கிமென் மான்விழித்துக்<br />
குயிலெனப் பேசும்எங் குட்டன்எங் குற்றதென் னெஞ்சகத்தே<br />
பயிலெனப் பேர்ந்தறி யாதவன் தில்லைப்பல் பூங்குழலாய்<br />
அயிலெனப் பேருங்கண் ணாய்என் கொலாம்இன்(று) அயர்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">mayileṉap pērn(tu)iḷa valliyiṉ olkimeṉ māṉviḻittuk<br />
kuyileṉap pēcumeṅ kuṭṭaṉeṅ kuṟṟateṉ ṉeñcakattē<br />
payileṉap pērntaṟi yātavaṉ tillaippal pūṅkuḻalāy<br />
ayileṉap pēruṅkaṇ ṇāyeṉ kolāmiṉ(ṟu) ayarkiṉṟatē</div>

'''Du mit blumenreichem Haar, du mit großen, speergleichen Augen aus Tillai dessen, der mein Herz bewohnt und es nie verlässt! Wo ist unser Kleines, das wie ein Pfau geht, sich wie eine junge Ranke wiegt, wie ein sanftes Reh blickt und wie ein Kuckuck spricht? Was ist es, das dich heute so ermattet sein lässt?'''

''Die Amme sucht die Tochter und befragt deren Freundin. Mit dieser Szene wechselt die Perspektive vom reisenden Paar zu den Zurückgebliebenen.''

<span id="Vers_225"></span>'''Vers 225 – Sie hat seinen Blumenkranz angenommen'''

<div lang="ta">ஆளரிக் கும்அரி தாய்த்தில்லை யாவருக் கும்எளிதாம்<br />
தாளர்இக் குன்றில்தன் பாவைக்கு மேவித் தழல்திகழ்வேல்<br />
கோளரிக் கும்நிகர் அன்னார் ஒருவர் குரூஉமலர்த்தார்<br />
வாளரிக் கண்ணிகொண் டாள்வண்டல் ஆயத்(து)எம் வாணுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">āḷarik kumari tāyttillai yāvaruk kumeḷitām<br />
tāḷarik kuṉṟiltaṉ pāvaikku mēvit taḻaltikaḻvēl<br />
kōḷarik kumnikar aṉṉār oruvar kurūumalarttār<br />
vāḷarik kaṇṇikoṇ ṭāḷvaṇṭal āyat(tu)em vāṇutalē</div>

'''Die Füße dessen, der selbst dem Menschenlöwen schwer erreichbar ist, sind in Tillai für alle leicht zugänglich. Auf seinem Berg kam einer, einem löwengleichen Helden mit flammendem Speer gleich, und wandte sich der Puppe unserer hellstirnigen Freundin zu. In der Schar beim Sandspiel nahm sie seinen Kranz aus leuchtenden Blumen an.'''

''Die Freundin offenbart der Amme die bestehende Bindung und verteidigt deren Rechtmäßigkeit. Die Rolle der Puppe im ersten Teil ist nicht ganz eindeutig; die Annahme des Kranzes bezeichnet jedenfalls die persönliche Wahl.''

<span id="Vers_226"></span>'''Vers 226 – Sie hat ihre Wahl schon getroffen'''

<div lang="ta">வடுத்தான் வகிர்மலர் கண்ணிக்குத் தக்கின்று தக்கன்முத்தீக்<br />
கெடுத்தான் கெடலில்தொல் லோன்தில்லைப் பன்மலர் கேழ்கிளர<br />
மடுத்தான் குடைந்தன் றழுங்க அழுங்கித் தழீஇமகிழ்வுற்(று)<br />
எடுத்தாற்(கு) இனியன வேயினி யாவன எம்மனைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">vaṭuttāṉ vakirmalar kaṇṇikkut takkiṉṟu takkaṉmuttīk<br />
keṭuttāṉ keṭaliltol lōṉtillaip paṉmalar kēḻkiḷara<br />
maṭuttāṉ kuṭaintaṉ ṟaḻuṅka aḻuṅkit taḻīimakiḻvuṟ(ṟu)<br />
eṭuttāṟ(ku) iṉiyaṉa vēyiṉi yāvaṉa emmaṉaikkē</div>

'''Dies entspricht der Frau mit den Blumenaugen, die gespaltenen Mangostücken gleichen. Im blumenreichen Tillai des unvergänglichen Uralten, der Dakshas dreifaches Opferfeuer zerstörte, tauchte sie einst in den tiefen Teich und ging schreiend unter. Er litt mit ihr, umfasste sie, zog sie heraus und freute sich. Was könnte unserem Haus jetzt noch lieber sein als das, was diesem Retter lieb ist?'''

''Die Erzählung von ihrer Rettung erklärt die feste Zuneigung. Der Situationsvermerk unterscheidet mehrere betreuende Frauen; ihre genaue Rollenbezeichnung ist in der Überlieferung nicht überall eindeutig.''

<span id="Vers_227"></span>'''Vers 227 – Ihr Abschiedslächeln verstehe ich erst jetzt'''

<div lang="ta">முறுவல்அக் கால்தந்து வந்தென் முலைமுழு வித்தழுவிச்<br />
சிறுவலக் காரங்கள் செய்தஎல் லாம்முழு தும்திதையத்<br />
தெறுவலக் காலனைச் செற்றவன் சிற்றம் பலஞ்சிந்தியார்<br />
உறுவலக் கானகம் தான்படர் வானாம் ஒளியிழையே</div>

<div lang="ta-Latn">muṟuvalak kāltantu vanteṉ mulaimuḻu vittaḻuvic<br />
ciṟuvalak kāraṅkaḷ ceytael lāmmuḻu tumtitaiyat<br />
teṟuvalak kālaṉaic ceṟṟavaṉ ciṟṟam palañcintiyār<br />
uṟuvalak kāṉakam tāṉpaṭar vāṉām oḷiyiḻaiyē</div>

'''Sie schenkte mir ein Lächeln, kam herbei und umarmte mich so fest, dass meine Brust ganz von ihr bedeckt war. Sie machte all die kleinen liebevollen Gesten in Fülle. Die glänzend Geschmückte tat es also, um dann jene schreckliche Wildnis zu betreten, in die Menschen geraten, die nicht an die kleine Halle dessen denken, der den grausamen Tod bezwang!'''

''Die betreuende Muttergestalt deutet rückblickend das Verhalten der Tochter als Abschied. Zärtliche Erinnerung und Sorge um den Weg stehen unmittelbar nebeneinander.''

<span id="Vers_228"></span>'''Vers 228 – Wie können diese Füße dort gehen?'''

<div lang="ta">தாமே தமக்(கு)ஒப்பு மற்றில் லவர்தில்லைத் தண்அனிச்சப்<br />
பூமேல் மிதிக்கின் பதைத்தடி பொங்கும்நங் காய் எரியும்<br />
தீமேல் அயில்போல் செறிபரல் கானிற் சிலம்படியாய்<br />
ஆமே நடக்க அருவினை யேன்பெற்ற அம்மனைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">tāmē tamak(ku)oppu maṟṟil lavartillait taṇaṉiccap<br />
pūmēl mitikkiṉ pataittaṭi poṅkumnaṅ kāy eriyum<br />
tīmēl ayilpōl ceṟiparal kāṉiṟ cilampaṭiyāy<br />
āmē naṭakka aruviṉai yēṉpeṟṟa ammaṉaikkē</div>

'''Er hat nur sich selbst zum Vergleich, keinen anderen. In seinem Tillai würden die kleinen Füße unserer Tochter schon erzittern und anschwellen, wenn sie auf eine kühle Anicham-Blüte träten. Liebe, wie sollen die Füße des von mir, der Unglücklichen, aufgezogenen Mädchens nun durch die Wildnis gehen, deren dichte Steine wie Speerspitzen auf loderndem Feuer sind?'''

''Die Amme denkt an die empfindlichen Füße der Fortgegangenen. Das Motiv wiederholt die Sorge des Liebenden, nun aus der Perspektive mütterlicher Fürsorge.''

<span id="Vers_229"></span>'''Vers 229 – Sie konnte früher kaum allein sein'''

<div lang="ta">தழுவின கையிறை சோரின் தமியம்என் றேதளர்வுற்(று)<br />
அழுவினை செய்யும்நை யாஅம்சொல் பேதை அறிவுவிண்ணோர்<br />
குழுவினை உய்யநஞ் சுண்(டு)அம் பலத்துக் குனிக்கும்பிரான்<br />
செழுவின தாள்பணி யார்பிணி யாலுற்றுத் தேய்வித்ததே</div>

<div lang="ta-Latn">taḻuviṉa kaiyiṟai cōriṉ tamiyameṉ ṟētaḷarvuṟ(ṟu)<br />
aḻuviṉai ceyyumnai yāamcol pētai aṟivuviṇṇōr<br />
kuḻuviṉai uyyanañ cuṇ(ṭu)am palattuk kuṉikkumpirāṉ<br />
ceḻuviṉa tāḷpaṇi yārpiṇi yāluṟṟut tēyvittatē</div>

'''Wenn die Hände, die sie umarmten, nur ein wenig nachließen, wurde die sanft sprechende Kleine schon schwach und weinte: „Ich bin allein!“ Nun ist ihre Einsicht von einer Krankheit überwältigt und aufgezehrt, wie sie jene trifft, die die reichen Füße unseres Herrn nicht verehren, der das Gift trank, damit die Schar der Himmlischen lebt, und in der Halle tanzt.'''

''Die Amme berichtet der leiblichen Mutter vom Fortgehen. „Krankheit“ bezeichnet in ihrer sorgenvollen Rede die überwältigende Liebesnot, keine gesicherte Diagnose.''

<span id="Vers_230"></span>'''Vers 230 – Sie ließ sogar ihre Freundin zurück'''

<div lang="ta">யாழியல் மென்மொழி வன்மனப் பேதையர் ஏதிலம்பின்<br />
தோழியை நீத்(து)என்னை முன்னே துறந்துதுன் னார்கண்முன்னே<br />
வாழிஇம் மூதூர் மறுகச்சென் றாள்அன்று மால்வணங்க<br />
ஆழிதந் தான்அம் பலம்பணி யாரின் அருஞ்சுரமே</div>

<div lang="ta-Latn">yāḻiyal meṉmoḻi vaṉmaṉap pētaiyar ētilampiṉ<br />
tōḻiyai nīt(tu)eṉṉai muṉṉē tuṟantutuṉ ṉārkaṇmuṉṉē<br />
vāḻiim mūtūr maṟukacceṉ ṟāḷaṉṟu mālvaṇaṅka<br />
āḻitan tāṉam palampaṇi yāriṉ aruñcuramē</div>

'''Sie hat eine sanfte Stimme wie eine Yazh-Harfe und doch ein hartes Herz! Hinter einem Fremden ging sie her, ließ die Freundin zurück und verließ zuvor schon mich. Vor den Augen der wenig Wohlgesinnten stürzte sie diese alte Stadt in Unruhe – möge sie dennoch leben! Nun ging sie in die schwere Wildnis, wie jene, die die Halle dessen nicht verehren, der Vishnu auf dessen Anbetung hin den Diskus gab.'''

''Die Mutter spricht aus Schmerz und Misstrauen. Ihr „Fremder“ ist dieselbe Person, die die Tochter als Geliebten gewählt hat; der Vers macht diesen Perspektivunterschied hörbar.''

<span id="Vers_231"></span>'''Vers 231 – Der Papagei zerreißt mir das Herz'''

<div lang="ta">கொன்னுனை வேல்அம் பலவன் தொழாரின்குன் றம்கொடியோள்<br />
என்னணம் சென்றனள் என்னணம் சேரும் எனஅயரா<br />
என்னனை போயினள் யாண்டையள் என்னைப் பருந்தடும்என்(று)<br />
என்னனை போக்கன்றிக் கிள்ளைஎன் உள்ளத்தை ஈர்க்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">koṉṉuṉai vēlam palavaṉ toḻāriṉkuṉ ṟamkoṭiyōḷ<br />
eṉṉaṇam ceṉṟaṉaḷ eṉṉaṇam cērum eṉaayarā<br />
eṉṉaṉai pōyiṉaḷ yāṇṭaiyaḷ eṉṉaip paruntaṭumeṉ(ṟu)<br />
eṉṉaṉai pōkkaṉṟik kiḷḷaieṉ uḷḷattai īrkkiṉṟatē</div>

'''Wie ging sie, die Ranke, über den grausamen Berg, der jenen gleicht, die den speertragenden Hallenherrn nicht verehren? Wie wird sie ankommen? Während ich darüber verzweifle, ruft der Papagei: „Meine Mutter ist fort! Wo ist sie? Der Habicht wird mich schlagen!“ Nicht nur ihr Fortgehen – auch dieser Papagei zerreißt mir das Herz.'''

''Die Mutter hört in den erlernten Worten des zurückgelassenen Vogels den Abschied erneut. „Speertragend“ folgt dem Wortlaut; seine genaue Beziehung zum Hallenherrn ist hier nicht erläutert.''

<span id="Vers_232"></span>'''Vers 232 – Sonne, verschone ihr Gesicht'''

<div lang="ta">பெற்றே னொடுங்கிள்ளை வாட முதுக்குறை பெற்றிமிக்கு<br />
நற்றேள் மொழியழல் கான்நடந் தாள்முகம் நானணுகப்<br />
பெற்றேன் பிறவி பெறாமற்செய் தோன்தில்லைத் தேன்பிறங்கு<br />
மற்றேன் மலரின் மலர்த்(து)இரந் தேன்சுடர் வானவனே</div>

<div lang="ta-Latn">peṟṟē ṉoṭuṅkiḷḷai vāṭa mutukkuṟai peṟṟimikku<br />
naṟṟēḷ moḻiyaḻal kāṉnaṭan tāḷmukam nāṉaṇukap<br />
peṟṟēṉ piṟavi peṟāmaṟcey tōṉtillait tēṉpiṟaṅku<br />
maṟṟēṉ malariṉ malart(tu)iran tēṉcuṭar vāṉavaṉē</div>

'''Du strahlender Himmelsgott! Mich, die sie aufzog, und ihren kleinen Papagei ließ sie betrübt zurück. Mit mehr Entschlossenheit, als ich ihr zugetraut hätte, ging die süß Sprechende in den brennenden Wald. Ich bitte dich: Lass ihr Gesicht sich öffnen wie eine honigreiche Blüte in Tillai dessen, der mich aufnahm, damit ich nicht wieder geboren werde, und lass mich ihr wieder nahe sein!'''

''Die Mutter bittet die Sonne, den Weg der Tochter milder zu machen. Die genaue Konstruktion des Wunsches nach erneuter Nähe ist unsicher; der überlieferte Situationsvermerk bestätigt die Bitte um Kühlung der heißen Wildnis.''

<span id="Vers_233"></span>'''Vers 233 – Wird sie seinen Alltag bewältigen?'''

<div lang="ta">வைம்மலர் வாட்படை யூரற்குச் செய்யும்குற் றேவல்மற்றென்<br />
மைம்மலர் வாட்கண்ணி வல்லள்கொல் லாம்தில்லை யான்மலைவாய்<br />
மொய்ம்மலர்க் காந்தளைப் பாந்தளென்(று) எண்ணித்துண் ணென்றொளித்துக்<br />
கைம்மல ரால்கண் புதைத்துப் பதைக்கும்எம் கார்மயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">vaimmalar vāṭpaṭai yūraṟkuc ceyyumkuṟ ṟēvalmaṟṟeṉ<br />
maimmalar vāṭkaṇṇi vallaḷkol lāmtillai yāṉmalaivāy<br />
moymmalark kāntaḷaip pāntaḷeṉ(ṟu) eṇṇittuṇ ṇeṉṟoḷittuk<br />
kaimmala rālkaṇ putaittup pataikkumem kārmayilē</div>

'''Kann meine Tochter mit den dunklen Blumenaugen die kleinen Dienste für den Herrn mit der scharfen, glänzenden Waffe verrichten? Unser regenzeitlicher Pfau erschrickt schon am Berg des Herrn von Tillai, wenn sie die dichten Kantal-Blüten für eine Schlange hält: Sie versteckt sich plötzlich, bedeckt ihre Augen mit Blumenhänden und zittert.'''

''Die Mutter zweifelt an der Lebenserfahrung der Tochter. Ihre Erinnerung betont kindliche Scheu; daraus lässt sich keine verlässliche historische Altersangabe ableiten.''

<span id="Vers_234"></span>'''Vers 234 – Ich werde sie überall suchen'''

<div lang="ta">வேயின தோளி மெலியல்விண் ணோர்தக்கன் வேள்வியின்வாய்ப்<br />
பாயின சீர்த்தியன் அம்பலத் தானைப் பழித்துமும்மைத்<br />
தீயின(து) ஆற்றல் சிரம்கண்இழிந்து திசைதிசைதாம்<br />
போயின எல்லையெல் லாம்புக்கு நாடுவன் பொன்னினையே</div>

<div lang="ta-Latn">vēyiṉa tōḷi meliyalviṇ ṇōrtakkaṉ vēḷviyiṉvāyp<br />
pāyiṉa cīrttiyaṉ ampalat tāṉaip paḻittumummait<br />
tīyiṉa(tu) āṟṟal ciramkaṇiḻintu ticaiticaitām<br />
pōyiṉa ellaiyel lāmpukku nāṭuvaṉ poṉṉiṉaiyē</div>

'''Die Frau mit den bambusgleichen Armen ist zart. Ich werde die Goldene suchen und in alle Gegenden gehen: so weit, wie jene Himmlischen bei Dakshas Opfer in alle Richtungen flohen, nachdem sie den Herrn der Halle geschmäht und durch die Kraft des dreifachen Feuers Köpfe und Augen verloren hatten.'''

''Die betreuende Muttergestalt beschließt die Suche. Die mythologische Katastrophe steigert die Vorstellung einer grenzenlosen, keine Richtung auslassenden Bewegung.''

<span id="Vers_235"></span>'''Vers 235 – Ein Versprechen an die Krähe'''

<div lang="ta">பணங்கள்அஞ் சாலும் பருஅர(வு) ஆர்த்தவன் தில்லையன்ன<br />
மணங்கொள்அஞ் சாயலும் மன்னனும் இன்னஏ வரக்கரைந்தால்<br />
உணங்கல்அஞ் சா(து)உண்ண லாம்ஒள் நிணப்பலி ஒக்குவல்மாக்<br />
குணங்கள்அஞ் சாற்பொலி யும்நல சேட்டைக் குலக்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">paṇaṅkaḷañ cālum paruara(vu) ārttavaṉ tillaiyaṉṉa<br />
maṇaṅkoḷañ cāyalum maṉṉaṉum iṉṉaē varakkaraintāl<br />
uṇaṅkalañ cā(tu)uṇṇa lāmoḷ niṇappali okkuvalmāk<br />
kuṇaṅkaḷañ cāṟpoli yumnala cēṭṭaik kulakkoṭiyē</div>

'''Du Bannerwesen aus dem Geschlecht der Jeshta, in dem sich die großen Eigenschaften zeigen! Wenn du rufst, damit die duftende, anmutige Frau, die Tillai des mit der großen fünfköpfigen Schlange Gegürteten gleicht, und ihr Herr gerade jetzt zurückkommen, werde ich dir eine gute Fleischgabe bereiten. Du sollst ohne Furcht vor dem Trockenplatz essen können.'''

''Die Mutter deutet den Vogelruf als mögliches Heimkehrzeichen und verspricht eine Gabe. Die genaue Anrede an den Jeshta zugeordneten Vogel ist unsicher; der Vers beschreibt einen historischen Vorzeichenbrauch.''

<span id="Vers_236"></span>'''Vers 236 – Gibt es Aussicht auf ihre Rückkehr?'''

<div lang="ta">முன்னும் கடுவிடம் உண்டதென் தில்லைமுன் னோன்அருளால்<br />
இன்னும் கடியிக் கடிமனைக் கேமற்(று) யாம்அயர<br />
மன்னும் கடிமலர்க் கூந்தலைத் தான்பெறு மாறும்உண்டேல்<br />
உன்னுங்கள் தீதின்றி ஓதுங்கள் நான்மறை உத்தமரே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉṉum kaṭuviṭam uṇṭateṉ tillaimuṉ ṉōṉaruḷāl<br />
iṉṉum kaṭiyik kaṭimaṉaik kēmaṟ(ṟu) yāmayara<br />
maṉṉum kaṭimalark kūntalait tāṉpeṟu māṟumuṇṭēl<br />
uṉṉuṅkaḷ tītiṉṟi ōtuṅkaḷ nāṉmaṟai uttamarē</div>

'''Ihr Vorzüglichen der vier Veden, bedenkt es und sprecht ohne Unheil! Durch die Gnade des Uralten des südlichen Tillai, der einst das grausame Gift trank: Gibt es noch einen Weg, die Frau mit dem duftenden Blütenhaar wieder in dieses wohlgeschützte Haus zu bekommen, damit wir hier die feierliche Verbindung begehen können, um die wir uns nun sorgen?'''

''Die suchende Mutter befragt kundige Deuter. Die doppelte Bedeutung von kaṭi als Schutz und Hochzeitsfeier prägt ihre Hoffnung auf eine geordnete Rückkehr.''

<span id="Vers_237"></span>'''Vers 237 – Ich erkenne ihre Fußspuren'''

<div lang="ta">தெள்வன் புனற்சென்னி யோன்அம் பலம்சிந்தி யார்இனஞ்சேர்<br />
முள்வன் பரல்முரம் பத்தின்முன் செய்வினை யேன்எடுத்த<br />
ஒள்வன் படைக்கண்ணி சீறடி இங்கிவை உங்குவை அக்<br />
கள்வன் பகட்டுர வோன்அடி யென்று கருதுவனே</div>

<div lang="ta-Latn">teḷvaṉ puṉaṟceṉṉi yōṉam palamcinti yāriṉañcēr<br />
muḷvaṉ paralmuram pattiṉmuṉ ceyviṉai yēṉeṭutta<br />
oḷvaṉ paṭaikkaṇṇi cīṟaṭi iṅkivai uṅkuvai ak<br />
kaḷvaṉ pakaṭṭura vōṉaṭi yeṉṟu karutuvaṉē</div>

'''Hier, auf den steinigen, dornigen Höhen, wo sich Furcht sammelt wie bei jenen, die nicht an die Halle dessen mit dem klaren Wasser auf dem Haupt denken, liegen diese kleinen Spuren der Frau mit den hellen Waffenaugen, die ich Unglückliche großzog. Und dort jene anderen: Ich denke, das sind die Füße des heimlichen Mannes mit der Kraft eines Elefanten.'''

''Die Amme findet die Spuren des Paares. Das Wiedererkennen schafft Gewissheit über den Weg und verstärkt zugleich ihre Sorge.''

<span id="Vers_238"></span>'''Vers 238 – Ihre Blumenfüße auf den heißen Steinen'''

<div lang="ta">பாலொத்த நீற்றம் பலவன் கழல்பணி யார்பிணிவாய்க்<br />
கோலத் தவிசின் மிதிக்கின் பதைத்தடி கொப்புள்கொள்ளும்<br />
வேலொத்த வெம்பரல் கானத்தின் நின்றோர் விடலைபின்போம்<br />
காலொத் தனவினை யேன்பெற்ற மாணிழை கால்மலரே</div>

<div lang="ta-Latn">pālotta nīṟṟam palavaṉ kaḻalpaṇi yārpiṇivāyk<br />
kōlat taviciṉ mitikkiṉ pataittaṭi koppuḷkoḷḷum<br />
vēlotta vemparal kāṉattiṉ niṉṟōr viṭalaipiṉpōm<br />
kālot taṉaviṉai yēṉpeṟṟa māṇiḻai kālmalarē</div>

'''Die Füße meiner edel geschmückten Tochter bekämen schon Blasen und zitterten, wenn sie auf einem schönen, weichen Polster aufträte. Sind diese Blumenfüße nun wirklich Füße geworden, die einem jungen Mann durch die Wildnis folgen, deren heiße, dichte Steine Speeren gleichen – durch ein Leid wie das jener, die den Hallenherrn mit der milchweißen Asche nicht verehren?'''

''Der Blick auf die Fußspuren löst schmerzliche Vorstellungen aus. Die übersteigerte Zartheit der Tochter gehört zur mütterlichen Klage.''

<span id="Vers_239"></span>'''Vers 239 – Hast du meine Tochter gesehen?'''

<div lang="ta">பேதைப் பருவம் பின்சென் றதுமுன்றில் எனைப்பிரிந்தால்<br />
ஊதைக்(கு) அலமரும் வல்லியப் பாள்முத்தன் தில்லையன்னாள்<br />
ஏதிற் கரத்தய லானொ(டு)இன்(று) ஏகினள் கண்டனையே<br />
போதிற் பொலியும் தொழிற்புலிப் பல்குரல் பொற்றொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">pētaip paruvam piṉceṉ ṟatumuṉṟil eṉaippirintāl<br />
ūtaik(ku) alamarum valliyap pāḷmuttaṉ tillaiyaṉṉāḷ<br />
ētiṟ karattaya lāṉo(ṭu)iṉ(ṟu) ēkiṉaḷ kaṇṭaṉaiyē<br />
pōtiṟ poliyum toḻiṟpulip palkural poṟṟoṭiyē</div>

'''Du mit goldenen Armreifen und einer Kette aus Tigerzähnen, die zwischen Blüten glänzt! Ihre Kindheit ist noch kaum zurückgetreten. Wenn sie mich schon im Hof allein lassen musste, wurde sie wie eine Ranke im Wind. Sie gleicht dem Tillai des Reinen. Heute ging sie mit einem fremden Mann fort, der eine Waffe trägt. Hast du sie gesehen?'''

''Die Amme befragt eine Blumen pflückende Jägerin. „Kindheit“ gibt die erinnernde, sorgende Sicht der Amme wieder; das Gedicht selbst nennt kein Lebensalter.''

<span id="Vers_240"></span>'''Vers 240 – Ein Vorwurf an die Waldtaube'''

<div lang="ta">புயலன்(று) அலர்சடை ஏற்றவன் தில்லைப் பொருப்பரசி<br />
பயலன் தலைப்பணி யாதவர் போல்மிகு பாவம்செய்தேற்(கு)<br />
அயலன் தமியன்அம் சொல்துணை வெஞ்சுரம் மாதர்சென்றால்<br />
இயலன்(று) எனக்கிற் றிலைமற்று வாழி எழிற்புறவே</div>

<div lang="ta-Latn">puyalaṉ(ṟu) alarcaṭai ēṟṟavaṉ tillaip porupparaci<br />
payalaṉ talaippaṇi yātavar pōlmiku pāvamceytēṟ(ku)<br />
ayalaṉ tamiyaṉam coltuṇai veñcuram mātarceṉṟāl<br />
iyalaṉ(ṟu) eṉakkiṟ ṟilaimaṟṟu vāḻi eḻiṟpuṟavē</div>

'''Schöne Waldtaube, lebe wohl! Ich habe wohl schweres Unrecht getan, wie jene, die ihr Haupt nicht zu den Füßen dessen neigen, der die Regenflut in seinen ausgebreiteten Flechten aufnahm, des Herrn von Tillai. Als meine Tochter mit einem einzelnen Fremden als Begleiter in die grausame Wildnis ging, konntest du nicht einmal sagen: „Das ist nicht recht“!'''

''Die Suchende richtet ihre Hilflosigkeit gegen den Vogel. Die Anklage gehört zum Schmerz der Zurückgebliebenen und ist keine objektive Beurteilung des Paares.''

<span id="Vers_241"></span>'''Vers 241 – Auch der Kurava-Baum schweigt'''

<div lang="ta">பாயும் விடையோன் புலியூர் அனையஎன் பாவைமுன்னே<br />
காயும் கடத்திடை யாடிக் கடப்பவும் கண்டுநின்று<br />
வாயும் திறவாய் குழைஎழில் வீசவண்(டு) ஓலுறுத்த<br />
நீயும்நின் பாவையும் நின்று நிலாவிடும் நீள்குரவே</div>

<div lang="ta-Latn">pāyum viṭaiyōṉ puliyūr aṉaiyaeṉ pāvaimuṉṉē<br />
kāyum kaṭattiṭai yāṭik kaṭappavum kaṇṭuniṉṟu<br />
vāyum tiṟavāy kuḻaieḻil vīcavaṇ(ṭu) ōluṟutta<br />
nīyumniṉ pāvaiyum niṉṟu nilāviṭum nīḷkuravē</div>

'''Hoher Kurava-Baum! Vor dir ging meine Puppe, die Puliyur des springenden Stierreiters gleicht, durch die sengende Wildnis. Du sahst sie dahinschreiten und öffnetest doch deinen Mund nicht. Nun breitest du deinen schönen jungen Schmuck aus, während die Bienen laut tönen, und stehst mit deiner eigenen Puppe da, als lächeltest du im Mondlicht!'''

''Die Amme klagt den blühenden Baum an. Seine als kleine Puppen beschriebenen Blüten erinnern sie an die Tochter und machen sein Schweigen besonders schmerzlich.''

<span id="Vers_242"></span>'''Vers 242 – Eine Frage an die Asketen'''

<div lang="ta">கத்திய பொக்கணத்(து) என்(பு)அணி கட்டங்கம் சூழ்சடைவெண்<br />
பொத்திய கோலத்தி னீர்புலி யூர்அம் பலவர்க்குற்ற<br />
பத்தியர் போலப் பணைத்திறு மாந்த பயோதரத்தோர்<br />
பித்திதன் பின்வர முன்வரு மோஓர் பெருந்தகையே</div>

<div lang="ta-Latn">kattiya pokkaṇat(tu) eṉ(pu)aṇi kaṭṭaṅkam cūḻcaṭaiveṇ<br />
pottiya kōlatti ṉīrpuli yūram palavarkkuṟṟa<br />
pattiyar pōlap paṇaittiṟu mānta payōtarattōr<br />
pittitaṉ piṉvara muṉvaru mōōr peruntakaiyē</div>

'''Ihr mit Bettelsack, Knochenschmuck und Khatvanga-Stab, mit umwundenem Flechtenhaar und weiß bedeckter Gestalt! Wie die ergebenen Anhänger des Hallenherrn von Puliyur zieht ihr dahin. Kam ein vortrefflicher Mann vor euch her, während hinter ihm eine verliebte Frau folgte, deren volle Brust sich stolz erhebt?'''

''Die Suchende befragt wandernde Asketen. Die Attribute deuten auf eine strenge shaivaitische Asketentradition; eine genauere Schulzuordnung wird durch den Vers allein nicht gesichert.''

<span id="Vers_243"></span>'''Vers 243 – Habt ihr das Paar gesehen?'''

<div lang="ta">வெதிரேய் கரத்துமென் தோல்ஏய் சுவல்வெள்ளை நூலிற்கொண்மூ<br />
அதிரேய் மறையின்இவ் வாறுசெல் வீர்தில்லை அம்பலத்துக்<br />
கதிரேய் சடையோன் கரமான் எனஒரு மான்மயில்போல்<br />
எதிரே வருமே சுரமே வெறுப்பவொர் ஏந்தலோடே</div>

<div lang="ta-Latn">vetirēy karattumeṉ tōlēy cuvalveḷḷai nūliṟkoṇmū<br />
atirēy maṟaiyiṉiv vāṟucel vīrtillai ampalattuk<br />
katirēy caṭaiyōṉ karamāṉ eṉaoru māṉmayilpōl<br />
etirē varumē curamē veṟuppavor ēntalōṭē</div>

'''Ihr, die ihr diesen Weg geht, Bambus in der Hand, weiches Fell über der Schulter und die weiße heilige Schnur tragend, während eure Veden wie Wolkendonner erklingen! Kam euch eine Gazelle entgegen, gleich dem Reh in der Hand des Herrn mit strahlenden Flechten in Tillais Halle, pfauengleich von einem Edlen begleitet, sodass selbst die Wildnis ihre Härte verlor?'''

''Die Amme fragt Vedenkenner nach der Tochter. Die Tiervergleiche benennen deren Blick und Gang; die Wildnis wird durch die Anwesenheit des Paares poetisch verwandelt.''

<span id="Vers_244"></span>'''Vers 244 – Ein anderes Paar antwortet'''

<div lang="ta">மீண்டார் எனஉவந்தேன்கண்டு நும்மைஇம் மேதகவே<br />
பூண்டார் இருவர்முன் போயின ரேபுலி யூர்எனைநின்(று)<br />
ஆண்டான் அருவரை ஆளியன் னானைக்கண்டேன்அயலே<br />
தூண்டா விளக்கனை யாய்என்னை யோஅன்னை சொல்லியதே</div>

<div lang="ta-Latn">mīṇṭār eṉauvantēṉkaṇṭu nummaiim mētakavē<br />
pūṇṭār iruvarmuṉ pōyiṉa rēpuli yūreṉainiṉ(ṟu)<br />
āṇṭāṉ aruvarai āḷiyaṉ ṉāṉaikkaṇṭēṉayalē<br />
tūṇṭā viḷakkaṉai yāyeṉṉai yōaṉṉai colliyatē</div>

'''„Als ich euch sah, freute ich mich: Sie sind zurückgekehrt! Sind vor euch zwei vorübergegangen, die dieselbe würdige Erscheinung haben?“ – „Am schwer zugänglichen Berg dessen, der in Puliyur stand und mich annahm, sah ich einen Mann wie einen Löwen. Du, die du neben mir einer Lampe gleichst, die keines Schürens bedarf: Was hat diese Mutter von der anderen gesagt?“'''

''Die Suchende verwechselt kurz ein entgegenkommendes Paar mit den Vermissten. Der Mann bestätigt nur den männlichen Reisenden und wendet sich für die Frau an seine Begleiterin; dies inszeniert höfliche Zurückhaltung des Blicks. Zwei beschädigte Stellen der Grundvorlage sind anhand der Vergleichsfassung berichtigt; insbesondere steht dort eindeutig der Vergleich mit einem männlichen Löwen.''

<span id="Vers_245"></span>'''Vers 245 – Hier stand sie ohne Furcht'''

<div lang="ta">பூங்கயி லாயப் பொருப்பன் திருப்புலி யூரதென்னத்<br />
தீங்கை இலாச்சிறி யாள்நின்ற(து) இவ்விடம் சென்றெதிர்ந்த<br />
வேங்கையின் வாயின் வியன்னகம் மடுத்துக் கிடந்தலற<br />
ஆங்(கு)அயி லாற்பணி கொண்டது திண்திறல் ஆண்தகையே</div>

<div lang="ta-Latn">pūṅkayi lāyap poruppaṉ tiruppuli yūrateṉṉat<br />
tīṅkai ilācciṟi yāḷniṉṟa(tu) ivviṭam ceṉṟetirnta<br />
vēṅkaiyiṉ vāyiṉ viyaṉṉakam maṭuttuk kiṭantalaṟa<br />
āṅ(ku)ayi lāṟpaṇi koṇṭatu tiṇtiṟal āṇtakaiyē</div>

'''Hier stand die Kleine ganz ohne Furcht, als befände sie sich im heiligen Puliyur des Herrn vom blütenreichen Kailasa. Ein Tiger war ihnen entgegengekommen und lag dann schreiend da, die gewaltigen Krallen gegen sein Maul gepresst: Der starkkräftige Held hatte ihn dort mit seinem Speer bezwungen.'''

''Begegnende berichten der suchenden Amme von einem gefährlichen Zwischenfall und dem Schutz durch den Mann. Die Stellung von Maul und Krallen bleibt bildlich schwer aufzulösen.''

<span id="Vers_246"></span>'''Vers 246 – Wir meinten, Shiva selbst zu sehen'''

<div lang="ta">மின்தொத்(து) இடுகழல் நூபுரம் வெள்ளைசெம் பட்டுமின்ன<br />
ஒன்(று)ஒத் திடவுடை யாள(டு)ஒன் றாம்புலி யூரன்என்றே<br />
நன்(று)ஒத் தெழிலைத் தொழவுற் றனம்என்ன தோர்நன்மைதான்<br />
குன்றத் திடைக்கண் டனம்அன்னை நீசொன்ன கொள்கையரே</div>

<div lang="ta-Latn">miṉtot(tu) iṭukaḻal nūpuram veḷḷaicem paṭṭumiṉṉa<br />
oṉ(ṟu)ot tiṭavuṭai yāḷa(ṭu)oṉ ṟāmpuli yūraṉeṉṟē<br />
naṉ(ṟu)ot teḻilait toḻavuṟ ṟaṉameṉṉa tōrnaṉmaitāṉ<br />
kuṉṟat tiṭaikkaṇ ṭaṉamaṉṉai nīcoṉṉa koḷkaiyarē</div>

'''Mutter, wir sahen am Berg genau das Paar, von dem du sprichst! Blitzende Heldenfußspange und zarte Fußglocke, Weiß und Rot leuchteten zusammen. „Es ist der Herr von Puliyur, eins geworden mit der Frau, deren Gewand seinem entspricht“, dachten wir und wollten diese vollkommen zusammenstimmende Schönheit verehren. Welch ein wunderbares Bild!'''

''Das Paar erscheint den Begegnenden wie Ardhanarishvara, Shiva in Einheit mit seiner weiblichen Hälfte. Der Vers lässt die menschlichen Personen bestehen und erschließt ihre Harmonie durch den göttlichen Vergleich.''

<span id="Vers_247"></span>'''Vers 247 – Kehre nun beruhigt zurück'''

<div lang="ta">மீள்வது செல்வதன்(று) அன்னைஇவ் வெங்கடத்(து) அக்கடமாக்<br />
கீள்வது செய்த கிழவோ னொடுங்கிளர் கெண்டையன்ன<br />
நீள்வது செய்தகண் ணாள்இந் நெடுஞ்சுரம் நீந்தியெம்மை<br />
ஆள்வது செய்தவன் தில்லையின் எல்லை அணுகுவரே</div>

<div lang="ta-Latn">mīḷvatu celvataṉ(ṟu) aṉṉaiiv veṅkaṭat(tu) akkaṭamāk<br />
kīḷvatu ceyta kiḻavō ṉoṭuṅkiḷar keṇṭaiyaṉṉa<br />
nīḷvatu ceytakaṇ ṇāḷin neṭuñcuram nīntiyemmai<br />
āḷvatu ceytavaṉ tillaiyiṉ ellai aṇukuvarē</div>

'''Mutter, umkehren solltest du, nicht weitergehen! Die Frau mit den langgezogenen, glänzenden Kendai-Fischaugen hat zusammen mit dem Mann, der in dieser grausamen Wildnis das mächtige Wildtier zerriss, den weiten Weg schon überschritten. Sie werden jetzt die Grenze Tillais dessen erreichen, der uns in seinen Dienst genommen hat.'''

''Die Suchende erfährt, dass das Paar die gefährliche Strecke hinter sich hat. Ihr wird geraten, sich nicht länger selbst in die Wildnis zu begeben.''

<span id="Vers_248"></span>'''Vers 248 – Sandel und Perlen bleiben nicht an ihrem Ursprung'''

<div lang="ta">கரும்பிவர் சந்தும் தொடுகடல் முத்தும்வெண் சங்கும்எங்கும்<br />
விரும்பினர் பாற்சென்று மெய்க்(கு)அணி யாம்வியன் கங்கையென்னும்<br />
பெரும்புனல் சூடும் பிரான்சிவன் சிற்றம் பலம்அனைய<br />
கரும்பன மென்மொழி யாரும்அந் நீர்மையர் காணுநர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">karumpivar cantum toṭukaṭal muttumveṇ caṅkumeṅkum<br />
virumpiṉar pāṟceṉṟu meyk(ku)aṇi yāmviyaṉ kaṅkaiyeṉṉum<br />
perumpuṉal cūṭum pirāṉcivaṉ ciṟṟam palamaṉaiya<br />
karumpaṉa meṉmoḻi yāruman nīrmaiyar kāṇunarkkē</div>

'''Sandel, an dem Bienen schwärmen, Perlen aus dem tiefen Meer und weiße Muscheln gelangen überall zu denen, die sie lieben, und werden Schmuck am Körper. Ebenso ist es mit den sanft Sprechenden, süß wie Zuckerrohr, die der kleinen Halle Shivas gleichen, unseres Herrn, der die große Wasserflut namens Ganga trägt: So zeigt es sich den Einsichtigen.'''

''Die Begegnenden trösten die Amme mit einem bekannten Vergleich: Kostbares entfaltet seinen Wert auch fern vom Entstehungsort. Diese Rede setzt die damalige Vorstellung vom Verlassen des Elternhauses bei einer Verbindung voraus.''

<span id="Vers_249"></span>'''Vers 249 – Sie haben die fruchtbaren Felder erreicht'''

<div lang="ta">ஆண்(டு)இல் எடுத்தவ ராம்இவர் தாம்அவர் அல்குவர்போய்த்<br />
தீண்டில் எடுத்தவர் தீவினை தீர்ப்பவன் தில்லையின்வாய்த்<br />
தூண்டில் எடுத்தவ ரால்தொங்கொ(டு) எற்றப் பழம்விழுந்து<br />
பாண்டில் எடுத்தபல் தாமரை கீழும் பழனங்களே</div>

<div lang="ta-Latn">āṇ(ṭu)il eṭuttava rāmivar tāmavar alkuvarpōyt<br />
tīṇṭil eṭuttavar tīviṉai tīrppavaṉ tillaiyiṉvāyt<br />
tūṇṭil eṭuttava rāltoṅko(ṭu) eṟṟap paḻamviḻuntu<br />
pāṇṭil eṭuttapal tāmarai kīḻum paḻaṉaṅkaḷē</div>

'''Dort werden sie verweilen; diese Menschen nehmen sie auf und sorgen für sie. Sie sind weitergezogen zu den Feldern Tillais dessen, der die schlimmen Taten jener löst, die sich ihm nähern. Dort springt ein am Angelhaken gefangener Varal-Fisch gegen einen Zweig; eine Frucht fällt herab und zerreißt die vielen Lotusblüten, die das Wasser hervorgebracht hat.'''

''Die betrübte Mutter erhält Nachricht vom sicheren, wasserreichen Ziel. Die erste Zeile ist stark verkürzt und unsicher; der Situationsvermerk bestätigt die Ankunft in den fruchtbaren Feldern.''

<span id="Kapitel_17"></span>'''Kapitel 17 – Drängen auf Heirat'''

Verse 250–265 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">வரைவு முடுக்கம் ஒருபதி னாறும்<br />
சிவனது கருணை தெரிய உரைத்தல்<br />
இன்பம் பெறஅருள் எடுத்தியம் பியது.</div>

<div lang="ta-Latn">varaivu muṭukkam orupati ṉāṟum<br />
civaṉatu karuṇai teriya uraittal<br />
iṉpam peṟaaruḷ eṭuttiyam piyatu.</div>

'''Die sechzehn Situationen des Drängens auf Heirat sprechen deutlich von Shivas Erbarmen: Die Gnade legt es dar, damit Freude erlangt wird.'''

''Die verbindliche Vereinigung wird als Bild für die Beständigkeit geistiger Erfüllung gelesen.''

<span id="Vers_250"></span>'''Vers 250 – Welche Form soll deine Güte annehmen?'''

<div lang="ta">எழுங்குலை வாழையின் இன்கனி தின்(று)இள மந்திஅந்தண்<br />
செழுங்குலை வாழை நிழலில் துயில்சிலம் பாமுனைமேல்<br />
உழுங்கொலை வேல்திருச் சிற்றம் பலவரை உன்னலர்போல்<br />
அழுங்குலை வேலன்ன கண்ணிக்(கு)என் னோநின் னருள் வகையே</div>

<div lang="ta-Latn">eḻuṅkulai vāḻaiyiṉ iṉkaṉi tiṉ(ṟu)iḷa mantiantaṇ<br />
ceḻuṅkulai vāḻai niḻalil tuyilcilam pāmuṉaimēl<br />
uḻuṅkolai vēltiruc ciṟṟam palavarai uṉṉalarpōl<br />
aḻuṅkulai vēlaṉṉa kaṇṇik(ku)eṉ ṉōniṉ ṉaruḷ vakaiyē</div>

'''Herr des Berghangs, wo junge Äffinnen die süßen Früchte hoher Bananentrauben essen und dann im Schatten der kühlen, reichen Bananenstauden schlafen! Die Frau mit den speergleichen Augen leidet wie jene, die nicht an den Herrn der kleinen Halle denken, dessen tödlicher Speer das Schlachtfeld durchpflügt. Welche Form nimmt deine Zuwendung zu ihr denn an?'''

''Die Freundin fordert, die Liebe durch Heirat verbindlich zu machen. Das Kapitel nimmt damit eine weitere typische Situation der Liebespoetik auf; die Kapitel sind nicht in jeder Einzelheit als lückenlose Romanhandlung zu lesen.''

<span id="Vers_251"></span>'''Vers 251 – Gehört sie überhaupt in eine Hütte?'''

<div lang="ta">பரம்பயன் தன்னடி யேனுக்குப் பார்விசும் பூடுருவி<br />
வரம்பயன் மாலறி யாத்தில்லை வானவன் வானகஞ்சேர்<br />
அரம்பையர் தம்மிட மோஅன்றி வேழத்தின் என்புநட்ட<br />
குரம்பையர் தம்மிட மோஇடம் தோன்றும்இக் குன்றிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">parampayaṉ taṉṉaṭi yēṉukkup pārvicum pūṭuruvi<br />
varampayaṉ mālaṟi yāttillai vāṉavaṉ vāṉakañcēr<br />
arampaiyar tammiṭa mōaṉṟi vēḻattiṉ eṉpunaṭṭa<br />
kurampaiyar tammiṭa mōiṭam tōṉṟumik kuṉṟiṭattē</div>

'''Der Himmlische von Tillai schenkte mir Dienendem den höchsten Ertrag; Brahma und Vishnu durchdrangen Himmel und Erde, ohne seine Grenze zu erkennen. Ist dieser Ort am Berg die Wohnstätte himmlischer Rambhas? Oder ist es wirklich ein Platz von Menschen, deren Hütten aus eingepflanzten Elefantenknochen bestehen?'''

''Der Mann weicht durch eine überhöhte Beschreibung der Geliebten und ihres Ortes aus. Rambha steht hier für die Schönheit himmlischer Frauen; die genaue Bedeutung der Knochenhütten bleibt unklar.''

<span id="Vers_252"></span>'''Vers 252 – Dies sind unsere wirklichen Verhältnisse'''

<div lang="ta">சிறார்கவண் வாய்த்த மணியிற் சிதை பெருந் தேனிழும்என்(று)<br />
இறால்கழி வுற்(று)எம் சிறுகுடில் உந்தும் இடமி(து)எந்தை<br />
உறாவரை யுற்றார் குறவர்பெற் றாளும் கொடிச்சி உம்பர்<br />
பெறாஅருள் அம்பல வன்மலைக் காத்தும் பெரும்புனமே</div>

<div lang="ta-Latn">ciṟārkavaṇ vāytta maṇiyiṟ citai perun tēṉiḻumeṉ(ṟu)<br />
iṟālkaḻi vuṟ(ṟu)em ciṟukuṭil untum iṭami(tu)entai<br />
uṟāvarai yuṟṟār kuṟavarpeṟ ṟāḷum koṭicci umpar<br />
peṟāaruḷ ampala vaṉmalaik kāttum perumpuṉamē</div>

'''Wenn Kinder mit ihren Schleudern Steine schießen, brechen die großen Honigwaben auf; der Honig strömt herab und drängt gegen unsere kleinen Hütten. Dies ist unser Ort. Unser Vater zieht als Bergjäger über die Höhen, und die Mutter ist eine Bergfrau. Am Berg des Hallenherrn, dessen Gnade die Himmlischen nicht erlangen, bewachen wir das große Feld.'''

''Die Freundin antwortet sachlich auf die himmlische Überhöhung. Die Herkunft der Familie soll einer konkreten Heiratsentscheidung nicht länger durch schmeichelnde Bilder entzogen werden.''

<span id="Vers_253"></span>'''Vers 253 – Dein Kommen bringt uns Angst'''

<div lang="ta">கடந்தொறும் வாரண வல்சியின் நாடிப்பல் சீயம்கங்குல்<br />
இடம்தொறும் பார்க்கும் இயவொரு நீஎழில் வேலின்வந்தால்<br />
படந்தொறும் தீஅர வன்னம் பலம்பணி யாரின்எம்மைத்<br />
தொடர்ந்தொறும் துன்(பு)என் பதேஅன்ப நின்னருள் தோன்றுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṭantoṟum vāraṇa valciyiṉ nāṭippal cīyamkaṅkul<br />
iṭamtoṟum pārkkum iyavoru nīeḻil vēliṉvantāl<br />
paṭantoṟum tīara vaṉṉam palampaṇi yāriṉemmait<br />
toṭarntoṟum tuṉ(pu)eṉ patēaṉpa niṉṉaruḷ tōṉṟuvatē</div>

'''Geliebter, viele Löwen suchen nachts auf allen Wegen der Wildnis nach Elefantenfleisch und lauern an jedem Ort. Wenn du dort allein mit deinem schönen Speer kommst, erscheint deine Zuwendung nur als neues Leid, das uns immer weiter verfolgt – wie jene verfolgt werden, die die Halle des Herrn mit der feuerglühenden Schlange nicht verehren.'''

''Die Freundin erklärt, dass der gefährliche Nachtbesuch die Sorge der Frauen vermehrt. Sie verlangt eine Form der Liebe, die Sicherheit ermöglicht.''

<span id="Vers_254"></span>'''Vers 254 – Bei Tag droht uns öffentlicher Tadel'''

<div lang="ta">களிறுற்ற செல்லல் களைவயின் பெண்மரங் கைஞ்ஞெமிர்த்துப்<br />
பிளிறுற்ற வானப் பெருவரை நாட பெடைநடையோ(டு)<br />
ஒளிறுற்ற மேனியின் சிற்றம் பலம்நெஞ் சுறாதவர்போல்<br />
வெளிறுற்ற வான்பழி யாம்பகல் நீசெய்யும் மெய்யருளே</div>

<div lang="ta-Latn">kaḷiṟuṟṟa cellal kaḷaivayiṉ peṇmaraṅ kaiññemirttup<br />
piḷiṟuṟṟa vāṉap peruvarai nāṭa peṭainaṭaiyō(ṭu)<br />
oḷiṟuṟṟa mēṉiyiṉ ciṟṟam palamneñ cuṟātavarpōl<br />
veḷiṟuṟṟa vāṉpaḻi yāmpakal nīceyyum meyyaruḷē</div>

'''Herr des großen, himmelhohen Berges! Um dem leidenden Elefanten zu helfen, ringt seine Gefährtin die Rüsselhand und trompetet laut. Deine wahrhaftige Zuwendung bei Tage führt uns zu weithin sichtbarem, großem Tadel – wie bei jenen, deren Herz die kleine Halle des leuchtenden Herrn nicht aufnimmt, dessen eine Seite den Gang der weiblichen Gestalt trägt.'''

''Die Freundin weist auch Tagestreffen zurück. Das hilfsbereite Elefantenpaar setzt einen Maßstab fürsorglichen Handelns, dem eine gefährdende Begegnung nicht genügt.''

<span id="Vers_255"></span>'''Vers 255 – Ich bitte dich mit gefalteten Händen'''

<div lang="ta">கழிகண் தலைமலை வோன்புலி யூர்கரு தாதவர்போல்<br />
குழிகண் களிறு வெரீஇஅரி யாளி குழீஇவழங்காக்<br />
கழிகட் டிரவின்வரல்கழல் கைதொழு தேயிரந்தேன்<br />
பொழிகட் புயலின் மயிலில் துவளும் இவள்பொருட்டே</div>

<div lang="ta-Latn">kaḻikaṇ talaimalai vōṉpuli yūrkaru tātavarpōl<br />
kuḻikaṇ kaḷiṟu verīiari yāḷi kuḻīivaḻaṅkāk<br />
kaḻikaṭ ṭiraviṉvaralkaḻal kaitoḻu tēyirantēṉ<br />
poḻikaṭ puyaliṉ mayilil tuvaḷum ivaḷporuṭṭē</div>

'''Ich verehre deine Füße mit zusammengelegten Händen und bitte: Komme nicht in der tiefen, späten Nacht, wenn höhlenäugige Elefanten vor Löwen und Yalis erschrecken und kein Weg begehbar ist. Tue es um dieser Frau willen, die wie ein Pfau im herabströmenden Regen bebt – wie jene, die nicht an Puliyur des Herrn mit dem Schädelkranz denken.'''

''Die Freundin bittet nun ausdrücklich und persönlich. Ihre Fürsorge gilt beiden Liebenden.''

<span id="Vers_256"></span>'''Vers 256 – Die Mutter weiß vom nächtlichen Wagen'''

<div lang="ta">விண்ணும் செலவறி யாவெறி யார்கழல் வீழ்சடைத்தீ<br />
வண்ணன் சிவன்தில்லை மல்லெழில் கானல் அரையிரவில்<br />
அண்ணல் மணிநெடுந் தேர்வந்த துண்டாம் எனச்சிறிது<br />
கண்ணும் சிவந்தன்னை என்னையும் நோக்கினள் கார்மயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">viṇṇum celavaṟi yāveṟi yārkaḻal vīḻcaṭaittī<br />
vaṇṇaṉ civaṉtillai malleḻil kāṉal araiyiravil<br />
aṇṇal maṇineṭun tērvanta tuṇṭām eṉacciṟitu<br />
kaṇṇum civantaṉṉai eṉṉaiyum nōkkiṉaḷ kārmayilē</div>

'''Mein regenzeitlicher Pfau! Die Mutter sah mich mit leicht geröteten Augen an und sagte: „In den schönen Küstenhain von Shivas Tillai soll um Mitternacht der lange, klingende Wagen eines Herrn gekommen sein.“ Dort wohnt der Feuerfarbene mit herabfallenden Flechten und duftenden Füßen, deren Weg selbst die Himmelswelt nicht zu erkennen weiß.'''

''Die Freundin spricht zur Geliebten in Hörweite des Mannes. Er soll erfahren, dass die heimlichen Besuche bemerkt worden sind.''

<span id="Vers_257"></span>'''Vers 257 – Sie sah, wie er seine Gefährtin fütterte'''

<div lang="ta">வான்தோய் பொழில்எழில் மாங்கனி மந்தியின் வாய்க்கடுவன்<br />
தேன்தோய்த்(து) அருத்தி மகிழ்வகண் டாள்திரு நீள்முடிமேல்<br />
மீன்தோய் புனற்பெண்ணை வைத்துடை யானையும் மேனியைத்தான்<br />
வான்தோய் மதில்தில்லை மாநகர் போலும் வரிவளையே</div>

<div lang="ta-Latn">vāṉtōy poḻileḻil māṅkaṉi mantiyiṉ vāykkaṭuvaṉ<br />
tēṉtōyt(tu) arutti makiḻvakaṇ ṭāḷtiru nīḷmuṭimēl<br />
mīṉtōy puṉaṟpeṇṇai vaittuṭai yāṉaiyum mēṉiyaittāṉ<br />
vāṉtōy matiltillai mānakar pōlum varivaḷaiyē</div>

'''Die Frau mit den gestreiften Armreifen, die der himmelhoch ummauerten großen Stadt Tillai gleicht, sah im Hain einen Affen seiner Gefährtin eine schöne Mangofrucht reichen: Er tauchte sie in Honig, ließ sie essen und freute sich. Dort wohnt der Herr, der die fischreiche Wasserfrau auf seiner hohen Krone und die andere Frau als Teil seines Leibes trägt.'''

''Die Freundin verwendet das fürsorgliche Tierpaar als indirekte Aufforderung zur Heirat. Ganga im Haar und die weibliche Körperhälfte verbinden Fürsorge mit Shivas Bildgestalt.''

<span id="Vers_258"></span>'''Vers 258 – Jeder Trommelschlag hält sie wach'''

<div lang="ta">நறைக்கண் மலிகொன்றை யோன்நின்று நாடக மாடுதில்லைச்<br />
சிறைக்கண் மலிபுனல் சீர்நகர் காக்கும்செவ் வேல்கிளைஞர்<br />
பறைக்கண் படும்படும் தோறும் படாமுலைப் பைந்தொடியாள்<br />
கறைக்கண் மலிகதிர் வேற்கண் படாது கலங்கினவே</div>

<div lang="ta-Latn">naṟaikkaṇ malikoṉṟai yōṉniṉṟu nāṭaka māṭutillaic<br />
ciṟaikkaṇ malipuṉal cīrnakar kākkumcev vēlkiḷaiñar<br />
paṟaikkaṇ paṭumpaṭum tōṟum paṭāmulaip paintoṭiyāḷ<br />
kaṟaikkaṇ malikatir vēṟkaṇ paṭātu kalaṅkiṉavē</div>

'''In Tillai tanzt der Herr mit den honigvollen Konrai-Blüten sein Schauspiel; in den Wassergräben der herrlichen Stadt steht reiches Wasser. Jedes Mal, wenn die jungen Wächter mit roten Speeren auf die Trommel schlagen, finden die Augen der Frau mit den frischen Armreifen und noch unbedeckter Brust keinen Schlaf: Wie gezeichnete, strahlende Speere bleiben sie unruhig offen.'''

''Die Stadtwache steigert die nächtliche Sorge um den heimlich kommenden Mann. Die körperliche Bezeichnung folgt einer historischen Darstellungskonvention und trägt keine Alterszahl.''

<span id="Vers_259"></span>'''Vers 259 – Gibt es bei euch kein anderes Mittel?'''

<div lang="ta">கரலா யினர்நினை யாத்தில்லை அம்பலத் தான்கழற்(கு)அன்<br />
பிலரா யினர்வினை போலிருள் தூங்கி முழங்கிமின்னிப்<br />
புலரா இரவும் பொழியா மழையும்புண் ணில்நுழைவேல்<br />
மலரா வரும்மருந் தும்இல்லை யோநும் வரையிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">karalā yiṉarniṉai yāttillai ampalat tāṉkaḻaṟ(ku)aṉ<br />
pilarā yiṉarviṉai pōliruḷ tūṅki muḻaṅkimiṉṉip<br />
pularā iravum poḻiyā maḻaiyumpuṇ ṇilnuḻaivēl<br />
malarā varummarun tumillai yōnum varaiyiṭattē</div>

'''Die Finsternis liegt schwer wie die Tatenfolgen jener, deren Herzen hart sind, die nicht an den Hallenherrn von Tillai denken und seine Füße nicht lieben. Es donnert und blitzt; die Nacht wird nicht hell, und der Regen hört nicht auf. Gibt es in deinem Bergland keine andere heilende Gabe, die kommen könnte, ohne wie ein Speer in eine offene Wunde zu dringen?'''

''Die Freundin bittet, Nachtbesuche zu unterlassen. Das Bild vom Heilmittel, das selbst verletzt, richtet sich auf die widersprüchliche Wirkung des gegenwärtigen Liebeswerbens.''

<span id="Vers_260"></span>'''Vers 260 – Auch bei Tage wird es nicht gut'''

<div lang="ta">இறவரை உம்பர்க் கடவுட் பராய்நின்(று) எழிலியுன்னிக்<br />
குறவரை ஆர்க்கும் குளிர்வரை நாட கொழும்பவள<br />
நிறவரை மேனியன் சிற்றம் பலம்நெஞ்(சு) உறாதவர்போல்<br />
உறவரை மேகலை யாட்(கு)அலராம்பகல் உள்ளருளே</div>

<div lang="ta-Latn">iṟavarai umpark kaṭavuṭ parāyniṉ(ṟu) eḻiliyuṉṉik<br />
kuṟavarai ārkkum kuḷirvarai nāṭa koḻumpavaḷa<br />
niṟavarai mēṉiyaṉ ciṟṟam palamneñ(cu) uṟātavarpōl<br />
uṟavarai mēkalai yāṭ(ku)alarāmpakal uḷḷaruḷē</div>

'''Herr des kühlen Gebirges! Die Bergleute verehren die Himmelsgottheit über den Höhen, halten nach Wolken Ausschau und rufen laut. Deine Zuwendung bei Tage bringt der Frau mit dem anliegenden Gürtel Gerede ein, wie jene es erfahren, deren Herz sich nicht der kleinen Halle des Herrn mit dem leuchtenden korallenbergfarbenen Leib zuwendet.'''

''Die Freundin schließt auch den Tag als sichere Ausweichmöglichkeit aus. Die Abfolge der Einwände führt zur Forderung nach einer öffentlich anerkannten Beziehung.''

<span id="Vers_261"></span>'''Vers 261 – Weder Tag noch Nacht helfen weiter'''

<div lang="ta">கழியா வருபெரு நீர்சென்னி வைத்தென்னைத் தன்தொழும்பில்<br />
கழியா அருள்வைத்த சிற்றம் பலவன் கரந்தருமான்<br />
விழியா வரும்புரி மென்குழ லாள்திறத்(து) ஐயமெய்யே<br />
பழியாம் பகல்வரில் நீயிர(வு) ஏதும் பயனில்லையே</div>

<div lang="ta-Latn">kaḻiyā varuperu nīrceṉṉi vaitteṉṉait taṉtoḻumpil<br />
kaḻiyā aruḷvaitta ciṟṟam palavaṉ karantarumāṉ<br />
viḻiyā varumpuri meṉkuḻa lāḷtiṟat(tu) aiyameyyē<br />
paḻiyām pakalvaril nīyira(vu) ētum payaṉillaiyē</div>

'''Der Herr der kleinen Halle trägt die niemals versiegende große Wasserflut auf seinem Haupt und schenkte mir die Gnade, niemals aus seinem Dienst zu weichen. Herr, wahrhaftig: Für die Frau mit sanft gewundenem Haar und dem Blick des Rehs in seiner Hand gilt dies – kommst du am Tag, entsteht Tadel; dein Kommen bei Nacht bringt ebenfalls keinen guten Ausgang.'''

''Die Freundin fasst ihre Einwände zusammen. Ihr Ziel ist die verbindliche, öffentlich tragfähige Form der Beziehung.''

<span id="Vers_262"></span>'''Vers 262 – Die Vengai-Blüte ist schon da'''

<div lang="ta">மையார் கதலி வனத்து வருக்கைப் பழம்விழுதேன்<br />
எய்யா(து) அயின்றன மந்திகள் சோரும் இருஞ்சிலம்பா<br />
மெய்யா அரியதென் அம்பலத் தான்மதி யூர்கொள் வெற்பின்<br />
மொய்யார் வளரிள வேங்கைபொன் மாலையின் முன்னினவே</div>

<div lang="ta-Latn">maiyār katali vaṉattu varukkaip paḻamviḻutēṉ<br />
eyyā(tu) ayiṉṟaṉa mantikaḷ cōrum iruñcilampā<br />
meyyā ariyateṉ ampalat tāṉmati yūrkoḷ veṟpiṉ<br />
moyyār vaḷariḷa vēṅkaipoṉ mālaiyiṉ muṉṉiṉavē</div>

'''Herr des großen Berghangs! In den dunklen Bananenhainen trinken die Äffinnen unbedacht den Honig, der aus den fallenden Jackfrüchten strömt, und sinken berauscht nieder. Am mondberührten Berg unseres Hallenherrn, der wahrhaftig schwer zu erkennen ist, haben sich die dicht wachsenden jungen Vengai-Bäume schon goldene Girlanden angelegt.'''

''Die Freundin benennt die fortgeschrittene Jahreszeit und erinnert damit an die ausstehende Heirat. Der Situationsvermerk verweist ausdrücklich auf eine bereits besprochene Verpflichtung.''

<span id="Vers_263"></span>'''Vers 263 – Was sollen unsere Worte noch bewirken?'''

<div lang="ta">தேமாம் பொழில்தில்லைச் சிற்றம் பலத்துவிண் ணோர்வணங்க<br />
நாமா தரிக்க நடம்பயில் வோனைநண் ணாதவரின்<br />
வாமாண் கலைசெல்ல நின்றார் கிடந்தநம் அல்லல்கண்டால்<br />
தாமா அறிகில ராயின்என்னாம் சொல்லும் தன்மைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">tēmām poḻiltillaic ciṟṟam palattuviṇ ṇōrvaṇaṅka<br />
nāmā tarikka naṭampayil vōṉainaṇ ṇātavariṉ<br />
vāmāṇ kalaicella niṉṟār kiṭantanam allalkaṇṭāl<br />
tāmā aṟikila rāyiṉeṉṉām collum taṉmaikaḷē</div>

'''In der kleinen Halle von Tillai mit seinen süßen Mangohainen tanzt er, sodass die Himmlischen ihn verehren und wir ihn lieben. Wir liegen in Leid, während unser schöner Schmuck entgleitet, wie Menschen, die sich ihm nicht nähern. Wenn der Mann dies sieht und dennoch nicht selbst erkennt, was es bedeutet: Was könnten unsere Worte noch ausrichten?'''

''Die Freundin bringt die Frau dazu, ihre eigene Not auszusprechen. Entgleitender Schmuck bezeichnet die körperliche Abnahme während des Wartens.''

<span id="Vers_264"></span>'''Vers 264 – Der Weg wäre nicht zu schwer'''

<div lang="ta">வல்சியின் எண்கு வளர்புற்(று) அகழமல் கும்இருள்வாய்ச்<br />
செல்(வு)அரி தன்றுமன் சிற்றம் பலவரைச் சேரலர்போல்<br />
கொல்கரி சீயங் குறுகா வகைபிடி தானிடைச்செல்<br />
கல்லதர் என்வந்த வாறென் பவர்ப்பெறின் கார்மயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">valciyiṉ eṇku vaḷarpuṟ(ṟu) akaḻamal kumiruḷvāyc<br />
cel(vu)ari taṉṟumaṉ ciṟṟam palavaraic cēralarpōl<br />
kolkari cīyaṅ kuṟukā vakaipiṭi tāṉiṭaiccel<br />
kallatar eṉvanta vāṟeṉ pavarppeṟiṉ kārmayilē</div>

'''Mein regenzeitlicher Pfau! Selbst in tiefer Nacht, wenn Bären auf Nahrungssuche die hohen Termitenhügel aufgraben, wäre der Weg nicht zu schwer – wenn wir einen hätten, der fragte: „Wie bist du nur hierhergekommen?“ Wie ein Elefant seine Gefährtin mitten durch den Steinweg führt, damit tötende Elefanten und Löwen nicht nahekommen, so könnte er uns schützen, fern vom Los jener, die den Hallenherrn nicht erreichen.'''

''Die Freundin spricht in Hörweite des Mannes. Die verschachtelte Elefantenszene ist unsicher; ihr Kern ist der Wunsch nach einem Begleiter, der die Frau verantwortlich schützt.''

<span id="Vers_265"></span>'''Vers 265 – Warum muss ihre Schönheit schwinden?'''

<div lang="ta">வாரிக் களிற்றின் மருப்புகு முத்தம் வரைமகளிர்<br />
வேரிக்(கு) அளிக்கும் விழுமலை நாட விரிதிரையிண்<br />
நாரிக்(கு) அளிக்கமர் நன்மாச் சடைமுடி நம்பர்தில்லை<br />
ஏரிக் களிக்கரு மஞ்ஞைஇந் நீர்மைஎன் எய்துவதே</div>

<div lang="ta-Latn">vārik kaḷiṟṟiṉ maruppuku muttam varaimakaḷir<br />
vērik(ku) aḷikkum viḻumalai nāṭa viritiraiyiṇ<br />
nārik(ku) aḷikkamar naṉmāc caṭaimuṭi nampartillai<br />
ērik kaḷikkaru maññaiin nīrmaieṉ eytuvatē</div>

'''Herr des herrlichen Berges! Die Bergfrauen sammeln die Perlen, die aus den Stoßzähnen gefangener Elefanten fallen, und geben sie für duftenden Trank hin. Unser Vertrauter mit der großen Flechtenkrone nimmt die Frau der weit wogenden Flut liebevoll auf. Warum muss die dunkle Pfauengleiche, die sich an der Schönheit seines Tillai freut, in einen solchen Zustand geraten?'''

''Die Freundin beklagt die Schwächung der Geliebten und drängt auf Heirat. Elefantenperlen gehören zur alten Natur- und Schatzvorstellung; sie werden hier nicht als zoologische Tatsache behauptet.''

<span id="Kapitel_18"></span>'''Kapitel 18 – Trennung zur Beschaffung der Heiratsmittel'''

Verse 266–298 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">வரைபொருட் பிரிதல் துறைமுப் பத்து<br />
மூன்றுங் கருணை தோன்ற அருளே<br />
உணர்த்தலும் உணர்தலும் திரோதையும் பரையும்<br />
தெரிசன மாகித் திவ்விய இன்பம்<br />
கூடும் குறியும் குலவி யுணர்தல்.</div>

<div lang="ta-Latn">varaiporuṭ pirital tuṟaimup pattu<br />
mūṉṟuṅ karuṇai tōṉṟa aruḷē<br />
uṇarttalum uṇartalum tirōtaiyum paraiyum<br />
tericaṉa mākit tivviya iṉpam<br />
kūṭum kuṟiyum kulavi yuṇartal.</div>

'''Die dreiunddreißig Situationen der Trennung um der Heiratsmittel willen bedeuten: Die Gnade macht das Erbarmen sichtbar, lässt erkennen und erkennt. Verhüllende und höchste Kraft werden geschaut; auch das Zeichen, an dem göttliche Freude sich verbindet, wird freudig erkannt.'''

''Diese Deutung nennt wiederum Tirotai und Parai. Der Wechsel zwischen Erkennen und Erkennenlassen ist Teil ihrer verdichteten Sprache.''

<span id="Vers_266"></span>'''Vers 266 – Ihr Wert lässt sich nicht bezahlen'''

<div lang="ta">குறைவிற்கும் கல்விக்கும் செல்விற்கும் நின்குலத் திற்கும் வந்தோர்<br />
நிறைவிற்கும் மேதகு நீதிக்கும் ஏற்பின்அல் லால்நினையின்<br />
இறைவிற் குலாவரை யேந்திவண் தில்லையன் ஏழ்பொழிலும்<br />
உறைவிற் குலாநுத லாள்விலை யோமெய்ம்மை யோதுநர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kuṟaiviṟkum kalvikkum celviṟkum niṉkulat tiṟkum vantōr<br />
niṟaiviṟkum mētaku nītikkum ēṟpiṉal lālniṉaiyiṉ<br />
iṟaiviṟ kulāvarai yēntivaṇ tillaiyaṉ ēḻpoḻilum<br />
uṟaiviṟ kulānuta lāḷvilai yōmeymmai yōtunarkkē</div>

'''Wenn sie nicht zu deinem Werben, deiner Bildung, deinem Reichtum, deiner Herkunft, der Fülle deiner Gäste und deiner hervorragenden Rechtschaffenheit passte, gäbe es keine Verbindung. Denn selbst alle sieben Weltbereiche dessen, der den gebogenen Berg als Bogen erhob, des Herrn des reichen Tillai: Wären sie, wahrhaftig betrachtet, ein Preis für die Frau mit der bogenförmigen Stirn?'''

''Die Freundin unterscheidet persönliche Eignung von materieller Entgeltung. Das Lob der Unbezahlbarkeit steht innerhalb einer historischen Brautwerbungsordnung.''

<span id="Vers_267"></span>'''Vers 267 – Bring die verlangten Gaben und heirate sie'''

<div lang="ta">வடுத்தன நீள்வகிர்க் கண்ணிவெண் நித்தில வாள்நகைக்குத்<br />
தொடுத்தன நீவிடுத் தெய்தத் துணியென்னைத் தன்தொழும்பிற்<br />
படுத்தநன் நீள்கழல் ஈசர்சிற் றம்பலம் தாம்பணியார்க்(கு)<br />
அடுத்தன தாம்வரின் பொல்லா(து) இரவின்நின் ஆரருளே</div>

<div lang="ta-Latn">vaṭuttaṉa nīḷvakirk kaṇṇiveṇ nittila vāḷnakaikkut<br />
toṭuttaṉa nīviṭut teytat tuṇiyeṉṉait taṉtoḻumpiṟ<br />
paṭuttanaṉ nīḷkaḻal īcarciṟ ṟampalam tāmpaṇiyārk(ku)<br />
aṭuttaṉa tāmvariṉ pollā(tu) iraviṉniṉ āraruḷē</div>

'''Entschließe dich, die vereinbarten Gaben zu beschaffen und die Frau mit den lang gespaltenen Mangostücken gleichen Augen und dem scharfen, weißperligen Lächeln zu gewinnen. Der Herr mit den guten langen Füßen hat mich in seinen Dienst gestellt. Wenn bei deinem Nachtbesuch einträfe, was jene trifft, die seine kleine Halle nicht verehren, würde deine kostbare Zuwendung zum Unheil.'''

''Die Freundin rät zur Beschaffung der Heiratsmittel und zum Ende der gefährlichen heimlichen Besuche. Sie verbindet den wirtschaftlichen Schritt mit Verantwortung für die Frau.''

<span id="Vers_268"></span>'''Vers 268 – Erkläre ihr meine Reise'''

<div lang="ta">குன்றங் கிடையும் கடந்துமர் கூறும் நிதிகொணர்ந்து<br />
மின்தங் கிடைநும் மையும் வந்து மேவுவன் அம்பலம்சேர்<br />
மன்தங்(கு) இடைமரு(து) ஏகம்பம் வாஞ்சியம் அன்னபொன்னச்<br />
சென்(று)அங்(கு) இடைகொண்டு வாடா வகைசெப்பு தேமொழியே</div>

<div lang="ta-Latn">kuṉṟaṅ kiṭaiyum kaṭantumar kūṟum nitikoṇarntu<br />
miṉtaṅ kiṭainum maiyum vantu mēvuvaṉ ampalamcēr<br />
maṉtaṅ(ku) iṭaimaru(tu) ēkampam vāñciyam aṉṉapoṉṉac<br />
ceṉ(ṟu)aṅ(ku) iṭaikoṇṭu vāṭā vakaiceppu tēmoḻiyē</div>

'''Süß Sprechende, ich werde Berge und die dazwischenliegenden Wege überschreiten, den von ihrer Familie genannten Reichtum bringen und mich dann mit euch und der Frau von blitzschmaler Mitte vereinigen. Gehe zu der Goldenen, die Idaimarutu, Ekambam und Vanchiyam gleicht, den Stätten des Königs der Halle, und sage es so, dass sie in der Zwischenzeit nicht hinschwindet.'''

''Der Mann bittet die Freundin, seine vorübergehende Reise zu erklären. Die genannten Heiligtümer bilden eine dreifache Würdigung der Geliebten.''

<span id="Vers_269"></span>'''Vers 269 – Sage es ihr selbst'''

<div lang="ta">கேழ்ஏ வரையும்இல் லோன்புலி யூர்பயில் கிள்ளையன்ன<br />
யாழேர் மொழியாள் இரவரி னும்பகற் சேறியென்று<br />
வாழேன் எனஇருக் கும்வரிக் கண்ணியை நீவருட்டித்<br />
தாழேன் எனஇடைக் கண்சொல்லி ஏகு தனிவள்ளலே</div>

<div lang="ta-Latn">kēḻē varaiyumil lōṉpuli yūrpayil kiḷḷaiyaṉṉa<br />
yāḻēr moḻiyāḷ iravari ṉumpakaṟ cēṟiyeṉṟu<br />
vāḻēṉ eṉairuk kumvarik kaṇṇiyai nīvaruṭṭit<br />
tāḻēṉ eṉaiṭaik kaṇcolli ēku taṉivaḷḷalē</div>

'''Unvergleichlicher Freigebiger! Sie ist wie der Papagei in Puliyur dessen, der weder Vergleich noch Grenze hat, und spricht sanft wie eine Yazh. Selbst wenn du nachts kommst, bleibt sie bei den Worten: „Am Tag wirst du wieder gehen; ich werde nicht leben!“ Besänftige die Frau mit den gezeichneten Augen selbst, sage ihr: „Ich bleibe nicht lange aus“, und gehe dann.'''

''Die Freundin will die Verantwortung für die Nachricht nicht allein übernehmen. Der Mann soll sein Versprechen unmittelbar gegenüber der Geliebten aussprechen.''

<span id="Vers_270"></span>'''Vers 270 – Er findet keine Worte zum Abschied'''

<div lang="ta">வருட்டின் திகைக்கும் வசிக்கின் துளங்கும் மனமகிழ்ந்து<br />
தெருட்டின் தெளியலள் செப்பும் வகையில்லை சீரருக்கன்<br />
குருட்டின் புகச்செற்ற கோன்புலி யூர்குரு கார்மனம் போன்(று)<br />
இருட்டிற் புரிகுழ லாட்(கு)எங்ங னேசொல்லி ஏகுவனே</div>

<div lang="ta-Latn">varuṭṭiṉ tikaikkum vacikkiṉ tuḷaṅkum maṉamakiḻntu<br />
teruṭṭiṉ teḷiyalaḷ ceppum vakaiyillai cīrarukkaṉ<br />
kuruṭṭiṉ pukacceṟṟa kōṉpuli yūrkuru kārmaṉam pōṉ(ṟu)<br />
iruṭṭiṟ purikuḻa lāṭ(ku)eṅṅa ṉēcolli ēkuvaṉē</div>

'''Wenn ich sie zu besänftigen suche, gerät sie außer sich; wenn ich eindringlich rede, zittert sie. Auch wenn ich es ihr freundlich erkläre, findet sie keine Klarheit. Ich finde keinen Weg, es ihr zu sagen. Wie soll ich der Frau mit den dunklen, gewundenen Locken meinen Abschied erklären, dunkel wie die Herzen jener, die sich Puliyur des Königs nicht nähern, der den strahlenden Sonnengott erblinden ließ?'''

''Nach dem Situationsvermerk geht der Mann schließlich ohne Mitteilung fort. Die Selbstrechtfertigung seiner Rede lässt die Schwierigkeit erkennen, hebt die Folgen für die Frau aber nicht auf.''

<span id="Vers_271"></span>'''Vers 271 – Er ist gegangen, um die Mittel zu beschaffen'''

<div lang="ta">நல்லாய் நமக்குற்ற(து) என்னென்(று) உரைக்கேன் நமர்தொடுத்த<br />
எல்லா நிதியும் உடன்விடுப் பான்இமை யோர் இறைஞ்சும்<br />
மல்லார் கழல்அழல் வண்ணர்வண் தில்லை தொழார்கள் அல்லால்<br />
சொல்லா அழற்கடம் இன்றுசென் றார் சிறந்தவரே</div>

<div lang="ta-Latn">nallāy namakkuṟṟa(tu) eṉṉeṉ(ṟu) uraikkēṉ namartoṭutta<br />
ellā nitiyum uṭaṉviṭup pāṉimai yōr iṟaiñcum<br />
mallār kaḻalaḻal vaṇṇarvaṇ tillai toḻārkaḷ allāl<br />
collā aḻaṟkaṭam iṉṟuceṉ ṟār ciṟantavarē</div>

'''Meine Gute, wie soll ich sagen, was uns widerfahren ist? Der Vortreffliche ging heute in die brennende Wildnis, von der sonst nur jene sprechen müssten, die das reiche Tillai des Feuerfarbenen nicht verehren, dessen mächtige Füße die Himmlischen anbeten. Er will den ganzen Reichtum aufbringen, den unsere Angehörigen verlangt haben.'''

''Die Freundin überbringt die Nachricht des bereits erfolgten Aufbruchs. Der wirtschaftliche Zweck der Reise ist damit ausdrücklich genannt.''

<span id="Vers_272"></span>'''Vers 272 – Wie sollen wir damit leben?'''

<div lang="ta">அருந்தும் விடம்அணி யாம்மணிகண்டன்மற்(று) அண்டர்க்கெல்லாம்<br />
மருந்தும் அமிர்தமும் ஆகும்முன் னோன்தில்லை வாழ்த்தும்வள்ளல்<br />
திருந்தும் கடன்நெறி செல்லும்இவ் வாறு சிதைக்குமென்றால்<br />
வருந்தும் மடநெஞ்ச மேயென்ன யாம்இனி வாழ்வகையே</div>

<div lang="ta-Latn">aruntum viṭamaṇi yāmmaṇikaṇṭaṉmaṟ(ṟu) aṇṭarkkellām<br />
maruntum amirtamum ākummuṉ ṉōṉtillai vāḻttumvaḷḷal<br />
tiruntum kaṭaṉneṟi cellumiv vāṟu citaikkumeṉṟāl<br />
varuntum maṭaneñca mēyeṉṉa yāmiṉi vāḻvakaiyē</div>

'''Er preist Tillai des Uralten: Das getrunkene Gift wurde zum Edelstein seines edelsteinfarbenen Halses; für alle Himmlischen wurde er Heilmittel und Nektar. Wenn nun der Freigebige auf diesem Weg, der doch der rechten Pflicht dienen soll, uns so zerbrechen lässt – leidendes, argloses Herz, wie sollen wir von jetzt an leben?'''

''Die Frau erlebt den Widerspruch zwischen dem guten Zweck der Reise und dem Schmerz ihres unangekündigten Beginns. Ihr Herz wird zum Gesprächspartner der Klage.''

<span id="Vers_273"></span>'''Vers 273 – Was tut mein Herz hinter seinem Wagen?'''

<div lang="ta">ஏர்ப்பின்னை தோள்முன் மணந்தவன் ஏத்த எழில்திகழும்<br />
சீர்ப்பொன்னை வென்ற செறிகழ லோன்தில்லைச் சூழ்பொழில்வாய்க்<br />
கார்ப்புன்னை பொன்னவிழ் முத்த மணலிற் கலந்தகன்றார்<br />
தேர்ப் பின்னைச் சென்றஎன் நெஞ்(சு)என் கொலாம்இன்று செய்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">ērppiṉṉai tōḷmuṉ maṇantavaṉ ētta eḻiltikaḻum<br />
cīrppoṉṉai veṉṟa ceṟikaḻa lōṉtillaic cūḻpoḻilvāyk<br />
kārppuṉṉai poṉṉaviḻ mutta maṇaliṟ kalantakaṉṟār<br />
tērp piṉṉaic ceṉṟaeṉ neñ(cu)eṉ kolāmiṉṟu ceykiṉṟatē</div>

'''Derjenige, der einst die Arme der schönen Pinnai umarmte, preist den Herrn, dessen fest umschlossene Füße glänzendes Gold übertreffen. In den Hainen rings um sein Tillai streuen dunkle Punnai-Bäume Gold und Perlen auf den Sand. Dort vereinte er sich mit mir und ging fort. Mein Herz folgte seinem Wagen – was mag es heute dort tun?'''

''Die Frau stellt sich vor, ihr Herz begleite den Reisenden. Pinnai ist die tamilische Geliebte Krishnas. In der Textquelle ist die letzte metrische Zeile durch einen zusätzlichen Umbruch geteilt; sie wird hier wieder zusammengeführt.''

<span id="Vers_274"></span>'''Vers 274 – Er wird dich nicht wirklich verlassen'''

<div lang="ta">கானமர் குன்றர் செவியுற வாங்கு கணைதுணையா<br />
மானமர் நோக்கியர் நோக்கென மான்நல் தொடைமடக்கும்<br />
வானவர் வெற்பர்வண் தில்லையின் மன்னை வணங்கலர் போல்<br />
தேனமர் சொல்லிசெல் லார்செல்லல் செல்லல் திருநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">kāṉamar kuṉṟar ceviyuṟa vāṅku kaṇaituṇaiyā<br />
māṉamar nōkkiyar nōkkeṉa māṉnal toṭaimaṭakkum<br />
vāṉavar veṟparvaṇ tillaiyiṉ maṉṉai vaṇaṅkalar pōl<br />
tēṉamar collicel lārcellal cellal tirunutalē</div>

'''Hellstirnige mit honigsüßen Worten, gräme dich nicht! Der Bergmann spannt den Pfeil bis ans Ohr und nimmt ihn zum Gefährten. Doch wenn er im Blick eines Rehs den Blick seiner rehgleichen Geliebten erkennt, senkt er den guten Bogen. Er wird dich nicht fortlassen und dir nicht das Leid zufügen, das jene trifft, die den König des reichen Tillai nicht verehren.'''

''Die Freundin tröstet mit einem Bild seiner Empfindsamkeit. Der Verzicht auf den Schuss zeigt die Rückwirkung seiner Liebe auf sein Verhalten gegenüber einem Tier.''

<span id="Vers_275"></span>'''Vers 275 – Denke auch an das Gerede'''

<div lang="ta">மதுமலர்ச் சோலையும் வாய்மையும் அன்பும் மருவி வெங்கான்<br />
கதுமெனப் போக்கும் நிதியின் அருக்குமுன் னிக்கலுழ்ந்தால்<br />
நொதுமலர் நோக்கமொர் மூன்றுடை யோன்தில்லை நோக்கலர்போல்<br />
இதுமலர்ப் பாவைக்(கு)என் னோவந்த வாறென்பர் ஏந்திழையே</div>

<div lang="ta-Latn">matumalarc cōlaiyum vāymaiyum aṉpum maruvi veṅkāṉ<br />
katumeṉap pōkkum nitiyiṉ arukkumuṉ ṉikkaluḻntāl<br />
notumalar nōkkamor mūṉṟuṭai yōṉtillai nōkkalarpōl<br />
itumalarp pāvaik(ku)eṉ ṉōvanta vāṟeṉpar ēntiḻaiyē</div>

'''Geschmückte, wenn du immer nur an die honigreichen Blütenhaine, an seine Wahrhaftigkeit und Liebe denkst und dann über die Härte des Reichtums weinst, der ihn so plötzlich in den grausamen Wald trieb, werden fremde Beobachter fragen: „Was ist dieser Blumenpuppe widerfahren?“ So ergeht es jenen, die sich nicht dem Tillai des Herrn mit den drei Blicken zuwenden.'''

''Die Freundin versucht, die Frau zur Fassung zu bringen. Ihr Trost enthält auch sozialen Druck; die Übersetzung lässt diese Spannung stehen.''

<span id="Vers_276"></span>'''Vers 276 – So ist also seine Fürsorge!'''

<div lang="ta">வந்(து)ஆய் பவரைஇல்லாமயில் முட்டை இளையமந்தி<br />
பந்தா(டு) இரும்பொழில் பல்வரை நாடன்பண் போஇனிதே<br />
கொந்தார் நறுங்கொன்றைக் கூத்தன்தென் தில்லை தொழார்குழுப்போல்<br />
சிந்தா குலமுற்றப் பற்றின்றி நையும் திருவினர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">van(tu)āy pavaraiillāmayil muṭṭai iḷaiyamanti<br />
pantā(ṭu) irumpoḻil palvarai nāṭaṉpaṇ pōiṉitē<br />
kontār naṟuṅkoṉṟaik kūttaṉteṉ tillai toḻārkuḻuppōl<br />
cintā kulamuṟṟap paṟṟiṉṟi naiyum tiruviṉarkkē</div>

'''An den vielen Bergen seiner großen Haine spielen junge Äffinnen Ball mit den Pfaueneiern, weil niemand kommt, um nach ihnen zu sehen. So gut ist also die Gesinnung dieses Bergmannes! Sie ist gerade recht für eine Frau, die ohne Halt in Grübeleien versinkt und dahinschwindet, wie die Gemeinschaft jener, die das südliche Tillai des Tänzers mit duftenden Konrai-Büscheln nicht verehren.'''

''Die Geliebte reagiert bitter auf den Trost der Freundin. Die unbeaufsichtigten Eier veranschaulichen das Gefühl, schutzlos zurückgelassen worden zu sein.''

<span id="Vers_277"></span>'''Vers 277 – Wenn sein Wort falsch wäre'''

<div lang="ta">மொய்யென் பதேஇழை கொண்டவன் என்னைத்தன் மொய்கழற்(கு)ஆட்<br />
செய்என் பதேசெய் தவன்தில்லைச் சூழ்கடற் சேர்ப்பர்சொல்லும்<br />
பொய்என்ப தேகருத்தாயின் புரிகுழற் பொற்றொடியாய்<br />
மெய்என்ப(து) ஏதுமற்(று) இல்லைகொலாம்இவ் வியவிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">moyyeṉ patēiḻai koṇṭavaṉ eṉṉaittaṉ moykaḻaṟ(ku)āṭ<br />
ceyeṉ patēcey tavaṉtillaic cūḻkaṭaṟ cērpparcollum<br />
poyeṉpa tēkaruttāyiṉ purikuḻaṟ poṟṟoṭiyāy<br />
meyeṉpa(tu) ētumaṟ(ṟu) illaikolāmiv viyaviṭattē</div>

'''Du mit gewundenen Locken und goldenen Armreifen! Er trägt den dichten Schmuck und hat mich einzig dazu gebracht, seinen festen Füßen zu dienen. Wenn du meinst, die Worte des Küstenherrn von Tillai seien falsch: Gibt es dann in dieser weiten Welt überhaupt noch etwas, das man „wahr“ nennen könnte?'''

''Die Freundin beruft sich auf die Verlässlichkeit des Mannes. Die genaue Art des in der ersten Zeile genannten göttlichen Schmucks bleibt in der Vorlage unklar.''

<span id="Vers_278"></span>'''Vers 278 – Warum findet mein Herz keine Ruhe?'''

<div lang="ta">மன்செய்த முன்னாள் மொழிவழி யேஅன்ன வாய்மைகண்டும்<br />
என்செய்த நெஞ்சும் நிறையும்நில் லாஎன(து) இன்னுயிரும்<br />
பொன்செய்த மேனியன் தில்லை யுறாரின் பொறைஅரிதாம்<br />
முன்செய்த தீங்குகொல் காலத்து நீர்மைகொல் மொய்குழலே</div>

<div lang="ta-Latn">maṉceyta muṉṉāḷ moḻivaḻi yēaṉṉa vāymaikaṇṭum<br />
eṉceyta neñcum niṟaiyumnil lāeṉa(tu) iṉṉuyirum<br />
poṉceyta mēṉiyaṉ tillai yuṟāriṉ poṟaiaritām<br />
muṉceyta tīṅkukol kālattu nīrmaikol moykuḻalē</div>

'''Du mit dichtem Haar! Ich kenne doch die Wahrhaftigkeit seiner früher gesprochenen Worte. Trotzdem bleiben mein Herz und meine Fassung nicht fest, und meinem kostbaren Leben ist das Ertragen so schwer wie jenen, die das Tillai des Herrn mit dem goldenen Leib nicht erreichen. Liegt es an früher begangenem Unrecht oder an der Beschaffenheit dieser Zeit?'''

''Die Frau unterscheidet verstandenes Vertrauen von tatsächlich empfundener Ruhe. Ihre Fragen nach früheren Taten und der Zeit bleiben offen.''

<span id="Vers_279"></span>'''Vers 279 – Das ist noch nicht die angekündigte Regenzeit'''

<div lang="ta">கருந்தினை ஓம்பக் கடவுள் பராவி நமர்கலிப்பச்<br />
சொரிந்தன கொண்மூச் சுரந்ததன் பேரரு ளால்தொழும்பிற்<br />
பரிந்தெனை யாண்டசிற் றம்பலத் தான்பரங் குன்றில்துன்றி<br />
விரிந்தன காந்தள் வெருவரல் காரென வெள்வளையே</div>

<div lang="ta-Latn">karuntiṉai ōmpak kaṭavuḷ parāvi namarkalippac<br />
corintaṉa koṇmūc curantataṉ pēraru ḷāltoḻumpiṟ<br />
parinteṉai yāṇṭaciṟ ṟampalat tāṉparaṅ kuṉṟiltuṉṟi<br />
virintaṉa kāntaḷ veruvaral kāreṉa veḷvaḷaiyē</div>

'''Du mit den weißen Armreifen, fürchte dich nicht und sage nicht: „Die Regenzeit ist da!“ Unsere Leute verehrten die Gottheit, damit sie die dunkle Hirse schütze, und jubelten; deshalb ergossen sich die Wolken. Am Parankunram des Herrn der kleinen Halle, der mich aus großer, überströmender Gnade liebend in seinen Dienst nahm, haben sich die dichten Kantal-Blüten geöffnet.'''

''Die Freundin deutet die Regenzeichen um, damit die Frau die versprochene Rückkehr nicht schon als versäumt ansieht. Der Situationsvermerk bezeichnet diese Rede ausdrücklich als Verbergen der Jahreszeit.''

<span id="Vers_280"></span>'''Vers 280 – Vielleicht kommt Nachricht von ihm'''

<div lang="ta">வென்றவர் முப்புரம் சிற்றம் பலத்திற்நின் றாடும்வெள்ளிக்<br />
குன்றவர் குன்றா அருள்தரக் கூடினர் நம்மகன்று<br />
சென்றவர் தூதுகொல் லோஇருந் தேமையும் செல்லல்செப்பா<br />
நின்றவர் தூதுகொல் லோவந்து தோன்றும் நிரைவளையே</div>

<div lang="ta-Latn">veṉṟavar muppuram ciṟṟam palattiṟniṉ ṟāṭumveḷḷik<br />
kuṉṟavar kuṉṟā aruḷtarak kūṭiṉar nammakaṉṟu<br />
ceṉṟavar tūtukol lōirun tēmaiyum cellalceppā<br />
niṉṟavar tūtukol lōvantu tōṉṟum niraivaḷaiyē</div>

'''Du mit den eng gereihten Armreifen! Dort erscheint ein Bote. Ist es eine Botschaft dessen, der mit uns vereint war und dann fortging, als der Herr vom Silberberg, der die drei Festungen besiegte und in der kleinen Halle tanzt, seine unverminderte Gnade schenkte? Oder kommt sie von einem, der unser fortdauerndes Leiden aussprechen will?'''

''Die Freundin sieht einen Ankommenden und hofft auf Nachricht. Die Alternative in der zweiten Frage ist grammatisch unsicher; der Vers lässt die Erwartung zunächst unaufgelöst.''

<span id="Vers_281"></span>'''Vers 281 – Nur die Boten kommen und gehen'''

<div lang="ta">வருவன செல்வன தூதுகள் ஏதில வான்புலியூர்<br />
ஒருவனது அன்பரின் இன்பக் கலவிகள் உள்ளுருகத்<br />
தருவன செய்தன(து) ஆவிகொண்(டு) ஏகிஎன் நெஞ்சில்தம்மை<br />
இருவின காதலர் ஏதுசெய் வான்இன்(று) இருக்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">varuvaṉa celvaṉa tūtukaḷ ētila vāṉpuliyūr<br />
oruvaṉatu aṉpariṉ iṉpak kalavikaḷ uḷḷurukat<br />
taruvaṉa ceytaṉa(tu) āvikoṇ(ṭu) ēkieṉ neñciltammai<br />
iruviṉa kātalar ētucey vāṉiṉ(ṟu) irukkiṉṟatē</div>

'''Die Boten kommen und gehen wie Fremde. Der Geliebte schenkte mir Vereinigungen, die das Innere schmelzen ließen, wie die Freude der Liebenden des Einen im hohen Puliyur. Dann nahm er meinen Atem mit sich und ließ sich selbst in meinem Herzen zurück. Was soll mein Verbleiben hier heute noch bewirken?'''

''Die Nachricht ersetzt der Frau die Gegenwart des Mannes nicht. Das getauschte Herzleben verdichtet die Erfahrung, körperlich anwesend und innerlich fortgetragen zu sein.''

<span id="Vers_282"></span>'''Vers 282 – Ist sie in Murugans Gewalt geraten?'''

<div lang="ta">வேயின மென்தோள் மெலிந்தோளி வாடி விழிபிறிதாய்ப்<br />
பாயின மேகலை பண்டையள் அல்லள் பவளச்செவ்வி<br />
ஆயின ஈசன் அமரர்க்(கு) அமரன்சிற் றம்பலத்தான்<br />
சேயின(து) ஆட்சியில் பட்டன ளாம்இத் திருந்திழையே</div>

<div lang="ta-Latn">vēyiṉa meṉtōḷ melintōḷi vāṭi viḻipiṟitāyp<br />
pāyiṉa mēkalai paṇṭaiyaḷ allaḷ pavaḷaccevvi<br />
āyiṉa īcaṉ amarark(ku) amaraṉciṟ ṟampalattāṉ<br />
cēyiṉa(tu) āṭciyil paṭṭaṉa ḷāmit tiruntiḻaiyē</div>

'''Ihre sanften bambusgleichen Arme sind schmal geworden, ihr Glanz ist verblasst, ihr Blick hat sich verändert und der breite Gürtel sitzt lose. Sie ist nicht mehr die Frühere. Diese wohlgeschmückte Frau muss unter die Herrschaft des Sohnes des korallenroten Herrn geraten sein, des Gottes der Götter, der in der kleinen Halle wohnt.'''

''Die Amme deutet die Liebesnot als Einfluss Murugans. Der Artikel gibt diese Erklärung als Ansicht der Figur wieder; die Lesenden kennen bereits die menschliche Vorgeschichte.''

<span id="Vers_283"></span>'''Vers 283 – Lasst die Frauen die Ursache bestimmen'''

<div lang="ta">கணங்குற்ற கொங்கைகள் சூதுற் றிலசொல் தெளிவுற்றில<br />
குணங்குற்றம் கொள்ளும் பருவமு றாள்குறு காஅசுரர்<br />
நிணங்குற்ற வேல்சிவன் சிற்றம் பலநெஞ் சுறாதவர்போல்<br />
அணங்குற்ற நோய்அறி வுற்றுரை யாடுமின் அன்னையரே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṇaṅkuṟṟa koṅkaikaḷ cūtuṟ ṟilacol teḷivuṟṟila<br />
kuṇaṅkuṟṟam koḷḷum paruvamu ṟāḷkuṟu kāacurar<br />
niṇaṅkuṟṟa vēlcivaṉ ciṟṟam palaneñ cuṟātavarpōl<br />
aṇaṅkuṟṟa nōyaṟi vuṟṟurai yāṭumiṉ aṉṉaiyarē</div>

'''Ihre vollen Brüste haben noch nicht die Form der Würfel erreicht, ihre Worte sind noch nicht klar; sie ist noch nicht im Alter, Vorzug und Fehler sicher zu beurteilen. Mütter, erkennt die Krankheit, die wie ein göttlicher Anfall über sie kam, und sprecht darüber – wie über das Los jener, die die kleine Halle Shivas nicht im Herzen tragen, dessen Speer vom Fleisch der heranstürmenden Dämonen bedeckt war.'''

''Die betreuenden Frauen suchen eine rituelle Diagnose. Die unklare Entwicklungssprache gehört zur damaligen Darstellung weiblicher Jugend; der Vergleich „Würfel“ und die Zuordnung des Speers bleiben im Wortlaut schwierig.''

<span id="Vers_284"></span>'''Vers 284 – Die Untersuchung wird alles enthüllen'''

<div lang="ta">மாட்டியன் றேஎம் வயின்பெரு நாணினி மாக்குடிமா<br />
சூட்டியன் றேநிற்ப(து) ஓடிய வா(று)இவள் உள்ளமெல்லாம்<br />
காட்டியன் றேநின்ற தில்லைச்தொல் லோனைக்கல் லாதவர்போல்<br />
வாட்டியன்(று) ஏர்குழ லார்மொழி யாதன வாய்திறந்தே</div>

<div lang="ta-Latn">māṭṭiyaṉ ṟēem vayiṉperu nāṇiṉi mākkuṭimā<br />
cūṭṭiyaṉ ṟēniṟpa(tu) ōṭiya vā(ṟu)ivaḷ uḷḷamellām<br />
kāṭṭiyaṉ ṟēniṉṟa tillaictol lōṉaikkal lātavarpōl<br />
vāṭṭiyaṉ(ṟu) ērkuḻa lārmoḻi yātaṉa vāytiṟantē</div>

'''Unsere große Scheu ist dahin! Nun wird gewiss ein Makel auf unser großes Haus gelegt. Alles, was durch ihr Herz lief, wird offengelegt. Wie jene, die den Uralten von Tillai nicht kennen, werden die Frauen mit schönem Haar sie quälen und den Mund zu Worten öffnen, die sie sonst nicht aussprechen würden.'''

''Die Freundin fürchtet, die bevorstehende rituelle Untersuchung werde das Geheimnis öffentlich machen. Der Situationsvermerk bestätigt ihre Angst vor einer Entdeckung durch göttliche Befragung.''

<span id="Vers_285"></span>'''Vers 285 – Die Deuterin sieht Murugans Zeichen'''

<div lang="ta">குயிலிதன் றேயென்ன லாம்சொல்லி கூறன்சிற் றம்பலத்தான்<br />
இயலிதன் றேயென்ன லாகா இறைவிறற் சேய்கடவும்<br />
மயிலிதன் றேகொடி வாரணம் காண்கவன் சூர்தடிந்த<br />
அயிலிதன் றேயிதன் றேநெல்லில் தோன்றும் அவன்வடிவே</div>

<div lang="ta-Latn">kuyilitaṉ ṟēyeṉṉa lāmcolli kūṟaṉciṟ ṟampalattāṉ<br />
iyalitaṉ ṟēyeṉṉa lākā iṟaiviṟaṟ cēykaṭavum<br />
mayilitaṉ ṟēkoṭi vāraṇam kāṇkavaṉ cūrtaṭinta<br />
ayilitaṉ ṟēyitaṉ ṟēnellil tōṉṟum avaṉvaṭivē</div>

'''Dies ist der Pfau, den der siegreiche Sohn des Herrn der kleinen Halle reitet – jenes Herrn, dessen Hälfte so spricht, dass man sagen könnte: „Dies ist der Kuckuck!“ Seine Art ist nicht leicht zu bestimmen. Seht hier den Hahn seines Banners! Hier ist der Speer, mit dem er Sura zerschlug. Dies, genau dies ist seine Gestalt, die im Reis erscheint.'''

''Die Deuterin liest im ausgelegten Reis die Zeichen Murugans. Ihre Auslegung erklärt die bevorstehende Beschwörung, ohne die tatsächliche Liebesursache des Leidens zu erfassen.''

<span id="Vers_286"></span>'''Vers 286 – Der Velan soll den Besessenheitstanz vollführen'''

<div lang="ta">வேலன் புகுந்து வெறியா டுகவெண் மறியறுக்க<br />
காலன் புகுந்(து)அவி யக்கழல் வைத்தெழில் தில்லைநின்ற<br />
மேலன் புகுந்தென்கண் நின்றான் இருந்தவெண் காடனைய<br />
பாலன் புகுந்திப் பரிசினின் நிற்பித்த பண்பினுக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">vēlaṉ pukuntu veṟiyā ṭukaveṇ maṟiyaṟukka<br />
kālaṉ pukun(tu)avi yakkaḻal vaitteḻil tillainiṉṟa<br />
mēlaṉ pukunteṉkaṇ niṉṟāṉ iruntaveṇ kāṭaṉaiya<br />
pālaṉ pukuntip pariciṉiṉ niṟpitta paṇpiṉukkē</div>

'''Der Velan soll eintreten und den ekstatischen Tanz vollführen; ein weißes Zicklein soll geschlachtet werden. Der Höchste setzte seinen Fuß auf den ankommenden Tod, sodass dieser verging, und steht im schönen Tillai; er ging in mich ein und blieb vor meinen Augen. Wegen des jungen Herrn, der seinem Venkadu gleicht, ist sie in diesen Zustand versetzt worden.'''

''Die Muttergestalt ruft den Murugan-Priester zum veṟiyāṭal. Das angekündigte Tieropfer wird als Bestandteil der historischen Szene beschrieben. Die Zuordnung des „jungen Herrn“ in der letzten Hälfte bleibt unsicher.''

<span id="Vers_287"></span>'''Vers 287 – Was wird aus ihm, wenn die Blässe bleibt?'''

<div lang="ta">அயர்ந்தும் வெறிமறி ஆவி செகுத்தும் விளர்ப்(பு)அயலார்<br />
பெயர்ந்தும் ஒழியா விடின்என்னை பேசுவ பேர்ந்திருவர்<br />
உயர்ந்தும் பணிந்தும் உணரான(து) அம்பலம் உன்னலரின்<br />
துயர்ந்தும் பிறிதின் ஒழியினென் ஆதும் துறைவனுக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">ayarntum veṟimaṟi āvi cekuttum viḷarp(pu)ayalār<br />
peyarntum oḻiyā viṭiṉeṉṉai pēcuva pērntiruvar<br />
uyarntum paṇintum uṇarāṉa(tu) ampalam uṉṉalariṉ<br />
tuyarntum piṟitiṉ oḻiyiṉeṉ ātum tuṟaivaṉukkē</div>

'''Wenn sie den ekstatischen Tanz vollführen, das Leben des Zickleins abschneiden und meine Blässe dennoch nicht weicht, was werden die Fremden dann sagen? Und wenn mein Leid durch etwas anderes vergeht – wie das Leid jener, die die Halle dessen nicht bedenken, den die beiden weder oben noch unten erkannten –, was bedeutet das dann für meinen Küstenherrn?'''

''Die Geliebte fürchtet sowohl das Scheitern als auch eine falsche Deutung des Rituals. Der zweite Fragesatz lässt einzelne Satzteile unausgesprochen; er kreist um die Stellung des Geliebten, dessen Abwesenheit die eigentliche Ursache ist.''

<span id="Vers_288"></span>'''Vers 288 – Ich muss das Geheimnis aussprechen'''

<div lang="ta">சென்றார் திருத்திய செல்லல்நின் றார்கள் சிதைப்பரென்றால்<br />
நன்றா அழகிதன் றேஇறை தில்லை தொழாரின்நைந்தும்<br />
ஒன்றாம் இவட்கும் மொழிதல்இல் லேன்மொழி யாதும்உய்யேன்<br />
குன்றார் துறைவர்க்(கு) உறுவேன் உரைப்பன் இக் கூர்மறையே</div>

<div lang="ta-Latn">ceṉṟār tiruttiya cellalniṉ ṟārkaḷ citaippareṉṟāl<br />
naṉṟā aḻakitaṉ ṟēiṟai tillai toḻāriṉnaintum<br />
oṉṟām ivaṭkum moḻitalil lēṉmoḻi yātumuyyēṉ<br />
kuṉṟār tuṟaivark(ku) uṟuvēṉ uraippaṉ ik kūrmaṟaiyē</div>

'''Wenn die hier Gebliebenen das Leiden zerstören könnten, das der Fortgegangene hervorgebracht hat, wie gut wäre das! Doch selbst wenn sie dahinschwindet wie jene, die den Herrn von Tillai nicht verehren, habe ich der mit mir so eng Verbundenen bisher nichts gesagt. Schweigend aber kann ich nicht weiterleben. Dem Herrn des Berges gegenüber verantwortlich, werde ich dieses schmerzliche Geheimnis aussprechen.'''

''Die Freundin erwägt, die Liebesbindung offenzulegen und damit die Beschwörung zu verhindern. Der genaue Adressatenwechsel bleibt unsicher; die Entscheidung zugunsten wahrhaftiger Rede ist deutlich.''

<span id="Vers_289"></span>'''Vers 289 – Ich werde sagen, was geschehen ist'''

<div lang="ta">யாயும் தெறுக அயலவர் ஏசுக ஊர்நகுக<br />
நீயும் முனிக நிகழ்ந்தது கூறுவல் என்னுடைய<br />
வாயும் மனமும் பிரியா இறைதில்லை வாழ்த்துநர்போல்<br />
தூயன் நினக்குக் கடுஞ்சூள் தருவன் சுடர்க்குழையே</div>

<div lang="ta-Latn">yāyum teṟuka ayalavar ēcuka ūrnakuka<br />
nīyum muṉika nikaḻntatu kūṟuval eṉṉuṭaiya<br />
vāyum maṉamum piriyā iṟaitillai vāḻttunarpōl<br />
tūyaṉ niṉakkuk kaṭuñcūḷ taruvaṉ cuṭarkkuḻaiyē</div>

'''Mag die Mutter zürnen, mögen Fremde schmähen, mag die Stadt lachen, und magst auch du mir böse sein: Ich werde sagen, was geschehen ist. Du mit den leuchtenden Ohrringen, Mund und Herz werden bei mir nicht auseinandergehen. Wie jene, die das Tillai des Herrn preisen, bleibe ich rein; ich gebe dir einen feierlichen Eid.'''

''Die Frau erklärt ihrer verängstigten Freundin ihre Bereitschaft zur Wahrheit. Die Szene macht persönliche Aufrichtigkeit wichtiger als das Verbergen vor fremdem Urteil.''

<span id="Vers_290"></span>'''Vers 290 – Er hat uns das Leben zurückgegeben'''

<div lang="ta">வண்டலுற் றேம்எங்கண் வந்தொரு தோன்றல் வரிவளையீர்<br />
உண்டலுற் றேமென்று நின்றதோர் போழ்(து)உடை யான்புலியூர்க்<br />
கொண்டலுற்(று) ஏறும் கடல்வர எம்உயிர் கொண்டுதந்து<br />
கண்டலுற்(று) ஏர்நின்ற சேரிச்சென் றான்ஓர் கழலவனே</div>

<div lang="ta-Latn">vaṇṭaluṟ ṟēmeṅkaṇ vantoru tōṉṟal varivaḷaiyīr<br />
uṇṭaluṟ ṟēmeṉṟu niṉṟatōr pōḻ(tu)uṭai yāṉpuliyūrk<br />
koṇṭaluṟ(ṟu) ēṟum kaṭalvara emuyir koṇṭutantu<br />
kaṇṭaluṟ(ṟu) ērniṉṟa cēricceṉ ṟāṉōr kaḻalavaṉē</div>

'''Wir spielten im Sand, als ein junger Herr zu uns kam und sagte: „Ihr mit den gestreiften Armreifen, wir möchten etwas essen.“ Da stieg am Puliyur unseres Herrn das wolkenreiche Meer heran. Der Mann mit der Heldenfußspange nahm unser entweichendes Leben auf und gab es zurück; danach ging er in die Siedlung bei den schönen Pandanuspflanzen.'''

''Die Frau berichtet von einer Rettung aus der Meeresflut und begründet damit ihre Bindung. Die erste Äußerung des Mannes ist im Wortlaut ungewöhnlich; „wir möchten essen“ folgt der unmittelbaren Lesart von uṇṭal.''

<span id="Vers_291"></span>'''Vers 291 – Nun lässt sich nichts mehr verbergen'''

<div lang="ta">குடிக்கலர் கூறினும் கூறா வியன்தில்லைக் கூத்தன்தாள்<br />
முடிக்(கு)அல ராக்கும்மொய் பூந்துறை வற்கு முரிபுருவ<br />
வடிக்கலர் வேற்கண்ணி வந்தன சென்றுநம் யாய்அறியும்<br />
படிக்கல ராம்இவை என்நாம் மறைக்கும் பரிசுகளே</div>

<div lang="ta-Latn">kuṭikkalar kūṟiṉum kūṟā viyaṉtillaik kūttaṉtāḷ<br />
muṭik(ku)ala rākkummoy pūntuṟai vaṟku muripuruva<br />
vaṭikkalar vēṟkaṇṇi vantaṉa ceṉṟunam yāyaṟiyum<br />
paṭikkala rāmivai eṉnām maṟaikkum paricukaḷē</div>

'''Selbst wenn die Gemeinschaft davon redet, wird es kein gewöhnlicher Tadel gegen den Herrn der blumenreichen Küste sein, der die Füße des Tänzers im weiten Tillai als Blumen auf seinem Haupt trägt. Du mit gebogenen Brauen und scharfen Blumenaugen: Was dir widerfahren ist, wird durch das Gerede unsere Mutter erreichen. Wie könnten wir dies noch verbergen?'''

''Die Freundin führt die Offenlegung der rechtmäßigen persönlichen Bindung weiter. Das Wortspiel zwischen alar als Blume und als Gerücht ist im Deutschen nur teilweise erhaltbar.''

<span id="Vers_292"></span>'''Vers 292 – Die Ursache ist doch bekannt'''

<div lang="ta">விதியுடை யார்உண்க வேரி விலக்கலம் அம்பலத்துப்<br />
பதியுடை யான்பரங் குன்றினில் பாய்புனல் யாம் ஒழுகக்<br />
கதியுடை யான்கதிர்த் தோள்நிற்க வேறு கருதுநின்னின்<br />
மதியுண்டை யார்தெய்வ மேயில்லை கொல்இனி வையகத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">vitiyuṭai yāruṇka vēri vilakkalam ampalattup<br />
patiyuṭai yāṉparaṅ kuṉṟiṉil pāypuṉal yām oḻukak<br />
katiyuṭai yāṉkatirt tōḷniṟka vēṟu karutuniṉṉiṉ<br />
matiyuṇṭai yārteyva mēyillai koliṉi vaiyakattē</div>

'''Die dazu Bestimmten mögen den berauschenden Trank genießen; wir wollen es nicht hindern. Doch als wir am Parankunram des Hallenherrn im strömenden Wasser fortgerissen wurden, waren die leuchtenden Arme unseres Retters da. Wenn du trotzdem etwas anderes für die Ursache hältst: Gibt es auf dieser Welt überhaupt eine Gottheit mit so wenig Einsicht wie du?'''

''Die Freundin weist die rituelle Fehldeutung scharf zurück und erinnert an die menschliche Liebesgeschichte. Ihre Anrede gehört zur dramatischen Auseinandersetzung; sie ist keine pauschale Verwerfung Murugans oder seiner Verehrung.''

<span id="Vers_293"></span>'''Vers 293 – Er schützte uns vor dem Elefanten'''

<div lang="ta">மனக்களி யாய்இன் றியான்மகிழ் தூங்கத்தன் வார்கழல்கள்<br />
எனக்களி யாநிற்கும் அம்பலத் தோன்இருந் தண்கயிலைச்<br />
சினக்களி யானை கடிந்தார் ஒருவர்செவ் வாய்ப்பசிய<br />
புனக்கிளி யாங்கடி யும்வரைச் சாரற் பொருப்பிடத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">maṉakkaḷi yāyiṉ ṟiyāṉmakiḻ tūṅkattaṉ vārkaḻalkaḷ<br />
eṉakkaḷi yāniṟkum ampalat tōṉirun taṇkayilaic<br />
ciṉakkaḷi yāṉai kaṭintār oruvarcev vāyppaciya<br />
puṉakkiḷi yāṅkaṭi yumvaraic cāraṟ poruppiṭattē</div>

'''Der Herr der Halle gibt mir seine langen Füße, sodass Freude in meinem Herzen wächst und ich in Wonne versinke. An seinem großen, kühlen Kailasa kam ein Mann und wehrte einen zornigen Elefanten ab, dort am Berghang, wo wir die grüne Papageienschar mit roten Schnäbeln aus dem Feld vertrieben.'''

''Die Freundin erklärt der Amme die Bindung mit einer weiteren überlieferten Rettungssituation. Wasserrettung und Elefantenabwehr sind unterschiedliche Motive der poetischen Situationsordnung.''

<span id="Vers_294"></span>'''Vers 294 – Sie hat ihre feste Gesinnung bewahrt'''

<div lang="ta">இளையாள் இவளைஎன் சொல்லிப் பரவுதும் ஈர்எயிறு<br />
முளையா அளவின் முதுக்குறைந் தாள்முடி சாய்த்திமையோர்<br />
வளையா வழுத்தா வருதிருச் சிற்றம் பலத்துமன்னன்<br />
திளையா வரும்அரு விக்கயி லைப்பயில் செல்வியையே</div>

<div lang="ta-Latn">iḷaiyāḷ ivaḷaieṉ collip paravutum īreyiṟu<br />
muḷaiyā aḷaviṉ mutukkuṟain tāḷmuṭi cāyttimaiyōr<br />
vaḷaiyā vaḻuttā varutiruc ciṟṟam palattumaṉṉaṉ<br />
tiḷaiyā varumaru vikkayi laippayil celviyaiyē</div>

'''Wie könnten wir diese Junge genügend preisen? Noch ehe ihre beiden Zahnreihen hervorgetreten waren, hatte sie schon eine reife Gesinnung. Sie gleicht der Glücklichen, die am wasserfallreichen Kailasa weilt, den der König der heiligen kleinen Halle freudig besucht; die Himmlischen neigen ihre Häupter, umringen ihn und preisen ihn.'''

''Die Amme bezeugt gegenüber der Mutter die Beständigkeit der Tochter. Das frühe Zahnbild ist eine rückblickende Überhöhung ihrer Reife, keine Datierung einer Liebesbeziehung.''

<span id="Vers_295"></span>'''Vers 295 – Sein großer Wagen kommt'''

<div lang="ta">கள்ளினம் ஆர்த்துண்ணும் வண்கொன்றை யோன்தில்லைக் கார்க்கடல்வாய்ப்<br />
புள்ளினம் ஆர்ப்பப் பொருதிரை யார்ப்பப் புலவர்கள்தம்<br />
வள்ளினம் ஆர்ப்ப மதுகரம் ஆர்ப்ப வலம்புரியின்<br />
வெள்ளினம் ஆர்ப்ப வரும்பெரும் தேரின்று மெல்லியலே</div>

<div lang="ta-Latn">kaḷḷiṉam ārttuṇṇum vaṇkoṉṟai yōṉtillaik kārkkaṭalvāyp<br />
puḷḷiṉam ārppap porutirai yārppap pulavarkaḷtam<br />
vaḷḷiṉam ārppa matukaram ārppa valampuriyiṉ<br />
veḷḷiṉam ārppa varumperum tēriṉṟu melliyalē</div>

'''Sanfte, heute kommt der große Wagen! Am dunklen Meer von Tillai des Herrn mit den reichen Konrai-Blüten, deren Honig die Bienenschwärme laut trinken, rufen die Vogelscharen, die anbrandenden Wellen rauschen, die Saiten der Sänger erklingen, die Bienen summen, und die weißen, rechtsgewundenen Muschelhörner schallen.'''

''Die Freundin kündigt die Rückkehr an. Das wiederholte ārppa lässt die ganze Landschaft zur gemeinsamen Klangkulisse werden.''

<span id="Vers_296"></span>'''Vers 296 – Bereitet das Hochzeitsfest vor'''

<div lang="ta">பூரண பொற்குடம் வைக்க மணிமுத்தம் பொன்பொதிந்த<br />
தோரணம் நீடுக தூரியம் ஆர்க்கதொன் மால்அயற்கும்<br />
காரணன் ஏரணி கண்ணுத லோன்கடல் திலலையன்ன<br />
வாரண வும்முலை மன்றலென்(று) ஏங்கும் மணமுரசே</div>

<div lang="ta-Latn">pūraṇa poṟkuṭam vaikka maṇimuttam poṉpotinta<br />
tōraṇam nīṭuka tūriyam ārkkatoṉ mālayaṟkum<br />
kāraṇaṉ ēraṇi kaṇṇuta lōṉkaṭal tilalaiyaṉṉa<br />
vāraṇa vummulai maṉṟaleṉ(ṟu) ēṅkum maṇamuracē</div>

'''Stellt die vollen goldenen Krüge auf! Spannt lange Festgirlanden, besetzt mit Edelsteinen, Perlen und Gold! Lasst die Instrumente ertönen! Die Hochzeitstrommel verkündet die Vermählung der Frau mit der elefantengleichen vollen Brust, die dem meerumgebenen Tillai des schönen Stirnäugigen gleicht, dem Ursprung selbst des alten Vishnu und Brahma.'''

''Die Hochzeit wird öffentlich angekündigt. Krüge, Girlanden und Instrumente stehen für festliche Fülle und die nun anerkannte Verbindung.''

<span id="Vers_297"></span>'''Vers 297 – Gilt diese Trommel wirklich ihm?'''

<div lang="ta">அடற்களி யாவர்க்கும் அன்பர்க்(கு) அளிப்பவன் துன்பஇன்பம்<br />
படக்களி யாவண் டறைபொழில் தில்லைப் பரமன்வெற்பில்<br />
கடக்களி யானை கடிந்தவர்க் கோஅன்றி நின்றவர்க்கோ<br />
விடக்களி யாம்நம் விழுநகர் ஆர்க்கும் வியன்முரசே</div>

<div lang="ta-Latn">aṭaṟkaḷi yāvarkkum aṉpark(ku) aḷippavaṉ tuṉpaiṉpam<br />
paṭakkaḷi yāvaṇ ṭaṟaipoḻil tillaip paramaṉveṟpil<br />
kaṭakkaḷi yāṉai kaṭintavark kōaṉṟi niṉṟavarkkō<br />
viṭakkaḷi yāmnam viḻunakar ārkkum viyaṉmuracē</div>

'''Am Berg des Höchsten von Tillai, dessen Haine von freudigen Bienen erfüllt sind, schenkt er allen Liebenden Gnade und verwandelt Leid in Freude. Die große Trommel tönt durch unsere herrliche Stadt: Gilt ihre freigebige Festfreude dem, der den wilden Elefanten abwehrte, oder einem anderen, der hier steht?'''

''Die Frau wagt der guten Nachricht noch nicht zu trauen. Ihre Frage zeigt, wie lange Angst und Hoffnung nebeneinander bestehen können.''

<span id="Vers_298"></span>'''Vers 298 – Er hat den ganzen Reichtum gebracht'''

<div lang="ta">என்கடைக் கண்ணினும் யான்பிற ஏத்தா வகையிரங்கித்<br />
தன்கடைக் கண்வைத்த தண்தில்லைச் சங்கரன் தாழ்கயிலைக்<br />
கொன்கடைக் கண்தரும் யானை கடிந்தார் கொணர்ந்திறுத்தார்<br />
முன்கடைக் கண்ணிது காண்வந்து தோன்றும் முழுநிதியே</div>

<div lang="ta-Latn">eṉkaṭaik kaṇṇiṉum yāṉpiṟa ēttā vakaiyiraṅkit<br />
taṉkaṭaik kaṇvaitta taṇtillaic caṅkaraṉ tāḻkayilaik<br />
koṉkaṭaik kaṇtarum yāṉai kaṭintār koṇarntiṟuttār<br />
muṉkaṭaik kaṇṇitu kāṇvantu tōṉṟum muḻunitiyē</div>

'''Shankara des kühlen Tillai war mir so gnädig, dass ich nicht einmal mit dem Augenwinkel andere Götter preise; er wandte mir seinen eigenen Seitenblick zu. Der Mann, der am tiefen Kailasa den Elefanten mit dem tödlichen Blick abwehrte, hat alles gebracht und niedergelegt. Sieh, vor dem Tor erscheint der ganze verlangte Reichtum!'''

''Die Freundin beseitigt den Zweifel: Der richtige Bewerber ist zurück und hat die vereinbarten Mittel beschafft. Die religiöse Ausschließlichkeit gehört zur shaivaitischen Stimme des Verses.''

'''Zweiter Werkteil: Kaṟpiyal – eheliches Leben'''

Die Kapitel 19–25 entfalten die Liebe in Ehe, Trennung und erneuter Verständigung.

<span id="Kapitel_19"></span>'''Kapitel 19 – Hochzeit und eheliches Glück'''

Verse 299–307 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">மணஞ்சிறப் புரைத்தல் வரும் ஓர் ஒன்பதும்<br />
உயிர்சிவ மணம்பெற்(று) உண்மைஇன் பாகிய<br />
பரைகடந் தின்பப் பண்பாய் நிற்றல்.</div>

<div lang="ta-Latn">maṇañciṟap puraittal varum ōr oṉpatum<br />
uyirciva maṇampeṟ(ṟu) uṇmaiiṉ pākiya<br />
paraikaṭan tiṉpap paṇpāy niṟṟal.</div>

'''Die neun Situationen des Lobes der Hochzeit bedeuten: Die Seele empfängt die Vermählung mit Shiva, überschreitet die höchste Kraft, die wahre Freude ist, und bleibt im Wesen der Seligkeit.'''

''Der Vers spricht von einer über gewöhnliche Zustände hinausgehenden Freude. Das Verhältnis von Parai und deren Überschreiten verlangt eine traditionsbezogene Kommentierung und wird hier nicht mit einem anderen Lehrsystem gleichgesetzt.''

<span id="Vers_299"></span>'''Vers 299 – Nun endet die Angst'''

<div lang="ta">பிரசம் திகழும் வரைபுரை யானையின் பீடழித்தார்<br />
முரசம் திகழும் முருகியம் நீங்கும் எவர்க்குமுன்னாம்<br />
அர(சு)அம் பலத்துநின்(று) ஆடும் பிரானருள் பெற்றவரின்<br />
புரைசந்த மேகலை யாய்துயர் தீரப் புகுந்துநின்றே</div>

<div lang="ta-Latn">piracam tikaḻum varaipurai yāṉaiyiṉ pīṭaḻittār<br />
muracam tikaḻum murukiyam nīṅkum evarkkumuṉṉām<br />
ara(cu)am palattuniṉ(ṟu) āṭum pirāṉaruḷ peṟṟavariṉ<br />
puraicanta mēkalai yāytuyar tīrap pukuntuniṉṟē</div>

'''Du mit dem schön klingenden Gürtel! Die Trommel des Mannes, der die Kraft des honigbergähnlichen Elefanten brach, ertönt; der Klang des Murugan-Rituals verstummt. Er ist eingetreten, damit dein Leid endet, wie bei jenen, die die Gnade des Herrn empfangen, des allen vorangehenden Königs, der in der Halle steht und tanzt.'''

''Mit dem Beginn des Eheabschnitts weicht die frühere Beschwörung dem Hochzeitsfest. Die menschliche Ursache des Leidens wird durch die anerkannte Verbindung beantwortet.''

<span id="Vers_300"></span>'''Vers 300 – Das Laub bis zur Hochzeit bewahrt'''

<div lang="ta">இருந்துதி என்வயின் கொண்டவன் யான்எப் பொழுதும்உன்னும்<br />
மருந்து திசைமுகன் மாற்கரி யோன்தில்லை வாழ்த்தினர்போல்<br />
இருந்து திவண்டன வால்எரி முன்வலம் செய்(து)இடப்பால்<br />
அருந்துதி காணும் அளவும் சிலம்பன் அருந்தழையே</div>

<div lang="ta-Latn">iruntuti eṉvayiṉ koṇṭavaṉ yāṉep poḻutumuṉṉum<br />
maruntu ticaimukaṉ māṟkari yōṉtillai vāḻttiṉarpōl<br />
iruntu tivaṇṭaṉa vāleri muṉvalam cey(tu)iṭappāl<br />
aruntuti kāṇum aḷavum cilampaṉ aruntaḻaiyē</div>

'''Er ließ sich in meinem Inneren nieder, der mich annahm, das Heilmittel, an das ich immer denke, schwer erreichbar für den Viergesichtigen und Vishnu. Wie jene, die sein Tillai preisen, blieben die seltenen Blätter des Bergmanns hier bestehen und frisch – bis ihr vor dem Feuer die Umrundung vollzogt und links den Stern Arundhati schauen konntet.'''

''Die Freundin freut sich über die Hochzeit und erinnert an das frühe Laubgeschenk. Feuerumrundung und der Blick auf Arundhati gehören zur hier vorausgesetzten Hochzeitsritualik; die poetische Frische des Laubs ist eine Überhöhung.''

<span id="Vers_301"></span>'''Vers 301 – Wie Leben und Leib verbunden'''

<div lang="ta">சீரியல் ஆவியும் யாக்கையும் என்ன சிறந்தமையால்<br />
காரியல் வாட்கண்ணி எண்ணக லார்கம லங்கலந்த<br />
வேரியம் சந்தும் வியல்தந் தெனக்கற்பின் நிற்பர்அன்னே<br />
காரியல் கண்டவர்வண் தில்லை வணங்கும்எம் காவலரே</div>

<div lang="ta-Latn">cīriyal āviyum yākkaiyum eṉṉa ciṟantamaiyāl<br />
kāriyal vāṭkaṇṇi eṇṇaka lārkama laṅkalanta<br />
vēriyam cantum viyaltan teṉakkaṟpiṉ niṟparaṉṉē<br />
kāriyal kaṇṭavarvaṇ tillai vaṇaṅkumem kāvalarē</div>

'''Mutter, unser Beschützer verehrt das reiche Tillai dessen mit dem dunklen Hals. Die dunkeläugige Frau ist mit ihm so vollkommen verbunden wie Leben und Leib; deshalb weicht sein Gedanke nicht von ihr. Er schenkt ihr Lotusduft, Sandelsalbe und besondere Gaben und bleibt fest in der Treue.'''

''Die Freundin berichtet der zu Besuch gekommenen Amme vom ehelichen Zusammenleben. Die Treue erscheint hier als gelebte Zuwendung des Mannes.''

<span id="Vers_302"></span>'''Vers 302 – Ein Haus, das dem deinen gleicht'''

<div lang="ta">தொண்டினம் மேவும் கடர்க்கழ லோன்தில்லைத் தொல்நகரில்<br />
கண்டின மேவும்இல் நீஅவள் நின்கொழு நன்செழுமெல்<br />
தண்டின மேவுதிண் தோளவன் யானவள் தற்பணிவோள்<br />
வண்டின மேவும் குழலாள் அயல்மன்னும் இவ்அயலே</div>

<div lang="ta-Latn">toṇṭiṉam mēvum kaṭarkkaḻa lōṉtillait tolnakaril<br />
kaṇṭiṉa mēvumil nīavaḷ niṉkoḻu naṉceḻumel<br />
taṇṭiṉa mēvutiṇ tōḷavaṉ yāṉavaḷ taṟpaṇivōḷ<br />
vaṇṭiṉa mēvum kuḻalāḷ ayalmaṉṉum ivayalē</div>

'''In der alten Stadt Tillai dessen, dessen meerweite Füße die Dienenden aufsuchen, habe ich ein Haus wie dieses gesehen: Du bist dort sie, und dein Gatte ist der Mann mit den festen, frischen Bambusarmen. Ich bin dort ihre dienende Gefährtin mit dem Haar, in dem Bienen wohnen. Und ringsum liegt dasselbe vertraute Feld.'''

''Die Amme berichtet der Hausherrin vom neuen Zuhause der Tochter. Sie macht das Fremde durch Entsprechungen zur vertrauten Familie verständlich.''

<span id="Vers_303"></span>'''Vers 303 – So behutsam liebt er sie'''

<div lang="ta">பொட்டணி யான்நுதல் போயிறும் பொய்போல் இடையெனப்பூண்<br />
இட்டணி யான்தவி சின்மலர் அன்றி மிதிப்பக் கொடான்<br />
மட்டணி வார்குழல் வையான் மலர்வண் டுறுதல் அஞ்சிக்<br />
கட்டணி வார்சடை யோன்தில்லை போலிதன் காதலனே</div>

<div lang="ta-Latn">poṭṭaṇi yāṉnutal pōyiṟum poypōl iṭaiyeṉappūṇ<br />
iṭṭaṇi yāṉtavi ciṉmalar aṉṟi mitippak koṭāṉ<br />
maṭṭaṇi vārkuḻal vaiyāṉ malarvaṇ ṭuṟutal añcik<br />
kaṭṭaṇi vārcaṭai yōṉtillai pōlitaṉ kātalaṉē</div>

'''Er legt ihr keinen Stirnschmuck an, aus Sorge, ihre Stirn könnte darunter leiden. Er legt ihr keinen schweren Schmuck an, weil ihre Taille kaum mehr als ein zarter Hauch ist. Er lässt sie nur auf Blüten ihres weichen Sitzes treten und schmückt ihre honigduftenden Locken nicht mit Blumen, aus Furcht, Bienen könnten daran geraten. So liebt er sie, die Tillai des Herrn mit den gebundenen Flechten gleicht.'''

''Die Fürsorge des Ehemanns wird bewusst übersteigert. Die poetischen Schutzgesten spiegeln das frühere Motiv ihrer empfindlichen Füße und schmalen Mitte.''

<span id="Vers_304"></span>'''Vers 304 – Er bleibt nie lange fern'''

<div lang="ta">தெய்வம் பணிகழ லோன்தில்லைச் சிற்றம் பலம்அனையாள்<br />
தெய்வம் பணிந்தறி யாள்என்று நின்று திறைவழங்காத்<br />
தெய்வம் பணியச்சென் றாலும்மன் வந்தன்றிச் சேர்ந்தறியான்<br />
பெளவம் பணிமணி யன்னார் பரி(சு)இன்ன பான்மைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">teyvam paṇikaḻa lōṉtillaic ciṟṟam palamaṉaiyāḷ<br />
teyvam paṇintaṟi yāḷeṉṟu niṉṟu tiṟaivaḻaṅkāt<br />
teyvam paṇiyacceṉ ṟālummaṉ vantaṉṟic cērntaṟiyāṉ<br />
peḷavam paṇimaṇi yaṉṉār pari(cu)iṉṉa pāṉmaikaḷē</div>

'''Sie gleicht der kleinen Halle von Tillai, der Stätte dessen, vor dessen Füßen sich die Götter verneigen. „Sie kennt keine andere Gottheit, vor der sie sich beugt“, sagt er. Selbst wenn er auszieht, um widersetzliche Herrscher, die keinen Tribut geben, zur Unterwerfung zu bringen, bleibt er nicht lange fern, sondern kehrt zu ihr zurück. So ist die Art dieser beiden, kostbar wie die kühlen Perlen des Meeres.'''

''Die Darstellung verbindet die historische Vorstellung ausschließlicher Gattentreue mit der Rücksicht des Mannes. Die Wiederholung von teyvam kann Gottheit und machtvolle Herrschaft bezeichnen; diese Bedeutungsverschiebung prägt die Übersetzung.''

<span id="Vers_305"></span>'''Vers 305 – Noch am Abend kehrt er zurück'''

<div lang="ta">சிற்பம் திகழ்தரு திண்மதில் தில்லைச் சிற்றம்பலத்துப்<br />
பொற்பந்தி யன்ன சடையவன் பூவணம் அன்னபொன்னின்<br />
கற்பந்தி வாய்வட மீனும் கடக்கும் படிகடந்தும்<br />
இற்பந்தி வாயன்றி வைகல் செல்லாதவன் ஈர்ங்களிறே</div>

<div lang="ta-Latn">ciṟpam tikaḻtaru tiṇmatil tillaic ciṟṟampalattup<br />
poṟpanti yaṉṉa caṭaiyavaṉ pūvaṇam aṉṉapoṉṉiṉ<br />
kaṟpanti vāyvaṭa mīṉum kaṭakkum paṭikaṭantum<br />
iṟpanti vāyaṉṟi vaikal cellātavaṉ īrṅkaḷiṟē</div>

'''Die Treue der Goldenen, die Puvanam des Herrn gleicht, dessen Flechten wie eine goldene Kugelreihe in der kleinen Halle von Tillai mit seinen kunstvollen festen Mauern leuchten, übertrifft selbst den nördlichen Stern am Abend. Auch wenn sein mächtiger Elefant weite Länder durchschritten hat, bleibt er nicht über den Abend hinaus aus und verweilt keinen weiteren Tag.'''

''Der nördliche Stern ist hier der als Treuevorbild verstandene Arundhati-Stern. Der Vers preist die rasche Heimkehr als wunderbare Frucht ihrer Beständigkeit, nicht als überprüfbares Naturgesetz.''

<span id="Vers_306"></span>'''Vers 306 – Beider Liebe bleibt gegenwärtig'''

<div lang="ta">மன்னவன் தெம்முனை மேற்செல்லு மாயினும் மாலரியே(று)<br />
அன்னவன் தேர்புறத்(து) அல்கல்செல் லாது வரகுணனாம்<br />
தென்னவன் ஏத்துசிற்றம் பலம் தான்மற்றைத் தேவர்க்கெல்லாம்<br />
முன்னவன் மூவல்அன் னாளும்மற்(று) ஓர் தெய்வம் முன்னலளே</div>

<div lang="ta-Latn">maṉṉavaṉ temmuṉai mēṟcellu māyiṉum mālariyē(ṟu)<br />
aṉṉavaṉ tērpuṟat(tu) alkalcel lātu varakuṇaṉām<br />
teṉṉavaṉ ēttuciṟṟam palam tāṉmaṟṟait tēvarkkellām<br />
muṉṉavaṉ mūvalaṉ ṉāḷummaṟ(ṟu) ōr teyvam muṉṉalaḷē</div>

'''Auch wenn der König gegen die Front seiner Feinde auszieht, lässt der löwengleiche Held seinen Wagen nicht draußen übernachten. Und sie, die der kleinen Halle gleicht, die der südliche König namens Varaguna preist – der Halle des allen anderen Göttern vorangehenden Herrn –, richtet ihren Sinn auf keine andere Gottheit.'''

''Der Vers nennt Varaguna ausdrücklich. Diese Nennung ist für historische Datierungsfragen bedeutsam, bestimmt für sich allein aber nicht eindeutig, welcher gleichnamige Pandya-König gemeint ist.''

<span id="Vers_307"></span>'''Vers 307 – Ein Leben in zwei Gestalten'''

<div lang="ta">ஆனந்த வெள்ளத்(து) அழுந்தும்ஓர் ஆருயிர் ஈருருக் கொண்(டு)<br />
ஆனந்த வெள்ளத் திடைத்திளைத் தால்ஒக்கும் அம்பலஞ்சேர்<br />
ஆனந்த வெள்ளத்(து) அறைகழ லோன்அருள் பெற்றவரின்<br />
ஆனந்த வெள்ளம்வற் றாதுமுற்றா(து)இவ் வணிநலமே</div>

<div lang="ta-Latn">āṉanta veḷḷat(tu) aḻuntumōr āruyir īruruk koṇ(ṭu)<br />
āṉanta veḷḷat tiṭaittiḷait tālokkum ampalañcēr<br />
āṉanta veḷḷat(tu) aṟaikaḻa lōṉaruḷ peṟṟavariṉ<br />
āṉanta veḷḷamvaṟ ṟātumuṟṟā(tu)iv vaṇinalamē</div>

'''Es ist, als hätte ein einziges kostbares Leben, versunken in einer Flut der Seligkeit, zwei Gestalten angenommen und spielte in dieser Flut. Wie bei jenen, die die Gnade des Herrn mit den klingenden Füßen in der Halle, der Flut der Seligkeit, empfangen, trocknet der Strom ihrer Freude nicht aus und findet diese geschmückte Schönheit kein Ende.'''

''Die Freundin preist das gemeinsame Glück. Der Vers selbst stellt menschliche Vereinigung und die Seligkeit göttlicher Gnade in einen ausdrücklich ausgesprochenen Vergleich.''

<span id="Kapitel_20"></span>'''Kapitel 20 – Trennung zum Lernen'''

Verse 308–311 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">கல்வியில் பிரிவொரு நான்கும் காதல்<br />
புல்லும் ஆனந்த இன்பப் பூரணம்<br />
சொல்லும் பயனின் திறம்பா ராட்டல்.</div>

<div lang="ta-Latn">kalviyil pirivoru nāṉkum kātal<br />
pullum āṉanta iṉpap pūraṇam<br />
collum payaṉiṉ tiṟampā rāṭṭal.</div>

'''Die vier Situationen der Trennung zum Lernen preisen den Ertrag der Worte: die in Liebe erfahrene, vollständige Fülle freudiger Seligkeit auszusprechen.'''

''Lernen wird in dieser Deutung zur Entfaltung und Mitteilung einer bereits erfahrenen Freude.''

<span id="Vers_308"></span>'''Vers 308 – Bildung erweitert das Leben'''

<div lang="ta">சீரள வில்லாத் திகழ்தரு கல்விச்செம் பொன்வரையின்<br />
ஆரள வில்லா அளவுசென் றார்அம் பலத்துள்நின்ற<br />
ஓரள வில்லா ஓருவன் இருங்கழல் உன்னினர்போல்<br />
ஏரள வில்லா அளவினர் ஆகுவர் ஏந்திழையே</div>

<div lang="ta-Latn">cīraḷa villāt tikaḻtaru kalviccem poṉvaraiyiṉ<br />
āraḷa villā aḷavuceṉ ṟāram palattuḷniṉṟa<br />
ōraḷa villā ōruvaṉ iruṅkaḻal uṉṉiṉarpōl<br />
ēraḷa villā aḷaviṉar ākuvar ēntiḻaiyē</div>

'''Geschmückte, die leuchtende Bildung hat unermesslichen Ruhm; sie ist wie ein goldener Berg, dessen Höhe kaum erreicht wird. Wer zu ihrer grenzenlosen Weite aufbricht, wird eine Schönheit ohne Maß gewinnen, wie jene, die die mächtigen Füße des unvergleichlichen, unermesslichen Einen bedenken, der in der Halle steht.'''

''Die neue Situation betrifft eine Trennung zum Lernen. Die Freundin erklärt zunächst den Wert der Bildung, bevor die persönlichen Folgen zur Sprache kommen.''

<span id="Vers_309"></span>'''Vers 309 – Er möchte lernen und verstehen'''

<div lang="ta">வீதலுற் றார்தலை மாலையன் தில்லைமிக் கோன்கழற்கே<br />
காதலுற் றார்நன்மை கல்விசெல் வீதரும் என்பதுகொண்டு<br />
ஓதலுற் றார்உற் றுணர்தலுற் றார்செல்லல் மல்லழற்கான்<br />
போதலுற் றார்நின் புணர்முலை யுற்ற புரவலரே</div>

<div lang="ta-Latn">vītaluṟ ṟārtalai mālaiyaṉ tillaimik kōṉkaḻaṟkē<br />
kātaluṟ ṟārnaṉmai kalvicel vītarum eṉpatukoṇṭu<br />
ōtaluṟ ṟāruṟ ṟuṇartaluṟ ṟārcellal mallaḻaṟkāṉ<br />
pōtaluṟ ṟārniṉ puṇarmulai yuṟṟa puravalarē</div>

'''Dein Beschützer, der mit deiner Brust vereint war, will lernen und das Gelernte gründlich verstehen. Er meint, Bildung werde das Gute geben, das jene erfahren, die die Füße des erhabenen Herrn von Tillai lieben, der die Schädel der Verstorbenen als Girlande trägt. Deshalb hat er sich zum Aufbruch durch den weiten, brennenden Wald entschlossen.'''

''Die Freundin teilt den konkreten Reisegrund mit. Lernen umfasst hier nicht nur das Aufnehmen von Worten, sondern deren Verstehen.''

<span id="Vers_310"></span>'''Vers 310 – Die Nachricht trifft wie eine Speerspitze'''

<div lang="ta">கற்பா மதில் தில்லைச் சிற்றம் பலமது காதல்செய்த<br />
விற்பா விலங்கல்எங் கோனை விரும்பலர் போலஅன்பர்<br />
சொற்பா விரும்பினர் என்னமெல் லோதி செவிப்புறத்துக்<br />
கொற்பா இலங்கிலை வேல்குளித் தாங்குக் குறுகியதே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṟpā matil tillaic ciṟṟam palamatu kātalceyta<br />
viṟpā vilaṅkaleṅ kōṉai virumpalar pōlaaṉpar<br />
coṟpā virumpiṉar eṉṉamel lōti cevippuṟattuk<br />
koṟpā ilaṅkilai vēlkuḷit tāṅkuk kuṟukiyatē</div>

'''Als die Freundin sagte: „Der Geliebte wünscht sich den Weg der Worte und des Lernens“, zog sich die Sanfte zusammen, als wäre die glänzende, blattförmige Spitze eines Speers in ihr Ohr eingedrungen. Sie litt wie jene, die unseren König nicht lieben, der den Berg zum Bogen machte und die kleine Halle im steinummauerten Tillai liebt.'''

''Die Nachricht vom Studium ist für die Frau zunächst die Nachricht einer Trennung. Der Vers hält Bildungswert und Trennungsschmerz nebeneinander.''

<span id="Vers_311"></span>'''Vers 311 – Er sprach doch von Untrennbarkeit'''

<div lang="ta">பிரியா மையும்உயிர் ஒன்றா வதும்பிரி யிற்பெரிதும்<br />
தரியா மையும்ஒருங் கேநின்று சாற்றினர் தையல்மெய்யிற்<br />
பிரியாமை செய்து நின்றோன் தில்லைப் பேரியல் ஊரர்அன்ன<br />
புரியா மையும்இது வேயினி என்னாம் புகல்வதுவே</div>

<div lang="ta-Latn">piriyā maiyumuyir oṉṟā vatumpiri yiṟperitum<br />
tariyā maiyumoruṅ kēniṉṟu cāṟṟiṉar taiyalmeyyiṟ<br />
piriyāmai ceytu niṉṟōṉ tillaip pēriyal ūraraṉṉa<br />
puriyā maiyumitu vēyiṉi eṉṉām pukalvatuvē</div>

'''Er sagte alles zusammen: dass wir uns niemals trennen, dass unser Leben eins sei und dass er eine Trennung überhaupt nicht ertragen könne. Der Herr bleibt mit der Frau ungetrennt in einem Leib; sein Tillai ist der großen Heimat unseres Mannes gleich. Wenn dies nun dessen Verständnis sein soll – was können wir künftig noch sagen?'''

''Die Frau erinnert an frühere Zusicherungen. Ihre Klage richtet sich gegen den Abstand zwischen einem Liebesversprechen und den Anforderungen des weiteren Lebens.''

<span id="Kapitel_21"></span>'''Kapitel 21 – Trennung zum Schutzdienst'''

Verse 312–313 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">காவற் பிரிவுத் துறையோர் இரண்டும்<br />
இன்பத் திறத்தை எங்கும் காண்டல்.</div>

<div lang="ta-Latn">kāvaṟ pirivut tuṟaiyōr iraṇṭum<br />
iṉpat tiṟattai eṅkum kāṇṭal.</div>

'''Die beiden Situationen der Trennung zum Schutzdienst bedeuten: das Wesen der Freude überall sehen.'''

''Die Auslegung weitet den Blick über die persönliche Begegnung hinaus.''

<span id="Vers_312"></span>'''Vers 312 – Er zieht zum Schutz der Welt aus'''

<div lang="ta">மூப்பான் இளையவன் முன்னவன் பின்னவன் முப்புரங்கள்<br />
வீப்பான் வியன்தில்லை யான்அரு ளால்விரி நீர்உலகம்<br />
காப்பான் பிரியக் கருதுகின் றார்நமர் கார்கயற்கண்<br />
பூப்பால் நலம்ஒளி ரும்புரி தாழ்குழல் பூங்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">mūppāṉ iḷaiyavaṉ muṉṉavaṉ piṉṉavaṉ muppuraṅkaḷ<br />
vīppāṉ viyaṉtillai yāṉaru ḷālviri nīrulakam<br />
kāppāṉ piriyak karutukiṉ ṟārnamar kārkayaṟkaṇ<br />
pūppāl nalamoḷi rumpuri tāḻkuḻal pūṅkoṭiyē</div>

'''Blühende Ranke mit sanft herabfallenden Locken, deren dunkle Fischaugen in schöner Blüte leuchten! Unser Mann denkt daran, fortzugehen, um die von weiten Wassern umgebene Welt zu schützen – durch die Gnade dessen aus dem weiten Tillai, der alt und jung, vorher und nachher ist und die drei Festungen vernichtet.'''

''Die Freundin kündigt eine Trennung aus Schutzpflicht an. Die Gegensätze „alt und jung“ und „vorher und nachher“ kennzeichnen Shivas Überschreiten gewöhnlicher Zeitordnungen.''

<span id="Vers_313"></span>'''Vers 313 – Muss mich der Retter jetzt verlassen?'''

<div lang="ta">சிறுகண் பெருங்கைத்திண் கோட்டுக் குழைசெவிச் செம்முகமாத்<br />
தெறுகட் டழியமுன் னுய்யச்செய் தோர்கருப் புச்சிலையோன்<br />
உறுகண் தழலுடை யோன்உறை அம்பலம் உன்னலரின்<br />
துறுகள் புரிகுழ லாய்இது வோஇன்று சூழ்கின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">ciṟukaṇ peruṅkaittiṇ kōṭṭuk kuḻaicevic cemmukamāt<br />
teṟukaṭ ṭaḻiyamuṉ ṉuyyaccey tōrkarup puccilaiyōṉ<br />
uṟukaṇ taḻaluṭai yōṉuṟai ampalam uṉṉalariṉ<br />
tuṟukaḷ purikuḻa lāyitu vōiṉṟu cūḻkiṉṟatē</div>

'''Du mit dicht gewundenen Locken! Er rettete mich einst vor dem zornigen Tier mit kleinen Augen, großem Rüssel, festen Stoßzähnen, fächernden Ohren und rotem Gesicht. Soll mich nun heute dieses Leid umgeben, wie jene leiden, die die Halle dessen nicht bedenken, dessen Feuerblick den Zuckerrohrbogenschützen in schwere Not brachte?'''

''Die Frau erinnert sich an den früheren Schutz und empfindet den jetzigen Abschied als Widerspruch dazu. Der Zuckerrohrbogenschütze ist Kama.''

<span id="Kapitel_22"></span>'''Kapitel 22 – Trennung zur Friedensstiftung'''

Verse 314–315 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">பகைதணி வித்தல் துறையோர் இரண்டும்<br />
எங்கும் இன்பக் கனமென் றியறல்.</div>

<div lang="ta-Latn">pakaitaṇi vittal tuṟaiyōr iraṇṭum<br />
eṅkum iṉpak kaṉameṉ ṟiyaṟal.</div>

'''Die beiden Situationen des Beendens der Feindschaft bedeuten: Überall in der Fülle der Freude wirken.'''

''Die politische Friedensaufgabe wird auf eine umfassende Haltung der Seligkeit bezogen.''

<span id="Vers_314"></span>'''Vers 314 – Er will den Streit zweier Könige beenden'''

<div lang="ta">மிகைதணித் தற்(கு)அரி தாம்இரு வேந்தர்வெம் போர்மிடைந்த<br />
பகைதணித் தற்குப் படர்தலுற் றார்நமர் பல்பிறவித்<br />
தொகைதணித் தற்(கு)என்னை ஆண்டுகொண் டோன்தில்லைச் சூழ்பொழில்வாய்<br />
முகைதணித் தற்(கு)அரி தாம்புரி தாழ்தரு மொய்குழலே</div>

<div lang="ta-Latn">mikaitaṇit taṟ(ku)ari tāmiru vēntarvem pōrmiṭainta<br />
pakaitaṇit taṟkup paṭartaluṟ ṟārnamar palpiṟavit<br />
tokaitaṇit taṟ(ku)eṉṉai āṇṭukoṇ ṭōṉtillaic cūḻpoḻilvāy<br />
mukaitaṇit taṟ(ku)ari tāmpuri tāḻtaru moykuḻalē</div>

'''Du mit dichtem, herabfallendem Haar, aus dem die Blütenknospen kaum zu lösen sind! Unser Mann will aufbrechen, um die Feindschaft zweier Könige zu besänftigen, deren Übermaß und grausamer Kampf schwer zu stillen sind. So geschieht es in den Hainen Tillais dessen, der mich annahm, um die Menge meiner vielen Geburten zu vermindern.'''

''Die Trennung dient hier ausdrücklich der Friedensstiftung zwischen Herrschern. Das Wort „stillen“ verbindet den politischen Auftrag mit der Befreiung aus der Folge der Geburten.''

<span id="Vers_315"></span>'''Vers 315 – Lass dich nicht ganz auflösen'''

<div lang="ta">நெருப்புறு வெண்ணெயும் நீருறும் உப்பு மெனஇங்ஙனே<br />
பொருப்புறு தோகை புலம்புறல் பொய்யன்பர் போக்குமிக்க<br />
விருப்புறு வோரைவிண் ணோரின் மிகுத்துநண் ணார்கழியத்<br />
திருப்புறு சூலத்தி னோன்தில்லை போலும் திருநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">neruppuṟu veṇṇeyum nīruṟum uppu meṉaiṅṅaṉē<br />
poruppuṟu tōkai pulampuṟal poyyaṉpar pōkkumikka<br />
viruppuṟu vōraiviṇ ṇōriṉ mikuttunaṇ ṇārkaḻiyat<br />
tiruppuṟu cūlatti ṉōṉtillai pōlum tirunutalē</div>

'''Pfauengleiche vom Berg, klage nicht so, als wärst du Butter im Feuer oder Salz im Wasser! Die Nachricht vom Fortgehen des Geliebten ist nicht wahr. Hellstirnige, du gleichst Tillai dessen mit dem heiligen Dreizack, der die ihn innig Liebenden über die Himmlischen erhebt und die Fernbleibenden vergehen lässt.'''

''Die Freundin versucht die Frau durch eine beschwichtigende Verneinung zu beruhigen. Der Situationsvermerk bestätigt diesen tröstenden Widerspruch; er ist nicht als sachliche Auflösung der vorangehenden Ankündigung zu lesen.''

<span id="Kapitel_23"></span>'''Kapitel 23 – Trennung im Dienst des Königs'''

Verse 316–331 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">உற்றுழிப் பிரிவார் எட்டும் ஆனந்தம்<br />
பெற்றவா ராமை முற்றும் உரைத்தல்.</div>

<div lang="ta-Latn">uṟṟuḻip pirivār eṭṭum āṉantam<br />
peṟṟavā rāmai muṟṟum uraittal.</div>

'''Die Situationen der Trennung zum Dienst bedeuten, vollständig davon zu sprechen, dass die empfangene Seligkeit nicht schwindet.'''

''Die Zählwendung pirivār eṭṭum ist in dieser Quelle undeutlich; das Kapitel enthält sechzehn Hauptverse. Die Übersetzung ergänzt deshalb keine vermeintlich sichere ausgeschriebene Zahl.''

<span id="Vers_316"></span>'''Vers 316 – Er ist an die Front des Königs gegangen'''

<div lang="ta">போது குலாய புனைமுடி வேந்தர்தம் போர்முனைமேல்<br />
மாது குலாயமென் னோர்க்கிசென் றார்நமர் வண்புலியூர்க்<br />
காதுகுலாய குழைஎழி லோனைக் கருதலர்போல்<br />
ஏதுகொ லாவிளை கின்ற(து)இன்(று) ஒன்னார் இடுமதிலே</div>

<div lang="ta-Latn">pōtu kulāya puṉaimuṭi vēntartam pōrmuṉaimēl<br />
mātu kulāyameṉ ṉōrkkiceṉ ṟārnamar vaṇpuliyūrk<br />
kātukulāya kuḻaieḻi lōṉaik karutalarpōl<br />
ētuko lāviḷai kiṉṟa(tu)iṉ(ṟu) oṉṉār iṭumatilē</div>

'''Frau mit sanftem Blick, unser Mann ist zu den Schlachtlinien der Könige mit blumengeschmückten Kronen gegangen. Was wird heute wohl aus den dicht umschlossenen Festungen ihrer Feinde werden – wie aus jenen, die den schönen Herrn von Puliyur nicht bedenken, dessen Ohrringe seine Ohren reich erfüllen?'''

''Die Freundin meldet einen Aufbruch im Dienst des Königs. Die Frage verbindet Sorge um den Mann mit der Erwartung seines kriegerischen Erfolgs.''

<span id="Vers_317"></span>'''Vers 317 – Sieht er dieselben Wolken?'''

<div lang="ta">பொன்னி வளைத்த புனல்சூழ் நிலவிப் பொலிபுலியூர்<br />
வன்னி வளைத்த வளர்சடை யோனை வணங்கலர்போல்<br />
துன்னி வளைத்தநம் தோன்றற்குப் பாசறை தோன்றுங் கொலோ<br />
மின்னி வளைத்து விரிநீர் கவரும் வியன்முகிலே</div>

<div lang="ta-Latn">poṉṉi vaḷaitta puṉalcūḻ nilavip polipuliyūr<br />
vaṉṉi vaḷaitta vaḷarcaṭai yōṉai vaṇaṅkalarpōl<br />
tuṉṉi vaḷaittanam tōṉṟaṟkup pācaṟai tōṉṟuṅ kolō<br />
miṉṉi vaḷaittu virinīr kavarum viyaṉmukilē</div>

'''Große Wolke, du krümmst dich blitzend und nimmst die weiten Wasser auf! Puliyur glänzt in den Fluten, die die Ponni umschließt; dort trägt der Herr Vanni in seinen wachsenden Flechten. Werden die Wolken, die uns hier bedrängen wie jene, die ihn nicht verehren, auch unserem Helden in seinem Feldlager erscheinen?'''

''Die Frau hofft auf einen gemeinsamen Wahrnehmungsraum über die Entfernung hinweg. Ponni ist der poetische Name der Kaveri; Vanni bezeichnet einen heiligen Baum.''

<span id="Vers_318"></span>'''Vers 318 – Er denkt nachts an sie'''

<div lang="ta">கோலித் திகழ்கிற(கு) ஒன்றின் ஒடுக்கிப் பெடைக் குருகு<br />
பாலித் திரும்பனி பார்ப்பொடு சேவல் பயில்இரவின்<br />
மாலித் தனையறி யாமறை யோன்உறை அம்பலமே<br />
போலித் திருநுத லாட்(கு)என்ன தாங்கொல்என் போதரவே</div>

<div lang="ta-Latn">kōlit tikaḻkiṟa(ku) oṉṟiṉ oṭukkip peṭaik kuruku<br />
pālit tirumpaṉi pārppoṭu cēval payiliraviṉ<br />
mālit taṉaiyaṟi yāmaṟai yōṉuṟai ampalamē<br />
pōlit tirunuta lāṭ(ku)eṉṉa tāṅkoleṉ pōtaravē</div>

'''Der Kranich faltet einen glänzenden Flügel, schützt damit seine Gefährtin und ruht in der großen Kälte mit den Jungen zusammen. In dieser Nacht: Wie wird es der Hellstirnigen ergehen, die der Halle dessen gleicht, den weder Vishnu noch der Vedenkenner erkannte? Was wird mein Ausbleiben für sie bedeuten?'''

''Nun spricht der abwesende Mann. Die Geborgenheit der Vogelfamilie führt seine Gedanken zur allein zurückgelassenen Frau.''

<span id="Vers_319"></span>'''Vers 319 – Die Wolken suchen die Einsamen'''

<div lang="ta">கருப்பினம் மேவும் பொழில்தில்லை மன்னன்கண் ணார்அருளால்<br />
விருப்பினம் மேவச்சென் றார்க்கும்சென்(று) அல்குங்கொல் வீழ்பனிவாய்<br />
நெருப்பினம் மேய்நடு மால்எழில் தோன்றச்சென் றாங்குநின்ற<br />
பொருப்பினம் ஏறித் தமியரைப் பார்க்கும் புயலினமே</div>

<div lang="ta-Latn">karuppiṉam mēvum poḻiltillai maṉṉaṉkaṇ ṇāraruḷāl<br />
viruppiṉam mēvacceṉ ṟārkkumceṉ(ṟu) alkuṅkol vīḻpaṉivāy<br />
neruppiṉam mēynaṭu māleḻil tōṉṟacceṉ ṟāṅkuniṉṟa<br />
poruppiṉam ēṟit tamiyaraip pārkkum puyaliṉamē</div>

'''Wolken ziehen zu den hohen Bergen, deren Erscheinung einem tanzenden dunklen Vishnu gleicht, und steigen hinauf, um nach Einsamen zu sehen; im fallenden kalten Tau ist ihre Nähe wie Feuer. Werden sie auch dorthin gehen und bei dem bleiben, der fortging, damit unser Verlangen durch die reiche Gnade des Königs von Tillai mit seinen bienenerfüllten Hainen Erfüllung findet?'''

''Die Frau fürchtet die kalte Jahreszeit und fragt nach dem Erleben des Mannes. Das Bild eines Vishnu gleichen tanzenden Berges ist im überlieferten Wortlaut unsicher.''

<span id="Vers_320"></span>'''Vers 320 – Warum brachte meine Mutter mich zur Welt?'''

<div lang="ta">கற்றின வீழ்பனி தூங்கத் துவண்டு துயர்கஎன்று<br />
பெற்றவ ளேஎனைப் பெற்றாள் பெடைசிற கான்ஒடுக்கிப்<br />
புற்றில வாளர வன்தில்லைப் புள்ளும்தம் பிள்ளைதழீஇ<br />
மற்றினம் சூழ்ந்து துயிலப் பெறும்இம் மயங்கிருளே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṟṟiṉa vīḻpaṉi tūṅkat tuvaṇṭu tuyarkaeṉṟu<br />
peṟṟava ḷēeṉaip peṟṟāḷ peṭaiciṟa kāṉoṭukkip<br />
puṟṟila vāḷara vaṉtillaip puḷḷumtam piḷḷaitaḻīi<br />
maṟṟiṉam cūḻntu tuyilap peṟumim mayaṅkiruḷē</div>

'''Hat meine Mutter mich nur geboren, damit ich in schwer fallendem kaltem Tau ermattet liege und leide? In Tillai des Herrn mit den leuchtenden Schlangen, die keiner Erdhöhle bedürfen, decken die Vögel ihre Gefährtinnen mit den Flügeln, umarmen die Jungen und schlafen von ihrer Schar umgeben – gerade in dieser verwirrend dunklen Nacht.'''

''Die Frau klagt aus großer Einsamkeit. Der Vorwurf an die Mutter ist eine Stimme momentanen Schmerzes, keine abschließende Bewertung ihres Lebens.''

<span id="Vers_321"></span>'''Vers 321 – Die schwere Kälte der späten Tauzeit'''

<div lang="ta">புரமன்(று) அயரப் பொருப்புவில் ஏந்திப் புத் தேளிர்நாப்பண்<br />
சிரம்அன்(று) அயனைச்செற் றோன்தில்லைச் சிற்றம்பலம்அனையாள்<br />
பரம்அன்(று) இரும்பனி பாரித்த வாபரந்(து) எங்கும்வையம்<br />
சரமின்றி வான்தரு மேலாக்கும் மிக்க தமியருக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">puramaṉ(ṟu) ayarap poruppuvil ēntip put tēḷirnāppaṇ<br />
ciramaṉ(ṟu) ayaṉaicceṟ ṟōṉtillaic ciṟṟampalamaṉaiyāḷ<br />
paramaṉ(ṟu) irumpaṉi pāritta vāparan(tu) eṅkumvaiyam<br />
caramiṉṟi vāṉtaru mēlākkum mikka tamiyarukkē</div>

'''Er erhob den Bergbogen, sodass die Festungen verzagten, und schlug Brahma vor den versammelten Himmlischen den Kopf ab. Sie gleicht seiner kleinen Halle in Tillai. Ist diese Last der gewaltigen Kälte nicht zu schwer für sie? Wenn der Himmel überall Tau über die Welt ausbreitet, ohne ihr Lebenskraft zu lassen, wird es für die ganz Einsamen unerträglich.'''

''Der abwesende Mann denkt an ihre Lage in der späten kalten Jahreszeit. Die Verbindungen um param und caram sind unsicher; die Übersetzung folgt dem Zusammenhang von Kälte und Belastung.''

<span id="Vers_322"></span>'''Vers 322 – Der Kuckuck macht das Warten schwer'''

<div lang="ta">வாழும் படியன்றும் கண்டிலம் வாழிஇம் மாம்பொழில்தேன்<br />
சூழும் முகச்சுற்றும் பற்றின வால்தொண்டை யங்கனிவாய்<br />
யாழின் மொழிமங்கை பங்கன்சிற் றம்பலம் ஆதரியாக்<br />
கூழின் மலிமனம் போன்(று)இருளா நின்ற கோகிலமே</div>

<div lang="ta-Latn">vāḻum paṭiyaṉṟum kaṇṭilam vāḻiim māmpoḻiltēṉ<br />
cūḻum mukaccuṟṟum paṟṟiṉa vāltoṇṭai yaṅkaṉivāy<br />
yāḻiṉ moḻimaṅkai paṅkaṉciṟ ṟampalam ātariyāk<br />
kūḻiṉ malimaṉam pōṉ(ṟu)iruḷā niṉṟa kōkilamē</div>

'''Wie wir weiterleben sollen, haben wir nicht erkannt. Lebe wohl, du Kuckuck im großen Mangohain! Die Bienen umschwärmen die Blütenspitzen. Du stehst schwarz da wie der von bloßem Unterhalt erfüllte Sinn jener, die die kleine Halle nicht lieben, deren Herr die Frau mit fruchtrotem Tondai-Mund und yazhgleicher Stimme zur Hälfte hat.'''

''Der Kuckucksruf der frühen warmen Jahreszeit verstärkt die Trennungsnot. Die genaue Verbindung von Bienen und Blütenspitzen ist in der ersten Hälfte gedrängt.''

<span id="Vers_323"></span>'''Vers 323 – Die Wolken kündigen auch seine Rückkehr an'''

<div lang="ta">பூண்பதென் றேகொண்ட பரம்பன் புலியூர் அரன் மிடற்றின்<br />
மாண்பதென் றேஎன வானின் மலரும் மணந்தவர்தேர்<br />
காண்பதன் றேயின்று நாளையிங் கேவரக் கார்மலர்த்தேன்<br />
பாண்பதன் தேர்குழ லாய்எழில் வாய்த்த பனிமுகிலே</div>

<div lang="ta-Latn">pūṇpateṉ ṟēkoṇṭa parampaṉ puliyūr araṉ miṭaṟṟiṉ<br />
māṇpateṉ ṟēeṉa vāṉiṉ malarum maṇantavartēr<br />
kāṇpataṉ ṟēyiṉṟu nāḷaiyiṅ kēvarak kārmalarttēṉ<br />
pāṇpataṉ tērkuḻa lāyeḻil vāytta paṉimukilē</div>

'''Du mit Locken, in denen Bienen den Honig dunkler Blüten erkunden! Die schönen kühlen Wolken öffnen sich am Himmel, als wollten sie sagen: „Wir tragen den Glanz des Halses Haras von Puliyur als Schmuck.“ Ist dies nicht gerade die Zeit, in der wir den Wagen des mit dir Verbundenen sehen werden? Heute oder morgen wird er hier eintreffen.'''

''Die Freundin deutet die Jahreszeitenzeichen hoffnungsvoll. Die Rückkehr wird angekündigt, nicht bereits berichtet.''

<span id="Vers_324"></span>'''Vers 324 – Vielleicht sind es nur die Trommeln der Halle'''

<div lang="ta">தெளிதரல் காரெனச் சீர்அனம் சிற்றம் பலத்தடியேன்<br />
களிதரக் கார்மிடற் றோன்நட மாடக்கண் ணார்முழவம்<br />
துளிதரல் காரென ஆர்த்தன ஆர்ப்பத்தொக்(கு) உன்குழல்போன்(று)<br />
அளிதரக் காந்தளும் பாந்தளைப் பாரித்(து) அலர்ந்தனவே</div>

<div lang="ta-Latn">teḷitaral kāreṉac cīraṉam ciṟṟam palattaṭiyēṉ<br />
kaḷitarak kārmiṭaṟ ṟōṉnaṭa māṭakkaṇ ṇārmuḻavam<br />
tuḷitaral kāreṉa ārttaṉa ārppattok(ku) uṉkuḻalpōṉ(ṟu)<br />
aḷitarak kāntaḷum pāntaḷaip pārit(tu) alarntaṉavē</div>

'''Schwanengleiche, halte es nicht für den Beginn der Regenzeit! Damit ich Dienender mich freue, tanzt der Dunkelhälsige in der kleinen Halle. Die weithin sichtbaren Trommeln dröhnten nur wie Regenwolken. Auf diesen Klang hin öffneten sich die Kantal-Blüten wie ausgebreitete Schlangenhauben, dicht und voll Anmut wie dein Haar.'''

''Die Freundin erklärt die Zeichen des Regens als Widerhall von Shivas Tanz. Der Situationsvermerk kennzeichnet diese Rede als beschwichtigendes Abstreiten der Jahreszeit.''

<span id="Vers_325"></span>'''Vers 325 – Sind auch die Blumen nur Täuschung?'''

<div lang="ta">தேன்திக்(கு) இலங்கு கழல்அழல் வண்ணன்சிற் றம்பலத்(து)எங்<br />
கோன்திக்(கு) இலங்குதிண் தோள் கொண்டல் கண்டன் குழைஎழில்நாண்<br />
போன்(று)இக் கடிமலர்க் காந்தளும் போந்தவன் கையனல் போல்<br />
தோன்றிக் கடிமல ரும்பொய்ம்மை யோமெய்யில் தோன்றுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">tēṉtik(ku) ilaṅku kaḻalaḻal vaṇṇaṉciṟ ṟampalat(tu)eṅ<br />
kōṉtik(ku) ilaṅkutiṇ tōḷ koṇṭal kaṇṭaṉ kuḻaieḻilnāṇ<br />
pōṉ(ṟu)ik kaṭimalark kāntaḷum pōntavaṉ kaiyaṉal pōl<br />
tōṉṟik kaṭimala rumpoymmai yōmeyyil tōṉṟuvatē</div>

'''Unser Feuerfarbener mit den klingenden, honigduftenden Füßen steht in der kleinen Halle; seine festen Arme leuchten in alle Richtungen, sein Hals ist wolkendunkel, seine Ohrringe schön. Hier blühen die duftenden Kantal wie seine Schmuckbänder, und andere duftende Blumen erscheinen wie das Feuer in seiner Hand. Soll denn auch das falsch sein, was sich so deutlich wirklich zeigt?'''

''Die Frau widerspricht der beschwichtigenden Deutung. Sie vertraut den sichtbaren Blumen mehr als dem Versuch, die Zeitzeichen wegzuerklären.''

<span id="Vers_326"></span>'''Vers 326 – Sein Wagen wird heute erscheinen'''

<div lang="ta">திருமால் அறியாச் செறிகழல் தில்லைச் சிற்றம்பலத்(து)எம்<br />
கருமால் விடையடை யோன்கண்டம் போற்கொண்டல் எண்டிசையும்<br />
வருமால் உடன்மன் பொருந்தல் திருந்த மணந்தவர்தேர்<br />
பொருமால் அயிற்கண்நல் லாய்இன்று தோன்றும்நம் பொன்னாகர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">tirumāl aṟiyāc ceṟikaḻal tillaic ciṟṟampalat(tu)em<br />
karumāl viṭaiyaṭai yōṉkaṇṭam pōṟkoṇṭal eṇṭicaiyum<br />
varumāl uṭaṉmaṉ poruntal tirunta maṇantavartēr<br />
porumāl ayiṟkaṇnal lāyiṉṟu tōṉṟumnam poṉṉākarkkē</div>

'''Gute mit den kämpfenden Speeraugen! In allen acht Richtungen ziehen Wolken herauf, wie der Hals dessen, der in Tillais kleiner Halle das Zeichen des großen dunklen Stiers trägt und dessen feste Füße Vishnu nicht erkannte. Verzweifle nicht darüber: Der Wagen deines in rechter Weise angetrauten Mannes wird heute bei unserer goldenen Stadt erscheinen.'''

''Die Freundin verbindet die unverkennbaren Regenzeichen nun ausdrücklich mit der Heimkehr. Ihre Worte stärken die Erwartung eines nahen Wiedersehens.''

<span id="Vers_327"></span>'''Vers 327 – Nach dem Feldzug denkt er an ihr Gesicht'''

<div lang="ta">புயலோங்(கு) அலர்சடை ஏற்றவன் சிற்றம் பலம்புகழும்<br />
மயலோங்கு இருங்களி யானை வரகுணண் வெற்பின்வைத்த<br />
கயலோங்(கு) இருஞ்சிலை கொண்டுமன் கோபமும் காட்டிவரும்<br />
செயலோங்(கு) எயில்எரி செய்தபின் இன்றோர் திருமுகமே</div>

<div lang="ta-Latn">puyalōṅ(ku) alarcaṭai ēṟṟavaṉ ciṟṟam palampukaḻum<br />
mayalōṅku iruṅkaḷi yāṉai varakuṇaṇ veṟpiṉvaitta<br />
kayalōṅ(ku) iruñcilai koṇṭumaṉ kōpamum kāṭṭivarum<br />
ceyalōṅ(ku) eyileri ceytapiṉ iṉṟōr tirumukamē</div>

'''Varaguna mit seinen mächtigen, wild erregten Elefanten preist die kleine Halle dessen, der die Regenflut in seine blühenden Flechten aufnahm. Mit dem großen Bogen unter dem hochstehenden Fischzeichen auf dem Berg, in königlichem Zorn und wirksamer Kraft, wurden die Festungen verbrannt. Nun steht heute ein einziges schönes Gesicht vor mir.'''

''Nach dem Abschluss des Feldzugs denkt der Mann an seine Frau. Fischzeichen und Bogen gehören zur verdichteten Herrschafts- und Kampfmetaphorik; die genaue Zuordnung aller Attribute bleibt unsicher.''

<span id="Vers_328"></span>'''Vers 328 – Lenke den Wagen rasch nach Hause'''

<div lang="ta">சிறப்பின் திகழ்சிவன் சிற்றம் பலஞ்சென்று சேர்ந்தவர்தம்<br />
பிறப்பின் துனைந்து பெருகுக தேர்பிறங் கும்ஒளியார்<br />
நிறப்பொன் புரிசை மறுகினில் துன்னி மடநடைப்புள்<br />
இறப்பின் துயின்றுமுற் றத்(து)இரை தேரும் எழில் நகர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">ciṟappiṉ tikaḻcivaṉ ciṟṟam palañceṉṟu cērntavartam<br />
piṟappiṉ tuṉaintu perukuka tērpiṟaṅ kumoḷiyār<br />
niṟappoṉ puricai maṟukiṉil tuṉṉi maṭanaṭaippuḷ<br />
iṟappiṉ tuyiṉṟumuṟ ṟat(tu)irai tērum eḻil nakarkkē</div>

'''Treibe den Wagen rasch voran, so rasch wie die Geburten jener enden, die Shivas herrliche kleine Halle erreicht haben! Fahre zur schönen Stadt mit den hellen, goldfarbenen Mauern und engen Straßen, wo die sanft schreitenden Vögel unter den Dachvorsprüngen schlafen und im Hof nach Nahrung suchen.'''

''Der Heimkehrende drängt den Wagenlenker. Der Vergleich mit dem Ende weiterer Geburten ist eine kontextuelle Deutung der knappen Wendung piṟappiṉ tuṉaintu.''

<span id="Vers_329"></span>'''Vers 329 – Wolke, komme nicht vor mir an'''

<div lang="ta">அருந்(து)ஏர் அழிந்தனம் ஆலம்என்(று) ஓல மிடும்இமையோர்<br />
மருந்(து)ஏர் அணிஅம் பலத்தோன் மலர்த்தாள் வணங்கலர்போல்<br />
திருந்(து)ஏர் அழிந்து பழங்கண் தரும்செல்வி சீர்நகர்(கு)என்<br />
வரும்தேர் இதன்முன் வழங்கேல் முழங்கேல் வளமுகிலே</div>

<div lang="ta-Latn">arun(tu)ēr aḻintaṉam ālameṉ(ṟu) ōla miṭumimaiyōr<br />
marun(tu)ēr aṇiam palattōṉ malarttāḷ vaṇaṅkalarpōl<br />
tirun(tu)ēr aḻintu paḻaṅkaṇ tarumcelvi cīrnakar(ku)eṉ<br />
varumtēr itaṉmuṉ vaḻaṅkēl muḻaṅkēl vaḷamukilē</div>

'''Reiche Wolke, ziehe nicht vor meinem kommenden Wagen her und donnere nicht! Fahre nicht voraus in die herrliche Stadt der Frau, deren Schönheit zerstört ist und die lange leidet – wie jene, die die Blütenfüße des Herrn der schönen Halle nicht verehren, des Heilmittels für die Himmlischen, die schrien: „Das Gift! Wir sind verloren!“'''

''Der Mann möchte vor der bedrängenden Regenwolke bei seiner Frau ankommen. Sein Wunsch zeigt, dass er ihre Angst vor der Jahreszeit verstanden hat.''

<span id="Vers_330"></span>'''Vers 330 – Er naht mit Wagen und Siegeszeichen'''

<div lang="ta">பணிவார் குழைஎழி லோன்தில்லைச் சிற்றம் பலம்அனைய<br />
மணிவார் குழல்மட மாதே பொலிகநம் மன்னர்முன்னாப்<br />
பணிவார் திறையும் பகைத்தவர் சின்னமுரம் கொண்டுவண்தேர்<br />
அணிவார் முரிசினொ(டு) ஆலிக்கும் மாவோ(டு) அணுகினரே</div>

<div lang="ta-Latn">paṇivār kuḻaieḻi lōṉtillaic ciṟṟam palamaṉaiya<br />
maṇivār kuḻalmaṭa mātē polikanam maṉṉarmuṉṉāp<br />
paṇivār tiṟaiyum pakaittavar ciṉṉamuram koṇṭuvaṇtēr<br />
aṇivār muriciṉo(ṭu) ālikkum māvō(ṭu) aṇukiṉarē</div>

'''Sanfte Frau mit edelsteingleich leuchtendem Haar, die du der kleinen Halle von Tillai des Herrn mit den herabhängenden schönen Ohrringen gleichst: Freue dich! Unser König kommt mit dem Tribut der sich Verneigenden, mit erbeuteten Zeichen der Gegner und bewährter Kraft. Seine geschmückten Wagen, laut tönenden Trommeln und wiehernden Pferde sind schon nahe.'''

''Die Freundin meldet die tatsächliche Rückkehr. Der politische Erfolg erscheint im Festzug; für die Frau bedeutet er das Ende des Wartens.''

<span id="Vers_331"></span>'''Vers 331 – Auch im Feldlager warst du bei mir'''

<div lang="ta">கருங்குவ ளைக்கடி மாமலர் முத்தங் கலந்திலங்க<br />
நெருங்கு வளைக்கிள்ளை நீங்கற் றிலள்நின்று நான்முகனோ(டு)<br />
ஒருங்கு வளைக்கரத் தான் உண ராதவன் தில்லையப்பாய்<br />
மருங்கு வளைத்துமன் பாசறை நீடிய வைகலுமே</div>

<div lang="ta-Latn">karuṅkuva ḷaikkaṭi māmalar muttaṅ kalantilaṅka<br />
neruṅku vaḷaikkiḷḷai nīṅkaṟ ṟilaḷniṉṟu nāṉmukaṉō(ṭu)<br />
oruṅku vaḷaikkarat tāṉ uṇa rātavaṉ tillaiyappāy<br />
maruṅku vaḷaittumaṉ pācaṟai nīṭiya vaikalumē</div>

'''Während all der langen Tage, an denen ich im rings umschlossenen königlichen Feldlager blieb, verließ sie mich nicht: die papageiensanfte Frau mit eng sitzenden Armreifen, dunklen Wasserlilienaugen und darin glänzenden Perlen. Sie gleicht Tillai dessen, den weder der Viergesichtige noch der mit der Muschelhand gemeinsam erkennen konnte.'''

''Wieder zu Hause, erklärt der Mann der Freundin, dass das Bild seiner weinenden Frau ihn ständig begleitet hat. Die Behauptung betrifft seine Erinnerung, nicht ihre körperliche Anwesenheit.''

<span id="Kapitel_24"></span>'''Kapitel 24 – Trennung zum Gelderwerb'''

Verse 332–351 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">பொருட்பிரிவு இருபதும் அருட்பிரி வுயிரே<br />
ஆனந்த மாகி அதுவே தானாய்த்<br />
தானே அதுவாய்ப் பேசிய கருணை.</div>

<div lang="ta-Latn">poruṭpirivu irupatum aruṭpiri vuyirē<br />
āṉanta māki atuvē tāṉāyt<br />
tāṉē atuvāyp pēciya karuṇai.</div>

'''Die zwanzig Situationen der Trennung zum Gelderwerb bedeuten das Erbarmen, von dem gesprochen wird: Die von der Gnade getrennte Seele wird zur Seligkeit; dieses wird sie selbst, und sie selbst wird dieses.'''

''Die Identitätssprache dieser Auslegung ist stark. Sie wird als Wortlaut der Begleitschicht bewahrt und nicht ohne Begründung mit Advaita Vedanta gleichgesetzt.''

<span id="Vers_332"></span>'''Vers 332 – Ihre Augen füllen sich schon'''

<div lang="ta">முனிவரும் மன்னரும் முன்னுவ பொன்னான் முடியுமெனப்<br />
பனிவருங் கண்பர மன்திருச் சிற்றம் பலமனையாய்<br />
துனிவரு நீர்மையி(து) என்னென்று தூநீர் தெளித்தளிப்ப<br />
நனிவரு நாளிது வோஎன்று வந்திக்கும் நன்னுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">muṉivarum maṉṉarum muṉṉuva poṉṉāṉ muṭiyumeṉap<br />
paṉivaruṅ kaṇpara maṉtiruc ciṟṟam palamaṉaiyāy<br />
tuṉivaru nīrmaiyi(tu) eṉṉeṉṟu tūnīr teḷittaḷippa<br />
naṉivaru nāḷitu vōeṉṟu vantikkum naṉṉutalē</div>

'''„Was Weise und Könige sich vornehmen, lässt sich durch Gold vollenden“, sagte ich. Da füllten sich ihre Augen mit Tränen. Du, die du der heiligen kleinen Halle des Höchsten gleichst: Als ich klares Wasser sprengte, sie tröstete und fragte, weshalb diese Verzweiflung komme, verneigte sich die Hellstirnige und sagte: „Ist heute nun jener schwer herannahende Tag?“'''

''Der Mann berichtet der Freundin von der Reaktion auf einen neuen Aufbruch zum Gelderwerb. Die Frau erkennt im allgemeinen Lob des Goldes bereits die bevorstehende Trennung.''

<span id="Vers_333"></span>'''Vers 333 – Er sucht dauerhaften Wohlstand'''

<div lang="ta">வறியார் இருமை அறியார் எனமன்னும் மாநிதிக்கு<br />
நெறியார் அருஞ்சுரம் செல்லலுற் றார்நமர் நீண்டிருவர்<br />
அறியா அளவுநின் றோன்தில்லைச் சிற்றம்பலம் அனைய<br />
செறிவார் கருங்குழல் வெண்ணகைக் செவ்வாய்த் திருநுதலே</div>

<div lang="ta-Latn">vaṟiyār irumai aṟiyār eṉamaṉṉum mānitikku<br />
neṟiyār aruñcuram cellaluṟ ṟārnamar nīṇṭiruvar<br />
aṟiyā aḷavuniṉ ṟōṉtillaic ciṟṟampalam aṉaiya<br />
ceṟivār karuṅkuḻal veṇṇakaik cevvāyt tirunutalē</div>

'''Hellstirnige mit dichtem schwarzem Haar, weißen Zähnen und rotem Mund, die du der kleinen Halle dessen gleichst, dessen unermessliche Höhe die beiden nicht erkannten! Unser Mann sagt: „Die Armen können die beiden Lebensbereiche nicht erfüllen.“ Deshalb will er den schweren Weg durch die Wildnis gehen, um beständigen, großen Reichtum zu gewinnen.'''

''Die Freundin nennt das Motiv der Reise. „Die beiden Lebensbereiche“ kann Diesseits und Jenseits beziehungsweise weltliche und religiöse Verpflichtungen bezeichnen; der Vers erläutert dies nicht ausdrücklich.''

<span id="Vers_334"></span>'''Vers 334 – Ein Schwert für eine zarte Blume'''

<div lang="ta">சிறுவாள் உகிருற்(று) உறாமுன்னம் சின்னப் படுங்குவளைக்(கு)<br />
எறிவாள் கழித்தனள் தோழி எழுதிற் கரப்பதற்கே<br />
அறிவாள் ஒழுகுவ(து) அஞ்சனம் அம்பல வர்ப்பணியார்<br />
குறியாழ் நெறிசெல்வர் அன்பரென்(று) அம்ம கொடியவளே</div>

<div lang="ta-Latn">ciṟuvāḷ ukiruṟ(ṟu) uṟāmuṉṉam ciṉṉap paṭuṅkuvaḷaik(ku)<br />
eṟivāḷ kaḻittaṉaḷ tōḻi eḻutiṟ karappataṟkē<br />
aṟivāḷ oḻukuva(tu) añcaṉam ampala varppaṇiyār<br />
kuṟiyāḻ neṟicelvar aṉpareṉ(ṟu) amma koṭiyavaḷē</div>

'''Noch ehe ein kleiner scharfer Fingernagel sie berührt, zerfällt die Wasserlilie – und meine Freundin hat ein schneidendes Schwert gegen sie gezogen! Sie weiß nur, die Augenschwärze zu ziehen, um die Spuren zu verbergen. Grausame! Sie sagt, der Geliebte werde den tiefen, gefährlichen Weg gehen, wie jene, die den Hallenherrn nicht verehren.'''

''Die Geliebte empfindet die Nachricht als unverhältnismäßig harten Schlag. Wasserlilie, Fingernagel und Schwert beschreiben ihre Verletzlichkeit; die Wendung zur Augenschwärze bleibt textlich unsicher.''

<span id="Vers_335"></span>'''Vers 335 – Gold und Perlen sind schon hier'''

<div lang="ta">வானக் கடிமதில் தில்லைஎம் கூத்தனை ஏத்தலர்போல்<br />
கானக் கடஞ்செல்வர் காதலர் என்னக் கதிர்முலைகள்<br />
மானக் கனகம் தரும்மலர்க் கண்கள்முத் தம்வளர்க்கும்<br />
தேனக்க தார்மன்னன் என்னோ இனிச் சென்று தேர்பொருளே</div>

<div lang="ta-Latn">vāṉak kaṭimatil tillaiem kūttaṉai ēttalarpōl<br />
kāṉak kaṭañcelvar kātalar eṉṉak katirmulaikaḷ<br />
māṉak kaṉakam tarummalark kaṇkaḷmut tamvaḷarkkum<br />
tēṉakka tārmaṉṉaṉ eṉṉō iṉic ceṉṟu tērporuḷē</div>

'''König mit der honigtropfenden Girlande! Sobald man sagt, der Geliebte werde durch die Waldwildnis gehen wie jene, die unseren Tänzer im himmelhoch geschützten Tillai nicht preisen, bringt ihre leuchtende Brust blasses Gold hervor, und ihre Blumenaugen züchten Perlen. Welchen Reichtum willst du nun noch anderswo suchen?'''

''Die Freundin verwandelt Blässe und Tränen in Gold und Perlen. Der wirtschaftliche Zweck der Reise wird dadurch mit ihren menschlichen Kosten konfrontiert.''

<span id="Vers_336"></span>'''Vers 336 – Sind seine Worte vergessen?'''

<div lang="ta">கருள்தரு செஞ்சடை வெண்சுடர் அம்பல வன்மலயத்(து)<br />
இருள்தரு பூம்பொழில் இன்னுயிர் போலக் கலந்திசைத்த<br />
அருள்தரும் இன்சொற்கள் அத்தனை யும்மறந்து அத்தம்சென்றோ<br />
பொருள்தரக் கிற்கின் றதுவினை யேற்குப் புரவலரே</div>

<div lang="ta-Latn">karuḷtaru ceñcaṭai veṇcuṭar ampala vaṉmalayat(tu)<br />
iruḷtaru pūmpoḻil iṉṉuyir pōlak kalanticaitta<br />
aruḷtarum iṉcoṟkaḷ attaṉai yummaṟantu attamceṉṟō<br />
poruḷtarak kiṟkiṉ ṟatuviṉai yēṟkup puravalarē</div>

'''Am Berg des Hallenherrn, des weißen Lichts mit gnadenreichen roten Flechten, waren wir im schattigen Blütenhain wie ein einziges kostbares Leben vereint. Hat mein Beschützer all die süßen, gütigen Worte, die er damals sprach, vergessen und ist in die Wildnis gegangen, um mir, der von Tatenfolgen Geplagten, Reichtum zu bringen?'''

''Die Frau fragt, ob der Gelderwerb die frühere Nähe ersetzen könne. Ihre Frage lässt den Widerspruch zwischen materieller Versorgung und gegenwärtiger Zuwendung offen.''

<span id="Vers_337"></span>'''Vers 337 – Was sollen wir gegen seinen Entschluss sagen?'''

<div lang="ta">மூவர்நின்(று) ஏத்த முதலவன் ஆடமுப் பத்துமுல்லைத்<br />
தேவர்சென்(று) ஏத்தும் சிவன்தில்லை அம்பலம் சீர்வழுத்தாப்<br />
பாவர்சென்(று) அல்கும் நரகம் அனைய புனையழற்கான்<br />
போவர்நம் காதலர் என்நாம் உரைப்பது பூங்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">mūvarniṉ(ṟu) ētta mutalavaṉ āṭamup pattumullait<br />
tēvarceṉ(ṟu) ēttum civaṉtillai ampalam cīrvaḻuttāp<br />
pāvarceṉ(ṟu) alkum narakam aṉaiya puṉaiyaḻaṟkāṉ<br />
pōvarnam kātalar eṉnām uraippatu pūṅkoṭiyē</div>

'''Blühende Ranke, unser Geliebter will in den flammenden Wald gehen, der dem Höllenbereich gleicht, in dem die Schuldigen verweilen, die Shivas Halle in Tillai nicht preisen. Dort tanzt der Erste, während die Drei ihn verehren und die dreiunddreißig Götter herzutreten und ihn loben. Was sollen wir ihm darauf sagen?'''

''Die Freundin erwägt den feststehenden Entschluss und findet wenig Handlungsspielraum. Die göttliche Zahl folgt der traditionellen Lesart der verdichteten Wortfolge.''

<span id="Vers_338"></span>'''Vers 338 – Heute ist er aufgebrochen'''

<div lang="ta">தென்மாத் திசைவசை தீர்தரத் தில்லைச்சிற் றம்பலத்துள்<br />
என்மாத் தலைக்கழல் வைத்தெரி யாடும் இறைதிகழும்<br />
பொன்மாப் புரிசைப் பொழில்திருப் பூவணம் அன்னபொன்னே<br />
வன்மாக் களிற்றொடு சென்றனர் இன்றுநம் மன்னவரே</div>

<div lang="ta-Latn">teṉmāt ticaivacai tīrtarat tillaicciṟ ṟampalattuḷ<br />
eṉmāt talaikkaḻal vaitteri yāṭum iṟaitikaḻum<br />
poṉmāp puricaip poḻiltirup pūvaṇam aṉṉapoṉṉē<br />
vaṉmāk kaḷiṟṟoṭu ceṉṟaṉar iṉṟunam maṉṉavarē</div>

'''Goldene, du gleichst dem heiligen Puvanam mit seinen Hainen und goldenen Mauern! Dort leuchtet der Herr, der in der kleinen Halle von Tillai seinen Fuß auf mein Haupt setzte und im Feuer tanzt, um jeden Tadel von der großen südlichen Himmelsrichtung zu nehmen. Heute ist unser König mit seinem starken, mächtigen Elefanten aufgebrochen.'''

''Die Freundin teilt den vollzogenen Aufbruch mit. Der Situationsvermerk erklärt, der Mann habe die direkte Mitteilung vermieden, damit die Frau nicht vor seinen Augen zusammenbreche.''

<span id="Vers_339"></span>'''Vers 339 – Warum kehrt der Sonnenwagen nicht zurück?'''

<div lang="ta">ஆழியன்(று) ஈர்அடி யும்இலன் பாகன்முக் கண்தில்லையோன்<br />
ஊழியன் றாதன நான்கும்ஐம் பூதமும் ஆறொடுங்கும்<br />
ஏழியன் றாழ்கட லும்எண் திசையும் திரிந்திளைத்து<br />
வாழியன் றோஅருக் கன்பெருந் தேர்வந்து வைகுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">āḻiyaṉ(ṟu) īraṭi yumilaṉ pākaṉmuk kaṇtillaiyōṉ<br />
ūḻiyaṉ ṟātaṉa nāṉkumaim pūtamum āṟoṭuṅkum<br />
ēḻiyaṉ ṟāḻkaṭa lumeṇ ticaiyum tirintiḷaittu<br />
vāḻiyaṉ ṟōaruk kaṉperun tērvantu vaikuvatē</div>

'''Der Wagen hat nur ein Rad, und sein Lenker besitzt keine zwei Füße. Der dreiäugige Herr von Tillai umfasst die Weltzeit, die vier Unvergänglichen, die fünf Elemente, die sechs darin aufgehenden Bereiche, die sieben tiefen Meere und die acht Richtungen. Nachdem der Sonnenwagen all dies durchzogen hat und ermüdet ist: Kommt er nicht gerade deshalb so spät wieder? Möge er doch kommen!'''

''Die Freundin beklagt die lange Nacht. Der Vers gestaltet eine Zahlenfolge; die Bezüge der Vier und Sechs sind ohne eingehendere Kommentarprüfung unsicher und werden hier nicht als feststehendes kosmologisches System ausgegeben.''

<span id="Vers_340"></span>'''Vers 340 – Wir haben einander falsch eingeschätzt'''

<div lang="ta">பிரியார் எனஇகழ்ந் தேன்முன்னம் யான்பின்னை எற்பிரியின்<br />
தரியாள் எனஇகழ்ந் தார்மன்னர் தாந்தக்கன் வேள்விமிக்க<br />
எரியார் எழில்அழிக் கும்எழில் அம்பலத் தோன்எவர்க்கும்<br />
அரியான் அருளிலர் போலன்ன என்னை அழிவித்தவே</div>

<div lang="ta-Latn">piriyār eṉaikaḻn tēṉmuṉṉam yāṉpiṉṉai eṟpiriyiṉ<br />
tariyāḷ eṉaikaḻn tārmaṉṉar tāntakkaṉ vēḷvimikka<br />
eriyār eḻilaḻik kumeḻil ampalat tōṉevarkkum<br />
ariyāṉ aruḷilar pōlaṉṉa eṉṉai aḻivittavē</div>

'''Früher nahm ich es leicht und dachte: „Er wird nicht fortgehen.“ Dann nahm er es leicht und dachte: „Wenn ich es ihr sage, erträgt sie die Trennung nicht.“ Der Herr der schönen Halle zerstörte den flammenden Glanz von Dakshas Opfer und ist für alle schwer erreichbar. Diese beiden Gedanken haben mich zugrunde gerichtet, als hätte ich seine Gnade nicht, Mutter!'''

''Die Frau erkennt einen wechselseitigen Irrtum. Das unangekündigte Fortgehen ist aus vermeintlicher Schonung entstanden und hat den Schmerz vergrößert.''

<span id="Vers_341"></span>'''Vers 341 – Überall sehe ich ihre Gestalt'''

<div lang="ta">சேணும் திகழ்மதில் சிற்றம் பலவன்தெண் ணீர்க் கடல்நஞ்(சு)<br />
ஊணும் திருத்தும் ஒருவன் திருத்தும் உலகின்னல்லாம்<br />
காணும் திசைதொறும் கார்க்கய லும்செங் கனியடுபைம்<br />
பூணும் புணர்முலை யுங்கொண்டு தோன்றுமொர் பூங்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">cēṇum tikaḻmatil ciṟṟam palavaṉteṇ ṇīrk kaṭalnañ(cu)<br />
ūṇum tiruttum oruvaṉ tiruttum ulakiṉṉallām<br />
kāṇum ticaitoṟum kārkkaya lumceṅ kaṉiyaṭupaim<br />
pūṇum puṇarmulai yuṅkoṇṭu tōṉṟumor pūṅkoṭiyē</div>

'''Der Herr der kleinen Halle mit himmelhohen Mauern machte das Gift des klaren Meeres zu seiner Speise; er ordnet diese ganze Welt. In jeder Richtung, in die ich blicke, erscheint eine blühende Ranke mit dunklen Fischaugen, rotem Fruchtmund, frischem Schmuck und voller Brust.'''

''Der reisende Mann sieht die Geliebte in allem wieder. Die Allgegenwart ihres Bildes steht neben Shivas weltumfassender Gegenwart, ohne beide schlicht gleichzusetzen.''

<span id="Vers_342"></span>'''Vers 342 – Wohin eilst du, mein Herz?'''

<div lang="ta">பொன்னணி ஈட்டிய ஒட்டரும் நெஞ்சம்இப் பொங்குவெங்கா<br />
னின்னணி நிற்கும்இ(து) என்னென்ப தேஇமை யோர்இறைஞ்சும்<br />
மன்னணி தில்லை வளநகர் அன்னஅன் னந் நடையாள்<br />
மின்னணி நுண்ணிடைக் கோபொருட் கோநீ விரைகின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">poṉṉaṇi īṭṭiya oṭṭarum neñcamip poṅkuveṅkā<br />
ṉiṉṉaṇi niṟkumi(tu) eṉṉeṉpa tēimai yōriṟaiñcum<br />
maṉṉaṇi tillai vaḷanakar aṉṉaaṉ ṉan naṭaiyāḷ<br />
miṉṉaṇi nuṇṇiṭaik kōporuṭ kōnī viraikiṉṟatē</div>

'''Unbezwingliches Herz, das du Goldschmuck sammeln wolltest! Was bedeutet es, dass du in dieser auflodernden, heißen Wildnis nun so stehst? Eilst du zum Reichtum oder zur blitzfeinen Mitte der Frau mit dem Schwanengang, die der reichen Stadt Tillai gleicht, dem Schmuck des Königs, vor dem die Himmlischen sich verneigen?'''

''Der Mann erkennt den Konflikt zwischen Gelderwerb und Sehnsucht. Seine Frage bringt eine Richtungsentscheidung näher.''

<span id="Vers_343"></span>'''Vers 343 – Du hast mir die Trennung leichtgemacht'''

<div lang="ta">நாய்வயின் உள்ள குணமும்இல் லேனைநற் றொண்டுகொண்ட<br />
தீவயின் மேனியன் சிற்றம் பலமன்ன சின்மொழியைப்<br />
பேய்வயி னும்அரி தாகும் பிரி(வு)எளி தாக்குவித்துச்<br />
சேய்வயின் போந்தநெஞ் செஅஞ்சத் தக்க(து)உன் சிக்கெனவே</div>

<div lang="ta-Latn">nāyvayiṉ uḷḷa kuṇamumil lēṉainaṟ ṟoṇṭukoṇṭa<br />
tīvayiṉ mēṉiyaṉ ciṟṟam palamaṉṉa ciṉmoḻiyaip<br />
pēyvayi ṉumari tākum piri(vu)eḷi tākkuvittuc<br />
cēyvayiṉ pōntaneñ ceañcat takka(tu)uṉ cikkeṉavē</div>

'''Ich habe nicht einmal die gute Eigenschaft eines Hundes, und doch nahm der Feuerfarbene mich in seinen guten Dienst. Von der sparsam Sprechenden, die seiner kleinen Halle gleicht, wäre selbst ein Geist nur schwer zu trennen gewesen. Du aber machtest mir die Trennung leicht und kamst mit mir so weit fort, mein Herz. Wahrhaftig, deine Festigkeit ist zum Fürchten!'''

''Der Mann wirft seinem Herzen den früheren Entschluss vor. Die beschädigte Klammer im Schluss wurde anhand der Vergleichsfassung berichtigt. Das letzte Wort ist nicht eindeutig: „Festigkeit“ gibt hier vorläufig die erschreckende Entschlossenheit des Herzens wieder.''

<span id="Vers_344"></span>'''Vers 344 – Wir ließen Gold zurück, um Gold zu suchen'''

<div lang="ta">தீமே வியநிருத் தன்திருச் சிற்றம் பலம்அனைய<br />
பூமே வியபொன்னை விட்டுப்பொன் தேடியிப் பொங்குவெங்கான்<br />
நாமே நடக்க ஒழிந்தனம் யாம்நெஞ்சம் வஞ்சியன்ன<br />
வாமே கலையைவிட் டோபொருள் தேர்ந்தெம்மை வாழ்விப்பதே</div>

<div lang="ta-Latn">tīmē viyanirut taṉtiruc ciṟṟam palamaṉaiya<br />
pūmē viyapoṉṉai viṭṭuppoṉ tēṭiyip poṅkuveṅkāṉ<br />
nāmē naṭakka oḻintaṉam yāmneñcam vañciyaṉṉa<br />
vāmē kalaiyaiviṭ ṭōporuḷ tērntemmai vāḻvippatē</div>

'''Herz, wir haben die auf Blüten wohnende Goldene verlassen, die der heiligen kleinen Halle des im Feuer tanzenden Herrn gleicht, und sind ausgezogen, um Gold zu suchen. Nun mussten wir selbst diese brennende Wildnis durchschreiten. Soll der Reichtum uns wirklich Leben schenken, wenn wir die rankengleiche Frau mit dem schönen Gürtel zurücklassen?'''

''Der Mann kehrt nach dem Situationsvermerk um. Das Wortspiel zwischen Gold als Reichtum und der „Goldenen“ macht den Sinneswandel deutlich.''

<span id="Vers_345"></span>'''Vers 345 – Ihre Finger haben den Boden ausgehöhlt'''

<div lang="ta">தெண்ணீர் அணிசிவன் சிற்றம் பலம்சிந்தி யாதவரின்<br />
பண்ணீர் மொழியிவ ளைப்பையுள் எய்தப் பனித்தடங்கண்<br />
உண்ணீர் உகஒளி வாடிய நீடுசென் றார்சென்றநாள்<br />
எண்ணீர் மையின்நிலனுங் குழி யும்விரல் இட்டறவே</div>

<div lang="ta-Latn">teṇṇīr aṇicivaṉ ciṟṟam palamcinti yātavariṉ<br />
paṇṇīr moḻiyiva ḷaippaiyuḷ eytap paṉittaṭaṅkaṇ<br />
uṇṇīr ukaoḷi vāṭiya nīṭuceṉ ṟārceṉṟanāḷ<br />
eṇṇīr maiyiṉnilaṉuṅ kuḻi yumviral iṭṭaṟavē</div>

'''Wie jene, die die kleine Halle Shivas mit dem klaren Wasser nicht bedenken, ist die musikalisch Sprechende in Not geraten. Aus ihren großen, kühlen Augen fließt Wasser, ihr Glanz ist verblasst. Sie zählt die Tage seit seinem langen Fortgehen so beharrlich, dass selbst der Boden unter den immer wieder aufgesetzten Fingern eine Vertiefung bekommt.'''

''Die Freundin beobachtet das Warten und leidet mit. Die Vertiefung im Boden macht die Wiederholung des Zählens sichtbar.''

<span id="Vers_346"></span>'''Vers 346 – Der heimkehrende Stier erinnert ihn an sie'''

<div lang="ta">சுற்றம் பலம்இன்மை காட்டித்தன் தொல்கழல் தந்ததொல்லோன்<br />
சிற்றம் பலமனை யாள்பர மன்றுதிண் கோட்டின்வண்ணப்<br />
புற்றங்(கு) உதர்த்துநல் நாகொடும் பொன்னார் மணிபுலம்பக்<br />
கொற்றம் மருவுகொல் ஏறுசெல்லா நின்ற கூர்ஞ்செக்கரே</div>

<div lang="ta-Latn">cuṟṟam palamiṉmai kāṭṭittaṉ tolkaḻal tantatollōṉ<br />
ciṟṟam palamaṉai yāḷpara maṉṟutiṇ kōṭṭiṉvaṇṇap<br />
puṟṟaṅ(ku) utarttunal nākoṭum poṉṉār maṇipulampak<br />
koṟṟam maruvukol ēṟucellā niṉṟa kūrñcekkarē</div>

'''Der Uralte zeigte mir, dass Verwandtschaft keinen bleibenden Halt bietet, und schenkte mir seine alten Füße. Die Frau, die seiner kleinen Halle gleicht, kann diese Last nicht tragen! In der scharfroten Abendstunde schüttelt ein siegesstarker Stier mit festen Hörnern den bunten Erdhügel auf, geht dann mit seiner guten Kuh heim, während die goldenen Glocken klagen.'''

''Der Heimkehrende denkt beim Anblick des Tierpaares an seine Frau. Der genaue Zusammenhang von Erdhügel und Hörnern ist unsicher; die gemeinsame Heimkehr verstärkt seinen Wunsch, sie bald zu erreichen.''

<span id="Vers_347"></span>'''Vers 347 – Wie wird es ihr in dieser Jahreszeit gehen?'''

<div lang="ta">கண்ணுழை யாதுவிண் மேகம் கலந்து கணமயில்தொக்(கு)<br />
எண்ணுழை யாத்தழை கோலிநின்(று) ஆலும் இனமலர்வாய்<br />
மண்ணுழை யாவும் அறிதில்லை மன்னன(து) இன்னருள்போல்<br />
பண்ணுழை யாமொழி யாள்என்ன ளாங்கொல்மன் பாவியற்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṇṇuḻai yātuviṇ mēkam kalantu kaṇamayiltok(ku)<br />
eṇṇuḻai yāttaḻai kōliniṉ(ṟu) ālum iṉamalarvāy<br />
maṇṇuḻai yāvum aṟitillai maṉṉaṉa(tu) iṉṉaruḷpōl<br />
paṇṇuḻai yāmoḻi yāḷeṉṉa ḷāṅkolmaṉ pāviyaṟkē</div>

'''Die Wolken am Himmel verdichten sich, sodass das Auge nicht mehr hindurchdringt. Pfauenschwärme sammeln sich, breiten unzählige Federn aus und tanzen vor den geöffneten Blumen. Wie wird es der Frau mit der von Musik erfüllten Stimme um meinetwillen ergehen, des Schuldigen – sie ist wie die süße Gnade des Königs von Tillai, der alles auf Erden kennt?'''

''Der Mann erkennt an den Jahreszeitenzeichen die Belastung der Zurückgebliebenen. Die Blumen- und Erdwortverbindung der dritten Zeile bleibt mehrdeutig.''

<span id="Vers_348"></span>'''Vers 348 – Wolke, ziehe nicht vor mir her'''

<div lang="ta">அற்படு காட்டில்நின்(று) ஆடிசிற் ற்ம்பலத் தான்மிடற்றின்<br />
முற்படு நீள்முகில் என்னின்முன் னேல்முது வோர்குழுமி<br />
விற்படு வாணுத லாள்செல்லல் தீர்ப்பான் விரைமலர்தூய்<br />
நெற்படு வான்பலி செய்(து)அய ராநிற்கும் நீள்நகர்க்கே</div>

<div lang="ta-Latn">aṟpaṭu kāṭṭilniṉ(ṟu) āṭiciṟ ṟmpalat tāṉmiṭaṟṟiṉ<br />
muṟpaṭu nīḷmukil eṉṉiṉmuṉ ṉēlmutu vōrkuḻumi<br />
viṟpaṭu vāṇuta lāḷcellal tīrppāṉ viraimalartūy<br />
neṟpaṭu vāṉpali cey(tu)aya rāniṟkum nīḷnakarkkē</div>

'''Lange Wolke, deren dunkle Farbe an den Hals des Herrn der kleinen Halle heranreicht, der im dicht finsteren Wald tanzt! Eile mir nicht voraus in die große Stadt. Dort versammeln sich die Alten, streuen duftende Blumen und bereiten reiche Reisgaben, um das Leid der Frau mit der bogenhellen Stirn zu beenden.'''

''Der Mann will die Frau vor der nächsten Regenankündigung erreichen. Die Älteren bemühen sich inzwischen durch Gebete und Gaben um ihr Wohlergehen.''

<span id="Vers_349"></span>'''Vers 349 – Sein Wagen ist vor der Wolke da'''

<div lang="ta">பாவியை வெல்லும் பரிசில்லை யேமுகில் பாவையஞ்சீர்<br />
ஆவியை வெல்லக் கறுக்கின்ற போழ்தத்தின் அம்பலத்துக்<br />
காவியை வெல்லும் மிடற்றோன் அருளிற் கதுமெனப் போய்<br />
மேவிய மாநிதி யோ(டு)அன்பர் தேர்வந்து மேவினதே</div>

<div lang="ta-Latn">pāviyai vellum paricillai yēmukil pāvaiyañcīr<br />
āviyai vellak kaṟukkiṉṟa pōḻtattiṉ ampalattuk<br />
kāviyai vellum miṭaṟṟōṉ aruḷiṟ katumeṉap pōy<br />
mēviya māniti yō(ṭu)aṉpar tērvantu mēviṉatē</div>

'''Gibt es denn keinen Weg, die Grausame zu überwinden? Gerade als die Wolke sich verdunkelte, um das schöne Leben unserer Puppe zu bezwingen, kam rasch der Wagen des Geliebten an, beladen mit dem ersehnten großen Reichtum – durch die Gnade dessen in der Halle, dessen Hals die dunkle Wasserlilie übertrifft.'''

''Die Freundin meldet die Heimkehr im entscheidenden Augenblick. Die fortlaufende Werkzählung 349 berichtigt hier die abweichende Nummer 350 der verwendeten E-Text-Quelle.''

<span id="Vers_350"></span>'''Vers 350 – Die Heimkehr kommt noch rechtzeitig'''

<div lang="ta">யாழின் மொழிமங்கை பங்கன்சிற் றம்பலத் தான்அமைத்த<br />
ஊழின் வலியதொன்(று) என்னை ஒளிமே கலையுகளும்<br />
வீழும் வரிவளை மெல்லியல் ஆவிசெல் லாதமுன்ன<br />
சூழும் தொகுநிதி யோ(டு)அன்பர் தேர்வந்து தோன்றியதே</div>

<div lang="ta-Latn">yāḻiṉ moḻimaṅkai paṅkaṉciṟ ṟampalat tāṉamaitta<br />
ūḻiṉ valiyatoṉ(ṟu) eṉṉai oḷimē kalaiyukaḷum<br />
vīḻum varivaḷai melliyal āvicel lātamuṉṉa<br />
cūḻum tokuniti yō(ṭu)aṉpar tērvantu tōṉṟiyatē</div>

'''Was wäre stärker als die Fügung, die der Herr der kleinen Halle gesetzt hat, dessen Hälfte die Frau mit yazhgleicher Stimme ist? Noch bevor das Leben der Sanften entwich, deren leuchtender Gürtel locker geworden ist und deren gestreifte Armreifen herabfallen, erschien der Wagen des Geliebten mit der angesammelten Fülle des Reichtums.'''

''Die jungen Begleiter empfangen den Heimkehrenden und deuten den Zeitpunkt als glückliche Fügung. Der Vers trägt in der Textquelle irrtümlich die Nummer 351.''

<span id="Vers_351"></span>'''Vers 351 – Alle Mühen schwinden beim Wiedersehen'''

<div lang="ta">மயில் மன்னு சாயல்இம் மானைப் பிரிந்து பொருள்வளர்ப்பான்<br />
வெயில் மன்னு வெஞ்சுரம் சென்றதெல்லாம் விடை யோன்புலியூர்க்<br />
குயில் மன்னு சொல்லிமென் கொங்கைஎன் அங்கத் திடைகுளிப்பத்<br />
துயில் மன்னு பூவணை மேலணை யாமுன் துவள் உற்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">mayil maṉṉu cāyalim māṉaip pirintu poruḷvaḷarppāṉ<br />
veyil maṉṉu veñcuram ceṉṟatellām viṭai yōṉpuliyūrk<br />
kuyil maṉṉu collimeṉ koṅkaieṉ aṅkat tiṭaikuḷippat<br />
tuyil maṉṉu pūvaṇai mēlaṇai yāmuṉ tuvaḷ uṟṟatē</div>

'''Um Reichtum zu mehren, trennte ich mich von dieser rehgleichen Frau mit Pfauenanmut und ging durch die sonnenheiße, grausame Wildnis. Doch all diese Mühen schwanden schon, ehe wir uns auf dem schlafbereiten Blumenlager vereinigten, während die sanfte Brust der kuckucksgleich Sprechenden aus Puliyur des Stierherrn an meinem Leib Ruhe fand.'''

''Der heimgekehrte Mann spricht von der Freude des Wiedersehens. Die Textquelle zählt diesen Vers als 352; ab dem folgenden Vers stimmen Quellen- und Werkzählung wieder überein.''

<span id="Kapitel_25"></span>'''Kapitel 25 – Trennung wegen anderer Frauen, Streit und Versöhnung'''

Verse 352–400 des Tirukkovaiyar.

'''Überlieferter Kapitelvers – Deutung auf die große Seligkeit'''

<div lang="ta">பரத்தையிற் பிரிதல் எண்ணா(று) ஒன்றும்<br />
உரைத்த சிவானந்தம் உற்றது வாம்பின்<br />
எப்பதம் எவ்வுயிர் எவ்வுல(கு) யாவும்<br />
அப்படி யேகண்(டு) அறிவு பூரணம்<br />
ஆகி நின்(று) அளவில் அனுபவம் பெற்று<br />
நின்ற தன்மை நிலைமை உரைத்தது.</div>

<div lang="ta-Latn">parattaiyiṟ pirital eṇṇā(ṟu) oṉṟum<br />
uraitta civāṉantam uṟṟatu vāmpiṉ<br />
eppatam evvuyir evvula(ku) yāvum<br />
appaṭi yēkaṇ(ṭu) aṟivu pūraṇam<br />
āki niṉ(ṟu) aḷavil aṉupavam peṟṟu<br />
niṉṟa taṉmai nilaimai uraittatu.</div>

'''Die achtmal sechs und eine Situation der Trennung wegen anderer Frauen beschreiben den Zustand nach dem Erlangen der genannten Shiva-Seligkeit: Jede Stätte, jedes Leben, jede Welt, alles wird in eben dieser Weise geschaut. Erkenntnis wird vollständig, grenzenlose Erfahrung wird erlangt, und in diesem Zustand bleibt man bestehen.'''

''Die neunundvierzig Szenen werden hier als umfassende Erkenntnisperspektive gedeutet. Diese geistige Zweitlesart macht die menschlichen Konflikte und die Verantwortung der Figuren nicht bedeutungslos.''

<span id="Vers_352"></span>'''Vers 352 – Andere Frauen umringen ihn'''

<div lang="ta">உடுத்தணி வாளர வன்தில்லை யூரன் வரஓருங்கே<br />
எடுத்தணி கையே றினவளை ஆர்ப்ப இளமயிலேர்<br />
கடுத்தணி காமர் கரும்புரு வச்சிலை கண்மலர் அம்பு<br />
அடுத்தணி வாள்இளை யோர்சுற்றும் பற்றினர் மாதிரமே</div>

<div lang="ta-Latn">uṭuttaṇi vāḷara vaṉtillai yūraṉ varaōruṅkē<br />
eṭuttaṇi kaiyē ṟiṉavaḷai ārppa iḷamayilēr<br />
kaṭuttaṇi kāmar karumpuru vaccilai kaṇmalar ampu<br />
aṭuttaṇi vāḷiḷai yōrcuṟṟum paṟṟiṉar mātiramē</div>

'''Als der Mann aus Tillai dessen kam, der die leuchtende Schlange als Gewand und Schmuck trägt, hoben die Frauen zugleich ihre geschmückten Hände, sodass die Armreifen klangen. Junge Pfauengleiche, deren Brauen dunkle Bögen Kamas und deren Blumenaugen Pfeile sind, umgaben ihn von allen Seiten und nahmen ihn gefangen.'''

''Beobachtende eröffnen das Kapitel über die Trennung wegen anderer Frauen. Die Kriegsbilder bezeichnen erotische Anziehung und führen in einen neuen Beziehungskonflikt.''

<span id="Vers_353"></span>'''Vers 353 – Wie groß ist ihre Geduld!'''

<div lang="ta">கரும்புறு கொன்றையன் தொல்புலி யூர்சுருங் கும்மருங்குல்<br />
பெரும்பொறை யாட்டியை யென்இன்று பேசுவ பேரொலிநீர்க்<br />
கரும்புறை யுரன் கலந்தகன் றானென்று கண்மணியும்<br />
அரும்பொறை யாகும்என் ஆலியும் தேய்வுற்(று) அழிகின்றதே</div>

<div lang="ta-Latn">karumpuṟu koṉṟaiyaṉ tolpuli yūrcuruṅ kummaruṅkul<br />
perumpoṟai yāṭṭiyai yeṉiṉṟu pēcuva pērolinīrk<br />
karumpuṟai yuraṉ kalantakaṉ ṟāṉeṉṟu kaṇmaṇiyum<br />
arumpoṟai yākumeṉ āliyum tēyvuṟ(ṟu) aḻikiṉṟatē</div>

'''Was soll ich heute über die schmalhüftige Frau mit der großen Geduld im alten Puliyur des Herrn mit bienenumspieltem Konrai sagen? Schon der Gedanke, dass der Mann aus dem zuckerrohrreichen, lautwassernden Ort sich mit ihr vereinte und dann fortging, macht mir selbst die Augenperlen zur kaum tragbaren Last. Mein eigenes Leben schwindet und vergeht.'''

''Die Freundin bewundert die Geduld der verlassenen Frau und gesteht ihre eigene Erschütterung. Das Lob gehört zur sozialen Stimme des Gedichts und verpflichtet niemanden, Untreue widerspruchslos zu ertragen.''

<span id="Vers_354"></span>'''Vers 354 – Wer sind all diese leidenden Frauen?'''

<div lang="ta">அப்புற்ற சென்னியன் தில்லை உறாரின் அவர்உறுநோய்<br />
ஒப்புற்று எழில்நலம் ஊரன் கவரஉள் ளும்புறம்பும்<br />
வெப்புற்று வெய்துயிர்ப் புற்றத்தம் மெல்லணை யேதுணையாச்<br />
செப்புற்ற கொங்கையர் யாவர்கொல் ஆருயிர் தேய்பவரே</div>

<div lang="ta-Latn">appuṟṟa ceṉṉiyaṉ tillai uṟāriṉ avaruṟunōy<br />
oppuṟṟu eḻilnalam ūraṉ kavarauḷ ḷumpuṟampum<br />
veppuṟṟu veytuyirp puṟṟattam mellaṇai yētuṇaiyāc<br />
ceppuṟṟa koṅkaiyar yāvarkol āruyir tēypavarē</div>

'''Wer mögen die Frauen mit den becherförmigen Brüsten sein, deren kostbares Leben dahinschwindet? Der Mann hat ihre Schönheit genommen; innen und außen brennen sie, stoßen heiße Seufzer aus und haben nur noch ihr weiches Bett als Gefährten. Sie leiden wie jene, die Tillai dessen mit der Wasserflut auf dem Haupt nicht erreichen.'''

''Die Frau spricht scheinbar allgemein über Verlassene und beschreibt damit ihre eigene Lage. Diese indirekte Form wahrt Abstand zu ihrem persönlichen Schmerz.''

<span id="Vers_355"></span>'''Vers 355 – Sogar den Traum habe ich verloren'''

<div lang="ta">தேவா சுரர்இறைஞ் சும்கழ லோன்தில்லை சேரலர்போல்<br />
ஆவாகனவும் இழந்தேன் நனவென்(று) அமளியின்மேல்<br />
பூவார் அகலம்வந்(து) ஊரன் தரப்புலம் பாய்நலம்பாய்<br />
பாவாய் தழுவிற் றிலேன் விழித் தேன்அரும் பாவியனே</div>

<div lang="ta-Latn">tēvā curariṟaiñ cumkaḻa lōṉtillai cēralarpōl<br />
āvākaṉavum iḻantēṉ naṉaveṉ(ṟu) amaḷiyiṉmēl<br />
pūvār akalamvan(tu) ūraṉ tarappulam pāynalampāy<br />
pāvāy taḻuviṟ ṟilēṉ viḻit tēṉarum pāviyaṉē</div>

'''Ach, wie jene, die Tillai dessen nicht erreichen, dessen Füße Götter und Asuras verehren, habe ich sogar den Traum verloren! Auf meinem Lager kam der Mann und bot mir seine blumengeschmückte Brust. Ich hielt es für Wirklichkeit, blieb noch im Unmut und umarmte ihn nicht, schöne Freundin. Dann erwachte ich – ich Unselige!'''

''Die Frau träumt vom Wiedersehen, hält aber auch im Traum an ihrer Kränkung fest. Beim Erwachen bedauert sie die versäumte Umarmung.''

<span id="Vers_356"></span>'''Vers 356 – Ein Vorwurf an die Lampe'''

<div lang="ta">செய்ம்முக நீல மலர்தில்லைச் சிற்றம் பலத்தரற்குக்<br />
கைம்முகங் கூம்பக் கழல்பணி யாரிற் கலந்தவர்க்குப்<br />
பொய்ம்முகங் காட்டிக் கரத்தல் பொருத்தம்அன்(று) என்றில்லையே<br />
நெய்ம்முக மாந்தி இருள்முகங் கீழும் நெடுஞ்சுடரே</div>

<div lang="ta-Latn">ceymmuka nīla malartillaic ciṟṟam palattaraṟkuk<br />
kaimmukaṅ kūmpak kaḻalpaṇi yāriṟ kalantavarkkup<br />
poymmukaṅ kāṭṭik karattal poruttamaṉ(ṟu) eṉṟillaiyē<br />
neymmuka mānti iruḷmukaṅ kīḻum neṭuñcuṭarē</div>

'''Hohe Flamme, du trinkst das Öl und zerreißt das Gesicht der Dunkelheit! Hättest du nicht sagen können, dass es sich nicht gehört, den mit einem Verbundenen ein falsches Gesicht zu zeigen und sich dann zu verbergen – wie jene, die ihre Hände nicht falten und die Füße Haras der kleinen Halle in Tillai mit seinen blauen Feldblumen nicht verehren?'''

''Nach dem enttäuschenden Traum richtet die Frau ihre Klage an das Licht. Die Lampe wird zur Zeugin eines scheinbaren Wiedersehens, das sich als Täuschung erwies.''

<span id="Vers_357"></span>'''Vers 357 – Dann mögen die anderen ihn behalten'''

<div lang="ta">பூங்குவ ளைப்பொலி மாலையும் ஊரன்பொற் றோளிணையும்<br />
ஆங்கு வளைத்துவைத் தாரேனும் கொள்கநள் ளார் அரணம்<br />
தீங்கு வளைத்தவில் லோன்தில்லைச் சிற்றம் பலத்தயல்வாய்<br />
ஓங்கு வளைக்கரத் தார்க்கடுத் தோம்மன் உறாவரையே</div>

<div lang="ta-Latn">pūṅkuva ḷaippoli mālaiyum ūraṉpoṟ ṟōḷiṇaiyum<br />
āṅku vaḷaittuvait tārēṉum koḷkanaḷ ḷār araṇam<br />
tīṅku vaḷaittavil lōṉtillaic ciṟṟam palattayalvāy<br />
ōṅku vaḷaikkarat tārkkaṭut tōmmaṉ uṟāvaraiyē</div>

'''Mögen jene, die ihn dort festhalten, seine glänzende Wasserliliengirlande und beide goldenen Arme behalten! Wir sind doch nur die anderen, die bei der kleinen Halle in Tillai mit erhobenen, armreifengeschmückten Händen stehen, bei dem Herrn, der den Bogen krümmte, damit die Festungen seiner Feinde Unheil traf. An uns muss er sich nicht mehr annähern.'''

''Die Frau verweigert dem Mann zunächst den Zugang. Die Schlusssätze sind stark verkürzt; sicher ist ihre bittere Abgrenzung gegenüber den anderen Frauen.''

<span id="Vers_358"></span>'''Vers 358 – Berühre mich jetzt nicht'''

<div lang="ta">தவஞ்செய் திலாதவெந் தீவினை யேம்புன்மைத் தன்மைக்(கு)எள்ளா(து)<br />
எவம்செய்து நின்(று)இனி இன்(று)உனை நோவ(து)என் அத்தன்முத்தன்<br />
சிவன்செய்த சீரரு ளார்தில்லை யூரநின் சேயிழையார்<br />
நவம்செய்த புல்லங்கள் மாட்டேம் தொடல்விடு நற்கலையே</div>

<div lang="ta-Latn">tavañcey tilātaven tīviṉai yēmpuṉmait taṉmaik(ku)eḷḷā(tu)<br />
evamceytu niṉ(ṟu)iṉi iṉ(ṟu)uṉai nōva(tu)eṉ attaṉmuttaṉ<br />
civaṉceyta cīraru ḷārtillai yūraniṉ cēyiḻaiyār<br />
navamceyta pullaṅkaḷ māṭṭēm toṭalviṭu naṟkalaiyē</div>

'''Wir Unglücklichen haben keine verdienstvolle Askese vollbracht. Ohne unsere geringe Lage zu verachten – was hätten wir noch zu tun, und warum sollten wir heute dir Vorwürfe machen? Mann aus Tillai, reich an der erhabenen Gnade Shivas, unseres reinen Vaters! Die frischen Umarmungsspuren deiner geschmückten Frauen vertragen wir nicht. Berühre mich nicht; lass mein schönes Gewand los.'''

''Die Ehefrau formuliert eine deutliche Grenze. Ihr scheinbar demütiger Beginn ist Teil der gekränkten Rede, nicht eine Aufhebung ihres ausdrücklichen Neins.''

<span id="Vers_359"></span>'''Vers 359 – Eine Botin in rotem Schmuck'''

<div lang="ta">தணியுறப் பொங்கும்இக் கொங்கைகள் தாங்கித் தளர்மருங்குல்<br />
பிணியுறப் பேதைசென்(று) இன்றெய்து மால்அர வும்பிறையும்<br />
அணியுறக் கொண்டவன் தில்லைத்தொல் லாயநல் லார்கண்முன்னே<br />
பணியுறத் தோன்றும் நுடங்கிடை யார்கள் பயின்மனைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">taṇiyuṟap poṅkumik koṅkaikaḷ tāṅkit taḷarmaruṅkul<br />
piṇiyuṟap pētaiceṉ(ṟu) iṉṟeytu mālara vumpiṟaiyum<br />
aṇiyuṟak koṇṭavaṉ tillaittol lāyanal lārkaṇmuṉṉē<br />
paṇiyuṟat tōṉṟum nuṭaṅkiṭai yārkaḷ payiṉmaṉaikkē</div>

'''Die junge Botin mit der vom Tragen der vollen Brust ermattenden Mitte geht heute dorthin, bis an das Haus, in dem Frauen mit wiegender Hüfte wohnen. Vor den Augen der alten, angesehenen Frauen von Tillai dessen, der Schlange und Mondsichel als Schmuck trägt, wird sie dort mit einer Verneigung erscheinen.'''

''Die Angehörigen kommentieren die Entsendung einer rot geschmückten Botin. cevv-aṇi bezeichnet in dieser Liebespoetik ein Zeichen für die nach der Menstruation wieder mögliche eheliche Zusammenkunft; die Konvention wird in den folgenden Versen ausdrücklich sichtbar.''

<span id="Vers_360"></span>'''Vers 360 – Von einer anderen hängt seine Rückkehr ab'''

<div lang="ta">இரவணை யும்மதி யேர்நுத லார்நுதிக் கோலஞ் செய்து<br />
குரவணை யுங்குழல் இங்(கு)இவ ளால்இக் குறியறிவித்(து)<br />
அரவணை யும்சடை யோன்தில்லை யூரனை ஆங்கொருத்தி<br />
தரஅணை யும்பரி சாயின வாறுநம் தன்மைகளே</div>

<div lang="ta-Latn">iravaṇai yummati yērnuta lārnutik kōlañ ceytu<br />
kuravaṇai yuṅkuḻal iṅ(ku)iva ḷālik kuṟiyaṟivit(tu)<br />
aravaṇai yumcaṭai yōṉtillai yūraṉai āṅkorutti<br />
taraaṇai yumpari cāyiṉa vāṟunam taṉmaikaḷē</div>

'''Wir schmücken die Stirn dieser Botin wie die mondgleiche Stirn jener Frauen, zu denen er nachts geht; ihr Haar trägt Kurava-Blüten. Durch sie lassen wir dieses Zeichen mitteilen. Dann muss dort eine andere den Mann aus Tillai dessen mit der Schlange in den Flechten freigeben, damit er wieder zu uns kommt. So weit ist es mit unserer Stellung gekommen!'''

''Die Ehefrau empfindet die notwendige Botschaft als Demütigung. Sie beklagt, dass die andere Frau faktisch über den Zugang zu ihrem eigenen Mann mitbestimmt.''

<span id="Vers_361"></span>'''Vers 361 – Die rote Botschaft ist angekommen'''

<div lang="ta">சிவந்தபொன் மேனி மணிதிருச் சிற்றம் பலமுடையான்<br />
சிவந்தஅம் தாளணி ஊரற்(கு) உலகிய லாறுரைப்பான்<br />
சிவந்தபைம் போதும் அம் செம்மலர்ப் பட்டும்கட் டார்முலைமேல்<br />
சிவந்தஅச் சாந்தமும் தோன்றின வந்து திருமனைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">civantapoṉ mēṉi maṇitiruc ciṟṟam palamuṭaiyāṉ<br />
civantaam tāḷaṇi ūraṟ(ku) ulakiya lāṟuraippāṉ<br />
civantapaim pōtum am cemmalarp paṭṭumkaṭ ṭārmulaimēl<br />
civantaac cāntamum tōṉṟiṉa vantu tirumaṉaikkē</div>

'''Um dem Mann, der die schönen roten Füße des Herrn mit dem rotgoldenen Leib in der kostbaren kleinen Halle als Schmuck verehrt, die Ordnung des häuslichen Lebens mitzuteilen, erschienen im festlichen Haus rote frische Blüten, ein rotes blumengeschmücktes Seidengewand und rote Sandelsalbe auf der fest umschlossenen Brust.'''

''Die Türleute erkennen an der Botin das rote Zeichen. Nach der hier vorausgesetzten Konvention kündigt es die Rückkehr zur ehelichen Gemeinschaft nach der Menstruation an.''

<span id="Vers_362"></span>'''Vers 362 – Er kehrt seiner Pflicht entsprechend heim'''

<div lang="ta">குராப்பயில் கூழை இவளின்மிக்(கு) அம்பலத் தான்குழையாம்<br />
அராப்பயில் நுண்ணிடை யார்அடங் கார்எவ ரேயினிப்பண்(டு)<br />
இராப்பகல் நின்றுணங்(கு) ஈர்ங்கடை யித்துணைப் போழ்திற்சென்று<br />
கராப்பயில் பூம்புன லூரன் புகும்இக் கடிமனைக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kurāppayil kūḻai ivaḷiṉmik(ku) ampalat tāṉkuḻaiyām<br />
arāppayil nuṇṇiṭai yāraṭaṅ kāreva rēyiṉippaṇ(ṭu)<br />
irāppakal niṉṟuṇaṅ(ku) īrṅkaṭai yittuṇaip pōḻtiṟceṉṟu<br />
karāppayil pūmpuṉa lūraṉ pukumik kaṭimaṉaikkē</div>

'''Welche andere Frau mit schlangenfeiner Mitte, gleich der Schlange am Ohr des Hallenherrn, könnte neben dieser Frau mit Kurava-Blüten im Haar noch Anspruch erheben? Einst stand man Tag und Nacht vergeblich am kühlen Tor. Nun betritt der Herr der blütenreichen Gewässer mit den Krokodilen in einem einzigen Augenblick dieses geschützte Haus.'''

''Die Türleute kommentieren seine Rückkehr. Die erste Frage und der Rückblick auf das Warten am Tor sind nur knapp angedeutet; der Situationsvermerk nennt ausdrücklich die Anerkennung seiner häuslichen Pflicht.''

<span id="Vers_363"></span>'''Vers 363 – Ihr Gesicht öffnet sich wieder'''

<div lang="ta">வந்தான் வயலணி ஊரன் எனச்சின வாள்மலர்க்கண்<br />
செந்தா மரைச்செவ்வி சென்றசிற்றம்பல வன்அருளான்<br />
முந்தா யினவியன்நோக்கெதிர் நோக்க முகமடுவின்<br />
பைந்தாள் குவளைகள் பூத்திருள் சூழ்ந்து பயின்றனவே</div>

<div lang="ta-Latn">vantāṉ vayalaṇi ūraṉ eṉacciṉa vāḷmalarkkaṇ<br />
centā maraiccevvi ceṉṟaciṟṟampala vaṉaruḷāṉ<br />
muntā yiṉaviyaṉnōkketir nōkka mukamaṭuviṉ<br />
paintāḷ kuvaḷaikaḷ pūttiruḷ cūḻntu payiṉṟaṉavē</div>

'''„Der Herr des feldgeschmückten Ortes ist gekommen!“ Da wurden ihre schwertgleichen Blumenaugen zunächst im Zorn so rot wie ein Lotus. Als er aber ihrem Blick begegnete, öffneten sich durch die Gnade des Herrn der kleinen Halle im Teich ihres Gesichts wieder die grünstieligen Wasserlilien; ihr dunkler Glanz breitete sich ruhig aus.'''

''Beobachtende beschreiben den Wechsel von Zorn zu Zuwendung. Die Farben der Augen tragen die emotionale Bewegung.''

<span id="Vers_364"></span>'''Vers 364 – Der Abend empfängt ihn'''

<div lang="ta">வில்லிகைப் போதின் விரும்பா அரும்பா வியர்கள் அன்பில்<br />
செல்லிகைப் போதின் எரியுடை யோன்தில்லை அம்பலம்சூழ்<br />
மல்லிகைப் போதின்வெண் சங்கம்வண்(டு) ஊதவிண் தோய்பிறையோ(டு)<br />
எல்லிகைப் போதியல் வேல்வயல் ஊரற்(கு) எதிர் கொண்டதே</div>

<div lang="ta-Latn">villikaip pōtiṉ virumpā arumpā viyarkaḷ aṉpil<br />
cellikaip pōtiṉ eriyuṭai yōṉtillai ampalamcūḻ<br />
mallikaip pōtiṉveṇ caṅkamvaṇ(ṭu) ūtaviṇ tōypiṟaiyō(ṭu)<br />
ellikaip pōtiyal vēlvayal ūraṟ(ku) etir koṇṭatē</div>

'''Wie die Herzen der seltenen Schuldigen, die den Bogenherrn nicht lieben, ist die Stunde dunkel; doch um die Halle von Tillai dessen mit dem Feuer in der Hand blasen Bienen die weißen Muscheln der Jasminblüten. Mit der himmelsteigenden Mondsichel empfängt der Abend den speertragenden Herrn der Felder.'''

''Die Hausgenossen verweisen auf die versöhnliche Abendstimmung. Die erste Wortverbindung des Verses ist schwierig; sicher sind Jasmin, Bienensummen, Mond und der Empfang des Mannes.''

<span id="Vers_365"></span>'''Vers 365 – Die Wellen des Streits legen sich'''

<div lang="ta">புலவித் திரைபொரச் சீறடிப் பூங்கலம் சென்னி உய்ப்பக்<br />
கலவிக்கடலுள் கலிங்கஞ் சென்(று) எய்திக் கதிர்கொள்முத்தம்<br />
நிலவி நிறைமது ஆர்ந்(து)அம் பலத்துநின்றோன் அருள்போன்(று)<br />
உலவிய லாத்தனம் சென்றெய்தல் ஆயின ஊரனுக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">pulavit tiraiporac cīṟaṭip pūṅkalam ceṉṉi uyppak<br />
kalavikkaṭaluḷ kaliṅkañ ceṉ(ṟu) eytik katirkoḷmuttam<br />
nilavi niṟaimatu ārn(tu)am palattuniṉṟōṉ aruḷpōṉ(ṟu)<br />
ulaviya lāttaṉam ceṉṟeytal āyiṉa ūraṉukkē</div>

'''Die Wellen des Liebesstreits schlugen an; er setzte das Blumenschiff ihrer kleinen Füße auf sein Haupt. Im Meer der Vereinigung gelangte das Kalinga-Schiff ans Ziel; glänzende Perlen leuchteten, voller Honig wurde genossen. So gelangte der Mann zu einem Reichtum, der sich nicht erschöpfen lässt, wie die Gnade dessen, der in der Halle steht.'''

''Die Versöhnung wird als Seefahrt gestaltet. kaliṅkam kann Gewand und Schiff bezeichnen; der Vers verbindet maritime Bilder mit der körperlichen Liebesbegegnung, ohne sich auf eine einzige Bildauflösung reduzieren zu lassen.''

<span id="Vers_366"></span>'''Vers 366 – Die Freude weckt neue Eifersucht'''

<div lang="ta">செவ்வாய் துடிப்பக்கருங்கண் பிறழச்சிற் றம்பலத்(து)எம்<br />
மொய்வார் சடையோன் அருளின் முயங்கி மயங்குகின்றாள்<br />
வெவ்வாய் உயிர்ப்பொடு விம்மிக் கலுழ்ந்து புலந்துநைந்தாள்<br />
இவ்வா(று) அருள்பிறர்க்(கு) ஆகு மென நினைந்து இன்னகையே</div>

<div lang="ta-Latn">cevvāy tuṭippakkaruṅkaṇ piṟaḻacciṟ ṟampalat(tu)em<br />
moyvār caṭaiyōṉ aruḷiṉ muyaṅki mayaṅkukiṉṟāḷ<br />
vevvāy uyirppoṭu vimmik kaluḻntu pulantunaintāḷ<br />
ivvā(ṟu) aruḷpiṟark(ku) āku meṉa niṉaintu iṉṉakaiyē</div>

'''Ihr roter Mund bebt, ihre dunklen Augen bewegen sich, und wie von der Gnade unseres Herrn mit den dichten Flechten in der kleinen Halle umfangen, schmiegt sie sich an ihn und verliert sich. Dann seufzt sie heiß, schluchzt, weint, streitet und leidet, weil sie denkt: „Diese Zuwendung könnte ebenso anderen gelten.“ So ist die sanft Lächelnde.'''

''Die wiedergewonnene Nähe hat die Verletzung noch nicht ganz geheilt. Freude und Misstrauen erscheinen unmittelbar nebeneinander.''

<span id="Vers_367"></span>'''Vers 367 – Warum steigt sie vom Bett?'''

<div lang="ta">மலரைப் பொறாஅடி மானும் தமியன்மன் னன்ஒருவன்<br />
பலரைப் பொறா(து)என்(று) இழிந்துநின் றாள்பள்ளி காமன்எய்த<br />
அலரைப் பொறா(து)அன்(று) அழல்விழித் தோன்அம்பலம் வணங்காக்<br />
கலரைப் பொறாச்சிறி யாள்என்னை கொல்லோ கருதியதே</div>

<div lang="ta-Latn">malaraip poṟāaṭi māṉum tamiyaṉmaṉ ṉaṉoruvaṉ<br />
palaraip poṟā(tu)eṉ(ṟu) iḻintuniṉ ṟāḷpaḷḷi kāmaṉeyta<br />
alaraip poṟā(tu)aṉ(ṟu) aḻalviḻit tōṉampalam vaṇaṅkāk<br />
kalaraip poṟācciṟi yāḷeṉṉai kollō karutiyatē</div>

'''Ihre Füße ertragen nicht einmal eine Blume; sie ist rehgleich, und der Herr ist allein. Dennoch steigt die Kleine vom Bett und sagt: „Es erträgt viele.“ Sie erträgt keine Unaufrichtigen, die die Halle dessen nicht verehren, der einst Kamas Blumen nicht ertrug und sein Feuerauge öffnete. Was mag sie damit gemeint haben?'''

''Die Beobachtenden verstehen ihre Anspielung auf frühere andere Frauen. Im Wortlaut wechseln „nicht ertragen“ und „viele tragen“; die genaue Negation in der zweiten Zeile ist uneinheitlich zu lesen.''

<span id="Vers_368"></span>'''Vers 368 – Die Hausgenossen loben seine Rückkehr'''

<div lang="ta">வில்லைப் பொலிநுதல் வேற்பொலி கண்ணி மெலிவறிந்து<br />
வல்லைப் பொலிவொடு வந்தமை யான்நின்று வான்வழுத்தும்<br />
தில்லைப் பொலிசிவன் சிற்றம்பலம்சிந்தை செய்பவரின்<br />
மல்லைப் பொலிவய லூரன்மெய்யேதக்க வாய்மையனே</div>

<div lang="ta-Latn">villaip polinutal vēṟpoli kaṇṇi melivaṟintu<br />
vallaip polivoṭu vantamai yāṉniṉṟu vāṉvaḻuttum<br />
tillaip policivaṉ ciṟṟampalamcintai ceypavariṉ<br />
mallaip polivaya lūraṉmeyyētakka vāymaiyaṉē</div>

'''Er erkannte das Ermatten der Frau mit der bogenhellen Stirn und den speerglänzenden Augen und kam rasch zurück, bevor ihr Glanz verging. Wie jene, die unablässig Shivas leuchtende kleine Halle in Tillai bedenken, vor der die Himmelswelt steht und lobt, erweist sich der Herr der reichen, schönen Felder als treu.'''

''Die Hausgenossen loben seine rechtzeitige Rückkehr auf das rote Zeichen. Dieses Lob ist an die konkrete Szene gebunden und löscht die zuvor gezeigte Verletzung nicht aus.''

<span id="Vers_369"></span>'''Vers 369 – Frisches Wasser für das gemeinsame Bad'''

<div lang="ta">சூன்முதிர் துள்ளு நடைப்பெடைக்(கு) இல்துணைச் சேவல் செய்வான்<br />
தேன்முதிர் வேழத்தின் மென்பூக்குதர் செம்ம லூரன் திண்தோள்<br />
மான்முதிர் நோக்கின்நல் லார்மகிழத் தில்லை யான் அருளே<br />
போன்முதிர் பொய்கையில் பாய்ந்தது வாய்ந்த புதுப்புனலே</div>

<div lang="ta-Latn">cūṉmutir tuḷḷu naṭaippeṭaik(ku) iltuṇaic cēval ceyvāṉ<br />
tēṉmutir vēḻattiṉ meṉpūkkutar cemma lūraṉ tiṇtōḷ<br />
māṉmutir nōkkiṉnal lārmakiḻat tillai yāṉ aruḷē<br />
pōṉmutir poykaiyil pāyntatu vāynta putuppuṉalē</div>

'''Für seine schwer tragende, hüpfend gehende Gefährtin zupft das Vogelmännchen die weichen Blüten des honigreichen Schilfs. So ist der Ort unseres edlen Herrn. Damit die guten Frauen mit rehgleichen Blicken sich an seinen festen Armen freuen, ist frisches Wasser in den vollen Teich geströmt – wie die Gnade des Herrn von Tillai.'''

''Der Vers kündigt ein gemeinsames Bad an. Das fürsorgliche Vogelpaar begleitet erneut eine Einladung zur Nähe; die genaue Pflanzenbezeichnung vēḻam ist hier als Schilf wiedergegeben.''

<span id="Vers_370"></span>'''Vers 370 – Sein Wagen steht schon da'''

<div lang="ta">சேயே எனமன்னு தீம்புன லூரன்திண் தோள்இணைகள்<br />
தோயீர் புணர்தவம் தொன்மைசெய் தீர்சுடர் கின்றகோலம்<br />
தீயே எனமன்னு சிற்றம்பலவர்தில்லைந்நகர் வாய்<br />
வீயே எனஅடி யீர்நெடுந் தேர்வந்து மேவினதே</div>

<div lang="ta-Latn">cēyē eṉamaṉṉu tīmpuṉa lūraṉtiṇ tōḷiṇaikaḷ<br />
tōyīr puṇartavam toṉmaicey tīrcuṭar kiṉṟakōlam<br />
tīyē eṉamaṉṉu ciṟṟampalavartillainnakar vāy<br />
vīyē eṉaaṭi yīrneṭun tērvantu mēviṉatē</div>

'''Ihr, die ihr einst Askese geübt habt, um die beiden festen Arme des Herrn der süßen Gewässer zu umfassen, der wie der jugendliche Gott besteht! Eure kleinen Füße gleichen Blüten. In der Stadt Tillai des Herrn der kleinen Halle, dessen strahlende Gestalt Feuer ist, ist sein langer Wagen nun angekommen.'''

''Die Frauen des Kurtisanenviertels freuen sich über sein Kommen. Das Lob ihrer früheren Askese ist Teil ihrer begeisterten Rede und kein Urteil über einen höheren geistigen Rang.''

<span id="Vers_371"></span>'''Vers 371 – Haltet unseren Geliebten fest'''

<div lang="ta">அரமங் கையரென வந்து விழாப்புகும் அவ்வவர்வான்<br />
அரமங் கையரென வந்தணு கும்அவள் அன்(று)உகிரால்<br />
சிரம்அங்(கு) அயனைச் செற்றோன் தில்லைச் சிற்றம் பலம்வழுத்தாப்<br />
புரமங் கையரின்நை யாதுஐய காத்துநம் பொற்பரையே</div>

<div lang="ta-Latn">aramaṅ kaiyareṉa vantu viḻāppukum avvavarvāṉ<br />
aramaṅ kaiyareṉa vantaṇu kumavaḷ aṉ(ṟu)ukirāl<br />
ciramaṅ(ku) ayaṉaic ceṟṟōṉ tillaic ciṟṟam palamvaḻuttāp<br />
puramaṅ kaiyariṉnai yātuaiya kāttunam poṟparaiyē</div>

'''Bei diesem Fest kommen manche wie himmlische Frauen, und auch sie wird sich wie eine Himmelsfrau nähern. Herr, lass uns unseren Goldenen festhalten, damit wir nicht leiden wie die Frauen der Festungen, die die kleine Halle dessen in Tillai nicht preisen, der einst Brahmas Kopf mit dem Fingernagel abschlug.'''

''Die Frauen beim Wasserfest rechnen mit dem Eintreffen einer Rivalin. Die Anrede und die Verteilung der Rede sind unsicher; deutlich sind Eifersucht und der Wunsch, den Mann für sich zu behalten.''

<span id="Vers_372"></span>'''Vers 372 – Auch ich kann mich von ihm trennen'''

<div lang="ta">கனலூர் கணைதுணை யூர்கெடச் செற்றசிற் றம்பலத்தெம்<br />
அனலூர் சடையோன் அருள்பெற் றவரின் அமரப்புல்லும்<br />
மினலூர் நகையவர் தம்பால் அருள்விலக் காவிடின்யான்<br />
புனலூ ரனைப் பிரி யும்புன லூர்கணப் பூங்கொடியே</div>

<div lang="ta-Latn">kaṉalūr kaṇaituṇai yūrkeṭac ceṟṟaciṟ ṟampalattem<br />
aṉalūr caṭaiyōṉ aruḷpeṟ ṟavariṉ amarappullum<br />
miṉalūr nakaiyavar tampāl aruḷvilak kāviṭiṉyāṉ<br />
puṉalū raṉaip piri yumpuṉa lūrkaṇap pūṅkoṭiyē</div>

'''Blühende Ranke aus dem wasserreichen Ort! Die Frauen mit blitzendem Lächeln umarmen ihn freudig wie jene, die die Gnade unseres Herrn mit feurigen Flechten in der kleinen Halle empfangen, dessen glühender Pfeil die feindlichen Städte zerstörte. Wenn er seine Zuwendung zu ihnen nicht aufgibt, werde ich mich von diesem Mann der Wasserstadt trennen.'''

''Hier spricht nach dem Situationsvermerk eine führende Kurtisane. Auch sie beansprucht Verlässlichkeit und kündigt andernfalls den eigenen Rückzug an.''

<span id="Vers_373"></span>'''Vers 373 – Worauf gründet ihr euren Stolz?'''

<div lang="ta">இறுமாப்(பு) ஒழியும்அன் றேதங்கை தோன்றின்என் எங்கையங்கைச்<br />
சிறுமான் தரித்தசிற் றம்பலத் தான்தில்லை யூரன்திண்தோள்<br />
பெறு மாத் தொடும்தன்ன பேரணுக் குப்பெற்ற பெற்றியனோ(டு)<br />
இறுமாப்(பு) ஒழிய இறுமாப்(பு) ஒழிந்த இணைமுலையே</div>

<div lang="ta-Latn">iṟumāp(pu) oḻiyumaṉ ṟētaṅkai tōṉṟiṉeṉ eṅkaiyaṅkaic<br />
ciṟumāṉ tarittaciṟ ṟampalat tāṉtillai yūraṉtiṇtōḷ<br />
peṟu māt toṭumtaṉṉa pēraṇuk kuppeṟṟa peṟṟiyaṉō(ṭu)<br />
iṟumāp(pu) oḻiya iṟumāp(pu) oḻinta iṇaimulaiyē</div>

'''Würde euer Stolz nicht vergehen, sobald meine jüngere Schwester erscheint? Mein Herr aus Tillai hält das kleine Reh in seiner schönen Hand. Bei dem Mann, der dessen feste Arme gewonnen zu haben scheint und sich eines so großen Vorzugs rühmt, haben unsere beiden Brüste ihren einstigen Stolz bereits aufgegeben – und damit auch unseren Stolz.'''

''Die Ehefrau spricht spöttisch zur anderen Frau. Die Wortfolge in der dritten Zeile ist unsicher; der Vers kontrastiert selbstbewusste Rivalität mit der körperlichen und seelischen Erfahrung der Ehefrau.''

<span id="Vers_374"></span>'''Vers 374 – Sie schützt sogar seinen Ruf'''

<div lang="ta">வேயாது செப்பின் அடைத்துத் தமிவைகும் வீயன்அன்ன<br />
தீயாடி சிற்றம் பலமனை யாள்தில்லை யூரனுக்கின்(று)<br />
ஏயாப் பழியென நாணியென் கண்ணிங்ங னேமறைத்தாள்<br />
யாயாம் இயல்பிவள் கற்புநற் பால இயல்புகளே</div>

<div lang="ta-Latn">vēyātu ceppiṉ aṭaittut tamivaikum vīyaṉaṉṉa<br />
tīyāṭi ciṟṟam palamaṉai yāḷtillai yūraṉukkiṉ(ṟu)<br />
ēyāp paḻiyeṉa nāṇiyeṉ kaṇṇiṅṅa ṉēmaṟaittāḷ<br />
yāyām iyalpivaḷ kaṟpunaṟ pāla iyalpukaḷē</div>

'''Sie gleicht einer Blume, die ungepflückt allein in einem Kästchen verwahrt wird, und der kleinen Halle des Feuertänzers. Aus Scham, dass dem Mann von Tillai heute ein unpassender Tadel erwachsen könnte, verbarg sie es selbst vor meinen Augen. Sie ist uns wie eine Mutter. So wohlgeordnet sind ihre Treue und ihre guten Eigenschaften.'''

''Die Freundin würdigt die Zurückhaltung der Ehefrau. Diese historische Wertung ist die Rede einer Figur; die vorangehenden Verse lassen ihren Schmerz und ihren Widerspruch dennoch sichtbar bleiben.''

<span id="Vers_375"></span>'''Vers 375 – Sängerin und Barde kommen zur falschen Zeit'''

<div lang="ta">விறலியும் பாணனும் வேந்தற்குத் தில்லை இறைஅமைத்த<br />
திறலியல் யாழ்கொண்டு வந்துநின் றார்சென் றிராத்திசைபோம்<br />
பறலியல் வாவல் பகலுறை மாமரம் போலும்மன்னோ<br />
அறலியல் கூழைநல் லாய் தமியோமை யறிந்திலரே</div>

<div lang="ta-Latn">viṟaliyum pāṇaṉum vēntaṟkut tillai iṟaiamaitta<br />
tiṟaliyal yāḻkoṇṭu vantuniṉ ṟārceṉ ṟirātticaipōm<br />
paṟaliyal vāval pakaluṟai māmaram pōlummaṉṉō<br />
aṟaliyal kūḻainal lāy tamiyōmai yaṟintilarē</div>

'''Gute mit sanddunklem Haar! Eine Sängerin und ein Barde stehen hier mit der kraftvollen Yazh, die der Herr von Tillai für den König bestimmt hat. Sie kennen unser Alleinsein nicht. Wir gleichen dem großen Baum, in dem die fliegenden Fledermäuse tagsüber ruhen, ehe sie nachts in alle Richtungen fortziehen.'''

''Die Freundin meldet die Ankunft von Musizierenden, die vom Fortgehen des Mannes offenbar nichts wissen. Der Baumvergleich ist bitter: Das Haus wird zum zeitweiligen Ruheplatz eines sonst Abwesenden.''

<span id="Vers_376"></span>'''Vers 376 – Sein Verhalten ist nicht angemessen'''

<div lang="ta">திக்கின் இலங்குதண் தோள்இறை தில்லைச்சிற் றம்பலத்துக்<br />
கொக்கின் இறக(து) அணிந்துநின் றாடிதென் கூடலன்ன<br />
அக்கின் நகையிவள் நைய அயல்வயின் நல்குதலால்<br />
தக்கின் றிருந்ததிலன் நின்றசெவ்வேல் எம் தனிவள்ளலே</div>

<div lang="ta-Latn">tikkiṉ ilaṅkutaṇ tōḷiṟai tillaicciṟ ṟampalattuk<br />
kokkiṉ iṟaka(tu) aṇintuniṉ ṟāṭiteṉ kūṭalaṉṉa<br />
akkiṉ nakaiyivaḷ naiya ayalvayiṉ nalkutalāl<br />
takkiṉ ṟiruntatilaṉ niṉṟacevvēl em taṉivaḷḷalē</div>

'''Unser einzelner Freigebiger mit dem roten Speer hat sich nicht angemessen verhalten. Während diese Frau mit dem knochenweiß leuchtenden Lächeln leidet, wendet er sich anderen zu. Sie gleicht dem südlichen Kudal des Herrn, dessen kühle Arme in alle Richtungen strahlen und der mit einer Kranichfeder geschmückt in der kleinen Halle von Tillai tanzt.'''

''Die Freundin kritisiert den Mann ausdrücklich. Das Shiva-Lob wird hier nicht zur Entschuldigung seiner Untreue eingesetzt.''

<span id="Vers_377"></span>'''Vers 377 – Er überschreitet die Grenze'''

<div lang="ta">அன்புடை நெஞ்சத்து இவள்பே துற அம் பலத்தடியார்<br />
என்பிடை வந்(து)அமிழ்(து) ஊறநின்(று) ஆடி இருஞ்சுழியல்<br />
தன்பெடை நையத் தகவழிந்(து) அன்னம் சலஞ்சலத்தின்<br />
வன்பெடை மேல்துயி லும்வய லூரன் வரம்பிலனே</div>

<div lang="ta-Latn">aṉpuṭai neñcattu ivaḷpē tuṟa am palattaṭiyār<br />
eṉpiṭai van(tu)amiḻ(tu) ūṟaniṉ(ṟu) āṭi iruñcuḻiyal<br />
taṉpeṭai naiyat takavaḻin(tu) aṉṉam calañcalattiṉ<br />
vaṉpeṭai mēltuyi lumvaya lūraṉ varampilaṉē</div>

'''Der Herr tanzt so in der Halle, dass seinen Dienenden Nektar bis in die Knochen strömt. In seinem großen Chuzhiyal lässt ein Schwan seine eigene Gefährtin leiden, vergisst seine Rücksicht und schläft bei der kräftigen Gefährtin eines anderen Wasservogels. So ist der Herr jenes Feldortes: Er lässt diese Frau mit dem liebenden Herzen verstört zurück und kennt keine Grenze.'''

''Die Hausgenossen verwenden das untreue Tierpaar als Kritik am Mann. Die Quelle überliefert zusätzlich einen abweichenden Situationsvermerk; beide ordnen den Vers der Trennung wegen anderer Frauen zu.''

<span id="Vers_378"></span>'''Vers 378 – In meinem Herzen geht er nicht fort'''

<div lang="ta">அஞ்சார் புரஞ்செற்ற சிற்றம் பலவர்அந் தண்கயிலை<br />
மஞ்சார் புனத்தன்று மாந்தழை யேந்திவந் தார்அவரென்<br />
நெஞ்சார் விலக்கினும் நீங்கார் நனவு கனவும்உண்டேல்<br />
பஞ்சார் அமளிப் பிரிதலுண் டோஎம் பயோதரமே</div>

<div lang="ta-Latn">añcār purañceṟṟa ciṟṟam palavaran taṇkayilai<br />
mañcār puṉattaṉṟu māntaḻai yēntivan tāravareṉ<br />
neñcār vilakkiṉum nīṅkār naṉavu kaṉavumuṇṭēl<br />
pañcār amaḷip piritaluṇ ṭōem payōtaramē</div>

'''Am wolkenreichen Feld des kühlen Kailasa der Herren der kleinen Halle, die die furchtlosen Festungen zerstörten, kam er damals mit schönem Laub in der Hand. Auch wenn ich ihn aus meinem Herzen weisen wollte, ginge er nicht. Ob Wachen oder Traum: Gibt es auf dem baumwollweichen Lager für unsere Brust überhaupt eine Trennung von ihm?'''

''Die Ehefrau antwortet den Kritikern und hält an ihrer eigenen Erfahrung der Bindung fest. Ihre Stimme unterscheidet sich bewusst von der berechtigten Empörung ihrer Begleiterinnen.''

<span id="Vers_379"></span>'''Vers 379 – Wie Wasser in eine Vertiefung'''

<div lang="ta">தெள்ளம் புனற்கங்கை தங்கும் சடையன்சிற் றம்பலத்தான்<br />
கள்ளம் புகுநெஞ்சர் காணா இறையுறை காழியன்னாள்<br />
உள்ளம் புகும்ஒரு காற்பிரி யாதுள்ளி உள்ளுதொறும்<br />
பள்ளம் புகும்புனல் போன்(று)அகத் தேவரும் பான்மையளே</div>

<div lang="ta-Latn">teḷḷam puṉaṟkaṅkai taṅkum caṭaiyaṉciṟ ṟampalattāṉ<br />
kaḷḷam pukuneñcar kāṇā iṟaiyuṟai kāḻiyaṉṉāḷ<br />
uḷḷam pukumoru kāṟpiri yātuḷḷi uḷḷutoṟum<br />
paḷḷam pukumpuṉal pōṉ(ṟu)akat tēvarum pāṉmaiyaḷē</div>

'''Die klare, schöne Ganga ruht in den Flechten des Herrn der kleinen Halle; Herzen, in die Täuschung eingezogen ist, sehen ihn nicht. Sie gleicht seinem Wohnort Kazhi. Einmal in mein Herz eingegangen, verlässt sie es nicht: Sooft ich an sie denke, strömt sie in mein Inneres wie Wasser in eine Vertiefung.'''

''Der Mann, der bei einer anderen Frau war, erkennt seine bleibende Bindung an die Ehefrau. Das schlichte Wasserbild trägt die innere Bewegung.''

<span id="Vers_380"></span>'''Vers 380 – Ohne unseren Sohn finde ich keinen Zugang'''

<div lang="ta">தேன்வண்(டு) உறைதரு கொன்றையன் சிற்றம்பலம் வழுத்தும்<br />
வான்வள் துறைதரு வாய்மையன் மன்னு குதலை யின்வா<br />
யான்வள் துறைதரு மால்அமு தன்னவன் வந்தணையான்<br />
நான்வண்(டு) உறைதரு கொங்கைஎவ் வாறுகொல் நண்ணுவதே</div>

<div lang="ta-Latn">tēṉvaṇ(ṭu) uṟaitaru koṉṟaiyaṉ ciṟṟampalam vaḻuttum<br />
vāṉvaḷ tuṟaitaru vāymaiyaṉ maṉṉu kutalai yiṉvā<br />
yāṉvaḷ tuṟaitaru mālamu taṉṉavaṉ vantaṇaiyāṉ<br />
nāṉvaṇ(ṭu) uṟaitaru koṅkaiev vāṟukol naṇṇuvatē</div>

'''Der wahrhaftige, großherzige Kleine wird die kleine Halle dessen preisen, in dessen Konrai-Blüten Honigbienen wohnen. Mit seinem bleibend süßen Kinderlallen ist er mir wie großer Nektar. Doch er kommt nicht, um sich an mich zu schmiegen. Wie soll ich dann zu der duftenden, von Bienen umspielten Brust seiner Mutter gelangen?'''

''Der Mann steht am verschlossenen Zugang und denkt an den Sohn als Vermittler. Mehrere Wörter der zweiten Zeile sind in der Quelle schwierig; die Deutung folgt dem ausdrücklich auf den Sohn bezogenen Situationsvermerk.''

<span id="Vers_381"></span>'''Vers 381 – Warum bleibt ihr bei diesem Gelübde?'''

<div lang="ta">கயல்வந்த கண்ணியர் கண்ணிணை யால்மிகு காதரத்தால்<br />
மயல்வந்த வாட்டம் அகற்றா விரதம்என் மாமதியின்<br />
அயல்வந்த ஆடர(வு) ஆடவைத் தோன்அம் பலம்நிலவு<br />
புயல்வந்த மாமதில் தில்லைநன் னாட்டுப் பொலிபவரே</div>

<div lang="ta-Latn">kayalvanta kaṇṇiyar kaṇṇiṇai yālmiku kātarattāl<br />
mayalvanta vāṭṭam akaṟṟā viratameṉ māmatiyiṉ<br />
ayalvanta āṭara(vu) āṭavait tōṉam palamnilavu<br />
puyalvanta māmatil tillainaṉ ṉāṭṭup polipavarē</div>

'''Ihr, die ihr im guten Land Tillai erstrahlt, mit seinen wolkenhohen Mauern und der leuchtenden Halle dessen, der die tanzende Schlange neben dem großen Mond tanzen ließ! Was ist das für ein Gelübde, die Erschöpfung nicht zu lindern, die aus großer Sehnsucht entstand, als die fischäugigen Frauen mich mit ihren beiden Augen verwirrten?'''

''Der am Tor zurückgewiesene Mann bittet die Freundin um Vermittlung. Seine Rede schildert ihn als von Blicken überwältigt; sie bleibt seine eigene Sicht des Konflikts.''

<span id="Vers_382"></span>'''Vers 382 – Früher kamst du anders'''

<div lang="ta">கூற்றா யினசின ஆளியெண் ணீர்கண்கள் கோள்இழித்தால்<br />
போல்தான் செறியிருள் பொக்கம்எண் ணீர்கன்(று) அகன்றபுனிற்(று)<br />
ஈற்றா வெனநீர் வருவது பண்(டு)இன்(று)எம் ஈசர்தில்லைத்<br />
தேற்றார் கொடிநெடுவீதியில் போதிர்அத் தேர்மிசையே</div>

<div lang="ta-Latn">kūṟṟā yiṉaciṉa āḷiyeṇ ṇīrkaṇkaḷ kōḷiḻittāl<br />
pōltāṉ ceṟiyiruḷ pokkameṇ ṇīrkaṉ(ṟu) akaṉṟapuṉiṟ(ṟu)<br />
īṟṟā veṉanīr varuvatu paṇ(ṭu)iṉ(ṟu)em īcartillait<br />
tēṟṟār koṭineṭuvītiyil pōtirat tērmicaiyē</div>

'''Du achtetest weder auf tödliche, zornige Löwen noch auf den strömenden Regen, als wäre der Himmel aus seinem Gefüge gefallen. Du achtetest nicht auf die dichte Dunkelheit und kamst wie eine frisch gekalbte Kuh, die zu ihrem getrennten Jungen eilt. Das war früher. Heute fährst du auf dem Wagen durch die langen, fahnenreichen Straßen von Tillais Herrn.'''

''Die Freundin erinnert an seine frühere Hingabe und stellt ihr sein gegenwärtiges Verhalten gegenüber. Das Tierbild betont den damaligen unmittelbaren Drang zur Geliebten.''

<span id="Vers_383"></span>'''Vers 383 – Er steht schweigend vor der Tür'''

<div lang="ta">வியந்தலை நீர்வையம் மெய்யே இறைஞ்சவிண் தோய்குடைக்கீழ்<br />
வயந்தலை கூர்ந்தொன்றும் வாய்திற வார்வந்த வாளரக்கன்<br />
புயந்தலை தீரப் புலியூர் அரன்இருக் கும்பொருப்பிற்<br />
கயந்தலை யானை கடிந்த விருந்தினர் கார்மயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">viyantalai nīrvaiyam meyyē iṟaiñcaviṇ tōykuṭaikkīḻ<br />
vayantalai kūrntoṉṟum vāytiṟa vārvanta vāḷarakkaṉ<br />
puyantalai tīrap puliyūr araṉiruk kumporuppiṟ<br />
kayantalai yāṉai kaṭinta viruntiṉar kārmayilē</div>

'''Mein regenzeitlicher Pfau! Der Gast, der am Berg Haras von Puliyur den Elefanten mit dem großen Kopf abwehrte – dort, wo der ankommende Dämon seine Arme und Köpfe unterwarf –, steht hier unter dem himmelhohen Schirm. Die weite Wasserwelt verneigt sich vor seiner siegreichen Macht, doch er öffnet nicht einmal den Mund.'''

''Die Freundin bittet die Frau um Einlass für den wartenden Mann. Der Dämonenbezug erinnert an Ravanas Versuch, den Kailasa zu heben; die grammatische Verbindung ist stark verkürzt.''

<span id="Vers_384"></span>'''Vers 384 – Zorn und Erleichterung in ihren Augen'''

<div lang="ta">தேவியங் கண்திகழ் மேனியன் சிற்றம் பலத்தெழுதும்<br />
ஓவியம் கண்டன்ன ஒண்ணுத லாள்தனக்(கு) ஒகையுய்ப்பான்<br />
மேவியம் கண்டனை யோவந் தனன்என வெய்துயிர்த்துக்<br />
காவியம் கண்கழு நீர்ச்செவ்வி வெளவுதல் கற்றனவே</div>

<div lang="ta-Latn">tēviyaṅ kaṇtikaḻ mēṉiyaṉ ciṟṟam palatteḻutum<br />
ōviyam kaṇṭaṉṉa oṇṇuta lāḷtaṉak(ku) okaiyuyppāṉ<br />
mēviyam kaṇṭaṉai yōvan taṉaṉeṉa veytuyirttuk<br />
kāviyam kaṇkaḻu nīrccevvi veḷavutal kaṟṟaṉavē</div>

'''„Ist er wirklich gekommen, um der Hellstirnigen Freude zu geben, die einem gemalten Bild in der kleinen Halle des Herrn mit der göttlich leuchtenden Gestalt gleicht?“ So seufzte sie heiß. Ihre Wasserlilienaugen lernten dabei, die rote Schönheit der Wasserlilie anzunehmen.'''

''Die Hausgenossen sehen Freude auch hinter dem zornigen Blick. Die wiederholten Blumenbezeichnungen unterscheiden nicht überall eindeutig Lotus und Wasserlilie; entscheidend ist die Rötung der Augen.''

<span id="Vers_385"></span>'''Vers 385 – Er sieht uns erst wieder seit der Geburt'''

<div lang="ta">உடைமணி கட்டிச் சிறுதேர் உருட்டி உலாத்தரும்இந்<br />
நடைமணி யைத்தந்த பின்னர்முன் நான்முகன் மால்அறியா<br />
விடைமணி கண்டர்வண் தில்லைமென் தோகையன் னார்கண்முன்நம்<br />
கடைமணி வாள்நகை யாய்இன்று கண்டனர் காதலரே</div>

<div lang="ta-Latn">uṭaimaṇi kaṭṭic ciṟutēr uruṭṭi ulāttarumin<br />
naṭaimaṇi yaittanta piṉṉarmuṉ nāṉmukaṉ mālaṟiyā<br />
viṭaimaṇi kaṇṭarvaṇ tillaimeṉ tōkaiyaṉ ṉārkaṇmuṉnam<br />
kaṭaimaṇi vāḷnakai yāyiṉṟu kaṇṭaṉar kātalarē</div>

'''Du mit dem scharfen, perlenhellen Lächeln! Nachdem er uns dieses gehende Juwel schenkte, das mit am Gewand befestigten Glöckchen seinen kleinen Wagen rollt und umherzieht, hat unser Geliebter uns heute erst wieder gesehen – vor den Augen der pfauengleichen Frauen im reichen Tillai des edelsteinhälsigen Stierherrn, den Brahma und Vishnu früher nicht erkannten.'''

''Die Ehefrau verweist auf den gemeinsamen Sohn und die ausgebliebene Zuwendung. Die genaue zeitliche Gewichtung von „heute erst“ ist unsicher; die Klage über Vernachlässigung ist deutlich.''

<span id="Vers_386"></span>'''Vers 386 – Verkaufe deine Lügen nicht hier'''

<div lang="ta">மைகொண்ட கண்டர் வயல்கொண்ட தில்லைமல்(கு) ஊரர்நின்வாய்<br />
மெய்கொண்ட அன்பினர் என்பதென் விள்ளா அருள்பெரியர்<br />
வைகொண்ட ஊசிகொல் சேரியில் விற்றெம்இல் வண்ணவண்ணப்<br />
பொய்கொண்டு நிற்கலுற் றோபுலை ஆத்தின்னி போந்ததுவே</div>

<div lang="ta-Latn">maikoṇṭa kaṇṭar vayalkoṇṭa tillaimal(ku) ūrarniṉvāy<br />
meykoṇṭa aṉpiṉar eṉpateṉ viḷḷā aruḷperiyar<br />
vaikoṇṭa ūcikol cēriyil viṟṟemil vaṇṇavaṇṇap<br />
poykoṇṭu niṟkaluṟ ṟōpulai āttiṉṉi pōntatuvē</div>

'''Wie kannst du behaupten, der Mann aus dem reichen, feldumgebenen Tillai des Dunkelhälsigen sei von wahrer Liebe erfüllt? Ja, groß ist seine unversiegliche Gnade! Bist du gekommen, eine scharfe Nadel im Viertel der Schmiede zu verkaufen und bei uns mit lauter bunten Lügen zu stehen – du als unrein Beschimpfter, du Rindfleischesser?'''

''Die Frau weist den vermittelnden Barden zornig ab. Der Schluss enthält eine historische Ausgrenzung über Reinheit, Kaste und Nahrung; die Übersetzung macht den beleidigenden Charakter kenntlich und übernimmt ihn nicht als Urteil.''

<span id="Vers_387"></span>'''Vers 387 – Der Barde bittet um Schonung'''

<div lang="ta">கொல்லாண் டிலங்கு மழுப்படை யோன்குளிர் தில்லையன்னாய்<br />
வில்லாண் டிலங்கு புருவம் நெரியச்செல் வாய்துடிப்பக்<br />
கல்லாண்(டு) எடேல்கருங் கண்சிவப் பாற்று கறுப்பதன்று<br />
பல்லாண்(டு) அடியேன் அடிவலம் கொள்வன் பணிமொழியே</div>

<div lang="ta-Latn">kollāṇ ṭilaṅku maḻuppaṭai yōṉkuḷir tillaiyaṉṉāy<br />
villāṇ ṭilaṅku puruvam neriyaccel vāytuṭippak<br />
kallāṇ(ṭu) eṭēlkaruṅ kaṇcivap pāṟṟu kaṟuppataṉṟu<br />
pallāṇ(ṭu) aṭiyēṉ aṭivalam koḷvaṉ paṇimoḻiyē</div>

'''Du gleichst dem kühlen Tillai dessen, dessen geschärfte Axtwaffe tödlich glänzt. Lass die bogenhellen Brauen nicht zusammenrücken, den roten Mund nicht beben; wirf keinen Stein! Beruhige die Rötung deiner dunklen Augen, sei nicht zornig. Sanft Sprechende, ich Dienender werde deine Füße mit Segenswünschen für viele Jahre umkreisen.'''

''Der Barde zieht sich unter beschwichtigenden Worten zurück. Die Bitte, keinen Stein zu werfen, folgt der unmittelbaren Lesart von kal; ihre genaue idiomatische Bedeutung ist nicht sicher.''

<span id="Vers_388"></span>'''Vers 388 – Die Nachricht von Gästen mildert den Zorn'''

<div lang="ta">மத்தக் கரியுரி யோன்தில்லை யூரன் வரவெனலும்<br />
தத்தைக் கிளவி முகத்தா மரைத்தழல் வேல்மிளிர்ந்து<br />
முத்தம் பயக்கும் கழுநீர் விருந்தொடென் னாதமுன்னம்<br />
இந்தக் கருங்குவ ளைச் செவ்வி யோடிக் கெழுமினவே</div>

<div lang="ta-Latn">mattak kariyuri yōṉtillai yūraṉ varaveṉalum<br />
tattaik kiḷavi mukattā maraittaḻal vēlmiḷirntu<br />
muttam payakkum kaḻunīr viruntoṭeṉ ṉātamuṉṉam<br />
intak karuṅkuva ḷaic cevvi yōṭik keḻumiṉavē</div>

'''Als es hieß: „Der Mann aus Tillai dessen, der die Haut des berauschten Elefanten trägt, kommt“, glänzten im Lotusgesicht der papageiensanft Sprechenden zunächst feurige Speere; ihre Wasserlilienaugen brachten Perlen hervor. Noch ehe der Satz „Er kommt mit Gästen“ ganz ausgesprochen war, nahm der Blick wieder die dunkle Schönheit der Wasserlilie an.'''

''Die Hausgenossen beobachten die Änderung ihres Gesichtsausdrucks. Die Pflicht zur Gastfreundschaft beeinflusst die Begegnung, ohne den vorausgehenden Konflikt ungeschehen zu machen.''

<span id="Vers_389"></span>'''Vers 389 – Empfange ihn und seine Begleitung'''

<div lang="ta">கவலங்கொள் பேய்த்தொகை பாய்தரக் காட்டிடை ஆட்டுவந்த<br />
தவலங்கிலாச்சிவன் தில்லையன் னாய்தழு விம்முழுவிச்<br />
கவலங் கிருந்தநம் தோன்றல் துணையெனத் தோன்றுதலால்<br />
அவலங் களைந்து பணிசெயற் பாலை அரசனுக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">kavalaṅkoḷ pēyttokai pāytarak kāṭṭiṭai āṭṭuvanta<br />
tavalaṅkilāccivaṉ tillaiyaṉ ṉāytaḻu vimmuḻuvic<br />
kavalaṅ kiruntanam tōṉṟal tuṇaiyeṉat tōṉṟutalāl<br />
avalaṅ kaḷaintu paṇiceyaṟ pālai aracaṉukkē</div>

'''Du gleichst Tillai des unverminderten Shiva, der sich am Tanz im Wald erfreut, während hungrige Geisterscharen umherspringen. Unser Herr, mit dem wir einst eng umschlungen verweilten, ist mit Begleitung erschienen. Lege die unmittelbare Bekümmernis ab und nimm die Bewirtung des Königs auf dich.'''

''Die Freundin beruft sich auf die Aufgabe der Gastgeberin. Die Wendung zur früheren Umarmung erinnert zugleich an die fortbestehende persönliche Bindung.''

<span id="Vers_390"></span>'''Vers 390 – Lass meine Hände los'''

<div lang="ta">சேல்தான் திகழ்வயல் சிற்றம் பலவர்தில் லைநகர்வாய்<br />
வேல்தான் திகழ்கண் இளையார் வெகுள்வர்மெய்ப் பாலன்செய்த<br />
பால்தான் திகழும் பரிசினம் மேவும் படி(று)உவவேம்<br />
கால்தான் தொடல்தொட ரேல்விடு தீண்டல் எம் கைத்தலமே</div>

<div lang="ta-Latn">cēltāṉ tikaḻvayal ciṟṟam palavartil lainakarvāy<br />
vēltāṉ tikaḻkaṇ iḷaiyār vekuḷvarmeyp pālaṉceyta<br />
pāltāṉ tikaḻum pariciṉam mēvum paṭi(ṟu)uvavēm<br />
kāltāṉ toṭaltoṭa rēlviṭu tīṇṭal em kaittalamē</div>

'''Die jungen Frauen mit speerhellen Augen in der Stadt Tillai des Herrn der kleinen Halle, deren Felder von Fischen glänzen, würden zürnen! Wir sind nun von der Art, deren Leib die Milch für das wirkliche Kind zeigt. Wir freuen uns nicht an der Täuschung, mit der du zu uns kommst. Berühre nicht weiter meine Füße; lass ab, fasse meine Hände nicht an.'''

''Die Ehefrau benennt ihre Mutterschaft und weist die Annäherung ab. Ihre ausdrücklichen Grenzen bleiben auch im Kontext späterer Versöhnung ernst zu nehmen.''

<span id="Vers_391"></span>'''Vers 391 – Nach dem Wasservergnügen kommst du zu mir'''

<div lang="ta">செந்தார் நறுங்கொன்றைச் சிற்றம் பலவர்தில் லைநகரோர்<br />
பந்தார் விரலியைப் பாய்புன லாட்டிமன் பாவி எற்கு<br />
வந்தார் பரிசும் அன் றாய்நிற்கும் ஆறென் வளமனையில்<br />
கொந்தார் தடந்தோள் விடங்கால் அயிற்படைக் கொற்றவரே</div>

<div lang="ta-Latn">centār naṟuṅkoṉṟaic ciṟṟam palavartil lainakarōr<br />
pantār viraliyaip pāypuṉa lāṭṭimaṉ pāvi eṟku<br />
vantār paricum aṉ ṟāyniṟkum āṟeṉ vaḷamaṉaiyil<br />
kontār taṭantōḷ viṭaṅkāl ayiṟpaṭaik koṟṟavarē</div>

'''Siegreicher mit der scharfen Waffe und den weiten, blütenbekränzten Armen! Nachdem du eine Frau mit ballspielenden Fingern im schnell fließenden Wasser baden ließest, in Tillai des Herrn der kleinen Halle mit der duftenden Konrai-Girlande, kommst du zu mir Unglücklicher. Ist dies die Art deines Kommens? Warum stehst du so in meinem reichen Haus?'''

''Die Frau macht den Anlass ihrer Kränkung konkret. Das vorherige Wasservergnügen mit einer anderen lässt seine gegenwärtige Zuwendung unglaubwürdig erscheinen.''

<span id="Vers_392"></span>'''Vers 392 – Diese große Gnade genügt uns'''

<div lang="ta">மின்துன் னியசெஞ் சடைவெண் மதியன் விதியுடையோர்<br />
சென்றுன் னிய கழற் சிற்றம் பலவன்தென்னம் பொதியில்<br />
நன்றும் சிறியவர் இல்எம(து) இல்லம்நல் லூரமன்னோ<br />
இன்றுன் திருவருள் இத்துணை சாலுமன் எங்களுக்கே</div>

<div lang="ta-Latn">miṉtuṉ ṉiyaceñ caṭaiveṇ matiyaṉ vitiyuṭaiyōr<br />
ceṉṟuṉ ṉiya kaḻaṟ ciṟṟam palavaṉteṉṉam potiyil<br />
naṉṟum ciṟiyavar ilema(tu) illamnal lūramaṉṉō<br />
iṉṟuṉ tiruvaruḷ ittuṇai cālumaṉ eṅkaḷukkē</div>

'''Guter Herr des Ortes, unser Haus ist sehr klein, und wir sind geringe Leute am schönen südlichen Potiyil des Herrn der kleinen Halle, dessen rote Flechten Blitze tragen und den weißen Mond bergen, dessen klingende Füße die Glücklichen aufsuchen und bedenken. Heute genügt uns dieses Maß deiner heiligen Gnade wahrhaftig!'''

''Die Frau spricht ironisch und hält die Annäherung zunächst auf Abstand. Der Situationsvermerk nennt zugleich ihren Wunsch nach Vereinigung; äußere Abwehr und inneres Verlangen stehen in Spannung.''

<span id="Vers_393"></span>'''Vers 393 – Passt dieses Verhalten zu deinem Ansehen?'''

<div lang="ta">செழுமிய மாளிகைச் சிற்றம் பலவர்சென்(று) அன்பர்சிந்தைக்<br />
கழுமிய கூத்தர் கடிபொழில் ஏழினும் வாழியரோ<br />
விழுமிய நாட்டு விழுமிய நல்லூர் விழுக்குடியீர்<br />
வழுமிய அல்லகொல் லோஇன்ன வாறு விரும்புவதே</div>

<div lang="ta-Latn">ceḻumiya māḷikaic ciṟṟam palavarceṉ(ṟu) aṉparcintaik<br />
kaḻumiya kūttar kaṭipoḻil ēḻiṉum vāḻiyarō<br />
viḻumiya nāṭṭu viḻumiya nallūr viḻukkuṭiyīr<br />
vaḻumiya allakol lōiṉṉa vāṟu virumpuvatē</div>

'''Ihr aus einer vorzüglichen Familie, einem vortrefflichen guten Ort und einem hervorragenden Land – möget ihr in allen sieben duftenden Weltbereichen leben! Der Herr der kleinen Halle mit den reichen Palästen, der Tänzer, geht in die Herzen seiner Liebenden ein. Ist es nicht ein Fehltritt, wenn jemand von solchem Ansehen ein Verhalten wie dieses begehrt?'''

''Die Ehefrau steigert das gesellschaftliche Lob, um die Unangemessenheit seines Handelns hervorzuheben. Ihre höfliche Form trägt einen scharfen Vorwurf.''

<span id="Vers_394"></span>'''Vers 394 – Ist die frühere Süße eine Täuschung geworden?'''

<div lang="ta">திருந்தேன் உயநின்ற சிற்றம் பலவர்தென் னம்பொதியில்<br />
இருந்தேன் உயவந்(து) இணைமலர்க் கண்ணின்இன் நோக்கருளிப்<br />
பெருந்தேன் எனநெஞ் சுகப்பிடித்(து) ஆண்டநம் பெண்ணமிழ்தம்<br />
வருந்தேல் அதுவன்(று) இதுவோ வருவதோர் வஞ்சனையே</div>

<div lang="ta-Latn">tiruntēṉ uyaniṉṟa ciṟṟam palavarteṉ ṉampotiyil<br />
iruntēṉ uyavan(tu) iṇaimalark kaṇṇiṉiṉ nōkkaruḷip<br />
peruntēṉ eṉaneñ cukappiṭit(tu) āṇṭanam peṇṇamiḻtam<br />
varuntēl atuvaṉ(ṟu) ituvō varuvatōr vañcaṉaiyē</div>

'''Unser weiblicher Nektar kam damals zu mir, damit ich auflebe, als ich am schönen südlichen Potiyil des Herrn der kleinen Halle weilte, der selbst die Ungeordneten rettet. Sie schenkte mir den Blick ihrer beiden Blumenaugen, hob mein Herz wie mit reichem Honig empor und nahm es gefangen. „Leide nicht“, sagte sie. War das nicht so? Ist dies nun eine neue Täuschung?'''

''Der Mann leidet unter dem fortdauernden Streit und erinnert an die frühere Zuwendung. Die Rede gibt seinen Schmerz wieder, ohne die Gründe ihrer Kränkung aufzuheben.''

<span id="Vers_395"></span>'''Vers 395 – Sie erinnert sich an seinen gefährlichen Weg'''

<div lang="ta">இயல்மன்னும் அன்புதந் தார்க்(கு)என் நிலைஇமை யோர்இறைஞ்சும்<br />
செயல்மன்னும் சீர்க்கழல் சிற்றம் பலவர்தென் னம்பொதியில்<br />
புயல்மன்னு குன்றில் பொருவேல் துணையாப்பொம் மென்இருள்வாய்<br />
அயல்மன்னும் யானை துரந்(து)அரி தேரும் அதரகத்தே</div>

<div lang="ta-Latn">iyalmaṉṉum aṉputan tārk(ku)eṉ nilaiimai yōriṟaiñcum<br />
ceyalmaṉṉum cīrkkaḻal ciṟṟam palavarteṉ ṉampotiyil<br />
puyalmaṉṉu kuṉṟil poruvēl tuṇaiyāppom meṉiruḷvāy<br />
ayalmaṉṉum yāṉai turan(tu)ari tērum atarakattē</div>

'''Wie könnte ich dem weiter zürnen, der mir beständige Liebe schenkte? Am wolkenreichen Berg des schönen südlichen Potiyil, der Stätte des Herrn der kleinen Halle mit den wirksamen, von den Himmlischen verehrten Füßen, kam er allein mit dem kämpfenden Speer als Gefährten durch die dröhnende Dunkelheit: auf einem Pfad, an dem Löwen die nahen Elefanten jagen.'''

''Die Frau lässt ihre anhaltende Härte los, indem sie sich an seinen früheren Einsatz erinnert. Die Versöhnung wächst aus ihrer eigenen Erinnerung.''

<span id="Vers_396"></span>'''Vers 396 – Der Sohn wird zum Vermittler'''

<div lang="ta">கதிர்த்த நகைமன்னும் சிற்றவ்வை மார்களைக் கண்பிழைப்பித்(து)<br />
எதிர்த்(து)எங்கு நின்(று)எப் பரிசளித் தான்இமை யோர்இறைஞ்சும்<br />
மதுத்தங் கியகொன்றை வார்சடை ஈசர்வண் தில்லைநல்லார்<br />
பொதுத்தம்ப லங்கொணர்ந் தோபுதல்வர் எம்மைப் பூசிப்பதே</div>

<div lang="ta-Latn">katirtta nakaimaṉṉum ciṟṟavvai mārkaḷaik kaṇpiḻaippit(tu)<br />
etirt(tu)eṅku niṉ(ṟu)ep paricaḷit tāṉimai yōriṟaiñcum<br />
matuttaṅ kiyakoṉṟai vārcaṭai īcarvaṇ tillainallār<br />
potuttampa laṅkoṇarn tōputalvar emmaip pūcippatē</div>

'''Unser Sohn – wie hat er nur die glänzend lächelnden „kleinen Mütter“ ausgetrickst, ist ihnen entgangen und hat ihn hierhergebracht? Im reichen Tillai des Herrn mit honiggefülltem Konrai in den langen Flechten, vor dem die Himmlischen sich verneigen, bringen Kinder wohl die öffentliche Versammlung ins eigene Haus, um uns zu ehren!'''

''Die Frau spricht über die Vermittlung des gemeinsamen Kindes und lockert damit den Streit. „Kleine Mütter“ bezeichnet hier die anderen Frauen des Mannes; die Wendung von der öffentlichen Halle ist ironisch und bleibt im Einzelnen mehrdeutig.''

<span id="Vers_397"></span>'''Vers 397 – Selbst seine Demut weckt noch Schmerz'''

<div lang="ta">சிலைமலி வாணுதல் எங்கைய(து) ஆகம் எனச் செழும்பூண்<br />
மலைமலி மார்பின் உதைப்பத்தந் தான்தலை மன்னர்தில்லை<br />
உலைமலி வேற்படை ஊரனின் கள்வர்இல் என்ன உன்னிக்<br />
கலைமலி காரிகை கண்முத்த மாலை கலுழ்ந்தனவே</div>

<div lang="ta-Latn">cilaimali vāṇutal eṅkaiya(tu) ākam eṉac ceḻumpūṇ<br />
malaimali mārpiṉ utaippattan tāṉtalai maṉṉartillai<br />
ulaimali vēṟpaṭai ūraṉiṉ kaḷvaril eṉṉa uṉṉik<br />
kalaimali kārikai kaṇmutta mālai kaluḻntaṉavē</div>

'''„Diese berggleiche, reich geschmückte Brust ist doch der Leib meiner jüngeren Schwester!“ So dachte die Frau mit der bogenhellen Stirn und trat dagegen. Da bot der Mann, der Speerträger aus Tillai unseres Herrn, ihr sein Haupt. „Was könnte täuschender sein als du?“, dachte die reich gegürtete Schöne, und ihre Augen ergossen Perlengirlanden.'''

''Die Frau vermutet die andere noch in seiner Umarmung und bleibt trotz seiner demütigen Geste verletzt. Die „jüngere Schwester“ ist die ironische Anrede für die Rivalin.''

<span id="Vers_398"></span>'''Vers 398 – Nichts gleicht jener kleinen Ruhe'''

<div lang="ta">ஆறூர் சடைமுடி அம்பலத்(து) அண்டர்அண்டம்பெறினும்<br />
மாறூர் மழலிடை யாய்கண் டிலம்வண் கதிர்வெதுப்பு<br />
நீறூர் கொடிநெறி சென்றிச் செறிமென் முலைநெருங்கச்<br />
சீறூர் மரையத ளில்தங்கு கங்குற் சிறுதுயிலே</div>

<div lang="ta-Latn">āṟūr caṭaimuṭi ampalat(tu) aṇṭaraṇṭampeṟiṉum<br />
māṟūr maḻaliṭai yāykaṇ ṭilamvaṇ katirvetuppu<br />
nīṟūr koṭineṟi ceṉṟic ceṟimeṉ mulaineruṅkac<br />
cīṟūr maraiyata ḷiltaṅku kaṅkuṟ ciṟutuyilē</div>

'''Du mit der schmalen Mitte! Selbst wenn wir die Welt der Himmlischen in der Halle dessen mit der Flussflut in der Flechtenkrone erhielten, hätten wir nichts Gleiches gefunden: Damals gingen wir über den grausamen, von der heißen Sonne zu Asche gebrannten Weg und ruhten nachts im kleinen Dorf auf einer Hirschhaut. Deine vollen, sanften Brüste lagen nah – und jener kurze Schlaf war unvergleichlich.'''

''Der Mann erinnert an die gemeinsam durchstandene Reise. Die einfache Ruhe zu zweit zählt mehr als eine überhöhte himmlische Gabe und hilft, den Streit zu lösen.''

<span id="Vers_399"></span>'''Vers 399 – Ich begegnete der anderen Frau'''

<div lang="ta">ஐயுர வாய்நம் அகன்கடைக் கண்டுவண் தேர் உருட்டும்<br />
மையுறு வாட்கண் மழவைத் தழுவமற்(று) உன்மகனே<br />
மெய்யுற வாம்இதுன் இல்லே வருகென வெள்கிச்சென்றாள்<br />
கையுறு மான்மறி யோன்புலி யூரன்ன காரிகையே</div>

<div lang="ta-Latn">aiyura vāynam akaṉkaṭaik kaṇṭuvaṇ tēr uruṭṭum<br />
maiyuṟu vāṭkaṇ maḻavait taḻuvamaṟ(ṟu) uṉmakaṉē<br />
meyyuṟa vāmituṉ illē varukeṉa veḷkicceṉṟāḷ<br />
kaiyuṟu māṉmaṟi yōṉpuli yūraṉṉa kārikaiyē</div>

'''Herr, vor unserem weiten Tor sah eine Schöne, die Puliyur dessen mit dem jungen Reh in der Hand gleicht, unseren kleinen, dunkeläugigen Sohn seinen guten Wagen rollen und umarmte ihn. Da sagte ich: „Es ist ja auch dein Sohn; dieses Haus gehört wirklich ebenso dir. Komm herein!“ Sie schämte sich und ging fort.'''

''Die Ehefrau erzählt dem Mann von der Begegnung mit der Rivalin. Ihre scheinbar großzügige Einladung macht die schwierige Verwandtschafts- und Zugehörigkeitslage mit feiner Ironie sichtbar.''

<span id="Vers_400"></span>'''Vers 400 – Der Ertrag liegt im Wohl der anderen'''

<div lang="ta">காரணி கற்பகம் கற்றவர் நற்றுணை பாணர்ஒக்கல்<br />
சீரணி சிந்தா மணியணி தில்லைச் சிவனடிக்குத்<br />
தாரணி கொன்றையன் தக்கோர்தம் சங்க நிதிவிதிசேர்<br />
ஊருணி உற்றவர்க்(கு) ஊரன்மற்(று) யாவர்க்கும் ஊதியமே</div>

<div lang="ta-Latn">kāraṇi kaṟpakam kaṟṟavar naṟṟuṇai pāṇarokkal<br />
cīraṇi cintā maṇiyaṇi tillaic civaṉaṭikkut<br />
tāraṇi koṉṟaiyaṉ takkōrtam caṅka nitiviticēr<br />
ūruṇi uṟṟavark(ku) ūraṉmaṟ(ṟu) yāvarkkum ūtiyamē</div>

'''Er ist der regenspendende Wunschbaum, der gute Gefährte der Gebildeten, der ruhmreiche Chintamani für die Familien der Sänger. Er trägt Konrai-Girlanden zu den Füßen Shivas im geschmückten Tillai, ist der Shankha-Schatz der Würdigen und der öffentliche Dorfteich für jene, die nach ihrer Fügung zu ihm gelangen. Dieser Herr des Ortes ist für alle anderen ein Gewinn.'''

''Der Schluss preist die Freigebigkeit des Mannes in Bildern von Baum, Wunschjuwel, Schatz und gemeinschaftlichem Wasser. Das Werk endet mit einer Öffnung über das Paar hinaus: Gelungenes Leben zeigt sich auch daran, dass andere daran Anteil gewinnen.''

== Lehren und spirituelle Bedeutung des Tirukkovaiyar ==

[[Datei:Ardhanarishvara Androgyn Shiva Parvati Nandi Loewe.jpg|thumb|[[Ardhanarishvara]]: [[Shiva]] und [[Parvati]] in einer Gestalt, begleitet von [[Nandi]] und einem Löwen. Indische Gouache, um 1800, unbekannter Künstler; British Museum, gemeinfrei. Die Darstellung veranschaulicht ein wiederkehrendes Gottesbild des Tirukkovaiyar.]]

'''Anpu und Arul: Liebe und Gnade'''

Die Sprache des Tirukkovaiyar verbindet ''aṉpu'', Liebe, mit ''aruḷ'', Gnade oder gütiger Zuwendung. Immer wieder preisen die Sprecher Shiva als den, der sie angenommen hat. Das Angenommensein ist dabei keine bloße Belohnung menschlicher Tüchtigkeit: Gerade die Erinnerung an eigene Schwäche kann zum Ausgangspunkt dankbarer [[Bhakti]] werden. In [[#Vers_343|Vers 343]] stellt der Sprecher seine Unzulänglichkeit der Güte des Gottes gegenüber, der ihn dennoch in seinen Dienst genommen hat.

Diese Beziehung darf nicht jedes menschliche Verhalten automatisch rechtfertigen. Die Figuren des Tirukkovaiyar können täuschen, verletzen oder ausweichen. Die Freundin fordert Verantwortung; die Frau widerspricht; die Mutter sorgt sich. Auf der Ebene einer heutigen geistlichen Lektüre kann daraus eine Frage erwachsen: Wird meine Hingabe auch in Verlässlichkeit, Wahrhaftigkeit und Aufmerksamkeit für andere sichtbar?

'''Nähe, Trennung und geistige Reifung'''

Das Tirukkovaiyar kennt nicht nur die Freude der Vereinigung. Lange Wege, verzögerte Rückkehr und verfehlte Begegnungen bestimmen viele seiner Verse. Ein fernes Geräusch kann wie die Ankunft des Geliebten wirken; Regen und Abend können die Sehnsucht vertiefen. Die Natur liefert dabei keine austauschbare Kulisse: Sie ist Teil der Sprache, in der Gefühle mitgeteilt werden.

Die überlieferten Kapitelverse lesen solche Erfahrungen als Weg zwischen [[Seele]], [[Shiva]] und [[Gnade]]. Besonders deutlich wird dies in den Vorreden zu den Kapiteln 4–7 und 16–19. In diesem Deutungsrahmen kann Nähe als Geschenk und Entfernung als Erfahrung begrenzter Erkenntnis erscheinen. Das ist eine religiöse Auslegung des Gedichts; eine konkrete menschliche Zurückweisung darf daraus nicht zu einem verborgenen Einverständnis umgedeutet werden.

'''Shiva, Shakti und die Würde der Beziehung'''

Shiva begegnet im Tirukkovaiyar als Tänzer, als Träger der Mondsichel und der [[Ganga]], als Vernichter der drei Städte und als Gott, dessen eine Hälfte [[Uma]] ist. Das Bild des [[Ardhanarishvara]] verknüpft göttliche Einheit mit einer bleibenden Beziehung. Die dichterischen Vergleiche gewinnen daraus ihre Kraft: Nähe wird nicht nur als Besitz des anderen, sondern als Verbundenheit erfahrbar. Diese Lesart lädt zur Betrachtung ein; die einzelnen Szenen behalten dabei ihre eigene Bedeutung.

Auch die Körperbilder sind wesentlich. Augen, Haar, Brüste, Schultern, Hautfarbe und Schmuck machen Freude, Verlangen und Leid sichtbar. Die Übersetzung des Tirukkovaiyar bewahrt diese Sinnlichkeit. Wo historische Ehevorstellungen oder Beziehungen zu anderen Frauen zur Sprache kommen, zeigen sich zugleich die gesellschaftlichen Konventionen der Dichtung. Gerade die klagenden und widersprechenden Stimmen verdienen es, gehört zu werden.

'''Tirukkovaiyar und Unmai Neri Vilakkam'''

[[Unmai Neri Vilakkam]] bietet einen anregenden Bezugspunkt für das Studium von Erkenntnis und Befreiung im Umfeld des [[Shaiva Siddhanta]]. Bei einer gemeinsamen Lektüre lassen sich Begriffe wie [[Gnade]], [[Bindung]] und [[Moksha|Befreiung]] mit den Bildern des Tirukkovaiyar ins Gespräch bringen. Dabei sollte jede Schrift in ihrer eigenen Sprachform gelesen werden: Eine knappe Lehrdarstellung und eine Folge von Liebesszenen entfalten ihre Einsichten auf unterschiedliche Weise.

Weitere Nachbarschaften eröffnen [[Tiruvasagam]], [[Tiruvempavai]], [[Tevaram]] und [[Tirumantiram]]. Zum Studium shivaitischer Ritual- und Yogatraditionen können [[Kamika Agama]] und [[Mrigendra Agama]] hinzutreten. Ein vergleichender Blick auf [[Vijnana Bhairava Tantra]] oder [[Shiva Sutras]] führt in weitere shivaitische Überlieferungen. Solche Verbindungen dienen dem Vergleich; sie setzen keine Abhängigkeit des Tirukkovaiyar von diesen einzelnen Schriften voraus.

== Tirukkovaiyar im Alltag: fünf Anregungen ==

[[Datei:Frau in Meditation.jpg|thumb|Ein Vers, ein Bild und einige Minuten Stille können den Anfang einer vertieften Lektüre bilden.]]

Die folgenden Anregungen verbinden das Lesen mit [https://www.yoga-vidya.de/yoga/ Yoga] und [https://www.yoga-vidya.de/meditation/ Meditation]. Sie sind heutige Praxisimpulse auf der Grundlage einzelner Motive des Tirukkovaiyar.

'''1. Ein Bild in die Stille mitnehmen'''

Lies [[#Vers_1|Vers 1]] langsam. Die Blumen fügen sich zu einer lebendigen Girlande. Schließe anschließend für einige Atemzüge die Augen und verweile bei einem Bild, das dich berührt. Du musst es nicht sofort erklären. Aufmerksames Schauen kann der erste Schritt zu tieferem Verstehen sein.

'''2. Vor dem Antworten zuhören'''

Die Freundin fragt in [[#Vers_250|Vers 250]], welche Gestalt die Zuwendung des Liebenden annehmen soll. Nimm diese Frage in eine alltägliche Begegnung mit: Was braucht der andere wirklich? Höre zunächst zu und wähle dann eine konkrete, verlässliche Handlung. So verbindet sich [[Hingabe]] mit Verantwortung.

'''3. Güte erinnern'''

In [[#Vers_343|Vers 343]] steht der eigenen Unzulänglichkeit die Erfahrung gegenüber, von Shiva angenommen zu sein. Erinnere dich an eine empfangene Hilfe oder einen Menschen, der dir Vertrauen geschenkt hat. Lass daraus ein einfaches Gebet der [[Dankbarkeit]] entstehen. Wer sich der Güte erinnert, kann auch den eigenen Grenzen mit mehr Geduld begegnen.

'''4. Gemeinsam durchstandene Wege würdigen'''

[[#Vers_398|Vers 398]] erinnert an eine schlichte nächtliche Rast nach einem mühsamen Weg. Denke an einen Menschen, mit dem du eine schwierige Zeit geteilt hast. Vielleicht möchtest du ihm sagen, was dir seine Gegenwart bedeutet hat. Das Kostbare einer Beziehung zeigt sich oft in unscheinbaren Augenblicken.

'''5. Etwas Gutes weitergeben'''

Der Dorfteich in [[#Vers_400|Vers 400]] ist ein Bild für einen Reichtum, der anderen dient. Frage dich, was du heute teilen kannst: Zeit, Wissen, praktische Hilfe oder freundliche Aufmerksamkeit. Eine kleine Tat kann die Lektüre mit [[Karma Yoga]] verbinden und aus innerer Bewegung gelebte Zuwendung werden lassen.

== Schluss: Liebe, die hören lernt ==

Das Tirukkovaiyar führt durch eine weite Landschaft des Herzens. Freude und Sehnsucht, Missverständnisse und Versöhnung stehen darin nebeneinander. Überall begegnet die Erinnerung an [[Shiva]], dessen Tanz in [[Chidambaram]] die wechselnden Stimmen zusammenhält. Wer aufmerksam liest, kann lernen, Schönheit wahrzunehmen, Verletzlichkeit zu achten und auf empfangene [[Gnade]] zu antworten.

Am Ende steht das Bild eines Menschen, dessen Freigebigkeit vielen zugutekommt. Nimm diesen Gedanken mit: Liebe darf im Inneren wachsen und im Handeln sichtbar werden. Ein ehrliches Wort, geduldiges Zuhören oder eine helfende Hand können zu deiner eigenen Antwort auf die Dichtung werden. So begleitet das Tirukkovaiyar den Weg von der Sehnsucht zur gelebten [[Bhakti]].

== Siehe auch ==

'''Tamilische Dichtung und Lehrtexte'''

* [[Tiruvasagam]] und [[Tiruvempavai]]
* [[Tirumurai]], [[Tevaram]] und [[Tirumantiram]]
* [[Unmai Neri Vilakkam]], [[Unmai Vilakkam]] und [[Sivajnana Bodham]]
* [[Tiruvarutpayan]], [[Sivajnana Siddhiyar]] und [[Agathiyar Jnanam]]
* [[Sivavakkiyam]], [[Pattinathar Padalgal]] und [[Ozhivil Odukkam]]
* [[Tirukkalitruppadiyar]] und [[Tiruvundiyar]]
* [[Tiruppavai]], [[Nachiyar Tirumoli]] und [[Andal]]
* [[Kandar Alankaram]] und [[Pambatti Siddhar Padalgal]]
* [[Tirukkural]], [[Kondrai Vendhan]] und [[Moodurai]]

'''Personen, Orte und Begriffe'''

* [[Manikkavacakar]], [[Tirumular]], [[Appar]], [[Sambandar]] und [[Sundarar]]
* [[Chidambaram]], [[Nataraja]] und [[Ardhanarishvara]]
* [[Shiva]], [[Parvati]], [[Shakti]] und [[Ganesha]]
* [[Shaiva Siddhanta]], [[Bhakti]], [[Jnana]], [[Guru]] und [[Gnade]]

'''Agama, Tantra und vergleichende Lektüre'''

* [[Kamika Agama]] und [[Mrigendra Agama]]
* [[Vijnana Bhairava Tantra]] und [[Shiva Sutras]]
* [[Kularnava Tantra]], [[Mahanirvana Tantra]] und [[Shiva Samhita]]
* [[Siddha Siddhanta Paddhati]], [[Bogar Sapta Kandam]] und [[Bhavanopanishad]]

== Tirukkovaiyar: Rezitationen und ergänzende Videos ==

'''Tamilische Rezitation: Verse 1–25'''

Madurai Pon. Mu. Muthukkumaran Oduvar singt den Beginn des Tirukkovaiyar. Veröffentlicht von Shaivam.org als „திருக்கோவையார் அருளிசை – 01“. Die Versangabe und der Name des Vortragenden sind in der Beschreibung des Anbieters ausgewiesen.

{{#ev:vimeo|789602104}}

[https://vimeo.com/789602104 Tirukkovaiyar-Rezitation, Teil 1, direkt bei Vimeo]

'''Tamilische Rezitation: Verse 176–200'''

Derselbe Vortragende rezitiert den Übergang von den nächtlichen Begegnungen zum vorübergehenden Abschied und zum gemeinsamen Fortgehen. Veröffentlicht von Shaivam.org als „திருக்கோவையார் அருளிசை – 08“.

{{#ev:vimeo|789602164}}

[https://vimeo.com/789602164 Tirukkovaiyar-Rezitation, Teil 8, direkt bei Vimeo]

'''Yoga Vidya: Om Namah Shivaya'''

Das Video „Om Namah Shivaya – Erläuterungen, Aussprache und Bedeutung“ des Kanals „Meditation und Rezitation – Yoga Vidya“ ergänzt das Thema [[Shiva Mantra|Shiva-Mantra]]. Es ist eine Einführung zum Mantra [[Om Namah Shivaya]], keine Rezitation des Tirukkovaiyar.

{{#ev:youtube|N_nGPHRTl8o}}

[https://www.youtube.com/watch?v=N_nGPHRTl8o Video direkt bei YouTube]

== Seminare, Yoga und Meditation ==

Wer die Lektüre durch eigene Praxis vertiefen möchte, findet bei Yoga Vidya Einführungen in [https://www.yoga-vidya.de/yoga/ Yoga] und [https://www.yoga-vidya.de/meditation/ Meditation]. Die folgenden Seminarfeeds enthalten thematisch passende Angebote zu Hingabe, Meditation und Philosophie; sie sind nicht als besondere Tirukkovaiyar-Kurse ausgewiesen.

'''Bhakti Yoga und Hingabe'''<br>

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/bhakti-yoga/rssfeed.xml</rss>

[https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/bhakti-yoga/ Alle Seminare zu Bhakti Yoga]

'''Meditation'''<br>

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/meditation/rssfeed.xml</rss>

[https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/meditation/ Alle Seminare zu Meditation]

'''Jnana Yoga und Philosophie'''<br>

<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/jnana-yoga-philosophie/rssfeed.xml</rss>

[https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/jnana-yoga-philosophie/ Alle Seminare zu Jnana Yoga und Philosophie]

'''Indische Schriften'''<br>
<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/indische-schriften/rssfeed.xml</rss>

'''Kundalini Yoga'''<br>
<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/kundalini-yoga/rssfeed.xml</rss>

'''Chakras'''<br>
<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/chakras/rssfeed.xml</rss>

'''Energiearbeit'''<br>
<rss max=4>https://www.yoga-vidya.de/seminare/interessengebiet/energiearbeit/rssfeed.xml</rss>

== Quellen, Literatur und Bildnachweise ==

'''Quellen der Ausgabe'''

<references />

'''Nachgewiesene Korrekturen der Online-Vorlage'''

Die Reihenfolge der 400 Hauptverse wurde beibehalten. Offensichtliche Zählfehler sind korrigiert: Die hier als 30–35 gezählten Verse tragen in der Grundvorlage die Ziffern 34, 35, 36, 37, 38 und 37; die hiesigen Verse 349–351 sind dort mit 350–352 bezeichnet. Vers 273 besitzt in der HTML-Vorlage einen zusätzlichen Zeilenumbruch; seine vier metrischen Zeilen werden hier vollständig zusammengeführt.

Die folgenden Zeichenkorrekturen stützen sich auf die wortgetrennte Vergleichsfassung; sonstige Unterschiede der Worttrennung wurden nicht pauschal eingeebnet.<ref name="Sangampedia" />

{| class="wikitable"
! Vers !! Grundvorlage !! Hier verwendete Lesart und Grund
|-
| 8 || அழுதிவள் || அமுதிவள் – ''amutu'', Nektar.
|-
| 45 || அ·தே || அஃதே – Wiederherstellung des tamilischen Zeichens ஃ.
|-
| 74 || கிழ்¢பிடித்துப் || கிழிபிடித்துப் – ''kiḻi'', Tuch beziehungsweise Bildträger.
|-
| 163 || எ·கம் || எஃகம் – ''eḵkam'', Eisen oder Waffe.
|-
| 216 || இலங்கெ·தின் || இலங்கெஃகின் – die glänzende Eisenwaffe.
|-
| 244 || உவந் §ன்; ஆளியன் னாளுக்கண்டேன் || உவந்தேன்; ஆளியன் னானைக்கண்டேன் – „ich freute mich“; „ich sah den einem Löwen gleichenden Mann“.
|-
| 343 || (துஐஉன் || (து)உன் – Wiederherstellung der beschädigten Wort- und Klammerfolge; die Schlussbedeutung bleibt in der Erläuterung vorsichtig gefasst.
|}

Die störende Punktmarke in der geistlichen Einleitung zu Kapitel 6 bleibt als ungesicherte Stelle erhalten und wird dort erläutert. Eine vereinzelte Schrägstrichmarke in der Ganesha-Anrufung wurde als bloße typographische Trennung durch ein Leerzeichen ersetzt. Diese Eingriffe ergeben noch keine umfassende Rekonstruktion eines ursprünglichen Wortlauts.

'''Ergänzende Hilfsmittel für einzelne Stellen'''

* University of Madras, ''Tamil Lexicon'', Stichwort ''நால்வாய்'' (''nālvāy''), zugänglich über [https://agarathi.com/word/நால்வாய் Agarathi]. Der Wörterbucheintrag zitiert das Tirukkovaiyar, Vers 55: Das Wort bezeichnet hier den Elefanten nach seinem herabhängenden Rüssel, nicht ein Tier mit vier Mündern.
* University of Madras, ''Tamil Lexicon'', Stichwort ''சலக்கெனல்'' (''calakkeṉal''), zugänglich über [https://www.wisdomlib.org/definition/calakkenal Wisdomlib]. Herangezogen zum klirrenden Lautbild in Vers 57; die genaue Satzverbindung bleibt in der Übersetzung vorsichtig gefasst.
* Tamil Virtual Academy: [https://www.tamilvu.org/ta/courses-degree-d021-d0212-html-d0212335-19426 Lehrabschnitt zum ''செவ்வணி விடுத்தல்''], dem Senden eines roten Schmuckzeichens im ehelichen Zusammenhang; herangezogen für die Verse 359–361. Es handelt sich um die Erläuterung einer historischen poetischen Konvention.
* Tamil Virtual Academy: [https://www.tamilvu.org/slet/l4100/l4100pd2.jsp?bookid=70&pno=565 digitalisierte Text- und Kommentarseite zu Vers 368], Seite 565 der dort bereitgestellten Ausgabe; punktueller Vergleich der Situation und des Wortlauts.

'''Bilder und Rechte'''

* '''Nataraja''': [https://wiki.yoga-vidya.de/Datei:Shiva_nataraja_musee_guimet_25971.jpg Datei im Yoga-Vidya-Wiki]. Herkunft und Rechte: [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Shiva_Nataraja_Musée_Guimet_25971.jpg Wikimedia Commons, „Shiva Nataraja Musée Guimet 25971.jpg“]. Foto von Vassil, vom Urheber als gemeinfrei freigegeben (PD-self); Chola-Bronze, 11. Jahrhundert, Musée Guimet, Paris.
* '''Ardhanarishvara''': [https://wiki.yoga-vidya.de/Datei:Ardhanarishvara_Androgyn_Shiva_Parvati_Nandi_Loewe.jpg Datei im Yoga-Vidya-Wiki]. Vergleichs- und Rechtebeleg: [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Standing_Ardhanari_c.1800.jpg Wikimedia Commons, „Standing Ardhanari c.1800.jpg“]. Unbekannter Künstler, um 1800, Gouache auf Papier; gemeinfreies Werk, auf Commons mit PD-Art/PD-old-100 gekennzeichnet. Sammlungsnachweis: [https://www.britishmuseum.org/collection/object/A_1940-0713-0-79 British Museum, 1940,0713,0.79]. Die Abbildung dient der Erläuterung des Gottesbildes und stammt nicht aus einer Handschrift des Tirukkovaiyar.

'''Hinweise zu den Medien'''

Die beiden kunsthistorischen Bilddateien wurden im Yoga-Vidya-Wiki aufgerufen und mit den Herkunftsnachweisen abgeglichen. Titel, Anbieter und Beschreibungen der eingebundenen Videos sowie die ursprünglichen drei RSS-Adressen wurden am 26. September 2026 überprüft. Die ergänzten Seminarfeeds und das Meditationsbild stammen aus bereits geprüften Artikeln des Projekts. Verfügbarkeit und Seminarangebote können sich danach ändern. Die direkte Verlinkung ermöglicht den Aufruf auch dann, wenn ein eingebetteter Videoplayer oder Feed im jeweiligen Browser nicht angezeigt wird.

[[Kategorie:Tantra Schriften]]
[[Kategorie:Tamil Schriften]]
[[Kategorie:Indische Schriften]]
[[Kategorie:Shivaismus]]
[[Kategorie:Tamil Nadu]]